Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2488/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 56 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1012/13 w sprawie ze skargi J. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1012/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

2. Ze stanu sprawy przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w T. prowadzi egzekucję przeciwko skarżącemu na podstawie tytułu wykonawczego z 12 maja 2011 r. wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Obejmuje on należności z tytułu nałożonej postanowieniem PINB w T. z 21 maja 2008 r. grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku niepieniężnego wynikającego z wydanej przez wskazany organ decyzji z 30 stycznia 2007 r. Decyzją tą nakazano skarżącemu przymusową rozbiórkę garażu. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z 19 kwietnia 2007 r. utrzymał

w mocy decyzję z 30 stycznia 2007 r.

W dniu 27 listopada 2012 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej – "u.p.e.a."). Skarżący wywodził, że uległa zawieszeniu podstawa jego obowiązku w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/12, którym uchylono postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 listopada 2011 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w T. z 30 stycznia 2007 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W ocenie skarżącego wyrok, w którym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, powoduje wstrzymanie wykonania ww. decyzji dotyczących obowiązku wykonania rozbiórki garażu. Postępowanie egzekucyjne podlega zatem zawieszeniu z urzędu.

W piśmie z 7 stycznia 2013 r. skarżący podniósł, że jego wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnia ponadto fakt, że Minister Finansów nie rozpoznał jeszcze jego zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie oddalające skargę na czynności organu egzekucyjnego.

Postanowieniem z 5 lutego 2013 r. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w T. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny I instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Zaznaczył, że złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w T. z 30 stycznia 2007 r. i toczące się w tej sprawie postępowanie, nie wpływa na wymagalność dochodzonego w prowadzonym przez Naczelnika postępowaniu egzekucyjnym obowiązku o charakterze pieniężnym. Dopiero wydanie prawomocnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z 30 stycznia 2007 r. oraz w konsekwencji uchylenie postanowienia PINB w T. z 21 maja 2008 r. nakładającego grzywnę pieniężną, skutkowałoby umorzeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W ocenie organu egzekucyjnego, nie jest zasadna argumentacja skarżącego, że zawieszenie postępowania jest "dodatkowo uzasadnione" okolicznością braku rozpatrzenia przez Ministra Finansów zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 5 grudnia 2011 r., w przedmiocie wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych. Organ zauważył, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Z treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 5 grudnia 2011 r. wynika, że nie znalazł on jednak podstaw do takiego wstrzymania.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie, postanowieniem z 15 kwietnia 2013 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przesłanki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny, a ich zamknięty katalog zawiera art. 56 § 1 u.p.e.a. Żadna z przywoływanych przez skarżącego okoliczności nie wypełnia przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazano przy tym, że powoływana przez pełnomocnika okoliczność złożenia skargi kasacyjnej przez GINB w Warszawie od wyroku WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., nie mieści się w katalogu przesłanek wyszczególnionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie zauważył także, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela –Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel w piśmie z 10 stycznia 2013 r. uznał, że w obecnym stanie faktycznym brak jest przesłanek wynikających z art. 56 § 1 u.p.e.a. do zawieszenia postępowania egzekucyjnego o charakterze niepieniężnym tj. obowiązku rozbiórki garażu.

3. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., poprzez zajęcie stanowiska, że nie występuje żadna z przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 56 § 1 tej ustawy, a szczególnie w pkt 5 tego paragrafu, podczas gdy skarżący wykazał, że taka przesłanka ma miejsce,

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie zażalenia z 28 lutego 2013 r. na postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w T. z 5 lutego 2013 r. oraz brak wyczerpującej kontroli postępowania i rozstrzygnięcia organu I instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i zupełności, w tym w zakresie zebranego materiału dowodowego.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu.

5. W piśmie procesowym z 21 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii wskazanych w piśmie dokumentów (zawiadomienie o terminie posiedzenia NSA, pisma pełnomocnika skarżącego w przedmiocie przekazania odpisu sentencji wyroku) dla wykazania, że skarga kasacyjna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wyrokiem z 24 stycznia 2014 r. została oddalona. Pełnomocnik skarżącego powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1289/13, którym uchylono zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z 5 marca 2013 r. i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 5 grudnia 2011 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, również wynik tego postępowania będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

6. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w piśmie pełnomocnika skarżącego z 21 lutego 2014 r., gdyż nie ma to znaczenia dla skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięć wydanych przez organy w niniejszej sprawie.

Sąd I instancji zauważył, że przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienione zostały w przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a., enumeratywnie.

Z uwagi na zamknięty katalog przesłanek określonych w powyższym przepisie, okoliczności w nim niewymienione, a podnoszone przez skarżącego we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie mogą przynieść oczekiwanego przez niego skutku. Wskazana we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego okoliczność wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej, stanowiącej podstawę prawną tytułu wykonawczego z 20 maja 2008 r. i z 12 maja 2011 r. nie mieści się w żadnej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a., w szczególności wskazanej w pkt 5 tego przepisu. Zdaniem Sądu I instancji, prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zagadnieniem, które uniemożliwia prowadzenie egzekucji administracyjnej, albowiem była ona prowadzona na podstawie obowiązku wynikającego z funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, której bytu prawnego nie zmienił sam fakt wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r. nie doprowadził do wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej. Orzeczenie zawarte w pkt II sentencji wyroku, wydane na podstawie art. 152 P.p.s.a., odnosiło się wyłącznie do wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji podkreślił, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z 12 maja 2011 r. było niewykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia z 21 maja 2008 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce garażu. W sprawie nie zaszła sytuacja polegająca na uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności postanowienia z 21 maja 2008 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny. Zatem ww. postanowienie o nałożeniu grzywny, którego niewykonanie stało się podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, nie zostało z niego wyeliminowane i funkcjonuje w obrocie prawnym. Wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/12, również nie odnosi się do tego postanowienia. Sąd wskazał, że okoliczność, iż toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z 30 stycznia 2007 r. nakazującej wykonanie rozbiórki garażu nie ma żadnego wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne w zakresie obowiązku o charakterze pieniężnym. Podobnie bez wpływu na jego bieg pozostawało toczące się postępowanie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, w toku którego skarżący wnosił o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka również nie wyczerpuje żadnej z przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Końcowo Sąd I instancji zauważył, że nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego uznając, że nie jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na toczące się postępowania wskazane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z 21 lutego 2014 r. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia okoliczności, które uniemożliwiłyby dokonanie oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem.

7. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej – "P.p.s.a."), zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, polegające na tym, że WSA w Krakowie w sposób nieuzasadniony uznał, że "powołane przez skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanki uzasadniającej zawieszenie postępowania egzekucyjnego", a określone w art. 56 § 1 u.p.e.a.,

- art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w ten sposób, że wniosek skarżącego w jego piśmie z 21 lutego 2014 r. o zawieszenie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, nie był przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA w Krakowie, co stanowi naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż został wydany zaskarżony wyrok, pomimo że Sąd mógł zawiesić postępowanie z urzędu wobec toczących się postępowań sadowoadministracyjnych oraz administracyjnych oraz innych wskazanych przez skarżącego w skardze oraz jego pismach z 16 lipca 2013 r. i 21 lutego 2014 r.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna jako całkowicie niezasadna i niezawierająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu wskazać należy, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej

i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która

w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo należy wskazać, że w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (czyli tak jak na gruncie rozpoznawanej sprawy); to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005/6/120).

Oceniając zatem sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest on zasadny.

Zgodnie z tym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Po pierwsze, przypomnienia wymaga zatem, że stanowisko na temat wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, zawartego w piśmie z 21 lutego 2014 r., Sąd I instancji zajął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 9). Sąd ten uznał, że nie jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy. W jego ocenie, nie wystąpiły bowiem okoliczności które uniemożliwiałyby dokonanie oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem.

Po drugie, stwierdzić należy, że zarzut braku zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., aby mógł zostać uznany za skuteczny musi być skorelowany z zarzutami skargi kasacyjnej dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, przy jednoczesnym założeniu, że brak zawieszenia postępowania sądowego mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na odmienne rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Tak rozumianego naruszenia ww. przepisu Naczelny Sąd Administracyjny

w rozpatrywanej sprawienie nie dostrzegł.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. chodzi o sytuację, w której występuje zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, a sąd nie jest władny samodzielnie tego zagadnienia rozstrzygnąć, przy czym celowość zawieszenia postępowania pozostawiona jest ocenie tegoż sądu. Wskazuje się również, że uruchomienie nadzwyczajnych środków, zmierzających do wzruszenia decyzji administracyjnych, nie daje podstaw do przerwania postępowania egzekucyjnego, a rozpoznanie wniosku wszczynającego postępowanie nadzwyczajne nie stanowi zagadnienia wstępnego (zob. wyrok NSA z 6 marca 2001 r., sygn. akt III SA 47/00, wyrok NSA z 17 stycznia 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1636/99, wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 299/07, wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 40/08, wyrok NSA z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1932/10). Co równie istotne, w rozpoznawanej sprawie postępowanie nieważnościowe – na które powołuje się skarżący dotyczy decyzji nakazujących skarżącemu rozbiórkę garażu (decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 stycznia 2007 r.). Z kolei podstawę prowadzonego postępowania egzekucyjnego stanowi postanowienie PINB z 21 maja 2008 r. nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego wynikającego z powyższych decyzji.

W ocenie NSA, uchylenie przez Sąd postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 stycznia 2007 r. (wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/12, wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2018/12), nie stanowiły dla niniejszej sprawy –dotyczącej zawieszenia postępowania egzekucyjnego – zagadnienia wstępnego koniecznego do rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi.

Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli działalności administracji w granicach danej sprawy, uwzględniając przy tym stan faktyczny i prawny objęty zaskarżonym aktem.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 56 § 1 u.p.e.a.

W myśl powyższego przepisu, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1. w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2. w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3. w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4. na żądanie wierzyciela;

5. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z przytoczonego unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności, uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Powołany przepis nie pozostawia organowi swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie.

Nie jest przy tym kwestią sporną i nie budzi wątpliwości, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie przesłanek opisanych w punktach 1-4 cytowanego przepisu. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżący nie wskazywał na wystąpienie żadnej z tego rodzaju okoliczności a i materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do takich ustaleń.

W rozpatrywanej sprawie skarżący, jako podstawę żądania wstrzymania egzekucji wskazywał art. 56 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a.

O nieskuteczności tego zarzutu przesądza przede wszystkim fakt nie wskazania przez pełnomocnika skarżącego konkretnej ustawy, z której wynikałby obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Jak wskazywał Sąd I instancji przepis art. 56 u.p.e.a. zawiera zamknięty katalog okoliczności obligujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania.

Okoliczności powoływane przez skarżącego, a dotyczące orzeczeń sądowych, w wyniku których uruchomione zostały nadzwyczajne środki, zmierzające do wzruszenia decyzji administracyjnych, nie mieszczą się w katalogu przesłanek tam wskazanych.

Poza zakresem swoich rozważań NSA pozostawił z kolei, równie szeroką co niespójną, argumentację autora skargi kasacyjnej zawartą w jej uzasadnieniu, a dotycząca kwestii nieuwzględnienia przez Sąd I instancji zgłaszanych wniosków dowodowych oraz niepełnej kontroli zaskarżonego postanowienia. W tym, bowiem zakresie nie postawiono w skardze kasacyjnej żadnego zarzutu.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 490).