Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 669/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grażyna Nasierowska, asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].01.2003r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. S. prezesa zarządu spółki z o.o. "L." w L. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] 08.2002r. Nr [...] odmawiające uchylenia 10 decyzji ostatecznych w sprawie określenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 1999r. dla tej spółki, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż wnioskiem z dnia 13.03.2002r. G. S. zwróciła się, z przywołaniem art. 240 Ordynacji podatkowej, o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi Inspektora Kontroli Skarbowej. Uzasadniła go tym, że decyzje wymiarowe zostały wydane na spółkę, natomiast wino sprzedał komornik sądowy więc na niego należało wydać przedmiotowe decyzje. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej decyzję z dnia [...].08.2002 r., którą odmówił uchylenia 10 decyzji ostatecznych z dnia 28.07.2000 r., określających "L. " spółka z o.o. w L. zaległość w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym za ww. miesiące 1999 r. Nie stwierdził on bowiem zaistnienia jakiejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy wnioskodawczyni odmówiła sprecyzowania przyczyn wznowienia oraz brania udziału we wznowionym postępowaniu.

W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji strona zarzuciła, iż Urząd Kontroli Skarbowej nie wziął pod uwagę faktu, iż spółka nie mogła uwzględnić w deklaracjach podatkowych sprzedaży wina, która dokonana została przez komornika sądowego ponieważ nie otrzymała rozliczenia. Należne podatki powinien zatem zapłacić komornik. Zdaniem odwołującej się organ I instancji naruszył również dyspozycję art. 200 Ordynacji podatkowej.

2. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienie odwołania i wskazał, że zawarte w nim ogólnie sformułowane zarzuty kwestionujące postępowanie organu, nie dotyczą decyzji wydanej w oparciu o przesłanki określone w art. 240 Ordynacji podatkowej, który określa zasady postępowania w trybie wznowienia postępowania. Nie mogą mieć one zatem istotnego znaczenia dla potrzeb wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym. Odwołanie bowiem nie zawiera zarzutów stawianych decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., które mogłyby być rozpoznane w sprawie toczącej się w trybie uruchomionym wnioskiem z dnia 13.03.2002 r. Zdaniem organu odwoławczego trudno uznać zasadność odwołania w sytuacji, gdy G.S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania stawiając ogólnie sformułowane żądanie, a następnie odmówiła udziału we wznowionym postępowaniu, przez co nie została zapoznana z ustaleniami tego postępowania zawartymi w protokole z dnia 12.07.2002 r., w którym została wyjaśniona sprawa sprzedaży zajętych towarów przez Komornika Sądowego. Główny Inspektor Kontroli Skarbowej podkreśla, że powoływanie się przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania na okoliczności, świadczące o tym, że organ egzekucyjny sprzedając produkcję winiarską powinien płacić podatki, nie stanowią przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczność ta nie jest nową okolicznością nie znaną inspektorowi, który wydał decyzje wymiarowe, o której mowa w pkt 5 tego przepisu.. W trakcie zwykłego postępowania kontrolnego, w którym sporządzono protokół z dnia 22.09.1999r., a zakończonego ostatecznie wydaniem decyzji z dnia [...].07.2000 r., inspektorowi znany był bowiem fakt zajęcia i sprzedaży towarów Spółki "L. " przez organ egzekucyjny i powstania z tego tytułu zobowiązań podatkowych. Wynika to z treści tych dokumentów. Powoływanie się więc na fakt, że spółka nie otrzymała od komornika rozliczeń i że nie odprowadził on podatku nie może być przesłanką do uchylenia decyzji ostatecznych w trybie wznowienia postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej. W aktach sprawy znajdują się bowiem doręczone zawiadomienia i wezwania do zapoznania się przez skarżącą z materiałami i ustaleniami postępowania wznowieniowego. Jednakże odmówiła ona zapoznania się z nimi przesyłając w tej sprawie stosowne pisma.

3. Na powyższą decyzję G. S. prezes zarządu sp. z o.o. "L." wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc w niej o uchylenie decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, skarżąca zarzuca jej, iż nie uwzględnia podnoszonych w odwołaniu okoliczności wydania wina i nie wystawienia faktury, do czego zobowiązany był komornik sądowy. Ten ostatni był bowiem sprzedawcą wina. W związku z tym spółka nie otrzymała dokumentacji potrzebnej do rzetelnego sporządzenia deklaracji podatkowych.

4. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie bowiem zarzuty tam zawarte uznał za bezzasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.

5. Rozpoznając niniejsza sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie wzowieniowe nie jest instytucją procesową, która umożliwia zmianę decyzji z uwagi na wadę tkwiącą w zaskarżonej decyzji. Istota wznowienia postępowania polega na przeprowadzeniu ponownego postępowania i wydaniu decyzji podatkowej w sprawie, w której zapadła już decyzja ostateczna, jeżeli postępowanie w którym została ona wydana było dotknięte kwalifikowaną wadą proceduralną. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, brak jest przesłanek wskazujących na wznowienie postępowania, który w sposób enumeratywny ujęte zostały w treści art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie formułuje ich w sposób przekonywujący skarżąca w treści skargi. Zgodzić się zatem należy z oceną zawartą w zaskarżonej decyzji, iż z uwagi na brak sprecyzowanych zarzutów wypełniających dyspozycję norm zawartych w przepisach art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie można było stwierdzić przesłanek uchylenia 10 decyzji ostatecznych w sprawie określenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za miesiące od marca do lipca 1999r. dla spółki z o.o. "L." w L.

Przesłanką uchylenia decyzji ostatecznych po wznowieniu postępowania nie może być w świetle art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej okoliczność, iż skarżąca spółka nie otrzymała od komornika sądowego dokumentacji potrzebnej do rzetelnego sporządzenia deklaracji podatkowych. Nie może być nią także powoływanie się przez skarżącą na fakt sprzedaży wina przez komornika, który zajęte wino sprzedawał nie wystawiając faktur. Z akt sprawy nie wynika, by stanowiły one nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, a więc wypełniały dyspozycję art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Kwestie te były przedmiotem analizy ze strony organów kontroli skarbowej podczas postępowania kontrolnego.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż zarzuty kwestionujące ocenę zebranego materiału dokonaną w postępowaniu wymiarowym mogły być poddane weryfikacji Naczelnego Sądu Administracyjnego z punktu widzenia jej legalności w skardze na decyzje ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].08.2002r. w sprawie określenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego dla spółki "L.". Spełnienie tego rodzaju oczekiwań w trybie wznowienia postępowania, podczas gdy nie występują przesłanki wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej spowodowało by powrót sprawy do zwykłego toku postępowania i rozpoznania jej w kolejnej instancji, co stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Strona błędnie zatem utożsamia nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej z pełną kontrolą decyzji realizowaną w zwykłym dwuinstancyjnym postępowaniu podatkowym.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).