Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 16/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o uznanie za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

III SA/Łd 16/06

UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2005 r. skarżący J. K. wniósł skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt administracyjnych ww. decyzją Starosta Powiatu [...] uznał J. K. za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2005 roku, jednocześnie odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P., w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Na oryginale decyzji J. K. potwierdził fakt odbioru tej decyzji w dniu 1 września 2005 roku.

W dniu [...] skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji w części odmawiającej mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, w załączeniu przedkładając zaświadczenie o przebiegu ubezpieczenia nr [...] wydane przez ZUS. Podniósł, że opóźnienie w złożeniu przedmiotowego zaświadczenia nie wynika z jego winy. Już w dniu 3 sierpnia 2005r. wystąpił do ZUS – Oddział w Ł. z wnioskiem o wydanie powyższego zaświadczenia. Z uwagi na komplikacje jakie miały miejsce w ZUS dopiero w dniu 13 października 2005 roku otrzymał żądane zaświadczenie.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda Ł., na podstawie art.134 k.p.a. oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tj. Dz.U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda Ł. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W świetle zaś art. 58 k.p.a. w razie uchybienia tego terminu zainteresowany winien złożyć prośbę o jego przywrócenie i dopełnić czynności, dla której określony był ten termin. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 15 września 2005r. Strona nie dotrzymała określonego terminu. Wraz z odwołaniem wniesionym w dniu 14 października 2005r. nie złożyła również wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W złożonej w dniu 8 grudnia 2005 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na powyższe postanowienie Wojewody [...], J. K. wskazał, że nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia. Opisał przebieg zdarzeń, które w ocenie skarżącego uzasadniają brak jego winy w złożeniu odwołania z uchybieniem terminu. Podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania spowodowane było opóźnieniami w otrzymaniu zaświadczenia o przebiegu ubezpieczenia oraz błędnym pouczeniem przez pracownika organu, który poinformował go, że od niekorzystnej decyzji skarżący będzie mógł się odwołać z chwilą otrzymania zaświadczenia z ZUS i że w tym wypadku termin 14-dniowy nie musi być dotrzymany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Bezspornym jest fakt, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wpłynęło z uchybieniem terminu. Jednak w ocenie Sądu podnoszone w odwołaniu przez skarżącego okoliczności (...)"Jednocześnie informuję, że nie było w tym mojej winy tylko oddziału ZUS w Ł. (...) Z powodu komplikacji w ZUS-ie, a to z powodu zawieszenia się systemu komputerowego, a później składanie dodatkowych wyjaśnień, dopiero w dniu 13 października 2005r. odebrałem potrzebne zaświadczenie" , a więc wskazanie, że przyczyną późniejszego złożenia odwołania był fakt oczekiwania na zaświadczenie uzasadniające odwołanie – miało istotny wpływ na sposób rozpatrzenia odwołania. Zobowiązywało bowiem organ odwoławczy do wezwania skarżącego do sprecyzowania treści złożonego oświadczenia, czy powyższe wyjaśnienia mają charakter wniosku o przywrócenie terminu. Do takich działań zobowiązuje organ odwoławczy w szczególności art. 9 kpa. Organ tego jednak nie uczynił, pomijając milczeniem tę cześć odwołania skarżącego – czym naruszył art. 7, 8, 9, 77 § 1 Kpa.

Fakt udokumentowanych starań o uzupełnienie dowodów, potwierdzających w ocenie skarżącego jego roszczenia w bardzo istotnej dla niego sprawie oraz wniesienie odwołania niezwłocznie po otrzymaniu zaświadczenia z ZUS, dawało w opinii Sądu podstawy do ewentualnego przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 58 i 59 § 2 Kpa., celem precyzyjnego ustalenia czy skarżący uprawdopodobnił przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz okoliczność, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W przypadku uznania przez organ, że skarżący uchybił terminowi z własnej winy, organ winien wydać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu i dopiero wtedy rozpoznać odwołanie stwierdzając , że zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Dodatkowo należy podnieść, że skarżący odwołał się tylko od tej części decyzji, która odmawiała mu przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Organ odwoławczy nie miał więc podstaw do orzekania o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu w zakresie uznania J. K. z dniem 1 sierpnia 2005 r., za osobę bezrobotną.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Mając na uwadze treść art. 152 cytowanej ustawy, Sąd stwierdza, że wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia orzekanie w tej kwestii jest bezprzedmiotowe.