Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 700/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 61/21 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Białegostoku w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 61/21, oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Białegostoku w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] stycznia 2021 r. A sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, Skarżąca), wniosła skargę na czynność dokonaną przez Prezydenta Miasta Białegostoku w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc grudzień 2020 r. dla słuchaczy Szkoły Policealnej A w B. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu grudniu 2020 r. oraz o uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz Skarżącej dotacji we właściwej kwocie.

Skarżąca jako podstawę prawną wniesienia skargi podała art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 zwanej, dalej jako: u.f.z.o.) oraz art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) w związku z art. 53 § 2, art. 54 § 1 oraz art. 57 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Skarżącej, poprzez dokonaną czynność doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. w związku z § 10 ust. 9-13 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 493, dalej jako: Rozporządzenie MEN), poprzez nieprzekazanie w miesiącu grudniu 2020 r. dotacji w pełnej wysokości, tj. wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego na ilość słuchaczy wskazanych przez szkoły, w terminie do 15 grudnia 2020 r. na rachunki bankowe szkół, podczas gdy szkoły spełniły wymagane przepisami prawa przesłanki do otrzymania dotacji, a tym samym brak było podstaw do zaniżenia kwoty jej wypłacenia.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Białegostoku wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Odnośnie wniosku o odrzucenie skargi organ stoi na stanowisku, że skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podkreślił, że czynność w postaci wypłaty dotacji w zaniżonej kwocie nie stanowi czynności ani aktu wymienionych w art. 3 p.p.s.a., nie jest ona objęta właściwością sądu administracyjnego. Wskazał, że potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę spółki wskazał, że spór między stronami dotyczy prawidłowości obliczenia, i w konsekwencji przekazania, dotacji o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - Dz.U. z 2017 r. poz. 2203 ze zm.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wypłata dotacji oświatowej, która zdaniem Skarżącej, nastąpiła w zaniżonej wysokości. Podstawę prawną wypłaty dotacji stanowiła zaś ustawa o finansowaniu oświaty, która w art. 47 stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.).

Na wstępie, ze względu na rodzaj zaskarżonej czynności, Sąd rozważył czy podlega ona kontroli przez sądy administracyjne. Regulacja prawna w zakresie sądowej kontroli tego rodzaju czynności podejmowanych przez organ dotujący, zmieniała się. Zmieniały się również poglądy judykatury w odniesieniu do tej kwestii.

Sąd I instancji dostrzegł, że w swoim orzecznictwie przyjmował brak kognicji sądu administracyjnego w sprawach przekazania dotacji. Sąd odstępuje jednak od tego poglądu i przyjmuje, że kognicja sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach zachodzi. Tym samym Sąd nie podziela prezentowanego dotychczas w judykaturze poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Za prawidłowe Sąd uznaje podejście, że przedmiotowa wypłata jest finalnym rezultatem ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, analiza treści art. 47 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych uzasadnia stwierdzenie, że zakresem właściwości sądów administracyjnych objęte są zarówno czynności organów dotujących zmierzające do ustalenia wysokości należnej dotacji, w tym w zakresie ustalenia dotacji należnej na rzecz konkretnego organu prowadzącego, jak i czynność przekazania należnej dotacji, w tym ewentualnie nieprawidłowości w zakresie wysokości dotacji przekazanej (Sąd podziela w tym zakresie pogląd prezentowany w piśmiennictwie, zob. A. Olszewski, Konsekwencje intertemporalne zmiany przepisów regulujących kwestie dotowania przedszkoli, szkół oraz placówek prowadzonych przed podmioty inne niż jednostka samorządu terytorialnego w zakresie dopuszczalności drogi sądowej, Finanse Komunalne 2018 z. nr 4, s. 5-13).

Sąd w niniejszym składzie nie podziela prezentowanego w judykaturze poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną, przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Według Sądu treść art.47 u.f.z.o. świadczy o tym, że ustawodawca uznał za właściwą w tym przedmiocie drogę sądowoadministracyjną.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie czynności, Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. i w związku z § 10 ust. 9-13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r.

WSA stwierdził, że w istocie Skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki uznania zaskarżonej czynności za bezskuteczną. Spółka, poza przytoczeniem przepisów prawa nie wskazała, na czym konkretnie polegało naruszenie przez Prezydenta art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. i § 10 ust. 9-13 rozporządzenia z dnia 20 marca 2020 r. Nie uzasadniła, na czym polegało naruszenie powołanych w zarzutach skargi przepisów, poprzestając jedynie na przytoczeniu ich treści. Z lakonicznej treści skargi nie wynika, jaką kwotę powinien organ dotujący wypłacić tytułem wyrównania dotacji i co stanowi przedmiot sporu w tym względzie. Skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi domagała się od organu wypłaty brakującej - jej zdaniem - kwoty dotacji lub wskazania przyczyn zaniżenia wypłaty. Powołuje się jedynie na pismo kierowane do Prezydenta Miasta w sprawie terminu wypłaty wyrównania dotacji.

W ocenie WSA, przed wniesieniem skargi Skarżąca powinna przede wszystkim wyjaśnić z przedstawicielem organu dotującego różnice w wyliczeniach kwot dotacji i od niego domagać się wyjaśnień w kwestiach budzących jej wątpliwości, jak np. wskazania jaka kwota została przekazana w związku z wyrównaniem za poprzednie miesiące 2020 r. wobec aktualizacji stawki, a jaka stanowiła bieżącą wypłatę dotacji za miesiąc grudzień 2020 r. i czy dokonał potrąceń, a jeśli tak to na jakiej podstawie. Sąd w niniejszej sprawie nie ustala wysokości kwoty należnej dotacji, a jedynie bada, czy jej wypłata nie nastąpiła z naruszeniem prawa.

Skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji, która umożliwiałaby Sądowi I instancji weryfikację zasadności wypłaconych kwot przez organ dotujący, w tym prawidłowości wyliczeń przedstawionych przez ten organ w odpowiedzi na skargę. Brak wskazania konkretnych zastrzeżeń co do wypłaconych kwot uniemożliwia Sądowi I instancji odniesienie się do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

Organ natomiast wyjaśnił przejrzyście z odniesieniem się do właściwych przepisów prawa, w jaki sposób wyliczył należną dotację za grudzień 2020 r., którą przekazał stronie przelewem. Stanowisko to nie zostało podważone przez skarżącą. Wobec tego sąd nie znajduje podstaw do uznania, że powyższa wypłata nastąpiła z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu niesłuszne jest również twierdzenie, iż samorząd jest zobowiązany do informowania o wysokości przekazanej kwoty, czy też wydawaniu decyzji tym zakresie. Dotacja została wypłacona na podstawie danych wprowadzonych do systemu przez Skarżącą w oparciu o obowiązujące przepisy.

Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i odrzucenie skargi na czynność Prezydenta Miasta Białegostoku polegającą na wypłacie zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc grudzień 2020 słuchaczom szkół, których organem prowadzącym jest Skarżąca, jednakże, gdyby Sad uznał, że skarga nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd, że w niniejszej sprawie zachodzi kognicja sądów administracyjnych, co w konsekwencji spowodowało, że Sąd rozpoznał skargę merytorycznie i ją oddalił, zamiast odrzucić, w sytuacji braku kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 zwanej dalej u.f.z.o.) oraz art. 34 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z § 10 ust. 9-13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U.2020.493 z dnia 2020.03.20 ze zm. w brzmieniu obowiązującym od 01 do 31 grudnia 2020 r.), zwanego dalej Rozporządzeniem MEN):

a) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, iż organ wypłacił dotację zgodnie z obowiązującymi przepisami, podczas gdy przepisy u.f.z.o. oraz Rozporządzenia MEN nie uzależniają kwestii wypłaty dotacji od posiadania statusu słuchacza w pierwszym dniu miesiąca, zatem dotacja winna być wypłacona na każdego słuchacza, który spełnił ustawowe warunki do otrzymania dotacji oświatowej niezależnie od terminu uzyskania przez niego statusu słuchacza, a ponadto organ wypłacił dotację według faktycznej frekwencji za miesiąc grudzień 2020 r. a nie przy uwzględnieniu stanu słuchaczy w bieżącym miesiącu i różnicy pomiędzy liczbą uczniów, na których przekazano dotację w miesiącu listopadzie 2020 r., a faktyczną liczbą uczniów spełniających warunek frekwencyjny w listopadzie 2020 r. i tym samym dokonał potrącenia, które nie jest przewidziane przepisami prawa w zakresie wypłaty dotacji;

b) w zw. z art. § 2 ust. 3 i 7 uchwały nr XII/193/19 Rady Miasta Białystok z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych i publicznych szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne i osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (Podia.2019.3589 z dnia 2019.07.05, zwaną dalej uchwałą) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organ ustalając wysokość należnej skarżącej dotacji oświatowej za miesiąc grudzień 2020 r. winien wziąć pod uwagę także pisemne informacje miesięczne przekazywane przez skarżącą zgodnie z w/w uchwałą;

3. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 62 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie przez Sąd istotnych okoliczności, m.in. to, że Organ dopiero na etapie postępowania sądowego przedstawił informacje w zakresie sposobu wyliczenia kwoty dotacji należnej, a tym samym brak było możliwości dokonania pełnej oceny przez Sąd prawidłowości postępowania organu I instancji przedmiotowej sprawy, a Sąd mógł skorzystać ze swoich uprawnień wynikających z przepisów prawa w związku z istniejącymi wątpliwościami co do danych zaprezentowanych przez organ i ich źródła w świetle stanowiska skarżącej dotacja została wypłacona w zaniżonej wysokości oraz regulacji trybu wypłaty dotacji wynikającego także z uchwały organu stanowiącego Miasta Białystok, tj. uchwały nr XII/193/19 Rady Miasta Białystok z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych i publicznych szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne i osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (Podia.2019.3589 z dnia 2019.07.05), co w konsekwencji miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i spowodowało, że Sąd nie uwzględnił skargi, nie uznał bezskuteczności czynności i nie zobowiązał Organu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a skargę oddalił.

W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, w związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie motywów rozstrzygnięcia, w odniesieniu do tych zarzutów.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu najdalej idącego mianowicie naruszenia art. 58§1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. należy wskazać, że nie ma racji skarżąca kasacyjnie spółka twierdząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien odrzucić skargę wniesioną przez spółkę, gdyż brak było kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotem skargi nie jest czynność polegająca jedynie na wypłaceniu (przekazaniu na konto) kwoty dotacji, która to czynność ma charakter wyłącznie techniczny, a co było podstawą do przyjęcia za prawidłowe stanowisk sądów administracyjnych o odrzuceniu skargi ( v. postanowienia NSA w sprawach o sygnaturach: I GSK 2008/19; I GZ 629/20; I GZ 379/20; I GZ 103/21- wszystkie przywołane orzeczenia znajdują się w CBOiS – dostęp do bazy danych możliwy m.in. na stronie internetowej NSA). Natomiast spór w sprawie niniejszej dotyczy w istocie ustalenia wysokości przyznanej (i przekazanej) dotacji, gdyż - zdaniem skarżącej - organ nie przekazał stronie dotacji za grudzień 2020r. w prawidłowej wysokości tylko w wysokości zaniżonej, nie uwzględniając należnego wyrównania w związku z aktualizacją stawki dotacji tj. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 43 ust.2 pkt 1 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 zwanej dalej u.f.z.o.). Żądanie skarżącej jest jasno wyartykułowane w skardze do WSA a sprawa podlegała kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak trafnie wyłożył Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, omówiony zarzut kasacyjny nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w punkcie II.2 lit. a i b) poprzez odpowiednio: błędną wykładnię art. 26 ust 2 u.f.z.o. oraz art. 34 ust. 3 u.f.z.o. w związku z § 10 ust.9-13 rozporządzenia MEN (zarzut lit. a) oraz niezastosowanie § 2 ust.3 i 7 uchwały nr XII /193/19 Rady Miasta Białystok z dnia 18 czerwca 2019 r. (zarzut lit. b) należy stwierdzić, że zarzuty te również nie podważają skutecznie oceny, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Należy bowiem zauważyć, że Sąd I instancji wbrew postawionemu zarzutowi błędnej wykładni przepisów wskazanych w punkcie II.2 lit. a) skargi kasacyjnej wykładni tych przepisów nie dokonywał a jedynie przytoczył ich treść. W tej sytuacji należy uznać, że przedmiotowy zarzut został skierowany wobec nie istniejącego stanowiska Sądu I instancji i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie.

Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej to jest sformułowane w pkt II.2 lit.b) oraz w pkt 3 petitum wniesionego środka zaskarżenia nie są trafne. Formułując te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka zupełnie pomija, że WSA oddalając skargę uznał, iż strona nie wykazała, aby zaistniały przesłanki uznania zaskarżonej czynności za bezskuteczną. Przede wszystkim Sąd I instancji wskazał, że strona nie podała kwoty, jaką organ dotujący powinien wypłacić skarżącej tytułem wyrównania dotacji choć to stanowiło sedno sporu w sprawie. Ponadto spółka nie przedstawiła żadnej dokumentacji, która umożliwiłaby Sądowi weryfikację zasadności wypłaconej kwoty przez organ dotujący, w tym prawidłowości wyliczeń przedstawionych przez ten organ w odpowiedzi na skargę. Również niniejsza skarga kasacyjna nie zawiera żadnych konkretnych danych w tym zakresie. Z kolei analiza akt sprawy przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w aspekcie omawianych zarzutów kasacyjnych prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie spółka, pomimo uzyskania od organu szczegółowej informacji dotyczącej wyliczenia kwoty wypłaconej dotacji za grudzień nie wyjaśniła na jakiej podstawie uznaje, że wyliczenia przedstawione przez organ są błędne, jak podaje - zaniżone. Co najważniejsze, strona nie przedstawiła w tym zakresie materiałów źródłowych, które przeczyłyby stanowisku organu. Rację ma Sąd I instancji, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustala się wysokości kwoty należnej dotacji , a jedynie bada, czy jej wypłata nie nastąpiła z naruszeniem prawa. Brak ustaleń poczynionych przez skarżącą spółkę z przedstawicielem organu dotującego na temat wysokości przekazanej dotacji za grudzień 2020r. oraz przyczyny ewentualnego zaniżenia tej kwoty (co, w ocenie strony skarżącej miało miejsce) jeszcze przed skierowaniem skargi do WSA, a także nieprzedstawienie dokumentacji umożliwiającej Sądowi I instancji weryfikację zasadności wypłaconych kwot wskazanych przez organ dotujący, czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 62 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Wbrew poglądowi skarżącej kasacyjnie, WSA w Białymstoku nie naruszył także art. 106 § 3 p.p.s.a. nie korzystając ze swojego uprawnienia (a nie obowiązku) do wezwania strony o przedstawienie dokumentów, które w istocie w dokładniejszy sposób wykazałyby rację skarżącej. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny może dokonywać jedynie ustaleń, służących mu przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Prowadzenie postępowania dowodowego przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ma charakter wyjątkowy i w zdecydowanej większości przypadków ogranicza się do badania akt sprawy (por. H. Knysiak - Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 332-337). W tej sprawie WSA uznał, że nie ma wątpliwości w zakresie sposobu wyliczenia należnej dotacji zatem nie miał podstaw do uzupełniania materiału dowodowego z urzędu. Natomiast, jak już powiedziano, skarżąca spółka nie zaoferowała Sądowi z własnej inicjatywy dowodów, które w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., mogłyby posłużyć do weryfikacji twierdzeń organu.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z postawionych zarzutów kasacyjnych nie podważył zgodności z prawem zaskarżonego wyroku oddalającego skargę spółki na podstawie art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.