Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 290/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1, art. 239b par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 563/18 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 marca 2018 r. nr 1201-IEW2.4253.58.2017.27 w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 września 2018 r., I SA/Kr 563/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", oddalił skargę K. K. (dalej: "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 30 marca 2018 r. w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności (pełny tekst uzasadnienia orzeczenia dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: "CBOSA").

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie decyzją z 30 października 2017 r. określił K. K. zobowiązania podatkowe, stanowiące kwotę do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U.

z 2017 r., poz. 1221 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.t.u.", w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2012 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Postanowieniem z 23 listopada 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze nadał ww. nieostatecznej decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie rygor natychmiastowej wykonalności.

Rozpatrując złożone zażalenie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w Krakowie, postanowieniem z 30 marca 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie

z 23 listopada 2017 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.", pomimo że organ pierwszej instancji wskazał je jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Podzielił natomiast stanowisko organu pierwszej instancji co do wystąpienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Wskazał, że z zebranych w toku postępowania dokumentów wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy na rzecz zobowiązań podatkowych określonych w decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z 30 października 2017 r. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wystąpiła również przesłanka z art. 239b § 1 pkt 3 O.p.

W tym kontekście zauważył, że po wszczęciu postępowania kontrolnego skarżący dokonał nieodpłatnego zbycia na rzecz żony nieruchomości w G. o wartości określonej na 500.000,00 zł. Zdaniem organu, powyższe potwierdza, że skarżący dokonał czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Odnosząc się natomiast do przesłanki, o której mowa w art. 239b § 2 O.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wskazał, że suma kwot orzeczonych w decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego

w Krakowie z 30 października 2017 r. jest niewspółmiernie wysoka do dochodów osiąganych przez skarżącego w ostatnich latach. W ocenie organu, powyższa dysproporcja stanowi wystarczającą obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez skarżącego wykonane tym bardziej, że skarżący nie reguluje swoich zaległości, które dochodzone były w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że organy prawidłowo uznały na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, że skarżący nie posiada żadnego majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy (art. 239b § 1 pkt 2 O.p.). Sąd podzielił także stanowisko organu drugiej instancji co do wystąpienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 3 O.p. Stwierdził,

że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy bezsprzecznie dowodzi,

że skarżący podjął działania polegające na zbywaniu majątku znacznej wartości.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organ drugiej instancji prawidłowo wskazał, że prawdopodobieństwo niewykonania przez skarżącego zobowiązania wynikającego z decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z 30 października 2017 r. jest wysokie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę na dysproporcję pomiędzy osiąganymi przez skarżącego dochodami, wykazanymi w zeznaniach podatkowych, a kwotą określoną w powyższej decyzji, jak również na bezskuteczność prowadzonej przeciwko skarżącemu egzekucji, zakończonej umorzeniem postępowania.

Odnosząc się zaś do kwestii błędnego zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 239b § 1 pkt 1 i 4 O.p., Sąd pierwszej instancji wskazał,

że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, bowiem nadając rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, organ zobowiązany był do wskazania chociaż jednej przesłanki warunkującej zastosowanie takiego rygoru, co uczynił wskazując przesłankę z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., jak również uprawdopodobnił, że przedmiotowe zobowiązanie nie zostanie wykonane, spełniając tym samym przesłankę z art. 239b § 2 O.p.

Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 oraz w zw.

z art. 239 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 239b § 2 O.p., co znalazło swój wyraz w braku wykazania, aby w sprawie zaistniały przesłanki uprawdopodabniające, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw.

z art. 239 oraz w zw. z art. 239b § 2 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo jego wadliwości, jak również poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organ odwoławczy może uzupełniać braki (sanować uchybienia) rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji,

w sytuacji gdy braki (uchybienia) te dotyczą wypełnienia przesłanki warunkującej zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 239b § 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 1 w zw. z art. 219 O.p., poprzez oddalenie skargi na postanowienie organu drugiej instancji, pomimo że nie doszło do uprawdopodobnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz

o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (por. uchwałę NSA z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

W myśl art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z § 2 art. 239b O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zgodnie z prawem w tym kontekście wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że z przywołanych przepisów wynika, iż dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b O.p. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 - 4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, zaś przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Warto przypomnieć, że w doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221; Komentarz do art. 239 (b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 05.8.60), w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009).

Odnosząc się do argumentacji autora skargi kasacyjnej zauważyć należy w pierwszej kolejności, że koncentruje się ona wyłącznie wokół naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 239b § 2 O.p. Skarżący kwestionuje fakt uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z ostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. Jak wskazano powyżej uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p., polega zasadniczo na prezentacji okoliczności wystarczających do powzięcia obawy, przypuszczenia o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania podatkowego określonego decyzją nieostateczną, natomiast nie chodzi tu o udowodnienie niewykonania zobowiązania (por. np. wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r., I FSK 1373/17, CBOSA).

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 239 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 239b § 2 O.p., co znalazło swój wyraz w braku wykazania, aby w sprawie zaistniały przesłanki uprawdopodabniające, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane nie mógł zostać uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak zasadnie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną (str. 4 – 5 odpowiedzi na skargę kasacyjną), Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem zaakceptował stanowisko organu podatkowego, że suma orzeczonych kwot z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności (należność główna w wysokości 14.101.853 zł plus należne odsetki za zwłokę) jest niewspółmiernie wysoka w porównaniu z dochodami osiąganymi przez skarżącego w ostatnich latach. Tym samym dysproporcja pomiędzy osiąganymi przez skarżącego dochodami a sumą orzeczonych przez organ pierwszej instancji kwot zaległości stanowi wystarczającą obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przypomnieć należy również, na co także zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że skarżący nie reguluje swoich zaległości, które dochodzone były w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, co dodatkowo świadczy o tym, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż nie ureguluje on kolejnych zobowiązań.

W zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. Nie ma zatem obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Organ ma obowiązek jedynie wskazać inne fakty i dowody, z których można wyprowadzić wniosek, że taka możliwość istnieje (por. np. wyrok NSA z 22 sierpnia 2019 r., II FSK 3072/17, CBOSA). Nie można również tracić z pola widzenia, że art. 239b § 2 O.p. nie kwalifikuje czynników świadczących o występowaniu ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego na zawinione przez podatnika względnie przez niego spowodowane, ale odnosi się ogólnie do czynników obiektywnie występujących w sprawie – tak m.in. w wyroku NSA z 8 sierpnia 2018 r., II FSK 2202/16, CBOSA. W konsekwencji okoliczności podnoszone przez organy, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, mogły przyczynić się do wykazania przez organy przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane należy rozumieć, jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne (por. m.in. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., I FSK 384/19, CBOSA).

Podsumowując, skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 239 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 239b § 2 O.p., co znalazło swój wyraz w braku wykazania, aby w sprawie zaistniały przesłanki uprawdopodabniające, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.

Podobnie nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 239b § 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 1 w zw. z art. 219 O.p., poprzez oddalenie skargi na postanowienie organu drugiej instancji, pomimo że nie doszło do uprawdopodobnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Na aprobatę w tym zakresie zasługuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym organy podatkowe wypełniły wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy sprawy, zgodnie z art. 187 § 1 O.p. Oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122 O.p., z reguł postępowania dowodowego - art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Dlatego też zgodnie z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie ustalony przez organy stan faktyczny podzielając ich stanowisko, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo niewykonania przez skarżącego należnego zobowiązania.

Końcowo odnieść się należy do wyartykułowanego w podstawach kasacyjnych zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz w zw. z art. 239b § 2 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie pomimo jego wadliwości, jak również poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organ odwoławczy może uzupełniać braki (sanować uchybienia) rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy braki (uchybienia) te dotyczą wypełnienia przesłanki warunkującej zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji uznał bowiem, że organ drugiej instancji ponownie rozpoznał sprawę, odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wniesionym przez skarżącego. Prawidłowo zastosował przy tym art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. Skarżący w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie podważa zastosowania przez organ przesłanek wynikających z art. 239b § 1 O.p., czy też wystąpienia przesłanki z art. 239b § 2 O.p., a wskazuje jedynie na wadliwe sanowanie przez organ drugiej instancji niewystarczającego uzasadnienia organu pierwszej instancji. W tym zakresie na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie prawidłowo wyjaśnił, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 oraz pkt 4 O.p., pomimo tego, że organ pierwszej instancji wskazał je także jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienie organu pierwszej instancji, jak prawidłowo wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie miało jednak wpływu na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, bowiem nadając rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, organ zobowiązany był do wskazania chociaż jednej przesłanki warunkującej zastosowanie takiego rygoru, co uczynił wskazując przesłankę z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., jak również uprawdopodobnił, że przedmiotowe zobowiązanie nie zostanie wykonane, spełniając tym samym przesłankę z art. 239b § 2 O.p.

Wobec zgodnego z prawem uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 239b § 2 O.p., prawidłowo Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, nie stwierdzając naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).

E. Olechniewicz M. Niezgódka – Medek J. Zubrzycki