Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1143/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Aptekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 1 i 5, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 2, art. 29 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1429
law: Ustawa z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Aptekarskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1519/16 w sprawie ze skargi L. Spółka z o.o. w W. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1519/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. w W. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zaopiniowania wniosku w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, 1/ stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w Warszawie z [...] stycznia 2016 r.; oraz 2/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Naczelna Rada Aptekarska, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przeprowadzenia rozprawy i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi organ skarżący kasacyjnie zarzucił, że Sąd I instancji w sposób istotny naruszył przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1. art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 45 poz. 271 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.f.) w zw. z art. 106 § 1 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie uzależnia wydania decyzji przez organ nadzoru farmaceutycznego od zajęcia merytorycznego stanowiska przez organ samorządu aptekarskiego w sprawie udzielenia bądź cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej łączącego się z zatrudnieniem kierownika apteki;

2. art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pakt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1429 ze zm.) w zw. z art. 106 § 1 i 5 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te stanowią jedynie normę kompetencyjną do opiniowania przez organy samorządu aptekarskiego wniosku o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków określonych w ustawie pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania;

2. art. 152 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku naruszenia przez organ prawa materialnego oraz braku naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo braku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżąca spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Naczelnej Rady Aptekarskiej nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w jej ramach zarzuty uznać należało za nietrafne w zakresie, w jakim skarżąca kasacyjnie kwestionuje brak obligatoryjności pozyskania przez organ nadzoru farmaceutycznego opinii samorządu aptekarskiego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Przypomnienia wymaga, iż podstawą stwierdzenia nieważności przez Sąd I instancji objętej skargą zaskarżonej uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Izby Aptekarskiej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] było uznanie przez WSA, iż obie uchwały wydane zostały bez podstawy prawnej. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, organy samorządu aptekarskiego wadliwie procedowały w trybie art. 106 § 1 i 5 k.p.a., a podjęte przez nie uchwały były nieważne jako dotknięte wadą wymienioną w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wadą polegająca na wydaniu rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej.

Przywołane stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do zasady jest słuszne i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności w regulacjach zawartych w ustawie - Prawo farmaceutyczne.

Podkreślić należy, że kwestia opinii samorządu aptekarskiego i jej wpływ na postępowanie prowadzone przez organy nadzoru farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki, była już wielokrotnie rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyrokach z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 4920/16; z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3423, z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2640/15; z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II GSK 4607/16, z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4641/16.

Podzielając stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach wskazać należy, że zgodnie z art. 99 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Przepis ten wskazuje właściwy rzeczowo organ do wydania decyzji w którymkolwiek z wymienionych w nim przedmiotów postępowania. Nie wskazuje natomiast na bezpośredni i obligatoryjny obowiązek inspektora farmaceutycznego do zasięgania opinii samorządu aptekarskiego.

Obowiązek taki nie wynika również, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, z przepisów ustawy o izbach aptekarskich, w tym z art. 7 ust. 2 i art. 29 pkt 5 tej ustawy. W art. 7 ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich zostały wskazane przykładowe sposoby realizacji zadań samorządu aptekarskiego wskazanych w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednym z takich sposobów jest - wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy - wydawanie opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Z kolei w art. 29 pkt 5 ustawy wskazano organ właściwy do wydawania takiej opinii, a mianowicie okręgową radę aptekarską, a zatem jest on tylko normą kompetencyjną. Natomiast art. 106 k.p.a., jest przepisem procesowym i normuje wyłącznie kwestie proceduralne, stąd nie stanowi podstawy do wydania postanowienia wyrażającego określone stanowisko. Przewidziany w art. 106 k.p.a. tryb współdziałania organów przy wydawaniu decyzji w konkretnej indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej wynikać musi z wyraźnego brzmienia przepisu prawa materialnego, uzależniającego wydanie merytorycznej decyzji od uprzedniego zajęcia stanowiska przez organ współdziałający w drodze postanowienia.

Przewidziane w powołanej ustawie o izbach aptekarskich uprawnienie samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek jest bez wątpienia jedną z form sprawowania przez samorząd pieczy nad należytym prowadzeniem apteki. Samorząd aptekarski może, niekiedy nawet powinien, korzystać ze wspomnianego uprawnienia - poprzez formułowanie stosownych opinii z własnej inicjatywy, bądź na prośbę organu administracji prowadzącego postępowanie. Co jednak istotne, przepisy dotyczące postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie obligują wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego do współdziałania w trybie art. 106 § 1 k.p.a. z samorządem aptekarskim, w tym znaczeniu, że wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej nie jest uzależnione od uprzedniego wyrażenia przez właściwą okręgową radę aptekarską opinii, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy o izbach aptekarskich.

Reasumując, skarga kasacyjna okazała się niezasadna w zakresie, w jakim skarżąca kasacyjnie NRA poddała w wątpliwość omówione stanowisko Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze wyżej przytoczone rozważania uznał, iż są podstawy do stwierdzenia nieważności uchwał samorządu aptekarskiego w niniejszej sprawie, choć nie z tego powodu na jaki wskazał Sąd I instancji. Powodem tym nie jest przesłanka wynikająca z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie przedmiotowych uchwał bez podstawy prawnej, ale wynikająca z treści tego samego przepisu przesłanka polegająca na wydaniu tychże uchwał z rażącym naruszeniem prawa, tj. z rażącym naruszeniem art. 106 § 1 i 5 k.p.a. W tym zakresie, choć samo rozstrzygnięcie Sądu I instancji w analizowanej sprawie, odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał uzasadnienie Sądu I instancji za błędne.

W konsekwencji za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał także pomieszczone w punkcie II petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia w tej sprawie przepisów procesowych przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., który stanowi, iż: "Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu", orzekł jak w sentencji wyroku.