Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 220/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130, art. 135, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. WSA Marian Wolanin, Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub - Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 774/12 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 774/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. C. (dalej także, jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Starosta T., na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej także, jako: "ustawa"), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B do czasu zdania egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że przesłanką zatrzymania stronie uprawnienia do kierowania pojazdami było zatrzymanie w dniu [...] marca 2012 r. prawa jazdy przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w [...] z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Odwołanie od tej decyzji złożył E. C.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w sprawie okolicznością bezsporną jest, iż skarżący w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 25 punktów tj.:

- [...] lutego 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów,

- [...] marca 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów,

- [...] kwietnia 2011 r. za przekroczenie prędkości - 2 punkty,

- [...] listopada 2011r. za niedostosowanie się do znaku "zakaz wyprzedzania" 5 punktów,

- [...] stycznia 2012 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów.

Powyższe skutkowało wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2012 r. do Starosty T. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, zatrzymaniem prawa jazdy przez Policję, a także wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ I instancji (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g i art. 138 ust. 1 ustawy). Kolegium podkreśliło, że zatrzymanie prawa jazdy dotyczy sytuacji, gdy wpisy liczby punktów do ewidencji mają charakter ostateczny, a jednocześnie w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania prawidłowości rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń i nakładających kary za ich popełnienie. Organ odwoławczy podniósł, że przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów obligowało organ I instancji do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Jako niezasadny organ ocenił zarzut odwołania, że liczba punktów powinna ulec zmniejszeniu z uwagi na odbycie przez skarżącego w dniu 28 stycznia 2012 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w T. Odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, powoduje zmniejszenie ilości punktów karnych lecz dotyczy to sytuacji gdy kierowca odbył takie szkolenie przed uzyskaniem 24 punktów. Nie dotyczy to natomiast przypadku, gdy odbyte szkolenie miało miejsce po uzyskaniu przez kierowcę 24 punktów. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu faktu nieświadomości skarżącego co do liczby posiadanych punktów Kolegium stwierdziło, że organ prowadzący ewidencję (Policja) nie ma obowiązku każdorazowo informować kierowców o sumie posiadanych przez nich punktów karnych. Kierowca winien interesować się jaką ilość punktów posiada oraz dbać o to, by nie przekroczyć dozwolonego limitu. Informację w tym zakresie lub zaświadczenie może uzyskać od Policji. W ocenie Kolegium w sprawie nie nastąpiło także zarzucane w odwołaniu naruszenie art. 10 K.p.a., bowiem strona została pouczona o prawie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, lecz z tego prawa nie skorzystała. Organ drugiej instancji za uzasadnione, w świetle dyspozycji art. 108 § 1 K.p.a., uznał nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Kolegium strona, wielokrotnie naruszając przepisy ruchu drogowego, stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.

Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł E. C.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Na wstępie Sąd I instancji przytoczył stan faktyczny sprawy oraz treść art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 138 ust. 1 i 2, art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz.1998 ze zm., dalej, jako: "rozporządzenie z 2002 r."), a także § 8 ust. 6 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488, dalej, jako: "rozporządzenie z 2012 r."). Sąd uznał, że w okolicznościach tej sprawy zdarzenia stanowiące podstawę ustalenia stanu faktycznego miały miejsce w dacie obowiązywania rozporządzenia z 2002 r., zatem zasadnie organ odwoławczy, pomimo, że w dacie orzekania obowiązywało już rozporządzenie nowe - powołał uprzedni akt prawny dla oceny skutków tych zdarzeń.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo orzekły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W ocenie Sądu, odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, powoduje zmniejszenie liczby punktów lecz dotyczy to sytuacji gdy kierowca odbył takie szkolenie przed uzyskaniem 24 punktów. Odbycie szkolenia nie powoduje jednakże zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które uzyskała liczbę punktów przekraczającą 24. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci zatrzymania prawa jazdy oraz wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest dopuszczenie się przez kierującego pojazdem naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujące przekroczeniem liczby 24 punktów (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 138 ust. 1 ustawy). Gdyby bowiem decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy miałaby być wydawana wskutek wpisu punktów karnych do ewidencji, to ustawodawca określiłby to wyraźnie. Użycie określenia: "przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów" należy natomiast wiązać ze zdarzeniem, które stanowi naruszenie przepisów ruchu drogowego. Rozróżnienie tych pojęć widoczne jest w art. 130 ust. 1 ustawy, który wyraźnie stanowi, że w pierwszej kolejności określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów, a następnie wpisuje się punkty do ewidencji. Również w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r., stanowiąc o przypadku kiedy odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego – wskazano, że dotyczy to osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia "dopuściła się naruszeń". Mylne jest zatem wnioskowanie strony skarżącej, że redukcja punktów karnych nie powinna być wiązana z datą wykroczeń, lecz datą wpisu punktów karnych do ewidencji.

Nie może również odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku zarzut skargi dotyczący braku umocowania ustawowego dla wprowadzenia regulacji § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. i jego niezgodności z normą art. 130 ust. 3 ustawy. Na poparcie tej tezy Sąd I instancji przytoczył fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 275/10.

W ocenie Sądu I instancji, nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia podnoszona w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze okoliczność, iż skarżący przystępując do szkolenia (28 stycznia 2012 r.) nie miał świadomości, że w dniu [...] stycznia 2012 r. przekroczył 24 punkty, gdyż żaden organ administracji go o tym nie poinformował. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i w jej gestii leży dokonywanie wpisów punktów i ich usuwanie (art.130 ust.1 ustawy z 29 czerwca 1997 r. oraz § 3 ust.1 i § 6 rozporządzenia z 20 grudnia 2002 r.). Każdy kierowca może uzyskać od Policji informację lub zaświadczenie o liczbie posiadanych punktów, co wynika z treści § 9 rozporządzenia z 20 grudnia 2002 r. Żaden przepis prawa nie obliguje organu administracji do każdorazowego powiadamiania kierowcy jaką ilość punktów zgromadził on w ewidencji. To w interesie kierowcy leży kontrolowanie stanu swoich punktów.

Jako prawidłową Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał ocenę organu odwoławczego odnośnie zaistnienia w sprawie podstaw do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. W szczególności trafnie podniesiono, iż skarżący wielokrotnie naruszając przepisy ruchu drogowego stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.

Nie zasługuje także na uwzględnienie, zdaniem Sądu I instancji, zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasad postępowania administracyjnego (art. 107 § 3 K.p.a.).

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się E. C. i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie w oparciu art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") o uchyleniu decyzji obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a.:

a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 130 ust. 3 ustawy w związku z § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w związku z art. 92 Konstytucji RP, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów karnych nie powoduje odjęcia 6 punktów karnych, podczas, gdy § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. nie powinien zostać zastosowany, z uwagi na jego wydanie z przekroczeniem delegacji ustawowej i niezgodność w tym zakresie z ustawą. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi przez Sąd I instancji;

b. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że organ zgodnie z prawem wydał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy pomimo posiadania przez skarżącego liczby punktów karnych nieprzekraczającej 24, w związku z odbyciem w dniu 28 stycznia 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy i odjęciem 6 punktów karnych. Posiadanie punktów karnych w liczbie nieprzekraczającej 24 nie pozwala na zastosowanie powołanych przepisów ustawy. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wykazywano przekroczenie rozporządzeniem z 2002 r. delegacji ustawowej wskazanej w art. 130 ust. 4 ustawy. W ocenie skarżącego ustawodawca upoważnił właściwego ministra jedynie do wskazania liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, nie zaś do określania innych warunków dotyczących tego zagadnienia, w szczególności określania ograniczeń w odejmowaniu punktów. Ta kwestia została uregulowana w ustawie, w art. 130 ust. 3. Ustawodawca chcąc wprowadzić dalej idące ograniczenia w możliwości zmniejszania liczby punktów, również ustanowiłby je w ustawie. W tej sytuacji nie było podstaw do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a następnie oddalenia skargi przez Sąd I instancji, skoro skarżący nie przekroczył limitu 24 punktów karny, albowiem odbył stosowne szkolnie.

Dalej podniesiono, że skarżący nie miał świadomości przekroczenia w dniu [...] stycznia 2012 r. limitu punktów karnych, w związku z czym w dniu 28 stycznia 2012 r. przystąpił do szkolenia, będąc przekonanym, że liczba uzyskanych punktów zbliża się do maksymalnej 24. Błędne przekonanie skarżącego wynikało z faktu, że w dniu [...] stycznia 2012 r. nie zostało mu zatrzymane prawo jazdy, co zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy powinno zostać uczynione gdyby w związku z popełnionym w dniu [...] stycznia 2012 r. wykroczeniem skarżący przekroczył 24 punkty karne. Podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2012 r. skarżący posiadał 19 punktów karnych, a zatem funkcjonariusz policji po ukaraniu mandatem karnym i przepisaniu kolejnych 6 punktów karnych, powinien stwierdzić przekroczenie limitu 24 punktów karnych i zatrzymać prawo jazdy.

Skarżący wyjaśnił również, że nawet gdyby przed przystąpieniem do szkolenia w dniu 28 stycznia 2012 r. wystąpił do właściwego organu o wydanie zaświadczenia o ilości posiadanych punktów karnych, to potwierdziłby jedynie, że ustawowego limitu nie przekroczył, albowiem punkty karne za wykroczenie z dnia [...] stycznia 2012 r. zostały wprowadzone do ewidencji dopiero w dniu [...] lutego 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, choć uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy są przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej do Sądu administracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2012 r. Przypomnieć bowiem należy, że zasadą jest, że organ administracji publicznej stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Przepisy stosowanego aktu prawnego decydują również o tym, czy i w jakim zakresie organ powinien stosować ewentualnie przepisy uchylonych aktów prawnych. Nowy akt prawny powinien rozstrzygać, jaki jest jego wpływ na sprawy będące w toku, tzn. powinien zawierać przepisy przejściowe. W dniu 9 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Przywołany akt wykonawczy do ustawy nie zawiera szczegółowych uregulowań przejściowych, a zatem jest rozporządzeniem obowiązującym od dnia jego wejścia w życie. Wadliwe zatem było powoływanie przez organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji w swoich rozstrzygnięciach nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia z 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Tym niemniej wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, a to z następujących względów.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

W myśl art. 130 ust. 2 ustawy punkty te usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów.

Konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego i przekroczenie limitu 24 punktów jest, w myśl art. 135 ust 1 pkt 1 lit. g ustawy, zatrzymanie prawa jazdy przez policjanta za pokwitowaniem. Stosownie zaś do art. 138 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ administracji starosta wydaje w takim przypadku decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter związany, a co za tym idzie właściwy Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy po przekroczeniu przez kierowcę 24 punktów karnych. Już z powyższego wynika, że wykluczone jest zmniejszenie liczby punktów poprzez odbycie szkolenia po przekroczeniu takiej ich liczby, jaka wiąże się ze wspomnianymi następstwami (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 495/12 dostępne: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, LEX nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10, LEX nr 1069603 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2038/11 niepublikowany).

W dniu orzekania przez Starostę T. w sprawie skarżącego, w ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego widniała liczba 25 punktów karnych. A zatem organ I instancji nie mógł uczynić inaczej, aniżeli orzec o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, który jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Podkreślenia wymaga, że - zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 503/12, z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11) - wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji - stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z tej przyczyny, w przypadkach spornych, jedynie sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc toczące się przed nimi postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów naliczonych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje w okolicznościach niniejszej sprawy – podniesiona w skardze kasacyjnej – ewentualna niezgodność § 8 pkt 6 rozporządzenia z 2002 r. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po pierwsze przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie z przyczyn wskazanych wyżej, a po drugie podstawa wydania w niniejszej sprawie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy ma swoje umocowanie w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a nie w przepisach aktu wykonawczego.

Odpowiadając na wątpliwości skarżącego wypada podnieść, że zasadniczo zatrzymanie fizyczne prawa jazdy, którego dokonuje policjant poprzedza zatrzymanie prawne, sprowadzające się do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W niniejszej sprawie skarżącemu prawo jazdy zostało zatrzymane przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w [...] w dniu [...] marca 2012 r., natomiast decyzja administracyjna w tym przedmiocie wydana została w dniu [...] kwietnia 2012 r. Niezatrzymanie prawa jazdy przez policjanta w dniu [...] stycznia 2012 r. nie może świadczyć o wadliwości wydanej w sprawie decyzji, a w konsekwencji o naruszeniu przez Sąd I instancji powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Również brak świadomości skarżącego, co do przekroczenia limitu 24 punktów karnych nie może być trafnym zarzutem skargi kasacyjnej. Zarzut ten sprzeczny jest ze stanowiskiem strony skarżącej, że przekroczenie limitu 24 punktów pozostaje bez znaczenia dla możliwości skorzystania ze szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy i odjęcia 6 punktów karnych. Nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne są wywody skargi kasacyjnej wskazujące – z jednej strony, że szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy odbyć można również po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych, a z drugiej strony, że skarżący będąc w przekonaniu, że liczba posiadanych przez niego punktów karnych dopiero zbliża się do maksymalnej liczby 24, przystąpił do szkolenia celem zmniejszenia ich o 6. Jeśli takie były intencje skarżącego to zdawał on sobie sprawę, że przekroczenie limitu dopuszczalnych punktów karnych za naruszanie przepisów ruchu drogowego pociągnie za sobą określone reperkusje w postaci zatrzymania prawa jazdy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjnym, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.