Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2073/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 i art. 104
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: § 9 ust. 1, 2 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do  spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Elżbieta Kremer (spr.) del. WSA Ewa Kręcichwost- Durchowska Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2182/16 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podwyższenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. N. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2182/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. N., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy podwyższenia dodatku służbowego.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] zwolnił st. asp. M. N. ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2013 r.

Powyższa decyzja została doręczona wymienionemu w dniu 9 maja 2013 r., a wobec niewniesienia przez stronę odwołania - stała się ostateczna z dniem 24 maja 2013 r.

Wnioskiem z dnia 26 czerwca 2013 r. st. asp. w stanie spoczynku M. N. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z prośbą "o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania lub podwyższenia na stałe dodatku służbowego z kwoty 700 zł miesięcznie do kwoty wyższej, tytułem należytego wykonywania obowiązków służbowych, a także za wzorową służbę".

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie jako bezprzedmiotowe.

M. N. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, po dokonaniu ponownej analizy sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] odmówił podwyższenia st. asp. w stanie spoczynku M. N. dodatku służbowego.

Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi M. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1630/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Sądu nie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania przez organ II instancji. Wniosek skarżącego pochodził od policjanta, a więc podmiotu uprawnionego - strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a żądanie strony dotyczy świadczenia wynikającego z przepisów prawa materialnego - art. 100 w zw. z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 6 pkt 3 i ust. 2, § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z powołanymi przepisami, policjantowi za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może być przyznany dodatek służbowy, jako stały składnik uposażenia. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniono od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Podwyższenie zaś dodatku służbowego może być dokonane na stałe lub na czas określony w granicach stawek, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę.

Ponadto Sąd nie podzielił stanowiska Komendanta Głównego Policji wskazującego, że postępowanie nie mogło być wszczęte na wniosek strony, albowiem tylko pozytywna weryfikacja wywiązywania się przez funkcjonariusza z zadań i czynności służbowych przez właściwego przełożonego w sprawach osobowych może skutkować wszczęciem takiego postępowania z urzędu oraz wydaniem decyzji w tym przedmiocie.

Od powyższego wyroku Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3083/15 uchylił zaskarżony wyrok w części uchylającej decyzję organu I instancji, a w pozostałym zakresie oddalił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu Sąd odniósł się do treści samego rozstrzygnięcia Sądu I instancji wskazując, że zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nie utrzymywała w mocy decyzji organu I instancji, a wręcz przeciwnie - uchylała ją i umarzała postępowanie pierwszoinstancyjne. Zatem w części dotyczącej uchylenia "utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji" wyrok ten zawiera wadliwe rozstrzygnięcie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w zakresie w jakim uchylona nim została decyzja organu I instancji.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd i argumentację zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. co do istnienia po stronie policjanta uprawnienia do złożenia wniosku o podwyższenie dodatku służbowego, bowiem "z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby postępowanie w sprawie podwyższenia dodatku służbowego mogło być wszczęte wyłącznie z urzędu. Ewentualne ograniczenie uprawnień strony w tym zakresie wynikać musiałoby z wyraźnego przepisu, a ani ustawa o Policji, ani akty wykonawcze do tej ustawy ograniczenia takiego nie zawierają".

Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości ubiegania się przez policjanta o podwyższenie dodatku służbowego, mimo że jego stosunek służbowy ustanie w nieodległej przyszłości i możliwości rozpatrzenia tego wniosku już po ustaniu stosunku służbowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w tym konkretnym przypadku wniosek został złożony w czasie, kiedy policjant pozostawał jeszcze w służbie, a zatem organ powinien ocenić go merytorycznie, nawet gdy na dzień orzekania policjant w służbie nie pozostawał.

Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się również do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a., dotyczącej umorzenia postępowania w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku służbowego, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym rozkazu personalnego przyznającego skarżącemu ten dodatek, wskazując, że w "rozpoznawanej sprawie wnioskiem strony, a w konsekwencji postępowaniem administracyjnym, objęta była wyłącznie kwestia podwyższenia dodatku służbowego, a nie jego przyznanie, co czyni bezprzedmiotowymi wskazania co do dalszego postępowania w tej części".

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. N. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r., Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), wskazał że ustalenie wysokości dodatku służbowego pozostawione zostało uznaniu właściwych przełożonych, którzy w zależności od oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków mogą przyznać dodatek w wysokości mniejszej niż ta, która satysfakcjonowałaby policjanta, zaś zainteresowany funkcjonariusz nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami i została poparta pozytywną oceną służby.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonana przez przełożonego, w związku z wnioskiem st. asp. w stanie spoczynku M. N., ocena wywiązywania się z obowiązków służbowych, oraz przebiegu jego służby nie dały podstaw do uwzględnienia wniosku z dnia 26 czerwca 2013 r., bowiem Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie uznał, że kwota dotychczas posiadanego przez funkcjonariusza dodatku służbowego jest odzwierciedleniem jego zaangażowania i osiągnięć w służbie.

W ocenie Komendanta Głównego Policji powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że wydając decyzję o odmowie podwyższenia dodatku służbowego prawidłowo zastosowano normy obowiązujących przepisów prawa, a decyzja ta mieści się w granicach nadanego upoważnienia ustawowego.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. N., zarzucając:

I. naruszenie przepisów dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj.:

1) art. 7, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;

2) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

II. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a.;

III. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.;

2) art. 8 i 107 § 1 i 3 k.p.a.;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;

4) art. 7 i art. 8 k.p.a.;

IV. naruszenie prawa materialnego, tj. § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP;

V. naruszenie prawa materialnego tj. Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudniania i pracy (DZ.U.UE L z dnia 2 grudnia 2000 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę uznał, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie zrealizował zaleceń zawartych w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/14 i zaakceptowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3083/15, pomimo że trafnie je odczytał, wskazując, że był obowiązany ocenić przebieg służby strony od 1995 r. do 2013 r.

W ocenie Sądu skoro ww. obowiązek ciążył na organie, powinien w taki sposób sporządzić uzasadnienie decyzji, aby zarówno strona, jak i ewentualnie Sąd administracyjny miały możliwość oceny wywiązania się z tego obowiązku.

Sąd podkreślił, że sporządzając uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ nie powinien ograniczać się do gołosłownych i w efekcie niemożliwych do weryfikacji twierdzeń, iż: "kwestia dodatku jest odzwierciedleniem zaangażowania i osiągnięć w służbie". Organ powinien bowiem poczynić konkretne ustalenia faktyczne, oraz przywołać je w treści uzasadnienia dla wykazania wyżej zaprezentowanej tezy. Brak zaś przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w ww. zakresie dotyczącym przebiegu służby skarżącego i brak zaprezentowania jego wyników w uzasadnieniu decyzji sprawia, iż cała decyzja wymyka się spod kontroli sądowej. Organ nie zaprezentował w niej bowiem dowodów na jakich się oparł, dokonując konkluzji "ad meriti".

Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany zastosować się do argumentacji zaprezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., a następnie do sporządzenia szczegółowego (odpowiadającego wymogom art. 107 k.p.a.) uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie błędnie sporządzili uzasadnienie decyzji;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ trafnie odczytał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1630/14 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3083/15 ale ich nie zrealizował, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynikało, że organy szczegółowo zapoznały się z przebiegiem służby byłego policjanta, dokonały oceny wyników jego służby, porównały wysokość dodatków służbowych innych policjantów wykonujących takie same zadania i czynności służbowe, i w wyniku tej analizy podjęły decyzje o braku podstaw do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wykluczający kontrolę instancyjną, tj. wewnętrzną sprzeczność poszczególnych części uzasadnienia wyroku, a także brak wskazania jaki stan faktyczny został przyjęty za podstawę orzekania na gruncie przedmiotowej sprawy (Sąd I instancji ograniczył się bowiem jedynie do wskazania poszczególnych etapów sprawy oraz przytoczenia treści podnoszonych w toku postępowania przez organy administracji publicznej i stronę twierdzeń oraz norm prawnych) oraz które de facto przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez organy orzekające w niniejszej sprawy i niewyjaśnienie jaki wpływ na prawidłowość decyzji miały stwierdzone uchybienia, a także niewyjaśnie dlaczego w ocenie Sądu organ przekroczył granice uznania administracyjnego, powyższe natomiast miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem treść uzasadnienia wyroku, w szczególności część dotycząca rozważań Sądu oraz ocena prawna kontrolowanej decyzji, wskazują na pobieżne zapoznanie się z przedmiotem sprawy i na niezrozumienie charakteru sprawy w kontekście okoliczności, które bada się przy ocenie prawidłowości decyzji uznaniowej;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) poprzez dokonanie wadliwej kontroli postępowania organu odwoławczego w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Komendant Główny Policji względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Jednocześnie wniesiono o zwrot kosztów postępowania sądowego - kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych przez stronę skarżącą kasacyjnie, NSA uznał, że złożona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych.

Szczegółowe zasady otrzymywania między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz.1236). W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast możliwości podwyższenia dodatku służbowego dotyczy § 9 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym, dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych policjantowi M. N. rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] marca 1999 r. przyznano dodatek służbowy, który był wielokrotnie podwyższany, ostatnio, tj. od 1 stycznia 2009 r. do kwoty 700 zł na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2009 r., i taki dodatek posiadał w chwili przejścia w 2009 r. do służby w [...].

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. zwolnił st. asp. M. N. ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2013 r. Powyższy rozkaz został wydany na wniosek M. N. i wobec nie wniesienia odwołania stał się ostateczny z dniem 24 maja 2013 r. W dniu 26 czerwca 2013 r. M. N. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o podwyższenie dodatku służbowego z tytułu należytego wykonywania obowiązków służbowych, a także za wzorową służbę.

Małopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił M. N. podwyższenia dodatku służbowego wskazując, że ustalenie wysokości dodatku służbowego pozostawione jest uznaniu właściwych przełożonych, w tym przypadku oceny pracy policjanta dokonał Naczelnik [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, który uznał, że wysokość dodatku służbowego jest odzwierciedleniem zaangażowania i osiągnięć w służbie i w związku z tym nie wystąpił do Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o podwyższenie M. N. posiadanego dodatku służbowego. Podniósł również, że rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2009 r. podwyższający dodatek do kwoty 700 zł został doręczony M. N. w dniu 2 czerwca 2009 r., który nie składał odwołania. Decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie podwyższenia dodatku służbowego została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Komendanta Głównego Policji.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, co wynika z akt sprawy (akta adm. k. 47), że M. N. w roku 2011 przebywał na zwolnieniach lekarskich w następujących terminach: od 1 II do 20 II, od 7 III do 20 III, od 17 VI do 7 X, natomiast w 2012 r. od 26 III do 6 IV oraz od 16 VII nieprzerwanie do czasu zwolnienia ze służby, tj. 30 czerwca 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2781/17 (w analogicznej sprawie, bo również dotyczącej wniosku złożonego w dniu 26 czerwca 2013 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o podwyższenie dodatku służbowego, który w 2009 r. wynosił 700 zł, z tym że zakończenie służby przez wnioskodawcę nastąpiło z dniem 15 września 2013 r.) zajął następujące stanowisko:" W § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236) mowa jest o służbie, czyli efektywnym pełnieniu obowiązków służbowych. W sytuacji choroby policjanta, służba wprawdzie z przyczyn od niego niezależnych nie jest jednak pełniona. Fakt ten niewątpliwie rzutuje na ocenę zasadności wniosku funkcjonariusza o podwyższenie dodatku służbowego. Przy podwyższaniu dodatku służbowego znaczenie mają wyłącznie okoliczności, które zaistniały już po przyznaniu dodatku w określonej wysokości.". Z poglądem tym w pełni zgadza się skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy przez ostatnie ponad 2 lata poprzedzające zwolnienie ze służby M. N. przez dłuższe okresy był w niej nieobecny z powodu choroby, w tym nieprzerwanie od 16 lipca 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. W tych warunkach rozważanie, czy została spełniona przesłanka z § 9 ust. 4 rozporządzenia umożliwiająca podwyższenie dodatku służbowego tzn. czy powierzono policjantowi nowe lub dodatkowe zadania bądź obowiązki służbowe na innym stanowisku, a także czy służba pełniona była w sposób wzorowy, staje się zbędne i niepotrzebne. Długotrwałe absencje chorobowe funkcjonariusza, które nie pozwalały na czynne pełnienie służby powodowały, że inni funkcjonariusze musieli przejąć jego obowiązki. W takich okolicznościach nie można przyjąć, że miało miejsce należyte wykonywanie obowiązków służbowych, a także służba pełniona była w sposób wzorowy, jak podawał wnioskodawca w swym wniosku z dnia 26 czerwca 2013 r. o podwyższenie dodatku służbowego.

W takiej sytuacji zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta Głównego Policji, a sformułowane w pkt 1 do pkt 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji naruszył wskazane w zarzutach przepisy, dlatego też skarga kasacyjna została uwzględniona.

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Zastosowanie art. 188 p.p.s.a. jest uzależnione od spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną; po drugie, uwzględnienie skargi kasacyjnej wiąże się z uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i, po trzecie, istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Merytoryczne rozpoznanie skargi wymaga wydania jednego z orzeczeń przewidzianych dla wojewódzkich sądów administracyjnych w przepisach art. 145–151 p.p.s.a. Do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy prawo naruszył sąd, podczas gdy organ administracyjny zastosował je prawidłowo.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznał skargę, a wobec bezzasadności skargi, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.