Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 682/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 2, § 2 w zw. z art. 144, art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie Wiesława Achrymowicz NSA Danuta Małysz Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...], a także postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] i postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz T. W. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ odwoławczy, organ II instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej), po rozpatrzeniu zażalenia T. W. (zobowiązany, skarżący) na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. (organ I instancji, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego) z [...] r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, umorzył postępowanie odwoławcze.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. w dniu [...] r. wystawił na zobowiązanego na podstawie art. 154 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2019 r. poz. 1314 ze zm., dalej "u.pe.a.") zarządzenie zabezpieczenia, obejmujące podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r. Następnie organ I instancji zawiadomieniami z [...] r. (doręczonymi zobowiązanemu [...] r.) dokonał zabezpieczenia wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w dwu bankach.

W dniu [...] r. zobowiązany złożył do organu I instancji zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, wskazując na naruszenie art. 33 § 1 pkt 2,6 i 10 oraz art. 166b u.p.e.a. P. nie zostało podpisane przez zobowiązanego (k. 16 akt administracyjnych). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] r., działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 166b u.p.e.a. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązany złożył niepodpisane zażalenie na powyższe postanowienie (k. 18 akt administracyjnych).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy wskazał, że pismo zobowiązanego zawierające zarzuty nie zostało przez niego podpisane; w związku z tym postanowienie organu I instancji jako zawierające wadę powodującą jego nieważność, podlega uchyleniu, a postępowanie prowadzone przez organ I instancji było bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien wydać stosowne rozstrzygnięcie po uzupełnieniu braku formalnego zarzutów.

Pismem z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wezwał zobowiązanego do podpisania pisma z 21 grudnia 2018 r. (zarzuty), pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Po podpisaniu zarzutów przez zobowiązanego (k.39 akt administracyjnych) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

W zażaleniu z [...] r. zobowiązany zarzucił naruszenie art. 29, art. 33 § 1 pkt 2, 6, 10 oraz art 166b u.p.e.a.

Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że postępowanie zabezpieczające regulują przepisy działu IV u.p.e.a, a art. 166b tej ustawy odsyła do odpowiedniego stosowania także przepisów działu I oraz art. 168d ustawy. Stosownie do art. 33 w związku z art. 166b u.p.e.a, zobowiązanemu przysługuje w postępowaniu zabezpieczającym środek zaskarżenia w postaci zarzutów. Następnie organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik zobowiązanego pismem z [...] r. wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, natomiast w dniu [...] r. (przed rozpatrzeniem zażalenia), na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r., doręczonej stronie [...] r., wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy. Z tej przyczyny, według organu odwoławczego, postępowanie zabezpieczające przestało istnieć, gdyż zostało przekształcone w postępowanie egzekucyjne - stosownie do art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego, pod warunkiem że nastąpiło nie później niż przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia ostatecznej decyzji lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie, w której dokonano zabezpieczenia, bądź doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z informacją organu I instancji postępowanie egzekucyjne zostało zakończone poprzez wyegzekwowanie należności w całości w dniu [...] r.

Organ odwoławczy podniósł, że w opisanej wyżej sytuacji nie ma już prawnej możliwości merytorycznej oceny wniesionych zarzutów, bowiem ich przedmiot - postępowanie zabezpieczające - przestał istnieć. W sytuacji zaś nieistnienia zabezpieczenia, do którego odnoszą się zgłoszone zarzuty, niemożliwe jest wydawanie przez organ odwoławczy jakichkolwiek rozstrzygnięć merytorycznych, rozstrzygających o istocie tego postępowania. Biorąc pod uwagę te okoliczności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej "k.p.a.").

W skardze skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił postanowieniu naruszenie:

a/ art. 138 § 1 pkt 3 i art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania zażaleniowego, mimo że postępowanie zabezpieczające prowadzone było na podstawie zarządzenia zabezpieczenia wystawionego na podstawie decyzji nieostatecznej organu podatkowego I instancji;

b/ art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w wyniku niedostrzeżenia, że podstawą wystawienia zarządzenia zabezpieczenia była decyzja określająca zobowiązanie podatkowe bez rygoru natychmiastowego wykonania, w wyniku czego błędnie umorzono postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że postępowanie zabezpieczające prowadzone było na podstawie zabezpieczenia, które zostało wystawione na podstawie nieostatecznej decyzji organu podatkowego I instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r., której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Dlatego błędne było umorzenie postępowania, bowiem przekształcenie postępowania zabezpieczającego w egzekucyjne nie powoduje bezprzedmiotowości złożonych zarzutów na zarządzenie zabezpieczenia. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ egzekucyjny badając dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie powinien w ogóle wszczynać postępowania zabezpieczającego, a jedynie wydać postanowienie o zwrocie zarządzenia zabezpieczenia wierzycielowi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Rozpatrywanie zarzutów skargi oraz ocena prawidłowości stanowiska organu odwoławczego, według którego należało umorzyć postępowanie zażaleniowe, są przedwczesne, ponieważ zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie organu I instancji z [...] r. oraz postanowienie organu odwoławczego z [...] r. i postanowienie organu I instancji z [...] r. dotknięte są wadą nieważności z przyczyn, które nie zostały wskazane w treści skargi.

Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, nie jest związany wnioskami i zarzutami sformułowanym w skardze. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z tej przyczyny w niniejszej sprawie sąd był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do skontrolowania jakie były następstwa proceduralne wydania przez organ odwoławczy ostatecznego postanowienia z [...] r. uchylającego postanowienie organu I instancji z [...] r. i umarzającego postępowanie pierwszej instancji w całości. W szczególności istotne było rozstrzygnięcie, czy organ I instancji mógł ponownie wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione, skoro organ odwoławczy zakończył postępowanie umarzając postępowanie przed organem I instancji swoim ostatecznym postanowieniem z [...] r.

Niewątpliwie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu swojego pierwszego postanowienia, to jest postanowienia z [...] r., prawidłowo wywiódł, że postanowienie organu I instancji z [...] r. dotknięte jest wadą nieważności. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wydał to postanowienie po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego, które nie były podpisane przez zobowiązanego. Taki brak formalny zarzutów uniemożliwiał ich merytoryczne rozpatrzenie. Organ I instancji tego braku nie dostrzegł i w związku z tym nie wezwał zobowiązanego do usunięcia braku przez podpisania zarzutów a następnie, z rażącym naruszeniem art. 63 § 3 k.p.a. rozpoznał zarzuty merytorycznie, odmawiając ich uwzględnienia. Przepisy k.p.a., stosowane odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a., dla podań (pism procesowych) przewidują zasadę ograniczonego formalizmu. Spełnienie warunków formalnych pisma procesowego wymaga wskazania osoby, od której pismo pochodzi, jej adresu, sformułowania żądania i uczynienia zadość wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 k.p.a.). Jak stanowi art. 63 § 3 k.p.a., podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Zatem jednym z koniecznych wymogów, stawianych wszystkim pismom procesowym w postępowaniu administracyjnym w świetle k.p.a., jest podpisanie podania przez wnoszącego, co wynika wprost z art. 63 § 3 k.p.a. Wymóg podpisu jest istotny ze względu na to, że bez podpisu nie można dokonać indywidualizacji osoby, która złożyła podanie. Podpis wskazuje osobę wnoszącego i pozwala zidentyfikować czy podanie pochodzi od podmiotu uprawnionego. Brak podpisu strony na podaniu, czy brak podpisu osoby przez nią umocowanej, powoduje uchybienie uniemożliwiające wywołanie skutku prawnego wniesionego podania czyli uznania czynności strony. Tym samym podanie, które nie zostanie podpisane, nie wywołuje skutków prawnych związanych z jego wniesieniem, przede wszystkim zaś nie daje możliwości jego merytorycznego rozpatrzenia. Rozpatrzenie takiego niepodpisanego pisma następuje z rażącym naruszeniem prawa, a będąca wynikiem takiego rozpatrzenia decyzja (postanowienie) dotknięta jest wadą nieważności z przyczyny, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie takiej wady przez organ II instancji zobowiązuje ten organ do uchylenia postanowienia dotkniętego wadą nieważności i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. Naturalnym wskazaniem skierowanym przez organ odwoławczy do organu I instancji co do dalszego biegu sprawy jest zwrócenie uwagi na potrzebę wezwania strony do podpisania pisma. Od tego, czy strona podpisze pismo w zakreślonym terminie zależy dalszy bieg sprawy przed organem I instancji. Organ II instancji nie może w takiej sytuacji uchylić postanowienia dotkniętego wadą nieważności i umorzyć postępowania pierwszej instancji, ponieważ w ten sposób ostatecznie kończy sprawę i stwarza stan sprawy rozstrzygniętej (res iudicata), co powoduje że organ I instancji nie może sprawy rozstrzygać bez narażenia się na zarzut naruszenia powagi sprawy rozstrzygniętej. Skutkiem takiego naruszenia jest nieważność postanowienia organu I instancji wydanego po umorzeniu postępowania pierwszej instancji przez organ II instancji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.).

Postanowienie wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., także umarzające postępowanie pierwszej instancji ze względu na nieskuteczne złożenie zarzutów – w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. - jest postanowieniem ostatecznie kończącym postępowanie i stwarzającym stan powagi rzeczy rozstrzygniętej. Tymczasem organ I instancji w następstwie powyższego rozstrzygnięcia organu odwoławczego (uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości) wezwał zobowiązanego do uzupełnienia braku formalnego podania (zarzutów) poprzez jego podpisanie. Następnie ponownie merytorycznie ocenił złożone zarzuty. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Zatem organ I instancji pominął, że ostateczne postanowienie z [...] r., chociaż nieprawidłowo, ale jednak ostatecznie, zakończyło postępowanie w przedmiocie zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w dniu [...] r. W konsekwencji, jak długo pozostawało w obrocie prawnym ostateczne postanowienie organu II instancji z [...] r. umarzające postępowanie, wydane w stosunku do zobowiązanego i dotyczące zarzutów złożonych w dniu [...] r., tak długo organ I instancji nie był uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie tych samych zarzutów, bowiem droga do wydania kolejnego postanowienia w tym samym przedmiocie została zamknięta. Jeśli jednak organ I instancji, a za nim organ odwoławczy wydali [...] i [...] r. postanowienia w sprawie zarzutów zobowiązanego z dnia [...] r., to w ten sposób organy zrealizowały przesłankę stwierdzenia nieważności tych postanowień wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie sprawy, o którym mówi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to nie tylko merytoryczna ocena zarzutów zobowiązanego, ale także umorzenie przez organ odwoławczy postępowania pierwszej instancji w całości. Powaga rzeczy osądzonej (rozstrzygniętej) ma taki skutek, że organ administracji publicznej nie może ponownie orzekać w tej samej sprawie. Stan powagi rzeczy rozstrzygniętej stwarza nie tylko ostateczne postanowienie organu w przedmiocie zasadności zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) ale także ostateczne umorzenie postępowania stanowiące przeszkodę do badania zasadności zarzutów. P., które zainicjowało postępowanie ostatecznie umorzone nie może być podstawą do ponownego rozpatrzenia sprawy. Ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy załatwionej wcześniej postanowieniem ostatecznym jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnego postanowienia kończącego sprawę w ustalonym przez prawo trybie.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdzając nieważność postanowienia organu I instancji z [...] r., zamiast uchylić to postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., z rażącym naruszeniem tego przepisu oraz przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. postanowieniem z [...] r., uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W rezultacie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał postanowienie z [...] r., rozstrzygając w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej postanowieniem ostatecznym organu II instancji, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] r. z mocy art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 k.p.a. Z tych samych przyczyn dalszą konsekwencją ostatecznego umorzenia postępowania pierwszej instancji postanowieniem organu odwoławczego z [...] r. jest nieważność zaskarżonego w niniejszej sprawie do sądu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r.

Dodać należy, że postanowienie organu II instancji z [...] r. jest dotknięte wadą nieważności nie tylko z powodu wyżej omówionego rażącego naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ale także ze względu na podobne naruszenie jakiego dopuścił się organ I instancji wydając postanowienie z [...] r. Organ II instancji rozpatrzył bowiem zażalenie zobowiązanego (z [...] r.), które także nie zostało opatrzone podpisem strony (zawierało brak formalny do usunięcia którego skarżący nie został wezwany). W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia pisma zatytułowanego "zażalenie" (k. 18 akt administracyjnych) (wraz z kopertą), bez podpisu wnoszącego. Brak podpisu autora zażalenia, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych podobnie jak wyżej wniesionego podania. W przypadku zażalenia powinno uniemożliwić rozpoznanie go przez organ administracji merytorycznie, a jeżeli to nastąpi - działanie organu odwoławczego kwalifikować się będzie jako rażąco naruszające prawo. Jednak organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. rozpoznał zażalenie zobowiązanego, dostrzegając jedynie uchybienie organu I instancji (brak formalny podania - zarzutów) i uchylił zaskarżone postanowienie oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uznanie za odwołanie (zażalenie) pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie (zażalenie) powoduje, że organ drugiej instancji występuje w charakterze organu odwoławczego bez podstawy prawnej. W tej sytuacji decyzja organu odwoławczego jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; J. Borkowski w: "Kpa. Komentarz" CH BECK 2008r., s. 757 nb. 31; wyroki NSA z: 17 września 1990 r., sygn. akt III SA 647/90 - PiŻ 36/91/15; 21 grudnia 1987r., sygn. akt IV SA 907/87, Gospodarka, Administracja Państwowa 12/88/41, akceptowane przez J. Borkowskiego "Nieważność decyzji administracyjnej" ZCO 1997 r., s. 103; wyrok NSA z 18 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2365/93 - POP 3/97/62, Wspólnota 2/95/16, akceptowany przez: B. Adamiak w: "Kpa. Komentarz" CH BECK 2008 s. 595 nb 1; Zespół pod red. A. Wróbla "Kpa orzecznictwo, piśmiennictwo" Zakamycze 2002 r., s. 662 uw. 6). Z uwagi na to, że zażalenie nie zostało skutecznie wniesione, a osoba wnosząca to zażalenie nie została w trybie i terminie przewidzianym w k.p.a. wezwana do uzupełnienia jego braku formalnego, uznanie za zażalenie pisma niepodpisanego, powoduje, że organ II instancji w sposób rażący naruszył wskazane wyżej przepisy k.p.a. i rozstrzygnął merytorycznie (uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości), mimo braku skutecznego zaskarżenia.

Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżone do sądu postanowienie oraz postanowienie organu I instancji z [...] r., zostały wydane w warunkach spełniających przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., natomiast postanowienie organu II instancji z [...] r. oraz postanowienie organu I instancji z [...] r., rażąco naruszają prawo, realizując tym samym przesłankę stwierdzenia nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W obecnym stanie sprawy niezbędne do końcowego jej załatwienia jest nie tylko stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ale także stwierdzenie nieważności poprzedzających je postanowień organów obydwu instancji. Wobec istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie postanowień zbędne było odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów a także ocena prawidłowości stanowiska organu II instancji, który umorzył postępowanie zażaleniowe.

Z powodów omówionych wyżej sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 800). Na wysokość zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania składają się: wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłata od pełnomocnictwa ([...] zł).