Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 5049/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 263 § 2, art. 34, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 30 ust. 1, art. 41, art. 42
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2018 poz 536
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych  przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 160/20 w sprawie ze skargi M.A. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.A. na rzecz Prezydenta Miasta [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. III SA/Gl 160/20 oddalił skargę M.A. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] sierpnia 2018 r., sygn. akt [...], adwokat M.A. został ustanowiony kuratorem dla nieobecnych: J. C., M. C. i B. K. celem ochrony ich praw w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie nieobecnych z lokalu mieszkalnego.

Skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie na jego rzecz wynagrodzenia z tytułu sprawowanej kurateli powiększonej o stawkę VAT w wysokości netto po 190,00 zł (236,16 zł brutto) dla każdego z uczestników oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu poniesionych wydatków w związku ze swoimi czynnościami w wysokości łącznie 42,45 zł obejmującej wydatki poniesione w sprawie.

W oparciu o wydany w tej sprawie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 października 2019 r., sygn. III SA/Gl 452/19 Prezydent Miasta [...] zaskarżonym aktem z dnia 17 stycznia 2020 r. przyznał skarżącemu wynagrodzenie w kwocie: 1) 123,00 złote (w tym podatek VAT wg stawki 23% w kwocie 23,00 złote) z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu J. C.; 2) 123,00 złote (w tym podatek VAT wg stawki 23% w kwocie 23,00 złote) z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu M. C.; 3) 123,00 złote (w tym podatek VAT wg stawki 23% w kwocie 23,00 złote) z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu B. K. - łącznie w kwocie 369,00 złotych (w tym podatek VAT wg stawki 23% w kwocie 69,00 złotych) z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla w/w osób oraz kwotę 42,45 z tytułu poniesionych wydatków.

W uzasadnieniu powyższego aktu, organ administracyjny, mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 października 2019 r., sygn. III SA/Gl 452/19, wyjaśnił, że w sprawie znajduje zastosowanie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r., w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (§ 1 ust. 2 w zw. z ust. 1 tego rozporządzenia) oraz przepisy określające wynagrodzenie adwokackie w innej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), w wysokości 480,00 złotych.

Ustalając wynagrodzenie w kwocie 123,00 zł (brutto), organ wziął pod uwagę nakład pracy kuratora, a w szczególności liczbę i rodzaj sporządzonych przez niego dokumentów (8 sztuk dokumentów), czynności podjęte w celu ustalenia adresów miejsc zamieszkania uczestników postępowania, liczbę wizyt w siedzibie organu (łącznie 5 wizyt), a także obecność w trakcie wizji lokalnej w dniu 11 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku uznał, że właściwie ustalono wysokość wynagrodzenia należnego skarżącemu za pełnienie obowiązków kuratora, ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego [...] dla trzech nieznanych z miejsca pobytu osób, z których każda była stroną w postępowaniu o wymeldowanie.

Według Sądu I instancji obecnie obowiązujące przepisy zawarte w rozporządzeniu z 9 marca 2018 r., nie zawierają regulacji, wedle której wynagrodzenie kuratora podwyższa się o kwotę podatku VAT. A zatem przyznana skarżącemu przez organ kwota 123,00 zł, w odniesieniu do każdej z osób, mieści się, w ocenie WSA, w granicach przewidzianych przepisami ww. rozporządzenia.

Sąd I instancji wskazał też, że wbrew zarzutom, zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...], w sprawie określenia warunków i wysokości wynagrodzenia przedstawicieli (kuratorów) ustanowionych przez sąd powszechny dla osób nieznanych z miejsca pobytu w postępowaniach meldunkowych nie stanowiło podstawy prawnej zaskarżonego aktu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M.A., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

- nierozpoznanie istoty sprawy i naruszenie art. 263 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. w zw. z przepisami wskazanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określania wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów w sprawie cywilnej i w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800) poprzez przyznanie rażąco niskiej kwoty wynagrodzenia za pełnienie przez nią funkcji kuratora dla nieobecnych.

- nierozpoznanie istoty sprawi i naruszenie art. 30 ust. 1 oraz art. 41 oraz art. 42 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nierozpoznanie zarzutu wydania zarządzenia Prezydenta Miasta [...] nr [...] bez podstawy prawnej i umocowania, z przetoczeniem kompetencji przyznanych Burmistrzowi oraz w sposób stanowiący rażące naruszenie prawa.

- naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, w tym zarzutów wskazujących na nieważność postępowania oraz nierozpoznanie istoty sprawy oraz brak wskazania argumentacji prawnej oraz nie przytoczenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie wysokości przyznanego wynagrodzenia kuratorowi i jego oparcia na zarządzeniu Prezydenta Miasta [...], co czyni niemożliwym dokonanie oceny przez stronę postępowania co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, a także prawidłowego zaskarżenia rzeczonego postanowienia

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie podnoszonych przez skarżącego zarzutów, pominięcie zarzutów merytorycznych dotyczącego zarządzenia Prezydenta Miasta [...] będącego rzeczywistą podstawą wydanego postanowienia.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 1 pkt 1-3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawach cywilnych poprzez nie zasądzenia wynagrodzenia we właściwej wysokości oraz zawierającego stawkę podatku VAT.

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 263 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. w zw. z przepisami wskazanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określania wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów w sprawie cywilnej i w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800) poprzez przyznanie rażąco niskiej kwoty wynagrodzenia za pełnienie przez nią funkcji kuratora dla nieobecnych.

Mając powyższe na uwadze, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi postępowania administracyjnego celem przyznania kuratorowi dla nieznanych z miejsca pobytu należnego wynagrodzenia zgodnie z obowiązującymi powszechnie przepisami prawa tj. w wysokości za reprezentowanie nieznanej z miejsca pobytu M. C. w wysokości 236,16 zł brutto, za reprezentowanie nieznanego z miejsca pobytu J. C. w wysokości 236,16 zł brutto, za reprezentowanie nieznanego z miejsca pobytu B. K. w wysokości 236,16 zł brutto oraz poniesionych wydatków.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie oraz strona przeciwna wyraziły zgodę na skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej, stosownie do art. 182 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Po pierwsze jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104).

Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę przedmiotową skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.

Nadto istotne jest także to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12).

Po drugie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i poznanie motywów, którymi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Po trzecie przypomnieć należy, że podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Co więcej przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12).

Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r., II FSK 925/10; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OSK 2088/12; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 970/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 2535/12; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II GSK 2620/14; wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., II OSK 1725/14).

Z tych też powodów nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty. Autor skargi kasacyjnej podnosząc kolejne zarzuty nie precyzuje też, czy chodzi o ich błędną wykładnię, czy też o ich błędne zastosowanie.

Odnośnie zrzutu naruszenia art. 263 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. w zw. z przepisami wskazanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów w sprawie cywilnej i w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800) stwierdzić należy, że przepisy te nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami p.p.s.a., a nadto, w przypadku art. 34 k.p.a., który dzieli się na paragrafy, a zwłaszcza przywołanego ogólnie Rozporządzenia nie zostały wskazane konkretne przepisy, które miałyby zostać naruszone. Co do naruszenia art. 263 § 2 k.p.a., to ani organ, który wydanym aktem przyznał wynagrodzenie za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym, ani Sąd I instancji nie kwestionowali tego, że są to koszty postępowania bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy.

W konsekwencji jako nieznajdujący podstaw ocenić należy zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 263 § 2 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. w zw. z przepisami wskazanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów w sprawie cywilnej i w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800) poprzez przyznanie rażąco niskiej kwoty wynagrodzenia za pełnienie przez nią funkcji kuratora dla nieobecnych. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie był stosowany ani przez organ administracyjny, ani przez Sąd I instancji, a więc nie mógł zostać przez nich naruszony. Sam fakt, iż skarżący uważa, że przyznano mu rażąco niską kwotę wynagrodzenia nie oznacza, że zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa. Na pewno zaś ocena, czy przyznana kwota wynagrodzenia jest adekwatna, czy rażąco niska, nie może stanowić o przesłance rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Oczywiście bezpodstawny jest zarzut naruszenie art. 30 ust. 1, art. 41 oraz art. 42 ustawy o samorządzie gminnym co do wydania zarządzenia Prezydenta Miasta [...] nr [...] bez podstawy prawnej i umocowania, z przekroczeniem kompetencji oraz w sposób stanowiący rażące naruszenie prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu był wyłącznie akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym, a nie zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...]. Zaskarżony akt nie został nawet wydany na podstawie tego zarządzenia. To poprzednio skierowany do skarżącego akt był wydany na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] – co było jedną z przesłanek jego uchylenia, jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 października 2019 r., sygn. III SA/Gl 452/19. Ubocznie jedynie wskazać należy, że powołane w zarzucie przepisy nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonego aktu, a nadto 41 u.s.g. dzieli się na ustępy (które nie zostały wskazane przez autora skargi kasacyjnej). Zaznaczyć należy, że zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w ramach odrębnej skargi.

Niezasadny jest wreszcie zarzut naruszenia § 1 pkt 1-3 (zapewne chodzi o ust. 1 – 3) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Zgodnie z tymi przepisami "wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł" (ust.1). Zarówno organ administracyjny, jak i Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że ustalone w ten sposób wynagrodzenie nie może przekroczyć kwoty 192,00 zł. Przyznane wynagrodzenie mieści się pomiędzy dolną a górną granicą kwoty dopuszczalnego wynagrodzenia.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia ust. 2 zgodnie, z którym "wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju". Skarżący nie wskazał, aby miała zostać zastosowana inna stawka.

Natomiast z ust. 3 wyraźnie wynika, że "wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to:

1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie;

2) wartość przedmiotu sporu;

3) stopień zawiłości sprawy."

Odnosząc powyższy przepis do zaistniałego stanu faktycznego wyraźnie widać, że organ kierował się powyższymi przesłankami i przyznane wynagrodzenie za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym szczegółowo uzasadnił.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.