Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2842/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 oraz par. 1a, art. 134 par. 1 oraz art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: w zw z art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 października 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 38/19 w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 31 maja 2019 r., VII SAB/Wa 38/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi R.S. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB), w pkt 1. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, w pkt 2. stwierdził, że GINB dopuścił się bezczynności w sprawie znak: [...], w pkt 3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 4. zasądził od GINB na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, R.S. wniósł skargę na bezczynność GINB w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (LWINB) z [...] czerwca 2016 r., znak: [...].

Skarżący wniósł o:

1) wydanie orzeczenia przez GINB bez zbędnej zwłoki w trybie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa);

2) uwzględnienie skargi i zobowiązanie do załatwienia sprawy w zakreślonym terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa);

3) stwierdzenie, że GINB dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa);

4) stwierdzenie, że bezczynność tego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a Ppsa);

5) przyznanie od GINB na rzecz skarżącego połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa (art. 149 § 2 Ppsa);

6) zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że 11 października 2016 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji LWINB z [...] czerwca 2016 r. Zaznaczył, że od wniesienia żądania minęły ponad dwa miesiące, a sprawy nie załatwiono bez zbędnej zwłoki, gdyż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad z art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas: Dz. U. 2016, poz. 23 ze zm., K.p.a.), a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie powinno być zatem zakończone niezwłocznie, a już na pewno nie później niż w ciągu miesiąca.

W odpowiedzi na skargę organ centralny wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że 12 października 2016 r. wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji LWINB, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) z [...] kwietnia 2015 r., nakazującej skarżącemu rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], należącej do E. F.

W wyroku przytoczono dalej, że pismem z 17 października 2016 r. GINB zwrócił się do LWINB o akta sprawy, jednocześnie poinformował strony, że do czasu otrzymania ww. akt, bieg terminów z art. 35 § 3 K.p.a. ulega wstrzymaniu.

Akta wpłynęły do organu centralnego 14 listopada 2016 r., pismem z 16 listopada 2016 r., organ ten zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie i poinformował strony, że stosownie do art. 10 K.p.a. oraz art. 73 § 1 K.p.a., mogą w terminie 14 dni składać w sprawie wyjaśnienia oraz zapoznać się z aktami. Z uwagi na powyższe – w oparciu o art. 36 § 2 K.p.a. – organ centralny wskazał też, że sprawa będzie rozpoznana po upływie określonego wyżej terminu.

Dalej GINB zaznaczył, że E. F. i M. M. odebrały zawiadomienie 22 listopada 2016 r., a zatem 14-dniowy termin upłynął im w dniu 6 grudnia 2016 r.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że 13 grudnia 2016 r. wpłynęło wezwanie skarżącego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W piśmie z 16 grudnia 2016 r. do R.S. GINB zaznaczył, że nie upłynął jeszcze termin załatwienia sprawy.

Następnie w dniu 11 stycznia 2017 r. GINB wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji LWINB z [...] czerwca 2016 r.

Organ centralny wyjaśnił także, że w świetle art. 35 § 5 K.p.a. postępowanie zakończono w terminie określonym w art. 35 § 2 K.p.a., tj. dwa miesiące od dnia jego wszczęcia. GINB podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji LWINB, ale kontrolą objęto też decyzję PINB z [...] kwietnia 2015 r., co wymagało oceny obu tych decyzji, w tym również pogłębionej analizy materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych organu powiatowego, w celu zbadania, czy postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób nie naruszający rażąco przepisów prawa.

Zdaniem GINB nie było podstaw do przyjęcia, że postępowanie winno być zakończone nie później niż w ciągu miesiąca, wyłącznie z tego względu, że było to postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

Kolejno sąd pierwszej instancji wskazał, że WSA w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2017 r., VII SAB/Wa 9/17, oddalił skargę R.S.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R.S., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, ewentualnie – umorzenie postępowania sądowego.

Wyrokiem z 17 stycznia 2019 r. II OSK 1374/18 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu w/w skargi kasacyjnej R.S., uchylił wyrok z 13 listopada 2017 r., VII SAB/Wa 9/17 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku stwierdził, że sąd wojewódzki naruszył art. 141 § 1 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia swego orzeczenia w sposób wadliwy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia uchylonego wyroku nie wynikały bowiem konkretne motywy, z powodu których zasadnym było podjęcie rozstrzygnięcia oddalającego skargę na bezczynność GINB, nie wynikało, by przeanalizowano wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z materiałem dowodowym sprawy ujawniającym przebieg czynności podjętych przez organ nadzoru w celu załatwienia żądania wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że brak było przede wszystkim jakichkolwiek rozważań odnośnie do terminu, w jakim kontrolowana sprawa powinna zostać załatwiona. Z uzasadnienia wyroku sądu wojewódzkiego nie wynikała także informacja, jakiemu zdarzeniu sąd ten przypisał znaczenie równoważne rozpoczęciu biegu terminu załatwienia sprawy. Chodziło o podniesioną przez stronę wątpliwość, czy sporne postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym zostało wszczęte w dacie doręczenia GINB wniosku skarżącego, czy też taki skutek należy wiązać z wydaniem formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, po uznaniu przez organ, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę jego wszczęcia (art. 61a § 1 K.p.a.).

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ centralny dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, niemniej jednak nie miała ona charakteru rażącego. Doszło bowiem do zwłoki, albowiem brak było przesłanek do przyjęcia, że sprawa ma szczególnie skomplikowany charakter w rozumieniu art. 35 § 3 K.p.a. i termin jej załatwienia wynosił dwa miesiące, a który to termin został w sprawie zachowany. Charakter sprawy – w ocenie sądu pierwszej instancji – mógł uprawniać organ do przyjęcia, że powinna ona być zakończona w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, o tyle nie dawał on uzasadnionych podstaw do zakwalifikowania sprawy jako "szczególnie skomplikowanej". Zdaniem sądu a quo, w rozpoznawanej sprawie GINB nie wyjaśnił przekonująco, jakie kwestie legły u podstaw uznania, że sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego jest "szczególnie skomplikowana".

Sąd pierwszej instancji uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Oceny tej dokonano na gruncie znanych temu sądowi z urzędu terminów załatwiania spraw tego rodzaju. Wskazano, że organ wydał rozstrzygnięcie, co nie zaprzecza temu, że w chwili wniesienia skargi do sądu pozostawał w bezczynności.

Sąd wojewódzki zauważył również, że w dacie wyrokowania w aktach sprawy znajdowała się decyzja GINB z [...] stycznia 2017 r., wydana po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek skarżącego. Wydanie przez organ decyzji po złożeniu skargi na bezczynność musiało zatem stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, prowadzić do umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł GINB, reprezentowany przez radcę prawnego, który na podstawie art. 173 § 1 i 2 Ppsa zaskarżył to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa wyrokowi VII SAB/Wa 38/19 skarżący kasacyjnie organ zarzuca mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a, art. 134 § 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie na skutek braku wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności sprawy, że GINB dopuścił się bezczynności, pomimo iż sprawa z wniosku R.S. o stwierdzenie nieważności decyzji LWINB z [...] czerwca 2016 r. jako szczególnie skomplikowana wymagała wnikliwej analizy oraz konieczności starannej wykładni przepisów prawa i została załatwiona z zachowaniem ustawowego 2-miesięcznego terminu, a w konsekwencji stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że GINB dopuścił się bezczynności w sprawie, jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu;

2. art. 149 § 1 pkt 3, art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa oraz w zw. z art. 35 § 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że GINB dopuścił się bezczynności w związku z nieuwzględnieniem przez sąd pierwszej instancji okoliczności, iż organ zobowiązany był do zapewnia realizacji w postępowaniu zasady czynnego udziału stron postępowaniu, a w konsekwencji stwierdzenie, że GINB dopuścił się bezczynności w sprawie, jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu.

Wskazując na powyższe podstawy skarżący kasacyjnie wnosi o:

1. uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa, skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu sąd pierwszej instancji pominął istotny fakt, że sprawa dotyczyła rozbiórki obiektu budowlanego, realizowanego już po uzyskaniu pozwolenia na budowę – w odmiennym kształcie niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Koniecznym zatem było w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy przeprowadzenie szeregu czynności polegających na porównaniu inwestycji określonej w projekcie budowlanym ze zrealizowanym w terenie, jak również z uwagi na zarzuty podnoszone przez stronę, zbadanie prawidłowości ustaleń co do podmiotu zobowiązanego do dokonania rozbiórki oraz związku wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z samowolą.

W odpowiedzi R.S. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika na skargę kasacyjną wniesiono o:

1. oddalenie skargi kasacyjnej,

2. zasądzenie od GINB na rzecz R.S. kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 480 zł,

3. na podstawie art. 182 § 2 Ppsa oświadczono, że strona skarżąca wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zdaniem skarżącego należy oddalić skargę kasacyjną, gdyż orzeczenie wydane przez WSA w Warszawie jest – w jego ocenie – "jedynym zgodnym z prawem rozstrzygnięciem". Uważa przy tym, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdzie GINB przez prawie miesiąc biernie oczekuje na przesłanie akt.

Zarządzeniem z 2 lipca 2020 r. zawiadomiono strony o zamiarze skierowania skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne, na co wszystkie strony wyraziły zgodę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, które wymienione zostały w art. 183 § 2 Ppsa. Sąd nie dostrzegając wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, związany jest granicami skargi kasacyjnej. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna zrezygnowała z żądania przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 Ppsa zd. 2).

A. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi w skardze kasacyjnej nie został uzasadniony, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa. Sąd Naczelny zauważa, że przedmiotem skargi była bezczynność GINB w sprawie nieważnościowej, sąd pierwszej instancji rozpoznając wniesioną skargę nie przekroczył granic wyznaczonych przedmiotem zaskarżenia.

B. Istota zarzutów kasacyjnych sprowadza się, po pierwsze do wywodzenia przez skarżący kasacyjnie organ, że sąd pierwszej instancji błędnie zakwalifikował charakter sprawy toczącej się z wniosku skarżącego przed GINB, jako sprawy nie należącej do "spraw szczególnie skomplikowanych" w rozumieniu art. 35 § 3 K.p.a., a po drugie – do braku uwzględnienia w sformułowaniu powyższej oceny przez sąd a quo, potrzeby zapewnienia realizacji zasady czynnego udziału strony w prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym. Oba te zarzuty – w realiach rozpoznanej przez WSA w Warszawie sprawy – nie są trafne.

C. Potrzeba sprawnego i szybkiego załatwiania spraw administracyjnych indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej ma swe źródło w zasadzie ogólnej zawartej w art. 12 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada została skonkretyzowana w art. 35 K.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z treści art. 35 § 3 K.p.a. wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z kolei art. 36 § 1 K.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, organ ten jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

Z przywołanego w podstawach kasacyjnych przepisu art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa wynika, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a "stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania". Z kolei z przepisu art. 149 § 1a Ppsa wynika, że sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten określa kompetencję sądu administracyjnego do stwierdzenia "kwalifikowanej" postaci bezczynności lub przewlekłości organu. O tym, czy taka postać uchybienia przepisom prawa wystąpiła rozstrzygać można ad casum uwzględniając uwarunkowania konkretnej sprawy administracyjnej i terminowości podejmowanych w jej toku czynności przez organ, pozostawiając w tym zakresie swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. Z kolei wedle art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy "postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe". Naruszenia przywołanych w podstawach kasacyjnych przepisów art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa tylko wtedy mogłyby zostać uznane za trafne, gdyby uzasadnione okazały się zarzuty naruszenia przepisów art. 35 § 3 i 5 K.p.a., tak jednak na gruncie rozpoznawanej sprawy nie jest.

D. Nie zostało w skardze kasacyjnej podważone zasadnicze ustalenie sądu pierwszej instancji odnośnie rozpoczęcia i biegu terminu do załatwienia sprawy przez GINB. Prawidłowo sąd wojewódzki ustalił, że dniem wszczęcia postępowania był dzień złożenia przez stronę żądania stwierdzenia nieważności decyzji LWINB, tj. dzień [...] października 2019 r. Nie jest także kwestionowane, że okres, w którym organ centralny oczekiwał na akta sprawy (17 października – 14 listopada 2019 r.) nie był brany pod uwagę przez sąd a quo do obliczania terminu załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę wydanie decyzji przez GINB w dniu [...] stycznia 2020 r. przyjdzie jednak uznać – wbrew stanowisku sądu wojewódzkiego, że łączne okresy prowadzenia postępowania (11 października – 17 października 2019 r. i 14 listopada 2019 r. – 11 stycznia 2020 r.) przekraczają czas 2 miesięcy. Nawet gdyby zatem za skarżącym kasacyjnie organem uznać, że sprawa miała charakter szczególnie skomplikowany, to i tak nie został zachowany maksymalny termin, przewidziany art. 35 § 3 K.p.a.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 35 § 5 K.p.a. w aspekcie braku uwzględnienia przy obliczaniu terminu załatwienia sprawy kwestii związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony. Słusznie w tym zakresie stwierdził sąd pierwszej instancji, że terminu wyznaczonego przez GINB dla ewentualnego wypowiedzenia się w sprawie i zapoznania się z aktami przez strony nie można traktować w kategoriach terminów ujętych w art. 35 § 5 K.p.a., skoro w przepisie tym posłużono się określeniem "terminy przewidziane w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności". Termin wyznaczony przez GINB dla stron w aspekcie realizacji obowiązku organu ujętego art. 10 § 1 K.p.a. miał charakter terminu urzędowego.

Podziela Sąd Naczelny także i to zasadnicze stanowisko sądu pierwszej instancji, że sprawa rozpoznawana przez GINB nie miała charakteru "szczególnie skomplikowanego". Zasadnie sąd wojewódzki przyjął, że brak było przesłanek, aby uznać trafność argumentów organu centralnego co do takiego kwantyfikowania rozpoznawanej przez ten organ sprawy w postępowaniu nieważnościowym. Konieczność "dokonania szerokiej analizy sprawy", jej przedmiot (rozbiórka obiektu realizowanego po uzyskaniu pozwolenia na budowę w odmiennym kształcie, niż wynikało to z pozwolenia), porównanie inwestycji określonej w projekcie z wykonaną w terenie, konieczność zbadania zarzutów strony, w żadnym razie nie przekonują, aby dla wyspecjalizowanego organu, jakim jest GINB, zajmujący się wszak tego właśnie rodzaju sprawami, sprawa stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB, miała być "szczególnie skomplikowaną". W skardze kasacyjnej organ centralny nie wskazywał, aby po uzyskaniu w dniu 14 listopada 2019 r. prowadził chociażby jakiekolwiek postępowanie dowodowe, dysponował przeto pełnym materiałem, na podstawie którego następnie wydał w dniu 11 stycznia 2020 r. decyzję. Zarzucanie sądowi pierwszej instancji braku "prześledzenia" wszystkich czynności organu jest chybione, skoro w aktach sprawy brak dowodów na podejmowanie takowych czynności, poza tymi działaniami, które oznaczają "standard procesowy", a związane są z zapewnieniem stronom prawa do czynnego udziału w sprawie. Na taką okoliczność nie wskazano w odpowiedzi na skargę, nie jest zaś nim z pewnością fakt, że GINB musiał dokonać oceny dwóch w istocie decyzji – zarówno organu szczebla wojewódzkiego, jak i powiatowego.

E. W konsekwencji powyższych uwag, nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 149 § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, w skardze kasacyjnej brak jest uzasadnienia dla tak ujętego naruszenia prawa, którego miałby dopuścić się sąd pierwszej instancji.

F. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.

G. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa, uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego. W judykaturze wskazuje się, że profesjonalny pełnomocnik, który przygotuje odpowiedź na skargę kasacyjną, ma prawo do otrzymania zwrotu kosztów opracowania takiego pisma, a ponadto iż przy ustalaniu podstawy zwrotu kosztów od przygotowania odpowiedzi na kasację należy brać pod uwagę stawki analogiczne jak przy sporządzeniu samej kasacji (por. motywy uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 (ONSAiwsa 2013/3/38). Zastosowanie przeto będzie miał przepis § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265), z tych względów zasądzono koszty w wysokości 240 zł na rzecz skarżącego.