Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 28
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008r., sprawy ze skargi "F. T." Spółka z o.o. w T. w likwidacji, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]nr[...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]nr [...]określającą Spółce "E.", aktualnie "F." Sp. z o.o. w likwidacji, dalej zwanej "Spółką", zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. w wysokości 148 342 zł.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 201 508, 77 zł poprzez nieujęcie całości wydatków poniesionych na wyjazd do USA 39 osób w kwocie 305 060, 30 zł jako wydatków na reprezentację i reklamę. Wydatki te zostały ujęte w księgach w ten sposób, że:

- wydatki w kwocie 83 093, 97 zł poniesione w związku z wyjazdem 11 osób będących najbliższą rodziną właścicieli aptek odniesiono w ciężar kosztów konta "Reprezentacja i reklama"

- wydatki w kwocie 217 227, 47 zł poniesione w związku z wyjazdem 27 osób (23 właścicieli i współwłaścicieli aptek, 3 członków najbliższej rodziny właścicieli aptek, pracownik apteki) odniesiono w ciężar kosztów konta "Inne koszty usług obcych"

- wydatek w kwocie 4 738, 86 zł poniesiony na wyjazd Prezesa Zarządu odniesiono w ciężar kosztów konta "Koszty delegacji służbowych".

Zdaniem organu kontroli skarbowej wydatki związane z organizacją konferencji należało w całości uznać za poniesione w celach reprezentacji, w związku z czym podlegały one limitowaniu stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej zwanej "u.p.d.o.p.".

Organ odwoławczy stwierdził, że trudno w niniejszej sprawie kwestionować istnienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy spornymi wydatkami a przychodami uzyskiwanymi z prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak należy całkowicie wykluczyć możliwość zaliczenia jakiejkolwiek ich części do innej kategorii, niż limitowane koszty niepublicznej reprezentacji i reklamy. Podzielono stanowisko organu I instancji, że "reprezentacja" oznacza działania zmierzające do stworzenia bądź utrzymania oczekiwanego wizerunku firmy, ułatwiające zawarcie umowy lub stwarzające korzystne warunki do jej zawarcia. Chodzi przeważnie o działania polegające na bezpośrednich kontaktach z innymi podmiotami, obecnymi lub przyszłymi kontrahentami, ich przedstawicielami, czy pracownikami. Dokonując kwalifikacji wydatków poniesionych przez Spółkę na zorganizowanie wyjazdu do USA jako koszt reprezentacji, organ wskazał, że kierowane do właścicieli aptek zaproszenia nie zawierały żadnych warunków, które musieli spełniać uczestnicy wyjazdu, w zakresie chociażby posiadanych kwalifikacji, czy rodzaju pełnionej w aptece funkcji. Wynika z tego, że celem organizatora wyjazdu nie było zorganizowanie szkolenia jako takiego, ale swoiste wynagrodzenie kontrahentów za dotychczasową współpracę oraz ugruntowanie i dalsze jej wzmocnienie. Świadkowie zeznali, że o uczestnictwie w wyjeździe ich oraz osób im towarzyszących zdecydowało otrzymane zaproszenie bezpłatnego uczestnictwa w atrakcyjnym turystycznym wyjeździe. Przesłuchani świadkowie twierdzili, że gdyby wyjazd był odpłatny, to albo nie wzięliby w nim udziału, albo uzależnili swoje uczestnictwo od wysokości opłaty. O turystycznym charakterze wyjazdu świadczy też znajdujący się w aktach sprawy jego program ramowy, w którym jego turystyczna część zajmuje podstawowe miejsce. Dawał on możliwość przeprowadzenia konferencji w czasie wolnym od zwiedzania. Okoliczność, iż program szkoleniowy realizowany był obok, "przy okazji" programu turystycznego wyjazdu, potwierdzają w szczególności powołane zeznania świadków. Organy podatkowe nie zakwestionowany faktu, iż w trakcie realizacji programu wyjazdu do USA jego uczestnicy brali udział w organizowanych przez Prezesa Zarządu Spółki konferencjach. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym brak było w przedmiotowej sprawie podstaw do różnicowania statusu poszczególnych uczestników wyjazdu. U podstaw dla takiego stwierdzenia leży przede wszystkim okoliczność, że dobór konkretnych osób uczestniczących w wyjeździe nie był wynikiem działań organizatora, ale zależał od swobodnej decyzji adresatów zaproszenia.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Zarzucono naruszenie:

- przepisów art. 210 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego, skutkującą zaliczeniem poniesionych wydatków związanych z organizacją wyjazdu konferencyjno-szkoleniowego do USA do kosztów reprezentacji i reklamy objętych limitem ,

- zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 120, 121 §1 O.p. oraz zasady prawdy obiektywnej określonej w przepisach art. 180-200 powołanej ustawy,

- art. 247 § 1 pkt 5 O.p. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącą stroną w sprawie, co powoduje, że decyzja ta obarczona jest wadą prawną skutkującą jej nieważnością.

W uzasadnieniu podkreślono, iż organy podatkowe przyznały, że w trakcie wyjazdu odbywały się spotkania uczestników, które można uznać za mające charakter szkoleniowy i związany z przedmiotem działalności hurtowni oraz reprezentowanych aptek. Wynika z tego wniosek, że poniesiony przez Spółkę wydatek był wydatkiem, który spełnił przesłankę pozytywną z art. 15 u.p.d.o.p., a mianowicie był poniesiony w celu uzyskania przychodu i tym samym winien być uznany jako koszt uzyskania przychodu. Pomimo to Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Krakowie wyraził pogląd, że poniesione przez Spółkę wydatki nie wiązały się z realizacją tego celu i w związku z tym, całość poniesionego przez Spółkę wydatku należało zakwalifikować do kosztów reprezentacji i reklamy. Spółka z takim twierdzeniem nie godzi się, gdyż jest to ocena subiektywna i dokonana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w przepisie art. 191 O.p. Na poparcie stanowiska, że szkolenie może być kosztem uzyskania przychodu pod warunkiem istnienia związku przyczynowego z osiąganym przychodem, powołano szereg orzeczeń sądów, min. wyrok z 20.02.2003 r., sygn. akt I SA/Ka 2578/2001, w którym sformułowano tezę, iż "w gospodarce wolnorynkowej wydatki przeznaczone na działalność szkoleniową należy uznać za koszt uzyskania przychodów. Wymaga jednak oceny, czy szkolone osoby, mimo że nie były pracownikami podatnika, wykonywały podczas praktycznych szkoleń na jego rzecz czynności, które przyczyniły się do uzyskania zwiększonego przychodu. Organy podatkowe muszą ze szczególną ostrożnością podejmować próby podważenia racjonalności wydatków, bowiem to do podatnika należą decyzje, jakie ponosić koszty działalności gospodarczej". Spółka wskazała, że w ustalonym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że poniesione przez nią wydatki związane z wyjazdem do Kalifornii, w ramach którego odbywały się szkolenia uczestników, pozostawały w określonej relacji do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów Spółki w przyszłości. Strona skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, podtrzymującym stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej iż "brak było w przedmiotowej sprawie podstaw do różnicowania statusu poszczególnych uczestników wyjazdu." Jej zdaniem jest to stwierdzenie blankietowe. Dokonany przez Spółkę podział był logiczną konsekwencją rozdziału poniesionych wydatków na poszczególne ich rodzaje, albowiem odzwierciedla on stan faktyczny, który został zresztą potwierdzony ustaleniami kontroli. Zarachowanie jedynie kwoty 83.093,97 zł do kosztów reprezentacji i reklamy objętej limitem było uzasadnione, gdyż kwota ta dotyczyła jedenastu uczestników wyjazdu, którzy nie mieli obowiązku uczestniczenia w realizacji programu szkoleniowego. Ich uczestnictwo w spotkaniach szkoleniowych nie wpływało również bezpośrednio na wielkość uzyskanego przez Spółkę przychodu. Uczestnictwo tych osób miało jedynie bardzo pośredni wpływ na uzyskanie przychodu ponieważ ich obecność w wyjeździe do USA (Kalifornia) należało uznać za element tworzący pozytywny zewnętrzny wizerunek hurtowni mający wpływ w przyszłości na ewentualne pozyskanie nowego odbiorcy. Podniesiono, że racjonalne było wydzielić z poniesionych wydatków koszty związane z dojazdem, wynajęciem sali, sprzętu, wynagrodzenia wykładowców, a także koszty noclegów, wyżywienia i nie kwalifikować ich jako kosztów reprezentacji oraz reklamy objętych limitem. Natomiast tylko i wyłącznie wydatki poniesione na realizację programu związanego z zagospodarowaniem czasu wolnego uatrakcyjniającego wyjazd szkoleniowy winny zostać zakwalifikowane jako koszty reprezentacji oraz reklamy objęte limitem.

Naruszenie przepisów postępowania polegało na tym, że organy podatkowe dokonały błędnej oceny stanu faktycznego i zakwalifikowały w 100% poniesione wydatki związane z wyjazdem szkoleniowym do USA (Kalifornia) jako koszt reprezentacji oraz reklamy i tym samym określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych z naruszeniem przepisów art. 210 § 1 i § 4 O.p. Organy podatkowe orzekły w oparciu o wnioski tendencyjne oparte na domniemaniu i nie poparte żadnymi dowodami. Jako przykład tendencyjności Spółka wskazała fragment uzasadnienia decyzji organu I instancji, w którym wskazano, iż poniesienie kosztów w wysokości 305.060,30 zł, tj. w kwocie zbliżonej do osiągniętego dochodu za 2001 r. na organizację wyjazdu do USA tylko i wyłącznie w celach konferencyjnych, z ekonomicznego punktu widzenia było całkowicie nieracjonalne. Żaden przepis prawa podatkowego nie uprawnia bowiem organów podatkowych do dokonywania oceny racjonalności bądź nie ponoszonych przez podatnika wydatków. Tak samo żaden przepis prawa podatkowego nie narzuca podatnikowi obowiązku kwalifikacji ponoszonych wydatków, które stanowić mogą koszt uzyskania przychodu z uwzględnieniem tego czy są one racjonalne, czy nie.

Na zakończenie Spółka podniosła, iż Dyrektor Izby Skarbowej decyzję skierował do osoby prawnej, której firma brzmi: "F. " Spółka z o.o. w likwidacji, gdy tymczasem prowadzona kontrola jak i postępowanie podatkowe prowadzone było w stosunku do osoby prawnej, której firma brzmi "F. " Sp. z o.o. w likwidacji. Skierowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji do osoby prawnej nie będącej stroną w sprawie jest kwalifikowaną wada prawną powodującą nieważność tego aktu z mocy prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, iż zostało wydane postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w oznaczeniu podatnika polegającej na wpisaniu litery "k" zamiast "c".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji poniesionych w 2001 r. przez Spółkę wydatków z tytułu organizacji wyjazdu do USA w kwocie 305 060,30 zł.

Wskazać należy, że kwestia ta była już przedmiotem postępowania przed tut. Sądem. Wyrokiem z dnia 22.09.2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 436/04) uchylono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Sąd wskazał, że o zaliczeniu wydatków do kosztów uzyskania przychodów decydują dwie przesłanki pozytywne: 1/ związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2/ wpływ na wielkość osiągniętego przychodu oraz przesłanka negatywna: wydatek nie jest wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek wymaga indywidualnej oceny opartej na zebranym w sprawie kompletnym materiale dowodowym. Sąd podkreślił, że wydatki związane z organizacją wycieczki dla kontrahentów firmy, czy też np. wydatki związane z przyjmowaniem przedstawicieli kontrahentów, spotkań z nimi, zapewnieniem im noclegów i poczęstunków, wręczeniem w ramach reklamy firmy różnych przedmiotów /upominków/, wydatki na rzecz pracowników firm detalicznych dokonujących sprzedaży wyrobów firmy, wydatki ponoszone przez firmę na rzecz osób pośredniczących w sprzedaży towarów produkowanych przez tą firmę stanowią koszty uzyskania przychodu, ale pod warunkiem, że podatnik wykaże nie tylko fakt ich poniesienia, przedstawiając w tym zakresie faktury i rachunki, ale także celowość i racjonalność tych wydatków. Organy podatkowe koszt związany z wyjazdem 40 osób do USA uznały w całości za koszt związany z reklamą i reprezentacją, a więc do "jednego worka" wrzuciły: wydatek poniesiony przez spółkę za pobyt w Stanach Zjednoczonych 11 osób niebędących partnerami handlowymi spółki, wydatek poniesiony za pobyt w Stanach 28 osób, właścicieli aptek - kontrahentów spółki oraz wydatek związany z wyjazdem do USA Prezesa spółki. Tymczasem, zdaniem Sądu, każdy z tych wydatków powinien być odrębnie przeanalizowany i oceniony pod kątem możliwości zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem omówionych wyżej regulacji prawnych zawartych w ustawie podatkowej. Ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przesłuchania wnioskowanych przez Spółkę świadków, uczestników wyjazdu, którzy mieliby potwierdzić szkoleniowy charakter wyjazdu do USA, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o niepełne ustalenia stanu faktycznego. Strona skarżąca w swoich wyjaśnieniach w toku postępowania wskazywała, że zorganizowanie wyjazdu połączonego z konferencją w USA, przyniosło spółce wymierne, wskazane przez Spółkę, korzyści. Tym bardziej więc skoro organ odwoławczy uznał wyjaśnienia te za nieprzekonywujące, brak było podstaw do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Dlatego Sąd nakazał, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uzupełnienie materiału dowodowego i dokonanie jego oceny zgodnie z art. 191 O.p. z uwzględnieniem wskazań Sądu co do konieczności przeanalizowania spornych wydatków, w kontekście art. 15 ust. 1 ewentualnie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., biorąc pod uwagę także zróżnicowany status uczestników wyjazdu do USA.

Podkreślić należy, że tut. Sąd w powołanym wyroku nie przesądził, czy sporne wydatki stanowią koszty reprezentacji, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu tylko w wysokości ograniczonej limitem z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Zobligował jedynie organy podatkowe do uzupełnienia postępowania dowodowego w określonym zakresie, tj. o przesłuchania świadków. Organy podatkowe tymi zaleceniami były związane i przy ponownym rozpoznaniu sprawy do zaleceń tych zastosowały się. W sprawie przesłuchano wnioskowanych przez stronę skarżącą świadków – uczestników wycieczki.

W związku z powyższym dla rozstrzygnięcia powstałego sporu punktem wyjścia powinna być definicja kosztów uzyskania przychodów zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w jej art. 16 ust. 1. Zasadą jest więc, że podatnik może odliczyć od przychodów tylko te koszty ich uzyskania, które miały bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wysokość osiągniętego przychodu. Jednocześnie z kosztów uzyskania przychodów wyłączone zostały wydatki określone w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., nawet jeśli zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., nie uważa się za koszt uzyskania przychodów między innymi kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodów, chyba że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób.

Ponieważ pojęcie reklamy i reprezentacji nie jest normowane w sposób szczególny winno być interpretowane zgodnie ze znaczeniem powszechnym. Reklama polega głównie na prezentowaniu danego towaru, danej usługi, ewentualnie marki (oznakowania produktu lub producenta), aby skłonić jak największą liczbę potencjalnych nabywców do zakupu czy do korzystania z usług (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 4097/01 - publ. "Przegląd Podatkowy" 2003 r., nr 12, str. 54.). Z punktu wiedzenia rozpoznanej sprawy kluczowe jest jednak pojęcie reprezentacji. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przez reprezentację rozumie się występowanie w imieniu firmy w celu wywołania jak najlepszego wrażenia, a także działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów i innymi formami, których głównym celem jest zbudowanie wizerunku firmy (p. B. Brzeziński, M. Kalinowski - Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1997; Wyrok NSA z dnia 6.05.1998 r., sygn. akt SA/Sz 1412/97).

W związku z powyższym kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, w zakresie charakteru spornego wyjazdu. Analiza akt prowadzi do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że powodem zorganizowania wyjazdu do USA przez stronę skarżącą było zacieśnienie kontaktów handlowych z aptekami, dla których Spółka była mniej lub bardziej liczącym się dostawcą leków. Wynika to z zeznań przedstawicieli strony skarżącej, jak również zeznań świadków. Z ramowego programu wyjazdu, jak również pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zeznania świadków) wynika, że główny nacisk został położony na atrakcje turystyczne. To właśnie bogaty program turystyczny był głównym czynnikiem wpływającym na podjęcie decyzji przez kontrahentów Spółki o uczestnictwie w wyjeździe. Podkreślenia wymaga, że wśród odwiedzanych przez uczestników miejsc nie znalazły się żadne, które choćby pośrednio łączyły się z ich pracą zawodową; z rynkiem farmaceutycznym. Konferencje, które odbyły się kilkakrotnie, miały charakter uboczny, trwały około dwóch, trzech godzin, organizowane były w salach hotelowych, a ich tematyka głównie dotyczyła współpracy pomiędzy aptekami i hurtownią. Z zeznań świadków wynika, iż co do zasady spotkania te miały formę dyskusji inicjowanej przez organizatorów wyjazdu. Z zeznań tych wynika również, że w spotkaniach tych mogli brać udział wszyscy uczestnicy wyjazdu, co potwierdza tezę, iż tematyka szkoleń nie miała charakteru specjalistycznego. Podkreślić należy, że wszyscy uczestnicy albo bezpośrednio (właściciele, współwłaściciele, pracownik apteki) albo pośrednio (najbliższa rodzina) związani byli z rynkiem farmaceutycznym. Uczestnicy nie otrzymali żadnego programu, tematyki szkoleń, spotkania nie były organizowane regularnie. W trakcie spotkań nie używano również żadnych urządzeń wspomagających prowadzenie szkoleń. Osobami prowadzącymi spotkania byli zawsze organizatorzy wyjazdu. Ze szkoleniami tymi nie wiązały się więc żadne dodatkowe koszty.

Z zeznań świadków wynika, iż poprzez zorganizowanie bezpłatnego, atrakcyjnego wyjazdu do USA, Spółka kreowała swój pozytywny wizerunek, potwierdzała swoją wiarygodność wśród kontrahentów, w konsekwencji zacieśniała współpracę z aptekami, co również miało wpływ na zwiększenie przychodów firmy. Min. świadek F. K. zeznał, iż "naturalną koleją rzeczy jest, że takie zaproszenie miało wpływ na kontynuację współpracy" (k.212), również świadek J. K. zeznała, iż propozycja wyjazdu do USA mogła stanowić zachętę do współpracy (k.215). Świadek I. K. zeznała natomiast, iż "zaproszenie nie miało wpływu na kontynuację współpracy, ale potwierdziło wiarygodność tego dostawcy" (k.213).

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż zasadnie organy podatkowe przyjęły, iż wydatki na organizację wyjazdu do USA należy zaliczyć, do objętych limitem, kosztów reprezentacji. Służyły one bowiem kształtowaniu dobrego wizerunku firmy i wiedzy o jej działalności, a w konsekwencji związaniu przedstawicieli aptek ze Spółką. Również wydatki na wyjazd do USA Prezesa Zarządu Spółki stanowiły koszt reprezentacji, a nie koszt delegacji służbowej. Za zagraniczną podróż służbową należy bowiem uznać wykonywanie bezpośrednio przez przedsiębiorcę zadań spółki poza granicami kraju (wyrok NSA z dnia 15.09.2005 r., sygn. akt FSK 2175/04, lex nr 171320). Wyjazd do Stanów Zjednoczonych miał jednak inny charakter. Prezes Zarządu był gospodarzem, organizatorem wyjazdu, inicjował spotkania uczestników. Występował on więc w imieniu firmy, ale tylko po to aby osiągnąć cel wyjazdu jakim było zacieśnienie współpracy z przedstawicielami aptek, poprzez budowanie jej korzystnego wizerunku.

Niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 247§1 pkt 5 O.p., poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Organ odwoławczy oznaczając w decyzji stronę, zamiast nazwy Spółki "F." wskazał "F.", jednak błąd ten nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej, czemu dano wyraz w prostującym powyższą omyłkę postanowieniu z dnia[...]. Omyłki w nazwie podatnika nie wpływają bowiem na ważność decyzji, jeżeli wynika z niej zamiar organu podatkowego ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną (zob. Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie 3, s. 717). Z innych danych Spółki (numer NIP, adres), jak również zebranego materiału dowodowego wynika w sposób niewątpliwy kto jest podatnikiem i adresatem decyzji organu odwoławczego.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego. Podkreślić należy, iż obowiązek udowodnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów spoczywa na organie podatkowym. Ta reguła postępowania podatkowego wynika z treści art. 122 Ordynacji podatkowej. To organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych by wydać stosowne orzeczenie. Natomiast treść art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje na inicjatywę organu podatkowego w zakresie zbierania dowodów. W rozpoznanej sprawie, organ podatkowy zastosował się do powyższych zasad postępowania. Przy ponownym jej rozpoznaniu uzupełnił bowiem materiał o dowody, które w opinii strony skarżącej miały przemawiać za jej argumentacją. Organy podatkowe dokonały wszechstronnej i wyczerpującej oceny tak zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Tym samym wykonał również zalecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 września 2006 r wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Kr 436/04.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.

-----------------------

2