Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 66/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do kwietnia 2011 r. i od września do grudnia 2011 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF skarżąca D. S. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (oświadczeń z dnia 28 lutego i 2 marca 2017 r., odpisów: faktury za opłatę leasingową z dnia 2 stycznia 2017 r., dowodu uiszczenia opłaty leasingowej z dnia 27 lutego 2017 r., umów pożyczki z dnia 4 marca i 2 kwietnia 2014 r. oraz harmonogramów ich spłat z dnia 4 marca i 14 kwietnia 2014 r., zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 stycznia 2017 r., wyciągów z rachunków bankowych za okres od 1 grudnia 2016 r. do 28 lutego 2017 r.) oraz danych zawartych w CEIDG wynika, że wnioskodawczyni zawiesiła z dniem 13 września 2016 r. prowadzenie działalności gospodarczej i aktualnie, poza otrzymywanym świadczeniem wychowawczym na dziecko w wysokości 500 zł, nie uzyskuje innych dochodów, nie posiada żadnych oszczędności (salda jej rachunków bankowych na dzień 28 lutego 2017 r. wynosiły odpowiednio: 70,34 zł oraz –90,87 zł), wierzytelności, papierów wartościowych ani innych praw majątkowych, ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Majątek wnioskodawczyni stanowi udział w ½ części w domu o powierzchni 180 m2, udział w ½ części w nieruchomości rolnej o obszarze 4,28 ha, garaż o powierzchni 24 m2, pomieszczenia gospodarcze (stodoła i kurnik) oraz zakupiony na kredyt samochód o wartości około 40.000 zł. Wnioskodawczyni jest zobowiązana do spłaty zaciągniętych w 2014 r. dwóch pożyczek, których raty stanowią łącznie kwotę 3.332 zł miesięcznie oraz do uiszczania opłaty leasingowej w wysokości 1.661,78 zł miesięcznie. Nadto wnioskodawczyni posiada zaległości podatkowe w kwocie 132.349,90 zł (stan na 16 stycznia 2017 r.), które są przedmiotem prowadzonej egzekucji, w ramach której zawiadomieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej. Jak wskazała wnioskodawczyni, obecnie utrzymuje się dzięki pomocy finansowej teścia, który fakt ten potwierdził w oświadczeniu z dnia 2 marca 2017 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia bez uszczerbku koniecznego utrzymania wpisu od skargi w niniejszej sprawie, określonego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału na kwotę 4.559 zł.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.