Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 289/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego zażalenia w sprawie dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie "My dla Ł." z siedzibą w Ł. (dalej także: Stowarzyszenie), pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wystąpiło do Burmistrza Miasta Ł. o uznanie, na podstawie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), za stronę postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia firmie "Ł." Spółce z o.o. z siedzibą w K. (dalej także: Spółka) środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oznaczonego jako "Budowa wytwórni pasz dla zwierząt" na nieruchomości, oznaczonej jako działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...], położone w Ł., przy ul. [...], z uwagi na zakres działalności statutowej Stowarzyszenia.

Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia, z uwagi na kasacyjne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. (dalej także: Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], odmówił Stowarzyszeniu dopuszczenia do udziału na prawach strony we wskazanym postępowaniu. Postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r. zostało doręczone Stowarzyszeniu w dniu [...] września 2016 r.

W dniu [...] września 2016 r. Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika – adwokata Ł. G., złożyło zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] września 2016 r.

Pismem z dnia [...] października 2016 r. Kolegium wezwało pełnomocnika Stowarzyszenia do usunięcia braku formalnego zażalenia polegającego na niezłożeniu pod nim podpisu, z równoczesnym pouczeniem o terminie, w którym należy usunąć brak formalny oraz o skutkach jego nieusunięcia.

W związku z tym, że w zakreślonym terminem pełnomocnik strony nie usunął wspomnianego braku zażalenia, Kolegium pismem z dnia [...] listopada 2016 r. poinformowało stronę o pozostawieniu jej zażalenia bez rozpoznania. P. to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Stowarzyszenia w dniu [...] listopada 2016 r.

W dniu [...] listopada 2016 r. pełnomocnik Stowarzyszenia zwrócił się do Kolegium z prośbą o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia z dnia [...] września 2016 r. Do wniosku pełnomocnik załączył kopię uprzednio złożonego zażalenia uzupełnionego o jego podpis. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podkreślił, że z powodu nieprawidłowości w pracy miejscowego urzędu pocztowego nie doszło do doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych, o którym to wezwaniu dowiedział się dopiero z pisma z dnia [...] listopada 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 64 § 2 k.p.a., Kolegium odmówiło Stowarzyszeniu przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego omawianego zażalenia. Kolegium stwierdziło, że niedochowanie przez zawodowego pełnomocnika Stowarzyszenia terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz konsekwencją niedostatecznej jego staranności jako profesjonalnego pełnomocnika postępowania w prowadzeniu sprawy mocodawcy. Zdaniem Kolegium, nie można zatem uznać, że brak winy w tym zakresie został uprawdopodobniony.

Wydając powyższe postanowienie Kolegium błędnie pouczyło strony możliwości zaskarżenia tego postanowienia do WSA w Lublinie, zamiast o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium.

Strona skarżąca, stosując się do pouczenia zawartego we wskazanym postanowieniu, w terminie złożyła na powyższe postanowienie skargę do WSA w Lublinie.

Kolegium, mając na uwadze art. 112 k.p.a., potraktowało tę skargę jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i po rozpoznaniu tego wniosku postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], utrzymało w całości w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. Skład orzekający Kolegium podzielił w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] lutego 2017 r. złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie tego postanowienia oraz postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. i orzeczenie o przywróceniu terminu do uzupełnia braków formalnych bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie Kolegium sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 58 § 1 k.p.a., przez przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy uchybieniu terminu do uzupełnienia opisanego wyżej braku formalnego zażalenia;

- art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie postanowienia Burmistrza Ł. z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], bezpośrednio Stowarzyszeniu, a nie adwokatowi Ł. G., który był wówczas pełnomocnikiem strony, co powoduje, że termin do zaskarżenia tego aktu nie rozpoczął biegu, a w konsekwencji nie można twierdzić, że strona uchybiła terminowi uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia [...] września 2016 r.;

- art. 64 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że wniesienie przez pełnomocnika strony, podpisanego przezeń pisma, stanowiącego uzupełnienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia, w ślad za zażaleniem, nie może prowadzić do uzupełnienia braku formalnego, podczas gdy obowiązujące przepisy nie stanowią, że uzupełnienie braku formalnego pisma (w tym środka zaskarżenia) może nastąpić wyłącznie na skutek uprzedniego, wyraźnego wezwania do tego przez organ;

- art. 7, art. 8 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustaleniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wskutek dowolnej oceny dowodów, to jest odpowiedzi reklamacyjnej z placówki pocztowej i zanonimizowanego postanowienia załączonego do wniosku o przywrócenie terminu, podczas gdy swobodna ocena prowadziłaby do wniosku, iż uprawdopodobnionym jest, że działanie poczty było nieprawidłowe.

Ponadto, na podstawie art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów, które pierwotnie zostały załączone do skargi z dnia [...] lutego 2017 r.:

1. zawiadomienia placówki pocztowej operatora publicznego Poczta Polska na okoliczność, iż operator pocztowy nie informuje adresata w sposób czytelny o ilości przesyłek i ich numerach nadawczych, co może prowadzić do nieprawidłowości w odbiorze korespondencji;

2. potwierdzenia odbioru na okoliczność, że operator pocztowy w sposób niedbały doręcza korespondencję pozostawiając niejednokrotnie potwierdzenie odbioru dla nadawcy u adresata.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. Spółka "Ł." wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie własne, którym odmówiło Stowarzyszeniu przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego zażalenia na postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie z wniosku Spółki o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oznaczonego jako "Budowa wytwórni pasz dla zwierząt" na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...], w Ł., przy ul. [...].

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony.

Z przepisu tego wynika zatem, że zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. To oznacza, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminowi może być poczytane jako zawinione przez stronę, jeżeli pragnęła ona wydarzenia albo godziła się na nie, jakkolwiek mogła mu zapobiec. Uchybienie terminowi może też być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji zatem brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć jedynie w razie stwierdzenia, że strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (B. Adamiak, Komentarz do art. 58, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, SIP Legalis, nb. 3).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że wskazane wyżej postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r. zostało prawidłowo doręczone Stowarzyszeniu w dniu [...] września 2016 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru W. M.. Osoba ta, co wynika również z akt sądowych, jest powołana do reprezentowania Stowarzyszenia, jako przedstawiciel wybrany przez Zebranie Członków (zob. k. 26 akt sąd.). Wbrew zarzutom skargi, nie można przyjąć, że doręczenie to było nieskuteczne z tego powodu, iż postanowienie doręczono bezpośrednio Stowarzyszeniu, a nie adwokatowi Ł. G., który był wówczas pełnomocnikiem strony. Należy mieć bowiem na uwadze, co w sprawie jest niekwestionowane, że Burmistrz Miasta Ł. wydając postanowienie z dnia [...] września 2016 r. o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia Spółce środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia, nie miał wiedzy o istniejącym umocowaniu adwokata Ł. G. do reprezentowania Stowarzyszenia. Na dzień wydania tego postanowienia do organu pierwszej instancji nie wpłynęło stosowne pełnomocnictwo i z tego względu zasadnie postanowienie zostało doręczone na adres Stowarzyszenia. Adwokat Ł. G. - pełnomocnik Stowarzyszenia w dniu [...] września 2016 r. sporządził zażalenie na powyższe postanowienie, nie załączając jednak stosownego pełnomocnictwa. Dopiero w dniu [...] września 2016 r. bezpośrednio do Kolegium, nie zaś do organu pierwszej instancji, wpłynęło pismo Stowarzyszenia informujące o udzieleniu przez ten podmiot pełnomocnictwa adwokatowi Ł. G..

Wskazać należy również, co w niniejszej sprawie jest poza sporem, że zażalenie na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r., sporządzone przez adwokata Ł. G., nie zostało przez niego podpisane, jak również nie załączono do niego dokumentu pełnomocnictwa (zob. k. 27, 28 tom VI akt adm.). W dniu [...] września 2016 r., jak wskazano wyżej, do Kolegium wpłynęło pismo Stowarzyszenia informujące o udzieleniu przez ten podmiot pełnomocnictwa adwokatowi Ł. G., prowadzącemu kancelarię adwokacką w P.. Do pisma dołączono dokument pełnomocnictwa oraz jego odpis, datowany na [...] września 2016 r., z którego wynika, że Stowarzyszenie upoważniło adwokata Ł. G. do działania w jego imieniu w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni pasz dla zwierząt na działkach nr [...], [...] położonych w Ł. przy ul. [...] (k. 9-13 tom VI akt adm.).

Mając powyższe na względzie, Kolegium, stosownie do art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 k.p.a., pismem z dnia [...] października 2016 r. wezwało pełnomocnika Stowarzyszenia do usunięcia braku formalnego zażalenia polegającego na niezłożeniu pod nim podpisu, pouczając jednocześnie o terminie, w którym należy usunąć tenże brak formalny oraz o skutkach jego nieusunięcia (zob. k. 29-30 tom VI akt adm.).

Nie budzi wątpliwości Sądu to, że pomimo prawidłowego wezwania oraz pouczenia przez Kolegium o konieczności usunięcia braku oraz skutkach jego nieuzupełnienia, pełnomocnik Stowarzyszenia nie usunął opisanego braku zażalenia o niezbędny podpis, a siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych, upłynął bezskutecznie w dniu 9 listopada 2016 r.

Podkreślenia wymaga, że niezasadne są zarzuty skargi, że doręczenie zastępcze pisma nie miało miejsca, z uwagi na nieprawidłowości w funkcjonowaniu placówki pocztowej: w miejscu siedziby pełnomocnika.

Po pierwsze, z akt administracyjnych sprawy wynika, iż doręczenie wezwania do usunięcia braków pisma (zażalenia) zostało dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 44 k.p.a., było skuteczne z upływem czternastego dnia przechowywania korespondencji w placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a.) i nie wymaga powtórzenia (zob. k. 29 tom VI akt adm.). Zdaniem Sądu, adresat tego wezwania – fachowy pełnomocnik Stowarzyszenia nie wykazał, że z przyczyn od niego niezależnych nie mógł przesyłki z urzędu pocztowego odebrać. Trafnie bowiem podniosło Kolegium, że art. 44 k.p.a. nie wiąże skutków doręczenia z faktem "fizycznego" otrzymania pisma i zapoznania się z jego treścią. Jest to wprawdzie fikcja doręczenia, ale fikcja prawnie skuteczna bowiem pociągająca za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Podejmując próbę obalenia przedmiotowego domniemania pełnomocnik powinien mieć na względzie, że dowody urzędowe (pochodzące od doręczyciela) są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a dowody przeciwne muszą być przekonywające, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Po drugie należy mieć na względzie, że Kolegium przeprowadziło stosowne postępowanie reklamacyjne dotyczące opóźnienia doręczenia pisma, w którym operator pocztowy Poczta Polska uznał złożoną reklamacje za nieuzasadnioną (k. 63-64, 69 tom VI akt adm.). Prawidłowość działania w procedurze doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego potwierdzają także informacje publicznie dostępne na stronach internetowych Poczty Polskiej, w serwisie elektronicznego śledzenie przesyłek, dotyczących informacji odnoszących się do przesyłki oznaczonej nr [...] (k. 65-68 tom VI akt adm.). W ocenie Sądu, stwierdzić należy przy tym, co potwierdzają dowody zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy, że przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki, skierowanej do zawodowego pełnomocnika Stowarzyszenia, nie zaistniały sytuacje przez niego przywołane, a odnoszące się do błędnego działania urzędu pocztowego.

Oczywiste jest więc, że z uwagi na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, niedochowanie przez pełnomocnika Stowarzyszenia terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu spraw mocodawcy. Nie budzi także wątpliwości Sądu, iż w tej sytuacji to Stowarzyszenie ponosić winno ujemne skutki uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, które wprawdzie nie wynikły bezpośrednio z jego winy, lecz z winy osoby (pełnomocnika procesowego), którą Stowarzyszenie posłużyło się w rozpoznawanej sprawie. Niewątpliwie bowiem na równi z winą strony należy traktować zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika, w wyniku których dochodzi do uchybienia terminu.

Niezasadne jest również stanowisko Stowarzyszenia, że złożone przez jego pełnomocnika uzupełnienie zażalenia było uzupełnieniem pierwotnie złożonego zażalenia o uzasadnienie, a niejako przy okazji także o podpis. Wskazać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie złożone przez profesjonalnego pełnomocnika strony, w terminie, zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r., nie zostało podpisane. Wezwanie do usunięcia stwierdzonego braku doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] listopada 2016 r., w środę, to jest w ostatnim dniu czternastodniowego terminu przechowywania przesyłki przez Pocztę Polską, liczonego od dnia złożenia pierwszego awizo w placówce pocztowej (art. 44 § 4 k.p.a.). Przed upływem zakreślonego wezwaniem terminu do akt wpłynęło pismo pełnomocnika, adwokata Ł. G., które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] października 2016 r., zatytułowane: "Uzupełnienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia "My dla Ł." do udziału w postępowaniu". Podnieść należy, że niewątpliwie decydujące znaczenie dla odczytania istoty żądania zawartego w tym piśmie ma jego treść, a nie tytuł pisma. Okoliczność ta jednak, jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, nie mogła mieć znaczenia dla oceny skuteczności uzupełnienia braków formalnych przez Stowarzyszenie, skoro wezwanie dotyczyło uzupełnienia braków formalnych zażalenia, a nie uzupełnienia jego treści. Z powyższego wynika zatem, że nawet jeśli uznać złożone pismo za uzupełnienie zażalenia czy też jego rozwinięcie, to nadal Kolegium miało do czynienia z niepodpisanym zażaleniem i nieuzupełnionym brakiem zażalenia o podpis. To zaś w konsekwencji uniemożliwiało organowi odwoławczemu merytoryczne rozpoznanie tego zażalenia.

Podkreślić również trzeba, że wbrew zarzutom skargi, wezwanie skierowane przez Kolegium do pełnomocnika Stowarzyszenia, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., odpowiadało wymogom wynikającym z tego przepisu. Nie budzi bowiem wątpliwości, co wynika z akt sprawy, że do wezwania Kolegium załączyło oryginał zażalenia i pouczyło, że należy je podpisać i odesłać do Kolegium. Organ ten poinformował także profesjonalnego pełnomocnika strony o skutkach niezachowania siedmiodniowego terminu do usunięcia braku poprzez pozostawienie zażalenia bez rozpoznania. To oznacza, jak wskazało Kolegium, że prawidłowo zredagowane i przesłane do pełnomocnika strony wezwanie wywołało skutki w postaci rozpoczęcia biegu siedmiodniowego terminu do usunięcia braków.

Zasadnie zatem oceniło Kolegium, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia i z tego powodu odmówiło przywrócenia stronie tego terminu.

Nieuzasadnione były również pozostałe zarzuty skargi, albowiem prawidłowo Kolegium ustaliło wszystkie istotne okoliczności sprawy, dochowując w tym zakresie wymogów zawartych w art. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego strony skarżącej, gdyż brak było podstaw do przeprowadzenia przez Sąd, w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a., uzupełniającego postępowania dowodowego – w żądanym przez stronę zakresie. Wskazać trzeba, że zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przy czym – co do zasady – sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, bowiem z mocy art. 133 § 1 P.p.s.a. kontrola legalności działania organu administracji przez sąd – w odniesieniu do postępowania dowodowego – obejmuje materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Konsekwencją tej zasady jest przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych kierunek wykładni art. 106 § 3 P.p.s.a., który respektując powyższą zasadę, uznaje ten ostatni przepis za wyjątek od niej. Z art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika bowiem, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu (por. przykładowo wyroki NSA z dnia: 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 528/09, 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1108/09, 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1475/07, 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1269/10).

W ocenie Sądu, wszystkie istotne okoliczności w niniejszej sprawie zostały wyjaśnione, a zatem nieuzasadnione było przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w skardze, tym bardziej, że dokumenty te, co wynika z akt sprawy, były już dołączone do akt administracyjnych sprawy i stanowiły przedmiot oceny Kolegium (zob. k. 87-90 tom VI akt adm.), a ponadto nie dotyczą one sprawy niniejszej, lecz postępowania w sprawie o sygn. akt XVI [...] [...], toczącej się przed Sądem Okręgowym w W..

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.