Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 705/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na nieruchomość 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. P., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł.przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. B., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...]) w sprawie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 roku, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.),:

1. stwierdził niezbędność wejścia inwestora – W. M. na teren nieruchomości sąsiedniej, tj. działki nr ewid. 558 w celu otynkowania zewnętrznej ściany budynku zaprojektowanego na działce nr ewid. 557;

2. określił granice niezbędnej potrzeby i warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości w ten sposób, że zajęcie pasa nieruchomości nr ewid. 558 o szerokości 3 m od strony granicy działki nr ewid. 557 wzdłuż budynku przeznaczonego do tynkowania, na okres 5 dni roboczych (pogodnych) następujących po sobie w terminie od 9 maja do 28 maja 2016 roku, po uprawomocnieniu się decyzji.

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła B. B., właścicielka działki nr ewid. 558, nieruchomości sąsiadującej z działką, na której znajduje się przewidziany do otynkowania budynek inwestora. Odwołująca wskazała, że nie wyraża zgody na wejście inwestora na teren jej nieruchomości twierdząc, że budynek sąsiada częściowo znajduje się na jej działce oraz obawia się że w trakcie tynkowania powstaną szkody na jej posesji.

Wojewoda [...] przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję pierwszej instancji w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł o wykonaniu robót i uporządkowaniu terenu działki oraz naprawieniu szkód powstałych w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości (działki nr ewid. 558), w nowym terminie 5 dni roboczych od dnia 22 sierpnia do dnia 8 września 2016 roku, w godzinach od 8.00 do 18.00, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż w aktach sprawy brak było harmonogramu prac koniecznych do otynkowania ściany, dlatego organ odwoławczy, na podstawie art. 50 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku. Inwestor złożył harmonogram prac. Następnie organ, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., pismem z dnia 17 czerwca 2016 roku zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. W zakreślonym terminie B. B. zapoznała się z materiałem dowodowym i przesłała wyjaśnienia w sprawie.

Jak następnie wskazał Wojewoda, Starosta [...] ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku, nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił W.M. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek handlowo – mieszkalny wraz z rozbudową przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 557 w D., przebudowę przyłącza wodociągowego, budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej, budowę zjazdu publicznego z drogi gminnej na działkach nr ewid. 557 i 595 w D., gm. P.

W dniu 10 marca 2016 roku W.M. zgłosił do Starosty [...] zamiar wykonania ww. robót budowlanych związanych z otynkowaniem ściany usytuowanej w granicy z działką nr ewid. 558. Inwestor załączył również decyzję z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...] oraz zmieniającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...], którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku pod warunkiem wykonania m.in. tynków zewnętrznych ściany zachodniej budynku, w terminie do dnia 31 grudnia 2016 roku. Z projektu zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku, projektu budowlanego wynika, iż w celu wykonania otynkowania znajdującej się w granicy ściany niezbędne jest wejście na teren działki sąsiedniej.

W dalszej kolejności organ napisał, że inwestor pismem z dnia 21 grudnia 2015 roku zwrócił się do właścicielki działki nr ewid. 558 – B. B. o zgodę na wejście na teren jej działki w celu otynkowania ściany budynku, określając czas potrzebny do wykonania prac oraz zobowiązując się do uporządkowania zajętego terenu, a w razie szkód do uregulowania strat materialnych. Pismem z dnia 28 grudnia 2015 roku B. B. nie wyraziła zgody na wejście na teren jej nieruchomości. W tej sytuacji inwestor skierował – na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego – wniosek o wydanie pozwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych związanych z otynkowaniem. W dniu 30 marca 2016 roku pracownicy organu pierwszej instancji dokonali oględzin działek nr ewid. 558 i 557 stwierdzając, że istotnie ściana wymaga otynkowania.

Następnie Wojewoda cytując treść art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdził, iż w sprawie mamy do czynienia z sytuacją regulowaną wskazanym przepisem, zatem Starosta zasadnie wydał kwestionowaną w odwołaniu decyzję. W zgodzie z ww. przepisem organ w decyzji stwierdził niezbędność wejścia inwestora na teren nieruchomości sąsiedniej w celu otynkowania zewnętrznej ściany zachodniej budynku oraz określił granice niezbędnej potrzeby i warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości w ten sposób, iż w celu wykonania prac zostanie zajęty pas nieruchomości nr ewid. 558 o szerokości 3 m od strony granicy działki nr ewid. 557, wzdłuż budynku przeznaczonego do otynkowania. Ponadto, inwestor został zobowiązany do uporządkowania terenu działki nr ewid. 558 zajętego do wykonania robót budowlanych oraz naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z tej nieruchomości.

W decyzji Starosta określił termin wykonania robót budowlanych, który – jak wskazał Wojewoda – już minął, dlatego tenże po otrzymaniu od inwestora harmonogramu prac wyznaczył nowy termin.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda napisał, że rozpatrując wniosek o zezwolenie na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości organ ogranicza się jedynie do dokonania oceny niezbędności wejścia oraz do określenia zakresu czasowego i przedmiotowego tego wejścia. Organ nie bada w tym postępowaniu przebiegu granicy, a sprawdza jedynie czy inwestor legitymuje się ostatecznym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego B. B. wskazała, że budynek W. M. nie jest budynkiem mieszkalnym tylko handlowo – mieszkalnym. Budynek sąsiada miał być wybudowany w granicy jej działki, ale w całości na działce nr ewid. 557, tymczasem został częściowo wybudowany na działce skarżącej. Inwestor naruszył własność autorki skargi, a tym samym prawo do korzystania z jej nieruchomości. Budynek sąsiada został wybudowany częściowo na nieruchomości skarżącej, na co ona nie wyraziła zgody. Inwestor nie legitymował się w tym zakresie prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Budynek nadal jest w budowie, warunkowo oddany do użytkowania, ale termin warunkowego oddania do użytkowania minął.

Ponadto – jak wskazała skarżąca – złożyła ona wniosek o rozbiórkę ściany, która ma być otynkowana, ponieważ znajduje się na terenie jej posesji. Wobec tego tynkowanie tej ściany jest bezprzedmiotowe, gdyż ściana ta powinna zostać rozebrana i wybudowana prawidłowo w granicy działki. Zgodnie z art. 47 ust. 1 Prawa Budowlanego inwestor nie uzyskał jej zgody na wejście na posesję w celu wykonania prac, ponieważ wtedy jednoznacznie skarżąca zgodziłaby się na lokalizację ww. ściany na terenie jej działki. Ponadto W.M. budując obiekt zdewastował nieruchomość skarżącej i w żaden sposób nie zrekompensował wyrządzonych szkód, powstały pęknięcia na ścianie budynku mieszkalnego skarżącej, które nie zostały naprawione. W. M. dostał odpowiedź, że ma rozebrać ww. ścianę i usytuować ją zgodnie ze sporządzonym przez uprawnionego geodetę protokołem granicznym dołączonym do operatu i zatwierdzonym ostateczną decyzją. Strona zakwestionowała w drodze skargi decyzję o uchyleniu pozwolenia na budowę budynku handlowo – mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej, w piśmie z dnia 11 stycznia 2016 roku wskazał, iż w sprawie doszło do naruszenia na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy części decyzji, podczas gdy zaistniały podstawy do uwzględnienia odwołania oraz art. 107 §1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej skarżącej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Z opisanych powodów pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, bowiem takowe nie zostały uiszczone ani w części, ani w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, Sąd skargę oddala w całości lub w części.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody [...] uchylająca decyzję Starosty [...] w sprawie zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekająca, a w pozostałej części utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy. Organy obu instancji orzekły o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości – działka nr ewid. 558 stanowiącej własność skarżącej, w celu wykonania robót budowlanych polegających na otynkowaniu zewnętrznej ściany budynku zaprojektowanego na działce nr ewid. 557.

Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Stosownie natomiast do treści art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ – na wniosek inwestora – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że ustawodawca określił warunki korzystania z cudzej nieruchomości, ale wyłącznie z sąsiedniej i to w zakresie niezbędnym do wykonania przez inwestora zgłoszonych robót budowlanych, uwzględniając położenie budynku inwestora, w sytuacji, gdy nie ma innej możliwości wykonania robót budowlanych (otynkowanie ściany budynku w granicy) istniejącego obiektu budowlanego, jak tylko poprzez wejście właśnie na teren sąsiedniej działki. W świetle regulacji omawianego przepisu, inwestor obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zwrócić się do właściciela nieruchomości sąsiedniej o uzyskanie zgody na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu (art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego). Natomiast w razie gdy nie dojdzie do uzgodnienia warunków wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, a właściwy organ – na wniosek inwestora – rozstrzyga w drodze decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a także określa granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości.

Dostrzec trzeba, że przepis art. 47 Prawa budowlanego wprowadza ograniczenie praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, w celu wykonania przez inwestora określonych robót budowlanych. Ograniczenie to może mieć charakter dobrowolny (w sytuacji, gdy sąsiad wyraża zgodę na wejście na jego posesję) lub arbitralny, w drodze decyzji administracyjnej (gdy brak jest zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości). Przesłanką wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego – jak wskazano wcześniej – w razie braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, jest ustalenie, że dla wykonania określonych robót budowlanych wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne. Przesłanka "niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości" występuje, gdy posadowiony budynek znajduje się na granicy działek, czyli nie ma innej możliwości wykonania zgłoszonych robót budowlanych, jak tylko przez wejście na teren działki sąsiedniej i to niezależnie od istniejącego sporu sąsiedzkiego, co do przebiegu granicy – czy ściana jest posadowiona z przekroczeniem granicy, czy też w granicy. Organ rozpatrując wniosek inwestora w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego nie jest uprawniony do badania prawidłowości przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami (działkami) inwestora i właściciela sąsiedniej nieruchomości, gdyż sprawy "graniczne" pozostają poza regulacją Prawa budowlanego (por. np. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2016 roku, sygn. II SA/Po 238/16; w Opolu z dnia 12 stycznia 2012 roku, sygn. II SA/Op 305/11; w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2009 roku, sygn. VII SA/Wa 110/09 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle omawianego przepisu niezbędnym elementem rozstrzygnięcia decyzji jest również określenie przez organ zakresu i warunków udostępnienia sąsiedniej nieruchomości, bowiem decyzja ta zastępuje zgodę sąsiada.

W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi kwestionujący prowadzenie sprawy administracyjnej z wniosku inwestora w sytuacji, gdy organ nie ustalił przebiegu spornej granicy. Zasygnalizować też można w tym miejscu, że uprawnienie inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane podlega badaniu na etapie złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Podobnie bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają ewentualne argumenty kontestujące legalność budynku, z którym wiąże się konieczność wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 marca 2013 roku, sygn. II SA/Lu 88/13). Także nie ma znaczenia w sprawie twierdzenie strony skarżącej, że budynek inwestora nie jest budynkiem mieszkalnym, a handlowo – mieszkalnym, czy też złożony przez nią wniosek o rozbiórkę ściany.

Także okoliczność, że inwestor wcześniej zdewastował nieruchomość skarżącej i nie zrekompensował szkód nie ma w sprawie znaczenia, bowiem jeżeli takowa sytuacja miała miejsce, skarżącej przysługuje prawo domagania się stosowanej rekompensaty. Właściwym jednak trybem w tym zakresie jest droga postępowania cywilnego, tego typu argumenty nie są przedmiotem zainteresowania organu administracji architektoniczno – budowlanej na etapie wydawania decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego.

Raz jeszcze podkreślić należy, że w świetle art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, ingerencja organu administracji podjęta w celu umożliwienia inwestorowi wykonującemu roboty budowlane wejście na cudzy grunt, stanowiący własność skarżącej (sąsiadki), jest możliwa dopiero wtedy, kiedy strony nie zdołały porozumieć się w tej kwestii. W rozpoznawanej sprawie, bezsporną okolicznością jest fakt, że wobec wyraźnej i zdecydowanej odmowy udzielonej inwestorowi przez skarżącą (pismo z dnia 28 grudnia 2015 roku), co do okoliczności udostępnienia działki celem przeprowadzenia wskazywanych robót budowlanych, Starosta Pajęczański zasadnie orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania opisanych w sentencji decyzji robót budowlanych. Jak już podniesiono wyżej, zgodnie z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, wydanie decyzji o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości uzależnione jest od braku dobrowolnej zgody jej właściciela. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że warunek ten w okolicznościach faktycznych sprawy został spełniony, co ma odzwierciedlenie w materiale dowodowym, a ponadto strony w tej materii są konsekwentne.

Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania prawne, stwierdzić również należy, że prawidłowe w niniejszej sprawie są ustalenia organu, że wykonanie zgłoszonych i opisanych robót budowlanych (otynkowanie zewnętrznej ściany budynku posadowionego w granicy) nie jest możliwe bez wejścia na teren działki stanowiącej własność skarżącej. Stąd, uznając zasadność wniosku inwestora, Starosta orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej działki i jednocześnie określił (nakazał) zachowanie wskazanych w rozstrzygnięciu warunków – powierzchnię terenu, poprzez podanie szerokości i długości pasa terenu jaka może być zajęta w celu przeprowadzenia prac budowlanych, a także okres, kiedy mogą być wykonywane. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji – z uwagi na ekspirowanie terminu wykonania prac – zostało mocą decyzji Wojewody [...] zmodyfikowane poprzez uchylenie tej części decyzji pierwszej instancji i orzeczenie w tym zakresie. Ponadto, z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że usytuowanie budynku inwestora uniemożliwia wykonanie zamierzonych i zgłoszonych robót budowlanych w ramach działki inwestora.

Zasygnalizować również należy skarżącej, że po zakończeniu robót budowlanych inwestor zobowiązany jest do naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z ich nieruchomości, co oznacza, że straty i szkody powstałe w związku z udostępnieniem terenu mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

W podsumowaniu powyższych okoliczności stwierdzić należy, że zarzuty skargi w kwestii przebiegu granicy i zgodności realizacji inwestycji z przepisami prawa, nie mogły być uwzględnione.

W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi, zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Jedynie pełnomocnik w piśmie z dnia 11 stycznia 2017 roku wskazał na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., jednakże nie uzasadnił w sposób należyty swoich zarzutów, w szczególności nie wykazał iż miałyby one istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd tymczasem kontrolując legalność kontestowanych rozstrzygnięć – jak wskazano wcześniej – uchybień w tym zakresie nie dostrzegł. Nawet jeżeli Wojewoda w sentencji decyzji nie wskazał przepisu art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, to nie może umknąć uwadze, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zacytował treść tego przepisu dokonując jego wykładni i odniesienia do stanu faktycznego sprawy niniejszej. Nie można uznać, że taka sytuacja stanowi naruszenie norm procesowych, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd w punkcie pierwszym wyroku orzekł o oddaleniu skargi.

O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1801) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714).

d.c.