Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2343/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1136/16 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., I SA/Po 1136/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. C. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 29 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że Burmistrz Miasta działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zmianami - zwanej dalej: ord. pod.), art. 2-4 oraz art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zm. – zwanej dalej: u.p.o.l.) oraz Uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 r. ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2016 r. w wysokości: 1.016,00 płatne w czterech ratach po 254,00 zł. Przedmiotem opodatkowania są budynki mieszkalne o pow. 88,71 m2; budynki pozostałe o pow. 115,25 m2; grunty pozostałe o pow. 387,00 m2. Wysokość podatku została ustalona na podstawie złożonej przez podatnika informacji, a stawki zostały określone

w przepisach podatkowych.

3. W odwołaniu skarżący zarzucił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, nie zgadza się na płacenie podatku w sytuacji, gdy toczy spór sądowy ze współwłaścicielami wobec utrudniania mu korzystania z części wspólnych nieruchomości. Twierdzi, że nie można płacić podatku od tego, czego się nie posiada.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. W opinii Kolegium zarzuty odwołania nie odnoszą się do decyzji wydanej przez organ I instancji. Podatnik faktycznie nie kwestionuje wymiaru podatku co do przedmiotu jak również co do wysokości opodatkowania.

5. Skarżący w skardze stwierdził, że dane do wymiaru podatku podał po uzyskaniu ich od osób trzecich, chociaż miał wątpliwości co do uczciwości tych osób. Strona wskazała, że oczekuje na prawomocne postanowienie sądu dopuszczające go do współposiadania nieruchomości, sygn. akt XV Ca 85/16, które okaże na rozprawie w sądzie administracyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o oddalenie skargi.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że wymiar podatku dokonany został zgodnie z danymi zawartymi w informacji złożonej przez skarżącego o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Okolicznością powodującą konieczność złożenia informacji była umowa darowizny, mocą której córka darowała skarżącemu lokal mieszkalny. Dalszych zmian w co do przedmiotu opodatkowania skarżący nie zgłaszał.

Zdaniem sądu I instancji organ podatkowy w decyzji prawidłowo określił zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania oraz zastosował właściwą stawkę podatkową od budynków mieszkalnych, od budynków pozostałych i gruntów pozostałych zgodnie z przepisami Uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 r.

Zdaniem sądu skarżący w istocie nie kwestionuje wymiaru podatku. Ustalony podatek jest podatkiem majątkowym i uwzględnia fakt, że skarżący jest w ¼ części współwłaścicielem nieruchomości. Spory o dopuszczenie do współposiadania części wspólnych budynku (np. strychu), spory na tle sprawowanego zarządu nieruchomością, czy w kwestii celowości i ewentualnego sposobu zniesienia współwłasności, nie wyłączają obowiązku ustalenia zobowiązania podatkowego na podstawie treści informacji z dnia 17 marca 2014 r. o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

Wskazanych w uzupełnieniu skargi wyroków Sądu Rejonowego w Kościanie sygn. akt I C 345/14 i Sądu Okręgowego w Poznaniu sygn. akt XV Ca 85/16 brak

w aktach sprawy. Przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) nie uprawnia sądu do zrealizowania tezy dowodowej sformułowanej jako przeprowadzenie dowodu "z dokumentów

w aktach" powyższych sądów.

7. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 ord. pod. - poprzez niewłaściwe zebranie

i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na bezzasadnym ustaleniu powierzchni pozostałych budynków oraz pozostałych gruntów będących podstawą ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości,

2) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ord. pod. - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu, że skarżący korzysta ze wszystkich nieruchomości, których jest współwłaścicielem,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. - poprzez oddalenie przez WSA skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja SKO w Lesznie została wydana

z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania,

w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu,

- zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy albowiem opłaty za czynności pełnomocnika nie zostały opłacone

w całości lub w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

8. Trafnie wskazał sąd I instancji, że podatek został wymierzony zgodnie

z danymi, które dostarczył sam skarżący. Okoliczność, że skarżący nie był przekonany co do uczciwości osób, od których uzyskał informacje, które podał urzędowi nie mają znaczenia. Przemyślenia, podejrzenia oraz wątpliwości strony nie mają wpływu na wymiar podatku bowiem trudno je udowodnić. Dlatego znaczenie mają jedynie podane i zarejestrowane dane. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącego to każdy wymiar podatku mógłby zostać podważony – wystarczyłoby, by strona zobowiązana do zapłaty podatku podniosła, że ma podejrzenia, iż źródło jej informacji w zakresie np. powierzchni nieruchomości rolnej jest niegodne zaufania.

Zasadnie zaakceptował sąd I instancji, że organ prawidłowo ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości uwzględniając dane dostarczone przez skarżącego i stosując przepisy uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 2015 r. Sąd II instancji podziela stanowisko sądu I instancji, że organ nie naruszył art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 ord. pod. poprzez niewłaściwe zebranie

i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na bezzasadnym ustaleniu powierzchni pozostałych budynków oraz pozostałych gruntów będących podstawą ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości. Stosowne dane dostarczył sam skarżący, organ nie miał podstaw, by je kwestionować (por. z poglądem zawartym w wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 2014r., II FSK 993/12, w którym wskazano, że troje skarżących w składanych informacjach na podatek od nieruchomości podało dane niedokładne i rozbieżne ze sobą, co wymagało wyjaśnienia, tj. prowadzenia postępowania dowodowego).

W toku postępowania skarżący podnosił, że toczy spór z pozostałymi współwłaścicielami i nie będzie płacił podatku od tego, czego nie posiada, nie ma dostępu do strychu. W tym zakresie na aprobatę zasługuje stanowisko sądu I instancji, że spory między współwłaścicielami w zakresie korzystania ze wspólnych nieruchomości nie mają wpływu na wysokość podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym. W wyroku z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 500/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje niezależnie (...), jest to podatek

o charakterze majątkowym, obciążający właścicieli nieruchomości, bez względu na sposób, w jaki jest ona wykorzystywana". Jest to stanowisko ugruntowane

w orzecznictwie, a po raz pierwszy zaprezentowane zostało w uzasadnieniu NSA

z dnia 26 czerwca 2007 r., II FSK 1748/06, czyli ponad 10 lat temu. Tym samym jeżeli skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości, to nie ma znaczenia, czy używa strychu, czy tylko parteru domu, czy chodzi po całej powierzchni działki, czy tylko po jej części (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., II FSK 1025/12). Zatem drugi punkt skargi kasacyjnej, sprowadzający się do zarzutu, że sąd I instancji nie zauważył naruszenia przez organ art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ord. pod. poprzez błędne ustaleniem stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż skarżący korzysta ze wszystkich nieruchomości, których jest współwłaścicielem, nie jest uzasadniony. Okoliczności korzystania z nieruchomości przy wymiarze podatku organ nie bada. Wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia

z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami należą do materii prawa cywilnego i nie mogą rodzić konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości. Jest to uzasadniony pogląd. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącego w tym zakresie to można sobie wyobrazić sytuację, w której żaden ze współwłaścicieli nieruchomości w Polsce nie płaciłby podatku od nieruchomości twierdząc, że pozostaje w sporze

z pozostałymi współwłaścicielami i gmina miejsca położenia nieruchomości nie otrzyma należnych jej podatków póki współwłaściciele na drodze sądowej nie wyjaśnią pewnych kwestii. Spory takie, za uprzednim porozumieniem, współwłaściciele mogliby przedłużać w nieskończoność, a podatek od nieruchomości nie zostałby uiszczany za kolejne lata.

Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, podnosząc, że wymiar podatku dokonany został zgodnie z danymi zawartymi w informacji złożonej przez skarżącego o nieruchomościach i obiektach budowlanych, organ zastosował właściwą stawkę, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej, a spory z pozostałymi współwłaścicielami nie mogą zostać w sprawie uwzględnione.

9. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a.