Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1432/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  1  par.  1,  art.  3  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.  3  pkt  4,  art.  3   pkt  10  lit. c) ,  art.  6  ust.  1 i  ust.  2,  art.  40a  ust.  5 i  ust.  1  pkt  4
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art.  45  ust.  2,  art.  46  ust.  1  pkt  1 i  art.  48  ust.  1
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu handlowego zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1432/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, na podstawie art. 3 pkt 5, 9 i 10, art. 6 ust. 1 i 2, art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) – dalej także jako ustawa, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.) – dalej także u.b.ż.ż – art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L31 z dnia 1 stycznia 2002 r., s.1 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania N. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej także jako spółka), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] listopada 2012 r. wymierzającą spółce karę pieniężną w kwocie 10000 zł za wprowadzenie do obrotu handlowego zafałszowanych 960 opak. produktu rybnego mrożonego o nazwie L. (data minimalnej trwałości: lipiec 2013 r.) o wartości 8 366,40 zł; 3145 opak. produktu rybnego mrożonego o nazwie F. (data minimalnej trwałości styczeń 2013 r.) o wartości 160 159,13 zł; 720 opak. produktu rybnego mrożonego o nazwie M. (data minimalnej trwałości lipiec 2013 r.) o wartości 6 048 zł.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

Na podstawie upoważnień z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2012 r. do przeprowadzenia kontroli w spółce N. została przeprowadzona kontrola jakości wymienionych produktów. Spółka w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. złożyła oświadczenie o zgodności wskazanych produktów z opisem tych wyrobów co do ich masy. W tym samym dniu pobrano do kontroli próbki przedmiotowych wyrobów, sporządzając z tej czynności protokół, a następnie w dniu [...] marca 2012 r. protokół kontroli stwierdzający, że wyjaśnień udzieliły osoby kierujące spółką, które poinformowano o możliwości wykonania badań laboratoryjnych wtórników pobranych do kontroli próbek.

Po przeprowadzeniu badań próbek pobranych do kontroli i po doręczeniu spółce wyników z tych badań, sporządzono protokół z dnia [...] kwietnia 2012 r. z kontroli stwierdzający zaniżone masy badanych produktów. W związku z tym zabezpieczono kontrolowane partie towarów oddając je pod nadzór osobie wyznaczonej przez Prezesa Zarządu spółki. Spółka przedstawiła własne wyniki badań z zewnętrznego laboratorium przedkładając wyjaśnienia własne stwierdzające, że zawyżony poziom glazury był wynikiem działań chińskiego dostawcy towaru, dokonanych bez wiedzy i woli spółki, o czym dostawca został poinformowany.

W piśmie z dnia [...] października 2012 r. spółka, wnosząc o umorzenie postępowania, zwracała uwagę, że kwestionowany towar były przechowywany w magazynie spółki od wielu miesięcy, co mogło mieć wpływ na jego jakość, nadto spółka nie ponosi odpowiedzialności za towar dostarczony przez kontrahenta chińskiego i sama nie wprowadziła go do obrotu handlowego, bowiem sprzedała ten towar przedsiębiorcom prowadzącym sieci handlowe, którzy potwierdzili prawidłowość i prawdziwość danych umieszczonych na etykietach produktów. W uzupełnieniu tego pisma spółka stwierdziła, że ilość pobranych próbek nie jest adekwatna do wielkości partii wyrobu.

Po zawiadomieniu N. sp. z o.o. o zakończeniu postępowania i prawach przysługujących stronie, [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. wymierzył spółce karę pieniężną w kwocie 10000 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych wskazanych wcześniej produktów rybnych.

Zawartość glazury na tych produktach była większa od zadeklarowanej przez spółkę, co powodowało, że masa ryb bez glazury nie dopowiadała deklaracji na opakowaniach ryb. W spółce przeprowadzono w dniach [...], [...] i [...] kwietnia 2012 r. postępowanie sprawdzające potwierdzające wcześniejsze ustalenia.

Wartość brutto kontrolowanej partii towaru ustalono na podstawie faktur VAT sprzedaży na kwotę 174 573,53 zł, natomiast wg dokumentów finansowych producenta w 2011 r. osiągnął on przychód w wysokości 136 234 109, 39 zł. uznany za równowartość obrotu za dany okres.

Uzasadniając decyzję organ administracji odmówił mocy dowodom przedłożonym przez spółkę, jako sprzecznym z ustaleniami organu wynikającymi ze stanu faktycznego. Zastrzeżenia spółki były już przedmiotem oceny organu w innych sprawach, w których wydano decyzje ostateczne. Kontrolowana spółka nie wnosiła zastrzeżeń do trybu i sposobu pobrania próbek kontrolnych do badań, jak i nie żądała powtórzenia badań na wtórnikach próbek. Przedstawione natomiast przez spółkę badania własne próbek przez podmioty zewnętrzne nie zostały wzięte pod uwagę, gdyż stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy, badania te są przeprowadzane wyłącznie w laboratoriach Głównego Inspektoratu JHARS.

Wbrew twierdzeniom spółki próbki pobrane do kontroli były należycie transportowane, co potwierdzają dokumenty laboratorium, które wykonało badania. Ze sprawozdań z badań próbek kontrolach wynika, że badania masy ryb bez glazury i samej glazury wykonano metodą mająca zastosowanie do szybko mrożonych filetów z ryb oferowanych do bezpośredniego spożycia bez dalszej obróbki. W związku z tym kwestionowanie przez stronę metody badania próbek było nietrafne.

Odmówiono również mocy dowodowej twierdzeniu spółki, co do tego, że na skutek przechowywania surowca mogło dojść do jego zmian fizyczno – chemicznych powodujących spadek masy samego surowca i wzrostu masy glazury. Spółka bowiem nie wykazała, by surowiec był przechowywany w nieodpowiedniej temperaturze mającej wpływ na takie zmiany. Wskazując na literaturę tematu organ administracji stwierdził, że w przypadku podwyższania się temperatury przechowywania tego rodzaju produktów dochodzi raczej do zwiększenia jego masy, a nie odwrotnie.

Wskazując na przepis art. 3 ust. 7 ustawy organ administracji nie zgodził się z zarzutem spółki o poddaniu badaniu niewłaściwej ilości próbek z zakwestionowanych partii podkreślając, że wielkość partii produkcyjnej wskazała sama kontrolowana.

Przechodząc do omówienia zastosowanych przepisów prawa materialnego organ administracji stwierdził, że faktycznie doszło do zafałszowania masy produktów i ich glazury. Wprowadzając do obrotu kontrolowane partie towarów strona nie dochowała należytej staranności nie podejmując koniecznych kroków do wyeliminowania tych wyrobów ze sprzedaży. Przez wprowadzeni do obrotu tych artykułów wprowadzono także konsumentów finalnych w błąd, co stanowi czyn zagrożony karą pieniężną wskazaną w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy.

Nakładając orzeczoną karę pieniężną organ miał na uwadze stopień szkodliwości społecznej czynu, stopień zawinienia spółki, zakres naruszenia i jej dotychczasową działalność, uznając stopień szkodliwości społecznej czynu za znaczny ze względu na wielkość zakwestionowanej partii towaru – 16 637kg i jej wartość 174 490, 10zł. Organ administracji uznał działanie spółki obarczone winą umyślną z zamiarem ewentualnym podkreślając, że przepisy ustawy nie uzależniają nałożenia kary od samej winy. Mając na względzie wysokość obrotów spółki orzeczona kara pieniężna stanowi 0,05% kary maksymalnej, a ponieważ uprzednio spółka została już ukarana za podobne przewinienie karą 3000 zł, obecnie ustalona kara pieniężna odpowiada art. 40a ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych.

Od decyzji N. sp. z o.o. złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie po stronie skarżącej winy umyślnej, naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych przez nałożenie tak wysokiej kary pieniężnej przy stwierdzeniu nieznacznego zakresu naruszenia i przez przyjęcie tożsamości wady z wadą produktów stwierdzonych we wcześniejszej decyzji ([...] maja 2010 r.).

W ocenie skarżącej wybór, pobranie i transport próbek kontrolowanego towaru w temperaturze -18˚C był nieprawidłowy, co miało wpływ na wyniki ich badań. Także metoda badawcza glazury na filetach nie była prawidłowa z uwagi na przechowywanie towaru od wielu miesięcy i nie porównanie go z towarem sprzedanym. Kwestionowano także niewłaściwą, w ocenie skarżącej, ilość pobranych do badań próbek, jako za małą. Podważano arbitralne, jak oceniła spółka, wyniki badań próbek przez laboratorium Inspekcji bez odniesienia się do wcześniejszych badań partii towaru sprzedanego. Zaniedbania te prowadziły do wydania decyzji administracyjnej obarczonej błędami w zastosowanych przepisach prawa materialnego.

Ustalając natomiast zakres naruszenia, jako nieznaczny, organ administracji powinien postępowanie umorzyć. Stwierdzając, że znaczna część zakwestionowanego towaru nie trafiła do obrotu, w ocenie spółki, stwierdzenia organu o stopniu szkodliwości społecznej czynu, stopniu zawinienia i zakresu naruszenia były niewłaściwe i nie uzasadniały wysokości nałożonej kary pieniężnej, tak jak odwołanie się do uprzednich nieprawidłowości stwierdzonych decyzją z 2010 r., gdyż okoliczności wskazane w tej decyzji były odmienne od ustaleń w niniejszej sprawie.

Po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania i o uprawnieniach strony, decyzją wymienioną na wstępie Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych utrzyma w mocy zaskarżoną decyzję administracyjna.

Organ odwoławczy, opisując stan faktyczny sprawy oraz powołując się na wskazane w decyzji przepisy stwierdził, że obowiązkiem skarżącego było zapewnienie jakości towaru zgodnie z własną deklaracją o jego jakości. W tym miejscu organ opisał charakterystykę kwestionowanej partii mrożonek znajdującą się na opakowaniach towaru w stosunku do wyników badań przeprowadzonych przez laboratorium Głównej Inspekcji stwierdzając, że opis mrożonek co do deklarowanej masy ryb i masy glazury nie odpowiada deklaracji skarżącej.

Odnosząc się do różnych wartości niepewności pomiarów laboratorium podkreślał, że wynika on z mierzonych wielkości, co daje ten poziom niepewności dla masy ryby 0,02, a dla glazury 0,04. Te wartości są nierozerwalnie związane z wynikami badań i pomiarów wynikających z niedoskonałości aparatury. Po ich uwzględnieniu stwierdzono jednak, że skarżąca wprowadziła do obrotu towar zafałszowany w stosunku do deklarowanego wprowadzając konsumentów w błąd, co do jego składu.

W oznakowaniu towaru podano niezgodnie z prawdą dane w zakresie jego składu – masy samej ryby i pokrywającej ją glazury przez zaniżenie jej masy. Wartość glazury zgodnie z oznakowaniem produktów powinna mieścić się w 35%, a jej badanie stwierdzało 42% (+ -) 4%. Zadeklarowana masa ryby L. bez glazury wynosiła 375g a rzeczywista nie przekraczała 366g. Zadeklarowana masa ryby M. bez glazury wynosiła 450g a rzeczywista nie przekraczała 438g. Potwierdziły to wyniki badania próbek towaru przez właściwe laboratorium Głównej Inspekcji. Zdaniem organu odwoławczego zaniżona wartość masy ryby i zawyżona masa jej glazury są równorzędnymi naruszeniami świadczącymi o zafałszowaniu produktu. Próbki kontrolowanych partii towarów zostały pobrane zgodnie z obowiązującymi przepisami, które organ wskazał w decyzji omawiając je. Protokół kontroli i protokół pobrania próbek został podpisany przez przedstawiciela spółki bez zastrzeżeń. Z tych względów zastrzeżenia skarżącego, co do tych czynności nie były trafne.

Podobnie w ocenie organu odwoławczego zastrzeżenia strony, co do niewłaściwej ilości pobranych próbek partii towaru, nie znajdowały uzasadnienia. W tej kwestii odwołując się do wskazanych przepisów organ stwierdził, że ilość pobranych próbek była właściwa.

Także ich transport, zdaniem organu odwoławczego, był zgodny z wymaganiami wskazanymi w przepisach. Temperatura próbek przyjętych do badań przez laboratorium wynosiła -18,4˚C zachowując minimalną wymaganą temperaturę ich transportu -18˚C.

Laboratorium dokonujące badań przedmiotowych próbek posiada właściwą akredytację, w związku z tym nie był uzasadniony zarzut spółki o wątpliwych wynikach badań dokonanych przez to laboratorium.

Odnosząc się do zarzutu spółki o nieprzebadaniu partii towaru sprzedanego, gdyż jak twierdziła skarżąca, towar badany znajdował się w magazynie spółki zbyt długo, co mogło mieć wpływ na jego jakość, organ administracji wskazał na datę minimalnej trwałości badanych produktów. Obie partie towaru powinny spełniać kryteria jakościowe, gdyż obie partie (sprzedana i przechowywana) miały zachowany aktualny minimalny okres do spożycia.

To natomiast, że przedstawione przez spółkę badania produktów spełniały wymagania jakościowe, nie zaprzecza odmiennym wynikom badań kontrolowanej partii towaru. Nie można więc, w ocenie organu odwoławczego, zarzucić organowi naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania w sytuacji, w której zarówno pobranie próbek, jak i ich transport i przeprowadzone badania, odbyły się przy zastosowaniu wymaganych przepisów.

Odnosząc się do wysokości nałożonej kary pieniężnej Główny Inspektor JHARS podkreślał fakt już uprzedniego nałożenia na spółkę kary pieniężnej za podobne naruszenie. W związku z tym obecnie nałożona kara pieniężna musiała odpowiadać kryteriom wskazanym w art. 40a ustawy z uwzględnieniem ust. 3 tego przepisu oraz przepisów art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie miała miejsce w ciągu 22 miesięcy od wydania decyzji w 2010 r., a więc dla wymierzenia kary pieniężnej miał zastosowanie wskazany przepis art. 40a ust 3 ustawy. Nałożona kara pieniężna w wysokości 10000 zł stanowi tylko 0,07% kary maksymalnej (nie jak określił to organ I instancji 0,05%) jednak, w ocenie organu odwoławczego, w dalszym ciągu jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości.

Oceniając stopień szkodliwości społecznej czynu spółki Główny Inspektor miał na uwadze niedochowanie przez spółkę należytej staranności przez wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego z mniejszą zawartością ryby od deklarowanej. Miał także na uwadze wielkość wprowadzonej partii towaru 16 637kg i jej wartość 174 490,10 zł. Ta duża wielkość partii towaru mogła wprowadzić w błąd dużą liczbę konsumentów naruszając ich interes ekonomiczny. To, że kontrolowana partia towaru nie została sprzedana, nie zmienia faktu, iż przez jej posiadanie w celu sprzedaży spełnia już definicję wprowadzenia do obrotu, w rozumieniu rozporządzenia (WE) 178/2002.

Od decyzji N. sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 77k.p.a.) przez błędną ocenę materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych oraz przyjęcie tożsamości wada zarzucanych w uprzedniej decyzji z 2010 r., a także naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem skarżącej każdy błąd w metodzie badawczej, a w szczególności w zastosowanej przez organ w sprawie, nie pozwala na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. Ponieważ w ocenie spółki metoda badawcza próbek zastosowana w sprawie była takimi błędami obarczona, wynik tych badań nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Na wynik badań próbek mogło mieć wpływ ich długotrwałe przechowywanie w magazynie skarżącej oraz ich transport. Dlatego skarżąca wnioskowała o przebadanie towaru sprzedanego do sieci sklepów [...], gdyż towar ten był badany i spełniał wszelkie normy, jednakże organ administracji nie porównał badań partii tego towaru w stosunku do partii zabezpieczonej w magazynie spółki.

Skarżąca wskazując na stwierdzenie organu I instancji o nieznacznym zakresie naruszenia stwierdzała, że nałożona kara pieniężną w podanej wysokości była nieproporcjonalna, a nawet nieuzasadniona, dlatego wnioskowano w I instancji o umorzenie postępowania. Zakres naruszenia, w ocenie spółki, faktycznie był nieznaczny wobec wielkości produkcji. Podnoszono także, iż z kontrolowanej partii sprzedano (wprowadzono do obrotu) niewielką ilość towaru, a organ nieprawidłowo przyjął za wprowadzoną do obrotu także tę część partii, która znajdowała się w magazynie spółki.

Zdaniem skarżącej organ nieprawidłowo przyjął winę umyślną spółki z zamiarem ewentualnym w zafałszowaniu towaru. Spółka podejmowała działania w celu kontroli jakości produktów na każdym etapie produkcji i kontrola ta nie stwierdzała zawyżonej zawartości glazury w stosunku do masy ryby.

Skarżąca podkreślała nieprawidłowe podwyższenie kary pieniężnej na podstawie powtórnie stwierdzonych nieprawidłowości w związku z uprzednio wydaną decyzją w 2010 r. Tamta nieprawidłowość polegała na zawyżeniu zawartości glazury w stosunku do deklarowanej, natomiast w niniejszej sprawie nieprawidłowość polegała na zaniżeniu masy ryby, a zawyżenie masy glazury było tylko konsekwencją przyjęcia określonej masy ryby bez glazury. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 40a ust. 3 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Skarżąca, powołując się błędy w przyjętej przez laboratorium organu administracji metodzie badawczej próbek, kontestowała wyniki tych badań. Kwestia ta była przedmiotem rozważań i wyjaśnień organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor JHARS wyjaśniał, że każda metoda badawcza jest obarczona błędem z powodu niedoskonałości aparatury. Zatem i wyniki badań uzyskane na podstawie metod badawczych, na które powoływała się skarżąca, również zawierały te błędy. Organ wskazał, jakie wartości niepewności pomiarów laboratoryjnych przedmiotowych próbek zostały wzięte pod uwagę przez laboratorium uprawnione do ich badania. Ten poziom niepewności dla masy ryby wynosił 0,02, a dla glazury 0,04 i po jego uwzględnieniu wyniki badań laboratorium wskazywały, że wartość glazury zgodnie z oznakowaniem produktów powinna mieścić się w 35%, a jej badanie stwierdzało 42% (+ -) 4%. Zadeklarowana masa ryby L. bez glazury wynosiła 375g a rzeczywista nie przekraczała 366g. Zadeklarowana masa ryby M. bez glazury wynosiła 450g a rzeczywista nie przekraczała 438g. Wyjaśnienia te, w ocenie składu orzekającego Sądu, prowadziły organ administracji do zasadnego wniosku o zafałszowaniu badanej partii towaru.

Glazura to nic innego jak mrożona woda, a konsument nabywając mrożone filety ryb kieruje się deklarowaną na opakowaniu masą produktu. Zasadnie więc organ administracji wyprowadził wniosek, że zaniżenie masy ryby jest równoznaczne z zawyżeniem masy glazury i w ogólnej masie zawartości opakowania wprowadza konsumenta w błąd co do samej zawartości mięsa. Z tych względów, wskazując na uprzednio stwierdzone nieprawidłowości w decyzji z 2010 r., organ administracji miał podstawy do zastosowania art. 40a ust. 3 ustawy stanowiącego - kto wprowadza ponownie do obrotu produkt tego samego rodzaju, który nie odpowiada jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlega karze pieniężnej ustalonej - w zależności od stwierdzonej wady - zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, podwyższonej o wysokość kar nałożonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Uprzednio stwierdzone nieprawidłowości miały miejsce 22 miesiące przed kontrolą dokonana w niniejszej sprawie. Zatem okres wskazany w cytowanym przepisie pozwalał organowi na jego zastosowanie. W tym zakresie nie sposób podzielić twierdzenia skarżącej o braku znaczenia dla wymiaru kary pieniężnej decyzji z 2010 r., dlatego, że tamta decyzja stwierdzała zawyżenie glazury w stosunku do deklarowanej, a obecna zaniżenie masy ryby. Oba naruszenia w ocenie Sądu sprowadzają się do zafałszowania produkty, gdyż konsument go nabywający w rezultacie otrzymuje produkt o masie do spożycia niższej od zadeklarowanej.

Skarżąca kwestionowała badaną partię towaru podnosząc, że była ona przechowywana w magazynie zbyt długo, co mogło mieć wpływ na wyniki badanych próbek, dlatego, jak podkreślała, należało przebadać produkty sprzedane w relacji do magazynowanych. Jednakże spółka nie kwestionowała, że zarówno produkty sprzedane, jak i magazynowane posiadały właściwy okres ważności do spożycia. Skarżąca nie podnosiła również, by magazynowana i kontrolowana partia towaru była przechowywana w niewłaściwych warunkach. Zatem, zdaniem składu orzekającego, nieprzeprowadzenie przez organ administracji porównawczych badań produktów sprzedanych i magazynowanych nie miało w istocie znaczenia dla rozstrzygnięcia. Obie partie towaru powinny spełniać te same wygania jakościowe. Badania próbek kontrolowanej partii organ administracji przeprowadził w laboratorium określonym przez przepis art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Dodatkowo należy natomiast wskazać, że wyniki badań przedkładane przez skarżącą, a uzyskane w badaniach próbek dokonanych na jej zlecenie, nie spełniały kryterium z art. 32 ust. 3 ustawy, bowiem nie zostały uzyskane w badaniach przeprowadzonych na zlecenie organu Inspekcji.

Kolejny zarzut skarżącej – niewłaściwe warunki pobrania i transportu pobranych do badania próbek – był obszernie omówiony w zaskarżonej decyzji, w której organ administracji wskazał także na odpowiednie przepisy mające zastosowanie do tych czynności. Ustalenia i stwierdzenia organu w tym zakresie spełniają warunki właściwego przeprowadzenia postępowania administracyjne w kierunku zbadania, wyjaśnienia i uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Organ administracji wskazał, że temperatura próbek przyjętych w laboratorium do badań wynosiła -18,4˚C nie przekraczając wymaganej minimalnej temperatury określonej właściwymi przepisami dla tych czynności (-18˚C). W tych okolicznościach, próba podważenia przez skarżącą warunków pobrania, transportu i przyjęcia do badań próbek kwestionowanej partii towaru, nie znajduje uzasadnienia.

Powracając niejako do zarzutu o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu kontrolowanej partii towaru nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, jakoby partia towaru składowana w magazynie i przeznaczona do sprzedaży, nie podlegała definicji wprowadzenia jej do obrotu. Zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, wprowadzenie na rynek (a zatem i do tzw. obrotu) oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Do cytowanej definicji wprowadzenia do obrotu odwołuje się w art. 3 pkt 4 ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowiąc, że obrót oznacza czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2, a więc wskazanego wcześniej rozporządzenia nr 178/2002. Należało więc uznać za niezasadne zastrzeżenia skarżącej, kwestionujące partię towaru znajdującą się w magazynie, jako przyjętą w zakresie jej wielkości i wartości do naliczenia kary pieniężnej.

Organ administracji uznając kontrolowaną partię towaru za zafałszowaną zasadnie kierował się definicją z art. 3 pkt 10 lit. c) ustawy - artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych (...), jeżeli niezgodności te (...) w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane, do których to oznakowań stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W myśl art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywieni oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń (..) i oznakowanie to, jak stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do składu i ilości. Jak zostało to, zdaniem Sądu trafnie wykazane w zaskarżonej decyzji, deklarowany na opakowaniach kontrolowanego produktu jego skład, był niezgodny z deklaracją skarżącej. Jak wskazywał natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r. wydanym w sprawie II OSK 185/09 - oznakowanie na opakowaniu powinno w czytelny sposób odzwierciedlać skład produktu i nie pozostawiać w tym zakresie wątpliwości. W świetle ustaleń organu administracji uprawnionym staje się stwierdzenie, że oznakowanie na opakowaniach kontrolowanej partii w istotnym zakresie czyniło wątpliwym skład produktu, co do masy samej ryby i pokrywającej ją glazury, zatem w rezultacie oznakowanie to wprowadzało konsumenta w błąd, co do składu tego produktu.

W tych ustaleniach organ administracji prawidłowo dochodząc do wniosku o zafałszowaniu kontrolowanego produktu prawidłowo zastosował przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy nakładając orzeczoną karę pieniężną z jednoczesnym uwzględnieniem ust. 3 tego przepisu (ta kwestia została omówiona wcześniej).

Oba organy administracji uzasadniły wysokość nałożonej kary pieniężnej zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy, wskazując także na wielkość wprowadzonej do obrotu zafałszowanej partii produktu (16 637kg) i jej wartość (174 490,10zł), mając przy tym na względzie wysokość przychodów spółki uzyskanych w 2011 r. (136 234 109, 39 zł). Kwestia określenia przez organ administracji rodzaju winy skarżącej w stwierdzonym naruszeniu, nie miała istotnego przełożenia na wysokość orzeczonej kary pieniężnej. W tym zakresie organ administracji, niejako nadmiarowo, zachował się jak sąd karny stwierdzając jednak, że skategoryzowanie tej winy nie miało znaczenia w sferze wysokości nałożonej kary pieniężnej. W tym miejscy należy zauważyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie II GSK 2171/11), że przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, więc już sam fakt zachowania wypełniającego zawarte w nim przesłanki odpowiedzialności, a więc naruszającego ten przepis prawa, uzasadnia jego stosowanie wobec podmiotu, który dopuszcza się takiego zachowania.

Nie znajdując, zatem podstaw do stwierdzenia, by organ administracji w toku prowadzonego postępowania i w wydanej decyzji naruszył właściwe przepisy (w tym także wskazane w skardze), Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.