Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 326/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 247
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt VI SPP/Wa 257/19 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi "A" na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w spawie cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

I

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SPP/Wa 257/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "A" (dalej jako: "skarżąca") przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego.

W uzasadnieniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, albowiem została ona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) odrzucona postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2171/19. Odrzucenie skargi oznacza zatem oczywistą bezzasadność, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.

II

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę w całości oraz zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2171/19.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywna przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oznacza to, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt II OZ 998/14). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, kiedy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2171/19 z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, podlegała ona, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzuceniu. Niemniej skarżąca złożyła we wskazanej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 30 lipca 2020 r., na skutek którego, postanowieniem z dnia 13 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił je, wskazując, że wydane zostało z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.

Na zakończenie, wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawieszenia postępowania określonych w art. 123, art. 124, art. 125 i art. 126 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 listopada 2020 r. uchylił postanowienie z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2171/19, a zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.