Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 953/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 35 ust 4 , ust 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par 8 ust 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi E. K. i K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących E. K. i K. K. kwotę 1014 zł (słownie: jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z 16.01.2017 r., znak: [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 poz. 290 ze zmianami) zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i K. K. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz utwardzenia powierzchni działki budowlanej na dz. nr ewid. [...] w K. .

Od decyzji tej odwołanie wnieśli E. i K. K., właściciele zabudowanej działki nr [...], sąsiadującej z terenem działki inwestorów od strony północnej. Odwołujący zarzucili, że projektant nie wykonał należycie inwentaryzacji istniejącego budynku mieszkalnego, pomijając pomieszczenie piwniczne na opał, przyległe i skomunikowane z budynkiem mieszkalnym. Pomieszczenie to posiada strop z otworem przykrytym włazem studziennym do zrzutu opału (co przedstawia załączone do odwołania zdjęcie) i jest połączone z pomieszczeniem kotłowni. Odwołujący uważają, że pomieszczenie to używane jako magazyn opału, jest zbliżone ok. 1,0 m od granicy działki i powinno zostać uzgodnione z rzeczoznawcą ds. pożarowych. Zarzucają, że na projekcie zagospodarowania terenu nie pokazano utwardzenia terenu w miejscu wyburzenia pomieszczeń gospodarczych, a wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej jest niedokładne.

Wojewoda decyzją z dnia 25 maja 2017 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na potwierdzenie zarzutów odwołania. Wyjaśniono, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu (str. 22 projektu), a także na rzutach poszczególnych kondygnacji uwidocznione zostało pomieszczenie gospodarcze przyległe i skomunikowane z budynkiem mieszkalnym. Pomieszczenie to zostało przeznaczone w projekcie do rozbiórki. Miejsce po przeznaczonym do rozbiórki pomieszczeniu gospodarczym oraz pomieszczeniu piwnicznym na opał zostało przeznaczone na powierzchnię biologicznie czynną. Zatem obawy Odwołujących co do bezpieczeństwa pożarowego pomieszczenia używanego jako magazyn opału, zbliżonego ok. 1,0 m do granicy z działką Odwołujących, wobec rozbiórki tego pomieszczenia są bezpodstawne. Miejsce po wyburzonym pomieszczeniu gospodarczym, oraz pomieszczeniu piwnicznym na opał nie zostało, wbrew twierdzeniu Odwołujących utwardzone, lecz pokryte powierzchnią biologicznie czynną. Projektant podał wyliczenia odnośnie powierzchni biologicznie czynnej, oraz innych wskaźników wynikających z ustaleń planu. Wyliczenia te nie budzą wątpliwości. Przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia 15 czerwca 2012 r., oznaczonym symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej. Projektant przedstawił spełnienie zapisanych w planie ustaleń dotyczących zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu. Wysokość przedmiotowej rozbudowy i przebudowy, zgodna z § 3 ust. 2 planu - 10.49 m, przy dopuszczonej - do 11,00 m, kąt nachylenia głównych połaci dachowych - zgodny z ustaleniami § 3 ust. 4 planu, tj. od 30° do 50°- tu wynosi 39°. Wskaźnik powierzchni zabudowy: do 30% - tu wynosi 22,46%, powierzchnia biologicznie czynna: nie mniej niż 50% powierzchni działki - tu wynosi 50% .

Projektant przedstawił ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, potwierdzającą możliwość jego rozbudowy i przebudowy.

Przedmiotowa rozbudowa usytuowana jest w odległości 6,75 od granicy z działką Odwołujących, 5,05 od południowej granicy działki, a odległość między częścią rozbudowaną a budynkiem Odwołujących wynosi ponad 8 m. Projektant przedstawił analizę oddziaływania projektowanej rozbudowy budynku, na budynek na dz. nr [...], ze względu na przesłanianie (§13 ust.1 warunków technicznych), oraz nasłonecznienie (§60). Analiza ta wykazała spełnienie wymagań w powyższym zakresie.

Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące.

Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cyt. przepisu. "Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to także z treści art. 35 ust. 1 p.b. i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 p.b" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09).

Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego " projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". W niniejszej sprawie oświadczenie to zostało złożone. Dodatkowo należy wyjaśnić, że projektanci przedstawili ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, załączono opracowania geotechniczne i opinię geotechniczną. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na potwierdzonej za zgodność z oryginałem, kserokopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawa budowlanego " W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę", zatem udzielenie pozwolenia na budowę jest prawidłowe. Stwierdzić należy, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zacytować należy przepis art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "(...) Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cyt. art. 4 Prawa budowlanego.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. E. i K. K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 poz. 462) oraz §§ 13 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz.1422) - przez błędne przyjęcie, że wskazane normy prawne zawarte w tych przepisach zostały spełnione.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Wojewoda w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził, że wbrew zarzutom odwołania z przedłożonej przez projektanta dokumentacji nie wynika, aby zostały naruszone przepisy dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia budynków sąsiednich oraz warunków, którym powinien odpowiadać projekt w zakresie wykazania powierzchni biologicznie czynnej oraz inwentaryzacji istniejących zabudowań na działce. Skarżący wskazują jednak, tak jak dotychczas, że nie została wykonana należycie inwentaryzacja istniejących obiektów budowlanych, a część opisowa i rysunkowa projektu zawierają nieścisłości i nie wskazują precyzyjnie wszystkich istniejących obiektów budowlanych na działce objętej projektem.

W części opisowej projektu zostało pominięte pomieszczenie piwniczne przeznaczone na skład opału, przyległe i skomunikowane z budynkiem mieszkalnym, z kolei w części rysunkowej projektu na mapie sytuacyjno - wysokościowej pokazany jest zarys tego pomieszczenia i oznaczony jako utwardzenie betonowe, ten zarys jest przekreślony na czerwono, sugerując że jest to obiekt do rozbiórki. Nie ma natomiast uwidocznionej piwnicy na rzutach budynku, zarówno w przekroju pionowym jak i poziomym i to pomimo tego, że pomieszczenie to jest połączone z pomieszczeniem gospodarczym (przeznaczonym do rozbiórki), posiada strop żelbetowy z włazem, ściany i posadzkę.

Brak jednoznacznego wskazania, tak w części opisowej, jak i rysunkowej projektu istniejącego obiektu w postaci piwnicy, nie usytuowanej pod budynkiem mieszkalnym, jest istotną wadą projektu uniemożliwiającą jednoznaczne wyliczenie powierzchni czynnej biologicznie, a z drugiej strony stanowi to źródło dalszych sporów dotyczących wykonywania rozbiórkowych robót budowlanych, skoro bezpośrednio z decyzji o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby obiekt piwniczny był przeznaczony do rozbiórki.

Konsekwencją tego braku jest również ustalenie w części opisowej projektu kolejności robót, gdzie jako pierwsze do wykonania wskazane są roboty rozbiórkowe ścianek i zadaszenia pomieszczenia gospodarczego (bez wymienienia ławic, czy fundamentów, co zdawałoby się sugerować, że one mają pozostać, podczas gdy z mapy wynika, że miałby to być teren czynny biologicznie) oraz wiaty już w całości (bez wymienienia jakie części podlegają rozbiórce). Jak już wyżej wskazano nie wymienia się tu pomieszczenia piwnicznego.

Skarżący wskazuje przy tym na sprzeczność treści części opisowej projektu, w której jak wyżej podano, w pierwszej kolejności wskazano do wykonania roboty rozbiórkowe obu wymienionych tam obiektów oraz treści samej decyzji Starosty, w której ustalono, że tylko wiatę należy rozebrać przed rozpoczęciem prac budowlanych. W pozostałym zakresie prace rozbiórkowe, jak należy domniemywać z treści decyzji, powinny zostać wykonane po zakończeniu pozostałych prac budowlanych, co jak wyżej podniesiono nie zgadza się z treścią dokumentacji projektowej.

Skarżący wskazuje również, jak już zauważył to w odwołaniu, że w części rysunkowej projektu na zestawieniu pomieszczeń - piwnice pokazane są dwa wejścia do budynku (do kotłowni i przewidzianego do rozbudowy pomieszczenia gospodarczego) przed którymi nie ma utwardzonego terenu, ale zaplanowany jest teren biologicznie czynny, a oba wejścia znajdują się w miejscu istniejącego obecnie pomieszczenia gospodarczego.

Ponadto Skarżący wskazują na różnice w zalegających w aktach sprawy mapach sytuacyjno-wysokościowych, starszej z daty 09.10.2015 r. i nowszej z 19.08.2016 r., w zakresie wykazania istniejącej i projektowanej powierzchni utwardzonej działki (bruk). W nowszej mapie powierzchnia ta została zmniejszona, w części południowej i południowo -wschodniej nieruchomości, przy wjeździe na posesję. Przy czym Skarżący wskazują, że w rzeczywistości stan faktyczny na nieruchomości zabudowywanej jest taki, jak wykazany na mapie z dnia 09.10.2015 r., tzn. że teren w części południowej przy wjeździe na posesję, który jest oznaczony jako projektowane powierzchnie utwardzone, jest już wybrukowany. Jest to więc teren w całości utwardzony, tak jak pokazuje to starsza z map.

W związku z powyższym Skarżący podnoszą, że zaktualizowana mapa już na tym etapie odbiega od stanu faktycznego, istniejącego w terenie.

Mając na uwadze wykazane wyżej nieścisłości dokumentacji projektowej i różnice w jej treści i treści samej decyzji, Skarżący wskazują, że wobec powyższego wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej jest niedokładne, co jest sprzeczne z wskazanymi w zarzutach skargi przepisami.

Skarżący podnoszą także, że przedłożona do projektu analiza nasłonecznienia i przesłaniania obiektu, przygotowana dla okna A i B przesłanianego budynku, stanowiącego własność Skarżących, nie spełnia wymogów określonych przepisami, nie uwzględnia bowiem najniżej położonego okna w przesłanianym budynku, stanowiącym własność Skarżących, tj. okna położonego na poziomie zerowym budynku, w pomieszczeniu kuchennym, a więc przeznaczonym do przebywania dla ludzi i to w którym przebywa się dużą część dnia.

W tym zakresie, wskazując na powyższe, Skarżący podnosi, że nieuprawnionym jest twierdzenie organu, aby przedłożona analiza zacienienia i nasłonecznienia spełniała wymogi określone przepisami.

Mając na uwadze wykazane nieścisłości i braki projektu, które uniemożliwiają prawidłowe wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej, a także ustalenie kolejności przewidzianych robót oraz zakresu robót rozbiórkowych, co ma swoje konsekwencje właśnie dla wyliczenia ilości powierzchni biologicznie czynnej oraz ww. braki w analizie przesłaniania i nasłonecznienia, wniesiono jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazanych w przepisach. Organ administracji nie dokonuje oceny wniosku w granicach własnego uznania, lecz tylko w granicach określonych konkretnymi normami. Zasada ta została sformułowana w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednak praktyczna i teoretyczna interpretacja znaczenia art. 35 ust. 1 ustawy została przez organ przeprowadzona wadliwie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (między innymi): zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (...) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Prawdą jest zatem, że organ w niniejszej sprawie był obowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego jako całości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a nie z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Z tym wszakże zastrzeżeniem, że ustawodawca w art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy, wyodrębnił z projektu budowlanego szczególną jego część, jaką jest projekt zagospodarowania działki lub terenu i nakazał organom tę część projektu badać także co do zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Równocześnie nie jest tak, że brak obowiązku badania zgodności projektu budowlanego z przepisami oznacza, że organ może zatwierdzić projekt niespójny, zawierający oczywiste błędy lub niedokładności lub częściowo niejasny. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis ten daje organom kompetencję do wezwania o usunięcie nieprawidłowości wynikających z całego ust. 1tj. od pkt. 1 do pkt. 5, nie zaś jedynie w wybranych zakresach tj. np. tylko w zakresie art. 35 ust. 1 pkt. 2.

Zatwierdzony projekt budowlany zawiera oczywisty błąd: na k. 61 i k. 64 zatwierdzona została elewacja południowa (dwie elewacje południowe), projekt nie zawiera natomiast elewacji północnej. Podobnie na k. 130 i 133, w wersji projektu uzgodnionego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, występują dwie elewacje południowe.

Dodatkowo projekt zagospodarowania terenu uzgodniony przez ten organ (karta 129) różni się od projektu zatwierdzonego w projekcie budowlanym (karta 22), co oznacza, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uzgodnił zatwierdzonego projektu, w części dotyczącej zagospodarowania terenu, ale inny projekt, co prowadzi z kolei do wniosku, że uzgodnienie nie zostało dokonane.

Dalej wskazać należy, że rację mają skarżący, że w zatwierdzonym projekcie nie jest wyjaśniony los pomieszczenia piwnicznego, znajdującego się obok budynku.

Na k. 13 projektu znajduje się zapis : "Kolejność realizacji robót: rozbiórka ścianek i zadaszenia pomieszczenia gospodarczego, rozbiórka wiaty".

Na k. 14 projektu znajduje się stwierdzenie: "Rozbiórka istniejącego pomieszczenia gospodarczego od strony południowo – zachodniej ze względu na brak zachowania wymagania odległości od budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej oraz wiaty kolidującej z planowaną rozbudową"

Na k. 16 projektu znajduje się zapis: "Do rozbiórki przewidziano pomieszczenie gospodarcze dobudowane do budynku mieszkalnego od strony południowo – zachodniej, posiadające dwie ściany o konstrukcji szkieletowej drewnianej oraz jednospadowy dach krokwiowy"

Na k. 22 (projekt zagospodarowania terenu) zaznaczone są dwa pomieszczenia gospodarcze, oznaczone symbolem "g", przy czym tylko do mniejszego z nich prowadzi strzałka z napisem "istniejące pomieszczenie gospodarcze przewidziane do rozbiórki". Drugie z nich (większe) znajduje się wewnątrz obrysu planowanej rozbudowy, nie wskazano przy tym, czy przeznaczone jest do rozbiórki. Natomiast do znajdującej się obok mniejszego pomieszczenia gospodarczego piwnicy, oznaczonej symbolem "bet" (prawdopodobnie jest to sporne pomieszczenie piwniczne przeznaczone na składowanie opału) nie poprowadzono strzałki z opisem, że jest to pomieszczenie przewidziane do rozbiórki. Projektant co prawda zaznaczył czerwonym krzyżykiem ściany, co może sugerować że zostanie rozebrane, jednak wobec powyższych różnorodnych zapisów dotyczących rozbiórek – pewności w tym zakresie mieć nie można, zwłaszcza, że na projekcie uzgodnionym przez MWKZ ta część terenu została opisana jako "istniejąca powierzchnia utwardzona."

Rację również mają skarżący, że takie niejasne ustalenia mogą mieć realny wpływ na ustalenie i obliczenie wymaganej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powierzchni biologicznie czynnej, zwłaszcza, że w zatwierdzony projekcie została obliczona ona dokładnie na 50%, czyli minimalną wielkość wymaganą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dalej, odnosząc się do wykonanej analizy nasłonecznienia i zacieniania znajdującej się na k. 22A do 22D projektu, wskazać należy, że opisana została ona jako analiza nasłonecznienia i zacieniania okna A (k. [...]) i okna B (k. [...]). Skarżący twierdzą, że nie przeanalizowano okna kuchennego, znajdujące się na parterze (w przyziemiu) ich budynku, podczas gdy od początku postępowania ten problem właśnie zgłaszali. Jednak kwestia ta nie poddaje się kontroli Sądu, albowiem projektant nie wyjaśnił choćby pobieżnie, któremu oknu nadał oznaczenie A, a któremu zaś oznaczenie B. Sąd nie kwestionuje obliczeń i ustaleń autora projektu, który zapewne posiada wiedzę specjalistyczną w tym zakresie, niemniej jednak obowiązkiem projektanta jest takie sporządzenie analizy nasłonecznienia i zacieniania, aby wynikało z niej, co zostało analizie tej poddane.

Obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postepowaniu będzie spowodowanie wyeliminowania z projektu oczywistych błędów i nieścisłości (w projekcie powinna się znaleźć elewacja południowa i północna a nie dwie elewacje południowe); spowodowanie doprowadzenia projektu do takiego stanu, aby jasno, spójnie i niewątpliwie wynikało z niego (zarówno z części tekstowej i graficznej), które konkretnie pomieszczenia zostaną rozebrane, a w szczególności czy rozebrane zostanie sporne pomieszczenie piwniczne; następnie sprawdzenie czy powierzchnia biologicznie czynna został prawidłowo wyliczona i czy jest zgodna z ustaleniami planu. Organ będzie również obowiązany wyjaśnić i ewentualnie spowodować uzupełnienie kwestie analizy nasłonecznienia i zacieniania . Dopiero tak uporządkowany projekt może podlegać uzgodnieniu z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Dodatkowo organ wyjaśni, co oznacza pojęcie "powierzchnia całkowita" użyte na k. 14 i k. 24 projektu, określona tam na 522,61 m 2.

Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz. U. poz. 462 z późn. zm.), część opisowa projektu winna zawierać między innymi zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Rozporządzenie zatem nie wspomina o "powierzchni całkowitej".

W projekcie na k. 14 projektu podana została kubatura, powierzchnia zabudowy, powierzchnia użytkowa, powierzchnia dróg, placów i chodników, powierzchnia biologicznie czynna i powierzchnia działki oraz właśnie "powierzchnia całkowita". Nie jest zatem jasne co oznacza to pojęcie i jak zostało wyliczone.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja jako naruszająca zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postepowania podlegała uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O uchyleniu decyzji organu I Instancji Sąd orzekł na zasadzie art. 135 p.p.s.a

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone dwa dokumenty pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).