Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 2/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 84 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty 1) stwierdza nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w zakresie wykreślenia L. J. z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. oraz stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wykreślającej L. J. z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R.; 2) w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm. dalej określany jako "kpa"), po rozpoznaniu odwołania L. J. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wykreśleniu L. J. z ewidencji diagnostów prowadzonej przez Prezydenta Miasta R.– orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania w toku, którego dokonano następujących ustaleń:

Prezydent Miasta R. postępowanie administracyjne wobec L. J. wszczął z urzędu w rezultacie wniosku złożonego przez Prokuraturę Rejonową w P.. Z treści wniosku wynikało, że L. J. dopuścił się przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy o spełnianiu warunków technicznych przez pojazd, gdy w rzeczywistości badania tego nie dokonał.

Za powyższe przestępstwo kwalifikowane na podstawie art. 271 § 1 kodeksu karnego diagnosta ten wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt [...] został skazany na karę [...] pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres [...] lat oraz stosowną karę grzywny.

Powyższe prawomocne skazanie za popełnione przestępstwo umyślne, w ocenie urzędu prokuratorskiego stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t Dz U nr 108 z 2005 r. poz. 908, dalej określana jako "p.r.d."), ponieważ stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia poświadczającego nieprawdę.

Decyzję Prezydent Miasta R. wydał w oparciu o:

- udowodnione okoliczności, które posłużyły do wydania wyroku przez Sąd Rejonowy

w P. [...] Wydział [...] w dniu [...] maja 2009 roku, sygnatura akt [...], w którym L. J. uznano winnym zarzucanego mu czynu zabronionego;

- przesłanki ustalone w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2010 roku kontroli w Stacji Kontroli Pojazdów [...] - pracodawcy diagnosty L. J., na terenie której doszło do wydania przez diagnostę zaświadczenia o przeprowadzeniu dodatkowego badania technicznego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym.

Ponieważ Sąd w prawomocnym wyroku stwierdził, że badanie to faktycznie nie zostało przez diagnostę wykonane, organ I instancji uznał, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 4 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d. do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów – orzekając o tym we wspomnianej decyzji z dnia [...] września 2010 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

- prawa materialnego – art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- przepisów postępowania – art. 7, 8, 77 oraz 107 kpa mającym istotny wpływ na wynik postępowania.

Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że cofnięcie uprawnień przez organ I instancji nastąpiło z pominięciem przepisów dotyczących przeprowadzenia kontroli w stacji diagnostycznej. Argumentował, że organ nie powinien również powoływać się na wspomniany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w P. albowiem postępowanie karne nie zmierzało do cofnięcia uprawnień diagnosty. Pozbawienie diagnosty przez organ administracji uprawnień może bowiem nastąpić, w jego ocenie, w przypadku spełnienia odpowiednich przesłanek ustalonych w trakcie kontroli nadzorczej starosty prowadzonej nad stacjami diagnostycznymi w trybie art. 83b ust.2 ustawy p.r.d.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO w R. wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta R..

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podziela ocenę organu I instancji o zasadności zastosowania w rozpoznawanej sprawie wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. Wskazał, że celem tego przepisu bezsprzecznie jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Natomiast celem tego przepisu nie są kwestie związane z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzenia w ramach tego nadzoru kontroli wykonywania czynności diagnostycznych.

SKO podniosło, że ustawa p.r.d nie uzależnia cofnięcia uprawnień diagnosty od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub dowodzie rejestracyjnym lecz wymaga ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju ustalenia zostały dokonane na podstawie materiałów z postępowania karnego oraz ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał także na błędność poglądu skarżącego twierdzącego, że skoro nie została wobec niego orzeczona kara zakazu wykonywania zawodu diagnosty, to brak podstaw do cofnięcia mu tych uprawnień przez organy administracji. W tego rodzaju przypadkach sankcjonowanie naruszenia prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, godziłoby bowiem w słuszny interes społeczny.

SKO nie podzieliło również argumentacji odwołującego się o naruszeniu przepisów postępowania, stwierdzając, że w sprawie w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości ustalono stan faktyczny.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. J. (dalej jako skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1) art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy;

2) art. 6, art. 7, art. 8 kpa poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do instytucji publicznej, poprzez niepodjęcie w toku postępowania wszystkich czynności i niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

3) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających wpływ na wynik sprawy;

4) art. 15 w zw. z art. 138 § 1 kpa polegające na niedopełnieniu wynikającego z ww. przepisów obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy;

5) art. 14 § 2 w zw. z art. 80 kpa polegające na niezamieszczeniu w treści protokołu kontroli istotnych dla sprawy ustaleń.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi oprócz argumentów podnoszonych w treści odwołania od decyzji I instancji, skarżący wyeksponował błędność zastosowanej w sprawie przez organy administracji wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. twierdząc, że przepis ten powinien być interpretowany ściśle. Na potwierdzenie swych poglądów powołał się na przytoczone w treści skargi wskazane wyroki sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga co do zasady nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany.

Odnosząc się do przebiegu postępowania w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności podnieść trzeba, iż uczestnik postępowania w osobie prokuratora domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. w zakresie wykreślenia skarżącego z ewidencji diagnostów prowadzonej przez ten organ i o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w zakresie utrzymania w mocy części decyzji organu I instancji w tym zakresie.

Art. 84 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie

z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Ani w tym przepisie, ani w innych ustępach tego artykułu nie ma mowy

o wykreśleniu z ewidencji diagnostów. Organ orzekający w tym przedmiocie nie podał też innej podstawy prawnej do wydania decyzji w tym zakresie.

W związku z powyższym należy wskazać, że decyzja Prezydenta Miasta R. w zakresie wykreślenia skarżącego z ewidencji diagnostów prowadzonej przez ten organ i decyzja SKO w zakresie utrzymania w mocy tej części decyzji organu I instancji w tym zakresie zostały wydane bez podstawy prawnej i dlatego należało stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji w zakresie wyżej wskazanym (art. 156 § 1 pkt 2 kpa)

Przechodząc do zasadniczych zarzutów sformułowanych w skardze skład orzekający nie podziela poglądu o konieczności zastosowania wykładni językowej art. 84 ust. 3 ustawy Prawo ruchu drogowym.

| Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd miał na względzie, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...]maja 2009 r., sygn. akt [...], |

|Sąd Rejonowy w P. uznał L. J. za winnego tego, że w dniu [...] lutego 2009 r. w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako upoważniony |

|diagnosta, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczył nieprawdę w wystawionym przez siebie zaświadczeniu o rzekomo |

|przeprowadzonym tego dnia badaniu technicznym samochodu marki [...], podczas gdy badanie takie nie miało miejsca, za co przyjął korzyść |

|majątkową. Swoim zachowaniem wypełnił znamiona art. 271 § 1 kk, |

|Materialnoprawną podstawą decyzji podjętych przez organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie był art. 84 ust. 3 pkt 2 prd, |

|uzależniający cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych od rezultatu kontroli przeprowadzonej przez Starostę, |

|której efektem końcowym było stwierdzenie, że diagnosta wydawał zaświadczenia albo dokonywał wpisu do rejestru pojazdu danych |

|niezgodnych ze stanem faktycznym lub przepisami. W doktrynie wskazuje się, że w wypadku wydania przez diagnostę zaświadczenia albo |

|dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym ponosi on odpowiedzialność za przestępstwo z art. 271 kk, |

|gdyż nie ulega wątpliwości, że jest on osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu (R. A. S., Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa|

|2008, str. 664). |

|Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, że art. 84 ust. 3 prd jako przepis o charakterze sanacyjnym powinien być |

|stosowany w sposób ścisły (por. powoływany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II GSK 87/09, lex nr |

|573546). Orzeczenie to należy rozumieć w ten sposób, że cofnięcie diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów |

|powinno mieć miejsce w sytuacji nie budzącego wątpliwości zaistnienia jednej z przesłanek ustawowych interpretowanych z uwzględnieniem |

|wszystkich dyrektyw pierwszego i drugiego stopnia. |

|Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są dwa odmienne poglądy co do podstaw cofnięcia diagnoście |

|uprawnień. Pierwszy z nich( WSA w Szczecinie II SA/Sz 553/10, WSA w Szczecinie II SA/Sz 356/06, WSA w Białymstoku II SA/Bk 41/09) |

|zakłada, iż z wykładni językowej art. 84 ust. 3 prd wynika, że cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych może |

|nastąpić na skutek stwierdzenia jednej ze wskazanych w tym artykule przesłanek, w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której stanowi |

|obecnie art. 86b ust. 2 pkt 1 prd, dodany do prd mocą art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o |

|swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r., nr 173, poz. 1808 ze zm.). Drugi pogląd uznaje za niezbędne odwołanie się do |

|pozajęzykowych reguł wykładni. Według poglądów prezentowanych między innymi w wyrokach: WSA w Poznaniu IV SA/Po 386/1, WSA w Lublinie |

|III SA/Lu 326/10 NSA II GSK 380/10 jednakowy rezultat uzyskany przez zastosowanie wszystkich trzech typów reguł wykładni w znaczny |

|sposób wzmacnia ostateczny rezultat interpretacji. Natomiast odmienny rezultat uzyskany przy zastosowaniu pozajęzykowych reguł wykładni|

|w stosunku do reguł językowych może doprowadzić do odstępstwa od sensu językowego w przypadku, gdy prowadziłby on do skutków |

|niezamierzonych oraz niezgodnych z celami instytucji, którą określa interpretowany przepis. Przykładem potrzeby odstępstwa jest |

|wskazywana w piśmiennictwie sytuacja, w której wynik posłużenia się wykładnią językową prowadzi do rażąco niesprawiedliwych lub |

|irracjonalnych konsekwencji. Wykładnia językowa nie może bowiem prowadzić do rozstrzygnięcia, które w świetle powszechnie akceptowanych|

|wartości musi być uznane za rażąco niesłuszne, niesprawiedliwe, nieracjonalne lub niweczące rationem legis interpretowanego przepisu |

|(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt III CZP 8/2007, publ. OSNC 2008/2/21, Biul.SN 2007/3/12, Prok. i Pr. |

|2008/7-8/61, LEX nr 230973 , czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998 r. sygn. akt I CKN 664/9, publ. OSNC 1999, nr 1, poz. 7. |

|Zob. też O. Bogucki, M. Zieliński, Wykładnia prawa we współczesnym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i |

|Naczelnego Sądu Administracyjnego, w: red. L. Gardocki, J. Godyń, M. Hudzik, L.K. Paprzycki, Orzecznictwo sądowe w sprawach karnych. |

|Aspekty europejskie i unijne, Rajgród-Wilno 2008, s. 83-84). |

|W przedmiotowej sprawie nie ulegało wątpliwości, że diagnosta wypełnił swoim działaniem przesłankę skutkującą cofnięciem jemu uprawnień|

|do wykonywania badań technicznych, o której ustawodawca stanowi w art. 84 ust. 3 pkt 2 prd. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę |

|podziela pogląd, że nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania danej sankcji, sam sposób ujawnienia |

|dopuszczenia się określonego naruszenia. Celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. |

|Konsekwencje naruszania podstawowych zasad wykonywania zawodu diagnosty i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie |

|technicznym doprowadziłyby do zagrożenia najistotniejszych dóbr chronionych prawem, jakimi są życie i zdrowie ludzkie. Celem tego |

|przepisu nie są kwestie związane z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzania w ramach tego nadzoru kontroli |

|wykonywania czynności diagnostycznych (wyrok NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07, lex nr 529181). Ograniczenie |

|procesu wykładni jedynie do ściśle pojmowanej interpretacji językowej prowadziłoby w niniejszej sprawie do rażąco niespójnego rezultatu|

|z funkcjonalnymi i systemowymi dyrektywami wykładni, w którym pierwszorzędne znaczenie odgrywałby sam sposób ustalenia istnienia jednej|

|z przesłanek prowadzących do cofnięcia diagnoście uprawnień, a nie rezultat tych ustaleń. Tak samo z punktu widzenia art. 32 ust. 1 |

|Konstytucji niezrozumiałym byłoby odmienne traktowanie dwóch podmiotów, które w ten sam sposób naruszyły prawo tylko z uwagi na różny |

|sposób ustalenia naruszenia prawa. Stwierdziwszy zatem w sposób ewidentny naruszenie prawa po stronie diagnosty, skutkujące powstaniem |

|istotnych wątpliwości dotyczących prawidłowego wypełniania nałożonych na niego obowiązków organy administracji publicznej nie powinny |

|były ograniczać swoich rozważań jedynie do formalnoprawnego zagadnienia braku przeprowadzenia kontroli, która powinna wykazać określone|

|nieprawidłowości, tylko powinny były dla oceny zasadności pozbawienia diagnosty uprawnień do wykonywania badań technicznych wziąć pod |

|uwagę wyrok skazujący diagnostę. |

|Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zaprezentowany powyżej pogląd wskazujący na konieczność zastosowania w interpretacji |

|omawianego przepisu innych, poza językową, wykładni prawa. |

|Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona kontrola w dniu [...] sierpnia 2010 r. stacji|

|diagnostycznej. Wynika z niej, że w dokumentacji z przeprowadzonych badań znajdują się zapisy o tym, iż L. J. w dniu [...] lutego 2009 r.|

|przeprowadził dodatkowe badanie techniczne samochodu [...], co w świetle wyroku Sądu Rejonowego w P. nie miało miejsca. Mając na to na |

|uwadze zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie wskazany prawomocny wyrok Sądu Rejonowego nie stanowił jedynej podstawy do wydania |

|decyzji przez Prezydenta, a był przede wszystkim podstawą do wszczęcia postępowania w celu cofnięcia uprawnień skarżącemu. Prezydent po|

|otrzymaniu wskazanego powyżej wyroku, przeprowadził kontrole stacji pojazdów, w której pracował skarżący. |

|Dokonane przez organ czynności kontrolne i ich wynik, w połączeniu z prawomocnym wyrokiem skazującym skarżącego, prowadzą do wniosku, |

|iż skarżący w trakcie wykonywania swoich obowiązków jako diagnosta dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem |

|faktycznym. Wskazać również należy, iż zgodnie z podzielanym przez skład orzekający wyrokiem NSA z dnia 25 czerwca 1993 r. sygn. akt |

|III SA 261/93 okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione. |

|Zdaniem sądu, Kolegium prawidłowo dokonało ustaleń faktycznych w sprawie, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do |

|wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Wyrok ten spowodował ujawnienie określonego naruszenia prawa oraz był podstawą do |

|wszczęcia postępowania z urzędu. Należy mieć na uwadze, że dla oceny możliwości zastosowania sankcji określonej w przepisie art. 84 |

|ust. 3 w/w ustawy, sposób ujawnienia naruszenia prawa nie ma podstawowego znaczenia. |

|Z tych powodów Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Za niezasadne |

|uznano również zarzuty naruszenia prawa procesowego wymienione w pkt 2, 3, 4 skargi. Należy wskazać, że organ podjął wszelkie niezbędne|

|kroki do wyjaśnienia ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i wyjaśnił okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. W zasadzie poza |

|wyrokiem i protokołem kontroli trudno wskazać jakie jeszcze dowody powinny być przeprowadzone, które miałyby istotny wpływ na wynik |

|sprawy. Skarżący również takich dowodów nie wskazuje. Skarżący nie wyjaśnia też na czym polega w przedmiotowym postępowaniu naruszenia |

|art. 15 kpa. W związku z tym Sąd nie dostrzegając takich mankamentów uznał zarzut za nieuzasadniony. Za nieskuteczny należy uznać |

|również zarzut wymieniony w pkt 5 skargi. Brak w protokole kontroli części zapisów nie miał w tej sprawie wpływu na treść |

|rozstrzygnięcia. |

|Podnoszony w końcowej części uzasadnienia skargi zarzut zastosowania wobec skarżącego podwójnej sankcji za jeden czyn nie jest |

|uprawniony. |

|W przypadku stwierdzenia popełnienia przez diagnostę przestępstwa poświadczenia nieprawdy, które polega między innymi na wystawieniu |

|dokumentu stwierdzającego nieprawdę a więc stwierdzającą okoliczność niezgodną ze stanem faktycznym i w razie przypisania diagnoście |

|winy za to przestępstwo, Sąd orzeka karę oraz może obok niej wymierzyć środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty na |

|okres od 1 do 10 lat. Niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta co do zasady powinien ponosić odpowiedzialność |

|administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty. Wskazać należy, iż są to dwie niezależne od siebie i nie konkurujące ze |

|sobą sankcje. |

|Reasumując skoro Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa skargę co do zasady należało oddalić. W |

|odniesieniu zaś do wskazanej na wstępie części rozstrzygnięć organów obu instancji należało stwierdzić nieważność decyzji w tych |

|zakresach w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a |

|Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w |

|sentencji. |

| |

| |

| |

| |