Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3275/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA del. Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA del. Bonifacy Bronkowski asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant: sekr. sądowy Elwira Karasek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi L.M. i L.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] Pani E.A. zwróciła się o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla parceli nr [...] położonej w P., stanowiącej jej własność. Planowana inwestycja dotyczy tuneli foliowych przeznaczonych do produkcji warzyw. Tunele te posadowione mają być bezpośrednio na gruncie i posiadać wymiary zewnętrzne: 25m x 6m oraz 26m x 6m. Do wniosku dołączono opis techniczny, mapę, wypis z rejestru gruntów oraz protokoły kontroli przeprowadzonych przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin w K. w lutym, maju i sierpniu [...] r.

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ł. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy dwóch tuneli nieogrzewanych, posadowionych bezpośrednio na gruncie, przeznaczonych do produkcji sezonowej warzyw, na terenie działki nr [...] w P. W decyzji określono, że według Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] i opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Bielskiego nr 10 poz. 64 z 1992 r., teren wnioskowanej inwestycji znajduje się na obszarze jednostki urbanistycznej o symbolu [...]: tereny zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej – dopuszcza się usługi oraz rzemiosło, którego uciążliwość mieści się w granicach własności terenu inwestora. W uzasadnieniu organ I instancji uznał, że inwestycja jest zgodna z zapisem planu miejscowego i nie narusza interesu osób trzecich.

Odwołanie od decyzji Wójta Gminy wnieśli L. i L.M., właściciele nieruchomości sąsiedniej, którzy wyrazili niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu powołali się na swe poprzednie odwołanie z lutego [...] i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nr [...] z [...] r. uchylające poprzednie rozstrzygnięcia w sprawie. W aktach sprawy brak jest powoływanych dokumentów. Skarżący zwrócili uwagę na uciążliwość planowanej inwestycji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustala na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stosownie do art. 43 powołanej ustawy, nie można odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając charakter inwestycji i zapisy planu, organ II instancji uznał, że nie narusza ona jego postanowień. Inwestycja planowana jest na obszarze, który zgodnie z planem objęty jest jednostką strukturalną [...]. Zapis planu dla tej jednostki brzmi: "teren zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Utrzymuje się istniejące zainwestowanie zabudową jednorodzinną i zagrodową z możliwością prowadzenia prac remontowych i adaptacyjnych. Projektowane uzupełnienie zabudową jednorodzinną i zagrodową na ponadnormatywnych działkach 1500-1800 m2. Dopuszcza się usługi oraz rzemiosło, którego uciążliwość mieści się w granicach własności terenu inwestora, urządzenia infrastruktury technicznej. Wyklucza się przemysł, usługi uciążliwe, gospodarstwa hodowlane, odprowadzanie nieczystości do potoków i rowów". W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie postępowania przedmiotem ustaleń była kwestia charakteru planowanej działalności, stosowanych środków chemicznych i wpływu na warunki mieszkaniowe skarżących. Po zaakceptowaniu projektowanych zabezpieczeń, organ II instancji uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. pełnomocnik skarżących wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 42 ust 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, powołując naruszenie interesów skarżących, podnosząc uciążliwość inwestycji oraz bliżej nie sprecyzowany zarzut braku zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Argumenty te zostały powtórzone w piśmie procesowym z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] i dodając, że planowana inwestycja polegająca na budowie dwóch tuneli foliowych sezonowych, dla uprawy jarzyn, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., który przeznacza teren pod zabudowę mieszkalną z możliwością usług i rzemiosła nieuciążliwego.

Jak wynika z akt sprawy, na przedmiotowej działce nr [...], na której planowana jest inwestycja, istnieją już obiekty służące hodowli warzyw, są to: szklarnia o wymiarach 9,0 x 34,20 m oraz trzy tunele foliowe, dwa o wymiarach 30 x 6 m i jeden o wymiarach 30 x 8 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Tryb i warunki wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganych w określonych przypadkach inwestycji, regulują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Art. 40 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki dla danego obszaru został uchwalony. Stosownie do postanowień art. 43 powoływanej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozstrzyganej sprawie organy administracji uznały, że zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości. Wobec istniejącego zapisu planu dla jednostki strukturalnej, na której położona jest przedmiotowa nieruchomość, kwestia ta wymaga jednak bliższych rozważań. Plan ten oprócz dopuszczeń, wprowadza bowiem również wykluczenia, wśród których wymieniono "gospodarstwa hodowlane". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza że do jego wykładni należy stosować metody właściwe dla interpretacji aktów normatywnych. Jedną z uznawanych dyrektyw interpretacyjnych jest reguła lege non distinguente, oznaczająca zakaz dokonywania rozróżnień tam, gdzie nie wprowadza ich sam prawodawca. Skoro przepis prawa miejscowego wprowadza ograniczenie sytuowania na danym obszarze gospodarstw hodowlanych, oznacza to że zakaz ten odnosi się do wszelkich gospodarstw hodowlanych, prowadzących produkcję zarówno zwierzęcą , jak i roślinną, ogrodniczą. Interpretacja taka nie narusza reguł wykładni językowej, zgodnie z rozumieniem językowym hodowla może obejmować zarówno zwierzęta, jak i rośliny ( por. Słownik języka polskiego. Red. M. Szymczak, Warszawa 1978, t. 1, s. 748-9: " hodowla – planowa opieka nad wzrostem zwierząt lub roślin, zabiegi mające na celu doskonalenie cech dziedzicznych, hodowla roślin, zwierząt, hodowla koni rasowych, hodowla trzody chlewnej, hodowla pomidorów, tulipanów"). Planowana inwestycja bez wątpienia nie mieści się w zapisach planu dotyczących dopuszczalnej zabudowy jednorodzinnej, usług czy rzemiosła, bądź infrastruktury technicznej. Inwestycja ta dotyczy bez wątpienia hodowli roślin. Oceny organu wymagało zatem, czy ze względu na charakter i rozmiar prowadzonej hodowli roślin, inwestycja ta stanowi jeszcze element dopuszczalnej zabudowy zagrodowej, czy należy ja zakwalifikować jako, wykluczone w planie zagospodarowania, gospodarstwo hodowlane. Oceny takiej organy żadnej z instancji nie przeprowadziły, tymczasem ma ona zasadnicze znacznie z punktu widzenia ustalenia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku takiej kwalifikacji, zawarte w uzasadnieniach decyzji obu instancji twierdzenia o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu należy uznać za przedwczesne i arbitralne, nie znajdujące odniesienia do stanu faktycznego sprawy. Uchybienie to, dotyczące etapu postępowania dowodowego, polegające na naruszeniu wynikającego z kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku, ustalenia adekwatnego stanu rzeczywistego, warunkującego prawidłową subsumpcję, może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenia takiego uchybienia upoważnia sąd , zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do uchylenia decyzji.

Odnosząc się do kwestii właściwości Sądu oraz zastosowanych w sprawie przepisów procedury sądowoadministracyjnej, należy wskazać, że rozpatrywana skarga została wniesiona w dacie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wyżej cytowana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz art.7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, orzekł jak w sentencji.