Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1004/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4, art. 17, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. S. i J. S. na uchwałę R. M. i G. K. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi K., R., C., części wsi C. oraz części wsi C. - część B w Gminie K. oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miasta i Gminy K. w dniu [...] lipca 2016 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 446 – dalej u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.. dalej u.p.z.p.) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi: K., R., C., części wsi C. oraz części wsi C. - część B w gminie K. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2016 r. poz. 4968 - dalej uchwała)

E. S. i J. S. po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, działając na podstawie art. 101 u.s.g. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na w/w uchwałę Rady Miasta i Gminy K. . W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w § 18 uchwały zawarto zapisy, zgodnie z którymi na znacznej części należących do nich działki o nr [...] położonej w miejscowości C., objętej planem i położonej na obszarze oznaczonym symbolem 14R, ustalono zasady zagospodarowania terenów związane z zachowaniem rolniczego sposobu zagospodarowania oraz zakaz lokalizacji budynków przy jednoczesnym dopuszczeniu lokalizacji dróg dojazdowych do gruntów rolnych i sieci infrastruktury technicznej. Zdaniem skarżących stanowi to naruszenie art. 2, art. 7, art. 31 i art. 32 Konstytucji RP; oraz art. 4, art. 7 §1, art. 15 u.p.z.p., w związku z czym skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Skarżący wskazali, że na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2003 r. zakupili działkę nr [...] w celu zabezpieczenia i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny. W tym samym celu działki sąsiednie zakupili znajomi skarżących. Dalej wskazano, że dokonany przez organy publiczne podział obszarowy działek wskazywał jednoznacznie, iż zmierzał on do przeznaczenia tych działek na cele budowlane. Działek tych nie sposób bowiem wykorzystywać racjonalnie w inny sposób, aniżeli tylko dla celów budowlanych. Przemawia za tym również niska klasa ziemi (oznaczona jako V), która powoduje, że działka ta nie była i nie jest wykorzystywana na cele produkcji rolniczej.

Skarżący wskazali przy tym na zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., z których wynikało, że tereny Gminy "stanowić będą zaplecze sypialniane P., a zagwarantowanie sprawnego skomunikowania tych obszarów z aglomeracją poznańską będzie czynnikiem stymulującym dalsze utrwalania się tych przekształceń" (pkt. 2 - Układ dziedziczny) - oraz, że tereny m.in. C. zakwalifikowane do VI rejonu rolniczego, ze względu na obszar o mniejszej przydatności dla gospodarki rolniczej "ulegną największym przemianom strukturalnym i zmniejszy się ilość gospodarstw rolnych" (pkt 42 - Rolnictwo). Ponadto z treści przedmiotowego Studium wynikało też jednoznacznie, że "oddziaływanie aglomeracji poznańskiej wywiera bezpośredni wpływ na przekształcenia struktury osadniczej, jak również struktury rolniczej" oraz, "że obecna Gmina w coraz większym stopniu pełni i może pełnić funkcje mieszkalne" (pkt. 4 Kierunki w zakresie polityki przestrzennej).

Wnoszący skargę wskazali, iż mimo licznych wniosków, dotyczących przeznaczenia działki na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej uwagi te nie zostały uwzględnione. Gmina dokonała jedynie wyłączenia z obszaru opracowania planu niewielkiej części działki. Przedmiotowa uchwała zdaniem skarżących całkowicie ogranicza prawo do dysponowania w/w nieruchomością, czyniąc jednocześnie bezprzedmiotowym wcześniejszy zakup nieruchomości, zmierzający do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i niweczy wieloletnie plany w tym zakresie.

Ponadto zdaniem skarżących uchwała świadczy o nierównym traktowaniu obywateli, gdyż na działkach sąsiadujących z ich działką o takim samym statusie prawnym, Gmina nie tylko dopuściła zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ale również wielorodzinną i szeregową. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała narzuca niczym nie umotywowane i nie uargumentowane ograniczenia i nakazy, próbując w ten sposób stworzyć w środku rejonu, wykorzystywanego na budownictwo mieszkaniowe sztuczną enklawę przeznaczoną na cele rolnicze.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy K. reprezentowana przez Burmistrza wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Rada wskazała, że uchwała będąca przedmiotem skargi została podjęta w ramach ustawowych kompetencji władztwa planistycznego przysługującego gminie oraz z zachowaniem procedury przewidzianej w u.p.z.p., w tym także zgodnie z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru objętego uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi: K., R., C., części wsi C. oraz części wsi C. - część B w gminie K.. Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu przedmiotowej skargi jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne, jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z przesłanych ze skargą dokumentów, skarżący pismem z dnia 22 sierpnia 2016r. (data wpływu do organu w dniu 24 sierpnia 2016r.) wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z przesłanych przez Radę Miasta i Gminy akt nie wynika, aby skarżącym została udzielona odpowiedź. Przy uwzględnieniu treści art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. - dalej P.p.s.a.) stwierdzić należy zatem, że skarżący składając skargę w dniu 20 października 2016r., dochowali terminu do jej złożenia.

Skarżący, legitymując się w dniu uchwalania planu prawem własności działki o nr [...] położonej w miejscowości C., objętej planem i położonej na obszarze oznaczonym symbolem 14R posiadają również interes prawny w kwestionowaniu ustaleń przyjętych w zaskarżonej uchwale. Ustalenia miejscowego planu w zakresie objętym dyspozycją §18 uchwały kształtują bowiem sposób wykonywania prawa własności należącej do skarżących nieruchomości.

Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, to Sąd zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: - po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego, - po drugie, przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Dokonując wykładni przesłanki materialnoprawnej, tj. zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Interpretując zaś przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 17/08, LEX nr 470949; z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08, LEX nr 510042; Z. Niewiadomski /red./ Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 250-251,). A zatem, za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym.

Wobec powyższego pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami u.p.z.p., gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Procedurę planistyczną określają przepisy u.p.z.p., a w szczególności art. 17 tej ustawy.

Sąd stwierdza, że procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została w niniejszej sprawie zachowana. Przystąpienie do sporządzania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło na podstawie uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] lipca 2012r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów wsi K., R., C., części wsi C. oraz części wsi C., Gm. K.. Stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p. ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia ww. miejscowego planu ukazało się prasie miejscowej (gazeta "K." z dnia 24 sierpnia 2012r.). Nadto obwieszczenie zostało ogłoszone na stronie internetowej, wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w dniach od 24 sierpnia 2012 r. do 19 września 2012 r, oraz sołectw C., C., C., K. i R.. Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, które to organy nałożyły obowiązek opracowania prognozy zgodnie z art. 51 ust. 2 i art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Równolegle, na podstawie art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Burmistrz zawiadomił także pisemnie instytucje i organy właściwe do uzgadniania i projektowania planu. Burmistrz zgodnie z art. 17 pkt 3 u.p.z.p., po zapoznaniu się z wnioskami wniesionymi do miejscowego planu, rozstrzygnął o sposobie ich rozpatrzenia. Sporządzony przez Burmistrza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną wraz z "Prognozą oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu", został poddany procedurze opiniowania i uzgodnień. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w terminie od 30 marca 2015r. do 28 kwietnia 2015r., a więc na okres dłuższy od minimalnego okresu czasu wskazanego w art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zaś wyłożenie zostało poprzedzone stosownymi ogłoszeniami, zgodnie z art. 17 pkt 9 w związku z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. (zob. ogłoszenie w gazecie "K. " z dnia 20 marca 2015r. oraz obwieszczenie w gablotach Urzędu Miejskiego w K.). W dniu 13 kwietnia 2015r. odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Uwagi wniesione do projektu planu zostały rozpatrzone przez Burmistrza. Ponieważ Burmistrz częściowo uwzględniał wnoszone uwagi, projekt planu był jeszcze dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu; każdorazowo Burmistrz ogłaszał o ponownym wyłożeniu, w sposób określony w art. 17 u.p.z.p. Projekt uchwały wraz z załącznikami i listą nieuwzględnionych uwag został przedstawiony przez Burmistrza [...], celem podjęcia uchwały. Rada Gminy, uchwalając Miejscowy Plan, rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr [...] do Uchwały) oraz rozstrzygnęła o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr [...] do Uchwały). Zdaniem Sądu, nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacja planistyczna wykazuje zatem naocznie, że organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił czynności przewidzianych przepisami art. 14-20 u.p.z.p.

Podkreślić należy również, że myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W związku z tym, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a mianowicie od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium, a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną - "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną. Zawsze jednak – niezależnie od "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną studium - podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2008 r., II OSK 32/08. ONSAiWSA 2009/4/72, LEX nr 510231). Poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują bowiem podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. W studium określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 2), obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 9).

W studium dokonuje się zatem kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. I chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zmiany w planie miejscowym przeznaczenia terenów nie przewidzianych w studium do takiej zmiany, gmina może dokonać po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (art. 27 u.p.z.p.). Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu wyłączenie z możliwości zabudowy części działki skarżących i przeznaczenie jej jako teren rolniczy nie jest konsekwencją przekroczenia władztwa planistycznego organów gminy, czy też arbitralnej ingerencji w uprawnienia skarżących. Według przedstawionego m.p.z.p. teren, na którym znajduje się działka skarżących przeznaczony jest pod tereny rolnicze, oznaczone na planie symbolem 14R, z którym to przeznaczeniem wiąże się zachowanie rolniczego sposobu zagospodarowania oraz istniejących oczek wodnych, cieków, rowów, zieleni śródpolnej i dróg dojazdowych do gruntów rolnych, zakaz lokalizacji budynków, dopuszczenie wprowadzenia nasadzeń drzew i krzewów, dopuszczenie lokalizacji dróg dojazdowych do gruntów rolnych, sieci infrastruktury technicznej i dopuszczenie zachowania i przebudowy istniejących sieci infrastruktury technicznej (§18 uchwały). Powyższe przeznaczenie określone w planie wynika z zapisu ujednoliconego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 1998r. nr [...] gdzie teren, na którym znajduje się działka skarżących określono jako łąki i tereny rolnicze wyłączone z zabudowy.

Skarżący wskazując, iż Studium dopuszczało możliwość uzyskania prawa zabudowy na posiadanym gruncie powołali się na zapisy Studium, z których wynika, że tereny Gminy "stanowić będą zaplecze sypialniane P., a zagwarantowanie sprawnego skomunikowania tych obszarów z aglomeracją poznańską będzie czynnikiem stymulującym dalsze utrwalania się tych przekształceń" (pkt. 2 - Układ dziedziczny). Skarżący wskazali także, iż Studium tereny m.in. C. zakwalifikowane do VI rejonu rolniczego, które ze względu na obszar o mniejszej przydatności dla gospodarki rolniczej "ulegną największym przemianom strukturalnym i zmniejszy się ilość gospodarstw rolnych" (pkt 42 - Rolnictwo). Ponadto z treści przedmiotowego Studium wynikało, że "oddziaływanie aglomeracji poznańskiej wywiera bezpośredni wpływ na przekształcenia struktury osadniczej, jak również struktury rolniczej" oraz, "że obecna Gmina w coraz większym stopniu pełni i może pełnić funkcje mieszkalne" (pkt. 4 Kierunki w zakresie polityki przestrzennej).

Powyższe zapisy, przy uwzględnieniu ogólnego charakteru Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy jednak skonfrontować z innymi jego zapisami, wśród których należy wskazać, że w pkt 1.1.3. Ocena stanu środowiska wskazano, że "Niezmiernie ważnym jest zachowanie istniejących na terenie gminy wód powierzchniowych, torfowisk, "oczek" wodnych, użytków zielonych, zadrzewień oraz zwiększenie ich powierzchni, przyczyni się to utrzymania właściwej struktury krajobrazu rolniczego." Nadto zwracano w Studium uwagę, że pojawiają się "nowe" źródła zagrożeń dla środowiska przyrodniczego oraz krajobrazu do których zaliczono ekspansję budownictwa mieszkaniowego i rekreacyjnego. Powyższe zapisy przy uwzględnieniu rolniczego przeznaczenie gruntów należących do skarżących (grunty rolne i użytki zielone) i położenia terenu oznaczonego symbolem 14R w bezpośrednim sąsiedztwie cieku wodnego uzasadniały w ocenie Sądu podjęcie uchwały w treści odpowiadającej zapisom §18 tejże uchwały.

W tym miejscu wskazać należy, że Rada Miasta i Gminy K. w ocenie Sądu nie ograniczyła uprawnień właścicielskich skarżących w stopniu uzasadniającym zakwestionowanie przepisów dotyczących obszaru, na którym znajduje się działka należąca do skarżących. Poprzez wyłączenie z obszaru opracowania części działki na głębokość ok. 80 m od północnej granicy działki i umożliwienie realizacji zabudowy wiejskiej w układzie ulicówki, gdzie front działki stanowić będzie budynek mieszkalny a drugą linię zabudowy budynki gospodarcze i inwentarskie, Rada umożliwiła bowiem wykorzystanie działki w sposób zgodny z oczekiwaniami skarżących.

Dalej wskazać należy, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżących, że została naruszona zasada równości z art. 32 Konstytucji RP. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazali, że w niedalekiej odległości od ich działki ustanowiono strefę budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, jak również zabudowę wielorodzinną i szeregową. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że określenie przeznaczenia gruntu nie po myśli właściciela, nie może zawsze prowadzić do skutecznego torpedowania planu. Ponadto wskazać należy, że z okoliczności sprawy wynika, że istniejąca zabudowa mieszkaniowa na terenach sąsiednich powstała na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę wydanych w okresie przed wydaniem kontrolowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wpisanie do obowiązującego m.p.z.p. przeznaczenia terenu zgodne z wydanymi wcześniej decyzjami wyklucza sądową kontrolę zapisów w tym zakresie. Sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może bowiem dotyczyć badania racjonalności (celowości) przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10, z dnia 23 czerwca 2010 r., II OSK 834/10), lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Mając na uwadze fakt, że w świetle przepisu art. 134 §1 P.p.s.a Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały chociażby w części, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.