Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1444/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 3a
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 września 2019 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., zwróciła się z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa hali produkcyjno- magazynowej z pozostałymi obiektami i infrastrukturą techniczną na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych - na działce ewidencyjnej 1 oraz częściowo na działce ewidencyjnej nr 2, 3, 4 obręb [...] C., jednostka ewidencyjna C.- miasto". Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną przez właściwy organ oraz kopię mapy ewidencyjnej obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz wypis z ewidencji gruntów.

Po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, przedłożeniu przez wnioskującą Spółkę raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zgromadzeniu wymaganych opinii i ocen Burmistrz Miasta C., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 3 ust. 1 pkt 17, pkt 52b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) oraz art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19... decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa hali produkcyjno- magazynowej z pozostałymi obiektami i infrastrukturą techniczną na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych - na wskazanych działkach". W decyzji tej określił warunki do zaakceptowania na etapie realizacji przedsięwzięcia oraz na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. Wskazał, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić ściśle określone i wymienione w punkcie III decyzji wymagania dotyczące ochrony środowiska. Nie stwierdził potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ale podkreślił obowiązek zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz stwierdził konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz przedstawił przebieg postępowania, wskazał na współdziałanie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B. Podkreślił niezadowolenie z inwestycji mieszkańców sąsiednich ulic, którzy sprzeciwili się planowanemu przedsięwzięciu i wydaniu dla tej inwestycji decyzji środowiskowej. Dalej wyjaśnił, że brak jest podstaw do przeprowadzenia, wnioskowanej przez mieszkańców, rozprawy administracyjnej w sprawie, przy czym dodał, że zostali oni powiadomieni o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Organ przyznał, że w toku postępowania strony oraz Stowarzyszenie "B", powołując się na opinię J. T. podniosły, iż zebrane w sprawie dokumenty i materiały nie dają podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wnosząc o przekazanie raportu i jego uzupełnienia Inspektorowi Sanitarnemu w B. celem zajęcia stanowiska. W odpowiedzi na te działania inwestor w piśmie z dnia 25 maja 2020 r. wyraził swoje stanowisko, wskazując na prawidłowość raportu i jego uzupełnienia oraz podkreślając brak uzasadnienia do nałożenia obowiązku zaprojektowania urządzeń ograniczających emisję (proponowanych w opinii J. T.).

Organ podkreślił, że w decyzji podał wymagania dotyczące ochrony środowiska (w punkcie III decyzji), które należy uwzględnić w projekcie budowlanym. Podkreślił, że przewidziano obowiązek wykonania wału ziemnego na granicy (o długości 400m i wysokości 6m) obsadzonego zielenią niską i wysoką. Nasadzona zieleń izolacyjna ma na celu zminimalizowanie oddziaływania akustycznego na sąsiadujące tereny podlegające ochronie akustycznej.

Z kolei w punkcie VII decyzji zobowiązano inwestora do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia.

Dalej organ wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 17, pkt 152b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79). Ma ono zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed wejściem w życie tego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1- 1b ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W uzasadnieniu decyzji organ dokładnie przedstawił planowaną inwestycję i jej lokalizację. Określił, iż zgodnie ze złożonymi w toku postępowania wyjaśnieniami będzie polegała na dostosowaniu obecnie realizowanej hali produkcyjnej na potrzeby montażu silników elektrycznych i generatorów prądu. Wyjaśnił, że inwestor uzyskał już w dniu [...] r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa hal produkcyjno-usługowo-magazynowych wraz z zapleczami socjalno-biurowym oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr 5". Przewidziano wówczas cztery hale - DC1, DC2, DC3 i DC4. W dniu [...] r. uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych (wylotów kanalizacji deszczowej) oraz na korzystanie w ramach usług wodnych (odprowadzenie do rowu wód opadowych i roztopowych). W dniu [...] r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę dwóch hal DC1 i DC2 z zapleczami socjalno-biurowym wraz z wewnętrznymi instalacjami, pompownią ze zbiornikiem wody ppoż., trzech budynków portierni, zbiorników retencyjnych na wody opadowe, bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe oraz parkingów dla samochodów osobowych, dostawczych i autobusów, dróg wewnętrznych i muru oporowego na działach nr 4, 2, 3 i 1.

W [...] r. przystąpiono do prac budowlanych, przygotowując zaplecze budowy- i niwelację terenu. Podczas pierwszego etapu realizacji budowy inwestor zobowiązany jest do przestrzegania warunków prowadzenia prac budowlanych określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]r., oraz w punkcie I 2 niniejszej decyzji.

Analizowane przedsięwzięcie będzie związane z dostosowaniem hali DC2 i terenów związanych do przewidywanej działalności zakładu produkcyjnego. Eksploatacja przedsięwzięcia będzie stanowić źródło emisji zanieczyszczeń pyłowo- gazowych do powietrza- (niezorganizowana ze spalania paliw w pojazdach związanych z przedsięwzięciem oraz zorganizowana - ze spalania paliwa w zakładowej kotłowni). Część operacji technologicznych uznawanych jest jako nieemisyjne lub niskoemisyjne. Stosowanie niektórych preparatów chemicznych (żywice, utwardzacz, preparat czyszczący) będzie wymagało zastosowania odciągów, co stanowić będzie zorganizowane źródło emisji do powietrza. Przedstawiona w dokumentacji ocena wpływu przedsięwzięcia na jakość powietrza wykazała, że spełnione będą standardy powietrza oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu określone w przepisach prawa.

Organ stwierdził dalej, że w fazie eksploatacji prowadzone będą procesy, w których stosowane będą preparaty zawierające lotne związki organiczne, i stąd eksploatowana instalacja winna posiadać pozwolenie na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza określające standardy emisyjne, jakie winny być dotrzymane. Nałożono też na inwestora zastosowanie urządzeń oczyszczających o skuteczności oczyszczania powietrza powyżej 90%.

Organ wyjaśnił, że teren planowanej inwestycji oraz tereny w bezpośrednim otoczeniu objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. Oznaczone są symbolem 2PU - tj. jako tereny produkcyjno- usługowe. Planowana inwestycja zgodna jest zatem z zapisami planu a nadto znajduje się w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo- usługowej.

Z przedłożonych obliczeń wynika, że planowane zamierzenie nie będzie znacząco oddziaływać na tereny podlegające ochronie akustycznej- tj. sąsiadujące tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo- usługowej. Podkreślono, że sposób lokalizacji obiektu, budowa wału ziemnego, zastosowana zieleń izolacyjna wpłyną na fakt, iż nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu (50dB dzień i 40 dB noc dla zabudowy mieszkaniowej oraz 55 dB dzień i 45 dB nocą dla zabudowy mieszkaniowo - usługowej). Te dopuszczalne poziomy hałasu będą dotrzymane. W decyzji i raporcie przedawniono dokładne wyliczenia i rozkład na pory dnia emisji hałasu.

Dla projektowanego przedsięwzięcia nie przewidziano urządzeń czyszczących na kanalizacji deszczowej (ich realizacja wynika bowiem z decyzji z dnia [...] r.). Zakład nie będzie źródłem ścieków przemysłowych (produkcyjnych). Zbiorniki bezodpływowe służyć będą gromadzeniu ścieków sanitarnych. Mogą natomiast powstawać odpady z produkcji, odpady komunalne segregowane, odpady z remontów, konserwacji urządzeń i inne. Wszystkie odpady będą magazynowe czasowo aż do momentu ich odbioru przez firmy posiadające stosowne pozwolenia.

Burmistrz Miasta stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne realizowane będzie poza terenami podlegającymi ochronie na postawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. i nie będzie mieć znaczącego wpływu na warunki klimatyczne gminy. Będzie zaprojektowane i eksploatowane w taki sposób, że nie przyczyni się do pogłębiania zmian klimatu oraz będzie przystosowane do zamian klimatycznych.

Prowadzona oraz planowana działalność nie kwalifikuje się jako zakład o zwiększonym bądź dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w myśl ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Reasumując organ stwierdził, że celem dokonania weryfikacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na etapie eksploatacji stwierdzono konieczność sporządzenia analizy porealizacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. G. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez zawężenie kręgu osób, które uznane zostały za strony postępowania tylko do osób, których nieruchomości są zlokalizowane w pasie 100m od terenu inwestycji oraz uznanie, że odwołujący nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu,

- art. 7, art. 75, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez:

- nieprzeprowadzenie w toku postępowania niezbędnych czynności w celu ustalenie, czy odwołującemu i innym osobom posiadającym nieruchomości na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ulicach [...], [...], [...], [...] w C. przysługiwał przymiot strony i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę,

- pominięcie szeregu informacji wskazujących, że obok terenu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją realizowane będą kolejne hale, skutkiem czego organ winien uwzględnić te okoliczności przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko i ustaleniu zasięgu oddziaływania, statusu mieszkańców budynków położnych poza strefą 100m, ale dotkniętych oddziaływaniem inwestycji zarówno w toku budowy, jak i w toku realizacji przedsięwzięci,

- art. 75 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie czynności dowodowych mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w szczególności w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na tereny zabudowy mieszkaniowej położone w bliskiej odległości od terenu inwestycji.

Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. naruszenie:

- art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 3b, pkt 5, pkt 6 pkt 6a pkt 9 i pkt 11a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez oparcie skarżonej decyzji i postanowienia o nierzetelnie sporządzony raport oddziaływania na środowisko, zawierający niekompletne informacje o planowanym przedsięwzięciu oraz błędy w określeniu emisji i zaniżenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

-art. 82 ust. 1b tej ustawy poprzez nieokreślenie w decyzji istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia,

- art. 82 ust. 1c ustawy w związku z art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, o których mowa w art. 72 ust. 1 pierwszej ustawy,

- art. 82 ust. 1 pierwszej ustawy poprzez załączenie do decyzji charakterystyki pomijającej istotne cechy przedsięwzięcia,

- różną kwalifikację przedsięwzięcia w decyzji oraz w raporcie,

- art. 76 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nałożenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej po upływie roku od dnia oddania, bez określenia terminu wykonania tego obowiązku

- art. 141 ust. 1 i ust. 2 tej ostatniej ustawy poprzez nie zakwalifikowanie przedsięwzięcia pod standardy emisyjne określne w rozporządzeniu wykonawczym oraz zaniżenie emisji technologicznych, komunikacyjnych i energetycznego spalania paliw oraz wydanie decyzji środowiskowej na podstawie raportu, który nie analizuje uciążliwości odorowej w związku z dużą emisją oparów żywic stosowanych do impregnacji i nakładania spoiwa oraz braku przedstawienia w raporcie wariantu alternatywnego.

Dodatkowo odwołujący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego, normujących ogólne zasady postępowania administracyjnego poprzez pominięcie uwag i zastrzeżeń mieszkańców oraz organizacji ekologicznych.

Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania rozwinął postawione zarzuty, podkreślając, iż jest właścicielem nieruchomości położnej w C. przy [...] w bezpośredniej bliskości działki inwestycyjnej 1, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. Przyznał, że jego nieruchomość nie leży w obszarze znajdującym się w pasie 100m od granic terenu inwestycyjnego, ale jednak znajduje się w zasięgu znacznego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia [...] r. umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu stwierdziło, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy zatem dopiero przedsięwzięcia planowanego i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku.

Przedmiotem niniejszego postepowania jest przedsięwzięcie polegające na budowie hali produkcyjno- magazynowej na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu do pojazdów elektrycznych. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że jest to inwestycja kwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisk (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 17, pkt 52b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko).

Wnoszący odwołanie z uwagi na charakter inwestycji domagał się uznania go za stronę niniejszego postępowania. W tym miejscu organ stwierdził, że interes prawy ma charakter materialnoprawny, gdyż jest oparty na przepisach prawa materialnego, z których wynikać musi norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do danego podmiotu wydania określonego aktu administracyjnego. Przyznanie statusu strony w danym postępowaniu musi być poprzedzone ustaleniem, czy rozstrzygnięcie o konkretnym stanie faktycznym będzie miało wpływ na prawa lub obowiązek prawny osób, które zgłaszają swą legitymację jako strony postępowania. W przypadku decyzji środowiskowej niekwestionowaną stroną postępowania jest wnioskodawca, zaś inne podmioty taki status mają, o ile okaże się, iż pozostają w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który oddziaływać będzie planowane przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1 ustawy. Przez obszar ten rozumie się:

- przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100m od granic tego terenu,

- działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

- działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej przeznaczaniem.

Dalej organ stwierdził, że wobec braku legalnej definicji pojęcia "znaczące oddziaływanie" należy je interpretować w sposób potoczny z wykorzystaniem dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych. Mieści się zatem w tym pojęciu rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Zatem krąg stron w przedmiotowym postępowaniu winien być wyznaczony na zasadach ogólnych, tj. także w oparciu o dyspozycję art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem cytowanego przepisu. Interes prawny strony powinien więc wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację wnoszącego dany wniosek, żądanie czy skargę. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu czy woli prowadzenia określonego postępowania. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć konkretnymi przepisami prawa.

Odnosząc się podnoszonej w odwołaniu uciążliwości planowanego przedsięwzięcia, organ stwierdził, że w zasadzie każda inwestycja jest potencjalnym źródłem jakiejś emisji (gazów, pyłów, hałasu) do środowiska. Rolą decyzji środowiskowej jest określenie warunków realizacji danej inwestycji w taki sposób, aby nie była źródłem ponadnormatywnej emisji.

W ocenie organu odwoławczego w przygotowanym w sprawie raporcie wyczerpująco zdefiniowano zagadnienia problemowe oraz zagrożenia wnikające z realizacji tej inwestycji.

Dla prawidłowego oznaczenia stron postępowania wykorzystano mapę ewidencyjną z zaznaczonym zakresem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wypisy z rejestrowe gruntów. W wyniku analizy ustalono, że nieruchomość odwołującego nie znajduje się w strefie oddziaływań inwestycji. Organ podkreślił, że w toku postępowania odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących np. o możliwości przekroczenia emisji zanieczyszczeń na swojej działce, co ewentualnie mogłoby przesądzić o posiadaniu przymiotu strony w tym postepowaniu, pomimo braku bezpośredniego położenia jego działki względem planowanej inwestycji.

Kolegium nie podzieliło zarzutów, iż przedsięwzięcie będzie powodowało immisje hałasu i zanieczyszczeń, a odwołujący nie poparł swego stanowiska żadnymi dowodami. W zakresie skumulowania oddziaływań wyczerpująco tę kwestię wyjaśniono w toku postępowania, wskazując m.in., że przed rozpoczęciem użytkowania przedsięwzięcia przewidziana jest przebudowa skrzyżowania ulicy [...] z DK[...] oraz wybudowanie drogi gminnej, stanowiącej dojazd na tereny inwestycyjne. Powoływanie się przez odwołującego jedynie na ogólnikowe przypuszczenia wskazujące na nierzetelność raportu oddziaływania na środowisko nie jest w tym zakresie wystarczające. Kolegium jednocześnie stwierdziło, iż nie podziela twierdzenia odwołującego, iż każde oddziaływanie przedsięwzięcia, także zamykające się w granicach dopuszczalnych norm, powoduje, że właściciela nieruchomości należy uznać za stronę postępowania o wydanie decyzji środowiskowej.

Nadto Kolegium podniosło, że źródłem interesu prawnego uzasadniającego udział w postepowaniu administracyjnym nie może być art. 144 Kodeksu cywilnego. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego do uczestniczenia jako strona w postępowaniu tylko w sytuacji, gdy w jego wyniku może zapaść albo zapadła decyzja tak kształtującą stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ ma sposób wykonywanie przez nią prawa własności. Skoro więc odwołujący nie był strona postępowania w wyniku którego zapadała zaskarżona decyzja, to postępowanie odwoławcze należy umorzyć zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył W. G. (skarżący). Podniósł, iż zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzucił tej decyzji naruszenie:

- art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania przed organem pierwszej instancji, a nadto, że organ pierwszej instancji zasadnie zawęził krąg osób, które uznane zostały za strony tylko do osób, których nieruchomości są zlokalizowane w pasie 100m od terenu inwestycji,

- art. 7, art. 75, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez

akceptację stanowiska organu pierwszej instancji, który nie przeprowadził w toku postępowania niezbędnych czynności w celu ustalenia, czy osobom posiadającym nieruchomości zlokalizowane na terenie zabudowy mieszkaniowej przy wymienionych ulicach przysługiwał przymiot strony i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę oraz pominięcie szeregu informacji wskazujących, że obok terenu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją realizowane będą inne inwestycje w trzech kolejnych halach, skutkiem czego organ obowiązany był uwzględnić te okoliczności przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko i ustaleniu zasięgu oddziaływania, statusu mieszkańców budynków położnych poza strefą 100m, ale dotkniętych oddziaływaniem inwestycji zarówno w toku budowy, jak i w toku realizacji przedsięwzięci,

- art. 75 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego

poprzez zaniechanie w toku postępowania przez organ pierwszej instancji czynności dowodowych mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w szczególności w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na tereny pod zabudowę mieszkaniową położone w bliskiej odległości od terenu inwestycji,

- art. 75 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego normującym ogólne zasady postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ustalenie osób, którym przysługuje przymiot strony było prowadzone przez organ pierwszej instancji z zachowaniem zasad procedury administracyjnej,

- art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że decyzja środowiskowa organu pierwszej instancji nie będzie miała wpływu na sposób wykonywania prawa własności przez skarżącego i innych mieszkańców przy ulicy [...],

- art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez odmowę przyznania skarżącemu przymiotu strony i umorzenie postępowania odwoławczego.

W obszernych motywach skargi skarżący szeroko uzasadniał postawione zarzuty, powtarzając co do zasady argumentacje prezentowaną już w toku postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Odnosząc się do argumentu zawężenia stron postępowania, podkreślił, że w świetle przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska zakres stron w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej wyznacza oprócz art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji ..., zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie wydania tej decyzji jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1 ustawy. Z powyższych przepisów wynika, że status strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej wyznacza położenie nieruchomości danej osoby, względem nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie.

W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2021 r. stanowisko w sprawie zajął także, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, inwestor - tj. "C" sp. z o.o. sp. (dawnej "A" sp. z o.o.) z siedzibą w K. wnosząc o oddalenie skargi. Podkreślił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione przez skarżącego są niezasadne i stanowią jedynie emanacje ogólnego niezadowolenia mieszkańców, że dochodzi do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Następnie inwestor odniósł się kolejno do podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądowa kontrola działania administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, odbywa się z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem. Sąd administracyjny ma przy tym na uwadze taki stan prawny i faktyczny, jaki istniał na datę wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest skontrolowanie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwzględnieniem tych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu.

Zaskarżona została decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącego, a zatem ocenie Sądu podlega kwestia, czy skarżący jest stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji. Ocena ta musiała zostać przeprowadzona z uwzględnieniem art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. 2021, poz. 247). Powyższe organ uczynił prawidłowo, analizując każdą z przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Zgodnie z przywołanym przepisem, stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Z cytowanej regulacji wynika, że w stosunku do podmiotu, którego nieruchomość nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, powinno zostać wykazane, że oddziaływanie przedsięwzięcia na jego nieruchomość jest znaczące oraz mogące ograniczać możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem albo, że w wyniku oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia zostaną przekroczone standardy jakości.

Twierdzenia Skarżącego polegają na zarzuceniu organowi odwoławczemu, iż nie przeprowadził w tym kierunku samodzielnego postępowania, poprzestając na ogólnych stwierdzeniach, że Raport oddziaływania na środowisko sporządzony prawidłowo, bez konkretnego, szczegółowego uzasadnienia tego stanowiska. Jednocześnie skarżący podniósł, że "atrybut strony w tym postępowaniu przysługuje także właścicielom i użytkownikom wieczystym działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, jak również właścicielom działek dalej położnych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na interesy chronione przepisami prawa, które są nierozerwalnie związane z obszarem oddziaływania danej inwestycji". W ocenie skarżącego nie powinno budzić większych wątpliwości, że oddziaływanie inwestycji objętej decyzją środowiskową polegać będzie na zwiększeniu zawartości szkodliwych substancji w powietrzu nad nieruchomościami skarżącego i innych osób, choć może nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów szkodliwych substancji w powietrzu.

Twierdzenia skarżącego nie mają potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z informacji zawartych w Karcie informacyjnej Przedsięwzięcia oraz w Raporcie oddziaływania na środowisko, a także w jego uzupełnieniu wskazano, że realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz, że uciążliwości związane z etapem realizacji, a następnie eksploatacji będą ograniczać się do granic terenu objętego inwestycją oraz obszar w odległości 100m od granic tego terenu.

Nie podlega sporowi fakt, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze owych 100m od granic terenu inwestycji. Tak więc nie można do skarżącego odnieść pierwszego z wymienionych w cytowanym przepisie warunków. Nie potwierdzono też by w sytuacji skarżącego zachodziły dwa pozostałe przypadki określone w zacytowanym powyżej art. 74 ust. 3a pkt 2 i pkt 3 ustawy. Wymienione już wcześniej dokumenty niezbędne w toku tego postępowania - Karata informacyjna przedsięwzięcia oraz Raport jego oddziaływania - nie potwierdziły by planowana inwestycja spowodowała przekroczenie standardów jakości środowiska, a nadto nie wykazano, by nieruchomość skarżącego znajdowała się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Zasadnie przy tym Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż brak jest legalnej definicji pojęcia "znaczące oddziaływanie". Zatem słusznie organ przyjął, że należy je interpretować w sposób potoczny z wykorzystaniem dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych. Mieści się zatem w tym pojęciu rzeczywisty wpływ planowanej inwestycji zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Prawidłowo przy tym podkreślono, że krąg stron w przedmiotowym postępowaniu winien być wyznaczony na zasadach ogólnych, tj. także w oparciu o dyspozycję art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Interes prawny strony powinien więc wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację wnoszącego dany wniosek, żądanie czy skargę. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Powinien mieć przy tym charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania samej strony o jego naruszeniu czy woli prowadzenia określonego postępowania. Od interesu prawnego należy przy tym odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację w kto rej dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć konkretnym przepisem prawa.

Sąd zauważa, że rozstrzygając, kto jest stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prawidłowo oparł się przede wszystkim na dokumentach zgromadzonych w sprawie, w tym przypadku – na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz Raporcie oddziaływania na środowisko oraz opiniach innych organów administracji publicznej, w tym opinii wyspecjalizowanego w tym zakresie organu, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Z wszystkich tych dokumentów jednoznacznie wynika, że tak w czasie budowy planowej inwestycji, jak i w czasie jej eksploatacji nie będą przekroczone dopuszczalne wartości czy to w emisji wibracji, hałasu – tak powodowanego ruchem pojazdów, czy związanych z pracą urządzeń zainstalowanych poza obiektami czy też pracą na hali. Nadto emisja elektromagnetyczna, emisja zanieczyszczeń pyłowo- gazowych do powietrza, emisja ścieków czy odpadów nie będą powodowały negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, a realizacja planowanego zakładu nie wpłynie na pogorszenie stanu sanitarnego powietrza i nie wpłynie na zdrowie ludzi. Organ nie miał podstaw przyjąć innych danych i konkluzji, a skarżący nie przedstawił jakichkolwiek konkretnych i weryfikowalnych danych mogących podważyć kompletność, prawidłowość i zasadność analizowanych i przedstawionych w wymienionych dokumentach danych.

Podkreślić należy, że obecnie wobec treści wskazanego powyżej art. 74 ust. 3a ustawy status strony w postępowaniu do tyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji ustalany jest w sposób bardziej rygorystyczny. W stanie prawnym obowiązującym przed wprowadzeniem tej zmiany przyjmowano, że status strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej przysługuje podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego tym podmiotom, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przy czym chodziło o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. W orzecznictwie wskazywano wręcz, że dla ustalenia czy dany podmiot ma interes prawny w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w związku z tym czy ma przymiot strony w tym postępowaniu, nie ma znaczenia czy oddziaływanie na jego nieruchomość będzie w granicach dopuszczalnych norm, czy też będzie ponadnormatywne, wystarczy, że nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 832/11; z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 386/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Aktualnie jednak, stosownie do treści przepisu art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ..., wynik oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w takim postępowaniu, uzależniony jest od ustalenia, czy podmiotowi nie będącemu wnioskodawcą, przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przy czym, ustawodawca definiuje, co należy rozumieć przez taki obszar dokładnie wskazując, że są to: działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska oraz działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu danej nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Tak więc obecnie, po zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustawą z dnia 17 lipca 2017 r. Prawo wodne ( art. 509) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r., pojęcie strony w postępowaniu środowiskowym zostało zawężone przez dodany do art. 74 nowy ust. 3a. W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach interes prawny dotyczy obecnie tylko podmiotów wymienionych w art. 74 ust. 3a ustawy i przez pryzmat tego przepisu należało oceniać, czy skarżący ma interes oparty na prawie lub jest chroniony przez prawo. Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że spełnia warunki określone w przywołanym powyżej przepisie by mógł być uznany za stronę tego postępowania. W tym stanie rzeczy Kolegium zasadnie i słusznie oceniło, że realizacja i funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje ograniczeń

w zagospodarowaniu działki skarżącego. Z kolei sam skarżący nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji w jakikolwiek sposób może wpłynąć na sposób wykonywania przysługującego mu prawa własności należącej do niego nieruchomości, wprowadzając ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Jak słusznie podnoszono w toku całego postępowania, w związku z licznymi pismami i sprzeciwami ludności, w zasadzie każda inwestycja jest potencjalnym źródłem jakiejś emisji (gazów, pyłów, hałasu) do środowiska i niesie z sobą określone uciążliwości. Rolą decyzji środowiskowej jest takie określenie warunków jej realizacji, aby nie była źródłem ponadnormatywnej emisji i uciążliwości.

Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 74 ust. 3a pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Nie mogły również zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium nie badało bowiem w tym postępowaniu wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji w sposób merytoryczny, a kontrolą sądową objęta została decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze na skutek stwierdzenia, że skarżącemu nie przysługuje status strony w tym postępowaniu. W tak zakreślonych ramach procedowania organ miał obowiązek oprzeć się przede wszystkim na znajdujących się w aktach dokumentach, opiniach i stanowiskach organów orzekających i współdziałających. Analiza wszystkich danych pozwoliła organowi na ocenę statusu skarżącego, uznając, iż nie jest on stroną przedmiotowego postępowania. Organ, podobnie jak i skład orzekający, nie miał podstaw do uznania, że w przedstawionych dokumentach podane zostały nieprawdziwe informacje.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 16 kwietnia 2021 r. o odroczenie rozprawy i wyznaczenie nowego 14-dniowego terminu na złożenie dodatkowego pisma odnoszącego się do stanowiska uczestnika postępowania zaprezentowanego w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2021 r. Z treści przepisów art. 99, art. 109 i art. 110 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że odroczenie rozprawy należy traktować w sposób wyjątkowy. Wymienione przez stronę powody nie były tego rodzaju, aby mogły zostać uznane za wystarczającą podstawę do przesunięcia wyznaczonego już terminu orzekania, a swoje stanowisko w sprawie strona zaprezentowała. Ustosunkowanie się do złożonego przez uczestnika postępowania pisma byłoby jedynie polemiką z zawartymi tam argumentami.

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Orzekając zatem na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ wraz ze skargą, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Nadmienić przy tym trzeba, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji początkuje proces inwestycyjny i poprzedza ewentualne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w których to odrębnych postępowaniach skarżący będzie mógł ewentualnie dochodzić swoich racji.

Uwzględniając powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.