Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1054/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Wodne prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 9,  art. 11,  art. 64a,  art. 140
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 135,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Marszałka Województwa na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki pomostu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Marszałka Województwa kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]’, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ‘[...]’ z dnia "[...]’, znak: "[...]", nakazującej Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]’, Rejonowy Oddział w "[...]" - działającemu w imieniu Marszałka Województwa, rozbiórkę pomostu drewnianego o długości ok. 12m; szerokości 1,2m, wybudowanego na Jeziorze "[...]", stanowiącym działkę nr geod. "[..]" w obrębie "[...]", gm. "[...]", na wysokości działki nr geod. ‘[...]’, bez wymaganego zgłoszenia do Starosty "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w organu I instancji.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. A. M. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]", iż nad brzegiem Jeziora "[...]" w "[...]", (w powiecie "[...]") na wysokości jego działki nr geod. "[...]" został wybudowany drewniany pomost oraz zdewastowano kawałek linii brzegowej jeziora, gdzie rosły trzciny i gniazdowało ptactwo. Jesienią ubiegłego roku pomostu nie było.

PINB w "[...]" pismem z dnia "[...]" wystąpił do Starosty "[...]" z zapytaniem o legalność w/w obiektu budowlanego. W odpowiedzi (pismo z dnia "[...]"). Starosta "[...]" wskazał, iż na budowę niniejszego pomostu nie zostało wydane pozwolenie wodnoprawne.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy przedmiotowego pomostu.

W toku czynności kontrolnych w dniu 7 maja 2015 r. przeprowadzonych z udziałem przedstawiciela Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Rejonowy Oddział w "[...]" - działającego w imieniu Marszałka Województwa (sprawującego trwały zarząd nad działką nr geod. "[...]" w obrębie "[...]", gm. "[...]", w powiecie "[...]", stanowiącą własność Skarbu Państwa), organ I instancji ustalił, że nad jeziorem "[...]", na wysokości działki nr geod. "[...]", w obrębie "[...]", gm. "[...]", został wybudowany w 2014 r. pomost drewniany o długości ok. 12m, szerokości 1,2m i wysokości nie przekraczającej 2,5m (od korony do dna jeziora). Nie ustalono kto jest inwestorem w/w pomostu. Przedstawiciel Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" oświadczył, iż nie została wydana zgoda dla żadnego inwestora na budowę niniejszego pomostu (brak na tej działce dzierżawy czy użyczenia gruntu).

Postanowieniem z dnia "[...]" PINB w "[...]" nałożył na Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]", Rejonowy Oddział w "[...]" obowiązek przedstawienia określonych w postanowieniu dokumentów, celem legalizacji obiektu budowlanego (pomostu).

Pismem z dnia 21 maja 2015 r. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" wskazał, iż Marszałek Województwa nie jest właścicielem przedmiotowego urządzenia wodnego.

Następnie, decyzją z dnia "[...]" PINB w "[...]" nakazał Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]", Rejonowy Oddział w "[...]" - działającemu w imieniu Marszałka Województwa, rozbiórkę pomostu drewnianego o długości ok. 12m; szerokości 1,2m, wybudowanego na Jeziorze "[...]", stanowiącym działkę nr geod. "[...]" w obrębie "[...]", na wysokości działki nr geod. "[...]", bez wymaganego zgłoszenia do Starosty "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż rozpatrując niniejszą sprawę wziął pod uwagę m.in. to, że pomost jest obiektem budowlanym, którego budowa zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wymagała uprzedniego zgłoszenia do starosty. Stwierdził, że wobec braku możliwości ustalenia inwestora przedmiotowego pomostu, zobowiązanym do wykonania obowiązku rozbiórki jest właściciel nieruchomości, na której niniejszy obiekt jest usytuowany.

W odwołaniu od powyższej decyzji Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" (działający z upoważnienia Marszałka Województwa) zarzucił jej naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 62 ust. ustawy Prawo wodne. Wskazał, że organem właściwym do rozbiórki urządzenia wodnego (pomostu) wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego jest Starosta "[...]" (działający w trybie ustawy Prawo wodne).

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]’ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (również jako: WINB) podniósł, przytaczając treść art. 28, art. 29 i art. 52 ustawy Prawo budowlane, że również art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wskazuje, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód. Przez grunty pokryte śródlądowymi wodami powierzchniowymi oraz morskimi wodami wewnętrznymi rozumie się grunty tworzące dna i brzegi cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych, w granicach linii brzegu (art. 14 ust. 1a w/w ustawy). Podzielił stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 19 listopada 2004 r., sygn. akt II CK 146/04, zgodnie z którym: "Na tle sformułowań obowiązującej ustawy Prawo wodne pozostają aktualne nadal stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów, której nadano moc zasady prawnej (z dnia 18.11.1971 r., sygn. akt III CZP 28/71), iż Prawo wodne rozróżnia własność wód oraz własność gruntów, które są pokryte wodami powierzchniowymi. Własność wody jest kategorią prawną prawa wodnego, odmienną od własności w rozumieniu art. 45 k.c. Cywilistyczne określenie prawa własności w pełni odnosi się do gruntów pokrytych wodami, nie obejmuje natomiast własności wody jako nie będącej rzeczą w rozumieniu art. 45 k.c." Reasumując stwierdził, że biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy w odniesieniu do norm prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, zaskarżone rozstrzygniecie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]’ jest zgodne z prawem.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do tut. Sądu Marszałek Województwa reprezentowany przez Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez naruszenie:

- art. 11 i art. 64a ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. z. 469), poprzez ich niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

- art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

- art. 47 i 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 21) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

w szczególności poprzez naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą interpretację i ocenę.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że na gruntach pokrytych wodami płynącymi posadowione mogą być budowle i urządzenia wodne. Właścicielem urządzenia wodnego może być dowolny podmiot, a własność gruntu pod urządzeniem wodnym, nie określa właściciela samego urządzenia. Gdyby było inaczej każde urządzenie wodne, po jego wybudowaniu, stawałoby się praktycznie, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa. Mienie budowlane nie będące własnością Skarbu Państwa, powinno być przy tym powiązane prawem użytkowania lub dzierżawy, z gruntem pokrytym wodą. Podkreślono, że skarżący nie jest właścicielem przedmiotowego pomostu znajdującego się na jeziorze "[...]". Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych nie zajmuje się budową pomostów i nigdy żadnego pomostu nie wybudował. Nie jest też właścicielem, inwestorem ani zarządcą przedmiotowego pomostu, aby w myśl przepisu art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązany był do wykonania czynności nakazanych w decyzji, tj. obowiązku rozbiórki pomostu. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, jako zarządca wód w imieniu właściciela, odnośnie przedmiotowej sprawy, posiada jedynie uprawnienie do wydania zgody do dysponowania gruntem na cele budowlane, w formie umowy na użytkowanie gruntu pokrytego wodami. Umowa taka zawierana jest już po uzyskaniu przez inwestora decyzji - pozwolenia wodnoprawnego. Organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Dodano, że Prawo wodne nie zawiera szczegółowych regulacji w zakresie własności budowli i urządzeń wodnych zlokalizowanych na gruntach pokrytych wodami. Urządzenie wodne jest własnością tego, kto posiada do niego tytuł prawny. ZMiUW w "[...]", Rejonowy Oddział w "[...]" nie legitymuje się takim tytułem prawnym do przedmiotowego pomostu, zatem w myśl obowiązujących przepisów nie jest podmiotem uprawnionym ani do wystąpienia o legalizację pomostu, ani do jego rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonego aktu organu administracji publicznej sprawowana jest z punktu widzenia legalności (tj. jego zgodności z prawem). Podstawą uchylenia kontrolowanego aktu jest stwierdzenie przez sąd administracyjny, iż do podjęcia go doszło z naruszeniem prawa, przy czym nie każdym, a kwalifikowanym, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako; p.p.s.a.), tj. naruszeniem prawa procesowego dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a prawa materialnego, jeżeli naruszenie miało wpływ na wynik sprawy czyli na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej.

Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Regulacja ta oznacza, iż niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjna zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanej decyzji, jak i zastosowania prawa materialnego oraz jego wykładni.

Przedmiot skargi stanowiła decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB w "[...]" zakresie nakazującym Marszałkowi Województwa, uznanemu za zarządcę działki nr geod. "[...]" w obrębie "[..]", gm. "[...]", w powiecie "[...]", stanowiącej własność Skarbu Państwa, rozebranie pomostu na jeziorze.

Zasadniczy problemem w przedmiotowej sprawie stanowi dokonanie oceny, czy przedmiotowa decyzja została prawidłowo skierowana do Marszałka Województwa, jako "zarządcy działki nr "[...]"".

Wskazany w decyzji organów obu instancji pomost usytuowany jest na wodach jeziora. Zaakcentowania wymaga, iż obiekt, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki ze względu na swój charakter, funkcję i posadowienie pozostaje zarówno w sferze regulacji prawa budowlanego, jak i prawa wodnego. Stosownie bowiem do przepisu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest obiektem budowlanym, mieszcząc się w kategorii budowli w rozumieniu pkt 3 art. 3 wskazanej ustawy. W aktualnym stanie prawnym budowla taka jak pomost wymaga, co do zasady, pozwolenia na budowę. Jednocześnie obiekt taki jak pomost jest urządzeniem wodnym w rozumieniu ustawy Prawo wodne. Stosownie bowiem do przepisu art. 9 pkt 19 Prawa wodnego, ilekroć w ustawie tej jest mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. Do nich zaliczają się m.in. pomosty (vide: lit. h pkt 19 art. 9 tej ustawy). Zgodnie zaś z przepisem art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego urządzenia wodne wymagają pozwolenia wodnoprawnego.

Wskazany charakter pomostu jako urządzenia wodnego, na którego budowę wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, ale równocześnie obiektu budowlanego (w postaci budowli), na którego budowę wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia, rodzi konieczność rozważenia wzajemnej relacji przepisów obu powołanych ustaw. W tej kwestii wskazać należy na regulacje zawarte w każdej z nich.

Zgodnie z art. 62 Prawa wodnego, przepisy art. 63-66 tej ustawy, dotyczące budownictwa wodnego (polegającego na wykonywaniu i utrzymywaniu urządzeń wodnych) nie naruszają przepisów ustawy Prawo budowlane. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. W zakresie budownictwa wodnego i ogólnego obie ustawy mają wspólny zakres dotyczący bezpieczeństwa konstrukcji i warunków związanych z ochroną środowiska (zob. J. Szachułowicz, Prawo wodne. Komentarz, LexisNexis, wyd. 4, 2010 r., s. 213). Z powyższego wynika, że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw (vide: Z. Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 30; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 693/09; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2009 r. II OSK 1874/07, wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r. II OSK 1654/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl ).

Organy orzekające w sprawie uznały, iż z uwagi, że pomost został wybudowany bez pozwolenia na budowę podmiotem, na który powinien być nałożony nakaz rozbiórki jest Marszałek Województwa. Organ I instancji stwierdził, a organ odwoławczy podtrzymał powyższą argumentację, że w sytuacji, gdy nie jest znany inwestor (właściciel) obiektu budowlanego, odpowiedzialnym za jego utrzymanie pozostaje podmiot władający terenem gruntu, na którym obiekt się znajduje.

Zważyć należy, iż na gruncie regulacji Prawa budowlanego obowiązki w zakresie utrzymania obiektów budowlanych uregulowane zostały w rozdziale VI tej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Obowiązki te spoczywają na właścicielu obiektu budowlanego lub jego zarządcy (art. 61). Również te podmioty są adresatami decyzji administracyjnych wydawanych przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 66 i 67 Prawa budowlanego. Z kolei zgodnie z dyspozycją przepisu art. 64 ust. 1 Prawa wodnego utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Stosownie do ust. 2 właściciel urządzenia wodnego znajdującego się na śródlądowych wodach powierzchniowych jest obowiązany do zapewnienia obsługi, bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania tego urządzenia, z uwzględnieniem wymagań wynikających z warunków utrzymywania wód.

W myśl art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonuje m.in. marszałek województwa. Prawa te - jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - marszałek wykonuje w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3 art. 11 ustawy.

Tymczasem zagadnienie własności urządzeń wodnych, gospodarowania i zarządzania nimi w kontekście regulacji obu omawianych ustaw jest skomplikowane. Przepisy ustawy Prawo wodne stwarzają bowiem prawną możliwość, aby inny podmiot był właścicielem wody, a inny właścicielem urządzeń wodnych. Ustawa Prawo wodne stanowi lex specialis w stosunku do regulacji prawa cywilnego (art. 143 k.c.). Własność wód uregulowana w Prawie wodnym nie pokrywa się z własnością w rozumieniu prawa cywilnego (art. 140 k.c.) bowiem woda nie jest rzeczą w rozumieniu przepisu art. 45 k.c. Woda płynąca jest wodą publiczną i własność wody przekłada się na własność gruntu pod wodą w granicach określonych liniami brzegów, co wynika z brzmienia art. 14, 17 i 18 Prawa wodnego. Jednakże własność wody nie przekłada się automatycznie na własność urządzeń wodnych, bowiem przepisy Prawa wodnego nie stoją na przeszkodzie, aby kto inny był właścicielem wody, a kto inny właścicielem urządzeń wodnych. Nawiązując do kwestii regulacji budownictwa wodnego, polegającego na wykonywaniu i utrzymywaniu urządzeń wodnych (art. 63-66 Prawa wodnego) wskazać należy, że zobowiązanym do zapewnienia obsługi, bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania urządzenia wodnego jest właściciel tego urządzenia (art. 64 ust. 2 Prawa wodnego). Z kolei analizując obowiązki właścicieli wód (rozdział 3 – Obowiązki właścicieli wody oraz właścicieli innych nieruchomości) brak wśród obowiązków ciążących, z mocy ustawy, na właścicielu śródlądowych wód powierzchniowych tych dotyczących urządzeń wodnych (art. 26 Prawa wodnego ).

Poczynione rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż Prawo wodne przewiduje wyjątek od ustanowionej w Kodeksie cywilnym ( zasady superficies solo cedit (vide: wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt. II OSK 1654/09; wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. II OSK 1654/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl) w oparciu o którą - jak się wydaje - organy sformułowały tezę, iż to Marszałek Województwa pozostaje adresatem decyzji w przedmiocie legalizacji pomostu, jako podmiot wykonujący w imieniu Skarbu Państwa uprawienia właścicielskie do gruntów po wodami jeziora.

W ocenie Sądu, decyzje organów nadzoru budowlanego zostały wydane bez kompleksowej analizy stanu prawnego.

Zwrócić jednocześnie należy uwagę na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. (sygn. II OW 78/11), w którym wyjaśniono, "iż niewątpliwe jest, że to starosta na mocy art. 140 ust. 1 i 3 Prawa wodnego, jest właściwy w sprawach wydawania, ograniczania i cofania pozwoleń wodnoprawnych ... Z art. 64a tejże ustawy wynika, że organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest organem właściwym do legalizacji urządzenia wodnego wykonywanego bez tego pozwolenia. Oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było powierzenie staroście całości spraw związanych z rozstrzyganiem spraw dotyczących urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodnoprawnego. Zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje domniemywać, że nie było jego celem powierzenie rozstrzygania w tego samego typu sprawach dwóm różnym organom".

Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej i uwzględniając okoliczność, iż przedmiotem postępowania jest legalność wykonania pomostu, wskazać należy, że to starosta na mocy wskazanego art. 140 Prawa wodnego, a nie marszałek województwa, powinien być adresatem zakwestionowanej decyzji. Dodatkowo wskazać należy na przepis art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 130, poz. 1087) zgodnie którym z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio – urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych oraz marszałków województw stosownie do art. 11 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Przywołany przepis jednoznacznie stanowi o przejściu w trwały zarząd wód oraz gruntów nimi pokrytych. Nie dotyczy on przejścia w trwały zarząd urządzeń wodnych. Podmioty gospodarujące innym mieniem, niż grunty pod wodami płynącymi, związanym z gospodarką wodną zostały określone w art. 14 ust. 4 ustawy Prawo wodne. Do podmiotów tych zaliczany jest właściwy miejscowo starosta.

W rozpatrywanej sprawie organy orzekające w sprawie nie przeanalizowały odpowiednich regulacji prawnych zawartych w przepisach Prawa wodnego w kontekście ustalenia właściwego adresata decyzji (właściciel lub zarządca obiektu budowlanego) w odniesieniu do urządzenia wodnego (pomostu), posadowionego na "wodach płynących" jeziora. Analiza stanu prawnego w rozstrzyganej przez organy sprawie powinna przebiegać w powiązaniu z kompleksowym postępowaniem dowodowym, które pozwoliłoby, z uwzględnieniem specyfiki prawa wodnego, ustalić bez wątpliwości podmiot, do którego powinna być skierowana decyzja. W okolicznościach sprawy pozostaje całkowicie dowolne stwierdzenie organów, iż nie jest znany inwestor (właściciel) obiektu budowlanego. W omawianym zakresie organy nie poczyniły bowiem jakichkolwiek ustaleń, ani co do daty wzniesienia pomostu, ani jego inwestora.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że naruszają one prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.