Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 273/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 b ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K.K na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K.K. (dalej jako "skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia o wym. 4,20m x 4,65 m usytuowanego na działce nr ew. [...](dawniej nr ew.[...]) we wsi L., gm. L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] października 2010 r. inspektorzy powiatowego organu nadzoru budowlanego przeprowadzili oględziny na nieruchomości nr ew. [...] we wsi L., gm. L., podczas których ustalono, iż na działce istnieje budynek gospodarczy murowany o wym. 4,20 m x 4,65 m. Obiekt znajduje się w złym stanie technicznym. Stwierdzono znaczne ubytki ścian zewnętrznych – brak narożnika, zdewastowane otwory okienne i drzwiowe, brak nadproży i wieńców, brak stałego zadaszenia.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. organ powiatowy nałożył na K.K. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku w zakresie opłacalności remontu wraz z opracowaniem technicznym określającym zakres koniecznych robót remontowych w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniach [...] września 2012 r. i [...] października 2012 r. ustalono, że właściciel wykonał w budynku roboty polegające na uzupełnieniu ścian zewnętrznych, wykonał dach jednospadowy i otynkował ściany zaprawą cementową. Zakres robót obejmował wykonanie nowych części ścian i nadbudowę bloczkami gazobetonowymi oraz podmurowanie bloczkami okna w elewacji wschodniej. Osadzono również nowe drzwi wejściowe z ościeżnicą stalową oraz okno drewniane.

Mając powyższe na uwadze, decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku, a następnie w tym samym dniu wszczął postępowanie w sprawie odbudowy budynku gospodarczego, bowiem zakres robót wykraczał poza ustawową definicję remontu, a odbudowa obiektu wymagała skutecznie dokonanego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej.

W dalszej kolejności, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. organ powiatowy nałożył na K.K. obowiązek przedstawienia stosownej dokumentacji.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na wniosek skarżącej zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w ww. sprawie do czasu wydania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W dniu [...] kwietnia 2015r. do organu I instancji wpłynęło pismo Urzędu Gminy L. wraz z decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbudowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] we wsi L., gm. L.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] podjął zawieszone postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakazał K.K. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 4,20m x 4,65m, usytuowanego na działce nr ew. [...] we wsi L., gm. L.

Organ I instancji wskazał, że Dyrektor [...] Parku Narodowego odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach, a orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powyższe orzeczenia były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych zarówno I jak i II instancji, które uznając prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji wskazały, że teren objęty granicami inwestycji położony jest w strefie ochrony krajobrazowej Parku Narodowego i jednocześnie w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków oraz Siedlisk Natura 2000, co powoduje określone ograniczenia inwestycyjne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Powyższe było podstawą wydania przez Wójta Gminy L. decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Organ I instancji uznał, że skarżąca nie dostarczyła dokumentacji, do złożenia której została zobowiązana postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., w związku z tym zobligowany był nakazać rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K.K., wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącej organ nie wziął po uwagę całego zgromadzonego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności, które spowodowały konieczność wykonania prac w budynku. Skarżąca wskazała, że prace związane z naprawą dachu zostały wykonane w związku z wichurą, która uszkodziła pokrycie dachowe. Prace te nie stanowiły prac remontowych, a jedynie bieżącą konserwację. W ramach bieżącej konserwacji skarżąca dokonała również wymiany okien i drzwi, jednak w ocenie skarżącej nie są to prace stanowiące remont, które uzasadniałyby dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzona dokumentacja wskazuje, że roboty budowlane nie stanowiły remontu obiektu, ale jego odbudowę i stąd wymagały zgłoszenia i podzielił stanowisko organu I instancji w tej kwestii. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Natomiast z art. 3 pkt 6 tejże ustawy wynika, że pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu, odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu, w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor odbudował ściany zewnętrzne, które podczas oględzin w 2010 r. były zachowane do wysokości 1,80 m, zaś podczas oględzin w 2012r. stwierdzono już uzupełnienie ścian zewnętrznych do wysokości 2,00m - 2,50 m. Ponadto wykonano nową konstrukcję dachową wraz z poszyciem z płyt OSB. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym.

Zdaniem organu odwoławczego w omawianej sprawie należało wcześniej dokonać zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego właściwemu organowi architektonicznemu, bowiem w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania i w czasie realizacji inwestycji budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi zamiaru rozpoczęcia robót.

W ocenie organu odwoławczego postanowienie nakazujące rozbiórkę budynku gospodarczego z uwagi na brak przedłożenia dokumentacji nałożonej postanowieniem Nr [...] było prawidłowe.

Skargę na powyższą decyzję złożyła K.K. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 11, 15, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 49b ustawy Prawo budowalne poprzez jego zastosowanie i nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, gdy obiekt ten został wybudowany zgodnie z przepisami prawa a prace obejmowały jedynie bieżącą konserwację.

Skarżąca wskazała, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 40 XX wieku, którego budowa zakończyła się przed 1995 rokiem. Budynek ten wymagał przeprowadzenia koniecznych prac tak, aby nie utracił swojego przeznaczenia gospodarczego i nie stanowił zagrożenia dla otoczenia. Przeprowadzone prace miały na celu zapewnienie możliwości dalszego wykorzystywania przedmiotowego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. stanowiły one bieżącą konserwację. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie zwiększyła się powierzchnia budynku, jak również jego przeznaczenie. Wykonane prace umożliwiły jedynie swobodne i bezpieczne wykorzystywanie go w sposób gospodarczy.

Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób kompleksowy sprawy, jak również nie wyjaśnił skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Skarżąca podniosła, że protokoły z kontroli nie powinny stanowić wiarygodnego materiału dowodowego, bowiem są sprzeczne ze sobą (w jednym protokole zostało wskazane, że inwestor wykonał prace remontowe, zaś w drugim, że zakres prac nie spełnia wymogów prac remontowych). Znamiennym w ocenie skarżącej jest również to, że do protokołu drugiej kontroli została załączona dokumentacja fotograficzna niedotycząca przedmiotowego budynku. Skarżąca ma zatem uzasadnione wątpliwości co do rzetelności prowadzonego przez organy postępowania.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ odwoławczy nie dokonał ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, a ograniczył się jedynie do oceny działań organu pierwszej instancji. Ponadto w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na protokół kontroli z dnia [...] października 2012 roku, do którego zostały załączone zdjęcia innego budynku, aniżeli budynku objętego decyzją organu powiatowego nr[...], zatem jeżeli podstawą do wydania przez organ decyzji były ustalenia zawarte w przedmiotowym protokole i załącznikach do niego, to jest to błędne i jednoznacznie wskazuje, że organ nie zajmował się sprawą w sposób rzetelny i merytoryczny. Skarżąca zwróciła również uwagę, że budynek został wybudowany w latach 40-tych XX w. zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, zatem ewentualny nakaz rozbiórki mógłby dotyczyć jedynie tej części, co do której zostały wykonane prace.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia o wym. 4,20m x 4,65 m usytuowanego na działce nr ew. [...] (dawniej nr ew.[...]) we wsi L., gm. L.

Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w tym oględzin w dniu [...] września 2012r.z udziałem przedstawiciela skarżącej podczas których ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości dokonano odbudowy budynku gospodarczego o wskazanych wymiarach, które to roboty wymagały dokonania wcześniejszego zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego który w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania i w czasie realizacji inwestycji stanowił, iż budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi zamiaru rozpoczęcia robót. .

Inwestorka odbudowała ściany zewnętrzne, które podczas oględzin w 2010 r.( w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego tego obiektu) były zachowane do wysokości 1,80 m, zaś podczas oględzin w 2012r. stwierdzono już uzupełnienie ścian zewnętrznych do wysokości 2,00m - 2,50 m. Ponadto wykonano nową konstrukcję dachową jednospadową wraz z poszyciem z płyt OSB pokryty papą. Dokonano otynkowania ścian zaprawą cementową. Wykonano nowe części ścian i nadbudowę bloczkami gazobetonowymi gr. 24 cm i cegłą pełną od strony północnej o około 30 cm, od strony południowej o około 80 cm. Uzupełniono narożnik północno-zachodni bloczkami gazobetonowymi o około 0,5m-1m na całej wysokości ściany oraz podmurowanie bloczkami okna elewacji wschodniej. Osadzono nowe drzwi wejściowe wraz z ościeżnicą oraz okno drewniane o wymiarach 0,9m x o,6m.

Powyższy zakres robót budowlanych polega na odbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Przytoczony przepis stanowi bowiem, że pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej co do błędnej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych należy zauważyć, iż w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego ustawodawca definiuje pojęcie remontu opierając się na trzech istotnych elementach. Po pierwsze, remont musi być wykonywany w istniejącym obiekcie budowlanym, co wyklucza z góry brak takiego obiektu w całości lub części i co oznaczałoby budowę lub odbudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Remont w związku z koniecznością fizycznego istnienia obiektu budowlanego w jego trakcie, nie może też polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu a następnie jego wznoszeniu od nowa. Po drugie, roboty budowlane polegające na remoncie mają na celu wyłącznie odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, a nie jego przebudowę, rozbudowę, nadbudowę lub zmianę jego przeznaczenia. I po trzecie, przy wykonywaniu remontu dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić ,iż z jednej strony nie zalicza się do remontu bieżącej konserwacji obiektu, a z drugiej strony robót budowlanych przekraczających zakres pojęciowy remontu, polegających na odbudowie obiektu.

Rekonstrukcja obiektu budowlanego, podobnie jak inne bliskoznaczne pojęcia: rewaloryzacja, rewitalizacja z uwagi na wymagany zakres wykonywanych robót budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego oznaczają odbudowę obiektu budowlanego.

Roboty budowlane polegające na remoncie (istniejących obiektów budowlanych) i odbudowie mają dwie wspólne cechy, to że prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienie niektórych tylko elementów obiektu w przeciwieństwie do odbudowy kiedy ten zakres jest znacznie szerszy. Obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji, tak jak to miało miejsce w sprawie niniejszej.

Wymiana wielu elementów budynku ( narożnik, podmurowania, wykonanie nowych ścian, a zwłaszcza nadbudowę ścian o około od 30cm do około 80 cm oraz wykonanie nowego dachu) w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont, gdyż wtedy zbędne by było takie pojęcie jak odbudowa.

Zauważyć także należy, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych roboty ingerujące w konstrukcję budynku stanowią przebudowę (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., II OSK 627/12).

Skoro wykonane roboty budowlane nie mogą zostać zakwalifikowane jako remont to tym bardziej nie stanowią , jak tego chce skarżąca, bieżącej konserwacji, których to zakres przedmiotowy jest jeszcze węższy.

Przepis art. 49b ust 2 stanowi, że - jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem -właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nakłada obowiązki określone w tym przepisie.

Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie implikuje wprost nałożenia na stronę obowiązku rozbiórki danego obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, legalizacja danego obiektu budowlanego jest dopuszczalna.

Co prawda organ nadzoru budowlanego wszczął w odniesieniu do powyższej samowoli procedurę legalizacyjną wydając postanowienie Nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. na podstawie art. 49b ust 2 Prawa budowlanego nakładając na inwestorkę obowiązek przedstawienie stosownych dokumentów, jednak obowiązek ten nie został przez skarżącą wykonany co w konsekwencji musiało skutkować obligatoryjnym nakazem rozbiórki na podstawie art. 49b ust 1 i 3 Prawa budowlanego.

Skarżąca nie przedłożyła organowi nadzoru budowlanego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , bowiem Wójt Gminy L. podjął decyzję w dniu [...] grudnia 2014r.Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Przyczyną wydania powyższego rozstrzygnięcia był fakt, iż Dyrektor [...] Parku Narodowego odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach, a orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. Następnie sądy administracyjne zarówno I jak i II instancji, uznały prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji i wskazały, że teren objęty granicami inwestycji położony jest w strefie ochrony krajobrazowej Parku Narodowego i jednocześnie w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków oraz Siedlisk Natura 2000, co powoduje określone ograniczenia inwestycyjne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7,8, 77 i 11 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie a sam fakt ,iż w dokumentacji fotograficznej znalazło się zdjęcie niedotyczące przedmiotowego obiektu nie dyskwalifikuje dowodu z oględzin.

Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej. Organ odwoławczy dokonał własnej oceny ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego i uznał powyższe ustalenia za własne co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 15 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.