Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1865/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 11 grudnia 2015 r. pan A. L., reprezentowany

przez pełnomocnika profesjonalnego – dor. pod. B. W., złożył wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2015 r.

Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarga została omyłkowo skierowana bezpośrednio do Sądu zamiast do organu. Pełnomocnik wyjaśniła, że "wraz z przedmiotową skargą przygotowywałam kilka innych pism,

tj. odpowiedzi na wezwania do usunięcia braków formalnych skarg dotyczących innych podmiotów, które adresowałam bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. (...) Odruchowo, machinalnie zaadresowałam kopertę ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

z dn. 07.10.2015 r. (...) również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".

O fakcie zaistnienia powyższej pomyłki pełnomocnik dowiedziała się z pisma Sądu

z dnia 23 listopada 2015 r., doręczonego jej w dniu 4 grudnia 2015 r.

Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono skargę wraz z jej odpisem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Stosownie do treści przepisu art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała

w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu

do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie,

że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 86 i 87 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 wskazanej ustawy).

Z treści art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że jeżeli strona

nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oznacza to, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem brak winy

w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba (por.: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13).

W rozpatrywanym stanie faktycznym strona korzystała z usług profesjonalnego pełnomocnika, dlatego też to jego działanie bądź zaniechanie podlega ocenie pod kątem stwierdzenia braku winy, który jest konieczną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. o sygn. akt II GZ 439/10).

W tej sytuacji podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność dotycząca odruchowego i machinalnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Od pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy należy wymagać należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania

w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (tak również m.in. w postanowieniach NSA: z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 332/14; z dnia 26 października 2011 r. o sygn. akt II GZ 467/11; z dnia 16 marca 2010 r. o sygn. akt I GZ 53/10; z dnia 19 października 2005 r. o sygn. akt I GZ 109/05; z dnia 19 października 2006 r. o sygn. akt II GZ 120/06; z dnia 16 maja 2005 r. o sygn. akt II GZ 37/05). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy argumentacja pełnomocnika podnoszona we wniosku

nie świadczy o tym, że uczynił on zadość wymaganiom staranności i ostrożności

w prowadzeniu procesu i że dołożył staranności wymaganej od profesjonalisty.

W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.