Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1519/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 4, art. 53 § 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 32 ust. 1, art. 78
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2002 r. Rady Gminy W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...] w gminie W. dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] oraz nr [...] w obrębie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]).

W dniu 17 lutego 2010 r. skarżący, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej "u. s. g.", wezwał Radę W. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Rada W. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 21 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części. Wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 728/10 postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na jej wniesienie po terminie.

W dniu 23 czerwca 2010 r. skarżący, działając na podstawie art. 101 ust. 1 u. s. g. ponownie wezwał Radę W. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Rada W. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 12 sierpnia 2010 r. skarżący ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Niedopuszczalność skargi wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystał już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą wnosząc je w dniu 17 lutego 2010 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 728/10. Postanowieniem tym odrzucono skargę S. C. na przedmiotową uchwałę z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia określonego w art. 53 § 2 p. p. s. a.

Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 u. s. g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 p. p. s. a. Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz.

Oznacza to, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; LEX 55583; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09, LEX nr 574235).

Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 31 maja 2010 r. została odrzucona.

Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżącego prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u. s. g. ponowne kwestionowanie przez skarżącego tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.

Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji.