Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 389/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 428/19 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 428/19 na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") odmówił H.B. (dalej: "skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 10 stycznia 2019 r. nr [...]

w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta.

W uzasadnieniu WSA wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Zdaniem WSA brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku w szczególności brak dokumentacji obrazującej jej rzeczywistą i aktualną kondycję finansową uniemożliwił pozytywne rozpoznanie wniosku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła WSA błędną wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. polegającą na uznaniu, że uzasadnienie wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób niedostateczny wykazuje możliwość poniesienia przez skarżącą szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona

przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a w przypadku uznania,

że sprawa jest ostatecznie wyjaśniona, wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonej decyzji na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest

do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody odnosi się do takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie,

ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może

być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia

dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu.

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne okoliczności, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie

lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide postanowienia NSA:

z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 14 sierpnia

2019 r., I GZ 240/19; z 15 listopada 2015 r., I GZ 382/19; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwoliłyby sądowi

na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy.

W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne

(vide postanowienia NSA: z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12; z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10;

z 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z 14 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 14/19; z 28 lutego 2019 r., sygn. akt 50/19; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; B. Dauter, B. Gruszczyński,

A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010,

s. 207).

Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena

ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja

z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami,

może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowego przedstawienia skutków wykonania decyzji i przedłożenia oświadczeń: o dochodach

w [...] w drugim półroczu 2018 r., ilości zatrudnionych osób w okresie lipiec – grudzień 2018 r. oraz ilości dzieci uczęszczających do przedszkola we wskazanym wyżej okresie.

W ocenie NSA, WSA słusznie przyjął, że okoliczności wskazane we wniosku oraz oświadczenia złożone na ich poparcie nie są wystarczające do oceny rzeczywistej i aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, co z kolei uniemożliwiało skonfrontowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji z jej faktycznymi możliwościami płatniczymi. WSA nie mógł więc pozytywnie rozpoznać wniosku poprzez stwierdzenie, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę

lub trudne do odwrócenia skutki.

Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na ich potwierdzenie należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a., uznać za niewystarczające.

Niewątpliwie zobowiązanie wynikające z decyzji SKO w Siedlcach

z 10 stycznia 2019 r. jest kwotą znaczącą, niemniej jednak sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie decyzji nie miał możliwości odniesienia jej do rzetelnie

i przejrzyście zobrazowanej, aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Jedynymi dokumentami obrazującymi całkowitą sytuację finansową skarżącej były wymienione wyżej oświadczenia. Należy też zauważyć, że wnosząc zażalenie

na postanowienie z 1 sierpnia 2019 r. skarżąca, reprezentowana

przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedłożyła nowych dokumentów,

ani też nie powołała się na dokumenty znajdujące się już w aktach sprawy, których nie ocenił sąd I instancji. Powielenie zatem w zażaleniu argumentów zawartych uprzednio w skardze, nie mogło prowadzić do uwzględnienia żądania skarżącej

o zmianę zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Powołanie się przez skarżącą na wydane w jej sprawie postanowienie

z 7 lipca 2017 r., sygn. akt V SA.Wa 474/17, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogło również odnieść zamierzonego skutku. Stan faktyczny rozpoznawanej wówczas sprawy był bowiem inny, ponieważ skarżąca

wraz z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przedłożyła dokumenty obrazujące jej sytuację finansową i materialną, tj.: skrócony wydruk księgi przychodów i rozchodów za okres od 2 stycznia 2016 r. do 31 maja 2016 r.

oraz rozliczenie za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. dotyczące dochodów i kosztów w prowadzonym przez skarżącą przedszkolu niepublicznym.

W stanie niniejszej sprawy WSA prawidłowo zatem wskazał, że nie mógł ocenić całości aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Jak już powiedziano, w zażaleniu skarżąca nie podnosiła, że akta sprawy zawierały pełniejsze dane opisujące jej sytuację majątkową.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.