Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 746/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2005 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak tachografu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. nałożył na K. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.U.H. "[...]" w K. karę pieniężną w łącznej wysokości 3.300 zł za brak przyrządu kontrolnego (3.000 zł), wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wypisu z zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne (100 zł), nie okazanie wykresówek (200 zł).

Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2004 r. w K.. Podczas tej kontroli kierowca H. W. prowadzący pojazd ciężarowy specjalny marki [...] o nr rej. [...] ([...]) nie okazał do kontroli wykresówek, wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne oraz kontrolujący stwierdzili brak zamontowanego przyrządu kontrolnego. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art.87 ust. 2, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt. 2 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami), lp. 1.1.8, lp. 1.11.7, lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz co do wykresówki art. 3 ust. 1-2 art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r., P.0008-0021 str. 8 - dalej jako rozporządzenie Rady EWG Nr 3821/85) oraz przepisy art. 27-31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879).

Na skutek rozpoznania odwołania strony w zakresie wymierzonej kary w wysokości 3.000 zł za brak tachografu decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1 pkt 6, lp. 1.11.7 ust.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także art. 3, art. 4, art. 13 i art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu pierwszej instancji było zgodne z prawem.

W uzasadnieniu podkreślono, że od 1 maja 2004 r. wszystkie pojazdy określone w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 muszą mieć zainstalowany tachograf. Również stosownie do art. 10 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym: "Kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy, zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem wyposażenia w urządzenie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej".

Odnosząc się do zarzutów strony, iż przejazd nie był związany z działalnością gospodarczą organ wskazał, że jak wynika z karty drogowej, w dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz betonu na trasie relacji K.-G. w godzinach pomiędzy 7.00, a 15.00.

W skardze do Sądu K. R., wnosząc o uchylenie decyzji i anulowanie nałożonej kary, podtrzymał w całości zarzuty opisane w odwołaniu. Skarżący powołał się na przepisy art. 4 ust. 5 i 6 pkt. b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym, zgodnie z którymi przewóz wyprodukowanego przez przedsiębiorcę betonu nie jest działalnością handlową, ale działalnością wytwórczą. Zgodnie z tymi przepisami do przewozów nie mających charakteru handlowego, czyli przewozów na potrzeby własne firmy nie są wymagane tachografy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skarżącego w kwestii wyłączenia jego odpowiedzialności jako przedsiębiorcy prowadzącego zakład produkcji betonu i wykonującego w związku z tą działalnością gospodarczą przewozy na potrzeby własne.

W świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie należy uznać, że w dniu kontroli skarżący wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy. Stosownie do definicji niezarobkowego przewozu drogowego zawartej w art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest to przewóz na potrzeby własne, czyli każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

Niewątpliwie przedmiotowy przewóz był przewozem na potrzeby własne, czemu skarżący nie zaprzecza przedstawiając stosowne zaświadczenie. Natomiast w świetle przytoczonej wyżej definicji przewozu na potrzeby własne fakt, iż [...] była pusta, nie przesądza o wyłączeniu odpowiedzialności skarżącego za brak tachografu. Konieczność posiadania urządzenia rejestrującego (tachografu) przez wszystkie pojazdy samochodowe wymienione w art. 3 rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/83 istnieje w Polsce od 1 maja 2004 r., czyli od uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Obowiązek taki wynikał również z powołanego przez organ w uzasadnieniu decyzji przepisu art. 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 149, poz. 1452).

W tej sytuacji całkowicie błędne jest odwoływanie się przez skarżącego do przepisów ustawy o podatku dochodowym, gdyż treść tych przepisów nie ma znaczenia dla oceny zaistniałego naruszenia.

Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.