Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2386/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 122 ust. 2, art. 127 ust. 4, art. 128, art. 140 ust. 2 pkt 5 i 5a, art. 37 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3467/15 w sprawie ze skarg Towarzystwa [...] z siedzibą w W. i [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w M. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3467/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Towarzystwa [...] i Ogólnopolskiego Towarzystwa [...] na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Marszałek Województwa Świętokrzyskiego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., uzupełnioną postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku Firmy [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na pobór kruszywa z wód rzeki [...] w km 261+000 - 263+000 na działkach nr [...] obręb [...] O. i nr [...] obręb Z., w całkowitej ilości 127905,00 m3, jak również na składowanie tego kruszywa na działce nr [...] obręb [...] O. i działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb Z.. Pozwolenia, które nakładało na uprawnionego wiele warunków związanych z lokalizacją robót na terenie obszaru proponowanego do włączenia do sieci Natura 2000m, udzielono na czas do 29 kwietnia 2017 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na specjalny obszar ochronny siedlisk [...] Natura 2000 i rozpatrzenia zgłoszonych przez W. N., działającego w imieniu Ogólnopolskiego Towarzystwa [...] w G. (dalej: OT[...]), uwag po raz kolejny podano do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. W. N., działając w imieniu OT[...] w G. oraz Towarzystwa [...] w W. (dalej: T[...]), wniósł ponownie uwagi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach (dalej: RDOŚ) ocenił, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie powinno znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] określił warunki jego realizacji. Uzasadnienie decyzji szczegółowo odnosiło się do uwag zgłoszonych w postępowaniu.

Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. T[...] zgłosił żądanie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji poprzez dodanie zapisu określającego termin zakończenia rekultywacji terenu na dzień 15 kwietnia 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Marszałek Województwa Świętokrzyskiego uzupełnił decyzję we wskazanym wyżej zakresie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. odwołanie, w imieniu T[...], złożył W. N., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie zaskarżył on w całości postanowienie RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa [...] utrzymał decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] w mocy.

Skargę od powyższej decyzji Prezesa Zarządu wniosło T[...] domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ze względu na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skargę od ww. decyzji Prezesa Zarządu wniosło również Ogólnopolskie Towarzystwo [...] z siedzibą w M., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżące stowarzyszenie T[...] podniosło, że decyzja organu I instancji oraz decyzja organu odwoławczego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, ze względu na błędne zakwalifikowanie przez oba organy przedsięwzięcia, na które udzielono pozwolenia wodnoprawnego, do grupy przedsięwzięć innych niż mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa ocenowa). W przypadku niepodzielenia przez Sąd I instancji tak sformułowanych zarzutów T[...] wniósł o uznanie, że zaskarżona decyzja Prezesa Zarządu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego:

- błędną wykładnię prawa materialnego – art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. 2012r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.) - co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego w niniejszej skardze rozstrzygnięcia,

- błędną ocenę postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r., wydanego z rażącym naruszeniem art. 99 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej oraz art, 127 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity - Dz. U. 2012r., poz. 145, z późn. zm., dalej: pr. wod.),

- rażące naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy w postępowaniu odwoławczym,

- błędne uzasadnienie, że wydanie zaskarżonej decyzji miało charakter "uznaniowy", co narusza art. 126 pr.wod.,

- pozytywne rozpatrzenie przez Marszałka niekompletnego wniosku wnioskodawcy, który nie spełniał wymogu art. 131 ust. 2 pkt 2 pr.wod. (brak decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji kwater i innych urządzeń wodnych, np. mnichów służących odprowadzaniu wód ze składowisk), a w konsekwencji nietrafne utrzymanie w mocy decyzji Marszałka.

Nadto T[...] wskazał, że obwieszczenie o wydaniu decyzji Prezesa Zarządu nastąpiło z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. d ustawy ocenowej.

Natomiast OT[...] w M. wniosło w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, powtarzając ww. zarzuty T[...] oraz wskazując na:

- niezgodne ze stanem faktycznym uzasadnienie, z którego wynika, że jedynym podmiotem postępowania wymagającego udziału społeczeństwa (przeprowadzonego w ramach udzielania pozwolenia wodnoprawnego) była osoba fizyczna W. N., a także bezzasadne powołanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wa 252/12),

- uniemożliwienie OT[...] w M. wzięcie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Rozpoznając skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał powyższe skargi za niezasadne i wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. o sygn. IV SA/Wa 531/13 oddalił je. WSA podkreślił, że udzielenie wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego było zgodne z przepisami prawa, a w postępowaniu administracyjnym wyczerpująco wyjaśniono stan faktyczny.

Sąd I instancji uznał, że zarzut błędnego zakwalifikowania przedsięwzięcia jest nietrafny, gdyż z powołanego przez T[...] przepisu § 3 ust. 1 pkt 41 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., Nr 213, poz. 397), nie wynika, aby obejmował on pobór kruszywa z rzeki. Nadto WSA wskazał, że w związku z realizacją przedsięwzięcia nie dojdzie do kilkuletniej zmiany zagospodarowania terenu na obszarze związanym z jego realizacją. W konsekwencji nie ma obowiązku uzyskania decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy na zasadzie art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Niezasadny jest także zarzut sprzeczności orzeczenia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2012 r. z art. 127 ust. 4 pr.wod., gdyż wskazany w postanowieniu termin oznacza, że skonsumowanie przez adresata terminu wynikającego z ww. przepisu nie może nastąpić po upływie 2019 r. WSA uznał również, że nie ma podstaw do przyjęcia, że w postępowaniu naruszono art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz podkreślił, że zastosowanie w sprawie przez organy art. 127 ust. 7 w zw. z art. 49 k.p.a. czyni niezasadnym zarzut naruszenia przepisów postępowanie poprzez niedoręczenie OT[...] wydanych decyzji.

Od powyższego orzeczenia WSA w Warszawie skargę kasacyjną złożyło Ogólnopolskie Towarzystwo [...] oraz Towarzystwo [...]. Orzeczenie zostało zaskarżone w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3137/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że w toku postępowania przed WSA zaistniała nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., którą NSA uwzględnił z urzędu. Uchybienie Sądu I instancji polegało na doręczeniu skarżącym kopii uzasadnienia wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., która nie odpowiadała oryginałowi, w oparciu, o którą została sporządzona skarga kasacyjna obu podmiotów.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż udzielenie wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego dla planowanego przedsięwzięcia było zgodne właściwymi przepisami prawa, a w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśniono stan faktyczny sprawy.

Sąd I instancji powtórzył swoją argumentację w kwestii podniesionych w skargach zarzutów, dodatkowo powołując się na orzecznictwo NSA (np. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt SA 2998/99, publ. LEX nr 51249). WSA zauważył również, że RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. w sposób wyczerpujący odniósł się do wniesionych uwag obu stowarzyszeń, które brały aktywny udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie wykazali naruszenia art. 10 k.p.a. Nadto Sąd uznał za zasadne podniesienie w skargach, że decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nie ma charakteru uznaniowego, a charakter związany, zatem powołanie się przez Prezesa Zarządu na orzeczenie sądu administracyjnego było nieuzasadnione. WSA nie podzielił stanowiska T[...], że niezgodność obwieszczenia Prezesa Zarządu o wydaniu zaskarżonej decyzji z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. d ustawy ocenowej może mieć wpływ na jej legalność. Sąd wskazał, że sformułowanie decyzji w sposób sugerujący, że organ postrzega pełnomocnika występujących w sprawie stowarzyszeń za stronę postępowania jest wadliwe, ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku Ogólnopolskie Towarzystwo [...] z siedzibą w M., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i formułując na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuty wydania zaskarżonego orzeczenia z wadą nieważności i naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, tj. naruszenie:

1. przepisu art. 29 ppsa i art. 34 ppsa, jak również art. 49 § 1 ppsa, w związku z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jednolity — Dz. U. 2015r., poz. 1393, ze zm.) - poprzez jego błędne jego zastosowanie wobec jednej z dwóch stron skarżących przed WSA w Warszawie (Towarzystwa [...]- T[...]). Wskazano, że W. N. nie był należycie umocowany do jedno-osobowego sporządzenia, podpisania i wniesienia oddalonej przez WSA w Warszawie skargi T[...]. Nadto podniesiono, że WSA zaniechał wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, czym naruszył art. 49 § 1 p.p.s.a;

2. przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w tej sprawie oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie w związku z art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji R.P. oraz art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012r., dalej: Dyrektywa) jak również w związku z § 3 ust. 1 pkt. 41 lit. b wskazanego wyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., gdyż WSA nie uwzględnił okoliczności, iż zgodnie z przytoczonym zapisem dyrektywy, nadrzędnym w stosunku do prawa krajowego, przedsięwzięcie to wymaga rozważenia przeprowadzenia całościowej oceny jego oddziaływania na całe środowisko;

3. prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

4. prawa materialnego - przepisu art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity — Dz. U. 2015r., poz. 196, ze zm., dalej: u.p.g.g.) — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż WSA w Warszawie błędnie ustalił, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się wobec szczególnego korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami;

5. prawa materialnego — przepisu art. 59 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 tej ustawy i naruszenie art. 131 ust. 2 pkt. 2 pr.wod., poprzez błędną ich wykładnię, gdyż WSA dokonał niewłaściwych ustaleń co do zmiany zagospodarowania terenu, oraz co do braku konieczności dołączenia decyzji o warunkach zabudowy do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania T[...] udzielone Przedstawicielowi regulaminowemu T[...] (W. N.), wniesione bezpośrednio do NSA przy piśmie T[...] z dnia 24 sierpnia 2015 r., nosi datę 24 września 2014 r. Nadto, jak wynika z treści pisma T[...] z dnia 21 sierpnia 2015 r. członkowie stowarzyszenia nie zatwierdzili czynności podjętych przez W. N., dokonanych przed udzieleniem mu wskazanego pełnomocnictwa, tj. sporządzenia, podpisania i wniesienia skargi do WSA. W konsekwencji, jak wskazuje skarżący, w sprawie zachodzi nieważność postępowania, gdyż skarga wniesiona przez osobę nieuprawnioną powinna zostać odrzucona (a nie oddalona, jak to miało miejsce w zaskarżonym wyroku z dnia 10 maja 2016 r.), po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego (podkreślono, że WSA nie dokonał stosownego wezwania). Autor skargi kasacyjnej przytoczył, na poparcie swojego twierdzenia, m.in. orzeczenie NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. (sygn. II OSK 714/14).

Następnie skarżący wskazał, że skarga OT[...] została wniesiona prawidłowo, a Sąd I instancji powinien uchylić decyzje organów obu instancji. Zdaniem skarżącego niesłuszne oddalenie skargi było spowodowane nie uwzględnieniem przez WSA obowiązku stosowania prawa międzynarodowego w krajowym porządku prawnym, również w odniesieniu do przytoczonych w zarzutach przepisów Dyrektywy. W konsekwencji błędnie zakwalifikowano przedsięwzięcie do tzw. III grupy ocenowej (zdaniem skarżącego należy ono do tzw. II grupy ocenowej), co stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskutek niego skarga została oddalona. Wobec powyższego doszło do naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej oraz niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy. Na poparcie swoich twierdzeń autor skargi kasacyjnej wskazuje na wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. Akt IV SA/Wa 252/12).

Skarżący podniósł, że doszło do naruszenia prawa materialnego również w skutek niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 1 u.p.g.g., ponieważ przepis ten nie ma zastosowania wobec szczególnego korzystania z wód, wykraczającego poza powszechne korzystanie i polegającego na wydobywaniu z wód kamieni, piasku i innych materiałów, w którym jest mowa w art. 37 pkt 7 pr.wod. Uzasadniając ten zarzut przytoczono m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 lutego 2012 r. (syn. akt III SA/Kr 109/11).

Skarżący podniósł dalej naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 59 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 2 pr.wod., poprzez uznanie, że do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie należało dołączyć decyzji o warunkach zabudowy. WSA nie uzasadnił, dlaczego uznał za obowiązującą inwestora zasadę sukcesywnego tworzenia kwater na czas krótszy niż jeden rok, podczas gdy w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 30 kwietnia 2012 r. zakłada zakończenie rekultywacji wszystkich kwater dopiero w dacie do 15 kwietnia 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Po pierwsze wskazać należy, że skarga T[...] była już rozpatrywana przez NSA w Warszawie, który orzekł wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3137/13. Sąd, który bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania z urzędu, nie zakwalifikował uprzednio skargi T[...] jako pochodzącej od podmiotu, który nie był właściwe reprezentowany w postępowaniu przed Sądem I instancji. Kwestia ta – niewłaściwej reprezentacji jednego ze skarżących, nie była zresztą podnoszona uprzednio w skardze kasacyjnej ani przez T[...], ani też przez OT[...]. Co więcej w aktach sprawy (k.333) znajduje się prawidłowo udzielone pełnomocnictwo dla W. N. z dnia 24 września 2014r., w którym członkowie T[...] potwierdzają, że upoważniają w/w do prowadzenia w imieniu tego stowarzyszenia zwykłego spraw przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo to zostało podpisane przez wszystkich członków stowarzyszenia (składającego się wg oświadczania W. N. z trzech osób). Ponadto udzielone pełnomocnictwo nie zawierało żadnych ograniczeń czasowych. Tym samym zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wymóg udokumentowania czynności (w tym przypadku udzielenia pełnomocnictwa przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego) jest spełniony poprzez pisemne potwierdzenie istniejącego pełnomocnictwa, nawet jeżeli potwierdzenie to zostało dokonane z datą późniejszą niż czynność procesowa, do której pełnomocnictwo to było wymagane. Zatem NSA nie dopatrzył się naruszenia art. 29, art. 34 ppsa, jak również art. 49 § 1 ppsa, w związku z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach uznając, że W. N. był należycie umocowany do jednoosobowego sporządzenia, podpisania i wniesienia oddalonej przez WSA w Warszawie skargi T[...] i nie było podstaw do wzywania przez Sąd I instancji do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Po drugie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w tej sprawie oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich nie zastosowanie w związku z art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012r., dalej: Dyrektywa) jak również w związku z § 3 ust. 1 pkt. 41 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Przede wszystkim bezpodstawne są zarzuty naruszenia przez organy administracyjny oraz Sąd I instancji art.87 ust.1 art. i 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podmioty te prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić należy, że Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. nie jest umową międzynarodową, lecz aktem prawa pochodnego Unii Europejskiej. Zatem zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w kontekście dyrektywy UE w ogóle nie może być skuteczny. Nie doszło także do naruszenia przepisów w/w Dyrektywy. Zgodnie z brzmieniem art.2 ust.1 Dyrektywy państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia. Przedsięwzięcia te określa art. 4. Natomiast w art.4 ust.2 Dyrektywy wskazano, że z zastrzeżeniem art. 2 ust. 4, w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II państwa to członkowskie ustalają, czy przedsięwzięcie podlega ocenie zgodnie z art. 5—10. Państwa członkowskie dokonują tego ustalenia za pomocą badania indywidualnego lub progów lub kryteriów ustalonych przez państwo członkowskie. Państwa członkowskie mogą postanowić o stosowaniu obydwu procedur, o których mowa w lit. a) i b). We wspomnianym załączniku nr II pkt 2 lit c) wymieniono "wydobycie minerałów przy pomocy pogłębiarek morskich lub rzecznych". Polski prawodawca w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określił jakie przedsięwzięcia wymagają przeprowadzenia oceny na środowisko. Nadto Rada Ministrów rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. w § 3 ust.1 pkt 41 lit.b zaliczyła wydobywanie kopalin ze złoża na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej inne niż wymienione w § 2 ust.1 pkt 24 lub ze śródlądowych wód powierzchniowych, a w pkt. 44 pozyskiwanie gruntu na skutek trwałego odkładu na obszarach morskich do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie nie podpada pod żaden z tych przypadków wskazanych w cyt. rozporządzeniu. Wspomniana Dyrektywa została zatem implementowana do polskiego porządku prawnego, a prawodawca określił czy i w jakim zakresie wprowadza przedsięwzięcia wymienione w jej załączniku II jako podlegające ocenie oddziaływania na środowisko w polskim systemie prawnym.

Po trzecie mając powyższe na uwadze bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art.59 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust.2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie. W świetle tych przepisów organy administracyjne oraz Sąd I instancji dokonały prawidłowej wykładni art.59 ust.1 pkt 1 i 2 oraz zastosowania ust.2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej w kontekście przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego kwalifikując je do tzw. trzeciej grupy ocenowej tj. że wymaga ono tylko przeprowadzenie oddziaływania na obszar Natura 2000.

Po czwarte bezpodstawny jest zarzut naruszenia art.3 pkt 1 u.p.g.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W przepisie tym wyraźnie stwierdzono, że ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie stosuje się do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami. Takie odrębne przepisy zawiera ustawa z 18 lipca 2001r. Prawo wodne, która w art.31 ust.4 pkt 7 wskazuje, że przepisy tej ustawy stosuje się do wydobywania z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów. Znajduje to dalsze rozwinięcie w art.37 pkt 7 Prawa wodnego, gdzie wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów uznano za szczególne korzystanie w wód. W konsekwencji zastosowanie znajdzie art.122 ust.1 pkt 1 Prawa wodnego, z którego wynika, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane m.in. na szczególne korzystanie z wód. W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki oraz czas na jaki zostaje ono wydane. Zatem planowane przedsięwzięcie (wydobywanie kruszywa z koryta rzeki) nie podlegało regulacjom Prawa geologicznego i górniczego.

Również zarzut naruszenia art.59 ust.2 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 tej ustawy i naruszenie art. 131 ust. 2 pkt. 2 pr.wod., poprzez błędną ich wykładnię jest nieusprawiedliwiony. W kontekście specyfiki planowanego przedsięwzięcia okres na jaki wydawane jest pozwolenie wodnoprawne nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji. Wykonywane w ramach przedsięwzięcia poszczególne kwatery będą miały bowiem charakter tymczasowy (będą funkcjonowały krócej niż rok). Tak więc rodzaj i czas trwania zmiany zagospodarowania terenu jest brany pod uwagę w kontekście analizy przesłanek wynikających z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nie okres na jaki wydawane jest pozwolenie wodnoprawne. Inwestor będzie sukcesywnie tworzył i likwidował kwatery i nie przeczy temu wskazany w skardze kasacyjnej zapis w pkt I.25 pozwolenia wodno-prawnego - przedmiotowy zapis nie zakłada rekultywacji wszystkich kwater dopiero w końcowej fazie tj. przed 15 kwietnia 2017 r.", a jedynie, że ostatnia kwatera zostanie zrekultywowana do dnia 15 kwietnia 2017 r. W pozwoleniu przewidziano 4 składowiska wzdłuż projektowanej trasy robót, każde składające się z 2 kwater. Prawidłową analizę w tym zakresie przedstawił Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko potwierdza analiza treści pozwolenia-wodnoprawnego. które nakazuje "rekultywację składowisk pupy prowadzić poza okresem od 15 kwietnia do 15 sierpnia" tj. sukcesywnie w całym okresie obowiązywania pozwolenia i rekultywację wykonać (zakończyć) do dnia 15 kwietnia 2017 r., czyli do dnia zakończenia obowiązywania pozwolenia. Takie rozumienie czyni zapis logicznym i zgodnym ze specyfiką prowadzenia prac wydobywania piasku na określonym odcinku rzeki, gdzie prace posuwają się w terenie i określone składowiska tracą swoją przydatność dla prowadzonych prac. Również zastosowanie w ramach przedsięwzięcia urządzenia wodnego tzw. mnicha nie wymagało zastosowania art.59 ust.1 u.p.z.p. "Mnich" oznacza w tym przypadku rurę odprowadzająca wodę ze składowiska piasku do rzeki i będzie używany czasowo w okresie funkcjonowania składowiska. Nie służy on, ani do utrzymywania zasobu wodnego ani do regulacji lustra wody (jak np. w jeziorach) i w żaden sposób nie służy do kształtowania zasobów wodnych – nie jest budowlą hydrotechniczną - tak więc zastosowanie prawa wodnego do tego "mnicha" nie ma uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wniesiona skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu została ona oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a