Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2252/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości T. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wezwany do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. podał, że pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1 612,08 zł, z którego utrzymuje się wspólnie z chorą żoną. Wskazał, że całość dochodu przeznaczana jest na ich miesięczne utrzymanie, w tym koszty leczenia. Podniósł, że od 1 października 2013 r. stracił dodatkowy dochód w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę, którą świadczył na rzecz przedsiębiorstwa transportowego w charakterze kierowcy samochodów ciężarowych. Na poparcie swych twierdzeń przedstawił stosowną dokumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Z wyjaśnień skarżącego, potwierdzonych stosownymi dokumentami wynika, że on i jego rodzina znajdują się w trudnym położeniu materialnym. Miesięczny dochód skarżącego i jego rodziny jest niewiele wyższy ponad nałożoną na skarżącego karę. Dodatkowo z faktów znanych Sądowi z urzędu wynika, że na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty kar pieniężnych za wykonywanie przejazdów bez uiszczenia opłaty elektronicznej na podstawie trzech innych ostatecznych decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w łącznej wysokości 4 500 zł. W tej sytuacji dobrowolne, czy też przymusowe egzekwowanie nałożonych na skarżącego kar realnie zagrozi materialnemu bytowi skarżącego i jego rodziny, a ewentualny późniejszy zwrot należności uiszczonej z tytułu wymierzonej kary, w sytuacji, gdyby zaskarżona decyzja okazała się wadliwa – w ocenie Sądu nie wynagrodziłby szkód wyrządzonych jej wykonaniem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.