Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1053/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184, art, 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Elżbieta Kremer (spr.) del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1679/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 grudnia 2013 r., I SA/Wa 1679/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy wystąpił w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę Warszawa-Białołęka z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...]Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie z dniem [...] stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Warszawa Białołęka prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 588 m2, obręb [...]wobec spełnienia przesłanek ustawowych .

Od decyzji tej odwołanie wniosła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę pr. [...], kwestionując rozstrzygnięcie oraz dołączając szereg dokumentów na potwierdzenie swojego stanowiska .

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998r. Nr 133, poz. 872), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Minister wskazał , że z akt sprawy wynika, iż z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] wydzieliła się działka nr [...] o pow. 0,0588 ha, która stanowiła w dniu [...] grudnia 1998 r. współwłasność [...], a zatem w dniu [...] grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] marca 1999 r., Rep. [...] działkę nabyła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Ulica [...] na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr 245 z dnia 26 maja 1988 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 17, poz. 186) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999r. ulica ta, w oparciu o art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną. W ocenie Ministra na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (wydzieloną z działki nr [...]) pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulicę [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2011 r., pod numerem [...]. Mapa ta stanowi dokument urzędowy sporządzony przez geodetę uprawnionego i jednoznacznie potwierdza zajęcie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] zgodnie ze stanem na dzień [...] grudnia 1998 r. Organ podkreślił, że spełniona została także przesłanka władztwa publicznoprawnego. Zgodnie bowiem z oświadczeniem z dnia [...] listopada 2011 r. podpisanym przez Zastępcę Burmistrza Dzielnicy Białołęka m. st. Warszawy stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg, ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw. Ponadto w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy Białołęka m. st. Warszawy wskazał, iż w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu [...] grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad ul. [...] oraz zajęcia jej pod drogę publiczną. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki odnośnie zajęcia działki pod drogę publiczną Minister wskazał, iż dokumentacja została sporządzona przez uprawnionego geodetę i stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, który wskazuje przestrzenne granice zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną i jej powierzchnię według stanu na dzień [...] grudnia 1998 r. Organ podkreślił także, że na dzień [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności [...] Spóła z o.o., zatem stan późniejszy wskazywany przez Spółkę nie ma znaczenia dla sprawy. Odnosząc się natomiast do kwestii władania nieruchomością oznaczoną jako działka tir [...] przez właścicielkę nieruchomości Minister wskazał, że nie wykluczało to władania publicznego Gminy Warszawa-Białołęka, które nie musiało być wyłączne.

Skargę do sądu wniosła na wskazaną decyzję [...] - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w domagając się jej uchylenia. Zarzuciła, że:

1. Zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 10 kpa, bowiem przed jej wydaniem nie powiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, uniemożliwiając jej tym samym możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

2. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 77 kpa - zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

3. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję naruszył ogólną zasadę postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 8 kpa, która zobowiązuje organ orzekający, aby swoim działaniem pogłębiał zaufanie obywateli do organów Państwa.

4. Organ orzekający, wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszy! art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną.

W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że przed jej wydaniem organ orzekający nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym w sprawie lub z naruszeniem prawa pominął istotne dowody w sprawie, co narusza zasadę oficjalności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 77 kpa . Utrzymując w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego, z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] — organ orzekający sanował tym samym działania organu orzekającego I instancji, który nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego w sprawie w rozumieniu art. 77 kpa i wydał decyzję, która pomija całkowitym milczeniem dowody przedstawione przez stronę postępowania. Spółka podniosła , że przed wydaniem decyzji organu orzekającego w I instancji udostępniła organom administracji publicznej wszelkie posiadane przez siebie istotne dowody w sprawie, które zostały całkowicie pominięte, tj. :

- poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r. do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], z obrębu [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością [...]- Spółki z o.o. z siedzibą w [...];

- oświadczenie woli członków [...]- Spółki z o.o. z dnia [...] września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto Stołeczne Warszawa oraz każdorazowego jej następcy prawnego na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...],

- wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r.

- obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącym obecnie funkcję drogi, sporządzonego dla potrzeb wniosku, z dnia [...] grudnia 2010 r.,

- decyzja Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

- decyzja Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...].

- deklaracje [...] - Spółki z o.o. na podatek od nieruchomości w granicach całej działki Nr [...], za lata: 2008, 2009 i 2010.

Wskazała, że [...] - Spółka z o.o. użytkowała całą działkę Nr [...] od roku 1995 na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] października 1995 r., zawartej na okres lat 10. Jeszcze jako dzierżawca przedmiotowej nieruchomości, uzyskała pozwolenie na budowę i wybudowała w granicach działki Nr [...] - Salon Samochodowy wraz z zapleczem technicznym. Projektując budowę Spółka, uwzględniła zalecenia Biura Planowania Konwoju Warszawy, które wskazywały na możliwą w przyszłości modernizację i rozbudowę ulicy [...] i w konsekwencji na fragmencie działki Nr [...], który mógłby w przyszłości znaleźć się w nowych liniach rozgraniczających pas drogowy ulicy [...] — wybudowano tylko utwardzony parking dla klientów Salonu Samochodowego. Spółka podkreśliła, że w czasie budowy Salonu Samochodowego, linia rozgraniczająca ulicę [...] przebiegała w granicy działki Nr [...]. Taki stan rzeczy trwał do [...] września 2005 roku, kiedy to Zarząd Dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy wystąpił do Zarządu [...] - Spółki z o.o. z prośbą o udostępnienie części działki Nr [...] pod rozbudowę i modernizację ulicy [...] i podpisanie przekazanego jednocześnie wzoru oświadczenia, na mocy którego właściciel nieruchomości wyraża zgodę na dysponowanie przez Miasto Stołeczne Warszawa terenem znajdującym się w liniach rozgraniczających ulicę [...], a objętym granicami działki Nr [...]. Oświadczenie to, podpisane z datą [...] września 2005 r. przez członków Zarządu Spółki jest załączone do niniejszej skargi. Nieprawdziwe jest zatem według skarżącej stwierdzenie organu orzekającego II instancji , że: na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (wydzieloną z działki nr [...]) pod drogę wskazuje mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ulice [...] według stanu na dzień [...] grudnia 1998 r. Wbrew stanowisku organów wyrażonemu w zaskarżonych decyzjach, żaden z przedstawionych przez skarżącą Spółkę dowodów, nie wskazuje na to, aby Miasto Stołeczne Warszawa, przed dniem [...] września 2005 r. zajęło faktycznie pod ulicę [...], jakąkolwiek część działki Nr [...] i tą częścią działki, rzekomo zajętą pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. władało. Skarżąca spółka wskazała , że obecna działka Nr [...], jeszcze w roku 2008, a więc przed rozpoczęciem budowy ulicy [...], która do końca 2008 roku była faktycznie nieutwardzoną drogą gruntową, bez jakiejkolwiek infrastruktury , o nie ustalonych bliżej i zmiennych faktycznych granicach pasa drogowego, z uwagi na błoto i kałuże, które powodowały konieczność ich omijania - była wykorzystywana jako prywatny, utwardzony parking, urządzony w roku 1995 przez skarżąca Spółkę, na terenie będącym jej własnością.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że uzasadnione wątpliwości budzi fakt zajęcia ww. nieruchomości pod drogę w dniu [...] grudnia 1998 r. oraz fakt władania nią w podanej dacie przez Miasto Stołeczne Warszawa. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika w sposób jednoznaczny jaki był na dzień [...] grudnia 1998 r. stan zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną Dołączony do akt administracyjnych wypis z rejestru gruntów nie odnosi się do daty [...] grudnia 1998 r. lecz do stanu na dzień [...] .11. 2011r . Dowód zaś w postaci poświadczonej za zgodność kopii mapy sytuacyjnej z wykazem powierzchni zajętych pod ul. [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu [...].05.2011r.nie może być zaś w tym zakresie uznany za decydujący . Przesądza o tym fakt , że oprócz widniejącej na tej mapie adnotacji , że obrazuje ona stan istniejący w dniu [...] grudnia 1998r. , żadne inne okoliczności tego nie potwierdzają. Nie wiadomo jakie dokumenty pozwoliły geodecie na dokonanie takiego ustalenia. Także przesłanki władania nieruchomością nie można, zdaniem sądu, uznać za dostatecznie udokumentowaną. Jedyne dokumenty przywołane przez Ministra na tą okoliczność to pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Białołęka z [...].11.2011r oraz 2.03.2011r. z , których wynika, że stan techniczny ul. [...], która obejmowała działkę nr [...], był monitorowany w trakcie okresowych przeglądów dróg i że ze względu na mało intensywną zabudowę stan drogi był dobry i nawierzchnia nie wymagała bieżących napraw oraz że w pasie drogowym ul. [...] znajdowała się linia energetyczna oraz wodociąg. Wskazane pisma nie zawierają treści, która pozwalałaby odnieść zawarte w nich informacje wprost do kwestii publicznoprawnego władania omawianą nieruchomością. Organy rozpoznające sprawę pominęły w uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji dokonanie ustaleń i ocenę prawną tych okoliczności faktycznych, które wynikają z treści dokumentów dołączonych przez skarżącą spółkę do złożonego przez nią odwołania a następnie do skargi skierowanej do sądu. Organy nie wyjaśniły jak winny być ocenione i interpretowane dokumenty przedłożone przez skarżącą w kontekście zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki władania przez Miasto Warszawę sporną nieruchomością . W aktach sprawy znajduje się pominięty w rozważaniach organów obu instancji wniosek [...]- Spółki z o.o. z dnia [...] grudnia 2010 r. skierowany do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy o uregulowanie stanu prawnego części nieruchomości objętej granicami działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], z obrębu [...], ujętej pod budowę ulicy [...], będącej własnością tej Spółki. Organy zaniechały także wyjaśnienia jaki ewentualnie wpływ na ocenę zaistnienia przesłanek nabycia nieruchomości w trybie art. 73 cyt. ustawy miało oświadczenie woli członków Zarządu [...] - Spółki z o.o. z dnia [...] września 2005 r., zawierające zgodę Spółki na dysponowanie przez Miasto Stołeczne Warszawę na cele związane z budową ulicy [...] części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym [...], które to oświadczenie złożone zostało na żądanie Zarządu Dzielnicy Białołęka miasta Warszawy. Poza oceną pozostał także wypis z rejestru gruntów dla działki Nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r., dokument stanowiący obliczenie pola powierzchni działki Nr [...], znajdującego się poza ogrodzeniem i pełniącego funkcję drogi, sporządzony dla potrzeb wymienionego wyżej wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r., a także treść decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę ulicy [...]. Kwestia władania i zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną ul. [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia o ocenę prawną istniejącego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz ewentualnie innych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro w rozpatrywanej sprawie nie został należycie udokumentowany ani stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu [...] grudnia 1998 r. ani fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Skarb Państwa, to oznacza to brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego (naruszenie art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przez organ przed wydaniem rozstrzygnięcia i brak właściwego udokumentowania istnienia wszystkich koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. oraz faktu władania w tej dacie przedmiotową nieruchomością. Tym samym uznać należy , że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu możliwości pozbawienia skarżącego posiadanego przez niego i konstytucyjnie chronionego prawa własności przedmiotowej działki.

Od tego wyroku organ złożył skargę kasacyjną. Zarzucił naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez wadliwe przyjęcie, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało zaistnienia przesłanki zajętości oraz przesłanki władania wynikających z art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną oraz wadliwe przyjęcie, iż okoliczność sprawowania władztwa publicznego powinna być wykazana dokumentami potwierdzającymi władanie w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, wskutek czego sąd błędnie ocenił, iż nie została spełniona przesłanka władania, o której mowa w powołanym przepisie, podczas gdy, w ocenie organu, przesłanka władania może być udowodniona za pomocą wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie są sprzeczne z prawem,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie były wystarczające do wydania skarżonej decyzji,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez przyjęcie, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wniósł o uchylenie wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności, w tym przypadku, nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się więc wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj.art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, 8, 77§ 1, 80 oraz art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie były wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one bezprzedmiotowe. O ile nie kwestionowany jest sam fakt, że ulica [...] stanowiła w dniu [...] grudnia 1998r. drogę publiczną, to przedmiotem sporu jest czy część działki nr [...], która przylega do ulicy [...] pozostawała w dniu [...] grudnia 1998r. we władaniu Miasta Stołecznego Warszawy i zajęta była pod ulicę [...]. Stąd też rację ma Sąd I instancji wskazując, że organy nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny stanu faktycznego w sprawie, tj. faktu zajęcia części działki gruntowej o numerze ewidencyjnym nr [...] na cele związane z budową ulicy [...] oraz władania nią przez Miasto Stołeczne Warszawa na dzień [...] grudnia 1998r. Organy swoje rozstrzygnięcie oparły na mapie sytuacyjnej części nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod ul. [...]. Mapa ta została przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] maja 2011r. i w znajdującej się na niej adnotacji podano, że dotyczy stanu na dzień [...] grudnia 1998r., żadne inne okoliczności tego stanu nie potwierdzają. Zasadnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż organy dokonując ustaleń faktycznych w sprawie pominęły szereg dowodów z dokumentów, które składała skarżąca Spółka. W szczególności takimi dokumentami są: oświadczenie z dnia [...] września 2005r. podpisane przez członków Zarządu Spółki, na mocy którego Spółka jak właściciel nieruchomości objętej granicami działki nr [...] wyraża zgodę na dysponowanie przez Miasto Stołeczne Warszawa na cele związane z budową ulicy [...] terenem objętym granicami działki nr [...], który znajduje się w liniach rozgraniczających ulicę [...] z działką nr [...]., pismo Urzędu Dzielnicy Białołęka z dnia [...] marca 2003r. wraz z załączonym do niej wyrysem mapy, z którego wynika, że w 2003 r. linia rozgraniczająca ulicę [...] pokrywała się z granicą działki nr [...]., czy też decyzja prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2006r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Fakt pominięcia przez organ, choćby tych wskazanych wyżej dokumentów nie odniesienie się do nich i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie mapy sporządzonej w 2011r. stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd też Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji. Należy zwrócić uwagę, że z treści powołanych dokumentów nie można stwierdzić, aby w dniu [...] grudnia 1998r. część działki nr [...] była zajęta pod ulicę [...] i była we władaniu Miasta Stołecznego Warszawy, dokumenty te pochodzą z późniejszych dat, ale istotna jest ich treść. Skoro w 2005r. Zarząd Dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy występuje do Spółki z prośbą o udostępnienie części działki nr [...] pod rozbudowę i modernizację ulicy [...], a Zarząd Spółki w dniu [...] września 2005r. wyraża zgodę na dysponowanie częścią działki, to zasadne jest pytanie, czy w dniu [...] grudnia 1998r. część działki nr 45 była już zajęta pod ulicę [...] i była we władaniu Miasta Stołecznego Warszawy. Tym samym poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie z pominięciem tych dokumentów, nie odniesienie się do nich wskazuje, że organy nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, na co zasadnie zwrócił uwagę sąd I instancji, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu i instancji.

Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji są niezasadne, przedwczesna jest na tym etapie możliwość odniesienia się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego można się bowiem odnieść dopiero wówczas, gdy okoliczności faktyczne w sprawie zostały ustalone w sposób prawidłowy, czyli zgodny z przepisami postępowania, a to w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.