Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 11/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2012r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w T. na indywidualną interpretację Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) określa, że interpretacja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej "A" S.A. z siedzibą w T. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 9 sierpnia 2011 Kopalnia Siarki "M." S.A. w T. zwana dalej Spółką zwróciła się do Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w K. o udzielenie pisemnej interpretacji formułując pytanie: czy Spółka prawidłowo dokonała w oparciu o art. 1a ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ), podziału gruntów i budynków lub ich części na związane z działalnością gospodarczą i pozostałe, oraz podziału budowli lub ich części na związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej - niepodlegające opodatkowaniu.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka wskazała, że jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego i kontynuuje podstawową działalność tego przedsiębiorstwa, powstałego w wyniku restrukturyzacji przemysłu siarkowego mającej na celu wydzielanie z podmiotów eksploatujących złoża siarki części majątku zbędnego, tj. nieuczestniczącego w procesie realizowanych prac w celu odciążenia przedsiębiorcy od kosztów likwidacji i rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. W związku z zaniechaniem eksploatacji rudy siarkowej metodą odkrywkową w 1994 roku wyodrębnione zostało samodzielne przedsiębiorstwo państwowe, które w wyniku komercjalizacji przekształcone zostało w spółkę akcyjną.

Zasadniczym przedmiotem działalności Spółki jest rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych oraz przygotowanie terenów pod budowę a w szczególności likwidacja zakładów górniczych i zagospodarowanie zbędnego majątku Kopalni Siarki "M.", Kopalni Siarki "G.", zachodniej części obszaru górniczego Kopalni Siarki "J." oraz likwidacja wyrobiska po Kopalni Siarki "P." i terenów po Kopalni Siarki "B.". Sprecyzowała również, że realizacja prac rekultywacyjnych i likwidacyjnych odbywa się na podstawie "Programu likwidacji zakładów górniczych Kopalni Siarki "M." S.A. Dodała również, że źródłami finansowania prac są:

-dotacje z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie,

-środki własne ze zbywania majątku zbędnego oraz wykorzystania osadów

pościekowych.

Spółka opłacając podatek od nieruchomości dokonała podziału w zakresie:

1) gruntów na:

-związane z działalnością gospodarczą, bez względu na sposób zakwalifikowania do ewidencji gruntów i budynków

-pod jeziorami

-pozostałe grunty

-grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

2)budynków lub ich części na:

-związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,

-pozostałe,

3)budowli na :

-związane z działalnością gospodarczą:

-budowle wyłączone z opodatkowania,

i opłacała podatek od nieruchomości zgodnie z dokonanym podziałem według stawek określonych w Uchwałach Rady Miasta T. Prawidłowość swojego stanowiska upatruje w tym, że budynki, budowle lub ich części związane z przemysłem siarkowym z uwagi na specyfikę tego przemysłu w momencie wniesienia ich do Spółki zajmującej się likwidacją zakładów górniczych i rekultywacją terenów pokopalnianych utraciły użyteczność gospodarczą ze względów technicznych i nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej. Kopalnia Siarki "M." S.A. nie prowadziła i nie prowadzi żadnych prac związanych z wydobyciem lub przetwórstwem siarki, jej działalność polega na likwidacji zakładów górniczych i rekultywacji terenów pokopalnianych i jest finansowana dotacjami z NFOSiGW.

Wykorzystanie środków trwałych służących wydobyciu, wstępnej obróbce, składowaniu i przemieszczaniu siarki do innych celów jest technicznie i ekonomicznie niemożliwe. Niemożliwe jest również ich wykorzystanie do wznowienia procesu wydobycia siarki lub ich sprzedaży do podmiotów prowadzących wydobycie siarki ze względu na silną degradację techniczną wywołaną procesami korozyjnymi, nierozerwalnie związanymi z wydobyciem siarki, jak również ekonomicznie nieuzasadnionym wydobyciem złóż siarki.

W wydanej interpretacji Prezydent Miasta T. stwierdził, że nieprawidłowo dokonano powyższego podziału. Jak wskazał sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niewykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą ze względów technicznych powinno zostać przez przedsiębiorcę wykazane przez przedłożenie orzeczenia właściwego organu nadzoru budowlanego, opinii biegłego geodety czy też innych dowodów, które potwierdzą tą okoliczność. Nie wystarczy natomiast oświadczenie podatnika o niemożności wykorzystania budynku, budowli i gruntu do prowadzenia działalności.

Swoje stanowisko organ podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia Kopalnia Siarki M. S.A. wniosła do tutejszego Sądu skargę domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 120, 121 w zw. z art. 14j § 3 w zw. z art. 14c § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005, Nr 8 poz. 60 ze zm.), poprzez błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia interpretacji,

- art. 14 b § 1, art. 14 c § 1, art. 14 e, art. 14 h w zw. z art. 14 j § 3 w zw. z art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne rozstrzygnięcie materialno – prawne sprawy a także prowadzenie niedopuszczalnego w sprawie o interpretację postępowania dowodowego w zakresie żądania przedstawienia dodatkowych dokumentów potwierdzających opisany przez stronę stan faktyczny i uzależnienie treści interpretacji od przedstawienia takich dowodów,

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż względy techniczne stwierdzone przez podatnika nie powodują obniżenia stawki podatku dla gruntów, budynków oraz wyłączenia opodatkowania budowli.

Z ostrożności procesowej podniesiono również zarzut naruszenia art. 120, art. 121 w zw. z art. 14j § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania na okres niezbędny do sporządzenia i doręczenia żądanych dokumentów.

W obszernym uzasadnieniu skargi podjęto próbę z jednej strony wykazania prawidłowości dokonanego podziału z drugiej zaś nieprawidłowości prowadzonego przez organ postępowania dowodowego niedopuszczalnego w postępowaniu interpretacyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego pouczenia co do trybu zaskarżenia interpretacji wskazano, że pozostaje to bez wpływu na ocenę merytoryczną wydanej interpretacji gdyż Spółka wniosła skargę w terminie. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze zarzutów uznano je za nieuzasadnione przytaczając argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze

zm.)- zwana dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych. Zakres tej kontroli jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06 (ONSA i WSA2007/2/27 ) obejmuje poprawność procesową, ustrojową i merytoryczną udzielonych interpretacji.

Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że narusza ona prawo.

Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Specyfika zaś postępowania w tych sprawach polega na tym, że organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Wnioskodawca zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. O ile bowiem indywidualna interpretacja podatkowa nie jest wiążąca dla podatnika o tyle podatnik ma prawo powołać się na nią w wykonaniu wynikających z przepisów podatkowych obowiązków, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. W przypadku udzielenia interpretacji na podstawie nieprecyzyjnie sformułowanego wniosku może powstać niebezpieczeństwo udzielenie podatnikowi ochrony w zakresie szerszym niż wnioskowana.

Przekładając powyższe uwagi na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że o ile 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na podstawie którego wystąpiono o wydanie interpretacji, mieści się w kategorii przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanych w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), o tyle sformułowane na jego podstawie pytanie nie kwalifikowało się do udzielenia przez organ wiążącej interpretacji i to zarówno negatywnej jak i pozytywnej.

W przepisie tym ustawodawca, na potrzeby tej ustawy, zawarł definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując, że będą nimi grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Na tle stosowania powyższego przepisu pojawić się może problem interpretacyjny, który jak się wydaje miała również Spółka: co należy rozumieć przez niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych, który to będzie następnie miał zasadnicze znaczenie dla zastosowania właściwej stawki podatkowej.

Formułując jednak pytanie: czy prawidłowo dokonała podziału (...) Spółka skierowała organ interpretacyjny w zupełnie innym kierunku mianowicie kwestii wskazanego podziału, której to materii nie może dotyczyć interpretacja. Kwestia prawidłowości przyjętego przez Spółkę podziału nie mieści się w zakresie przedmiotowym wniosków o interpretację.

Powyższego nie zauważył organ interpretujący, który pomimo tych braków wniosku wydał zaskarżoną interpretację. Oceniając stanowisko Spółki za nieprawidłowe nie zgodził się z przedstawionym przez Spółkę podziałem podczas gdy w uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie wykazał braku możliwości wykorzystania przedmiotów opodatkowania ze względów technicznych. Tej treści uzasadnienie nie przystaje do treści wniosku. Uznając bowiem, że wniosek jest sformułowany nieprecyzyjnie organ mógł wezwać podatnika o jego sprecyzowanie na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej. Wydając natomiast interpretacje na podstawie tak nieprecyzyjnego wniosku działał w sposób prawem niedopuszczalny. Powyższego nie zmienia również skierowane przez organ wezwanie do wykazania, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Stanowi ono jedynie potwierdzenie tego, że organ bez konsultacji z wnioskodawcą samodzielnie określił jej przedmiot, co jak wcześniej wskazano jest niedopuszczalne.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu niezawieszenia postępowania, Sąd, nie przesądzając o zasadności wniosku pragnie zauważyć, iż złożenie takiego wniosku obligowało organ do wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.

Odnośnie zaś do zarzutu nieprawidłowego pouczenia strony o przysługującym środku zaskarżenia, który to fakt został przyznany przez organ, choć nie wynika z akt administracyjnych, pozostaje on bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, gdyż skarga została wniesiona prawidłowo.

Słusznie natomiast strona zarzuca prowadzenie przez organ interpretujący postępowania dowodowego, które niedopuszczalne jest w tym postępowaniu. Organ wydaje interpretacje na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, bez sprawdzania jego zgodności z rzeczywistością. Badaniem zgodności zajmuje się organ kontroli podatkowej.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wezwie Spółkę o sprecyzowanie przedmiotu wniosku w sposób pozwalający na udzielenie interpretacji w zakresie prawa podatkowego i udzieli interpretacji bez przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).