Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 368/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 64/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 64/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wniósł skargę na ww. decyzję. W jej treści zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie spowoduje dla niego nieodwracalne skutki – konieczność poniesienia kosztów wywozu ziemi z jego nieruchomości i ponownego przywiezienia ziemi.

Wskazując na normę art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie przedstawił konkretnych okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczenie się do ogólnego spostrzeżenia, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki, związane z koniecznością wywozu ziemi z nieruchomości skarżącego, nie spełnia warunku wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd nie mogą bowiem zostać uznane ogólne, niepoparte żadnymi konkretnymi danymi bądź dokumentami twierdzenia strony dotyczące konsekwencji finansowych wykonania decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek jej skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tymczasem strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności na poparcie swoich twierdzeń takich chociażby jak wysokość szacowanych kosztów wykonania decyzji, czy też wpływu tych kosztów na jej sytuację finansową.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając temu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w jego sprawie trudno jest oszacować konsekwencje finansowe wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę ilość nawiezionej ziemi – kilkadziesiąt / kilkaset ton oraz cenę transportu (nawet kilkaset złotych za jeden kurs wywrotki), koszt przewożenia ziemi byłby bardzo wysoki, co spowodowałoby znaczny uszczerbek w majątku kilkuosobowej rodziny. Nadto wjazd ciężkiego sprzętu na nieruchomość wyrządziłby znaczne szkody w wyglądzie tej nieruchomości (zniszczenie trawników, posadowionych roślin itp.)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności nie zostały jednak przez skarżącego uprawdopodobnione, co trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Ogólnikowe wskazanie, że nałożony obowiązek będzie się wiązał z poniesieniem kosztów wywozu ziemi i ponownego przywiezienia ziemi, nie jest wystarczające. Skarżący nie odniósł powyższych okoliczności do swojej sytuacji majątkowej, co utrudnia ocenę, czy wykonanie decyzji w stosunku do skarżącego będzie się wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić bowiem trzeba, że w przepisie tym mowa jest o niebezpieczeństwie wyrządzenia "znacznej szkody", a nie jakiejkolwiek szkody ewentualnie wywołanej wykonaniem decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie podważa wniesione zażalenie, również oparte na ogólnikowych twierdzeniach. Natomiast argument co do ewentualnego zniszczenia roślinności na działce skarżącego został podniesiony po raz pierwszy w zażaleniu, w związku z tym kwestii tej Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości ocenić. Niemniej jednak nie ma ona wpływu na wynik postępowania, gdyż oprócz ogólnego stwierdzenia, że wygląd działki ulegnie zmianie skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności w tym zakresie.

Wskazując zaś na normę art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczącą możliwości przeprowadzenia przez sąd dowodu z dokumentów skarżący nie wyjaśnił, jakie to konkretnie dowody z dokumentów winny zostać przed sądem przeprowadzone.

Dlatego też, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.