Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 260/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn.. akt I SA/Gd 260/14 w sprawie ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2013 r., nr sygn. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 260/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z 16 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 5617 złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), złożyło wniosek o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt I SA/Gd 260/14.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał natomiast jakie inne przepisy postępowania, w rozumieniu cyt. przepisu, zostały naruszone w zaskarżonej decyzji oraz w jaki sposób ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wywołuje wątpliwości co do treści wyroku.

Kolegium nie dostrzega również zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie, co wywołuje wątpliwości co do treści wyroku.

Organ podnosi, że decyzje podatkowe nie określały podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od budowli stanowiącej linię kolejową. Organy przyjęły do opodatkowania zgłoszone w deklaracji podatkowej budowle, które nie były przedmiotem sporu między organami podatkowymi a podatnikiem, a więc w tym zakresie deklaracja podatkowa nie była kwestionowana przez organy podatkowe. Podatnik w żaden sposób nie stwierdził, iż zadeklarowane budowle stanowią zlikwidowaną linię kolejową, a przypomnieć należy, że Kolegium stwierdziło na wstępie swojej decyzji, że "budynki i budowle zostały opodatkowane zgodnie z deklaracją podatkową złożoną przez spółkę. Istotą sporu między organem a podatnikiem w przedmiotowej sprawie jest opodatkowanie gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste skarżącej Spółce.

Stwierdzenie przez Sąd, iż organy podatkowe określiły podatnikowi podatek od budowli stanowiącej zlikwidowaną linię kolejową wywołuje zatem wątpliwości co do treści wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2009, s. 581; postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (postanowienie z 5 października 2012 r., II OZ 854/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1133/10, z 17 grudnia 2010 r., II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., II FSK 123/09; www.orzeczenia.nsa.gov.pl, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

Wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana, czy odmienne rozumienie.

Przesłanką przychylenia się do wniosku strony musi być zaistnienie wspomnianych w cytowanym powyżej przepisie wątpliwości. W ramach wykładni wyroku nie mieści się natomiast żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008r., LEX nr 493808).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu nie zachodzi taka sytuacja, która wymagałaby rozstrzygnięcia wątpliwości.

Jak już wskazano, przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, a wynik jest jednoznaczny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie uchyla bowiem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania. Żadnych wątpliwości, zdaniem Sądu, nie powinno budzić również uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Wyraźnie zostały w nim wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Badaniem i oceną prawną Sądu – jak wynika z uzasadnienia – nie były objęte okoliczności wskazane we wniosku o wykładnię, a zwłaszcza ocena czy zlikwidowana linia kolejowa stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ponownie podkreślić należy, że przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 p.p.s.a. mogą być tylko wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w innej sprawie administracyjnej i sposobu jej rozstrzygnięcia. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu.

Odnosząc się do treści wniosku o wykładnię wyroku wskazać należy, iż argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu stanowi polemikę z uzasadnieniem wyroku i zmierza do uzupełnienia uzasadnienia wyroku o wyjaśnienie, co jest przedmiotem postępowania, w sytuacji gdy okoliczność ta, co podkreśla sam wnioskujący organ, nie jest sporna.

Powyższe jak wskazano wyżej nie mieści się w zakresie postanowienia wydanego na podstawie art. 158 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono jak w postanowieniu.