Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3194/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 322/15 w sprawie ze skargi W. Z. na bezczynność P. S.A. Oddział W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 322/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej również: Sąd I instancji; Sąd; WSA w Warszawie) – po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Z. (dalej: skarżący; skarżący kasacyjnie; strona) na bezczynność P. S.A. w W. (dalej również: spółka P. S.A.; Spółka; organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 [aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz.1369], z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.).

Orzeczenie to zostało wydane w następującym stanie sprawy, wynikającym z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie.

W. Z. i I. Z. (dalej: wnioskodawcy) wystąpili do P. S.A. w W. z wnioskiem (pismo z dnia [...] 2014 r.) o udostępnienie, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 – dalej: u.d.i.p.), informacji w zakresie dotyczącym elementów sieci elektroenergetycznej należącej do Spółki, znajdujących się na nieruchomości będącej ich własnością, położonej w N. przy ul. P. [...], działka nr [...] o pow. [...] m², dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. XIII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]:

1) na jakiej podstawie i kiedy został wybudowany odcinek przedmiotowej linii wraz ze słupem znajdującym się na nieruchomości?

2) czy, kto i kiedy wyraził zgodę na posadowienie słupa w określonym miejscu na nieruchomości?

3) jaki jest pas gruntu, na którym ze względu na istnienie linii elektroenergetycznej (zgodnie z obowiązującymi przepisami) ograniczona jest możliwość korzystania z nieruchomości – i jak on przebiega?

Wnioskodawcy wystąpili o przekazanie im wyżej opisanej informacji w formie elektronicznej, na wskazane adresy e-mail wskazanych we wniosku.

W piśmie z dnia [...] 2014 r. Spółka poinformowała wnioskodawców, że odpowiedź na ich wniosek zostanie udzielona w ciągu 14 dni, zaś opóźnienie wyniknęło z konieczności wystąpienia do archiwum o dostarczenie dokumentów z lat budowy przedmiotowych urządzeń posadowionych na ich nieruchomości. Następnie w piśmie z dnia [...] 2014 r. Spółka poinformowała wnioskodawców, że po wszechstronnym rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie widzi możliwości uwzględnienia zgłaszanych roszczeń. Nadto organ wyjaśnił, że na położonej w miejscowości N. działce nr [...] "posadowiona jest napowietrzna linia 15 kV, która została wybudowana w 1990 r. dla zasilenia i na wniosek P.", które to urządzenia zostały wybudowane na podstawie decyzji administracyjnej Naczelnika Gminy L., zgodnie z obowiązującymi w chwili budowy przepisami prawnymi. Ponadto Spółka podała, że: urządzenia energetyczne zostały wybudowane z zastosowaniem standardowych rozwiązań i z technicznego punktu widzenia spełniają wszystkie wymagane normy; data posadowienia urządzeń elektroenergetycznych i ich eksploatacja w sposób nieprzerwany przez P. S.A. i jej poprzedników prawnych od momentu przyłączenia tychże urządzeń do sieci, jak również zestawienie tych okoliczności sprawy w kontekście obowiązujących przepisów, w tym w szczególności art. 172 i nast. Kodeksu cywilnego (dalej: K.c.), prowadzi do jednoznacznego wniosku o skuteczności zasiedzenia w dobrej wierze służebności przesyłu na rzecz Spółki. W tym zakresie organ podniósł, że urządzenia elektroenergetyczne znajdujące się w majątku Spółki pozwalają realizować zadania z zakresu użyteczności publicznej, do jakich należy dostarczanie do odbiorców energii elektrycznej, przy czym przez ponad 20 lat nie wnoszono z tego tytułu żadnych pretensji ani roszczeń.

W piśmie z dnia [...] 2014 r., zatytułowanym "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", W. Z. [wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy] stwierdził, że Spółka odmówiła udostępnienia informacji publicznej, zaś on – jako właściciel nieruchomości – ma prawo do oceny, czy przedmiotowa linia energetyczna została wybudowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz w czasie wskazanym przez Spółkę.

Następnie W. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] 2014 r. wniósł do WSA w Warszawie skargę na "bezczynność P. S.A. w W.", polegającą na "nierozpoznaniu w [...] terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy" o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił Spółce naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, w konsekwencji zaś nierozpatrzenie wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej w przepisanym terminie.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej – w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

W motywach skargi skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi na bezczynność Spółka nie ustosunkowała się do jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Argumentował, że zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. w sytuacji, gdy organ odmówi udostępnienia informacji publicznej, wnioskodawca ma możliwość zwrócenia się do niego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, co skarżący uczynił po otrzymaniu w dniu [...] 2014 r. pisma Spółki z dnia [...] 2014 r. Powołując się na art. 52 § 1 P.p.s.a., podniósł, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest warunkiem koniecznym do złożenia skargi na odmowę udzielenia informacji publicznej, stąd też – z uwagi na to, że nie zgadzał się z decyzją odmowną Spółki – wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy, które stanowiło kolejny etap postępowania o udzielenie informacji publicznej. W ocenie strony, organ powinien był, stosownie do brzmienia art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., rozpoznać wniosek skarżącego z dnia [...] 2014 r. w terminie 14 dni, jednakże do dnia dzisiejszego wniosek ten nie został rozpatrzony, stąd też P. w W. pozostaje w bezczynności względem rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu [...] 2014 r. potwierdził, że przedmiotem skargi na bezczynność Spółki w niniejszej sprawie jest nierozpatrzenie przez P. S.A. w W. wniosku skarżącego z dnia [...] 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

P. S.A. w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Spółka podniosła m.in., że w piśmie z dnia [...] 2014 r. przedstawione zostały informacje w zakresie terminu wzniesienia urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na nieruchomości położonej w N. przy ul. P. [...] (dz. nr [...]), jak również podmiotu, na którego wniosek zostały one wzniesione, oraz organu, który wydał decyzję stanowiącą pozwolenie na budowę przedmiotowych urządzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, motywując swoje rozstrzygnięcie, stwierdził, że zarzut bezczynności Spółki polegający na "nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy" jest nieuzasadniony.

Sąd I instancji stwierdził, że Spółka w piśmie z dnia [...] 2014 r. udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] 2014 r. i brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe pismo organu stanowi rozstrzygnięcie (decyzję) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 w związku z art 17 ust. 1 u.d.i.p. Wskazując na cechy decyzji administracyjnej jako oświadczenia woli organu administracji publicznej, Sąd stwierdził, że procesowe pojęcie decyzji należy wywodzić z art. 104 K.p.a. łącznie z art. 105, art. 107 oraz art. 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem Sądu udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu skierowanej na wywołanie określonych skutków prawnych. Wobec powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał stanowisko strony, że pismo informacyjne P. S.A. w W. z dnia [...] 2014 r. jest decyzją administracyjną, skoro nie zawiera ono wszystkich elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej – w szczególności brak w nim rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania.

W konsekwencji Sąd uznał, że pismo skarżącego z dnia [...] 2014 r., wyrażające w istocie niezadowolenie z odpowiedzi udzielonej przez Spółkę na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie może stanowić wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Dalej w tym względzie wyjaśnił, że od pisma Spółki z dnia [...] 2014 r. skarżącemu nie przysługiwał środek zaskarżenia w trybie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Sąd stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje wyłącznie w przypadku wydania przez organ decyzji (rozstrzygnięcia) w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.d.i.p., co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd I instancji przyjął, że w sytuacji, gdy Spółka uprzednio już w piśmie z dnia [...] 2014 r. udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] 2014 r., to na gruncie u.d.i.p. nie była obowiązana do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] 2014 r. i udzielenia na to pismo odpowiedzi w określonej formie. Zarazem Sąd zaznaczył, że jeżeli skarżący pozostawał w przekonaniu, iż Spółka – pomimo doręczenia mu pisma z dnia [...] 2014 r. – nie udostępniła żądanej informacji publicznej bądź udzieliła informacji niepełnej, czy też nieadekwatnej do zakresu żądania wniosku, mógł – i nadal może – skierować skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] 2014 r., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z tym wnioskiem.

W tych warunkach Sąd skonstatował, że skoro organ nie wydał decyzji (rozstrzygnięcia) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., nie miał też obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. na skutek pisma skarżącego z dnia [...] 2014 r.

Zaskarżając w całości wyrok WSA w Warszawie, W. Z. w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Wskazując na przepisy art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., skarżący sformułował następujące zarzuty oparte na procesowej podstawie skargi kasacyjnej, polegające na naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 107 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że pisma organu z dnia [...] 2014 r. nie można uznać za decyzję, podczas gdy zawiera ono podstawowe elementy, które judykatura uznaje za konieczne do przyjęcia, że dany dokument stanowi decyzję organu;

2. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz podniesione w skardze zarzuty dawały podstawę do uwzględnienia skargi;

3. art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, podczas gdy w sprawie doszło po pierwsze – do wydania przez organ decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, a po wtóre – organ pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie przedstawił argumentację na poparcie tezy o naruszeniu przez Sąd I instancji powołanych przez stronę przepisów postępowania. Skarżący podtrzymał stanowisko, że pismo P. S.A. W z dnia [...] 2014 r. jest decyzją administracyjną, bowiem zawiera oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy, a także podpis osoby reprezentującej ten podmiot. Podkreślił, że istotą sprawy, o której orzekł organ było "udostępnienie informacji publicznej dotyczącej urządzeń energetycznych posadowionych na nieruchomości o numerze ew. [...] położonej w miejscowości N.", co jednoznacznie wynika z kwestionowanego pisma P. S.A. W z dnia [...] 2014 r., które zawiera uzasadnienie znajdujące się pod rozstrzygnięciem o istocie sprawy, a czego WSA w Warszawie nie zauważył.

Omawiając treść kwestionowanego pisma Spółki, skarżący podniósł, że organ wskazuje w uzasadnieniu tego pisma, że nie może uczynić zadość wnioskowi złożonemu przez skarżącego i I. Z., bo de facto dokumenty te nie będą im potrzebne. W ocenie skarżącego było to celowe działanie organu mające mu utrudnić zapoznanie się z żądanymi przez niego dokumentami, którymi Spółka dysponowała. Jego zdaniem, akapitu rozpoczynającego się od słowa "informujemy", nie można zinterpretować – jak uczynił to Sąd I instancji – jako przedstawienia informacji w sprawie, gdyż jest to właśnie wyjaśnienie, dlaczego organ podjął decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej. W tym zakresie skarżący kasacyjnie podniósł, że w piśmie z dnia [...] 2014 r. wnioskodawcy wnieśli o udostępnienie informacji w formie elektronicznej, to jest poprzez "przesłanie skanów stosownych dokumentów na podany we wniosku adres mailowy".

Zdaniem strony, nie można zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Warszawie co do tego, że organ właśnie w piśmie z dnia [...] 2014 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] 2014 r. W tym względzie argumentował, że "skarżący jednoznacznie domagał się przedstawienia mu skanów dokumentów". Ponadto wskazał na rozbieżność w rozumowaniu Sądu I instancji, bowiem z jednej strony Sąd ten twierdzi, że skarżący może rozważyć wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na nieudzieleniu informacji stosowanie do wniosku z dnia [...] 2014 r., a z drugiej strony uznaje, iż doszło do udzielenia odpowiedzi na tenże wniosek.

W ocenie skarżącego P.S.A. w W. jako przedsiębiorca wykonujący zadania publiczne powinien działać w sposób zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, dlatego też pismo z dnia [...] 2014 r. stanowi decyzję odmawiającą udzielenia żądanej m.in. przez skarżącego informacji publicznej. Skarżący zaznaczył, że działał w pełnym zaufaniu do organu, uznając właśnie, że otrzymane pismo stanowi decyzję, od której – zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej – powinien złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego o cenie, skoro organ, odpowiadając na wniosek, wskazał, że nie widzi możliwości zaspokojenia roszczeń wnioskodawcy, to z całą mocą należy stwierdzić, że chodziło o udostępnienie żądanych dokumentów odnoszących się do punktów 1-2 zawartych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] 2014 r., a nie jakiś bliżej nieokreślonych innych zapytań. Ponadto strona wspomniała, że zachodzi obawa, czy aby pismo z dnia [...] 2014 r. nie zostało celowo skonstruowane w taki sposób, by istniały wątpliwości co do jego zakwalifikowania jako decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym – w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej i według stanu prawnego obowiązującego w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji.

Żaden ze sformułowanych zarzutów w ramach powołanej podstawy kasacyjnej nie był zasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że błędnie autor skargi kasacyjnej przyjmuje, iż pismo spółki P. S.A. w W. z [...] 2014 r., udzielające skarżącemu odpowiedzi na wniosek z [...] 2014 r., stanowi rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 u.d.i.p. do wskazanych w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej, oznacza, że rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego, czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakakolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 28/13, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym względzie należy podzielić całokształt poglądów zaprezentowanych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, a dotyczących niezbędnych elementów decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec ewentualnego braku któregoś z elementów decyzji wskazanych w art. 107 § 1 K.p.a. (oraz w przepisach szczególnych, wprowadzających dodatkowe wymogi względem treści decyzji administracyjnej, jak chociażby art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.) czynnikiem przesądzającym o tym, czy określoną formę działania można uznać za decyzję administracyjną – lub orzeczenie zrównane z decyzją administracyjną pod względem formy i skutków (art. 17 u.d.i.p.) – jest jej rozstrzygnięcie (osnowa). Bez rozstrzygnięcia nie może być bowiem mowy o istnieniu decyzji administracyjnej (por. stanowisko NSA przedstawione w postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 259/06). Warto też zwrócić uwagę na to, że tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno znajdować oparcie w przepisach prawa, jak również zawierać podpis osoby uprawnionej do jego wydania.

Zaskarżone pismo Spółki z dnia [...] 2014 r. nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (osnowy), gdyż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie odmawia udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej lub umorzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – i nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia o cechach decyzji administracyjnej. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny jedynie wskazuje, że z faktu zawarcia we wstępnej części pisma Spółki z dnia [...] 2014 r. stwierdzenia, że dotyczy "udostępnienia informacji publicznej dotyczącej urządzeń energetycznych posadowionych na nieruchomości o numerze ew. [...] położonej w miejscowości N.", nie sposób wyprowadzić wniosku, że treść informacji zawarta w tym piśmie stanowi odmowę udostępnienia informacji publicznej. Pismo to jest przekazaną stronie informacją na temat okoliczności związanych z zagadnieniami poruszonymi we wniosku strony z dnia [...] 2014 r. oraz innej korespondencji prowadzonej ze Spółką, a dotyczącej posadowienia na rzeczonej nieruchomości wskazanych urządzeń elektroenergetycznych oraz ich eksploatacji, jak to trafnie ustalił Sąd I instancji na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, w tym przedstawionego na rozprawie stanowiska pełnomocnika skarżącego. W tym kontekście Sąd zasadnie stwierdził, że za takie rozstrzygniecie nie można uznać zawartej w omawianym piśmie informacji, że Spółka "(...) nie widzi możliwości uwzględnienia zgłaszanych roszczeń", a sformułowania tego z pewnością nie można utożsamiać z odmową udostępnienia informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] 2014 r.

Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie ocenił przedmiotowe pismo Spółki z dnia [...] 2014 r., a w konsekwencji uznał, że nie stanowiło ono rozstrzygnięcia z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. (odmowy udostępnienia informacji publicznej), od którego mógłby przysługiwać stronie środek odwoławczy, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.d.i.p. W ten sposób słusznie uznał, że pismo skarżącego z dnia [...] 2014 r. nie może być rozpatrywane w kategoriach środka prawnego, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.d.i.p., i co do rozpatrzenia którego Spółka mogłaby pozostawać w bezczynności. Sąd I instancji nie tylko prawidłowo i wyczerpująco omówił te zagadnienia, lecz wyjaśnił także stronie, jakie może podjąć działania w celu zwalczania ewentualnej bezczynności Spółki w sprawie udostępnia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] 2014 r. Dlatego też nie można po stronie WSA w Warszawie doszukać się naruszenia przepisu art. 107 § 1 K.p.a.

Konsekwencją przesądzenia charakteru kwestionowanego pisma Spółki z [...] 2014 r. oraz pisma skarżącego z dnia [...] 2014 r., skutkującego niezasadnością zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 107 § 1 K.p.a., jest również uznanie braku naruszenia przez Sąd przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Skoro zasadnie WSA w Warszawie stwierdził brak stanu bezczynności w zakresie wynikającym ze skargi, to nie mógł zastosować powołanego przepisu, jak również naruszyć go poprzez niezastosowanie.

Nade wszystko jednak trzeba podkreślić, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem w dacie orzekania przez ten Sąd, tj. dnia 5 sierpnia 2015 r. taki przepis w ogóle nie występował w omawianej ustawie procesowej. W tym czasie art. 149 P.p.s.a. składał się z dwóch paragrafów, z czego § 1 nie zawierał mniejszych jednostek redakcyjnych w postaci punktów. Przepis art. 149 § 1 składał się z dwóch zdań i stanowił, że 1) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 2) jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zmiana brzmienia i redakcji przepisu art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nastąpiła ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), która weszła w życie dopiero z dniem 15 sierpnia 2015 r., jak to wynika z art. 3 tej ustawy. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, to nie jest władny samodzielnie modyfikować zarzuty powołane w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, tak by dostosowywać je do brzmienia przepisów obowiązujących w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym też zakresie warto przypomnieć, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (tak np. NSA w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 107/16, dostępnym jw.).

Skoro zatem dwa wcześniej omówione zarzuty okazały się chybione, zaś rozstrzygnięcie Sądu I instancji trafne, to również zarzut naruszenia przepisu art. 151 P.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Oddalenie skargi przez WSA w Warszawie na podstawie powołanego przepisu było bowiem w pełni uzasadnione. Wbrew stanowisku strony skarżącej, w sprawie nie doszło do wydania przez Spółkę decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, wobec tego brak było aktu administracyjnego, w stosunku do którego przysługiwałoby skarżącemu prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). Sprawa udostępnienia informacji publicznej w ogóle nie osiągnęła etapu, o którym mowa w art. 17 u.d.i.p., nie było zatem podstaw do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stąd też Spółka nie pozostawała w bezczynności co do rozpoznania tego rodzaju wniosku skarżącego.

Reasumując wszystko powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestionowane pismo Spółki z dnia [...] 2014 r. nie zawiera rozstrzygnięcia o żądaniu wnioskodawcy, wobec tego nie może stanowić rozstrzygnięcia administracyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., od którego przysługiwałby stronie środek odwoławczy w formie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Pismo to nie ma formy decyzji; nie zawiera także pouczenia, czy i w jakim trybie służy odeń odwołanie. Pismo to ma cechy wyłącznie pisma informacyjnego (por. uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 928/05, przywołanego w wyroku NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11 – orzeczenia dostępne jw.). Nie zamyka ono zresztą stronie możliwości domagania się, aby jej sprawa z wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej została załatwiona – czy to poprzez jej udzielenie zgodnie z wnioskiem, czy też poprzez wydanie decyzji (rozstrzygnięcia), o której mowa w art. 16 ust. 1 (art. 17 ust. 1) u.d.i.p.

Wobec powyższego Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że w sytuacji, gdy Spółka uprzednio już w piśmie z dnia [...] 2014 r. udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] 2014 r., to na gruncie u.d.i.p. nie była obowiązana do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] 2014 r. i udzielenia na to pismo odpowiedzi w określonej formie. Stad te nie można przypisać spółce P. S.A. w W. bezczynności w rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia [...] 2014 r., które miałoby stanowić wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.