Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 529/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 622/13 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z 14 listopada 2013r. sygn. akt: III SA/Gd 622/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz skarżącej F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 457,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji podał, że decyzją z [...] stycznia 2013r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w G., na podstawie art. 245§1 pkt 3 lit. a, 253a§1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm. dalej-O.p.), art. 135 ust. 2 oraz art. 8 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] lutego 2010r., nr [...] odmawiającej zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] listopada 2008r., na mocy której udzielono F. Spółce z o. o. w W. zezwolenia na urządzenia i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego w zakresie proponowanych miejsc urządzania gier.

Wnioskiem z 1 października 2012r. spółka wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] lutego 2010r. Powoływała się przy tym na wyrok TSUE z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni (Dz. U. UE z 29 września 2012r.; 2012/C 295/19).

Postanowieniem z [...] listopada 2012r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie.

Organ wskazał, że w myśl art. 245§1 pkt 3 lit. a O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243§2 O.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240§1 O.p., lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Zdaniem organu, właśnie taka sytuacja ma miejsce. Stosownie do art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nie można dokonać zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych odnośnie zmiany miejsca urządzania gry. Podkreślił nadto, że cytowany przepis nie jest przepisem technicznym, w związku z czym nie wymaga do swojej skuteczności notyfikacji w myśl art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 98.204.37 ze zm. dalej-"dyrektywa nr 98/34/WE").

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z [...] czerwca 2013r. nr [...], na podstawie art. 221, art. 233§1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 O.p. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że wnioskiem z 30 lipca 2010r. spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w G. o zmianę zezwolenia w części poprzez wykreślenie 10 punktów gier, wśród których znajdowała się również przedmiotowa lokalizacja, tj. Sklep "[...]. Punkt ten został wykreślony z zezwolenia na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] sierpnia 2010r., nr [...]. Natomiast we wcześniejszym wniosku z 19 marca 2010r. spółka wniosła o wykreślenie punktu gier Bar [...], który został wykreślony na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] kwietnia 2010r., nr [...]. Wykreślenie wskazanych punktów z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G., z [...] listopada 2008r., nr [...] skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, tj. nie istnieją już punkty gier na automatach o niskich wygranych, które miałby podlegać zmianie. Tym samym nie można było w tym zakresie zmienić decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G.

II.

F. Spółka z o. o. z siedzibą w W. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia w całości, zarzucając

-naruszenie art. 233§1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 O.p. przez wadliwe jego zastosowanie, tj. umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zmierzającego do uchylenia decyzji dotychczasowej odmawiającej zmiany zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych lub odmowy jej uchylenia, pomimo braku podstaw do stwierdzenia, że to postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem niezależnie od tego, czy istnieje obecnie zezwolenie, którego zmiany organ odmówił dotychczasową decyzją ostateczną, przedmiotem postępowania nie jest samo zezwolenie, lecz dotychczasowa decyzja ostateczna i okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia, zaś byt zezwolenia może najwyżej determinować jakie rozstrzygnięcie winno być wydane po uchyleniu decyzji dotychczasowej - tj. orzekające co do istoty lub umarzające postępowanie;

-naruszenie art. 233§1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 245§1 pkt 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, przez brak weryfikacji czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 240§1 pkt 11 O.p. a w konsekwencji uchylenia decyzji dotychczasowej i orzeczenia co do istoty lub umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia;

-naruszenie art. 212 O.p. w zw. z art. 61§2 pkt 1 p.p.s.a. a także art. 187§3 O.p. poprzez nie wzięcie pod uwagę znanego organowi z urzędu faktu, że Dyrektor Izby Celnej w G. własnym postanowieniem na podstawie art. 61§2 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie decyzji cofającej zezwolenie, o którego zmianę skarżąca wnosiła w sprawie zakończonej dotychczasową decyzją ostateczną o odmowie jego zmiany, zawieszając tymczasowo skuteczność prawną decyzji cofającej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga była zasadna.

Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu przez organ postępowania wznowieniowego, zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej opartym na przepisie art. 240§1 pkt 11 O.p., który określa jako podstawę wznowieniową - orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (TSUE), mające wpływ na treść wydanej decyzji. Postanowieniem z [...] listopada 2012r. organ wznowił postępowanie w sprawie. Po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania i wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji, działający w oparciu o art. 243§2 O.p. zobowiązany jest do przeprowadzenia dwóch kolejno następujących po sobie etapów postępowania. Pierwszym z nich jest ocena, czy zachodzi jedna z wyliczonych w ustawie (art. 240§1 O.p.) przesłanek wznowieniowych, zaś kolejny, w przypadku stwierdzenia, że zachodzi przesłanka wznowieniowa, ma na celu rozstrzygnięcie istoty sprawy. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004, s. 614).

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie wznowieniowe, uznając je za bezprzedmiotowe. Za przedmiot postępowania przyjął jednak wadliwie zmianę określenia punktu prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. Ocena ta byłaby trafna, gdyby postępowanie toczyło się w trybie zwykłym, lecz nie może zostać zaakceptowana w postępowaniu wznowieniowym. Organ odwoławczy, orzekając merytorycznie w sprawie i wydając zaskarżoną decyzję zaniechał oceny, czy występuje w sprawie przesłanka wznowieniowa określona w art. 240§1 pkt 11 O.p., a mianowicie, czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C- 217/11 ma wpływ na treść decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] lutego 2010r., nr [...]. Dopiero udzielenie odpowiedzi pozytywnej na takie pytanie skutkować powinno rozpatrzeniem sprawy co do istoty.

IV.

Dyrektor Izby Celnej w G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1). art. 3§1 w zw z art. 141§4 p.p.s.a. poprzez nierozważenie wszystkich argumentów przedstawionych przez organ oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku,

2). art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 233§1 pkt 2 lit. a i art. 208§1 oraz art. 245§1 pkt 1-3 O.p. poprzez uznanie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz uznanie, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać umorzone,

3). art. 141§4 p.p.s.a. w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku oraz sformułowanie błędnych wskazówek dla organu.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku i o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują

Skarga kasacyjna została oparta jedynie na podstawie kasacyjnej, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania.

Nietrafne są zarzuty postawione w pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej, które z uwagi na sposób ich sformułowania i uzasadnienia są w istocie zarzutami komplementarnymi a odnoszą się do sposobu skonstruowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis ma formalny charakter, określa bowiem elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych wskazaną normą warunków. Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 9/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 23 kwietnia 2010r., sygn. akt: II OSK 672/09 - Lex nr 597768). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 13 października 2010r., sygn. akt: II FSK 1479/09 - Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z 28 września 2010r., sygn. akt: I OSK 1605/09 - Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało kontroli w przypadku braku wymaganych prawem elementów (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne rozpoznanie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z 15 czerwca 2010r., sygn. akt: II OSK 986/09 - Lex nr 597986).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przedstawionego nim stanu sprawy jasno wynika jej istota, nie ma też wątpliwości co do zarzutów jakie postawiono zaskarżonemu rozstrzygnięciu zaś podstawa prawna uwzględnienia skargi i jej motywy zostały wystarczająco wyjaśnione. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może zamykać się zarzutem naruszenia powołanej normy prawnej. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

Chybiony był także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 208 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 1-3 O.p. poprzez uznanie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz uznanie, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać umorzone.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o odmowie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie wykazu punktów gier. W postępowaniu tym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej Spółki zastosowanie miały przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 128 O.p. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący katalog przesłanek wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie rozstrzygnięcia wadliwego.

Jedną z podstaw wznowieniowych, wymienioną art. 240 § 1 pkt 11 O.p. - na którą powoływała się skarżąca Spółka we wniosku o wznowienie postępowania - jest orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), mające wpływ na treść wydanej decyzji, przy czym na zasadzie art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania na tej podstawie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Na zasadzie art. 243 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. istnienia decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę, wszczęcie trybu wznowieniowego wymaga wydania przez właściwy organ postanowienia (§1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§3). Ustawa procesowa wskazuje także wyraźnie na sposoby (rodzaje) rozstrzygnięć, jakie kończą to postępowanie (art. 245§1 O.p.).

W świetle cytowanych przepisów, obowiązkiem organu przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ ocenia jedynie, czy wystąpiły kumulatywnie przesłanki podmiotowe (czy wniosek złożyła osoba posiadająca przymiot strony) oraz przedmiotowe (czy sprawa została zakończona decyzją ostateczną), a także czy zachowany został określony przez ustawodawcę termin złożenia wniosku przez stronę, nie jest natomiast dopuszczalne badanie, czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p. Ta kwestia jest przedmiotem dalszej oceny dokonywanej w postępowaniu wznowieniowym, otwierającym się po wydaniu postanowienia o jego wszczęciu. W razie negatywnego wyniku ustaleń odnośnie do przyczyn przedmiotowych i podmiotowych wznowienia lub gdy doszło do uchybienia ustawowego terminu i nie został on przywrócony, organ nie wydaje postanowienia o wznowieniu postępowania, ale decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Natomiast w sytuacji, gdy organ wadliwie uznał, że nie zachodzą przeszkody do wznowienia postępowania i na podstawie art. 243 § 1 O.p. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, pomimo że wystąpiły przyczyny niedopuszczalności wznowienia lub uchybiono terminowi do złożenia żądania wszczęcia postępowania, postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe winno podlegać umorzeniu na zasadzie art. 208 § 1 O.p. (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, Wyd. UNIMEX, Wrocław 2011, s. 1000). W tych okolicznościach postępowanie wznowieniowe nie powinno bowiem w ogóle się toczyć, gdyż brak jest podstaw do jego wszczęcia w drodze postanowienia. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia i po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, które otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, organ w oparciu o art. 243 § 2 O.p. może przystąpić do ustalenia, czy zachodzi jedna z przesłanek wznowieniowych. Kolejnym krokiem - w przypadku pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny - jest przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej, której postępowanie dotyczy oraz wydanie jednego z rodzajów decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, określonych w art. 245 § 1 O.p. Decyzja ta zawiera rozstrzygnięcie zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy objętej wznowionym postępowaniem, w którym wydana była decyzja ostateczna. Zauważyć należy, że ponowne rozstrzygnięcie sprawy w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić zarówno przez zmianę merytoryczną treści decyzji ostatecznej, jak i ustalenie, że prowadzenie w sprawie postępowania jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). W razie stwierdzenia, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia wymienionych w pkt 1-11 art. 240§1 O.p. organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy i obowiązany jest wydać decyzję o jakiej mowa w art. 245 § 1 pkt 2 O.p., choćby nawet dostrzegał inne wady decyzji, jednak niewymienione w art. 240 § 1 O.p.

Reasumując dotychczasowe rozważania, należy wyraźnie rozróżnić zakres działania i możliwości orzecznicze organu na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia oraz w toku postępowania w sprawie wznowienia. W szczególności należy odróżnić rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania błędnie wznowionego, wydane na podstawie art. 208 § 1 O.p., które świadczy o bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego, od orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie, wydanego na podstawie art. 245 § 1 O.p., po ponownym rozpoznaniu sprawy, gdy występuje przynajmniej jedna z przesłanek wznowieniowych z art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie oznacza bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wznowienia, ale wskazuje na niemożliwość (bezprzedmiotowość) merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego pomimo zaistnienia ustawowej przesłanki.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy poddanej kontroli instancyjnej, należy wskazać, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw z art. 208 O.p., uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie, uznając je za bezprzedmiotowe. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Tymczasem, jak wykazano wyżej, takie rozstrzygnięcie byłoby prawidłowe jedynie w razie niestwierdzenia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych do wznowienia postępowania, bądź gdyby wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem ustawowego terminu.

W przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania, wskazujący na określoną w art. 240 § 1 pkt 11) O.p. podstawę wznowieniową został, jak w rozpatrywanej sprawie, wniesiony przez uprawniony podmiot z zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 O.p. brak było podstaw do uznania, że postępowanie wszczęte przez skarżącą Spółkę było bezprzedmiotowe. Nie budzi też wątpliwości, że w porządku prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] listopada 2008 r., w przedmiocie zmiany zezwolenia, której wzruszenia w trybie wznowieniowym domagała się skarżąca Spółka. Powyższe wskazuje na brak podstaw do zastosowania art. 208 § 1 O.p. z powodu bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego; stanowisko organu na tym etapie postępowania naruszało wskazany przepis.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie wskazał, że organ uchylił się całkowicie od obowiązku dokonania zasadniczej dla postępowania wznowieniowego oceny, czy występuje wskazana przez stronę przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11) O.p. i w konsekwencji zabrakło rozważenia, czy wskazywany przez Spółkę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012r., wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C- 217/11, miał wpływ na treść decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] lutego 2010 r. Udzielenie odpowiedzi pozytywnej na takie pytanie skutkować powinno ponownym rozpatrzeniem sprawy co do istoty i dopiero wówczas wydaniem jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 233 § 1 lub § 2 O.p. Nie można wykluczyć, że uzasadnione będzie umorzenie postępowania z uwagi na brak możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak takie rozstrzygnięcie może nastąpić wyłącznie po ponownym ustaleniu, czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania.

Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że w tej sprawie organy zaniechały powyższego obowiązku, przyjmując, że postępowanie wznowieniowe było bezprzedmiotowe i nietrafnie stosując art. 208 § 1 i art. 240 § 1 O.p., co naruszało te przepisy i co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.