Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 546/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 2 pkt 1, par. 4 ust. 1, par. 4 ust. 2, par. 4 ust. 3, par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.
article: art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 24 ust. 2, art. 24 ust. 2a, art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2021 roku sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. S.-J., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 49a lok. 215, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. B.A.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] r., nr [...] o przyznaniu E.O. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. w wysokości 215,84 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny podniósł, że 13 października 2020 r. E.O. wniosła o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku skarżąca załączyła: orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] września 2018 r. nr [...] orzekające umiarkowany stopień niepełnosprawności i ustalające, że niepełnosprawność istnieje od 23 roku życia, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] grudnia 2018 r. nr [...] ustalające, że niepełnosprawność istnieje od 15 roku życia, wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł., [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] z [...] r. o ustaleniu wyższego stopnia niepełnosprawności, zmianie wskazań stopnia niepełnosprawności oraz zmianie wskazań na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] września 2018 r. w ten sposób, że zaliczono skarżącą do znacznego stopnia niepełnosprawności z przyczyn oznaczonych kodem [...] i ustalono, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 31 marca 2019 r., niepełnosprawność istnieje od 15 roku życia, skarżąca wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną zdolnością do samodzielnej egzystencji oraz wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju oraz o oddaleniu odwołanie w pozostałym zakresie, wyrok Sądu Okręgowego w Ł., [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] r., sygn. akt [...] oddalający apelację skarżącej od wyroku z [...] r.

Decyzją [...] listopada 2020 r., nr [...] Prezydent Miasta Z. odmówił E.O. przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Od decyzji tej odwołanie wniosła skarżąca. Do odwołania załączyła orzeczenie Powiatu [...] [...] z [...] września 2020 r. nr [...] orzekające znaczny stopień niepełnosprawności oraz orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] listopada 2020 r. uchylające orzeczenie z [...] września 2020 r. w części dotyczącej terminu jego ważności oraz prawa do zamieszkania w oddzielnym pokoju. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z [...] stycznia 2021 r. uchyliło decyzję z [...] listopada 2020 r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem dokonania oceny, czy okoliczności i dowody, które wcześniej nie były organowi znane w dniu wydania decyzji odmownej, miały istotne znaczenie dla sprawy.

Następnie decyzją z 26 lutego 2021 r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. w wysokości 215,84 miesięcznie wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że uwzględnił dokumenty, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji o odmowie przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że została pozbawiona zasiłku pielęgnacyjnego od sierpnia 2018 r. do maja 2020 r. i wobec tego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od sierpnia 2018 r. do maja 2020 r.

Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji powołał treść art. 16, art. 24 ust. 1, ust. 2, ust. 2a i ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.ś.r.". Organ drugiej instancji stwierdził, że unormowania tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem decyzje organów orzekających w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania świadczeń rodzinnych, w tym także zasiłków pielęgnacyjnych, nie mają charakteru uznaniowego, a organy przy podejmowaniu decyzji muszą ściśle przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.O. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, bowiem została pozbawiona zasiłku od sierpnia 2018 r. do maja 2020 r. w związku ze złożeniem pierwszego wniosku w sierpniu 2018 r., wysłanego pocztą do MOPS w Z. 4 lipca 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, co potwierdza orzeczenie lekarskie z [...] września 2018 r. Wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z [...] r. nie był prawomocny. Uzasadnienie otrzymała 15 lipca 2020 r. Wyrok uprawomocnił się 15 września 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 27 września 2021 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu podtrzymała jej stanowisko w sprawie oraz zarzuciła naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do przyznania skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego w ograniczonym zakresie.

Pełnomocnik skarżącej wniosła o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i oświadczyła, że koszty te nie zostały poniesione ani w całości, ani w części.

Na rozprawie 5 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że popiera skargę i argumentację w niej zawartą. Pełnomocnik skarżącej wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Oświadczyła, że koszty te nie zostały pokryte w całości czy też w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) sąd przeprowadził rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie go na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. O zasadach udziału stron w takiej rozprawie poinformowano organ administracji oraz pełnomocnika skarżącej w wykonaniu zarządzenia z 2 września 2021 r. Organ administracji oraz pełnomocnik skarżącej w pismach z 8 i 27 września 2021 r. zgłosili techniczne możliwości udziału w rozprawie zdalnej poza budynkiem sądu (k. 19 i 29). W związku z oświadczeniami pełnomocnika skarżącej oraz organu administracji o posiadaniu możliwości technicznych do uczestnictwa w rozprawie zdalnej, w wykonaniu zarządzenia z 6 października 2021 r. wyznaczono w niniejszej sprawie rozprawę zdalną na 5 listopada 2021 r., o czym zawiadomiono pełnomocnika skarżącej i organ administracji (k. 35-36).

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z przepisów tych wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy. W ramach swej kognicji sąd administracyjny natomiast bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd administracyjny orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Nie tworzy prawa i nie może zastępować ustawodawcy.

Stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Ustawa ta określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych, w tym zasiłku pielęgnacyjnego oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Stosownie do art. 16 ust. 2 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia (art. 16 ust. 3 u.ś.r.).

Stosownie do art. 23 ust. 1 u.ś.r. ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek małżonków, jednego z małżonków, rodziców, jednego z rodziców, opiekuna faktycznego dziecka, opiekuna prawnego dziecka, rodziny zastępczej niezawodowej, osoby uczącej się, pełnoletniej osoby niepełnosprawnej lub innej osoby upoważnionej do reprezentowania dziecka lub pełnoletniej osoby niepełnosprawnej, a także osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny. Wniosek składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby, o której mowa w ust. 1 (art. 23 ust. 2 u.ś.r.).

W myśl art. 24 ust. 1 u.ś.r. prawo do prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c. Zasadą jest więc, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na czas określony. Z treści art. 24 ust. 1 u.ś.r. wynika także obowiązek ustalenia w decyzji ram czasowych, na jakie przyznawane jest prawo do świadczeń rodzinnych (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2008 r., I OSK 124/08). Z punktu widzenia zarzutów skargi istotne znaczenie ma określenie daty początkowej przyznawania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Kwestię tę wyjaśnia kolejny ustęp art. 24 u.ś.r. stanowiąc, że ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych następuje począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (ust. 2 u.ś.r.). Z regulacji tej jasno wynika, że na każdy kolejny okres – w tym na kolejny okres zasiłkowy – winien być złożony nowy, odrębny wniosek dotyczący konkretnych świadczeń rodzinnych, a tym samym świadczenia te nie mogą być przyznane bez stosownego wniosku. Decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, od którego zostanie ustalone prawo do świadczeń rodzinnych, posiada data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu realizującego świadczenia rodzinne. Nawet zatem jeśli przez uprawnionego spełnione były ustawowe przesłanki do otrzymania świadczenia rodzinnego, lecz wniosek o jego przyznanie nie został złożony, to organ nie ma prawnej możliwości przyznania świadczenia rodzinnego za okres poprzedzający złożenie wniosku. W świetle art. 24 ust. 2 u.ś.r. wniosek o przyznanie świadczenia jest czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie świadczenia, przy czym świadczenie może być przyznane najwcześniej od miesiąca złożenia wniosku w organie. Inaczej mówiąc decyzja w przedmiocie świadczenia wywołuje skutki od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Przyznanie zatem z datą wsteczną poprzedzającą tenże miesiąc, prawa do zasiłku rodzinnego, nawet w przypadku wcześniejszego spełniania przesłanek do jego uzyskania, nie jest możliwe. Powyższa regulacja implikuje tezę, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane z urzędu, ale wyłącznie na podstawie wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Tym samym sprawa o przyznanie prawa do owego świadczenia nie może toczyć się bez odpowiedniego wniosku osoby zainteresowanej. Konsekwencją powyższego jest wyraźnie przewidziana w treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. dopuszczalność ustalenia prawa do owego świadczenia dopiero od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Z przepisu art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można wyinterpretować normy prawnej, zgodnie z którą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym spełnione zostały przez wnioskującego ustawowe przesłanki do otrzymania tego świadczenia (por. wyrok NSA z 5 listopada 2020 r., I OSK 1157/20).

Wyjątek od generalnej zasady ustalania prawa do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (art. 24 ust. 2 u.ś.r.), normuje przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r., który umożliwia nabycie prawa do świadczenia za okres wsteczny, uwzględniający czas rozpatrywania sprawy przez organ właściwy do ustalania niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Warunkiem uzyskania świadczenia za powyższy okres jest złożenie, w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia "wydania orzeczenia" o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wniosku o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności. W takiej sytuacji prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Jakkolwiek przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r. pozwala przesunąć początkową datę prawa do świadczeń rodzinnych do miesiąca zainicjowania postępowania w przedmiocie niepełnosprawności, to jednak nie zmienia materialnoprawnego charakteru terminu, o których wniosek świadczeniowy należy złożyć. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że przepisy art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r. ustanawiają terminy materialne, które nie podlegają przywróceniu na podstawie przepisów k.p.a. Ich przekroczenie powoduje wygaśnięcie uprawnienia. Terminy te zostały ustanowione dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych, a na gruncie u.ś.r. moment złożenia wniosku ma podstawowe znaczenie dla możliwości uzyskania świadczenia w ogóle lub w określonym rozmiarze. Wobec tego w razie ich niezachowania strona nie może żądać przyznania świadczenia wstecz, powołując się na brak możliwości wcześniejszego złożenia wniosku. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym także ewentualny brak winy strony, nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia (vide: A. Kawecka (w:) K. Małysa-Sulińska (red.), A. Kawecka, J. Sapeta, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, Lex 2015, uwagi do art. 24; wyroki NSA: z 8 lutego 2019 r., I OSK 3587/18; z 15 maja 2019 r., I OSK 3742/18; z 5 listopada 2020 r., I OSK 1157/20; z 23 marca 2021 r., I OSK 2679/20).

Z kolei w myśl art. 24 ust. 3 u.ś.r. w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy oraz z uzasadnień decyzji organów obu instancji, zostały one w istocie wydane na skutek wniosku skarżącej z 13 października 2020 r., a nie wniosku z 20 sierpnia 2018 r., który wpłynął do organu pierwszej instancji 31 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniach decyzji organy obu instancji nie odniosły się w ogóle do wniosku skarżącej z 20 sierpnia 2018 r. Wydane w rozpoznawanej sprawie decyzje uwzględniają natomiast spełnienie przez skarżącą przesłanek do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. Nie budzi wątpliwości, że podstawę do przyznania skarżącej tego świadczenia na ten okres stanowią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] września 2020 r. i z [...] listopada 2020 r. Z orzeczeń tych wynika, że postępowanie o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zakończone wydaniem orzeczenia z [...] listopada 2020 r., zostało wszczęte na wniosek skarżącej złożony 25 czerwca 2020 r. Skarżąca została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ustalono, że niepełnosprawność istnieje od 15 roku życia. Orzeczenie z [...] listopada 2020 r. zostało wydane do 31 grudnia 2023 r. Przyznanie skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 czerwca 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. decyzją z 26 lutego 2021 r. jest więc zgodne z powołanymi regulacjami art. 24 ust. 1-3 i ust. 4 u.ś.r. Uwzględnia okoliczność, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] listopada 2020 r. zostało wydane na czas określony do 31 grudnia 2023 r., a postępowanie w sprawie o ustalenie stopnia niepełnosprawności zakończone jego wydaniem zostało wszczęte na wniosek skarżącej z 25 czerwca 2020 r.

Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z [...] r., sygn. akt [...] skarżąca została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od 31 marca 2019 r. W wyroku tym sąd orzekł także, że ustalony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy, a orzeczenie zostało wydane do 31 marca 2020 r. Z akt sprawy nie wynika, aby w okresie od 1 kwietnia do 31 maja 2020 r. skarżąca legitymowała się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności uprawniającym ją do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na ten okres czasu, a przynajmniej brak jest stosownych dokumentów w tym zakresie.

Poza tym z akt sprawy nie wynika, aby wniosek skarżącej z 20 sierpnia 2018 r. został przez organ administracji rozpatrzony, a sprawa wszczęta z tego wniosku załatwiona. Otwarta jest więc w dalszym ciągu kwestia spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od sierpnia 2018 r., którą winien organ administracji ocenić w odrębnym postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej z 20 sierpnia 2018 r. w oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty. W tym też postępowaniu skarżąca winna domagać się od organu administracji rozpatrzenia wniosku z 20 sierpnia 2018 r. Dodać trzeba, że stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło po dostatecznym jej wyjaśnieniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, które następnie prawidłowo zastosowały.

Ze względu na powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 1, § 4 ust. 1-3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 18).

dc