Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 398/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 43, art. 59 par. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013r. sprawy ze skargi C. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "[...]" , w terminie do dnia 31 lipca 2007 r. Ponieważ zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylając postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E., nałożył na C.G. i S.S. solidarnie grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 3.742,62 zł. W dniu 16 kwietnia 2013 r. wierzyciel – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E.– wystawił tytuł wykonawczy, skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., w celu wyegzekwowania w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku nałożonego powyższym postanowieniem.

C.G. wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując na niewymagalność obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanej, podnosząc, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu 16.04.2012 r., nie była właścicielką budynku mieszkalnego, "[...]" a jedynie jego lokatorką.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w E., pismem z dnia 30 stycznia 2013 r., przekazał pismo zobowiązanej - zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego w E., celem uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E., działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, C.G. bezspornie była współwłaścicielką "[...]", zabudowanej budynkiem mieszkalnym i wierzyciel prawidłowo ustalił osoby właścicieli. W sprawie nie zachodzą zaś przesłanki z art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odwołaniu, złożonym od powyższego postanowienia, odwołująca się podniosła, że nie dysponowała prawem własności do lokalu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawodawca zawarł zamknięty katalog przyczyn, które mogą być podstawą zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a w przedmiotowym postępowaniu nie wystąpiła żadna z przesłanek, wskazanych w tym przepisie. Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym a administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, objętego tytułem wykonawczym. Tytuł wykonawczy został zaś prawidłowo nałożony na osobę, wskazaną w decyzji ostatecznej. Organ podniósł, że na dzień wydawania postanowienia, odwołująca się jest współwłaścicielką budynku i ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznacza, że obowiązek może zostać przez nią wykonany.

W skardze, złożonej do tutejszego Sądu, C.G. podniosła, że w czasie postępowania administracyjnego w sprawie złego stanu technicznego wieżyczki nie była właścicielką lokalu, "[...]" a jedynie jego lokatorką. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez wierzyciela art. 59 § 1 pkt 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji., albowiem wystąpił brak wymagalności zapłaty grzywny z powodu błędu co do osoby zobowiązanej. Wskazała, że zgodnie z art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Wierzyciel ustosunkował się do zarzutów w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 15 lutego 2013 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącej, dotyczące postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego na skarżącą ostateczną decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz.1015 z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.p.e.a., które dotyczą możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym do zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej. Stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W myśl zaś art. 34 u.p.e.a. - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zarzuty do wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. w dniu 16 kwietnia 2012 r. tytułu wykonawczego, mającego na celu wyegzekwowanie wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Elblągu z dnia 1 czerwca 2007 r., wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. tytuł wykonawczy z dnia 16 kwietnia 2012 r. dotyczy grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2007 r. Decyzją tą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "[...]" w terminie do dnia 31 lipca 2007 r.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta została skierowana do C.G. i S.S. Skarżąca zarzuciła, że w dniu wystawienia tytułu wykonawczego nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości, tylko jej lokatorką. Jak wynika z akt sprawy, akt notarialny, stanowiący sprostowanie umowy darowizny nieruchomości, sporządzony został w dniu 11 kwietnia 2012 r. Wierzyciel – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zajął stanowisko w sprawie zarzutów, wniesionych przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 18 marca 2013 r. .

W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, z której można wywieść ciążący na skarżącej obowiązek. Wymagalność obowiązku rozbiórki potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r. a obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązanych. Tytuł wykonawczy został zaś wystawiony na osoby, na które nałożono obowiązek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r.

To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Sytuacja może ulec zmianie, jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc w niniejszej sprawie - decyzja nakazująca rozbiórkę elementów konstrukcji wieżyczki z dnia 1 czerwca 2007 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 59 § 1 pkt 2 i 4 u.p.e.a. jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.

-----------------------

6