Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1046/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 10, art. 11
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt.: "[...]" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego S. K. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. K. wniósł skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie unieważnienia patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...]".

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] lutego 2007 r. firma E. S.A. z siedzibą w G. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...]" udzielonego na rzecz R. I. i S. K.

Za podstawę swojego żądania wnioskodawca podał przepisy art. 10 i 11 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.), podnosząc zarzut braku nowości spornego wynalazku i zarzut braku nieoczywistości. Wskazał także na uchybienia formalne jakie miały miejsce w toku postępowania rejestracyjnego oraz niespełnienie przepisów § 6 i § 7 ust. 1 Zarządzenia Prezesa UPRP z dnia 23 maja 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych.

Wnioskodawca swój interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wywodził z faktu istnienia sporu z uprawnionymi, którzy wzywali go do zaprzestania produkcji i zarzucali mu naruszenie praw ze spornego patentu. Ponadto na rozprawie przed Urzędem Patentowym pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że toczy się przed sądem postępowanie karne przeciwko wnioskodawcy o naruszenie spornego patentu.

Jako dowody na brak nieoczywistości w rozumieniu art. 10 ustawy o wynalazczości, wnioskodawca przedstawił opisy patentów: polskiego [...] oraz, w uzupełnieniu wniosku z [...] stycznia 2008 r., również opis francuski [...] (dodatkowy do [...]). Do opisu francuskiego dołączone zostało tłumaczenie na język polski. Dołączono też opinię Politechniki [...] analizującą nowość i nieoczywistość spornego wynalazku na tle znanego stanu techniki (zwłaszcza rozwiązania francuskiego).

Wnioskodawca, powołując się na powyższą opinię stwierdził, że wynika z niej istnienie pełnej analogii rozwiązań stopy podporowej wg spornego patentu [...] i rozwiązania stopy wg opisu patentu [...]. Oba rozwiązania dotyczą bowiem stóp podporowych z ogranicznikami, różny jest jedynie kształt ograniczników przesuwu. We francuskim patencie mają one kształt trójkątny, a w spornym - kształt przyspawanych do płyty bolców.

Jako dowody braku nowości przedmiotowego rozwiązania, w rozumieniu art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości, wnioskodawca przedłożył natomiast kopie faktur. Faktury te wraz z dokumentacją techniczno- ruchową świadczyć miały o tym, że stopy identyczne, jak chronione spornym patentem, wprowadzone były do obrotu przed datą zgłoszenia przedmiotowego wynalazku i tym samym niweczą jego nowość.

Wnioskodawca podniósł też zarzuty uchybień formalnych w procedurze udzielenia patentu. Według niego spowodowało to taki skutek, że ochrona została udzielona na bardzo ogólny zakres zastrzeżeń.

W odpowiedzi na powyższy wniosek współuprawniony z patentu S. K. dowodził, że powołany we wniosku patent polski [...] ma zdecydowanie różną od przedmiotowej stopy konstrukcję. Umiejscowienie ograniczników na płycie, od strony zewnętrznej kształtownika obudowy, z inżynierskiego punktu widzenia, zasadniczo różni się od położenia ograniczników w spornym patencie. Ponadto podnosił argument, że stopy wg opisu [...] nie znalazły zastosowania, a stopy wg spornego patentu znalazły szerokie zastosowanie.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku i w jego uzupełnieniu. Podniósł zarzut braku nowości na podstawie faktur sprzedaży wyrobów i brak nieoczywistości w stosunku do opisów [...]. Dowodził, że idea konstrukcji stopy jest we wszystkich przypadkach taka sama, natomiast ograniczniki (z przeciwstawień) i bolce (w spornym patencie) pełnią tożsamą funkcję.

W trakcie rozprawy dołączono do akt sprawy dodatkowy francuski opis [...] (jedynie w oryginale, bez tłumaczenia) prosząc o procedowanie jedynie na rysunku i twierdząc, że jest on podobny do spornego. Przedstawiono także polski opis patentowy [...], jako dowód na oczywistość spornego rozwiązania. Wnioskodawca ponownie też wskazał na nieprawidłowości podczas procedury udzielenia spornego patentu.

Współuprawniony ze spornego patentu S. K. odnosząc się do wskazanego na rozprawie opisu [...] skomentował, że jest to nietrafne przeciwstawienie, bo dotyczy tylko obudowy górniczej i nie ujawnia w ogóle stopy podporowej. Jego zdaniem również opis patentowy [...] nie stanowi skutecznego przeciwstawienia, ponieważ w porównywanych opisach (przedmiotowym i przeciwstawnym) jest różne posadowienie oporników, co powoduje inną funkcję i inną stateczność całego urządzenia. Natomiast w stosunku do opisu [...] uprawniony stwierdził, że dotyczy on specyficznej stopy podporowej dla kształtowników rynnowych i ma przez to inne przeznaczenie i zastosowanie. Ponadto sama płyta stopy ma dodatkowo dwa kątowniki do obejmowania podwaliny. Uprawniony stwierdził w konkluzji, że żaden z powyższych opisów nie dowodzi braku nowości, ani braku nieoczywistosci przedmiotowego patentu.

Współuprawniony R. I. wywodził natomiast, że dowody w postaci faktur są nieskuteczne, bo sama faktura nie identyfikuje wyrobu, który był sprzedany. Natomiast identyfikacja budowy wyrobu (stopy) na podstawie dokumentacji nie była możliwa, bo dokumenty złożone do atestacji miały zapis "do użytku służbowego" i tym samym dane, dotyczące budowy stopy, były zastrzeżone.

Pełnomocnik wnioskodawcy, odnosząc się do powyższego wyjaśnił, że dokumentacja złożona w B. była istotnie dokumentacją do użytku służbowego, ale firma B., która wystawiła faktury i sprzedawała stopy, nie stosowała takiego zapisu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 89 ust. 1 p.w.p. oraz art. 10 i 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. i art. 98 k.p.c. Urząd Patentowy RP unieważnił patent nr [...] udzielony na rzecz R. I. i S. K. oraz przyznał wnioskodawcy firmie E. S.A. z G. kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego patentu nie budzi wątpliwości z uwagi na fakt, że wg oświadczenia pełnomocnika wnioskodawcy toczy się na wniosek uprawnionego postępowanie w sprawie o naruszenie ww. patentu.

Rozstrzygając zasadność zarzutu niespełnienia przez sporny wynalazek w dniu jego zgłoszenia wymogu nowości w świetle przepisów art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości organ uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że takie naruszenie miało miejsce. Organ podkreślił, że przy merytorycznej ocenie nowości rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie nie uważa się za nowe, gdy przed datą jego pierwszeństwa zostało ono udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania w świetle stanu techniki.

Zdaniem organu wskazane materiały w postaci faktur dowodzą, że stopa podporowa o konstrukcji, jak w spornym patencie, znajdowała się w obrocie handlowym firmy B., była przedmiotem sprzedaży, a wiec cechy jej budowy były powszechnie znane. Stosowane na fakturach oznaczenia stopy GSP s (1, 2 i 3) dotyczą właśnie stóp o zbieżnej z przedmiotowym patentem budowie. Do takiego przekonania prowadzi analiza kolejnych faz dokumentacji technicznej (w celu uzyskania opinii i atestacji), na których rysunki robocze o oznaczeniu "rys. 3, 3.99" posługują się też w wielu miejscach oznaczeniami stóp GSP s (takimi jak na fakturze). Z rysunków zaś wynika, że mamy do czynienia ze stopą podporową o cechach tożsamych z przedmiotem spornego patentu.

Organ podkreślił, iż fakt sprzedaży stóp podporowych wg projektu R. I. w fazie ich badania i atestacji, może wprawdzie budzić podejrzenia, co do nieuczciwości firmy sprzedającej, co może być przedmiotem roszczeń w postępowaniu sądowym, to jednak nie ulega wątpliwości, że objęta ochroną stopa była w sprzedaży przed datą zgłoszenia. Nie posiadała więc wymogu nowości.

W odniesieniu natomiast do zarzutu braku nieoczywistosci spornego patentu organ stwierdził, że jedynie wskazany opis francuski [...] dowodzi, że na jego tle przedmiotowe rozwiązanie jest dla fachowca oczywiste. Idea konstrukcji stopy jest bowiem w obu przypadkach taka sama, natomiast ograniczniki (z przeciwstawienia) i bolce (w spornym patencie) pełnią, mimo nieco innego kształtu, tożsamą funkcję. Są one usytuowane w tych samych miejscach i podobnie wpływają na stabilizację kształtownika. Ponadto konkretny kształt bolców nie był zastrzegany w spornym patencie. Sam kształt płyty nie może natomiast przesądzać o nieoczywistości spornego patentu.

Odnośnie pozostałych przeciwstawionych opisów patentowych organ stwierdził, iż nie stanowią one skutecznego dowodu na brak nieoczywistosci przedmiotowego patentu. W opisie polskim [...] mamy bowiem do czynienia z innym umiejscowieniem oporników na płycie stopy, co powoduje inną funkcję i stateczność stopy. Natomiast opis [...] nie ujawnia w ogóle stopy podporowej, która jest przedmiotem ochrony.

W odniesieniu zaś do zarzutu uchybień formalnych oraz niespełnienia wymogów przepisów § 6 i § 7 ust. 1 Zarządzenia Prezesa UPRP z dnia 23 maja 1993 r. organ stwierdził, iż nie mogą one stanowić podstawy do unieważnienia patentu w trybie spornym, bo dotyczą trybu administracyjnego.

Organ uznał jednocześnie za zasadne przyznanie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania dla wnioskodawcy.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. podniósł, że wniosek o unieważnienie patentu powinien zostać oddalony, jako złożony z przekroczeniem terminu 6-miesięcznego określonego w art. 246 ust. 1 p.w.p. Zarzucił ponadto, że Urząd Patentowy wywiódł interes prawny wnioskodawcy z błędnych ustaleń faktycznych. Zawiadomienie o naruszeniu praw z patentu przez firmę E.. S.A. zostało bowiem złożone przez niego do Prokuratury Rejonowej w G. dopiero w maju 2007 r., czyli po dacie złożenia wniosku o unieważnienie patentu. Dochodzenie w tej sprawie zostało zaś umorzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] listopada 2007 r. Ponadto z wniosku o unieważnienie patentu nie wynika, że wnioskodawca produkuje stopy podporowe według spornego patentu, a okoliczność tę potwierdził wiceprezes firmy E. S.A. w trakcie prowadzonego dochodzenia. Powyższe dowodzi zatem, że firma E. S.A. nie ma żadnego interesu prawnego w odniesieniu do spornego patentu. Ponadto, zdaniem skarżącego, w przypadku unieważnienia patentu, koszty postępowania powinien ponosić ten kto nieprawidłowo udzielił patentu, czyli w tym wypadku Urząd Patentowy.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż interes prawny po stronie wnioskodawcy istnieje. Przemawia za tym fakt wystosowania przez uprawnionego do wnioskodawcy pism zarzucających mu naruszenie praw z patentu i sugerujących zaprzestanie produkcji pod groźbą wystąpienia uprawnionego przeciwko wnioskodawcy na drogę sądową. Wobec istnienia tych dowodów i oświadczenia pełnomocnika wnioskodawcy, że obecnie toczy się przed sądem postępowanie karne (czemu nie zaprzeczył uprawniony), Urząd Patentowy uznał te dowody za wystarczające, aby uzasadniać fakt istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Takie działania uprawnionego z patentu zmierzały bowiem do ograniczenia swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, co gwarantuje mu Konstytucja RP i ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Do wykazania interesu prawnego nie jest zaś konieczne, aby wnioskodawca wykonywał identyczne wyroby lub miał na nie ochronę. Nie jest też istotne, czy proces toczy się w chwili rozprawy, czy już się zakończył. Istotne jest natomiast to, że proces taki miał miejsce, co potwierdza sam uprawniony. Organ podkreślił ponadto, że podstawę wniosku o unieważnienie patentu stanowił przepis art. 89 ust. 1 p.w.p., który nie przewiduje żadnego terminu do złożenia wniosku. Przepis art. 246 ust. 1 p.w.p., który dotyczy postępowania sprzeciwowego, nie miał natomiast zastosowania w niniejszej sprawie.

Uczestnik postępowania firma E. S.A. w odpowiedzi na skargę wniosła także o jej oddalenie podkreślając, iż według niej miała interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu w związku z postawionym jej przez skarżącego zarzutem naruszenia prawa wyłącznego i zagrożeniem wszczęcia postępowania sądowego. Ten stan zagrożenia został zaś potwierdzony złożeniem doniesienia do Prokuratury Rejonowej w G. Wskazała też na niezasadność zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 246 ust. 1 p.w.p.

Skarżący S. K. w piśmie procesowym z dnia [...] października 2009 r. podtrzymał zarzuty skargi, dodatkowo zarzucając Urzędowi Patentowemu nierzetelne przeprowadzenie postępowania. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga S. K. zasługuje na uwzględnienie, gdyż Urząd Patentowy RP rozpoznając wniosek o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...]" dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm.) patent może być unieważniony w całości lub części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.

Podmiot występujący z wnioskiem o unieważnienie patentu, oprócz wykazania konkretnej przesłanki unieważnienia, musi więc legitymować się interesem prawnym w uzyskaniu korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

W przepisach p.w.p. nie ma określonej definicji interesu prawnego. Interes ten definiowany jest w doktrynie oraz orzecznictwie w nawiązaniu do pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym (art. 28 k.p.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W doktrynie oraz orzecznictwie podkreśla się, że źródłem interesu prawnego jest konkretny przepis prawa materialnego, który przewiduje, iż w określonej sprawie indywidualnej organ administracji publicznej ma zdolność do władczego określenia w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnień lub obowiązków w drodze decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 27 września 2001 r. I SA 2326/00). Chodzi więc nie o interes faktyczny, ale o interes, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu /interes prawny/. Ponadto interes ten musi by interesem indywidualnym strony, a więc dotyczyć jej bezpośrednio.

W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej w tym art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (vide: wyroki NSA - z dnia 23 września 2004 r. GSK 683/04, z dnia 24 stycznia 2005 r. GSK 1078/04 oraz z dnia 30 marca 2006 r. II GSK 15/05).

Wnioskodawca firma E. S.A. swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu wywodziła właśnie z zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, iż jest producentem górniczych stóp podporowych, a uprawnieni z patentu [...] stawiają jej zarzut naruszania prawa z ich patentu, grożąc skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Na potwierdzenie powyższych faktów do wniosku o unieważnienie patentu załączone zostały kopie pism: z dnia [...] listopada 2006 r., z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz z dnia [...] stycznia 2007 r., skierowanych w tej sprawie przez uprawnionych do wnioskodawcy.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] stycznia 2008 r. organ uzyskał ponadto informację o prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko wnioskodawcy o naruszanie praw ze spornego patentu.

Urząd Patentowy, badając interes prawny firmy E. S.A. nie odniósł się w decyzji w żaden sposób do powyższego materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę, nie wskazał też żadnych przepisów prawa, z których wywiódł interes prawny wnioskodawcy. Organ w decyzji poprzestał jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, iż "w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego patentu nie budzi wątpliwości z uwagi na fakt, że według oświadczenia pełnomocnika wnioskodawcy, toczy się na wniosek uprawnionego postępowanie w sprawie o naruszenie ww. patentu".

Urząd Patentowy przyjął więc niejako automatycznie, że skoro przeciwko wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o naruszanie praw z patentu to ma on interes prawny w żądaniu unieważnienia tego patentu.

Organ w dacie orzekania nie dysponował jednak żadnymi konkretnymi informacjami odnośnie prowadzonego przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego.

Skoro zaś w uzasadnieniu swego interesu prawnego wnioskodawca powołał się na zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz przedstawił na tę okoliczność określony materiał dowodowy, to organ analizując ten interes powinien odnieść się do powyższej argumentacji, wskazując z jakich konkretnie przepisów prawa wywiódł interes prawny wnioskodawcy.

Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę szerszego uzasadnienia swojego stanowiska odnośnie interesu prawnego wnioskodawcy z powołaniem się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednakże Sąd nie mógł uwzględnić tej argumentacji, gdyż przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżona decyzja, a nie stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Kwestia interesu prawnego wnioskodawcy nie została natomiast przez organ w decyzji dostatecznie wyjaśniona.

Należy też zwrócić uwagę, iż z treści skargi oraz załączonej kopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia wynika, że S. K. złożył do Prokuratury Rejonowej w G. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez wnioskodawcę dopiero w maju 2007 r., a więc już po złożeniu przez firmę E.S.A. wniosku do Urzędu Patentowego o unieważnienie patentu, a dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone w dniu [...] listopada 2007 r., tj. przed datą wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku rozpoznania sprawy doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, poprzez brak wszechstronnego zbadania oraz uzasadnienia stanowiska organu odnośnie interesu prawnego wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu, co w konsekwencji uniemożliwiło Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Aby Sąd mógł ocenić zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy, musi przede wszystkim dysponować stanowiskiem organu w tej kwestii, gdyż interes prawny wnioskodawcy jest (w świetle przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p.) przesłanką niezbędną do merytorycznego rozpoznania wniosku o unieważnienie patentu. Sąd administracyjny nie czyni natomiast własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

Reasumując należy stwierdzić, że Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W toku ponownego rozpoznania spraw organ winien w pierwszej kolejności dokonać analizy interesu prawnego wnioskodawcy, a dopiero od ustalenia tych okoliczności zależy dalsza ocena przesłanek unieważnienia patentu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.