Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 262/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3, art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt V SO/Wa 16/14 w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt V SO/Wa 16/14, oddalił wniosek W.S. o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że w przypadku gdy organ niezastosuje się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.

Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd podał, że Minister skargę z 18 stycznia 2014 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia o ukaraniu karą pieniężną otrzymał 21 stycznia 2014 r. Najpóźniej trzydziestego dnia od ww. daty obowiązany był zatem przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Minister obowiązek ten zrealizował wysyłając odpowiednie dokumenty do sądu przesyłką nadaną 17 lutego 2014 r., a więc dochowując ustawowego terminu na dokonanie powyższej czynności. Ustosunkowując się natomiast do twierdzeń strony, jakoby Minister nie przekazał kompletnych akt administracyjnych, Sad wyjaśnił, że były one nieuzasadnione i nie wypełniały przesłanek wymierzenia grzywny. W tym miejscu WSA stwierdził, że organ przekazał wszystkie dokumenty, o których stanowi wskazany wyżej art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie WSA, nie można było uznać, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo, natomiast ocena załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek wniesionej skargi, zakończonym wydaniem przez tut. Sąd wyroku z 12 grudnia 2014 r., sygn. akt V SAB/Wa 15/14 oddalającego skargę.

Włodzimierz Sławiński złożył zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie i wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w ramach przyznanego prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działania są przedmiotem skargi, przekazuje sądowi ten środek prawny wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jeżeli organ nie zastosował się do powyższego obowiązku, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. musi zostać poprzedzone oceną specyfiki i charakteru okoliczności danej sprawy. Instytucja ta ma dwojakie funkcje. Z jednej strony celem jej wprowadzenia było dyscyplinowanie organów administracji publicznej (funkcja prewencyjna), a z drugiej ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania, co realizuje funkcję represyjną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 345, i powołane w nim orzeczenia). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia nadto, że z treści art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że zastosowanie instytucji określonej w tym przepisie nie jest obligatoryjne, a sąd wymierzając grzywnę powinien ocenić całokształt sprawy, jak również stopień naruszenia omawianego przepisu. Biorąc pod uwagę powyższe, NSA wyjaśnia, że w niniejszej sprawie organ przekazał akta Sądowi pierwszej instancji przed upływem terminu wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.m, w związku z tym skład rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone przez WSA, że uchybienie to nie stanowiło podstawy do wymierzenia grzywny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie zachodziły przesłanki wymierzenia grzywny, ponieważ nie nastąpiło uchybienie terminu do przekazania akt. Skarżący nie podważył nadto tej oceny argumentami podniesionymi w zażaleniu.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie zostały spełnione przesłanki nałożenia na Ministra Finansów grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, oddalił zażalenie.