Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 113/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 191, art. 194
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29, art. 30, art. 31
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi U. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikających z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] października 2007 r. U. G. dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego marki V. T., rok produkcji 2006, o nr nadwozia [...], pojemności silnika 2967 cm³, do którego załączyła m.in. rachunek nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. wystawiony przez firmę P. G. M. str. [...] , [...] E. ze Szwajcarii określający wartość pojazdu na kwotę 4.000,00 CHF. Zgodnie z oceną techniczną z dnia [...] października 2007 r., nr [...], wykonaną przez M. M., stwierdzono że jest to używany samochód marki V. T., który znajduje się w stanie technicznym poniżej przeciętnego. Zgłoszenie zostało złożone przez W. P. w swoim imieniu i na rzecz U. G. na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] października 2007 r., rep. [...]. Sporządzono protokół oględzin z dnia [...] października 2007 r., w którym stwierdzono liczne wgniecenia i zarysowania lakieru.

Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez skarżących elementów kalkulacyjnych.

W dniu [...] października 2010 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. wpłynęło pismo Prokuratury Apelacyjnej w L. z dnia [...] paździenika 2010 r., Nr [...], wraz z dokumentami uzyskanymi w wyniku zrealizowanej przez Urząd Celny Konfederacji Szwajcarii międzynarodowej pomocy prawnej, dotyczącymi podmiotów dokonujących sprzedaży samochodów na terenie Szwajcarii. W wyniku weryfikacji powyższych dokumentów ustalono, że eksporter o nazwie P. G. ze Szwajcarii nigdy nie istniał lub już nie istnieje, a nawiązanie z nim kontaktu nie jest możliwe.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] organ celny wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej oraz niezaksięgowanej kwoty długu celnego od sprowadzonego pojazdu.

Po przeprowadzeniu kontroli zgłoszenia celnego organ celny stwierdził, że wartość samochodu marki V. T. zadeklarowana w zgłoszeniu celnym rażąco odbiega od wartości podobnych pojazdów na rynku eksportu. Według katalogu szwajcarskiego EurotaxGlass’s nr 1/2008 z 2008 r. cena podobnego samochodu marki V. T. z 2006 r. na rynku szwajcarskim wynosiła 44.800,00 CHF. Biorąc pod uwagę powyższe i dokonując odpowiedniej korekty z tytułu uszkodzeń w ewentualnej wysokości 50 % organ celny ustalił wartość przedmiotowego pojazdu na 22.400 CHF.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ celny wezwał skarżącą do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu, potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą sumę za importowany samochód.

W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia [...] maja 2012 r. wniosła o zwrócenie się do trzech wybranych losowo serwisów w Szwajcarii w celu sporządzenia przez nie wyceny naprawy importowanego samochodu, uwzględniającej ceny robocizny i części zamiennych oraz dopuszczenie wycen w charakterze dowodu w sprawie, a także o wyjaśnienie w oparciu o jakie kryteria ustalane są "rynkowe" ceny samochodów w Szwajcarii w katalogach EurotaxGlass’s.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, natomiast pismem z dnia [...] maja 2012 r., wyjaśnił kwestię rynkowych cen pojazdów wyszczególnionych w katalogach EurotaxGlass’s.

Powołany przez organ biegły K. R., w opinii z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], sporządzonej na podstawie zgłoszenia celnego, oceny technicznej pojazdu, protokołu jego oględzin oraz dokumentacji fotograficznej, określił, uwzględniając korektę za pierwszą rejestrację - 1053 zł, korektę ze względu na liczbę właścicieli (2) - 3,0%, aktualność badań technicznych - 4,0%, konieczne naprawy pojazdu - 30,0%, import prywatny - 8,0%, wartość rynkową pojazdu na dzień [...] października 2007 r., na kwotę 71.500,00 zł, a jako najbardziej zbliżony do przedmiotowego pojazdu wskazał samochód marki T. L. C. 3,0 TD produkowany w Japonii.

Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 ze zm., dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC) na kwotę 42.637,00 zł oraz określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.345,00 zł.

Pismem z dnia [...] września 2012 r., U. G. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., wnosząc o jej uchylenie. Organowi celnemu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu opinii biegłego K. R., nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów oraz naruszenie art. 180, 181, 187, 188 i 191 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), dalej: ordynacja podatkowa oraz zasad postępowania opisanych w art. 121, 122 i 125 ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 2 Prawa celnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 727 z późn. zm.), dalej: prawo celne.

Po rozpatrzeniu odwołania U. G. Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwołwczy podniósł, że zgodnie z art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłoszono towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W niniejszej sprawie jest to dzień [...] października 2007 r. - data przyjęcia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu.

Dyrektor Izby Celnej wywiódł, iż w świetle postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego i Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej) z 1994 r., wartość celna jest ustalana co do zasady na bazie wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Organy celne mogą jednak odstąpić od stosowania metody ceny transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC (art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC).

W niniejszej sprawie takie wątpliwości nasunęły pisma szwajcarskich organów celnych, zawierające wykaz nieistniejących eksporterów, w tym P. G., która nie istniała w dniu wystawienia przedmiotowego rachunku sprzedaży. W związku z powyższym, rachunek wystawiony przez P. G. nie okazał się dokumentem wiarygodnym. Zgodnie z art. 194 ordynacji podatkowej, dokumenty szwajcarskich organów celnych zostały uznane za dokumenty urzędowe. Ponadto, wątpliwa okazała się zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość przedmiotowego pojazdu, więc dla jej prawidłowego ustalenia zastosowano tzw. "metodę ostatniej szansy", zgodnie z art. 31 ust. 1 KWC.

Organ wskazał, że dla sporządzenia odpowiedniej kalkulacji używanego pojazdu wyprodukowanego we Wspólnocie za punkt wyjścia należy przyjąć katalogową cenę samochodu "identycznego" lub "podobnego" wyprodukowanego poza Wspólnotą, a ponadto, zgodnie z art. 31 ust. 2 lit c WKC, wartość celna ustalana zgodnie z ust. 1 nie może być określona na podstawie cen towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Ponadto, odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu była uzasadniona, bowiem koszty naprawy importowanego pojazdu oraz jego wartość rynkowa zostały ustalone w opinii z dnia [...] lipca 2012 r., wydanej w oparciu o dowód potwierdzający jego stan techniczny z dnia zgłoszenia celnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu wyceny K. R., nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów mogących wyjaśnić sprawę, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, arbitralną i w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczania i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą, a także rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 188 i art. 191 ordynacji podatkowej oraz zasad postępowania określonych w art. 121, art. 122. art. 125 ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 2 prawa celnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy celne uznały eksportera P. G. za podmiot nieistniejący w chwili sprzedaży samochodu, podczas gdy szwajcarskie władze celne w swoich pismach eksportera określiły jako "nieistniejący", nie wyjaśniając czy podmiot ten był "nieistniejący" w dniu sprzedaży sprowadzonego samochodu czy też w dniu sporządzenia pism przez szwajcarskie władze celne.

Skarżąca zarzuciła również, że organy celne oparły swoje rozstrzygnięcie na informacjach wynikających z załączników do pisma szwajcarskich władz celnych, podczas gdy walor dokumentu urzędowego mogą mieć tylko pisma władz szwajcarskich. Załączniki, zdaniem skarżącej, nie są dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej.

W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie zastrzeżenia budzi zastosowanie metody ostatniej szansy przed zastosowaniem metody wartości transakcyjnej innych samochodów podobnych do tego, który jest przedmiotem postępowania, a sprzedanych w 2007 roku na rynku szwajcarskim przy uwzględnieniu kosztów naprawy sprowadzonego samochodu w Szwajcarii. Wartość importowanego pojazdu powinna dotyczyć tylko rynku szwajcarskiego, ponieważ na tym rynku dokonano transakcji.

Skarżąca zarzuciła, że organ oparł swoją decyzję na wycenie biegłego K. R., w której biegły oparł się na nieistniejących na rynku szwajcarskim parametrach takich jak np. korekta za pierwszą rejestrację czy import prywatny. Skarżąca nie zgodziła się również z wysokością zastosowanej korekty dotyczącej naprawy samochodu – 30%. Zdaniem skarżącej, oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z wyceny biegłego innego niż K. R. było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena może zostać skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33.

Podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów jest metoda wartości transakcyjnej. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody.

Powyższe wynika wprost z art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 z późn. zm., dalej: RWKC). W przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.

Zastępcze metody ustalania wartości celnej określone są w art. 30 i art. 31 WKC (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, że metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 WKC zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy", określonej w art. 31.

Przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, że istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 181a RWKC, może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ona rażąco niska (co zakłada porównanie jej z innymi cenami, więc nie może nastąpić w sposób dowolny).

Następnie zaś rzeczą organów celnych jest wykazanie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 WKC.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy wyczerpująco i przekonująco uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej przy ustalaniu wartości celnej samochodu marki V. T., sprowadzonego przez skarżącą ze Szwajcarii.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą do tego były dwa zasadnicze argumenty: informacje uzyskane od szwajcarskich władz celnych, podważające fakt istnienia sprzedawcy uwidocznionego na rachunku sprzedaży pojazdu oraz istotna rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością celną pojazdu, a cenami wskazywanymi w katalogach branżowych.

W niniejszej sprawie organ celny wszczął postępowanie w celu weryfikacji wartości celnej wyżej wymienionego samochodu w związku z przekazaniem przez Prokuraturę Apelacyjną w L. pismem z dnia [...] października 2010 r., pism szwajcarskich władz celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i dnia [...] lipca 2010 r. informujących, że firma P. G., wskazana w zgłoszeniu celnym jako sprzedawca jest firmą nieistniejącą. Z przekazanych przez szwajcarskie władze celne dokumentów wynika, że przeprowadzone przez organy celne postępowanie nie wykazało, by firma ta istniała w dacie sprzedaży samochodu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), organ może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokument sporządzony przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Z przepisu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie trzy owe przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i wówczas dokument ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkostwa UE jest Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L z dnia 27 czerwca 1997 r. Nr 169, poz. 77.) oraz protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, będący załącznikiem do Porozumienia.

W myśl art. 8 ust. 1 protokołu organ, do którego kierowany jest wniosek przekazuje informacje o wynikach dochodzeń organowi wnioskującemu, w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych.

Sposób wykorzystywania informacji określa art. 11. W ust. 3 przewiduje on, że Umawiające się Strony mogą wykorzystywać uzyskane informacje i konsultowane dokumenty zgodnie z postanowieniami niniejszego Protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach oraz oskarżeniach wniesionych do sądu.

Istota oraz zwiększona (szczególna) moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie podnosi się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organy w sprawie niniejszej prawidłowo uwzględniły pisma szwajcarskich organów celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r. wraz z załącznikami. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skarżącej stwierdzić należy, że analiza wyżej wymienionych przepisów nie daje podstaw do przyjęcia, aby załącznikowi do pisma odmawiać takiej samej mocy dowodowej jak pismu głównemu.

Weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały notowania pojazdów V. T. rok produkcji 2006 na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wydruk z Internetu z katalogu Szwajcarskiego EurotaxGlass’s) wynika, że ceny tego rodzaju pojazdów kształtują się w Szwajcarii na poziomie znacznie wyższym (od 44800 CHF do 53800 CHF) od ceny zadeklarowanej przez stronę (4000 CHF). Nawet zatem jeśli uwzględni się uszkodzenia samochodu wskazane w ocenie technicznej dołączonej do zgłoszenia przez skarżącą, wartość pojazdu będzie kilkukrotnie wyższa niż wartość podana przez skarżącą jako cena transakcyjna. Wątpliwości organu co do tego, czy zadeklarowana przez skarżącą wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, były zatem w pełni uzasadnione i dawały podstawę do odstąpienia od zastosowania metody transakcyjnej.

Organ bardzo szczegółowo wyjaśnił, powołując i analizując przepisy art. 29 - 30 WKC oraz stanowisko Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, dlaczego zastosował metodę ustalania wartości pojazdu, określoną w art. 31 WKC (metoda ostatniej szansy). Sąd podziela w pełni stanowisko organu w tym zakresie, jest ono bowiem zgodne z przepisami i należycie uzasadnione.

Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metody ostatniej szansy, organy oparły się na opinii sporządzonej przez biegłego K. R. z dnia [...] lipca 2012 r. Biegły określił, że wartość bazowa brutto sprowadzonego przez skarżącą pojazdu wynosi 131000 zł, natomiast wartość rynkowa brutto, uwzględniająca wskazane w opinii korekty wynosi 71500 zł. Ustalając wartość celną pojazdu organ pomniejszył wskazaną przez biegłego kwotę o dalsze elementy (marża, cło, podatki), co dało ostatecznie kwotę 42637 zł, przyjętą jako wartość celna pojazdu.

Zarzuty skarżącej co do opinii biegłego są nieuzasadnione. Biegły powołany w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy określił wartość przedmiotowego pojazdu na podstawie dowodów dołączonych do zgłoszenia celnego. Biegły uzasadnił swoje stanowisko co do zastosowanych korekt i wyjaśnił, że uwzględnił stan techniczny pojazdu opisany w ocenie technicznej z dnia [...] października 2007 r., [...] oraz protokole oględzin pojazdu z dnia [...] października 2007 r.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące sposobu ustalenia wartości metodą ostatniej szansy oraz braku ustaleń co do kosztów naprawy samochodu w Szwajcarii. Jak już wyżej była o tym mowa, organ bardzo szczegółowo i jasno wytłumaczył, w jaki sposób dokonuje się ustalenia wartości pojazdu metodą ostatniej szansy, wskazał przepisy, z których wynika, że wartość celna nie może być ustalana na podstawie ceny towarów na rynku kraju, z którego samochód został sprowadzony, wyjaśnił dlaczego nie mógł być uwzględniony wniosek o dopuszczenie dowodu z wyceny losowo wybranych serwisów samochodowych w Szwajcarii i zbędne jest powtarzanie argumentów organu.

Zarzuty skarżącej i wnioski dowodowe nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Ponownie podkreślić należy, że zgodnie z art. 31 ust. 2 WKC wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 (co miało miejsce w sprawie niniejszej) nie może być określana m. in. na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie (pkt a) oraz ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu (pkt c). Żądanie skarżącej ustalenia ceny pojazdu na rynku szwajcarskim nie mogło być zatem uwzględnione. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i przy zapewnieniu czynnego jej udziału. Wbrew twierdzeniom skargi, organy celne w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, oparły się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121, 122, 125, 188 i 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Należy jeszcze raz podkreślić, że odstępstwo od zastosowania podstawowej metody ustalania wartości celnej, tj. metody ceny transakcyjnej zostało w należyty sposób uzasadnione. Rażąca rozbieżność pomiędzy wartością sprowadzonego pojazdu określoną w zgłoszeniu celnym, a wartością pojazdów podobnych, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uzasadniała wątpliwości co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu.

Na marginesie należy zauważyć, iż Dyrektor Izby Celnej w B. P. prawidłowo określił termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych. Stosownie do art. 221 ust. 4 WKC, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. Z kolei zgodnie z art. 56 prawa celnego, w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Zgłoszenia celnego dokonano w dniu [...] października 2007 r., zaś decyzja organu pierwszej instancji wydana została [...] sierpnia 2012 r. Natomiast zastosowanie przez organy celne art. 221 ust. 4 WKC uzasadnione było poinformowaniem przez Prokuraturę Krajową o fakcie wszczęcia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., śledztwa w stosunku do zaimportowanych samochodów osobowych ze Szwajcarii w okresie od [...] stycznia 2004 r. do [...] marca 2008 r.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.