Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 677/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 737/17 w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. II SA/Ol 737/17, po rozpoznaniu skargi M. R. na postanowienie Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Starosta N. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty N. z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. Nr [...], obr. [...], gm. [...].

Jako przyczynę odmowy wznowienia organ podał, iż wnioskodawca uzyskał informację o wydanej decyzji w dniu [...] sierpnia 2016 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu [...] października 2016 r., a więc nie zachował jednomiesięcznego terminu na złożenie wniosku (art. 148 § 2 k.p.a).

Wojewoda Warmińsko - Mazurski przytaczając treść art. 148 § 2 k.p.a., podniósł, że w [...] datowanym na dzień [...] sierpnia 2016 r. znajduje się artykuł opisujący spotkanie rolników z Wójtem Gminy [...], które odbyło się [...] sierpnia 2016 r. Na spotkaniu tym omawiano problem powstania 4 elektrowni wiatrowych, na które Starostwo Powiatowe w [...] wydało pozwolenia na budowę. W artykule opisuje się ograniczenia prawa własności nieruchomości na terenach [...],[...],[...],[...] i [...] związane z powstaniem elektrowni. Na zamieszczonym w artkule zdjęciu znajduje się M. R.

Dodatkowo w piśmie wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. wskazano na zebranie wiejskie odbyte w dnia [...] marca 2016 r., z udziałem M. R. W protokole zebrania odnotowano, że mają powstać 4 wiatraki: 2 w [...], 1 przy drodze [...], 1 przy drodze [...].

Zdaniem Wojewody skarżący o inwestycji w stopniu pozwalającym na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania, dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2016 r., podczas spotkania z wójtem gminy. Natomiast wniosek złożył w dniu [...] października 206 r., a więc po upływie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę M. R. wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Sąd podkreślił, że skarżący interesował się powstaniem na terenie gminy elektrowni wiatrowych. Uczestniczył w dniu [...] marca 2016 r. w zebraniu wiejskim sołectwa [...] i domagał się informacji od wójta gminy o mających powstać wiatrakach.

Dla oceny prawidłowości wydanego postanowienia, podstawową kwestią było ustalenie kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej.

Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia.

Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13 wskazał, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć tak, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy.

Ciężar dowodu w zakresie dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Podkreśla się, że bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, rozpoczyna się od chwili kiedy strona dowiedziała się o przesłankach wznowieniowych, a nie od chwili kiedy zrozumiała ich znaczenie.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego skarżący posiadał wiedzę o decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. już w dniu [...] sierpnia 2016 r. Świadczy o tym fakt osobistego uczestnictwa w zebraniu, w trakcie którego omawiano kwestię pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych. Na zebraniu tym była mowa o udzielonych pozwoleniach na budowę elektrowni wiatrowych, w tym m.in. elektrowni wiatrowej [...], co zostało potwierdzone przez świadków.

Przyjmując, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, to wniosek skarżącego z dnia [...] października 2016 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia.

Bez znaczenia jest, że skarżący nie znał dokładnej treści decyzji, skoro w dniu [...] sierpnia 2016 r. dowiedział się o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej w obrębie geodezyjnym [...] i co istotne, tylko jednej w tym obrębie geodezyjnym, a zatem powziął wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji, gdyż był mu znany przedmiot rozstrzygnięcia tj. rodzaj i teren inwestycji (obręb geodezyjny [...]). Z tego samego powodu za niezasadne uznano zarzuty skargi.

Zdaniem Sądu I instancji, organy wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.

M. R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2017 r., sygn., II SA/Ol 737/17, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.p.s.a.) w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a., w tym w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., przez błędną kontrolę postanowienia, nieuwzględnienie naruszeń dokonanych przez organ:

a) w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. (w zw. z art. 15 k.p.a. ) - przez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem orzeczenia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, błędne przyjęcie okoliczności faktycznych, błędne zaakceptowanie utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.),

b) w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art, 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne nieuwzględnienie, że organ nie ustosunkował się do istoty zarzutów zażalenia, a także nie dokonał wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie uzasadnił postanowienia zgodnie z wymogami,

c) z w. z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w z w. z art. 81 k.p.a. w z w. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. - przez nieuwzględnienie braku ustalenia stanu faktycznego przy zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, pozbawienia prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a.) pominięcie, że organ nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności (w tym daty ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę),

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. (w tym w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a.) - przez błędne ustalenia i obliczenie terminu, prowadzące do odmowy wznowienia postępowania,

3) naruszenie prawa materialnego - art.148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 28 k.p.a. (w tym w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art.1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a.) - przez nieprawidłową ocenę zastosowania przez organ prawa materialnego, błędne obliczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. R. podniósł, że Sąd I instancji nie uwzględnił, iż organ nie dokonał ustaleń co do daty, w której decyzja stała się ostateczna. Nadto pozbawił go uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz wyrok.

Postanowienie zostało wydane bez rozpatrzenia wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego oraz co najmniej przedwcześnie.

Organ nie ustosunkował się do spotkania i treści protokołu z dnia [...].03.2016 r. jako nie potwierdzających dowiedzenia się o rozstrzygnięciu decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Sąd nie ustosunkował się do spotkania z dnia [...].08.2016 r. i artykułu z dnia [...].08.2016 r. - jako nie potwierdzających dowiedzenia się przez skarżącego o rozstrzygnięciu decyzji.

W materiale dowodowym, na który powołał się organ I instancji zawarta była informacja o 4 "inwestycjach wiatrakowych" i 4 decyzjach o pozwoleniu na budowę. Później ujawniło się, że jest 5 inwestycji wiatrakowych i 5 decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący złożył trzy wnioski z dnia [...].08.2016 r., co do decyzji dotyczących działek nr [...], nr [...] i nr [...], oraz 2 wnioski z dnia [...].10.2016 r., co do decyzji dotyczących działek nr [...] i nr [...].

Organ nie ustalił czy skarżący wiedząc o 4 decyzjach o pozwoleniu na budowę wskutek spotkania z dnia [...].08.2016 r. - wiedział o 3 decyzjach dotyczących działek nr [...], nr [...] i nr [...] (wobec złożonego wniosku z dnia [...].08.2016 r.) oraz czwartej decyzji dotyczącej działki nr [...], czy też dotyczącej działki nr [...].

Treść wniosku skarżącego z dnia [...].10.2016 r. może wskazywać, że nie wiedział on także w dniu [...].10.2016 r., czy w sprawie wydano decyzję o pozwoleniu na budowę i czy zakończono postępowanie.

Dalej skarżący wywodził, że spotkanie z dnia [...].08.2016 r. dotyczyło ograniczeń zabudowy w związku z inwestycjami, a artykuł z dnia [...].08.2016 r. wspomina o wydanych 4 decyzjach o pozwoleniu na budowę.

Organ jedynie zdawkowo powołał się na protokół spotkania z dnia [...].03.2016 r. i artykuł z [...] oraz informację od Wójta Gminy z dnia [...].03.2017 r., nie wyjaśnił w jaki sposób dokonał oceny dowodów i ustaleń na podstawie tych dowodów.

Sąd nie uwzględnił powyższych naruszeń. Nie odniósł się do wskazanych zarzutów, dokonał błędnej kontroli skarżonego aktu, w tym przez akceptację wadliwych ustaleń i ocen.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji.

Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego.

Odnosząc się zatem do zarzutów procesowych, należy wskazać, że nie są trafne zarzuty skargi kasacyjnej (naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a.) polegające na tym, iż Sąd Wojewódzki w ramach kontroli postanowienia o odmowie wznowienia postępowania - błędnie nie dostrzegł naruszeń prawa dokonanych przez organy administracji.

Mając na uwadze wskazane zarzuty, przypomnieć należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dlatego przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2019 r., II OSK 2738/17), co w niniejszym postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim nie miało miejsca.

Nietrafny był również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż (co do zasady) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przyjmuje się, iż naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie tego zarzutu.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego sprawy dokonanej przez Sąd I instancji (wyrok NSA z dnia 31 maja 2019r. sygn. akt I OSK 3759/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Jednocześnie widocznym celem skargi kasacyjnej było podważenie, ustalonego przez organ, a następnie zaaprobowanego przez Sąd I instancji, stanu faktycznego sprawy.

Dlatego oprócz przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący kasacyjnie wskazał również szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - w jego ocenie naruszonych, to jest: art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. , art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna kwestionowała zatem stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że prawidłowe były ustalenia organu co do tego, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a..

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela twierdzenia, iż zebrany w tym zakresie przez organ materiał dowodowy był niewystarczający, czy budzący wątpliwości, oraz że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bez dostatecznego wyjaśnienia i rozpatrzenia materiału dowodowego, co do ustalenia iż w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący powziął informację o kwestionowanej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszone naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie miały miejsca.

Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej w tej części, podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący posiadał wiedzę o decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, już w dniu [...] sierpnia 2016 r.

Świadczy o tym fakt uczestnictwa w zebraniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., w trakcie którego omawiano kwestię pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych. Na zebraniu tym była mowa o udzielonych pozwoleniach na budowę m.in. elektrowni wiatrowej [...], co następnie zostało potwierdzone przez świadków.

Skarżący dowiedział się wówczas o wydaniu decyzji dotyczącej elektrowni wiatrowej w obrębie geodezyjnym [...] i co podkreślano - była to tylko jedna elektrownia w tym obrębie geodezyjnym. Zatem powziął wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż był mu znany przedmiot rozstrzygnięcia, rodzaj i teren inwestycji (obręb geodezyjny [...]). Z tego właśnie powodu za niezasadne uznano zarzuty skargi kasacyjnej.

Bezzasadny okazał się też zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a., przez błędne ustalenie i obliczenie terminu prowadzącego do odmowy wznowienia postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Przyjmuje się, że w przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia.

Jak słusznie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia.

Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła z którego pochodzi informacja. Natomiast okoliczność, że skarżący nie wiedział o tym czy decyzja jest ostateczna nie stanowiła przeszkody we wniesieniu o wznowienie postępowania, co zresztą potwierdza treść wniosku z dnia [...] października 2016 r.

Zwrot strona dowiedziała się o decyzji należy wykładać w ten sposób, że uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, w stopniu wystarczającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy.

Słuszne było uznanie Sądu I instancji, że wniosek skarżącego z dnia [...] października 2016 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza nadto, że podniesione w skardze kasacyjnej naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, to wynik sprawy byłby odmienny.

Okoliczności sprawy wskazują, że uczynienie zadość dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. przez organ I instancji nie mogło doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, natomiast organ II instancji wywiązał się z ciążących na nim w tym zakresie obowiązków. Z tych powodów nie mógł być skuteczny zarzut kasacyjny naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.