Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 319/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz Sędziowie WSA Krystyna Daniel / spr. / Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. P. i T. P. na bezczynność "T" S. A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S. A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku M. P. i T. P. z dnia 18 marca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność "T" S. A. w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S. A. w K. na rzecz skarżących M. P. i T. P. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z 18 marca 2013 r. M. P. i T. P. wezwali "T" S.A. z siedzibą w K. do udostępnienia wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości będących ich własnością oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...] gm. [...], w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W piśmie z 4 kwietnia 2013 r. "T" S.A. Oddział w B. poinformował, że kserokopie materiałów archiwalnych pozostają do wglądu w siedzibie oddziału spółki po uprzednim telefonicznym umówieniu spotkania.

W piśmie z 15 kwietnia 2013 r. M. P. i T. P. ponownie zażądali przesłania kserokopii decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność spółki, w tym protokołów z odbioru linii przesyłowych oraz planów z mapkami. Wskazali, że zobowiązują się pokryć koszt wykonania kserokopii.

W piśmie z 30 kwietnia 2013 r. "T" S.A. Oddział w B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

W dniu 18 listopada 2013 r. M. P. i T. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z 18 marca 2013 r. Skarżący domagali się stwierdzenia bezczynności spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". Żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący wskazali również, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów ani w sprawie odmowy udostepnienia informacji publicznej czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę, "T" S.A. z siedzibą w K. wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie odrzucenie skargi i obciążenie kosztami postępowania skarżących.

Spółka wskazała, że w piśmie z 25 listopada 2013 r. poinformowała pełnomocnika skarżących, że po przeszukaniu zasobów archiwalnych i dokonaniu weryfikacji posiadanej dokumentacji nie odnaleziono dokumentów stanowiących informację publiczną w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnaleziono jedynie dokumenty wewnętrzne (techniczne) związane z kartami technicznymi wykonanych przeglądów linii i plany sieci. Spółka wskazała, że skoro nie posiada dokumentów spełniających wymogi informacji publicznej to nie mogła ich udostępnić skarżącym.

Na wypadek nie podzielenia powyższych argumentów przez sąd spółka wskazała, że wezwanie do przekazania dokumentacji ma związek z wystąpieniem przez skarżących z roszczeniami o charakterze majątkowym, co czyni wniosek niedopuszczalnym. Dla poparcia swojego stanowiska odwołała się do wyroku WSA w Olsztynie z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 1/08.

Zdaniem spółki, wniosek nie dotyczy informacji będących informacją publiczną. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, wskazała, że najważniejszym kryterium przedmiotowym jest kryterium "sprawy publicznej". Przepis art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, nie wymienia obowiązkuudostępnienia posiadanej dokumentacji.

Spółka wskazała również, że nie spełnia żadnego z ustawowych określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotowych kryteriów. W odniesieniu do spółki obowiązek udostępniania informacji ewentualnie wywodzić można wyłącznie z treści przepisu art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy w części, w której przepis ten odnosi się do podmiotów reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne, gdyby za takie zadania uznać statutowe zadania Spółki jako przedsiębiorstwa energetycznego. Zadania te dotyczyłyby jego zadań jako operatora systemu dystrybucyjnego, o których mowa w przepisie art. 3 pkt 25 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 roku Nr 89, poz. 625, ze zm.), tj. dystrybucji paliw lub energii elektrycznej, odpowiedzialności za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym, elektroenergetycznym, zapewnienie bieżącego i długookresowego bezpieczeństwa funkcjonowania tego systemu, eksploatacji, konserwacji, remontów oraz niezbędnej rozbudowy sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Zakres ten dotyczyłby zatem nie całej sfery działalności przedsiębiorstwa jako operatora systemu dystrybucyjnego, a tej części, która dotyczyłaby zadań wynikających z przepisów ustawy Prawo energetyczne, w zakresie który dotyczy informacji publicznej. Spółka podkreśliła, że żądanych dokumentów nie wytwarzała, nie otrzymywała ich (przejmowanie na majątek urządzeń energetycznych, zazwyczaj nie wiązało się z otrzymywaniem dokumentów związanych z ich realizacją - szczególnie w przypadku gdy inwestorami były inne podmioty, najczęściej Skarbu Państwa, z uwagi na fakt obowiązywania zasady jednolitej własności ogólnonarodowej, która przysługiwała Skarbowi Państwa) oraz w przeważającej większości przypadków nie dysponuje tego rodzaju dokumentami (też z uwagi na fakt, że mogły ulec zniszczeniu wskutek czy też wybrakowaniu). Co więcej z uwagi na krótki okres przechowywania takich dokumentów nie dysponują nimi również archiwa państwowe a także archiwa organów administracji publicznej. Dokumenty dotyczą najczęściej akt postępowania administracyjnego, co dotyczy także decyzji kończących takie postępowania, którego dysponentami są obecnie organy administracji publicznej. W tym zakresie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z 18 września 2008 roku, do sygn. akt: l OSK 194/08 stwierdzając, że dostęp do akt postępowania administracyjnego, na podstawie przepisów ustawy do informacji publicznej, ograniczony jest do podmiotów nie będących stronami postępowania administracyjnego. Dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 k.p.a. W świetle powyższego skarżący, jako strona niegdyś ewentualnego postępowania administracyjnego z tym związanego, winni kierować skargę wprost do organów administracji publicznej .

Spółka konkludowała, że w zakresie objętym wezwaniem skarżących, zawarte w nim żądanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ustawy, ani też w zakresie tym Spółka nie jest podmiotem, który byłby zobowiązany do udzielenia takiej informacji, o jakim mowa w przepisie art. 4 ustawy. Okoliczność ta uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W razie zaś niepodzielenia i takiego stanowiska przez Sąd, uzasadniony jest w świetle przedstawionych wyżej racji wniosek o oddalenie skargi.

W piśmie z 4 lutego 2014 r. M. P. i T. P. podnieśli, że ograniczając ich prawo do udostępnienia informacji publicznej poprzez wprowadzenie warunku osobistego stawiennictwa w siedzibie oddziału spółka naruszyła przepisy ustawy. Ponadto w odpowiedzi na pismo z dnia 15 listopada 2013 r. skarżący wystąpili do spółki o wyjaśnienie i udowodnienie informacji, że odnaleziona dokumentacja nie stanowi informacji publicznej poprzez precyzyjne wskazanie dokumentów znajdujących się w posiadaniu spółki, bądź złożenie oświadczenia, że spółka nie posiada żadnych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji sieci posadowionych na ich działkach. W odpowiedzi spółka powołała się na swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. W dalszej części pisma skarżący zawarli polemikę ze stanowiskiem przedstawionym w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie orzekania m. in. w sprawach na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s. a., przy czym zgodnie z treścią art. 149 ustawy sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia albo obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga jest zasadna.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 §.3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

Również na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie M. P. i T. P. wystąpili do "T" S.A. z siedzibą w K. z wnioskiem z 18 marca 2013 r. oudostępnienia wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości będących ich własnością oznaczonych jako działki nr [...], [...], i [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...] gm. [...], w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

W dniu 15 kwietnia 2013 r. M. P. i T. P. ponowili swój wniosek, precyzując, że chodzi im o otrzymanie kserokopii wszystkich ww. dokumentów dotyczących lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej oraz zobowiązali się pokryć koszty wykonania tych kserokopii. Żądana przez nich informacja nie została im udostępniona do dnia rozprawy przed WSA w Krakowie, natomiast spółka działając przez swój oddział w B. pismem z 20 listopada 2013 r. poinformowała, że odnalezione dokumenty nie stanowią informacji publicznej.

Wstępna kwestia, którą należy wyjaśnić dotyczy ustalenia czy przedsiębiorstwo energetyczne "T" S.A. z siedzibą w K. podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) Zgodnie z ww. przepisem art. 4 ust. 1 wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyrokach: NSA z 18. 08. 2010 r., sygn.. akt l OSK 851/10, Lex 737513, w wyroku WSA w Krakowie z 15. 01. 2013 r. , sygn. akt SAB 184/12, wyroku WSA z 27. 02. 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/13, wyroku z 4. 12. 2013 r. sygn. akt II SAB 235/13, że termin ""zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP stanowi "zadania publiczne" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c*ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

W tej sytuacji należy uznać, że "T" S.A. z siedzibą w K. należy do podmiotów, na których ciążył obowiązek rozpoznania wniosku M. i T. P. z 18 marca 2013 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej, przy czym Sąd nie przesądza w sprawie ze skargi na bezczynność w jaki sposób powinien być załatwiony przedmiotowy wniosek.

Na marginesie należy wskazać, iż wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego siedzibą spółki "T" S.A. w K. jest Kraków.

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub- w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 ust. 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn.. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z 28. 02. 2014 , sygn.. akt II SAB 333/13).

Należy podkreślić, że jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 cyt. ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 ustawy). Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 ustawy, który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form. W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (wyrok WSA w Opolu z 24. 01. 2012 r. , sygn. akt 68/11, Lex 1107955).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, w której M. P. i T. P. wystąpili we wniosku z 18 marca 2013 r. ponowionym w dniu 15 kwietnia 2013 r. , uzupełnionym w zakresie wskazania w jakiej formie wnioskują o udostępnienie przedmiotowej dokumentacji techniczno-prawnej będącej podstawą lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na podanych we wniosku działkach położonych w J. i w m. B. gm. [...] należy uznać, iż pismo to stanowiło wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie można się przy tym uznać, że "T" S.A. oddział w B., z którym skarżący prowadzili ww. korespondencję uczyniło zadość ww. przepisom informując Skarżących pismami z 4 kwietnia 2013 r. i 30 kwietnia 2013 r., że kserokopie dokumentów są do wglądu w siedzibie oddziału, ze w granicach działek skarżących nie przebiega linia niskiego napięcia oraz, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Nadto w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można także przyjąć, że Spółka nie dysponuje żadną dokumentacją prawno-techniczną dotyczącą budowy przedmiotowych linii przesyłowych, szczególnie w kontekście informacji, wynikającej z ww. pism spółki kierowanych do Skarżących z 30 kwietnia 2013 r. oraz z 25 listopada 2013 r., z których wynika iż spółka dysponuje "odnalezionymi dokumentami".

Konkludując, w ocenie Sądu należy uznać, że o ile "T" S.A. w K. jest w posiadaniu dokumentów, o udostępnienie których wnioskowali M. P. i T. P. będących podstawą prawną lokalizacji i budowy lub przebudowy linii energetycznych na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...] gm. [...], które to nieruchomości stanowią własność Skarżących to wniosek skarżących o ich udostępnienie w ramach dostępu gwarantowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej jest zasadny ( por. wyrok WSA w Krakowie z 15. 01. 2013, sygn. Akt II SAB 184/12. CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z 29. 05. 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex 516697, wyrok WSA w Poznaniu z 19. 12 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751, wyrok WSA w Krakowie z 27. 02. 2013 , sygn. akt 5/13).

Z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.

W tej sytuacji wniosek M. P. i T. P. z 18 marca 2013 r. Spółka powinna rozpoznać na zasadach przewidzianych w ww. ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez Skarżących informacja ma bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwróciła jest zobowiązany do udzielenia in formacji publicznej. A zatem o ile "T" S.A. z siedzibą w K. jest w posiadaniu wskazanych przez Skarżących dokumentów - powinien zakończyć wszczęte ww. wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie w sytuacji gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Należy także mieć na uwadze dyspozycje z art. 14 ustawy.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 p.p.s.a. jak w punkcie l sentencji.

W punkcie II sentencji Sąd stwierdził, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mając na uwadze zawiłość interpretacyjną ww. przepisów.

O kosztach orzeczono jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.