Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1908/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 13k ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1310
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu  Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym.
article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a i c, art. 145 par. 3, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. K. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] grudnia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1oraz ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265, dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez A. K. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję GITD z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. o godz. 03:48:34 pojazd specjalny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej macie całkowitej równej 24 000 kg, poruszał się po drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) – [...], bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt. 3 u.d.p. Powyższe naruszenie zostało zarejestrowane przez bramownicę kontrolną zainstalowaną w pasie drogowym wyżej wymienionego płatnego odcinka drogi krajowej. W wyniku podjętych działań GITD ustalił iż kierowcą pojazdu był Skarżący. Na skutek wezwania organu [...] Sp. z o.o. - podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, iż za przejazd ww. pojazdu po drodze krajowej nr [...], zarejestrowany przez bramownicę [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 03:48:34, opłata elektroniczna nie została uiszczona.

Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, ust. 4 u.d.p. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej oraz art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b i ust. 7 u.t.d., GITD wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości 3000 zł wobec stwierdzenia nieuiszczenia wymaganej opłaty.

Od powyższej decyzji Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że nie wniosła opłaty elektronicznej z powodu błędnej informacji uzyskanej na infolinii viaTOLL, iż pojazdy specjalne nie podlegają obowiązkowi uiszczania opłaty.

GITD ponownie rozpoznając sprawę stanął na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w niej stan faktyczny, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Organ zaznaczył, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych bądź pojazdów objętych obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] stycznia 2013 r. oraz w piśmie z [...] marca 2013 r. uzupełniającym skargę, Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji GITD w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucił decyzjom obu instancji:

1. obrazę prawa materialnego, w szczególności poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 13k, ust. 1 pkt 1 u.d.p. oraz wielokrotne nakładanie kar za jeden przejazd po odcinku drogi krajowej, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia opłaty;

2. obrazę prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7, 77 §1, 80 i 107 K.p.a. oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewystarczający, brak wszechstronnej oceny całego dostępnego materiału dowodowego, stronnicze prowadzenie postępowania zarówno jako organ I jak i II instancji, a w szczególności niezweryfikowanie informacji uzyskanych od operatora systemu viaTOLL [...] Sp. z o.o., dotyczących przejazdu po danej drodze krajowej w danym dniu, a także ograniczenie się przez organ II instancji do materiału dowodowego zgromadzonego w I instancji.

Skarżący wskazał decyzje dotyczące przejazdu tego samego dnia oraz tą samą drogą i zaznaczył, że został obciążony karą po 3 000 zł za każdą miniętą na swej drodze bramownicę, które znajdują się na jednym odcinku drogi ekspresowej [...][...] (obwodnica [...]) – [...], wobec czego doszło do pomnożenia dopuszczalnej kary przez ilość mijanych na jednej drodze bramownic. Zdaniem strony, jest to oczywistym i rażącym pogwałceniem przez organ przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę GITD, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2013 r., sygn. akt VISA/Wa 375/13, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na bezsporny stan faktyczny i fakt, że w pojeździe nie było zamontowanego urządzenia Viabox a opłata elektroniczna o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych nie została uiszczona. Sąd uznał, że z uwagi na to, iż odpowiedzialność administracyjna jest odpowiedzialnością obiektywną, która nie zależy od winy strony, wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych było zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że ponieważ incydent rozpatrywany w niniejszej sprawie dotyczy przejazdu pod pierwszą bramownicą, to oznacza, iż organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, gdyż jak ustalono bezspornie w niniejszej sprawie skarżący poruszał się po drodze płatnej pojazdem powyżej 3,5 t bez urządzenia viaBOX i w konsekwencji nie uiścił opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 2114/13, uchylił rozstrzygnięcie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty okazały się uzasadnione. Za zasadne uznano zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dotyczących przejazdu, za który została wymierzona kara pieniężna, w szczególności w kontekście podnoszonego przez Skarżącego faktu wykonywania innych jeszcze przejazdów w tym samym dniu po tej samej drodze i przez tego samego kierowcę. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku zauważył, że Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 10 września 2014 r., sygn. P 36/13, umarzającym postępowanie wszczęte pytaniem prawnym, czy art. 13k ust. 1 u.d.p. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, przychylił się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2701/12, że prokonstytucyjna wykładnia tego przepisu nie dopuszcza możliwości kumulacji kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak opłaty. Takie stanowisko zajął również NSA m.in. w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1588/13. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem w niniejszej sprawie, że przez przejazd w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.p. nie można rozumieć przejazdu pod jedną tzw. bramownicą rejestrującą. Liczba przejazdów bez uiszczenia opłaty nie może być więc określana liczbą rejestracji przejazdu przez kolejne bramownice. Za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy traktować jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca (wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej). Organ nakładający karę pieniężną określił sporny przejazd wskazując jedynie odcinek drogi płatnej, bramownicę, która zarejestrowała przejazd i czas tej rejestracji. Zdaniem NSA nie ustalił natomiast tych wszystkich okoliczności faktycznych, które są niezbędne do skontrolowania przez sąd prawidłowości zastosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. rozumianego w sposób wyżej przedstawiony. Nie wyjaśnił więc przede wszystkim skąd i dokąd przemieszczał się kierujący pojazdem i czy przejazd na tym odcinku można uznać za jeden bądź kilka przejazdów w wymiarze czasowym. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji tych uchybień organu nie dostrzegł i w konsekwencji nie zakwestionował zastosowania przez organ art. 13k ust. 1 u.d.p.

W piśmie procesowym z [...] września 2015 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu powołał się na ustalenia poczynione przez GDDKiA Oddział w [...] opisane w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., z których wynika, że protokół odbioru stałej organizacji ruchu uwzględniający tabliczki T-34 dla spornego odcinka drogi krajowej nr [...][...] (z obwodnicą [...]) – [...], został zatwierdzony [...] listopada 2011 r., zaś montaż tych tabliczek nastąpił [...] i [...] listopada 2011 r. Czynności te zostały zatem dokonane po dacie zarejestrowanego naruszenia co oznacza, że w dniu poruszania się przez Skarżącego odcinek ten nie był oznaczony tabliczką T-34. Skarżący przywołał orzeczenia NSA, z których wynika, że w takiej sytuacji nie można obciążać go odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.

Po drugie Skarżący wskazał, że 2 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2014 r. poz. 1310). W myśl art. 4 tej ustawy nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponadto zgodnie z art. 13k u.d.p. po nowelizacji karę pieniężną wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna a ponadto zachodzą podstawy do jednoczesnego umorzenia postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Niniejsza sprawa dotyczy przejazdu Skarżącego [...] sierpnia 2011 r. o godz. 03:48:34 po drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) – [...]. Tego samego dnia jednak, na tej samej drodze Skarżący został obciążony karą po 3.000 zł za każdą miniętą na swej drodze bramownicę. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, przez przejazd w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.p. nie można rozumieć przejazdu pod jedną tzw. bramownicą rejestrującą. Liczba przejazdów bez uiszczenia opłaty nie może być określana liczbą rejestracji przejazdu przez kolejne bramownice. Za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy traktować jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca (wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej). Przyjmując tę interpretację art. 13k ust. 1 u.d.p., z którą Sąd się całkowicie zgadza, należy stwierdzić, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że organ nakładający karę pieniężną określił sporny przejazd wskazując jedynie odcinek drogi płatnej, bramownicę, która zarejestrowała przejazd i czas tej rejestracji, nie ustalił natomiast skąd i dokąd przemieszczał się kierujący pojazdem i czy przejazd na tym odcinku można uznać za jeden bądź kilka przejazdów w wymiarze czasowym. Ustalenie tych okoliczności faktycznych, było niezbędne do skontrolowania przez Sąd prawidłowości zastosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. rozumianego w sposób wyżej przedstawiony. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, doszło do mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przez organ art. 13k ust. 1 u.d.p., poprzez jego błędną interpretacje opierającą się na przyjęciu, iż przejazd w rozumieniu tego przepisu to w istocie, przejazd pod jedną tzw. bramownicą rejestrującą. W konsekwencji też organy nie dokonały niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych pozwalających na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, naruszając art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy.

Niezależnie od powyższego, należy dodać, że z akt sprawy wynika, że sporny odcinek drogi, po którym poruszał się Skarżący został oznaczony tablicami T-34 dopiero w listopadzie 2011 r., tymczasem kontrola oraz kara pieniężna nałożona na Skarżącego dotyczyła przejazdu [...] sierpnia 2011 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że wjazd na przedmiotową drogę nie był [...] sierpnia 2011 r. należycie oznakowany.

W konsekwencji w sprawie znajduje zastosowanie reguła wynikająca z art. 2 Konstytucji RP, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku. Opisane wyżej stanowisko zostało podtrzymane w wyrokach NSA sygn. akt; II GSK 1467/12, II GSK 1692/12, II GSK 2045/12.

Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1467/12 zauważył, że z "unormowań prawnych wynika, że zarządcy dróg zobowiązani zostali do oznakowania dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna tabliczkami T-34. Znaki kierunku i miejscowości wraz z tabliczką T-34, stanowią dla użytkowników dróg informację, na jakiej drodze się znajdują i czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki te jednocześnie umożliwiają uczestnikom ruchu podjąć decyzję, co do wyboru drogi, płatnej bądź bezpłatnej. Oznacza to, że znak drogowy w postaci tabliczki T-34 wskazuje odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata. Przejazd po drodze oznaczonej znakiem T-34 bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej stanowi naruszenie treści tego znaku". Dlatego też NSA uznał, że obok funkcji informacyjnej znak T-34 zawiera zakaz poruszania się po drodze krajowej bez opłaty, a zatem łączy w swojej treści zarówno funkcję informacji, jaki i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 prawo o ruchu drogowym, znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. Wykładnia językowa cytowanego przepisu nie daje podstaw do kwestionowania rozwiązania polegającego na połączeniu w treści znaku kilku funkcji. Wymienione w tym przepisie funkcje znaków zostały ujęte w postaci alternatywy zwykłej, co oznacza, że znak może pełnić kilka funkcji w nim określonych. Za taką wykładnią przepisu art. 7 ust. 1 prawa o ruchu drogowym opowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27 stycznia 2004 r., sygn. akt P 9/03. Zdaniem Trybunału pogląd, że poszczególne kategorie znaków drogowych wymienione w treści art. 7 ust. 1 ustawy wykluczają się nie jest uzasadniony. Językowa wykładnia treści tego przepisu nie wklucza funkcjonowania znaków drogowych łączących w swojej treści kilka funkcji, np. informacji i zakazu. Jeżeli bowiem zastanowić się nad rolą normatywną znaków drogowych, to regułą jest konstruowanie treści określonych nakazów czy zakazów postępowania w oparciu nie o jeden (i to realizujący tylko jedną funkcję) znak drogowy, ale o kilka z nich, wzajemnie się uzupełniających. Trybunał wskazał na przykłady znaków informacyjnych, które także służyć mogą do dekodowania norm nakazujących lub zakazujących, a których treść wcale tego rodzaju zakazów lub nakazów expressis verbis nie wyraża (np. znak informujący o początku pasa ruchu dla autobusów, znak początek pasa ruchu powolnego)".

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, organ w niniejszej sprawie, stosując wobec Skarżącego sankcję administracyjną z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., naruszył ten przepis przez wadliwą jego wykładnię również z tego względu, iż uznał co do zasady za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu okoliczność właściwego oznakowania drogi, po której poruszał się pojazd/zespół pojazdów kierowany przez Skarżącego – jako drogi płatnej, podczas gdy dla właściwego zrekonstruowania normy prawnej objętej tym przepisem konieczne jest ustalenie, czy droga ta/odcinek drogi była oznaczona zgodnie z wymogami ustalonymi w przepisach prawa.

W kwestii umorzenia postępowania administracyjnego należy wskazać, że 2 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2014 r. poz. 1310). W myśl art. 4 tej ustawy nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W konsekwencji powyższej zmiany przepisów Sąd uznał, że skoro popełnienie naruszenia miało miejsce w [...] sierpnia 2011 r., czyli przed wejściem w życie ww. noweli zatem w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd organ byłby zobowiązany do umorzenia postępowania administracyjnego. Dlatego też uchylenie zaskarżonych decyzji powoduje zarazem brak podstaw prawnych do kontynuowania postępowania dowodowego przez organy transportu drogowego, a zatem ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ze względu na istotną zmianę stanu prawnego nie ma w chwili obecnej konieczności dokonywania ustaleń faktycznych wskazanych w wyroku NSA, a mianowicie badania skąd i dokąd przemieszczał się kierujący pojazdem i czy przejazd na tym odcinku można uznać za jeden bądź kilka przejazdów w wymiarze czasowym.

Stosownie do treści art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

W rozpoznawanej sprawie z uwagi na naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 13k ust. 1 u.d.p.), oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.), w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c P.p.s.a. Z racji tego, że stwierdzone naruszenia dotyczą całości postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że istnieją uzasadnione podstawy do jednoczesnego umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2014 r. poz. 1310).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.