Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 119/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 105, art. 157 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi E. S.A. w P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania Grupy [...] S.A. w S. - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1976 r., nr [...], zmienionej za zgodą stron decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], przekazującej w użytkowanie Akademii Rolniczej w S. nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], obręb [...], stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m² i umorzył postępowanie przed organem I Instancji.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Decyzją z dnia [...] maja 1976 r., nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Kierownika Zarządu Gospodarki Terenami w S., przekazano w użytkowanie Akademii [...] w S. nieruchomość położoną w S., przy ul. [...], składającą się z parceli nr [...] o pow. [...] m², zabudowaną budynkiem oraz pięcioma pawilonami o charakterze użytkowym (obiektami Wydziału Rybactwa Morskiego).

Decyzja ta - za zgodą stron - została zmieniona decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 1991 r., [...] - ponieważ omyłkowo wpisano w niej numer obrębu [...], zamiast numeru działki [...] o pow. [...] m², obręb ewidencyjny [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 182 ustawy z dnia 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zmianami) z dniem wejścia w życie ustawy grunty państwowe pozostające w zarządzie uczelni stają się przedmiotem użytkowania wieczystego uczelni, natomiast budynki i urządzenia związane trwale z gruntami państwowymi pozostającymi w zarządzie uczelni państwowej stają się jej własnością.

W związku z tym działka nr [...] o pow. [...] m², położona w obrębie ewidencyjnym [...], przy ul. [...], z mocy prawa, z dniem 27 września 1990 r. stała się przedmiotem użytkowania wieczystego i wpisana została w Księdze Wieczystej nr [...] na rzecz Akademii [...] w S.

Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2003 r. Grupa [...] S.A. w S. wystąpiła - w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego - o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Z uzasadnienia wniosku wynika, że na działce nr [...] (aktualnie [...]) usytuowana jest stacja transformatorowa, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa oraz, że teren o pow. [...] m² został przekazany w zarząd Zakładowi Energetycznemu S. na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] marca 1971 r., nr [...]. Wnioskodawczyni podniosła również, iż wysokość opłat za zarząd była aktualizowana na podstawie kolejnej decyzji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] i do dnia dzisiejszego wnosi ona stosowne opłaty.

Zawiadomieniem z dnia 26 czerwca 2003 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, a następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1976 r., nr [...], zmienionej za zgodą stron decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada1991 r., nr [...], przekazującej w użytkowanie Akademii [...] w S. nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], obręb [...], stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m².

Wojewoda - po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego -uznał, że wniosek Grupy [...] S.A. w S. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie - bowiem w niniejszej sprawie nie zaistniały określone przesłanki noszące cechy rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, że: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją". W przedmiotowej sprawie nie sposób zaś wskazać przepisu rażąco naruszonego przez zaskarżone decyzje.

Dodał, że Grupa [...] S.A. w S. swą legitymację prawną do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie wywodzi wyłącznie z faktu usytuowania na terenie działki aktualnie nr [...] o pow. [...] m² (będącej przedmiotem użytkowania wieczystego Akademii Rolniczej w S.), stacji transformatorowej na części terenu o pow. [...] m² , przy ul. [...] - co do którego nie legitymuje się tytułem prawnym uzyskanym w formie prawem przewidzianej.

Przedłożone do akt sprawy decyzje o ustanowieniu opłat za użytkowanie - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r., nr [...] i Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] - nie stanowią wystarczającego dowodu ustanowienia zarządu w sensie prawnym. Zarząd w sensie prawnym mógł powstać jedynie w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a więc na podstawie decyzji o przekazaniu gruntów w zarząd albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

W tej sytuacji, skoro nie zachodzi żadna z wyżej wymienionych przesłanek, organ jednoznacznie stwierdził, że Grupa [...] S.A. w S. nie legitymuje się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, zaś faktyczny zarząd nie może świadczyć o istnieniu tytułu prawnego do nieruchomości. Wobec powyższego roszczenie do części gruntów, na których usytuowana jest stacja transformatorowa, winno być skierowane wyłącznie do użytkownika wieczystego tj. Akademii Rolniczej w S.

Na zakończenie Wojewoda podkreślił, iż z pisma Dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w S. z dnia 16 czerwca 2003 r. wynika, że brak jest bieżących opłat wnoszonych do Urzędu Miejskiego z tytułu zarządu.

Grupa [...] S.A. w S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...].

Powtórzyła w nim swoją wcześniejszą argumentację, że na działce nr [...] (aktualnie [...]) usytuowana jest stacja transformatorowa, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa oraz, że teren o pow. [...] m² został przekazany w zarząd Zakładowi Energetycznemu S. na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] marca 1971 r., nr [...]. Podniosła również, iż wysokość opłat za zarząd była aktualizowana na podstawie kolejnej decyzji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] i do dnia dzisiejszego wnosi ona stosowne opłaty.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i zobowiązał Wojewodę [...] do zbadania prawidłowości decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r., nr [...] o ustaleniu opłat za użytkowanie gruntu oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] o ustaleniu wysokości opłat rocznych dla Zakładu [...] z tytułu zarządu gruntem położonym w S. przy ul. [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...].

Zaś Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2004 r.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1813/04 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r.

Sąd stwierdził, że nie można odmówić logiki rozumowaniu strony skarżącej, która wskazuje na potrzebę dostrzeżenia, że w systemie przepisów o gospodarce nieruchomościami prawodawca dopuścił możliwość dowodzenia prawa zarządu a także użytkowania w oparciu o decyzję o naliczeniu bądź aktualizacji opłat (§ 4 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu).

Z drugiej jednak strony nie można zgodzić się z tym, że decyzje naliczające opłaty są wystarczającymi dowodami istnienia tytułu prawnego użytkowania, czy odpowiednio zarządu. Decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat, będąca niewątpliwie dokumentem urzędowym, nie stanowi dowodu, że wymienione w niej prawo istnieje. Decyzja taka, stosownie do przepisu § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, może stanowić postawę stwierdzenia prawa, ale tylko gdy chodzi o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 200 oraz art. 206 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r. nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] ustalającej dla Zakładu [...] w S. opłatę roczną z tytułu zarządu nad terenem położonym w S. przy ul. [...].

W związku z tym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. podjął postępowanie zawieszone postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r.

Po rozpoznaniu odwołania Grupy [...] S.A. w Szczecinie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] i umorzył postępowanie przed organem I Instancji.

Minister stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 157 § 2 Kpa wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji musi pochodzić od strony postępowania, w rozumieniu art. 28 Kpa. Stosownie do art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wynikać musi z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 02.06.1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97 - LEX nr 43262).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23.03.1999 r., sygn. akt I SA 1189/98 - LEX nr 47969, cechami interesu prawnego jest to, ze jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego .

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dana osoba wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji publicznej.

Następnie Minister podniósł, że stroną niniejszego postępowania w sprawie oddania przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie była Akademia Rolnicza w S.

Niemniej jednak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji.

Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...] na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia 15 [...] 2000 r., nr [...]. Dla spornych działek prowadzone są księgi wieczyste [...], zgodnie z którymi ich właścicielem jest [...] Uniwersytet [...] w S. (powstały z połączenia Akademii [...]w S. i Politechniki [...]).

Mając powyższe na uwadze, Minister pismem z dnia 30 lipca 2012 r. zwrócił się do skarżącego o wskazanie interesu prawnego w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi [...] Sp. z o.o. wskazała na decyzję Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r. nr [...] oraz decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] ustalające dla Zakładu Energetycznego w S. opłatę roczną z tytułu zarządu nad terenem położonym w S. przy ul. [...] - jako swój tytuł prawny do spornej nieruchomości.

W związku z powyższym organ podniósł, że już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1813/04 wskazał, iż ww. decyzje nie stanowią dowodu istnienia tytułu prawnego użytkowania czy też odpowiednio zarządu dla Zakładu Energetycznego w S. (poprzednika skarżącego) do przedmiotowej nieruchomości. W niniejszej sprawie nie zostało zatem wykazane żadnym dokumentem, że wnioskodawca uzyskał tytuł prawny do spornej nieruchomości.

Minister uznał zatem, iż Grupa [...] S.A. w Szczecinie nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie - z uwagi na brak powiązania z konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego będącym podstawą interesu prawnego, a w konsekwencji nie jest stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w rozumieniu powołanego wyżej art. 28 Kpa i w związku z tym nie jest możliwe wszczęcia z jej wniosku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1976 r., nr [...], zmienionej za zgodą stron decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada1991 r., nr [...].

Wobec tego Wojewoda powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skoro jednak organ I instancji wszczął postępowanie i wydał w sprawie merytoryczną decyzję, a także toczyło się postępowanie przed organem II instancji, właściwym jest jego umorzenie stosowanie do treści art. 105 § 1 Kpa (gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania). Dlatego też organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożyła Grupy [...] S.A. w S..

Zarzuciła jej naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie:

- art. 200 ust. 1 w związku z art. 206 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r.. Nr 261, poz. 2603) poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy te nie dają podstaw do przyjęcia istnienia prawa zarządu nieruchomości na podstawie dokumentów dotyczących ustalenia opłat za zarząd czy też odpowiednio użytkowania nieruchomości,

- § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120) w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez przyjęcie, iż dokumenty w postaci decyzji dotyczących ustalenia opłat za zarząd nieruchomością nie spełniają wymogów wskazanych w tych przepisach,

2) przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:

- art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, z uwagi na brak powiązania z konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego będącym podstawa interesu prawnego, i w konsekwencji nie jest stroną tegoż postępowania, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż skarżącej w przedmiotowym postępowaniu przymiot strony przysługuje,

- art. 6 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności,

- art. 7 kpa w zw z art. 77 kpa poprzez nie wykonanie obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego istotnego w sprawie oraz obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego,

- art. 9 kpa poprzez niewykonanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak i poprzez zaniechanie udzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W skazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 oraz art. 200 ustawy sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. oraz poprzedzających ją decyzji w całości jako naruszających prawo.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., która uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i umarza postępowanie przed organem I Instancji.

Istotą rozpoznawanej sprawy było ustalenie, czy skarżąca Grupa [...] S.A. w S. posiada przymiot strony w rozumieniu art. 157 § 2 kpa w związku z art. 28 kpa, gdyż tylko posiadanie tego przymiotu uprawniało ją do skutecznego złożenia do Wojewody [...] wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1976 r., zmienionej za zgodą stron decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada1991 r., przekazującej w użytkowanie Akademii [...] w S. nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], obręb [...], stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m².

Stroną - jak to określa art. 28 kpa - jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony rozstrzygają przepisy prawa materialnego, uczestniczenie jakiejś osoby w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niej strony. Musi ona wykazać, że ma materialnoprawny interes uczestniczenia w tej sprawie. To dopiero daje jej legitymację strony.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodny pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym składający wniosek opiera swoje żądanie. Przy tym interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu.

Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dana osoba wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.

Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odnośnie tego, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie podlega umorzeniu, gdyż skarżąca Grupa [...] S.A. w S. nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu.

Skarżąca podnosiła, że swój tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości wywodzi z faktu wydania decyzji przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r. o ustaleniu opłat za użytkowanie gruntu oraz przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r. o ustaleniu wysokości opłat rocznych dla Zakładu Energetycznego [...] z tytułu zarządem gruntem położonym w S. przy ul. [...].

Tymczasem - jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych -decyzja o ustanowieniu opłat za zarząd (mający charakter faktyczny) nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym. Zarząd w sensie prawnym mógł powstać jedynie w sposób określony w art. 38 ust 2 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a więc na podstawie decyzji o przekazaniu gruntów w zarząd albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem właściwego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1813/04 wskazał, iż decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1971 r. o ustaleniu opłat za użytkowanie gruntu oraz decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] listopada 1986 r. o ustaleniu wysokości opłat rocznych dla Zakładu Energetycznego S. z tytułu zarządem gruntem położonym w S. przy ul. [...] nie stanowią dowodu istnienia tytułu prawnego użytkowania czy też odpowiednio zarządu dla Zakładu Energetycznego w S. (poprzednika skarżącego) do przedmiotowej nieruchomości.

W niniejszej sprawie nie zostało zatem wykazane żadnym dokumentem, iż skarżąca Grupa [...] S.A. w S. uzyskała tytuł prawny do spornej nieruchomości. Nie ma zatem interesu prawnego, a tym samym nie uzyskała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, aby mogła skutecznie wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1976 r., zmienionej za zgodą stron decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada1991 r., przekazującej w użytkowanie Akademii [...] w S. nieruchomość położoną w S. przy ul. [...], obręb [...], stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m².

W tej sytuacji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej słusznie uznał, że Wojewoda powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skoro jednak organ I instancji wszczął postępowanie i wydał w sprawie merytoryczną decyzję, a także toczyło się postępowanie przed organem II instancji, to zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania - stosowanie do art. 105 § 1 kpa.

Podsumowując należy stwierdzić, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jest prawidłowa. Wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył on stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz przekonująco uzasadnił swoją decyzje - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.