Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 228/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. L. i P.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia {...} r. Burmistrz K. ustalił stronom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.

w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że przedmiot opodatkowania - altana na trenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "L." w P. - nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), albowiem przekracza normy powierzchni ustalone

w przepisach ustawy z dnia z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) dla altan i obiektów gospodarczych.

Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżący wnieśli odwołanie, w którym podnieśli, że ich zdaniem wymiar podatku za 2011 rok jest pozbawiony podstaw prawnych oraz wskazali, że decyzja nie posiada pełnego uzasadnienia faktycznego

i prawnego. Strony uważają, że posiadając decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody Bydgoskiego, pozwalająca na budowę domku kempingowego o pow. do 35 m2 korzystają ze zwolnienia podatkowego.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania altana znajdowała się w granicach administracyjnych miasta K. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców Nr 3 w K., będący jednocześnie załącznikiem do uchwały

Nr XVII/195/08 Rady Miejskiej w Koronowie z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. nr 53, poz. 820), z którego wynika, że teren na którym położony jest ROD "L.", znajduje się w granicach miasta K.. Powyższe oznacza, że ROD "L." położony jest na ternie miasta K., a nie na terenie miejscowości P.. Nazwa P. jest nazwą występującą zwyczajowo, nie jest to wieś wchodząca w skład gminy K.. Potwierdzają to także dane z ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, aby przedmiotowa altana mogła być zwolniona od podatku od nieruchomości, musiałaby posiadać powierzchnię nieprzekraczającą 25m2. Budynek ten przekroczył jednak tę powierzchnię, albowiem jego powierzchnia zabudowy, tj. powierzchnia terenu zajęta przez budynek, wynosi 34,72 m2.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że Burmistrz K. zasadnie opodatkował nieruchomość i stosownie do treści uchwały Rady Miejskiej Koronowa Nr LVII/598/10 z dnia 27 października 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom.

nr 175, poz. 2266) przyjął stawkę 6,10 zł/m2, jak dla budynków pozostałych, należący do skarżącego obiekt budowlany (altanę) na terenie ROD "L.", ponieważ znajduje się ona na terenie miasta K. i nie korzysta w związku

z tym ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę podniesiono, że organ odwoławczy nie rozpatrzył zarzutów odwołania.

W szczególności SKO nie przeprowadziło dowodu na okoliczność, że w latach 1975 — 1976 teren ROD "L." został wykupiony przez trzy instytucje od rolnika z tej miejscowości. Nie zgadzając się ze stanowiskiem o istnieniu obowiązku podatkowego, skarżący wskazali, że wydano zgodę na zabudowanie ogrodu działkowego altanami o pow. do 35 m2, powołując się przy tym na decyzję Architekta Wojewódzkiego z dnia 30 kwietnia 1976 r. nr UAW/ZB/668176 o zatwierdzeniu planu realizacyjnego pracowniczych ogrodów działkowych. Strony podniosły przy tym, że ustawa prawo budowlane weszła w życie w 1995 r., a więc 20 lat po wydaniu ww. decyzji. W tym kontekście strony powołały się na instytucję praw nabytych.

Strony wniosły o wystąpienie o zajęcie stanowiska przez Regionalną Izbę Obrachunkową w sprawie uchwalonych przez Radę Miejską K. stawek podatku od nieruchomości w latach 2011 i 2012, z uwagi na zastosowanie niewłaściwej stawki podatkowej, gdyż altana ma charakter mieszkalny.

Za bezpodstawne i nie znajdujące uzasadnienia prawego uznali skarżący twierdzenie, iż sporny przedmiot opodatkowania znajduje się lub znajdował się na terenie pozamiejskim K..

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 6 ust. 7 u.p.o.l., poprzez nieuzasadnione przyjęcie płatności podatku w jednej racie zamiast w ratach proporcjonalnych. Według skarżących brak jest także podstaw prawnych do orzekania i wymierzania za lata poprzednie w sprawie podatku od nieruchomości gdyż 5-letni okres przedawnienia dotyczy możliwości dochodzenia wymierzonych już podatków, a nie samego wymiaru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

W rozpatrywanej samorządowe organy podatkowe wymierzyły T.

i P. L. podatek od nieruchomości za 2011 r. od altany posadowionej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego "L.". Zasadniczy spór między stronami sprowadza się do tego, czy altana ta znajduje się w granicach administracyjnych miasta Koronowa, czy - jak twierdzi strona - poza granicami tego miasta.

Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte

w przedmiotowej ewidencji powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia

5 listopada 2009r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r., sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r., sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA

w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu

z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po 363/09, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie

w pełni akceptuje i podziela, wyrażono pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38. poz. 454). Organem ewidencyjnym jest starosta, a w miastach na prawach powiatu - Prezydent Miasta. Jednym

z podstawowych zadań nałożonych na starostę jako organ ewidencyjny jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w aktualnym stanie, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej

i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Podkreślić należy, że zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia ewidencję zakłada się i prowadzi

w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z uwzględnieniem istniejącego podziału kraju dla celów ewidencji, opartego na zasadniczym trójstopniowym podziale terytorialnym państwa. Natomiast z par. 5 wynika, że jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są:

1) jednostka ewidencyjna,

2) obręb ewidencyjny,

3) działka ewidencyjna.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w wypisie z rejestru gruntów według stanu na dzień 01 stycznia 2011 r. wynika, że działki, na których położony jest ROD "Li." znajdują się w jednostce ewidencyjnej K., obrębie ewidencyjnym Miasta K.. Przywołany zapis z rejestru gruntów oznacza, że altany posadowione na działkach wymienionych we wskazanej ewidencji położone są w granicach Miasta K.. W konsekwencji, prawidłowe jest ustalenie organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., na podstawie którego zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Stosownie natomiast do art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia

07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2

w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Oznacza to, że warunkiem zwolnienia altany znajdującej się na działce w ROD "L." jest to, aby posiadała ona powierzchnię zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miasta.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia altany przekracza 25 m2, a z dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów jednoznacznie wynika, iż altana ta położona jest w obrębie ewidencyjnym Miasta Koronowo.

W przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów,

a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane

z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać je przy wymiarze podatku, także w zakresie położenia nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt

I SA/Gl 416/10).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że pozbawienie skarżących zwolnienia podatkowego narusza ich prawa nabyte. Wyjaśnić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje

z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie. Od ustawodawcy zależy, czy w danym roku podatkowym podatnik będzie miał prawo korzystać ze zwolnienia podatkowego. Uznaniu zwolnienia od podatku za przedmiot praw nabytych stoi na przeszkodzie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jeśli nawet przyjąć, że skarżący w którymś z lat poprzednich korzystali ze zwolnienia podatkowego, to nie oznacza to, że z tego tytułu ma bezterminowe prawo do zwolnienia w kolejnych latach podatkowych. Podatnikom nie może być przypisane bezterminowe prawo do zwolnień podatkowych tylko z faktu posiadania zwolnienia w okresie przeszłym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01).

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 7 u.p.o.l. z uwagi na to, że organ podatkowy w decyzji nie określił podatku w ratach, a wymierzył go w jednej kwocie. W myśl tego przepisu podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego,

w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy wymierzył skarżącym podatek od nieruchomości za 2011 r. Decyzja podatkowa została jednak skarżącym doręczona po zakończeniu tego roku, w dniu [...] r. Z dniem doręczenia decyzji powstało też zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Wymierzenie przez organ pierwszej instancji podatku w jednej kwocie wynikało z faktu, że po zakończeniu 2011 r. organ podatkowy nie mógł już określić płatności podatku w ratach, tj. do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada 2011 r. W takiej sytuacji ma zastosowanie art. 47 § 2 Ordynacji, który stanowi, że jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności pierwszej raty podatku, podatek jest płatny w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Treść tego przepisu została przytoczona w decyzji organu pierwszej instancji.

Bezpodstawny jest również zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji. Zgodnie z art. 68 Ordynacji zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1). Jeżeli jednak podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§2). Jak stwierdzono wyżej, podatek od nieruchomości ustala się na rok podatkowy. Oznacza to, że organ podatkowy corocznie wydaje decyzję ustalającą, powodującą powstanie zobowiązania podatkowego. W kolejnym roku podatkowym należy wydać kolejną decyzję wymierzającą podatek na ten rok podatkowy. W tej sytuacji kwestia przedawnienia dotyczy każdej decyzji wymiarowej, wydanej za każdy rok oddzielnie (wyrok WSA z dnia 3 grudnia 2009 r., I SA/Go 488/09; por. też B. Gruszczyński [w:]

S Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 371). W konsekwencji, decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., aby nie nastąpiło przedawnienie trzyletniego prawa do jej wydania, powinna być doręczona podatnikowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 2014 r. W przedmiotowej sprawie decyzję tę doręczono w dniu 13 listopada 2012 r.

Jednocześnie Sąd nie przesądza, czy zasadne bądź niezasadne jest wymierzenie podatku za okres pięciu, ponieważ w rozpatrywanej sprawie organ nie wymierzył podatku za pięć lat wstecz.

Skarżący wnoszą także o wystąpienie przez Sąd do Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. w celu zajęcia stanowisko co do zgodności z prawem uchwały Rady Miasta K. w sprawie ustalenia wysokości stawek od podatku od nieruchomości za 2011r. i 2012 r., z uwagi na to, że stawki podatku dla altan są zbyt wysokie. Zdaniem skarżących stawki te powinny być zbliżone do stawek za mieszkania. Odnosząc się do tego zarzutu należy podnieść, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie ma możliwości badania zgodności z prawem wysokości przyjętych stawek podatkowych. Uchwała podjęta przez organ gminy może podlegać kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym.

Końcowo Sąd zauważa, że oddalił wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z decyzji Architekta Wojewódzkiego z dnia 30 kwietnia 1976 r. oraz wykazu altan sporządzonego przez zarząd ogrodu, ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu jest możliwe, gdy dowód ten jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, wskazane przez stronę dokumenty nie są niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma ewidencja gruntów i budynków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

M. Łent L. Kleczkowski U. Wiśniewska