Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 323/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1551/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku E.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 1551/11 pozostawił bez rozpoznania wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku ze złożeniem przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r., skarżąca została wezwana do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu (według załączonego wzoru), w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie 7 dni, pozostawia się bez rozpoznania.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2012 r., wobec tego termin złożenia wniosku na urzędowym formularzu upłynął w dniu 11 stycznia 2012 r.

Pismem z dnia 14 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym zamieszczona na kopercie nadawczej dołączonej do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 915/11), skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek na urzędowym formularzu.

Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2012 r. (doręczonym w dniu 6 lutego 2012 r.) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek został złożony na urzędowym formularzu po upływie terminu.

W sprzeciwie z dnia 8 lutego 2012 r. skarżąca wskazała przyczyny wniesienia po terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.

WSA w Gliwicach wskazał, że w związku z wniesieniem przez skarżącą, pismem z dnia 8 lutego 2012 r., sprzeciwu od Zarządzenia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie, w piśmie doręczonym skarżącej w dniu 4 stycznia 2012 r., została ona wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (według załączonego wzoru), w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednakże wyżej wskazany termin upłynął bezskutecznie. Wobec tego – na podstawie art. 257 p.p.s.a. - należało pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Bezskuteczne było zatem złożenie przez skarżącą wniosku na urzędowym formularzu – po upływie terminu, tj. w piśmie z dnia 14 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. S. stwierdzając, że w sprawie powinien był jej być przyznany adwokat. Wskazała, że nie posiadała środków nawet na wysłanie odpowiedzi do Sądu I instancji, jak również że nie miała gdzie ich pożyczyć. Skarżąca wskazała na dolegające jej choroby. Podniosła ponadto merytoryczne kwestie dotyczące sprawy objętej skargą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że E. S. została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni – licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżąca nie wykonała zarządzenia w zakreślonym terminie

Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. pozostawił wniosek E. S. bez rozpoznania.

Ponadto podać należy, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodność z prawem jedynie zaskarżonego postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.