Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 287/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 14 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 8 maja 2006 r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], wydanej w przedmiocie sposobu realizacji przyznanego E. T. zasiłku stałego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący, który w postępowaniu administracyjnym wydał decyzję w I instancji, nie zgadza się z negatywną oceną tej decyzji wyrażoną przez organ II instancji w reformatoryjnej decyzji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. Art. 50. § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W orzecznictwie NSA, jakie ukształtowało się w okresie obowiązywania ustawy o NSA, dominował pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (por. np. uchwałę NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 (niepublikowany), rozważając tę kwestię na gruncie art. 50 § 1 podzielił w całej rozciągłości stanowisko wyrażone we wcześniejszym orzecznictwie. Sąd ten, odwołując się do wskazanego orzecznictwa stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W wyroku stwierdzono, że "Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego". Należy zauważyć, że stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 odpowiada poglądom formułowanym w tym względzie przez większość przedstawicieli doktryny (por. m.in. J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym (w:) Księga jubileuszowa Profesora zw. Dra hab. Józefa Filipka, Zakamycze 2001, s. 721 i n.; T. Woś, glosa do uchwały NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, Sam. Teryt. 2004, nr 12, s. 79; M. Stahl, glosa do wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., OSK 301/04, OSP 2005, z. 2, s. 72).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dotyczą one również sytuacji, gdy w sprawie w I instancji została wydana decyzja przez Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej stanowiącego jednostkę organizacyjną gminy, działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy, będącego organem jednostki samorządu terytorialnego. Wówczas bowiem wydana decyzja stanowi w istocie decyzję organu jednostki samorządu terytorialnego, a więc organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) , sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w punktach 1 - 5 art. 58 § 1 tej ustawy, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Ponieważ Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wydając w niniejszej sprawie w imieniu Burmistrza Miasta i Gminy decyzję administracyjną w I instancji, występował w roli organu administracji publicznej, nie może być traktowany jako uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji, a jego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego przepisu.