Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 87/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na bezczynność Dyrektora Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów do rozpoznania punktu 1, 2, 3 i 5 wniosku [...] w W. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Dyrektora Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rada Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych [...] w W. (dalej: "skarżąca" lub "RSK") pismem z [...] lipca 2013 r., znak: [...], przesłanym drogą elektroniczną, zwróciła się do Centrum Edukacji Zawodowej Resortu [...] (dalej jako "CEZRF" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej:

1. Aktów powołania kierowników ośrodków zamiejscowych CEZRF.

2. Przebiegu pracy zawodowej kierowników tych ośrodków.

3. Wynagrodzeń zasadniczych kierowników ośrodków (należy podać stanowisko, nazwę ośrodka, wynagrodzenie zasadnicze).

4. Czy przed powołaniem kierowników były przeprowadzane konkursy? Jeśli tak, wnosimy o udostępnienie materiałów z tych konkursów (podania kandydatów, pytania konkursowe z odpowiedziami, punktację uzyskaną przez osoby, które wygrały konkurs - dane prywatne jak nr telefonu, PESEL, adres zamieszkania itp. należy zasłonić).

5. W przypadku jeśli nie było konkursów na kierowników ośrodków, wnosimy

o udostępnienie wniosków o powołanie kierowników, przedstawienie kryteriów, jakimi kierowano się przy nominacji, opisu osiągnięć zawodowych, doświadczenia w działalności szkoleniowej.

Dyrektor CEZRF w piśmie z [...] lipca 2013 r. udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 4, w pozostałej zaś części nie udostępnił żądanej informacji uznając, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Wyjaśnił, że CEZRF jako państwowa jednostka budżetowa została utworzona zarządzeniem nr 45 Ministra Finansów z dnia 28 października 2010 r. (Dz. Urz. Min. Fin. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Zgodnie ze Statutem CEZRF, stanowiącym załącznik do ww. zarządzenia, do kierowania i reprezentowania CEZRF na zewnątrz,

w tym w sprawach majątkowych upoważniony jest wyłącznie Dyrektor CEZRF. Jest on również jedynym dysponentem środków budżetu państwa. Kierowników ośrodków nie można więc uznać za osoby, które pełnią funkcje w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, związanych z dysponowaniem majątkiem państwowym. Ponadto, kierownicy ośrodków nie wykonują zadań państwowych, które mają znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, a także nie składają oświadczeń majątkowych. Z tego powodu nie należą do korpusu służby cywilnej i nie mają do nich zastosowania przepisy ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.).

Pismem z [...] listopada 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora CEZRF

w rozpatrzeniu punktów 1, 2, 3 i 5 wniosku z [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organowi zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5, art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie przez Sąd organu do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w tym wniosku w pkt 1, 2, 3

i 5;

2) zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że organ udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 4 wniosku, w pozostałej zaś części udzielił odpowiedzi "nie na temat" i w efekcie nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie odmowy wnioskowanej informacji publicznej. Nieprawdziwe jest twierdzenie Dyrektora CEZRF, że kierowników ośrodków nie można uznać za osoby, które pełnią funkcje w strukturach jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej związanych

z dysponowaniem majątkiem państwowym. Jeśli bowiem twierdzenie takie uznać za prawdziwe to znaczyłoby to, że majątek ośrodków zamiejscowych CEZRF jest własnością prywatną, a kierownicy nie pełnią żadnych funkcji i nie wiadomo po co są powoływani. Nieprawdziwe jest również twierdzenie organu, że kierownicy nie wykonują zadań państwowych.

Według skarżącej żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu, a CEZRF jako jednostka budżetowa jest jednostką sektora finansów publicznych, powołaną przez Ministra Finansów na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 9 pkt 3, art. 10 i 11 ustawy o finansach publicznych. CEZRF wykonuje zadania publiczne, działa na podstawie przepisów prawa, jest finansowane ze środków publicznych, szkoli pracowników administracji rządowej i podlega nadzorowi Ministra Finansów. Kierownicy ośrodków zamiejscowych CEZRF są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 lub art. 115 § 13 pkt 6 Kodeksu karnego. Nawet gdyby wskutek zabiegów interpretacyjnych uznać, że kierownicy nie są funkcjonariuszami publicznymi, to ani Konstytucja RP ani u.d.i.p. nie wskazują, że prawo do informacji nie obejmuje państwowych jednostek budżetowych, ich zadań, finansów i pracowników. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Takim podmiotem w ocenie skarżącej jest CEZRF.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej każdy ma prawo wiedzieć jak zostali powołani pracownicy CEZRF, a zwłaszcza kierownictwo centrali i ośrodków zamiejscowych, kto i do kogo o to wnioskował oraz jak to uzasadnił, jakie jest doświadczenie zawodowe predysponujące dane osoby do zajmowania stanowisk kierowników ośrodków, gdzie wcześniej pracowali zanim zostali powołani czy zatrudnieni jako kierownicy i na jakich stanowiskach, jakie są wynagrodzenia i inne elementy uposażenia (pytanie dotyczyło wynagrodzeń kierowników, bez wskazywania

i rozróżnienia imiennego), czy też jaki jest zakres praw i obowiązków pracowników CEZRF.

Fakt, że pracownicy CEZRF nie są członkami korpusu służby cywilnej ani nie są objęci ustawą o izbach i urzędach skarbowych nie zmienia tego, że informacje dotyczące wynagrodzeń, zakresów obowiązków, okoliczności powołania i odwołania itd. są informacją publiczną podlegającą udostępnieniu.

W konkluzji uzasadnienia skargi skarżąca zwróciła uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. W sytuacji gdy podmiot zobowiązany w żaden sposób nie załatwia skierowanego do niego wniosku, czyli tak jak to się dzieje w niniejszej sprawie, ma miejsce jego bezczynność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu [...] marca 2014 r. wpłynął wniosek Dyrektora CEZRF o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny do którego zwrócił się Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego o zbadanie zgodności art. 5 ust. 2 i 3 u.d.i.p. z art. 61 ust. 1, 2 i 4 Konstytucji RP w zakresie, w którym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zdaniem organu niewątpliwie podjęte przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcie w ww. temacie, będzie miało wpływ na toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym.

W dniu [...] marca 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym oświadczyła, że w jej ocenie, brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania

w sprawie.

Skarżąca wskazała, że przedmiotem wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do Trybunału Konstytucyjnego jest hipotetyczna możliwość naruszania prawa do prywatności, co już samo w sobie jest dosyć specyficzne, ponieważ prawo do informacji i prawo do prywatności zawsze pozostają w napięciu. Ocena, jakie z tych praw będzie miało pierwszeństwo, musi się odbywać każdorazowo dla danego przypadku. Zakres postępowania w niniejszej sprawie dotyczy osób zatrudnionych

w administracji publicznej i wynagradzanych z budżetu państwa. Art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. przewiduje pierwszeństwo jawności w takich przypadkach. W tym przypadku Sąd I instancji może więc swobodne orzekać, a rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie.

Zdaniem skarżącej nie sposób z treści pisma organu wywnioskować, jak wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego może mieć wpływ na postępowanie. Wynika to przede wszystkim ze skrótowości tego uzasadnienia, a w zasadzie lakoniczności, która sprowadza się do przedstawienia informacji, że Prezes Sądu Najwyższego wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 5 ust. 2 i ust. 3 u.d.i.p.

w zakresie, w którym nie zawiera definicji "osoby pełniącej funkcję publiczną" oraz stwierdzenia, że "niewątpliwie" podjęte rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny, "będzie miało wpływ na toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym". Jakkolwiek oceniać wystąpienie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, to w żadnej mierze nie może ono prowadzić do wyłączenia stosowania art. 61 Konstytucji RP na okres, w jakim Trybunał Konstytucyjny będzie zajmował się tym wnioskiem. Przyjęcie takiego stanowiska przez Sąd I instancji może prowadzić do niebezpiecznego precedensu sparaliżowania ochrony sądowej prawa do informacji publicznej. Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi więc być realny, rzeczywisty, faktyczny, bezpośredni, bo wtedy zależą one od siebie. Wpływ pośredni nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w trybie ww. przepisu. Organ nie wykazał w żaden sposób ww. przesłanek, jak się wydaje dlatego, że po prostu takie przesłanki nie istnieją w tej sprawie. Wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego został skierowany w związku z tym, iż zapadły w stosunku do niego wyroki nakazujące udostępnianie informacji publicznych. Zatem jego wniosek do Trybunału Konstytucyjnego jest wnioskiem niejako we własnej sprawie. Wniosek ten ma charakter interpretacyjny i już samo jego złożenie budzi liczne kontrowersje.

Mając na uwadze powyższe RSK uważa, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania, a główną, jeżeli nie jedyną intencją wnioskodawcy, jest odwlekanie

w czasie rozstrzygnięcia w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2014 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku organu o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadaministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przede wszystkim zauważyć więc należy, że z powyższego przepisu wynika fakultatywność jego zastosowania przez Sąd, co potwierdza zwrot "Sąd może". Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki o których mowa w tym przepisie. Rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy - skargi na bezczynność organu - nie zależy bowiem od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadaministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodzić się przy tym trzeba

z argumentacją skarżącej, że dla realizacji jej wniosku nie ma znaczenia wystąpienie

z jakim zwrócił się Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego do Trybunału Konstytucyjnego

o zbadanie zgodności art. 5 ust. 2 i 3 u.d.i.p. z art. 61 ust. 1, 2 i 4 Konstytucji RP

w zakresie, w którym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną".

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy zauważyć należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie

i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym

w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),

a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przy czym wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. nie przysługuje, gdy przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej lub gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji wyda decyzję o odmowie jej udostępnienia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających

z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Sporne w niniejszej sprawie jest czy żądane przez skarżącą informacje dotyczące udostępnienia aktów powołania kierowników ośrodków zamiejscowych CEZRF, przebiegu pracy zawodowej kierowników tych ośrodków, wynagrodzeń zasadniczych kierowników poszczególnych ośrodków, wniosków o powołanie kierowników, przedstawienia kryteriów, jakimi kierowano się przy nominacji, opisu osiągnięć zawodowych, doświadczenia w działalności szkoleniowej stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Zdaniem bowiem organu ww. kierowników ośrodków nie można uznać za osoby, które pełnią funkcje w organach władzy publicznej lub też

w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, związanej z dysponowaniem majątkiem państwowym, dlatego też powyższe informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku

z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Na gruncie przepisów u.d.i.p., zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Jej zakres dotyczy wykonywania przez uprawnione podmioty zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych, konstytucyjnie umocowanych

w art. 61 Konstytucji praw i wolności politycznych. Ograniczenie tego prawa zgodnie

z art. 61 ust. 3 Konstytucji może zaś nastąpić wyłącznie ze względu na ustawowo chronione wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ta konstytucyjna zasada znalazła odzwierciedlenie w przepisach art. 1 – 2 u.d.i.p. Z ich treści wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji, a wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, zaś wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu.

W ocenie Sądu kierowników poszczególnych ośrodków CEZRF można uznać za osoby, które pełnią funkcje w strukturach jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej związanych z dysponowaniem majątkiem państwowym. Majątek ośrodków zamiejscowych CEZRF niewątpliwie jest bowiem własnością państwową. CEZRF jako jednostka budżetowa powołana przez Ministra Finansów jest jednostką sektora finansów publicznych, powołaną na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2

w związku z art. 9 pkt 3, art. 10 i 11 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885). Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków (art. 11 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy).

Zauważyć również należy, że CEZRF podlega nadzorowi Ministra Finansów

i wykonuje zadania publiczne finansowane ze środków publicznych - szkoli bowiem pracowników administracji rządowej. Kierowników ośrodków zamiejscowych CEZRF można też uznać za funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 6 Kodeksu karnego, zajmują bowiem kierownicze stanowisko w instytucji państwowej.

W związku z powyższym, słusznie podnosi skarżąca, że informacje dotyczące wynagrodzeń, okoliczności powołania i odwołania ww. kierowników, czy też ich doświadczenia zawodowego stanowią informacje publiczne podlegające udostępnieniu. Jest to uzasadnione chociażby tym, że kierownicy ci zatrudnieni są w instytucji państwowej a otrzymywane przez nich wynagrodzenie pochodzi ze środków budżetu państwa.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Dyrektor CERZF jako podmiot wykonujący zadania publiczne wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zaś podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Dlatego Sąd uznał, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z [...] lipca 2013 r. stanowią informację, o której mowa art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym Dyrektor CERZF winien załatwić wniosek skarżącej w trybie przepisów u.d.i.p., tj. udzielić żądanych we wniosku z [...] lipca 2013 r. informacji. Skoro zaś tego nie uczynił, to zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za zasadne. Podmiot zobowiązany w żaden bowiem przewidziany u.d.i.p. sposób nie załatwił wniosku skarżącej. W tym zakresie organ pozostaje więc w bezczynności.

Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie ma charakteru rażącego, gdyż wynika

z niewłaściwego rozumienia pojęcia informacji publicznej. Sąd nie dopatrzył się wystarczających podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną dokonaną w sprawie niniejszej przez Sąd oraz rozpoznać wniosek skarżącej

z [...] lipca 2013 r. w trybie przepisów u.d.i.p., czyli obowiązany będzie udzielić skarżącej wnioskowanych informacji.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie przepisów art. 149 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, zaliczając do zwróconych kosztów sądowych uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.