Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 250/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust 4 pkt 1o a, art 39 ust 3 pkt 3 art  48
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. , nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. B., utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji inwestycji - budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] w [...] m. [...]

W uzasadnieniu podano, że organ I instancji jako powód odmowy uzgodnienia projektu decyzji w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] października 2017 r. wskazał na kolizję planowanej do realizacji inwestycji na działkach ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] w [...] m. [...], z Trasą [...] przewidzianą w nieobowiązującym już dziś Miejscowym Ogólnym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] - zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [..] września 1992 r., który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003 r. i w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. z [...] lipca 2014 r., poz. [...]). W Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] Trasa [...] została zapisana jako element Miejskiej Obwodnicy [...] w ramach rozwoju [...] Węzła Transportowego. Tym samym zamiar realizacji powyższej inwestycji pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Mając na uwadze art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. oraz fakt, że projektowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z ponadlokalnym zadaniem celu publicznego Marszałek Województwa postanowił odmówić uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W zażaleniu P. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie sprawy co do istoty, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona podniosła, że wniosek dotyczył warunków zabudowy dla ww. budynków, a nie został złożony w zakresie zadań samorządu województwa, postanowienie nie uwzględnia słusznego interesu strony, jakim jest utrwalony od lat 60-tych status budynków objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, budynki nie znajdują się w obszarze zarezerwowanym pod wskazaną w postanowieniu inwestycję, tj. Trasę [...], brak aktualnie obowiązujących dokumentów wydanych na podstawie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynikałoby, że ww. inwestycja celu publicznego jest przewidziana do realizacji na obszarze objętym projektem decyzji. Marszałek powołał się jedynie na dokumentację o charakterze archiwalnym nie uwzględniając okoliczności, że budynki nią objęte były wybudowane przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w ramach istniejącego ówcześnie gospodarstwa rolnego i przed powołanymi w postanowieniu planem miejscowym z 1992 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. z 2006 r., postanowienie nie uwzględnia informacji zawartych w piśmie Biura [...] z [..].10.2017, gdzie wskazano korektę przebiegu ww. Trasy w obrębie dz. ew. nr [...], mającej na celu zmniejszenie kolizji z istniejącą zabudową, przyznając tym jej walor legalności oraz stwierdzając, iż istniejące budynki nie kolidują z ww. Trasą czyli wskazaną przez Marszałka — inwestycją celu publicznego. Organ nie wskazał podstaw do uznania ww. Trasy za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., jak również nie uwzględnił również treści uzasadnienia zawartego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy przemawiającego za wydaniem postanowienia uzgadniającego.

Kolegium rozpatrując sprawę przytoczyło treść art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) wskazując, iż uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z tym przepisem następuje w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Jednym z zadań, o których mowa w tym przepisie jest budowa Trasy [...], o której mowa w Miejscowym Ogólnym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] - zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 1992 r., który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003 r. i w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. z [...] lipca 2014 r., poz. [...]).

Jak wynika z akt sprawy, dla ww. budynków nie wydano pozwolenia na budowę (również - jak należy rozumieć - pod rządami dawnych przepisów) - obecnie, strona ubiega się o wydanie warunków zabudowy koniecznych do przedstawienia w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.). Zgodnie z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. z [...] lipca 2014 r., poz. [...]) wnioskowana inwestycja koliduje z Trasą [...] przewidzianą również w nieobowiązującym już dziś Miejscowym Ogólnym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] - zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 1992 r. (plan utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.), gdzie teren inwestycji znajdował się na obszarze [...] w strefie produkcyjnej oraz na terenie zarezerwowanym pod przebieg projektowanej trasy ekspresowej obszarowej (Eo) Trasy [...]. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820). Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Kolegium podkreśliło, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2008 r., II OSK 1312/07, (LEX nr 56285), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że samo działanie zmierzające do wydzielenia gruntu pod drogę publiczną i budowy takiej drogi należy uznać za inwestycję celu publicznego. Nie można wymagać, by jeszcze przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc jeszcze przed powstaniem drogi, mogła być ona zaliczona do którejś z kategorii dróg publicznych. Zatem przeznaczenie przedmiotowego terenu pod drogę publiczną ww. planach zagospodarowania przestrzennego przesądza o tym, że przedmiotowa Trasa [...] jest inwestycją celu publicznego. Organ podkreślił, iż pismo Biura [...] z dnia [...] października 2017 r., gdzie wskazano korektę przebiegu ww. Trasy, nie jest obowiązującym prawem. Odmowy uzgodnienia dokonano na podstawie ww. dawnego planu miejscowego z 1992 r. i Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2014 r. W pierwszym z ww. planów, istnieje rezerwa terenu pod ww. Trasę obejmująca dz. ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] w [...] m. [...].

Plan z 1992 r. ma zastosowanie w omawianej sprawie zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. (jw.). Fakt, że przedstawiono do uzgodnienia projekt pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy, nie przesądza w żadnym wypadku o tym, że właściwy organ ma pozytywnie uzgodnić przedmiotowy projekt decyzji. Do uzgodnień przedstawia się bowiem zawsze projekt decyzji o warunkach zabudowy pozytywnej dla inwestora. Należy jeszcze dodać, że zgodnie z orzecznictwem związanie organów administracji niższego stopnia zapisami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem, którego regulacje stanowią wytyczne dla planowania przestrzennego na niższym szczeblu i wiążą bezpośrednio podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. Brak konieczności uwzględniania zapisów planów województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, prowadziłby do całkowitego zdeprecjonowania postanowień planów województwa i dawałby możliwości zupełnego nieliczenia się z planowaniem o ponadlokalnym charakterze (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2016 r., II SA/Kr 1290/16, LEX nr 2205257). Zatem ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa (jw.) odnośnie przebiegu Trasy [...], są wiążące organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10 a w związku z art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Kolegium uznało zaskarżone postanowienie za prawidłowe i utrzymało je w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. zarzucił naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10a, art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust.1, art. 51 ust.1 i art. 39 ust.3 pkt 3 w zw. z definicją art. 2 pkt 3 u.p.z.p., w szczególności, że wniosek skierowany do Marszałka Województwa [...] przez Zarząd [...] dotyczył ustalenia warunków zabudowy, a nie jak podano w zaskarżonym postanowieniu "z zakresie zadań samorządu województwa" i nie dotyczył wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz, że postanowienie nie uwzględnia słusznego interesu strony jakim jest status budynków z lat 60-tych, objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, która m służyć sanowaniu tego stanu; postanowienie nie uwzględnia, że budynki te nie znajdują się w obszarze zarezerwowanym pod Trasę [...], że brak jest aktualnych dokumentów wydanych na podstawie u.p.z.p. że ww. inwestycja celu publicznego ma być realizowana na terenie objętym projektem decyzji, że nie uwzględnia informacji Biura [...] z dnia [...] października 2017 r., gdzie wskazano na korektę przebiegu tej Trasy w obrębie działki ew. nr [...]. Skarżący zarzucił również naruszenia art. 7, 7b, 8 i 10 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niezapewnienie mu czynnego udziału w sprawie, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zażalenia. Skarżący nadto zarzucił naruszenie art. 77 w zw. z art. 136 i 140 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia jego zastrzeżeń zgłoszonych w zażaleniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie na podstawie art. 145a p.p.s.a. nakazanie organom niższych instancji wydanie postanowienia wskazując sposób i termin załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2017, poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu wskazującym na konieczność jego uchylenia. Na wstępie wyjaśnić należy, że przepis art. 60 ust.1 u.p.z.p. nakłada na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy m.in. obowiązek dokonania uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych lub samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z póżn. zm.). Z kolei przepis art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. doprecyzowując zakres przedmiotowy wyżej omawianego uzgodnienia, wskazuje obowiązek uwzględnienia w planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Nie ulega wątpliwości w rozpoznanej sprawie, że teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się na terenie przewidzianym pod realizację inwestycji celu publicznego – ponadlokalnej trasy drogowej – tzw. Trasy [...]. Przebieg tej trasy ustalony został w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...] który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003r. Przy tym planowana Trasa [...] jako element [...] Węzła Transportowego jest uwzględniona do realizacji w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] przyjętego Uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] lipca 2014 r. poz. [...]). Tym samym słusznie organy uznały, że zamiar realizacji inwestycji budowlanej na terenie przeznaczony dla planowanej inwestycji drogowej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Okoliczność ta uzasadnia odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż jej realizacja byłaby w sprzeczności z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego, o charakterze ponadlokalnym, jaką jest ww. trasa drogowa. Nie zasługują tym samym na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze dotyczące niewyjaśnienia przez organ II instancji stanu faktycznego sprawy. Stan ten nie budzi bowiem wątpliwości. Jakkolwiek zarzut, iż uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odnosi się do wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu jest słuszny, to jednak uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W szczególności bowiem bez znaczenia dla zasadności odmowy uzgodnienia pozostaje wydana w 1999 roku decyzja o warunkach zabudowy dla działki nr [...], położonej przy ul. [...] w R. jak również informacja Biura [...] o zmianie przebiegu tej trasy skoro nie została uwzględniona w Planie Województwa [...]. Należy jednak przy tym zwrócić uwagę na treść art. 53 ust. 5a u.p.z.p. w związku z art. 64 ust.1 tej ustawy, stanowiący, że w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Zatem w sytuacji, gdy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, upłynął okres 9 miesięcy, na który – zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 53 ust. 5a u.p.z.p.– powinno być zawieszone postępowanie wszczęte tym wnioskiem, to zaskarżone postanowienie nie może stanowić przeszkody do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11; dostępny w CBOSA). Prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedmiotem postępowania Marszałka Województwa [...] było wyłącznie uzgodnienie z punktu widzenia zadań samorządowych województwa przedłożonego mu projektu decyzji o warunkach zabudowy przez organ właściwy do jej wydania, czyli Zarząd [...] m. [...]. Stąd też podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zarzucanych organom obu instancji przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.