Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 345/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego~Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 81c ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia oceny technicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 345/21

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (w skrócie "WINB"), po rozpoznaniu zażalenia J.S. uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w skrócie "PINB"), z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] i orzekając co do istoty sprawy, na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), zwanej dalej "P.b.", "prawem budowlanym", "ustawą" oraz art. 123 k.p.a., nałożył na J.S. obowiązek przedłożenia w PINB w terminie do dnia 31 marca 2021 r. oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej przebiegającej przez działki o nr ewid.: [...] wraz z obiektem mostowym usytuowanym w ciągu tej drogi, wskazując jednocześnie, że ocena ta winna uwzględniać ewentualny zakres robót do wykonania w celu doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem, winna zostać wykonana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania oceny zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz, że opracowana dokumentacja będzie podstawą wydania dalszych decyzji w powyższej kwestii.

Rozpoznając sprawę w trybie zażaleniowym, organ odwoławczy wskazał, że na skutek wniosku J.S. organ nadzoru budowlanego w dniu 27 sierpnia 2019 r. przeprowadził kontrolę w sprawie budowy drogi asfaltowej w miejscowości K. 40, w trakcie której stwierdzono, że do działki nr ewid. [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym i zabudową inwentarsko-gospodarczą prowadzi asfaltowa droga wykonana na odcinku około 75 m poprowadzona od zjazdu z drogi powiatowej, aż do granicy z ww. działką. Określono, że droga przebiega przez działki o nr ewid.: [...] oraz posiada nawierzchnię utwardzoną asfaltem o szerokości około 4 metrów. Droga przecina prostopadle ciek wodny, nad którym wykonano most - przepust o przyczółkach murowanych z elementów betonowych, na których wsparto prefabrykowane płyty żelbetowe. Na obiekcie wykonano obustronne obarierowanie z elementów stalowych. Ustalono, że istniejąca droga dojazdowa od strony południowo-wschodniej przecina uwidocznioną na mapach drogę gminną (działka nr ewid. [...]) o nawierzchni gruntowej, porośniętą roślinnością. Od strony wjazdu z drogi powiatowej droga ta jest wygrodzona i zamknięta bramą przesuwną. Druga brama wraz z ogrodzeniem znajduje się od strony działki nr ewid. [...]. Stan techniczny tej drogi oraz naturalne zużycie nawierzchni wskazuje, że nie była ona budowana w ostatnim okresie.

WINB podał, że obecny podczas kontroli J.S. oświadczył, że ww. droga prowadzi do jego posesji i jest użytkowana wyłącznie przez niego, działki nr ewid. [...] i [...] stanowią jego własność, działka nr ewid. [...] jest własnością jego brata, zaś działki nr ewid. [...], [...] i [...] nie posiadają uregulowanego stanu prawnego. Oświadczył, że droga dojazdowa do posesji była wybudowana przez jego zmarłego ojca w latach 1978-79 ubiegłego wieku i nie jest w stanie określić, czy ojciec uzyskiwał pozwolenie na jej budowę. Natomiast sama nawierzchnia asfaltowa została wykonana w latach 80-tych ubiegłego wieku. Obecnie droga ta jest jedyną drogą dojazdową do jego posesji.

J.S. oświadczyła, że droga została wybudowana w latach 90-tych ubiegłego wieku przez ojca wyżej wymienionego, oraz, że pomimo interwencji zgłaszanych przez nią w trakcie budowy w Gminie, organ ten nie podjął żadnych działań. Wskazała, że teren drogi podniesiono na wysokość 1-1,5 m, a przed jej budową dojazd do posesji prowadził nieutwardzoną drogą gminną przebiegającą skrajem działki.

Organ odwoławczy wskazał, że celem ustalenia okresu budowy drogi w dniu

2 października 2019 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której:

- K.B. przedstawiciel Gminy oświadczyła, że: drogi oznaczone na mapach ewidencyjnych nr [...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa; gmina nie ponosiła żadnych nakładów finansowych na utrzymanie tych dróg; mieszkańcy nie zgłaszali wniosków o ich remont; nie określiła, czy droga oznaczona na mapach nr [...] w ostatnim okresie czasu była użytkowana na całym jej przebiegu; nic jej nie wiadomo w sprawie dotyczącej drogi dojazdowej do ww. posesji; podała, że w tych sprawach miarodajnie mógłby zeznać były pracownik organu - J.S.;

- J.S. oświadczył, że prostuje informacje złożone do protokołu kontroli w kwestii dotyczącej utwardzenia asfaltem części działek, które służą m.in. jako dojazd do jego posesji, wskazując, iż jest to utwardzony plac, który służy do komunikacji z jego działką, dodał, że wnioskodawczyni przez około 40-50 lat nie wnosiła żadnych zastrzeżeń do utwardzenia placu i dojścia do posesji;

- J.S. oświadczyła, że: wjazd nie jest fizycznie przez działką nr [...], lecz odbywa się z działek nr [...] i [...], zaś wody opadowe z budynku na działce nr [...] puszczane są przez jej działkę nr [...]; utwardzenie, o którym mowa, jest podniesione w stosunku do pierwotnego poziomu terenu o ok. 1-1,5 m, zaś pierwotny poziom terenu był zbliżony lub poniżej jej działki; wniosła o przesłuchanie świadka J.K.

- J.K. oświadczyła, że ww. droga powstała w latach 80-tych i pierwotnie była kamienna oraz że nie jest w stanie określić, kiedy została utwardzona asfaltem.

Jak wskazał WINB, przesłuchany w dniu 5 listopada 2019 r. J.S. zeznał, że pracował w Urzędzie Miasta i Gminy 29 lat i w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi bywał w K. wielokrotnie. Wskazał, że sporna droga istnieje ponad 25 lat, lecz dokładnej daty jej powstania nie pamięta. Oświadczył, że nie jest w stanie podać szczegółów i okresów utwardzenia drogi asfaltem oraz powstania mostku nad ciekiem wodnym. Nadmienił, że droga ta odkąd pamięta posiadała nawierzchnię utwardzoną, lecz nie umie określić, czy był to asfalt czy nawierzchnia tłuczniowa. Dodał, że w czasie, kiedy pracował w organie powstanie i utrzymanie tej drogi nie pozostawało w kompetencji gminy.

Organ odwoławczy podał nadto, że z informacji zawartej w piśmie Gminy, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 25 listopada 2019 r. wynika, że Gmina nie planuje regulowania stanu prawnego spornej drogi wewnętrznej, jak również nie stwierdzono naruszenia na nieruchomości stosunków wodnych. Dodał, że w dniu 4 maja 2020 r. organ pierwszej instancji otrzymał licencję nr [...] wraz z fotometrycznymi zdjęciami lotniczymi z lat: 1983, 1997 i 2003 r., stanowiącymi dowód dotyczący okresu budowy drogi.

WINB wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. organ pierwszej instancji nałożył na J.S. obowiązek przedłożenia opinii dotyczącej stanu technicznego samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej, od którego odwołanie skutkowało podjęciem zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji nałożył obowiązek dowodowy w oparciu o art. 81c ust. 2 P.b., wykraczając poza zakres wynikający z treści tego przepisu poprzez wskazanie, iż opinia winna stwierdzać zgodność z obowiązującymi w dacie budowy przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz z przepisami wykonawczymi. WINB ocenił, że skutkowało to koniecznością zreformowania postanowienia organu pierwszej instancji, poprzez jego uchylenie i zastąpienie jego orzeczenia nowym.

Powołując się na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, WINB wskazał, że art. 81c ust. 2 P.b. daje uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości. Dodał, że stosując powyższy przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli spełnienie ustawowej przesłanki w konkretnym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie wydane w trybie powyższego przepisu ma charakter kontrolny i dowodowy, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie kończy postępowania administracyjnego i nie jest orzeczeniem merytorycznym. Postępowanie, w którym jest ono wydawane, jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które dadzą podstawę do wydania właściwego rozstrzygnięcia dla sprawy w oparciu o właściwe przepisy prawa budowlanego. W tej sprawie ocenie podlega jedynie prawidłowość czynności procesowej, jaką była zasadność nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej zgodnie z art. 81c ust. 2 P.b.

Zdaniem WINB, organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że podstawą do nałożenia obowiązków są wątpliwości dotyczące stanu technicznego obiektu mostowego zlokalizowanego w ciągu ww. drogi pod względem bezpieczeństwa jego użytkowania, co potęguje fakt, iż J.S. nie posiada dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę dla tej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. most jest obiektem budowlanym, zawierającym elementy konstrukcyjne wymagające wykonania specjalistycznych obliczeń sprawdzenia rachunkowego lub doświadczalnego warunków utraty stateczności miejscowej pod działaniem obciążenia. Konieczne jest wykonanie specjalistycznych obliczeń, które ocenią, czy nieprzekroczone zostały stany graniczne wytrzymałości elementów i czy obiekt ten nadaje się do naprawy pod względem konstrukcyjnym. Z uwagi na masywność żelbetowych elementów obiektu istnieją także uzasadnione wątpliwości, czy jego stan nie zagraża bezpieczeństwu życia lub zdrowia osób korzystających z możliwości przejazdu mostem.

W świetle powyższego WINB podzielił zasadność zastosowania art. 81c ust. 2 P.b., gdyż wiedza i środki dostępne pracownikom organu nadzoru nie są wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii prowadzenia postępowania na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. WINB nie przesądził o dacie budowy spornej drogi, wskazując jednak, że ze znajdujących się w aktach zdjęć lotniczych wynika, iż droga ta istniała w 1983 r., ale nie można z całą pewnością stwierdzić istnienia nawierzchni asfaltowej już w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Odnośnie zaś do kwestii oceny ustalenia zgodności zrealizowanej inwestycji z wówczas obowiązującym planem miejscowym WINB wskazał, że nawet jeśli postępowanie rozstrzygane będzie na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji. Dodał, że jeżeli obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy przewidują na danym terenie możliwość budowy takiego obiektu, to odwoływanie się do miejscowego planu obowiązującego w czasie budowy i orzekanie rozbiórki przeczy celowi instytucji usuwania skutków samowoli budowlanej.

Z kolei odnosząc się do kwestii przedmiotu prowadzonego postępowania WINB zaznaczył, że dotyczy ono samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej wraz z obiektem mostowym usytuowanym w ciągu tej drogi, jako całości techniczno-użytkowej. Co do możliwości dojazdu do posesji działką nr [...], oznaczoną na mapach jako droga gminna, WINB wskazał, że droga ta faktycznie nie istnieje, co potwierdzają zdjęcia lotnicze i satelitarne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie organu odwoławczego wywiódł J.S., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 81c ust. 2 P.b. przez błędne zastosowanie polegające na nałożeniu na skarżącego obowiązku przedłożenia w PINB w terminie do dnia 31 marca 2021 r. oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej przebiegającej przez ww. działki wraz z obiektem mostowym w ciągu tej drogi, a także art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez brak uzasadnienia wyboru adresata postanowienia.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że z art. 81c P.b. nie sposób wyprowadzić wniosku, iż na użytkownika drogi znajdującej się na działkach należących do innych podmiotów można nałożyć obowiązek sporządzenia na jego koszt oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego samowolnie wybudowanej całej drogi dojazdowej.

Powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych skarżący wskazał, że wybór adresata obowiązków dowodowych określonych w art. 81c ust. 2 P.b. należy do organu, przy czym decydujące pozostają wówczas ustalenia stanu faktycznego w konkretnej sprawie prowadzonej w oparciu o materialnoprawny przepis P.b., z uwzględnieniem stanu prawnego nieruchomości, której dotyczy nakładany obowiązek. Mając na uwadze charakter i cel art. 81c ust. 2 P.b., jego zastosowanie powinno być wyraźnie uzasadnione przez organy nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest stosowanie tego przepisu do przerzucania na strony, spoczywającego na organach nadzoru budowlanego, obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nie jest celem ekspertyzy, przewidzianej w art. 81c ust. 2 p.b., przerzucanie na strony obowiązku określenia rozwiązań technicznych zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Nadto skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż funkcją uzasadnienia decyzji jest także przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie niż oczekiwane przez stronę, to że stało się tak z istotnych powodów. Tymczasem brak uzasadnienia w zakresie przyczyn nałożenia obowiązku na skarżącego stanowi naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 8 §1 i art. 11 k.p.a.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r., w oparciu o art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a.), uznano jako uczestnika postępowania J. K. (w miejsce zmarłego J.K.), albowiem organ drugiej instancji doręczył zaskarżoną decyzję także J.K. wobec uzyskania informacji, że następcami prawnymi po zmarłym J.K. jest J.K. i J.S. Zaskarżone postanowienie została doręczona J. K. w dniu 12 marca 2021 r. (notatka służbowa – k. 14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie skargi na decyzję administracją lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c) - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzona przez Sąd, w powyżej przedstawionych granicach, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładające na J.S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia oceny stanu technicznego wybudowanej drogi dojazdowej wraz z obiektem mostowym usytuowanym w ciągu tej drogi.

Organ pierwszej instancji, co zaakceptował WINB, zastosował dyspozycję art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.

Istotne w sprawie było przede wszystkim to, czy zaistniały podstawy do powzięcia przez organ nadzoru budowlanego uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego.

Wypada na wstępie zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnione zostały powody nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej drogi dojazdowej z uwzględnieniem obiektu mostowego położonego w ciągu tej drogi. Organ wyjaśnił między innymi, że stan techniczny mostu zlokalizowanego w ciągu przedmiotowej drogi budzi wątpliwości pod względem bezpieczeństwa jego użytkowania. Zawiera on w sobie elementy konstrukcyjne wymagające ze względu na bezpieczeństwo budowli sprawdzenia rachunkowego lub doświadczalnego warunków utraty stateczności miejscowej pod działaniem obciążenia. Niewątpliwie organy nadzoru budowlanego posiadają wiedzę specjalistyczną z zakresu normowanego prawem budowlanym, ale w pewnych wypadkach nie są w stanie - wykorzystując posiadaną wiedzę i przy użyciu środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałe wątpliwości. Wówczas organ nadzoru budowlanego może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zresztą zaistnienia przesłanek do jej zastosowania skarżący nie podważa w skardze.

Skarżący koncentruje swój zarzut przede wszystkim na naruszeniu art. 107

§ 3 k.p.a. z powodu braku uzasadnienia przyczyn nałożenia ww. obowiązku na skarżącego. Autor skargi eksponuje okoliczność, że skarżący nie jest właścicielem wszystkich działek ewidencyjnych, po których przebiega przedmiotowa droga dojazdowa, a zatem niezasadnie zobowiązany został do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej nieruchomości, których właścicielami są inne podmioty.

Należy zauważyć, że w art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego przewidziano możliwość żądania przez organ dostarczenia określonych dokumentów od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Analiza wskazanych przepisów daje podstawy do przyjęcia, że nie istnieje żadna reguła prawna powodująca związanie orzekającego w sprawie organu kolejnością podmiotów wskazanych w tych przepisach przy nakładaniu obowiązków. Ustawodawca nie podaje kryteriów, według których należy dokonywać wyboru tych podmiotów. To organ orzekający w sprawie posiada wiedzę o tym, który z podmiotów wskazanych w przepisie faktycznie jest w stanie wykonać obowiązek, tym bardziej, że stan obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla dóbr prawnie chronionych jak zdrowie i życie ludzkie czy bezpieczeństwo mienia (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 377/19, lex nr 2895600). Formułując przepis art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego, ustawodawca pozostawił organowi wydającemu rozstrzygnięcie w sprawie prawo wyboru adresata obowiązku wynikającego z art. 81c ust. 2 ww. ustawy, bowiem organ prowadzący postępowanie administracyjne, znając jego szczegóły, dokona tego wyboru w sposób adekwatny do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo określiły adresata obowiązku. Skarżący do protokołu z kontroli w dniu 27 sierpnia 2019 r. (k. KI-5 akt adm.) wskazał, że droga prowadzi do jego posesji i jest użytkowana jedynie przez niego; że działki nr [...] i [...] stanowią jego własność, że droga dojazdowa była wybudowana przez jego zmarłego ojca w latach 70-tych, natomiast sama nawierzchnia asfaltowa została wykonana w latach 80-tych ubiegłego wieku i jest jedyną drogą dojazdową do jego posesji. Również świadek J.K. zeznała, że drogę wykonał skarżący ze swoim ojcem.

Należy zatem uznać, przynajmniej na obecnym etapie kontrolowanego postępowania administracyjnego, że skarżący jest (był wspólnie z ojcem) uczestnikiem procesu budowlanego jako inwestor (art. 17 Prawa budowlanego), co jest wystarczające do nałożenia na niego kwestionowanego obowiązku zaskarżonym postanowieniem (art. 81c ust. 1 i 2 Prawa budowlanego), skoro przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany został samowolnie i nie doszło do formalnego, wymaganego przepisami prawa, zakończenia procesu budowlanego.

Istotnie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy materialnoprawnej wydanego rozstrzygnięcia wprost nie

wskazuje, dlaczego J.S. powinien być adresatem nałożonego obowiązku, ale wynika to z przedstawionego w tym uzasadnieniu przez organ odwoławczy przebiegu postępowania, zwłaszcza, że skarżący nie wniósł zażalenia od postanowienia wydanego w pierwszej instancji, nakładającego przecież na niego obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego drogi. Z tych powodów Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., a nadto strona nie wskazuje, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałoby wywołać to naruszenie. Z zaskarżonego postanowienia i jego uzasadnienia, wynikają, w ocenie Sądu, motywy wydania postanowienia nakładającego na skarżącego sporny obowiązek.

Ubocznie trzeba wyjaśnić, że samo postanowienie wydane w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma dowodowy charakter. To właśnie sporządzone przez osobę uprawnioną opracowanie będzie stanowiło podstawę dalszych rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym.

Zarzuty skargi okazały się niezasadne, ale też z urzędu Sąd nie dostrzegł takich naruszeń prawa, aby konieczne stało się wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.