Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 567/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 4a, art. 18 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 11, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka- Klimas Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2008 r. spraw ze skarg M. J. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] i [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną myśliwską i broń palną sportową oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej też jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] cofającą mu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] cofającej mu pozwolenie na broń palną sportową.

Podstawę prawną obu decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tekst jednolity ze zm.- dalej k.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Z uwagi na zawiadomienie uzyskane od skarżącego, dotyczące utraty przez niego broni, organ I instancji w dniu 25 czerwca 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia M. J. pozwolenia na broń palną myśliwską i palną sportową.

Badając okoliczności utraty broni organ ustalił, że w dniu [...] maja 2007r. skarżący uczestniczył w zawodach strzeleckich organizowanych przez jego koło łowieckie. Na zawody te zabrał trzy jednostki broni - dwie własne, jedną użyczoną od brata. Po zawodach wziął udział w ognisku, podczas którego spożywał alkohol. W drodze powrotnej wraz z kolegami odwiedzili kolegę - zwycięzcę zawodów i podczas pobytu u kolegi również spożywał alkohol. Jego broń znajdowała się w samochodzie.

Z zeznań skarżącego składanych podczas postępowania wynika, że po powrocie do domu, wyjął z samochodu wszystkie jednostki broni oraz inne rzeczy, których używał na zawodach i wniósł je do domu. Po wejściu do piwnicy, w której miał zamiar się przebrać, stwierdził brak jednego egzemplarza broni (użyczonego od brata). Natychmiast sprawdził na terenie swojej posesji oraz na ulicy przed domem czy broń tam nie została, następnie zatelefonował też do kolegi, który go przywiózł, z pytaniem czy przypadkiem jego broni nie ma w samochodzie. Z uwagi na to, że poszukiwania nie przyniosły efektów, tego dnia ok. godz. 23.00 zawiadomił Policję o utracie broni. Został wówczas poddany badaniu na alkomacie, który wykazał 1,08 promila alkoholu. Zarówno strona, jak i świadkowie wracający z nią samochodem nie umieli powiedzieć, kiedy mogło dojść do zagubienia broni, czy stało się to jeszcze na strzelnicy w czasie ogniska, czy później, czy też może pod domem strony.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. postępowanie w sprawie dotyczącej kradzieży broni zostało częściowo umorzone wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa.

W dniu 13 października 2007 r. skarżący, podczas porządkowania swojej piwnicy znalazł broń, której utratę zgłosił. Prokurator Rejonowy w [...] podjął i umorzył śledztwo w sprawie kradzieży broni z uwagi na to, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.

W dniu [...] października 2007 r. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem sygn. akt [...] uznał M. J. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, w którym obwiniono go o noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu.

Mając powyższe na względzie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] listopada 2007 r. dwie decyzje cofające stronie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń myśliwską oraz sportową. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń osobie, która znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosi broń przy sobie. W ocenie organu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego fakt ten nie budził wątpliwości, zatem cofnięcie pozwolenia było uzasadnione.

Od obydwu decyzji skarżący wniósł w terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, prosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, iż wbrew twierdzeniu organu I instancji po zakończeniu zawodów interesował się swoją bronią, samochód do którego ją włożył znajdował się w zasięgu wzroku i znajdowało się w nim kilkanaście jednostek broni, należących do 5 myśliwych. Podobnie sytuacja wyglądała podczas wizyty u kolegi. Dodał też, że niezwłocznie po bezskutecznej próbie odnalezienia broni, fakt jej utraty zgłosił na Policji, mimo, iż miał świadomość, że spożywał alkohol. Zwrócił uwagę, iż Sąd Rejonowy za popełnione wykroczenie wymierzył mu symboliczną grzywnę.

Podkreślił ponadto, że sytuacja, która zaistniała w dniu [...] maja 2007r. miała charakter incydentalny, bowiem posiada pozwolenie na broń od 1984r. a kolizja z prawem ogranicza się do 2 lub 3 mandatów za przekroczenie prędkości. Strona wskazała też, że od 17 lat pracuje jako [...] i cieszy się nieskazitelną opinią. Przyznając się do popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji M. J. poprosił o cofnięcie mu pozwolenia na czas określony.

Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiałów dowodowych podzielił stanowisko organu I instancji i wydał dwie decyzje utrzymujące w mocy zarówno decyzję cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską, jak i broń palną sportową.

W obydwu przypadkach wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący po zawodach pił alkohol, a następnie jechał samochodem mając tę broń przy sobie (w części bagażowej). Organ podkreślił, iż jak zeznawał sam skarżący, kolega, który prowadził samochód po dojechaniu pod dom pożegnał się i odjechał, a on sam zaniósł broń do domu. Nie umiał przy tym powiedzieć, kiedy doszło do utraty jednego egzemplarza broni. Co więcej, broń ta znalazła się w piwnicy domu, a więc tak naprawdę nie doszło do jej utraty. W ocenie organu II instancji wszystko to świadczy o tym, że po zawodach strona utraciła - wbrew swojemu przekonaniu - kontrolę nad bronią. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny Policji uznał, iż fakt noszenia przez stronę broni w stanie po użyciu alkoholu został udowodniony wystarczająco, co obliguje organ do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni. Dlatego też ustawodawca zobligował właściwe organy Policji do cofania w takich przypadkach pozwolenia na broń.

Organ zaznaczył przy tym, iż w tej sytuacji fakt wywiązania się z obowiązku zawiadomienia Policji o utracie broni, jej odnalezienie oraz wykonywanie zawodu [...] i posiadanie dobrej opinii nie dają podstaw do zachowania pozwolenia na broń. Ustawodawca w przypadku noszenia broni przez osobę będącą w stanie po użyciu alkoholu, w przypadku strony - nawet stanie nietrzeźwości, nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenie na broń. Organ wyjaśnił zarazem, iż nie ma możliwości czasowego cofnięcia pozwolenia na broń, z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują takiej możliwości.

W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargach na powyższe decyzje M. J. zarzucił organowi naruszenie:

a/ art. 7, art. 76 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych,

b/ art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4 a ustawy o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione zastosowanie cyt. przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

W uzasadnieniu podniósł, iż główną przyczynę wydania zaskarżonych decyzji stanowił fakt rzekomego skazania go za czyn określony w art. 51 ust 2 pkt 4 ustawy o broni palnej i amunicji. Tymczasem, wywodzi skarżący, Sąd Rejonowy Wydział [...] Sąd Grodzki w [...] uznał go za winnego popełnienia czynu stanowiącego wykroczenie z art. 87 § 1 kw., który brzmi "kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych". Tym samym w ocenie skarżącego wskazane przez Sąd orzekający wykroczenie nie powinno mieć żadnego wpływu na cofnięcie pozwolenia na broń, albowiem ustawa o broni i amunicji takiej podstawy uprawniającej organ administracji do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie przewiduje. Skarżący zaznaczył zarazem, iż kodeks postępowania administracyjnego przyznaje dokumentom urzędowym szczególną moc dowodową, bowiem stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Uzasadniając natomiast naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego skarżący wywiódł, iż ustawodawca sankcjonując zachowanie polegające na noszeniu broni, miał na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa zarówno osób, które broń noszą będąc w stanie po użyciu alkoholu, ale również i przede wszystkim innych osób, które ewentualnie mogłyby mieć kontakt z osobą noszącą broń w warunkach powyżej opisanych. Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, iż swym działaniem nie spowodował żadnego zagrożenia zarówno dla siebie jak i osób postronnych.

Na rozprawie w dniu 19 maja 2008 r. Sąd postanowił połączyć obydwie sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą VI SA/Wa 567/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów, w ocenie Sądu, skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Podstawę prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stanowi art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie ww. przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w cyt. przepisie środka a po drugie będąc w tym stanie nosił broń.

W ocenie Sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy upoważniał organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Z poczynionych przez organ ustaleń wynikało bowiem bezspornie, iż skarżący w chwili przenoszenia broni z samochodu do domu znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Fakt ten potwierdza również samo zeznanie skarżącego, zgodnie z którym w dniu [...] maja 2007 r. w trakcie ogniska spożywał alkohol, po czym później, a więc już po spożyciu alkoholu, po powrocie do domu przeniósł do niego broń z samochodu. Również dokonane w tym dniu badanie alkomatem wykazało u skarżącego obecność alkoholu.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, bezzasadnym jest zarzut skarżącego, iż organ administracji korzystając w toku postępowania z akt śledztwa prowadzonego w Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej, związany był wskazaną w wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Sąd Grodzki kwalifikacją wykroczenia w oparciu o art. 87 § 1 kw. a tym samym poczynione przez organ ustalenia stoją w sprzeczności z wymogami art. 76 § 1 kpa z uwagi na naruszenie zasady respektowania mocy dowodowej dokumentu urzędowego.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, a przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ani wyrok uniewinniający, ani wyrok wydany w postępowaniu dotyczącym wykroczeń nie wiążą sądu /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red T. Wosia Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005 s.124/. Adresatami tej normy stają się pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Czynić je muszą samodzielnie, a wyrok w sprawie o wykroczenie jest w postępowaniu administracyjnym jedynie jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 kpa. Taka sytuacja miała też miejsce w niniejszej sprawie, bowiem organ, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, poczynił samodzielnie ustalenia faktyczne, nie opierając rozstrzygnięcia wyłącznie na treści wymienionego przez skarżącego wyroku. W konsekwencji organ oceniając całokształt materiału dowodowego ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący nosił broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Skoro zaś prawidłowo organ ustalił istnienie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, to zasadne było rozstrzygnięcie polegające na cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie tego przepisu.

Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie przypisania zachowaniu skarżącego miana noszenia broni, w sytuacji, w której w ocenie skarżącego przeniesienie zabezpieczonej broni na krótkim odcinku nie spowodowało żadnego zagrożenia. Stwierdzić bowiem należy, iż ustawodawca w art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji jednoznacznie rozstrzygnął, co oznacza zwrot "noszenie broni". Noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i 10 ustawy o broni i amunicji, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. Przedmiotowy przepis nie zawiera przy tym żadnych dodatkowych warunków uściślających przywołaną definicję, w tym dotyczących konieczności spowodowania zagrożenia wskutek przenoszenia broni.

Należy podnieść, że posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, czyli dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Ustawa o broni i amunicji enumeratywnie wylicza katalog sytuacji, w których organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano. Zachowanie skarżącego w dniu [...] maja 2007 r. było tego rodzaju, że zaistniały wprost z tejże ustawy przesłanki do cofnięcia zezwolenia. Fakt ukarania skarżącego w związku z uznaniem go winnym popełnienia czynu wypełniającego znamiona wykroczenia, nie ma w sprawie specjalnego znaczenia, bowiem to nie ta okoliczność stanowi podstawę prawną do cofnięcia zezwolenia, ale fakt noszenia przy sobie broni znajdując się w stanie po użyciu alkoholu.

W ocenie Sądu ustalenia, jakich dokonał organ dawały podstawę dla wszczęcia z urzędu postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską i broń sportową a decyzje, jakie zostały wydane w następstwie wszczętych postępowań nie budzą zastrzeżeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.