Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1178/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1 i 2, art. 255 art. 258 par 2 pkt 7,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

18 stycznia 2013 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. oraz P.M., K. M. i N. M. reprezentowanych przez matkę H. M, o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi wyżej wymienionych, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku usługowego, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

H. M., skarżąca i pełnomocnik swych dzieci w sprawie o sygn. II SA/Rz 1178/12, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od całości kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Wyżej wymieniona złożyła wniosek PPF do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1178/12, dotyczącej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) o umorzeniu postępowania administracyjnego.

Sprawa o sygn. II SA/Rz 1178/12 nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Skarżący są obowiązani do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia skargi w wysokości 500 zł. Pozostałe koszty sądowe niniejszej sprawy mogą wiązać się z koniecznością uiszczenia opłat kancelaryjnych czy wpisów sądowych należnych z tytułu wnoszonych środków zaskarżenia. Wnoszenie środków odwoławczych do NSA może spowodować wydatek na pokrycie wynagrodzenia adwokacko – radcowskiego.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy strony skarżące przedstawiły następujące okoliczności: w skład gospodarstwa domowego wchodzą cztery osoby – H. M. oraz trójka jej dzieci (dwie córki i syn). Do składników majątku wnioskodawców należy : dom o pow. 400 m², mieszkanie o pow. 200 m², gospodarstwo rolne o pow. 1,5624 ha, inne nieruchomości 140 m². Do składników dochodów osób tworzących gospodarstwo domowe zaliczono renty rodzinne, pobierane przez dzieci skarżącej, oraz rentę chorobową pobieraną przez H. M. Łączny dochód z tego tytułu wynosi w skali miesiąca 2160,65 zł (netto). W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego skarżąca w piśmie z dnia 11 stycznia 2013 r., oświadczyła, że w skład dochodów gospodarstwa domowego wchodzi również czynsz od mieszkań w T. 925,55 zł miesięcznie, wynajem lokali w T. 390 zł miesięcznie (od reklamodawców) i 1540 zł za ubiegły rok. Ponadto jej dzieci: N. od 1/12 r., do 4/12 r. otrzymywała stypendium naukowe w kwocie 550 zł, K. od 1/12 do 6/12 r. otrzymywał stypendium socjalne - 400 zł, stypendium z funduszu PFRON 3062 zł rocznie, zasiłek pielęgnacyjny od 1/12 do 4/12 w wysokości 153 zł, córka P. otrzymywała stypendium socjalne od 10/12 r., do 12/12 r. w wysokości 550 zł. Według skarżącej bieżąca konsumpcja pochłania kwotę 900 zł miesięcznie. Dokładne wyliczenia wydatków rodziny zawiera pismo z dnia 11 stycznia 2013 r.

Stwierdzono, co następuje:

wniosek skarżących o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie zarówno w całości jak i części.

Strony ubiegają się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie fachowego pełnomocnika. Określając w ten sposób granice swego żądania, skarżący powinni wykazać rygorystyczne warunki przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie tej instytucji.

Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie całkowitym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie posiada jakichkolwiek możliwości pokrycia kosztów postępowania, czyli kosztów wynagrodzenia pobieranego przez fachowego pełnomocnika oraz kosztów sądowych w postaci opłat i wydatków sądowych. Oznacza, że na prawo pomocy w pełnym zakresie mogą liczyć osoby ubogie, których dochody i pozostały majątek nie pozwala nawet na zachowanie minimalnych podstaw egzystencji.

Analiza stanu majątkowego rodziny M. prowadzi do wniosku, że tworzące ją osoby nie należą do kategorii osób biednych. Żaden z członków gospodarstwa domowego nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej przyznawanych w przypadku ubóstwa.

Członkowie gospodarstwa domowego utrzymują się rent, czynszów z wynajmowanych nieruchomości oraz z pomocy stypendialnej. Rodzina posiada także samochód. Od utrzymania pojazdu nie zależy minimum egzystencji osoby fizycznej. Związanych z tym przedmiotem wydatków nie można zakwalifikować, jako koniecznych dla rodziny a tym samym podlegających ochronie realizowanej poprzez instytucje prawa pomocy. Łączna kwota dochodów wszystkich członków gospodarstwa nie zawęża się jak sugerowała skarżąca we wniosku PPF tylko do rent rodzinnych ale obejmuje także pomoc pieniężną wypłacaną jej dzieciom przez szkoły a przede wszystkim dochody z najmu nieruchomości. Poziom tych dochodów pozwala rodzinie nie tylko zachować podstawy koniecznego utrzymania, ale także wygospodarować kwoty niezbędne do uiszczenie kosztów postępowania przed sądem. Skarżąca jest w stanie wywiązać się z tych obciążeń skoro, zdołała zaciągnąć kredyt na remont posiadanych nieruchomości. Sytuacja materialna gospodarstwa nie może być ciężka skoro bank pozytywnie ocenił jej zdolność wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań. Koszty sądowe są źródłem dochodów państwa, przez co korzystają z pierwszeństwa w ściąganiu przed zobowiązaniami prywatnoprawnymi. Dlatego ciężary finansowe niniejszej sprawy, zarówno w jej wstępnej fazie jak i na kolejnych etapach rozpoznawania, nie przekraczają możliwości majątkowych wnioskodawczyni.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 i 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.