Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 111/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "R" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2009 r. R Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] wydaną w przedmiocie wartości celnej towaru - w części dotyczącej odsetek od cła oraz podatku od towarów i usług, i w tym zakresie orzekającą co do istoty, a w pozostałym zakresie utrzymującą ją w mocy.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny.

W dniu [...] września 2006 r. działająca z upoważnienia skarżącej Agencja Celna zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu tkaninę barwioną z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego w łącznej ilości 33.221,20 mb. Jako wartość celną importowanego towaru zadeklarowano kwotę 17.483,87 USD – zgodnie z dołączoną do zgłoszenia celnego fakturą nr [...] z dnia [...] września 2006 r., wystawioną przez firmę T z USA. Do zgłoszenia celnego dołączono ponadto m. in. wystawione przez H Ltd. z Chin: listę załadunkową (parking list), quality certifikate oraz świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r.

Decyzją z [...] maja 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego zmienił w/w zgłoszenie celne dodając nową pozycję.

Pismem z dnia [...] maja 2007 r. Biuro do Spraw Inspekcji Wwozu, Wywozu

i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej potwierdziło autentyczność i poprawność wystawionego świadectwa, załączając jednocześnie fakturę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. powiązaną z przedmiotowym świadectwem. Zgodnie z tą fakturą firma H Ltd. z Chin (wystawiająca także dokumenty przedłożone do zgłoszenia celnego) sprzedała towar objęty w/w świadectwem pochodzenia dla firmy R Spółki z o.o. za kwotę 65.437,22 USD.

Celem potwierdzenia autentyczności przedłożonej do zgłoszenia celnego faktury nr [...] z dnia [...] września 2006 r., organ celny zwrócił się do organów amerykańskich o udzielenie informacji na temat transakcji objętej fakturą wystawioną przez firmę T.

Pismem z dnia [...] września 2007 r. Dział Obsługi Imigracji i Ceł Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego USA poinformował, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż firma T została zarejestrowana w stanie [...]. Ma ona status spółki "przykrywki" (obejmującej inne formy działalności), nie prowadzącej działalności gospodarczej oraz nie posiadającej siedziby. W bazie danych ICE nie znaleziono żadnych negatywnych informacji o tej firmie.

Postanowieniem z [...] listopada 2007 r., Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] maja 2007 r. i decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., po uchyleniu powyższej decyzji, określił wartość celną importowanego towaru a także dokonał ponownego wymiaru należności celnych i podatkowych oraz odsetek od nich. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, iż faktura wystawiona przez amerykańską firmę nie może być dowodem potwierdzającym wartość celną towaru, ponieważ została ona wystawiona przez firmę mającą siedzibę w USA, a wszystkie pozostałe dokumenty załączone do zgłoszenia celnego i zweryfikowane przez władze chińskie, świadczą o tym, że towar został faktycznie sprzedany bezpośrednio przez eksportera z Chin dla skarżącej i wysłany z chińskiego portu do Polski przez Hamburg. Dokumentem transakcyjnym potwierdzającym import towaru do Polski winna być faktura wystawiona przez firmę chińską, która wystawiła również list ładunkowy i specyfikację towaru.

Decyzję tę doręczono [...] sierpnia 2008 r. skarżącej, która w ustawowym terminie złożyła od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Do odwołania dołączyła zaświadczenie Sekretarza Stanu [...] informujące, że spółka T została prawomocnie ustanowiona na mocy prawa Stanu [...] i znajduje się w dobrej kondycji finansowej oraz posiada prawo do prowadzenia działalności do terminu wskazanego w aktach zdeponowanych Urzędzie Sekretarza z dniem [...] listopada 2005 r.

W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej uzyskał informację od Dyrektora Izby Celnej, iż wobec skarżącej była prowadzona w styczniu, lutym i marcu 2008 r. kontrola celna, która nie wykazała nieprawidłowości lecz Spółka, zasłaniając się tajemnicą handlową, nie potrafiła wyjaśnić faktu, że na towar kupowany od pośredników były wystawiane dwie faktury, a zapisy księgowe dotyczące zdarzeń gospodarczych są mało czytelne i brak dokumentów dotyczących sprzedaży zakupionego towaru.

Nadto skarżąca przedłożyła kolejne zaświadczenie (wraz z jego tłumaczeniem) Sekretarza Stanu [...], z którego dodatkowo wynika, iż T została ustanowiona [...] grudnia 2003 r. a na dzień [...] sierpnia 2008 r. "uregulowano wszystkie zobowiązania podatkowe należne na mocy zeznania rocznego".

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek i w tym zakresie orzekł co do istoty, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną, a dane w nim zawarte przyjmowane są jako deklaracja, która może zostać poddana w późniejszym czasie bardziej szczegółowej kontroli (art. 78 WKC). I takiej kontroli poddano dokumenty dołączone do zgłoszenia dokonanego w niniejszej sprawie. Weryfikacja wykazała, iż świadectwo pochodzenia jest autentyczne, ale organ celny otrzymał również wyszczególnioną w tym świadectwie fakturę wystawioną na rzecz skarżącej na towar objęty świadectwem opiewającą na kwotę 65.437,22 USD. Natomiast w wyniku weryfikacji dołączonej do zgłoszenia celnego faktury wystawionej przez T uzyskano informację, że firma ta nie prowadzi działalności gospodarczej, choć prawo do jej prowadzenia posiada, ma natomiast status firmy "przykrywki".

Powołując się na przepis art. 29 WKC, organ odwoławczy wskazał, iż wartość celna towaru winna być ustalona w oparciu o fakturę wystawioną przez eksportera chińskiego dla bezpośredniego importera – Spółki R i dotyczy towaru objętego świadectwem pochodzenia. Jednocześnie importowany towar został sprzedany przez bezpośredniego eksportera z Chin dla w/w importera i wysłany z portu do Polski przez Hamburg. W świetle tych ustaleń Dyrektor Izby Celnej nie dał wiary dowodom i dokumentom przedłożonym przez skarżącą, która nie wyjaśniła okoliczności istnienia dwóch faktur wydanych przez różne podmioty, wystawionych na tego samego importera, dotyczące tego samego towaru i jednakowej ilości.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że dopiero uzyskane wyniki weryfikacji były podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

Odnośnie odsetek wyjaśnił, iż pobierane są one od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiącej różnicę między kwotą należną a kwotą pobraną. Kwotę odsetek od cła naliczono za okres od daty powstania długu celnego do dnia poprzedzającego datę wszczęcia postępowania, a kwotę odsetek od podatku VAT naliczono za okres od dnia następującego po dniu obowiązku dokonania wpłaty podatku do dnia poprzedzającego datę wszczęcia postępowania.

Dyrektor Izby Celnej podniósł także, iż w przedmiotowej sprawie kwota należności celnych została zarejestrowana w dniu dokonania zgłoszenia w wysokości niższej od prawnie należnej, a w ustalonym stanie faktycznym sprawy postępowanie zakończyło się decyzją o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności na podstawie art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 51 ustawy Prawo Celne. Z uwagi na zmianę wartości towaru prawidłowo dokonano określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT.

Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 2 stycznia 2009 r. i w ustawowym terminie zaskarżyła ją do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej długu celnego oraz uchylenie w tym samym zakresie decyzji organu I instancji oraz obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 120 oraz art. 122 pozostającym w zw. z art. 180 § 1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 oraz z art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na naruszenie przez organ celny odwoławczy zasady praworządności, bowiem nie zebrał on

i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył wszystkich dowodów, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie ocenił sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy okoliczności sprawy zostały udowodnione, a ponadto organy celne nie podjęły wszelkich niezbędnych działań

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy

w postępowaniu celnym i podatkowym, bowiem nie powołały się i nie przesłuchały wskazanego przez skarżącą świadka, a ponadto nie oparły rozstrzygnięcia

na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego oraz nie podały

w sentencji skarżonej decyzji prawidłowej podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż uzyskana od organu administracji celnej USA informacja dotycząca firmy T, że nie posiada ona siedziby, nie prowadzi działalności gospodarczej i ma status spółki "przykrywki", nie jest prawdziwa. Zdaniem skarżącej, firma ta jest jej dobrze znana, posiada siedzibę oraz prowadzi działalność gospodarczą, jest rzetelnym podmiotem na rynku międzynarodowym. Skarżąca od firmy T uzyskała szereg dokumentów, które zawierają inne informacje niż te uzyskane przez organ celny. Skarżąca podniosła (i taki też złożyła [...] listopada 2008 r. wniosek), że powyższe rozbieżności powinny zostać przez organ celny wyjaśnione. Wniosek ten nie został jednak uwzględniony, co wskazuje, że organ celny nie zebrał całego materiału dowodowego, nie dokonał wszechstronnej oceny dowodów. Spółka wnosiła też o przesłuchanie w charakterze świadka osoby, która uzyskała dowody wskazujące, że firma T "jest przykrywką". Wniosek ten również nie został uwzględniony, organ nie wskazał także przesłanek, na podstawie których złożone wnioski pozostawił bez rozpoznania. Zdaniem skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Organ przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności, także tych korzystnych dla skarżącej, naruszył regulacje z art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do adnotacji Banku o dokonanym transferze należności za fakturę [...], choć adnotacja ta na fakturze była umieszczona. Dowód ten jednoznacznie wskazuje, że skarżąca zapłaciła za swoje zobowiązanie firmie amerykańskiej a nie chińskiej.

Skarżąca wyraziła pogląd, iż organ celny winien przeprowadzić postępowanie celne uzupełniające w celu ustalenia od kogo Spółka R zakupiła przedmiotowe towary i jakie oraz wobec kogo ciążą na niej z tego tytułu zobowiązania. Zdaniem skarżącej towar zamówiła jakaś firma konkurencyjna podając się w kontaktach z podmiotem chińskim za skarżącą. Gdy Spółka R została poinformowana, że "na morzu" znajduje się ładunek dla niej transportowany i przeznaczony, odmówiła jego przyjęcia i odbyło się to bez żadnych konsekwencji, a krótko po tym z ofertą sprzedaży tego samego towaru lecz po niższej cenie zwróciła się do niej firma T.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w wyniku weryfikacji zagranicznej dowodu pochodzenia przedłożonego przez skarżącą wyszło na jaw, iż podstawą do wystawienia świadectwa pochodzenia w Chinach był rachunek nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., zgodnie z którym towar będący przedmiotem importu został sprzedany przez chińskiego eksportera bezpośrednio polskiemu importerowi za kwotę 65.437,22 USD, a więc za kwotę ponad 3-krotnie wyższą niż deklarowana. Dodatkowo z ujawnionego rachunku nie wynika, aby w transakcji sprzedaży towaru polskiemu importerowi uczestniczyła amerykańska firma T określona w zgłoszeniu celnym jako sprzedający.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących odmienności twierdzeń Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego USA i Sekretarza Stanu [...], Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że twierdzenia te wcale nie są odmienne. W kwestii płatności za towar organ odwoławczy stwierdził, że w świetle postanowień art. 29 WKC wartością celną jest cena faktycznie zapłacona lub należna, a ceną należną była kwota ujawniona na rachunku przesłanym przez chińskie władze celne.

Ustosunkowując się do zawartego w skardze twierdzenia dotyczącego rzekomego zamówienia towaru u chińskiego eksportera przez konkurencyjną firmę podającą się za Spółkę R i odmowy odbioru towaru przez skarżącą organ wyjaśnił, iż twierdzenia te nie są poparte żadnymi dowodami.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte między innymi w oparciu o dwa dokumenty urzędowe sporządzone przez organy administracji dwóch niezależnych państw – Departament Bezpieczeństwa wewnętrznego Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Biuro do Spraw Inspekcji Wwozu, Wywozu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej.

Na rozprawie skarżąca dodatkowo zarzuciła, iż zaskarżoną decyzję podpisał Zastępca Dyrektora Izby Celnej jako organ nieuprawniony, natomiast w decyzji nie jest wyjaśnione od czego liczone są odsetki.

Dyrektor Izby Celnej , na wezwanie Sądu, przedłożył do akt dokumenty dotyczące powołania i zakresu obowiązków Zastępcy Dyrektora Izby Celnej .

Sąd zważył:

Skarga nie jest zasadna.

Na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. – WKC) , rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. – RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru.

Podstawowy zarzut skarżącej dotyczył nie wyjaśnienia przez organy celne statusu firmy T z USA, która wystawiła fakturę [...], zakwestionowaną następnie przez organy celne. Zdaniem skarżącej, polskie organy celne niezasadnie przyjęły, opierając się na udzielonej przez amerykańskie organy informacji, że firma T nie posiada siedziby, nie prowadzi działalności gospodarczej i ma status spółki "przykrywki". Ta informacja według skarżącej nie jest prawdziwa, co zostało przez nią wykazane przedłożonymi a otrzymanymi od firmy T z USA dokumentami. Zatem z uwagi na sprzeczność informacji, dotyczących firmy T, organy powinny w tym zakresie przeprowadzić dokładne postępowanie, a nie opierać się jedynie na informacji otrzymanej od amerykańskich organów. Brak przeprowadzenia w tym zakresie postępowania powoduje, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Ponadto organy nie odniosły się do przedłożonego przez stronę dowodu

w postaci adnotacji na fakturze nr [...], sporządzonej przez Bank, o dokonanym [...] grudnia 2006 r. za granicę transferze środków. Dowód ten wskazuje, że dokonano zapłaty za towar amerykańskiej a nie chińskiej firmie.

Skarżąca podniosła, że nie zamawiała w firmie chińskiej towaru, a zrobiła

to firma konkurencyjna, podająca się za Spółkę R.

Ustosunkowując się do tych zarzutów w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu braku należytego przez organy celne wyjaśnienia statusu firmy T, co zdaniem skarżącej miało skutkować wydaniem wadliwej decyzji. Otóż, wbrew twierdzeniem strony skarżącej, obowiązkiem organów nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, ale jedynie takich, które są niezbędne do załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym – art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zatem prowadzenie postępowania na okoliczność dotyczącą wiarygodności lub jej braku firmy T, nie miało istotnego znaczenia dla rozpoznania tej sprawy, która nie była prowadzona w celu ustalenia wiarygodności czy statusu firmy T. Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie prawidłowej wiarygodnej wartości celnej sprowadzonego towaru. Organy celne, w sytuacji gdy otrzymały od władz chińskich fakturę [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wymienioną w świadectwie pochodzenia, zasadnie zwróciły się o informację dotyczącą transakcji udokumentowanej fakturą wystawioną przez amerykańską firmę (czy transakcja miała miejsce, jaka była wartość towaru i jak firma T weszła w jego posiadanie). Nie sprawdzały zatem statusu tej firmy. Nie można także nie zauważyć, iż informacja ta wcale nie jest sprzeczna z treścią zaświadczeń przedkładanych przez skarżącą. Wynikające z wszelkich dokumentów dotyczących amerykańskiej firmy informacje wzajemnie się uzupełniają. Organy celne nie kwestionowały przecież faktu, iż T jest zarejestrowana, ma prawo prowadzić działalność gospodarczą i ma uregulowane wszystkie zobowiązania podatkowe należne z mocy zeznania rocznego. Z uzyskanej przez organ celny na temat tej firmy informacji także wynika, iż jest ona zarejestrowana, ale nie prowadzi działalności gospodarczej i funkcjonuje jako "przykrywka". Informacje te jedynie uzupełniają i potwierdzają inne dowody zebrane w niniejszym postępowaniu, z których wynika, iż należną ceną w rozumieniu art. 29 WKC, która powinna być przyjęta jako wartość celna jest należność uwidoczniona na fakturze wystawionej przez chińskiego eksportera, zatem wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym przez skarżącą.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że również w dokumentach przewozowych znajdują się dane chińskiego a nie amerykańskiego sprzedawcy oraz dokładne dane skarżącej. Mając do oceny dwie faktury - jedną wystawioną przez firmę chińską, wskazaną w świadectwie pochodzenia towaru przedłożonym przez skarżącą oraz drugą - wystawioną przez firmę amerykańską, załączoną do zgłoszenia celnego, organy dokonały na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej prawidłowej oceny zebranych dowodów. Nadto, dokumenty te układają się w logiczny ciąg zdarzeń zaistniałych w procesie dostawy towaru od producenta do odbiorcy, którym była skarżąca Spółka.

Skarżąca przedłożyła fakturę firmy amerykańskiej, dotyczącą tej samej ilości towaru, jednak o wartości kilkakrotnie niższej. Nie przedłożono przy tym żadnych dokumentów, z których wynikałoby, w jaki sposób i dlaczego firma amerykańska miałaby rozporządzać tym towarem oraz co spowodowało, że jego wartość uległa aż ponad trzykrotnemu zmniejszeniu.

Nie można jako racjonalnego wytłumaczenia przyjąć przedstawionej

przez skarżącą wersji, że towar zamawiała jakaś firma konkurencyjna, podając się w kontaktach z podmiotem chińskim za skarżącą, która odmówiła przyjęcia towaru, będącego już na morzu. Następnie po tym, jak odmówiono przyjęcia towaru, z ofertą sprzedaży, ale po znacznie niższej cenie zgłosiła się firma amerykańska. Skarżąca nie przedstawiła na wskazaną powyżej okoliczność żadnej korespondencji; czy to w postaci elektronicznej, czy faksu. Taka korespondencja musiałaby niewątpliwie istnieć w sytuacji, gdy towar został już wysłany drogą morską, a następnie odmówiono jego odbioru. Ponadto, gdyby z tego powodu miało dojść

do tak znacznego obniżenia ceny, to racjonalne jest, że kontrahent chiński bezpośrednio porozumiałby się ze skarżącą (z którą podobno utrzymywał kontakty handlowe) a nie poszukiwałby pośrednika, któremu jeszcze taniej musiałby sprzedać towar. Należy także zauważyć, iż podczas kontroli celnej prowadzonej na początku 2008 r. przez inspektorów celnych Urzędu Celnego skarżąca nie potrafiła wytłumaczyć istnienia dwóch faktur dotyczących tego samego towaru, zasłaniając się tajemnicą handlową. Nie podała wówczas nawet wersji o zamówieniu towaru przez jakąś firmę konkurencyjną podającą się przed chińskim eksporterem za R. Okoliczność ta nie była przecież objęta tajemnicą handlową, a skarżąca powołała się na nią dopiero w skardze.

Z przeprowadzonej kontroli wynika, że po sprzedaży tego towaru, doszło

do następnych transakcji pomiędzy skarżącą spółką a chińskim kontrahentem. Trudno uznać, aby chciał on dalej prowadzić interesy z takim kupującym, ryzykując kolejne odmowy odbioru towaru i konieczność sprzedania go po znacznie obniżonej cenie. Jeżeli sprzedająca firma chińska kontynuowała współpracę, to oznacza, że kupujący był wiarygodnym kontrahentem, a przedstawiona przez niego w skardze wersja wydarzeń nie miała faktycznie miejsca. Z faktu zapłaty przez skarżącą faktury firmie amerykańskiej nie wynika jeszcze, że dostarczyła ona ten towar i w takiej cenie. Poza zakresem tego postępowania jest ustalanie relacji, jakie wiążą firmę amerykańską ze skarżącą Spółką czy firmą chińską. Brak natomiast dokumentów i jakichkolwiek innych dowodów na to, że towar został zakupiony od firmy T. Wszystkie znajdujące się w aktach dokumenty dotyczyły eksportu towaru z Chin do Polski przez Hamburg bez pośrednictwa firmy amerykańskiej.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły regulacji z art. 120, 122, 180, 187, 188, 191, 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, albowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania prawidłowo stosując regulację z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Nie można było także uznać za zasadny zarzutu, dotyczącego wskazania przez organ odwoławczy w sentencji decyzji rozporządzenia Rady (EWG)

nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej bez dokładnego przepisu, albowiem ta regulacja nie była jedyną ani zasadniczą podstawą prawną wydanej decyzji, a rozumowanie organu odwoławczego w kluczowych kwestiach zostało należycie wyjaśnione z powołaniem przepisów prawa.

Sąd nie podzielił także podniesionego na rozprawie zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną. Zaskarżoną decyzję podpisał Zastępca Dyrektora Izby Celnej R.J. powołany na to stanowisko [...] listopada 2007 r. Z Regulaminu Organizacyjnego, nadanego Izbie Celnej decyzją jej Dyrektora z dnia [...] kwietnia 2008 r., wynika iż do podstawowych zadań Wydziału Elementów Kalkulacyjnych, Środków i Ograniczeń Pozataryfowych należy m. in. prowadzenie postępowania odwoławczego i w trybach nadzwyczajnych z zakresu elementów kalkulacyjnych oraz podatków związanych z przywozem towarów. Wydział ten podlega Dyrektorowi Izby Celnej. Jednakże z Karty Zakresu Obowiązków i Uprawnień R.J. wynika, iż jest on pierwszym Zastępcą Dyrektora Izby Celnej, posiadającym najszerszy zakres zastępowania Dyrektora, a zakres udzielonych mu upoważnień obejmuje podejmowanie wszelkich decyzji i podpisywanie pism.

Niezrozumiały jest natomiast podniesiony na rozprawie zarzut nie wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji od czego liczone są odsetki, skoro w decyzji wyraźnie stwierdzono, iż odsetki liczone są od kwoty stanowiącej różnicę między kwotą należną a kwotą pobraną – liczoną od kwoty cła do zapłaty i od kwoty podatku VAT do zapłaty. Precyzyjnie też wyjaśniono jakich okresów dotyczą odsetki od cła, a jakich odsetki od podatku VAT.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

( - ) Stefan Kowalczyk ( - ) Jan Grzęda ( - ) Barbara Rennert