Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 572/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie NSA Tadeusz Cysek, Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2002r. organu I instancji,


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. Minister Kultury, po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta C. oraz zażalenia M. i Z. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2002 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, budowie tymczasowego budynku handlowego, budowie przyłącza wodociągowego, kanalizacyjnego i energetycznego na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ulicy [...] w C., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy stwierdził, iż linia zabudowy, obowiązująca dla planowanej inwestycji winna pokrywać się z historyczną linią zabudowy, wyznaczoną przez frontowe ściany fundamentowe dawnej zabudowy, odsłonięte w wyniku archeologicznych badań sondażowych, wykonanych w czerwcu 2002 r. Tymczasem linia zabudowy wskazana w załączniku graficznym do projektu decyzji nie spełnia tego wymogu. Planowana inwestycja jest zatem sprzeczna zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obszar, na którym znajduje się teren inwestycji znajduje się w jednostce strukturalnej "[...]’’ planu, objętej w całości ochroną konserwatorską, przy czym ochronie podlegają nie tylko obiekty zabytkowe ale i układ przestrzenny oraz sieć uliczna), jak i z przepisami prawa dotyczącymi ochrony dóbr kultury (z art.3 ust.l ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury - Dz.U. z 1999 r. Nr 98, poz.1150 z późn.zm., zobowiązującego do zachowywania dóbr kultury wynika nakaz zachowania dobra kultury w postaci historycznej linii zabudowy). Wobec powyższego odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzecznej z art.l ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.), zgodnie z którym w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony dziedzictwa narodowego i dóbr kultury, jest uzasadniona.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż rozstrzygniecie Ministra Kultury stoi w sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2002 r., sygn.akt IV S.A. 3444/01, przesądzającym, iż ustalenie linii zabudowy na linii rozgraniczającej ulicę, nie zaś na historycznej linii zabudowy, nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie plan ten został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna.

Wbrew art.30 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) organy orzekające w sprawie nie uwzględniły przy ponownym uzgadnianiu projektu decyzji ustalającej warunki zabudów}' i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działkach o nr ewid. [...] i [...] - obręb [...], położonych przy ulicy [...] w C., oceny prawnej sformułowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2002 r., sygn.akt IV S.A. 3444/01. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2001 r. oraz utrzymane tym postanowieniem w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] lutego 2001 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej budowy domu mieszkalno-usługowego oraz budynków garażowo-gospodarczych na działkach nr [...], [...] i [...] - obręb [...] przy ulicy [...] w C.

W wyroku tym Sąd stwierdził błędność poglądu, iż linia zabudowy właściwa dla planowanej inwestycji winna pokrywać się z historyczną linią zabudowy ulicy [...]. W ocenie Sądu skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenie co do szerokości ul. [...] w liniach rozgraniczających to ustalenie linii zabudowy na linii rozgraniczającej ulicę, nie zaś na przebiegającej w znacznie bliższej odległości od ulicy historycznej linii zabudowy, nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przyjęta przez organ interpretacja ustaleń planu w zakresie ochrony konserwatorskiej dla jednostki strukturalnej "[...]" – [...] by linia zabudowy w obrębie [...] pokrywała się z linią fundamentów starej zabudowy nie uwzględnia ustaleń realizacyjnych planu w zakresie komunikacji. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. był opiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ani wytyczne konserwatorskie do planu ani też opinia nie zawierają wskazań o konieczności odtworzenia dawnych linii zabudowy. Znajdujące się w aktach sprawy szczegółowe ustalenia realizacyjne dotyczące jednostki bilansowej [...] zawierają ustalenia o konieczności odtworzenia dawnych linii zabudowy w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem [...]. Projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który był przedmiotem opiniowania przez organ dotyczy natomiast zabudowy obszaru o symbolu [...].

Wskazane wyżej wnioski, bezwzględnie wiążące organy orzekające w sprawie nie zostały uwzględnione przy jej ponownym rozpatrzeniu.

Ponadto należy podkreślić, iż powołując się na bardzo ogólnie sformułowane przepisy art.3 ust.l ustawy o ochronie dóbr kultury oraz art.l ust.2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ nie wykazał w najmniejszym stopniu aby z regulacji tych wynikał bezwzględny i bezwyjątkowy nakaz zachowywania historycznych linii zabudowy przy realizacji inwestycji budowlanych. W tej sytuacji dostępnym środkiem zapewnienia ochrony wskazanym wyżej liniom zabudowy ulicy [...] w C. może być wyłącznie podjęcie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków działań, zmierzających do spowodowania zmiany postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.l45 par.l pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) w związku z art.97 ust.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271).