Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 111/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 3, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi G. C. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do rozpoznania wniosku skarżącego G. C. z dnia 24 czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego G. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

G. C. wniósł w dniu 5 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. (data wpływu do Urzędu Gminy 26 czerwca 2019 r.) G. C. zwrócił się do Wójta Gminy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich decyzji o warunkach zabudowy dla miejscowości G. obręb [...], wydanych od 1 tycznia 2015 r. do dnia otrzymania przez Urząd wniosku. We wniosku wskazano, że odpowiedź ma zostać udzielona w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail.

W piśmie z dnia 10 lipca 2019 r. Wójt poinformował wnioskodawcę, że jego żądanie nie może być rozpatrzone w ustawowym terminie 14 dni, wobec czego wyznaczył nowy termin rozpoznania wniosku do dnia 9 września 2019 r. Uzasadniając powyższe organ wskazał, że nie dysponuje wnioskowanymi danymi w formie gotowego wykazu/zakresu wszystkich decyzji o warunkach zabudowy Gminy (gmina wiejska), z wyszczególnieniem informacji dotyczących tylko miejscowości G., której dotyczy wniosek. Wyjaśniono, że organ prowadzi zbiór wydanych decyzji w postaci wykazu sporządzonego według kryterium lat oraz kolejności wpływu wniosków ze wszystkich obrębów obejmujący teren gminy. W związku z tym, w celu przygotowania żądanej przez wnioskodawcę informacji, niezbędna jest analiza całości spraw dotyczących wszystkich decyzji o warunkach zabudowy w obrębach ewidencyjnych obejmujących miejscowości znajdujące się w gminie M..

Zaznaczył ponadto, że w jego opinii, żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej albowiem zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo, że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.

W dniu 5 września 2019 r. (data wpływu do organu 9 września 2019 r.) G. C. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 24 czerwca 2019 r., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa, a także art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., poprzez brak udostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że żądana przez niego informacja jest informacją publiczną. Wójt był więc zobowiązany do jej udostępnienia w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo upływu tego terminu, organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, a zatem pozostaje w bezczynności.

Skarżący nie zgodził się z kwalifikacją żądanej informacji jako przetworzonej. Jego zdaniem, w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej pozostaje kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, ich skopiowaniu i animizacji, nawet jeżeli są czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. Czynności te stanowią czynności kancelaryjno - biurowe o charakterze technicznym. Za informację przetworzoną nie mogą być uznane dokumenty pozostające w dyspozycji organu, które należy odszukać, poddać procesowi anonimizacji czy przekształceniu bądź skanowaniu.

Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 24 czerwca 2019 r. przez udostępnienie wskazanych w jego treści informacji, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o umorzenie postępowania względnie stwierdzenie, że bezczynność organu nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, a to z uwagi na fakt, że w dniu 9 września 2019 r. organ udostępnił wnioskodawcy żądaną informację we wskazanym przez niego zakresie. Dodał, że nie neguje, iż wniosek dotyczył informacji stanowiących informacje publiczne, jednakże stoi na stanowisku, że wnioskowana informacja stanowiła informację przetworzoną w myśl u.d.i.p.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wójt wskazał, że w piśmie z dnia 10 lipca 2019 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek zostanie rozpatrzony do 9 września 2019 r. Użył przy tym sformułowania "do", gdyż zakładał, że sporządzi odpowiedź we wcześniejszym terminie, zgodnie z ustawą. Z uwagi jednak na ograniczone możliwości techniczne oraz organizacyjne, w tym zasób kadrowy, nie był w stanie udzielić odpowiedzi we wcześniejszym czasie.

W zakresie zarzutu bezczynności organ wskazał, że jego zdaniem bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, a kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W niniejszej sprawie wniosek dotyczył udostępnienia wszystkich decyzji o warunkach zabudowy dla miejscowości G. obręb [...] wydanych od 1 stycznia 2015 r. do dnia otrzymania wniosku, co wymagało szeregu czynności, przez co realizacja wniosku nie mogła nastąpić w ustawowym terminie.

W piśmie procesowym z dnia 7 października 2019 r. skarżący, mając na uwadze, że po wniesieniu skargi, w dniu 9 września 2019 r., organ udzielił odpowiedzi na jego wniosek, oświadczył, iż cofa skargę w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do jego rozpatrzenia, podtrzymując jednocześnie pozostałe żądania skargi. Zdaniem skarżącego organ celowo odwlekał udzielenia wnioskowanej informacji z uwagi na toczące się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym postępowanie z odwołania skarżącego, działającego w imieniu J. M., od decyzji Wójta Gminy odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Podkreślił, że organ powinien działać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem informacji powinien udzielić w ustawowym terminie. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że z uwagi na szeroki zakres wniosku jego realizacja nie mogła nastąpić w terminie przewidzianym przez prawo. Wnioskowana informacja stanowiła proste zestawienie decyzji o warunkach zabudowy. Żądana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej i powinna być udzielona niezwłocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że zasadność skargi na bezczynność ocenia się na dzień jej wniesienia, niemniej uwzględnia się również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie była bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu informacji publicznej w rozpoznaniu wniosku skarżącego wniesionego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. Zawarte w tej ustawie regulacje mają służyć realizacji konstytucyjnego prawa obywateli dostępu do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP i zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji.

W związku z tym, zgodnie z przepisami u.d.i.p., wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej).

W celu zapewnienia skutecznej realizacji prawa dostępu do informacji publicznej ustawodawca zakreślił podmiotom zobowiązanym do udostępniania tych informacji, terminy do podjęcia działań zmierzających do załatwienia wniosku w trybie u.d.i.p. Zgodnie więc z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W świetle tego przyjąć należy, że z bezczynnością w udostępnieniu informacji publicznej będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej nie podejmuje tej czynności bądź nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Natomiast w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie wniosku może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Bezczynność będzie też mieć miejsce w sytuacji, gdy organ nie będzie mógł rozpoznać wniosku w zakreślonym przepisami terminie, lecz nie poinformuje o tym fakcie wnioskodawcy i nie wyznaczy terminu załatwienia sprawy albo przekroczy maksymalny dopuszczalnym ustawą termin rozpoznania sprawy. Co istotne przy tym, aby uchronić się od zarzutu bezczynności organ winien jest wystosować takie zawiadomienie w ustawowym terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podejmując takie działanie po upływie 14 dni organ nie może skutecznie zwalczyć zarzutu bezczynności.

Oceniając natomiast, czy podmiot, do którego skierowano żądnie udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności w ww. znaczeniu należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., wreszcie po trzecie żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, jak też nie było przedmiotem sporu, że adresat przedmiotowego wniosku, Wójt Gminy, jest organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu.

Strony niniejszego sporu nie kwestionowały także publicznego charakteru żądanej informacji w postaci wszystkich decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanego obrębu miejscowości G. wydanych od dnia 1 stycznia 2015 r. do otrzymania wniosku i wątpliwości w tym zakresie nie ma również Sąd.

Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej, w tym uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

W związku z tym, w celu realizacji ww. prawa obywateli do wiedzy o sprawach publicznych, ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. określił, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Aby jednak zapobiec niejasnościom i udostępnianiu informacji, które nie mają publicznego charakteru bądź też ograniczaniu dostępu do tych informacji, które taki publiczny charakter mają, tę ogólną definicję informacji publicznej uszczegółowiono w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W przepisie tym wskazano natomiast informacje publiczne podlegające udostępnieniu, wśród których możemy wyróżnić informacje dotyczące danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

W świetle tej regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą niewątpliwie do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy (por. wyroki NSA: z dnia 11 listopada 2013 r., I OSK 1558/13; z dnia 5 września 2013 r., I OSK 894/13; z dnia 9 stycznia 2013 r., I OSK 2157/12; z dnia 14 czerwca 2012 r., I OSK 609/12; wyroki WSA: w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., II SAB/Kr 127/14; w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., II SAB/Gd 11/14; w Lublinie z dnia 9 stycznia 2014 r., II SAB/Lu 698/13; w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r., II SAB/Op 72/13; w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r.,

II SA/Ol 206/13; w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r., II SAB/Łd 149/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że żądane przez wnioskodawcę decyzje o warunkach zabudowy, wydawane przez organ władzy publicznej, stanowią informację publiczną, do której dostęp zapewnia ustawa.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, Wójt Gminy zobowiązany był do udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 24 czerwca 2019 r., w trybie u.d.i.p.

Analizując, czy organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej we wskazanym wyżej rozumieniu należy uwzględnić, że wniosek inicjujący postępowanie został złożony w dniu 24 czerwca 2019 r., co oznacza, że organ winien był rozpoznać zawarte w nim żądanie w terminach wskazanych w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, ewentualnie po uprzednim zawiadomieniu strony o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację – nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, odpowiedź na przedmiotowy wniosek została udzielona skarżącemu dopiero w dniu 9 września 2019 r., a więc zarówno po przewidzianym w ustawie terminie, jaki i po wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji. Oznacza to, że bezczynność, której niewątpliwie dopuścił się organ, ustała po wniesieniu skargi. Dokonanie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji jednej z czynności przewidzianych przepisami prawa w zakresie rozpoznania wniosku po wniesieniu do sądu środka kwestionującego bierność procesową organu, czyni zaś zbędnym zobowiązanie Wójta do rozpoznania żądania zawartego we wniosku skarżącego z dnia 24 czerwca 2019 r. Co więcej, także skarżący w piśmie procesowym z dnia 7 października 2019 r. cofnął żądanie skargi w tym zakresie.

Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku uznając, że wobec wypełnienia obowiązku, którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego rozpoznania jest bezprzedmiotowe.

Jednak okoliczność, że podmiot zobowiązany podjął na dzień orzekania przez Sąd czynności zmierzającej do załatwienia wniosku złożonego w trybie u.d.i.p., nie uprawnia Sądu do umorzenia całego postępowania jako bezprzedmiotowego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd nie jest bowiem zwolniony z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do bezczynności w postępowaniu, a następnie oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Czyniąc zadość temu obowiązkowi Sąd ocenił okoliczności niniejszej sprawy i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, lecz konieczne jest stwierdzenie, że przekroczenie w tym zakresie jest znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Zdaniem Sądu działaniu kontrolowanego organu nie sposób stawiać tak daleko idących zarzutów tym bardziej, że niezwłocznie po otrzymaniu w dniu 9 września 2019 r. skargi na bezczynność, udzielił on stronie żądanej informacji, zaś całkowity okres, jaki upłynął od dnia, w którym organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku (termin 2 miesięcy upływał w dniu 24 sierpnia 2019 r.) wynosi 16 dni. Ponadto, również w toku postępowania organ nie pozostawał bierny, albowiem w terminie 14 dni od otrzymania wniosku poinformował stronę o braku możliwości dochowania ustawowego terminu udostępnienia informacji, wskazując przyczyny tego opóźnienia i wyznaczając nowy termin. Wyznaczona przez organ data wprawdzie przekraczała wskazany w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. maksymalny termin 2 miesięcy, lecz okoliczność ta ma znaczenia dla stwierdzenia samego stanu bezczynności, a nie jej stopnia. W tym zakresie należy stwierdzić, że działanie organu nie było celowe, nie zmierzało do odsunięcia w czasie ustawowego obowiązku rozpoznania wniosku, a wręcz przeciwnie – miało na celu kompleksowe zgromadzenie materiału odpowiadającego treści żądania strony. W piśmie przedłużającym postępowanie organ stanął na stanowisku, że określona we wniosku informacja ma charakter przetworzony, z czym nie zgodził się skarżący, lecz należy wskazać, że ocena ta nie skutkowała wezwaniem strony do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji i negatywnymi konsekwencjami związanymi z ewentualnym brakiem takiego interesu w postaci odmowy udostępnienia informacji. Wręcz przeciwnie, finalne udostępnienie informacji potwierdza, że działania organu podjęte zostały w celu rzeczywistego i realnego sprostania żądaniu skarżącego. W związku z tym kwestia ta nie mogła mieć wpływu na kwalifikację działania organu jako rażącego.

Reasumując, w okolicznościach sprawy nie można uznać, że naruszenie prawa przez organ i przekroczenie terminów załatwienia sprawy pozbawione było racjonalnego uzasadnienia i było wynikiem celowego przedłużania postępowania. Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.