Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 4/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny-art.55 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 55, art. 54, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. T. o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) postanawia odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

S. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: "P.p.s.a.", za nieprzekazanie do Sądu w terminie jego pisma (skargi) z dnia 14 lutego 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Postanowieniem z 21 listopada 2012 r. Sąd - na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. - wymierzył Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych grzywnę w wysokości 1.000 złotych.

Na skutek rozpoznania zażalenia Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 11/13 uchylił postanowienie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m. in., że stwierdzenie naruszenia przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych wymogu z art. 54 § 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien poprzedzić oceną, czy Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest organem w sensie ustrojowym lub funkcjonalnym, któremu zostały powierzone do wykonywania zadania z zakresu administracji publicznej obejmujące swym zakresem przedmiot pisma (skargi) z 14 lutego 2012 r., które nie zostało do Sądu przekazane.

Sąd zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. spoczywa na organie administracji publicznej w sensie ustrojowym oraz podmiotach, które z uwagi na nałożone na nie przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organy administracji w sensie funkcjonalnym.

Skorzystanie z instytucji wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. musi, zatem zostać poprzedzone ustaleniem, czy podmiot, któremu - zdaniem wnioskodawcy - należy wymierzyć grzywnę, był organem w powyższym znaczeniu.

W ocenie Sądu, Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym.

Pozycja ustrojowa Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych została określona w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z tym przepisem jest on sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, którym jest Minister Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej -

Dz. U. Nr 248, poz. 1485). Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest, więc urzędnikiem (sekretarzem stanu) w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (urzędzie obsługującym Ministra Pracy i Polityki Społecznej), zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej - M. P. z 2012 r., poz. 590). Z powyższego wynika, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w strukturze administracji publicznej nie jest organem administracji publicznej (w sensie ustrojowym). Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, ponieważ powszechnie obowiązujące przepisy prawa administracyjnego nie powierzyły mu do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Z analizy przepisów ustawy wynika, że obecnie nie przewiduje ona władczych form działania Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Działania takie podmiot ten będzie mógł prowadzić dopiero od 1 stycznia 2015 r. w związku z wejściem w życie art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) i to jedynie w określonym w tej ustawie zakresie.

Wobec uznania, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani funkcjonalnym, wniosek o wymierzenie mu grzywny za nieprzekazanie pisma (skargi) jest niedopuszczalny i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.