Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 941/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 214 par. 1, art. 220 par. 3, art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B., Z.B., M.N. i S.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1556/12 o odrzuceniu skargi A.B., Z.B., M.N. i S.P. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie udziału we współwłasności nieruchomości postanawia uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.B., Z.B., M.N. i S.P. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 26 lipca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż A.B., działający także jako pełnomocnik pozostałych skarżących, wezwany został zarządzeniami do uiszczenia wpisów sądowych w kwocie 300 zł. W zakreślonym terminie nie wykonał tych zarządzeń, co powodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a."

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnieśli A.B., Z.B., M.N. i S.P., reprezentowani przez radcę prawnego. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

– art. 220 § 3 w zw. z art. 214 § 2 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo uiszczenia przez skarżącego działającego w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz pozostałych skarżących wpisu od skargi w terminie wyznaczonym przez Sąd, które to odrzucenie związane było z błędnym zakwalifikowaniem skarżących przez Sąd jako osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne;

– art. 76 § 1 P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że A.B., będącemu także pełnomocnikiem pozostałych skarżących, prawidłowo doręczono w dniu 19 listopada 2012 r. odpisy dwóch zarządzeń do uiszczenia wpisu, podczas gdy doręczenie to było wadliwe i spowodowało po stronie skarżącego błędne przekonanie, iż w rzeczywistości wezwany jest przez Sąd do uiszczenia jednego wpisu od skargi;

– art. 6 P.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd przy odrzucaniu skargi, że A.B. prawidłowo i wyczerpująco został pouczony w zarządzeniach o skutkach prawnych nieuiszczenia wpisu w terminie wskazanym przez Sąd, podczas gdy pouczenie to było niewystarczające, bo nie zawierało wyjaśnienia, iż od każdego ze skarżących, zdaniem Sądu, należny jest osobny wpis, a niewniesienie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących powoduje ujemne konsekwencje procesowe dla pozostałych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż w jego ocenie Sąd I instancji winien był potraktować skarżących jako osoby o jakich mowa w art. 214 § 2 P.p.s.a., a zatem uiszczenie wpisu przez jednego z nich powinno skutkować zwolnieniem pozostałych z obowiązku uiszczenia wpisu. Ponadto pełnomocnik skarżących podkreślił, iż A. B. nie otrzymał zarządzenia wzywającego go do uiszczenia wpisu w imieniu Marii Nowak, a ponadto doręczone mu wezwania sformułowane były w sposób nie do końca precyzyjny, nie określały bowiem czemu skarżący winni uiszczać osobne wpisy, ani jakie konsekwencje dotkną pozostałych skarżących w razie ewentualnego uchybienia obowiązkowi uiszczenia wpisu przez jednego z nich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić trzeba, iż niezasadnie autor skargi kasacyjnej powołuje się na art. 214 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W sprawie niniejszej zastosowanie znajdzie bowiem art. 51 tej ustawy, stanowiący o tym, że kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku gdy skarżący posiadający uprawnienia podobne, lecz nie wspólne, związane z przedmiotem postępowania, a skargę wnieśli w jednym piśmie, to uznać taką sytuację trzeba jedynie za formalne połączenie pism kilku podmiotów posiadających własne prawa i obowiązki, którzy mogli wszcząć postępowanie sądowe odrębnymi skargami.. Wiąże się z tym obowiązek odrębnego uiszczenia wpisu sądowego przez wszystkich skarżących. Wniesienie kilku skarg, tylko formalnie połączonych jednym pismem, nie oznacza, że jest to jedna skarga. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem w istocie każdy ze skarżących mógłby wystąpić z odrębną skargą na powyżej wskazaną uchwałę, a wniesienie ich środków zaskarżenia jednym pismem nie rodzi między nimi takiego rodzaju współuczestnictwa, o jakim mowa w art. 214 § 2 P.p.s.a.

Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 76 § 1 i art. 6 P.p.s.a. Zarządzenia wzywające skarżących do uiszczenia wpisu doręczone były pełnomocnikowi stron w dniu 19 listopada 2012 r. Przesyłka doręczona w tym dniu zawierała w istocie trzy wezwania, skierowane do A. B. osobiście i jako pełnomocnika pozostałych skarżących. Ich treść nie budziła wątpliwości, wskazując w sposób jasny jaki obowiązek spoczywa na A. B., jaki jest termin na jego wykonanie i jakie będą skutki niewypełnienia wezwania.

Jednakże za słuszny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 220 § 3 P.p.s.a., który nakazuje odrzucenie skargi w razie nieuiszczenia wpisu od tego środka procesowego w zakreślonym przez Sąd terminie. Zauważyć trzeba bowiem, iż w przedmiotowej sprawie A. B., Z. B., M.N. i S.P. wystąpili ze wspólną skargą na uchwałę Rady Miasta Zakopane. A. B., działający jako pełnomocnik pozostałych uczestników postępowania, wezwany został do uiszczenia wpisów zarówno osobiście jak i w imieniu pozostałych skarżących. W zakreślonym terminie uiszczony został jeden wpis w kwocie 300 zł, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pominął kompletnie tę okoliczność i odrzucił skargę w stosunku do wszystkich skarżących. Działanie to uznać trzeba za nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był wezwać pełnomocnika skarżących o wskazanie, do której ze skarg zaliczyć należało wniesiony wpis i tej skardze nadać właściwy bieg. Odrzucenie wszystkich skarg (wniesionych wprawdzie jednym pismem, ale nadal będących w istocie odrębnymi środkami zaskarżenia) stanowiło naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. i powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.