Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 427/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Olga Białek /sprawozdawca/, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 30 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie utrzymania i użytkowania kotłowni gazowej w budynku przy ul. G. [...] w J.-L. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., w wyniku stwierdzenia przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zasadności zażalenia A. K. na bezczynność organu, wszczął z urzędu w dniu 26 listopada 2004 r. postępowanie w sprawie utrzymania i użytkowania kotłowni gazowej zlokalizowanej w budynku mieszkalnym przy ul. G. [...] w J.-L. i pozostającej w "zarządzie" firmy A Spółka z o.o. z siedzibą we W. zawiadamiając o tym fakcie Spółkę A, A. K. oraz Spółdzielnię Mieszkaniowo Lokatorsko-Własnościową w J.-L.

Decyzją z dnia 13 grudnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umorzył przedmiotowe postępowanie, a decyzja ta na skutek odwołania A. K. została przez organ odwoławczy decyzją z dnia 31 stycznia 2005 r. uchylona i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jako przyczynę uchylenia organ wskazał brak w aktach dokumentacji, na którą się powoływano uzasadniając umorzenie oraz brak jednoznacznego dowodu na okoliczność poziomu hałasu emitowanego przez sporną kotłownię.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. powołując się art. 104 i art. 105 k.p.a. decyzją z dnia 7 kwietnia 2005 r., nr [...], ponownie umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania zażądano od Spółdzielni dokumentów o których mowa w art. 62 i 64 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Kontrole i wizje przeprowadzone w przedmiotowym obiekcie w dniu 6 kwietnia 2005 r., jak też zebrana dokumentacja, nie potwierdziły, aby użytkowanie jednego z pomieszczeń - jako kotłowni gazowej – spowodowało pogorszenie stanu technicznego obiektu, jak też powodowało zagrożenie życia, zdrowia ludzkiego, środowiska i bezpieczeństwa mienia. Organ stwierdził, że na użytkowanie pomieszczenia w którym ulokowana jest kotłownia uzyskano decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, a roboty budowlane wykonane zostały na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (z akt sprawy wynika, że chodzi o decyzję Starosty Powiatu O. o pozwoleniu na budowę z dnia 31 października 2000 r., nr [...], oraz o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 11 kwietnia 2001 r., nr [...]). Pomieszczenie w którym zainstalowano kocioł gazowy Buderus o mocy 240 KW zostało – zdaniem organu - przystosowane i spełnia warunki o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. 75, poz. 690). Jego wysokość wynosi 2, 39 m, a zgodnie z przywołanym rozporządzeniem powinno być 2,20 m. Ponadto podniesiono, że w zebranym materiale dowodowym nie znalazły potwierdzenia zarzuty o przekroczeniu dopuszczalnych norm hałasu. Stwierdzenie to oparto na badaniach poziomu hałasu które przeprowadzono w maju 2001 r. oraz w marcu 2005 r. pomiędzy godziną 22.00 a 23. 00. W tych ostatnich badaniach pomiaru dokonano tylko w mieszkaniu zlokalizowanym bezpośrednio nad pomieszczeniem kotłowni, gdyż pozostali lokatorzy nie wyrazili na nie zgody.

Za niezasadne uznano również żądanie udostępnienia pomieszczenia kotłowni w celu wykonania ekspertyzy technicznej pomieszczenia. Organ stwierdził też, że nie widzi potrzeby nakładania na właściciela i na zarządcę kotłowni obowiązku wykonania takiej ekspertyzy na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, skoro przepis ten przyznaje organowi takie uprawnienie w przypadku stwierdzenia uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu. Ocena stanu technicznego rzeczonego obiektu dokonana podczas kontroli – zdaniem organu – nie stwarza uzasadnionych wątpliwości co do jego stanu technicznego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. K. kwestionując fakt umorzenia przedmiotowego postępowania i wywodząc, że wcześniejsze działania organów były niezgodne z prawem. Jej zdaniem, istotne znaczenie ma okoliczność, że kotłownia nie powinna być w tym miejscu usytuowana i dlatego nie ma sensu powoływanie się na rzekome normy hałasu. Podstawowy zarzut dotyczył jednak zaniechania zlecenia przez organ ekspertyzy technicznej pomieszczenia, która w ocenie odwołującej się jest niezbędna. Zwrócono bowiem uwagę, że zgodnie z Polską Normą wbudowane kotłownie gazowe, przy zastosowaniu kotłów poniżej 60 kW, wymagają pomieszczeń o wysokości nie mniejszej niż 2,50 m, a pomieszczenie w którym znajduje się sporna kotłownia o mocy 240 kW tych wymogów nie spełnia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia 30 maja 2005 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

Na uzasadnienie podano, że organ pierwszej instancji w całości zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji kasacyjnej i uzupełnił materiał dowodowy o wskazane dokumenty: książkę obiektu prowadzonej dla kotłowni, protokoły z przeglądu stanu technicznego obiektu oraz protokoły z przeglądu przewodów kominowych i instalacji gazowej. Ponadto przeprowadzono, zdaniem organu odwoławczego, kluczowy w sprawie dowód – badanie dopuszczalnych norm hałasu. W aktach znajduje się bowiem raport sporządzony przez Wojewódzką Stację Sanitarno Epidemiologiczną w dniu 17 marca 2005 r. z pomiarów kontroli natężenia hałasów dochodzących z kotłowni do mieszkania nr 2, który wykazuje, że w tym mieszkaniu, zlokalizowanym nad kotłownią, nie występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów dźwięków w czasie pracy urządzeń technicznych kotłowni.

Powyższe ustalenia wskazują zatem na brak zasadności zarzutów odwołania, i zdaniem organu odwoławczego dowód ten jest wystarczająco przekonujący dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zwrócono również uwagę, że inwestor legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i decyzją o pozwoleniu na użytkowanie.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. K. zarzucając, że organy naruszyły art. 7 k.p.a., gdyż uniemożliwiły przeprowadzenie ekspertyzy technicznej pomieszczenia pod kątem przystosowania go do potrzeb kotłowni (wysokość pomieszczenia, wentylacja, sposób zamocowania urządzeń). Zdaniem skarżącej Polskie Normy nakazują, aby wysokość pomieszczeń dla kotłowni tego typu jaka znajduje się w budynku przy ul. G., wynosiła nie mniej niż 2,50 m – a nie tak jak w niniejszym przypadku 2,39 m. To z kolei oznacza, że urządzenia kotłowni zostały zamontowane z naruszeniem prawa, co jak najbardziej potwierdza konieczność wykonania ekspertyzy.

Skarżąca zakwestionowała również twierdzenia organów, że kotłownia została wybudowana na podstawie decyzji. Jej zdaniem nie ma żadnej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż pozwolenie na budowę uzyskano tylko dla kotłowni głównej.

Natomiast w kwestii norm hałasu podniosła, że badania te nie były przeprowadzone w jej mieszkaniu a ponadto wykonywano je przez godzinę między 22 a 23 u sąsiadów. Tymczasem takie badania należało prowadzić całą dobę w różnych miejscach. Skarżąca wskazywała, że gdyby hałas był poniżej 25 dc, to byłby to zupełnie nieodczuwalny dla człowieka dźwięk. Tymczasem huk urządzeń jest tak duży, że przenika do mieszkań i czyni je bezużytecznymi. Dlatego głównym dowodem w sprawie – powinna być – zdaniem skarżącej ekspertyza pomieszczenia, gdyż głównym źródłem hałasu jest brak osłon akustycznych, niedostosowanie pomieszczenia i brak tłumików. Również dokumentacja kotłowni, na którą powołują się organy, niczego nie wykazuje skoro kontrole były robione przez "samych swoich".

Dlatego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8 i 12 k.p.a. Organy, skupiając się na normach hałasu, odwracają bowiem- jej zdaniem- uwagę od zasadniczych niedopatrzeń w sprawie czyli: braku decyzji o warunkach zabudowy, lokalizacji kotłowni niezgodnie z planem miejscowym, zupełnego nieprzystosowania pomieszczenia do pracy kotłowni, braku ekspertyzy i licznych błędów proceduralnych. Do skargi został dołączony został plik dokumentów na potwierdzenie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji oraz argumentację wyrażoną w uzasadnieniu.

W toku postępowania sądowego skarżąca złożyła pismo z dnia 5 sierpnia 2005 r. w którym podniosła szereg zarzutów odnoszących się do decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wykazując uchybienia i błędy jakie – jej zdaniem popełniły - organy nadzoru budowlanego. W dniu 13 kwietnia 2006 r. skarżąca przedstawiła kolejne dokumenty, w tym między innymi, decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody D. z dnia 17 listopada 2005 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Powiatu O. z dnia 31 października 2000 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowej kotłowni gazowej. W dniu 18 lipca 2006 skarżąca przedstawiła również opinię biegłego sądowego K. W. sporządzoną w dniu 25 marca 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji, zatem wszelkie późniejsze zdarzenia prawne, nie mogą mieć wpływu na podjęte orzeczenie.

Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Jeżeli natomiast zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 sąd skargę oddala (art. 151 przywołanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego w zakresie określonym w art. 145 § 1 przywołanej ustawy..

Dla takiego stanowiska istotne jest przede wszystkim to, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 61 i następnych ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), co jasno wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie utrzymania i użytkowania pomieszczenia kotłowni.

Zgodnie z przywołanym wyżej art. 61 właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Użytkować obiekt należy zatem zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska zaś utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności z wymaganiami dotyczącymi między innymi spełnienia podstawowych wymagań w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, pożarowego, użytkowana, odpowiednich warunków higienicznych, zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasami i drganiami, a także oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród budowlanych; zapewnienia warunków użytkowych zgodnie z przeznaczeniem obiektu; możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego.

W celu zapewnienia użytkowania i utrzymywania obiektu budowlanego (lub jego części) zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami ustawodawca nałożył na właściciela obiektu lub jego zarządcę szereg obowiązków, a organom przyznał stosowne uprawnienia z tym związane. Uregulowane one zostały w art. 62 - 64 omawianej ustawy. Natomiast przepisem, który daje organowi nadzoru budowlanego możliwość zapewnienia użytkowania i utrzymania obiektu zgodnie z dyspozycją cytowanego wyżej art. 61 ustawy Prawo budowlane jest norma określona w art. 66 omawianej ustawy. Według art. 66 ust. 1 w przypadku stwierdzenia, że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym /pkt 1/ albo jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowi ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia /pkt 2/ albo powoduje swoim wyglądem oszpecenie otoczenia /pkt 3/, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przywołane przepisy określają zatem możliwości i granice działania organu nadzoru budowlanego w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 66 służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu będących z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 579/04; LEX nr 169368).

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych jakie wynikają z akt sprawy, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały dostatecznych ustaleń dokumentowanych protokołami z kontroli obiektu, raportami kompetentnego organu z pomiarów kontrolnych natężenia hałasu oraz protokołami z kontroli stanu technicznego obiektu, okresowej kontroli przewodów kominowych, kontroli przeglądu technicznego instalacji gazowej oraz protokołami odnoszącymi się do sprawności urządzeń kotłowni. Wyniki tych kontroli nie wykazały aby użytkowanie i utrzymywanie obiektu wykonywane było z naruszeniem wymogów wynikających z art. 61 Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie miały zatem umocowania do podejmowania czynności na podstawie art. 66 wskazanej ustawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy raz jeszcze podkreślić istotną dla ich oceny okoliczność. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd związany jest stanem prawnym i faktycznym istniejącym w dacie jej podjęcia. To zaś oznacza, że Sąd musiał uwzględnić, iż w tej dacie w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej kotłowni z dnia 31 października 2000 r., która wyeliminowana została z obrotu prawnego dopiero w dniu 21 marca 2006 r. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzja z dnia 11 kwietnia 2001 r., nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie. Tymi decyzjami związane były organy nadzoru budowlanego. W judykaturze wyrażony już został pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela że "przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje podstaw do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami techniczno – budowlanymi, jeżeli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestionowanie w takiej sytuacji zgodności obiektu budowlanego z wymogami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych oznaczałoby, bowiem naruszenie trwałości decyzji administracyjnej".

Wobec powyższego, należy zauważyć, że podstawowe zarzuty skargi dotyczą właśnie naruszeń przepisów techniczno-budowlanych. Skarżąca podnosi bowiem, że pomieszczenie w którym zainstalowano "kotłownię" nie spełnia wymagań Polskiej Normy i jest zbyt niskie. Zarzut ten, odnosi się więc wprost do naruszenia norm techniczno – budowlanych i wobec ustalonych wyżej okoliczności faktycznych sprawy /tj . ważnego na datę wydania kwestionowanej decyzji pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie/ nie może być rozpatrywany w postępowaniu dotyczącym użytkowania i utrzymania kotłowni. Nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy stawiane przez skarżącą zarzuty braku właściwej wentylacji i sposobu zamocowania urządzeń. Na marginesie zauważyć też trzeba, że również sporządzona w maju 2006 r. opinia biegłego sądowego, przekazana do akt sądowych przez skarżącą, nie potwierdza tych zarzutów. Nie można również czynić zarzutu organom nadzoru budowlanego z powodu nieuwzględnienia żądania strony przeprowadzenia ekspertyzy, gdyż miała ona dotyczyć badania pomieszczenia pod kątem przystosowania go do potrzeb kotłowni, takich jak wysokość pomieszczenia, wentylacja, sposób zamocowania urządzeń, a zatem kwestii, które nie mogły powstać na skutek zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania. Należy je natomiast wiązać z warunkami pozwolenia na budowę oraz zezwolenia na użytkowanie. W takiej sytuacji, żądanie przeprowadzenia wskazanego dowodu w postępowaniu w sprawie utrzymania i użytkowania kotłowni nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo – jak wynika z ustaleń organu pierwszej instancji – nie stwierdzono, aby powstały uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego /jako naruszającego obowiązujące przepisy/, powstałego po oddaniu tego obiektu do użytkowania. Tylko zaś taka uzasadniona wątpliwość spełniałaby przesłankę art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Niezgodny z rzeczywistością okazał się również zarzut braku decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej kotłowni. Należy też zauważyć, że stwierdzenie nieważności tej decyzji nastąpiło właśnie na wniosek strony skarżącej.

Nie można podzielić zdania skarżącej, że badania norm hałasu, na które powołują się organy, to "szczyt urzędniczego absurdu" i w związku z pracami wykonywanymi w dniach 18 –21 kwietnia 2005 r. w kotłowni, badania norm hałasu wykonane w marcu są nieaktualne. Wskazać należy, że badania te przeprowadzone zostały przez kompetentną instytucję – Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną we W. w związku z twierdzeniami strony skarżącej o nadmiernym i uciążliwym hałasie. Na podstawie dokonanych pomiarów stwierdzono, że dopuszczalne normy hałasu w związku z pracą kotłowni nie zostały przekroczone, a to oznacza, że nie zostały naruszone wymogi ochrony przed hałasem, określone w art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Skarżąca kwestionuje te badania, z tego względu, że nie prowadzono ich przez całą dobę, nie powołując jednak żadnej konkretnej normy na której to twierdzenie opiera a jedynie odwołując się do treści artykułu prasowego w którym w sposób bardzo ogólny wypowiadano się o pomiarach hałasu. Nie ma podstaw do kwestionowania owych badań również i z tego względu, że nie wykonano ich w mieszkaniu skarżącej, skoro odmówiła ona udostępnienia swojego mieszkania dla ich przeprowadzenia, co wprost potwierdza w skardze. Kwestionując badania hałasu ze względu na termin ich wykonania /marzec 2005/, skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy pracami, które 18-21 kwietnia 2005 r. Spółka A prowadziła w kotłowni /nie wykazano przy tym jakiego rodzaju były to prace/ a ewentualną zmianą poziomu hałasu.

Wreszcie i zarzuty dotyczące: braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i lokalizacji kotłowni jako niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; umiejscowienia kotłowni w budynku oraz różnic pomiędzy stanem wykonawczym a projektowanym, nie są zarzutami, które dotyczyłyby wadliwości powstałych na skutek użytkowania i utrzymywania obiektu budowlanego po oddaniu do użytkowania, a więc w toku normalnej eksploatacji. Zarzuty te odnoszą się do etapu na którym udzielono pozwolenia na budowę oraz na użytkowanie. Dlatego – zdaniem Sądu - mogą być podnoszone w innym postępowaniu. Informacyjnie można podać, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, zaistniał stan samowoli budowlanej, który jako naruszający normy Prawa budowlanego, wymusza na organach nadzoru budowlanego konieczność podjęcia przewidzianych prawem czynności zmierzających do jego likwidacji. Sprawa ta powinna być przedmiotem odrębnego rozpoznana kompetentnego organu a większość zarzutów podnoszonych przez skarżącą – zwłaszcza odnoszących się do niewłaściwego umiejscowienia i instalacji kotłowni - może być zgłoszona do rozpoznania w tym właśnie postępowaniu. Kwestie te pozostają jednak poza zakresem niniejszego orzeczenia.

Sąd nie odniósł się również do zarzutów dotyczących działalności osoby pełniącej funkcję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż tego rodzaju zarzuty pozostają poza sferą uprawnień kontrolnych sądów administracyjnych.

Uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa o których mowa w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zgodnie z art. 151 tej ustawy skargę oddalił.