Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 781/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata
Powołane przepisy: article: art 188 w zw. z art 197 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń E. S., M. G. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 1061/08 o odmowie zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2009 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. G. i E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. przyznać M. G. i E. S. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wnioski skarżących E. S. i M. G. oraz uczestniczki postępowania A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 9 października 2009 r. (II OZ 841/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia M. G., A. G. i E. S. na to postanowienie.

W piśmie z dnia 9 listopada 2009 r. skarżący M. G. złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismo to zostało potraktowane przez Sąd I instancji jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 5 sierpnia 2009 r.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 5 sierpnia 2009 r. w przedmiocie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. odrzucił zażalenie E. S. i A. G. oraz oddalił zażalenie M. G. na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2010 r.

W piśmie z dnia 25 lutego 2010 r. M. G., E. S. i A. G. złożyli ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismo to zostało potraktowane przez Sąd I instancji jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 5 sierpnia 2009 r.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, iż nie są w stanie bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny wynająć profesjonalnego pełnomocnika. Oświadczyli, iż prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z małoletnim synem A. G. W skład ich majątku wchodzi nieruchomość o pow. 1,5 ha, na której znajduję się niewykończony budynek mieszkalny. Nieruchomość ta objęta jest zajęciem komorniczym. Nie mają żadnych źródeł dochodu, pozostają na utrzymaniu rodziny. M. G. wskazał, iż oczekuje na rozpoznanie przez Sąd Apelacyjny w Katowicach sprawy dotyczącej jego prawa do renty.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 5 sierpnia 2009 r. w przedmiocie prawa pomocy.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, iż postanowienia w przedmiocie prawa pomocy stosownie do treści art. 165 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zatem bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może uchylić i zmienić postanowienia. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć zmianę zarówno okoliczności faktycznych, jakie stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżący i uczestniczka postępowania nie wykazali, aby ich sytuacja majątkowa i rodzinna uległa zmianie w stopniu uzasadniającym zmianę postanowienia z dnia 5 sierpnia 2009 r. Skarżący i uczestniczka postępowania nie przedstawili przy tym jakichkolwiek dokumentów dotyczących ich sytuacji majątkowej i rodzinnej. Przede wszystkim nie uzyskano informacji, w jakim zakresie otrzymują wsparcie materialne od rodziny, nie wskazali również jakiejkolwiek, chociażby orientacyjnej kwoty wydatków na utrzymanie się.

Zażalenia na to postanowienie wnieśli M. G., E. S. i A. G. W uzasadnieniu zażaleń wyrazili sprzeciw wobec odmowy przyznania im prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Podnieśli, iż sprawa jest zawiła, a oni nie posiadają wykształcenia prawniczego. W uzasadnieniach zawarli ponadto szereg zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż mają one usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący spełniają warunki przyznania im prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, ponieważ skarżący nie posiadają żadnego źródła dochodów i otrzymują pomoc finansową od rodziny, nie otrzymują żadnych zasiłków ani innych dotacji. Wskazano, że M. G. oczekuje na rozpoznanie przez Sąd Administracyjny w Katowicach prawa do renty.

Jednocześnie należy wskazać, że zaskarżona decyzja dotyczyła skarżących oraz ich dzieci. Zarówno skarga oraz wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/GL 1061/08 obejmuje w całości zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r., w tej sytuacji przyznanie prawa pomocy skarżącym zapewni należytą ochronę interesów również pozostałych uczestników postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.