Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 236/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 w zw z art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [..] sp. z o.o. [..] Sp. k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 572/16 w sprawie ze skargi [..] sp. z o.o. [..] Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] marca 2016 r. nr [..] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej wznowione postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 572/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [..] sp. z o.o. [..] sp. k. w K. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] marca 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej wznowione postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta [..] decyzją z [.] grudnia 2015 r., umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [..] wydaną [..] lutego 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: pn: 1. budowa zjazdu publicznego z ul. [..] z działki nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] na działkę nr [..] obr. [..]jedn. ewid. [..]; 2. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami — A2 z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej i oddymiania, elektrycznymi na działce nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 3. utwardzenie terenu na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 4. budowa śmietnika na działce nr [.] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 5. budowa drogi wewnętrznej na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 6. budowa odcinka sieci wodociągowej (120 m) na działkach nr [..] z dwoma przyłączami wodociągu: do budynku A1 na działce nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] i do budynku A2 na działce nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 7. budowa przyłącza kanalizacji ogólnospławnej, realizowana jako rozbudowa sieci (211,6 m) na działkach nr [..] z dwoma przyłączami kanalizacji ogólnospławnej dla budynku Al na działce nr [..] obr. [.] jedn. ewid, [.] i dla budynku A2 na działce nr [..] obr. [.] jedn. ewid. [.] 8. budowa kanalizacji sanitarnej, realizowana jako dwie odrębne instalacje dla budynku A1 na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] i dla budynku A2 na działce nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 9. budowa instalacji kanalizacji opadowej, realizowana jako dwie odrębne instalacje z dwoma zbiornikami retencyjnymi dla budynku Al na działkach nr [..] obr. [.] jedn. ewid. [.] i dla budynku A2 na działce nr [.]. obr. [..] jedn. ewid. [..]; 10. budowa dwóch przyłączy ciepłowniczych do budynku Al na działce nr [..] obr. ,[..] jedn. ewid. [..] i do budynku A2 na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 11. budowa odcinka sieci energetycznej (190,5 m) na działkach nr [.] z przyłączami do budynku Al na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] i do budynku A2 na działce nr [.] obr. [..] jedn. ewid. [..]; 12. budowa wewnętrznej instalacji elektrycznej w terenie na działce nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] przy ul. M. w K. - stanowiącej pierwszą część (II ETAP) zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa zespołu budynków wielorodzinnych mieszkalno-usługowych z garażem podziemnym na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] wraz z infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] oraz części działek nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..], budowa zjazdu z działki drogowej nr [..] obr. [..] jedn. ewid. [..] przy ul. M. w K.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że usytuowanie planowanej inwestycji nie powoduje oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. 2016.290 - dalej Pr. bud.) na nieruchomość J. R.j – dz. [..]. W związku z wykazaniem zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim po-winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, projektowany obiekt nie wpływa na wykonywanie przez współwłaścicielkę działki nr [..] obręb [..] przysługującego jej prawa własności, nie ogranicza związanych z tym prawem uprawnień, nie zmienia dotychczasowego sposobu korzystania, a to w postępowaniu o pozwolenie na budowę stanowi przedmiot wyłącznego badania w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, nie wprowadza ograniczeń w jej zagospodarowaniu w rozumieniu obowiązujących przepisów, zatem zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud.

Wojewoda [..] decyzją z dnia [..] marca 2016 r ., po rozpatrzeniu odwołania J. R. od tej decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że opisane powyżej stanowisko organu I instancji winno prowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednakże zachowanie przez przedmiotową inwestycję wymaganych odległości, czy też warunków technicznych, nie przesądza jeszcze, że nieruchomość sąsiadująca nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i w związku z tym osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu, nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być strona w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Stwierdzenie, że inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, nie oznacza, iż nie oddziałuje ona na okoliczne nieruchomości. Dokonując oceny, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Zatem nie można uzależniać przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, należy badać samą możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora.

Badając przedmiotową sprawę organ stwierdził, iż projektowany obiekt nie wprowadza ograniczeń w zakresie przesłaniania obiektu (§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Spełnione są wymagane parametry nasłonecznienia określone w § 60 ww. warunków technicznych dla istniejącego na działce sąsiedniej (nr [..]) budynku. Natomiast obiekt objęty inwestycją wprowadza po godzinie 15 ograniczenia w nasłonecznieniu pokoi mieszkalnych potencjalnego budynku na tej działce (ograniczenia w ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu działki) zatem właściciele tej działki (zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud.) powinni być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Zaskarżona decyzja w swej podstawie prawnej wskazuje art. 105 K.p.a., stosowany w przypadku stwierdzenia przez organ bezprzedmiotowości postępowania. W niniejszej sprawie organ jednak procedował w trybie przewidzianym w rozdziale 12 ustawy K.p.a. "wznowienie postępowania" - wznawiając postępowanie i dokonując czynności właściwych dla tego typu postępowania - a w takim przypadku przewidziano wydanie orzeczenia w oparciu o art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. Wyżej wskazana wadliwość zaskarżonej decyzji nie pozwala na utrzymanie jej w mocy.

Rozpoznając skargę od tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że trafne jest stanowisko organu II instancji, iż po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, organ I instancji w przypadku stwierdzenia braku przesłanek wznowienia, winien orzec na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie na podstawie art. 105 K.p.a. W tym zakresie podzielić należy argumentację organu II instancji.

W ocenie Sądu I instancji trafny okazał się również pogląd Wojewody [..] dotyczący obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co było niejako podstawową przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr. bud., przez obszar oddziaływania obiektu, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Ograniczenie to dotyczy potencjalnej, przyszłej zabudowy, a nie tylko zabudowy już istniejącej. Wynika to z treści przepisu, który posługuje się terminem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu. Zwroty: zagospodarowywać, czy zabudowywać, wskazują na czynności, które dopiero mają być wykonane.

Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła [..] sp. z o.o. [..] spółka komandytowa z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego:

- art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że nawet krótkotrwałe oddziaływanie obiektu na nieruchomość sąsiednią w zakresie zacienienia powinno powodować włączenie przedmiotowej nieruchomości do obszaru oddziaływania inwestycji,

- art. 105 K.p.a. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przejawiające się nieprawidłowym uznaniem, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania,

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia w zakresie motywów uznania postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy jako zgodnego z prawem,

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 105 K.p.a. w zw. z art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. poprzez błędne oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji wskazanych przepisów.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie okazał się zasadny. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego, stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazuje, że nie są przekonujące rozważania Sądu Wojewódzkiego w zakresie interpretacji przepisu art. 28 ( powinno być: art. 28 ust. 2) oraz art. 3 pkt 20 Pr. bud. Taka argumentacja nie może być zaś skutecznie przedstawiona w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4, bowiem dotyczy zasadności stanowiska Sądu I instancji co do stosowania przepisów prawa materialnego, co nie może być kwestionowane zarzutem dotyczącym formalnych elementów uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego.

Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 28 (powinno być: art. 28 ust. 2) oraz 3 pkt 20 Pr. bud. nie okazał się skuteczny. Przepis art. 1 cyt. ustawy ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał w niniejszej sprawie kontroli administracji publicznej albo że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a zasadnie nie znajdując podstaw prawnych dla stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa, skargę oddalił.

Zarzut naruszenia art. 105 K.p.a. został powołany w ramach podstawy kasacyjnej art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (naruszenia prawa materialnego), gdy tymczasem jest to przepis prawa procesowego, który w ramach zarzutu kasacyjnego powinien opierać się na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i zostać powiązany z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów procedury regulowanej ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontroluje prawidłowość postępowania prowadzonego przez organy administracji publicznej. Mimo tego uchybienia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten zarzut w związku z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt II OPS 10/09, zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd, reprezentowany również przez Sąd I instancji, że w przypadku stwierdzenia w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot nie będący stroną, skutkuje to wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie decyzji w oparciu o art. 105 K.p.a. (por. wyr. NSA z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2509/10, czy wyr. NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/16, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem podważyć stanowiska organu odwoławczego oraz Sądu I instancji, że rozstrzygnięcie organu I instancji, który na podstawie ustaleń o braku oddziaływania inwestycji na działkę skarżącej, umorzył postępowanie wznowieniowe było błędne. Stanowisko prezentowane w tym zakresie przez skarżącego kasacyjnie stoi także w oczywistej sprzeczności z treścią art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. wprost wskazującego, iż w przypadku stworzenia braku podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 K,.p.a., a więc stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy wznowienia organ winien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Ustalenie, iż podmiot ubiegający się o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie był stroną postępowania, które nie dotyczyło jego interesu prawnego, stanowi zaś stwierdzenie, że brak jest przesłanki wznowienia wskazanej w tym przepisie, bowiem osoba ubiegająca się o wznowienie postępowania trafnie pominięta została w postępowaniu pierwotnym ze względu na okoliczność, iż nie była jego stroną.

Nie ma wreszcie usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 28 (powinno być: art. 28 ust. 2) w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. Ustalenie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale także takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeżeli z projektu wynika, że spełniono wszystkie wymagania aktualnie wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyr. NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2619/14, wyr. NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2169/17, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest zatem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć, czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią, np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania (por. A. Despot - Mładanowcz, Komentarz do art. 3 ustawy - Prawo budowlane, lex.). Ów element potencjalności w ustalaniu statusu strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę decyduje o tym, że ograniczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pr. bud., dotyczy również przyszłej zabudowy, a nie tylko zabudowy istniejącej. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy) tychże działek powinni być stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. II OSK 208/06; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2759/14). Dlatego też, o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zupełnie innym zagadnieniem jest zaś to, czy zarzuty wysuwane przez ten podmiot w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego są zasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów.

Niezależnie od argumentacji podniesionej tak w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, jak i uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego dotyczącej zacieniania przez planowaną inwestycję pomieszczeń w ewentualnie rozbudowanym budynku mieszkalnym na działce nr [..], którą Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje, wskazać dodatkowo należy, iż zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271 - 273 dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Gdyby nie budowa inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, skarżąca mogłaby potencjalnie zrealizować budynek, o którym mowa w komentowanym przepisie, przy granicy działki swojej oraz działki inwestora. Z przedłożonej przez inwestora w postępowaniu odwoławczym analizy przesłaniania dla istniejącego budynku na działce nr [..] wynika zaś, że taki budynek gospodarczy usytuowany bezpośrednio przy granicy zakłócałby linijkę słońca wyznaczoną dla drugiego (mniejszego) z budynków objętych pozwoleniem na budowę, zlokalizowanego wzdłuż ulicy, na której znajduje się wjazd na działkę inwestora. Taka zaś sytuacja wiąże się z ograniczeniem skarżącej w możliwości zabudowy jej nieruchomości w przyszłości i co za tym idzie determinuje jej status strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie ma przy tym znaczenia, jak długo na przestrzeni dnia obiekt ten ulegałby zacienieniu, bowiem każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości (por. wyr. TK z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt Kp 7/09), a zatem wpływa na przyznanie skarżącej przymiotu strony tego postępowania.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.