Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 417/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2003 nr 130 poz 1188
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz J. K. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 417/09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w T. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2008r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2003r. w wysokości [...] zł

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący

stan faktyczny: ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. doręczono podatnikowi w dniu 5 listopada 2008r. Strona została prawidłowo pouczona o prawie do wniesienia odwołania. Ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 19 listopada 2008r.

W dniu 26 stycznia 2009r. (data stempla pocztowego) podatnik wniósł

o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu

I instancji z dnia 17 października 2008r. W uzasadnieniu wskazał, iż o wydaniu decyzji, które miały być doręczone poprzez awizo dowiedział się z postanowień Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2009r. znak [...](od [...])[...], doręczonych w dniu 26 stycznia 2009r. Odpisy zaskarżonych decyzji zostały na wniosek strony wydane w dniu 26 stycznia 2009r. w Urzędzie Celnym w B. Skarżący podkreślił, że z przedmiotowych postanowień wynika, iż przesyłka była awizowana dwukrotnie w dniu 20 i 28 października 2008r. Zaznaczył, że w okresie awizowania odbierał na poczcie inne przesyłki, jednak przesyłka z Urzędu Celnego nie została mu wydana. W związku z tym zaniedbaniem ze strony poczty, złożył reklamację w Urzędzie Pocztowym.

Ponadto skarżący przedłożył pismo Poczty Polskiej Centrum Poczty Oddział Rejonowy w [...] z dnia [...] 2009r., w którym Dyrektor Oddziału Rejonowego stwierdził, iż z dokumentów nadawczych urzędu wynika, iż w dniu 20 października 2008r. zostało wystawione zawiadomienie o nadejściu przesyłki kierowanej na adres firmy skarżącego, tj. F., ul. N. w B. Powtórne awizo zostało wystawione w dniu 28 października 2008r.

Z uwagi na niepodjęcie w terminie przedmiotowej przesyłki, została ona zwrócona nadawcy. Z dokumentów oddawczych urzędu wynika, iż przesyłki odbierane

przez skarżącego w dniu 23 oraz 29 października 2008r. adresowane były na nazwisko skarżącego, a nie na firmę F. W zawiązku z powyższym posiadający krótki staż pracy w Urzędzie Pocztowym B., wydając przesyłki nie wiedzieli, że przedmiotową przesyłkę adresowaną na firmę F. także należy przekazać skarżącemu.

Organ celny rozpatrując wniosek skarżącego z dnia [...] 2009r. postanowieniem z dnia 11 maja 2009r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2008r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Naczelnik Urzędu Celnego

w B. pismem z dnia [...] 2009r. zwrócił się do Wydziału Egzekucji i Likwidacji Towarów Izby Celnej w T. z prośbą o wskazanie daty, z którą nastąpiło pierwsze skuteczne doręczenie pisma procesowego w toku prowadzonych czynności egzekucyjnych wobec J K. Z uzyskanych informacji wynikało, iż pierwsze doręczenie pisma zobowiązanemu w toku postępowania egzekucyjnego nastąpiło w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego przesłano zobowiązanemu tytuły wykonawcze o nr [...] oraz [...]. Przedmiotowe pisma doręczono stronie w dniu 22 grudnia 2008r., co jest uwidocznione na przesłanej uwierzytelnionej kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru.

W konsekwencji zdaniem Dyrektora Izby Celnej podatnik podejmując osobiście w dniu 22 grudnia 2008r. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego

wraz z tytułami wykonawczymi powziął wiedzę o istnieniu przedmiotowej decyzji, a wniosek o przywrócenie terminu złożył dopiero w dniu 26 stycznia 2009r. (data stempla pocztowego). W związku z powyższym, w ocenie organu, nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tzn. wniosek

o przywrócenie terminu nie został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi tj. do dnia 29 grudnia 2009r. Jednocześnie organ wskazał,

że przepis § 3 cytowanego wyżej artykułu stanowi, iż "przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne", co ma charakter bezwarunkowy.

Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom podatnika, iż o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero z postanowień Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2009r. W ocenie organu strona powzięła tę wiedzę już w dniu 22 grudnia 2008r.

Odnosząc się do twierdzenia strony, iż w okresie awizowania przedmiotowych decyzji odbierała na poczcie inne przesyłki, jednak przesyłka z Urzędu Celnego

nie została jej wydana oraz do uzyskanego w ramach reklamacji wyjaśnienia Urzędu Pocztowego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż adres naniesiony przez organ I instancji, na kopertę, w której nadano przedmiotowe decyzje w placówce pocztowej przedstawiał się następująco: "F., J. K., ul. N., B.". Organ odwoławczy podkreślił,

że umieszczony na kopercie adres jest prawidłowy i kompletny, zawiera w swej treści nazwę firmy, imię i nazwisko oraz nazwę ulicy i numer siedziby. Wskazał przy tym,

że urząd pocztowy twierdząc, iż przesyłka adresowana była na firmę F. nie zaś na nazwisko adresata, bazował jedynie na będących w posiadaniu urzędu dokumentach, w których jednak nie było przedmiotowej koperty, a zatem nie posiadał wiedzy o faktycznych danych adresowych widniejących na przesyłce.

Ponadto organ wyjaśnił, że podatnik podejmował korespondencję kierowaną przez organy celne na wyżej wskazany adres (w dniach 01 października 2008r.

i 22 grudnia 2008r.) po uprzednim umieszczeniu na drzwiach mieszkania adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym.

Organ podkreślił, że adresat zawiadamiany był przez Urząd Pocztowy

w B. dwukrotnie, tj. w dniach 20 i 28 października 2008r., z zachowaniem terminu przechowywania przesyłki w placówce urzędu tj. przez okres 14 dni. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pracownik poczty zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczał na drzwiach mieszkania adresata.

W konsekwencji w ocenie organu przesyłka została doręczona w trybie przewidzianym w art. 150 § 1 pkt 1, § 1 a oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, że wśród przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej Ordynacja podatkowa wymienia uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 162 § 1 O.p.). W związku z powyższym podatnik korzystając z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, aby uwolnić się od zarzutu winy,

w uzasadnieniu wniosku winien obalić domniemanie doręczenia pisma przeciwdowodem wskazując, iż do doręczenia pisma nie mogło dojść z przyczyn

od niego niezależnych.

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości zarzucając mu: błędne przyjęcie, iż w dniu 22 grudnia 2008r. ustała przyczyna uchybienia terminu; błędne przyjęcie, iż do uchybienia terminu doszło z winy strony; niezastosowanie art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie

z którym strona wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zobowiązana jest jednocześnie dokonać tej czynności; niezastosowanie art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym dla przywrócenia terminu strona winna uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż tytuły wykonawcze wystawione

w dniu 21 listopada 2008r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego

w B. z dnia [...] 2008r. zostały doręczone mu w dniu 22 grudnia 2008r. Nie zgodził się z poglądem Dyrektora Izby Celnej, iż tego dnia rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesieniu odwołania od decyzji, ponieważ w dniu 29 grudnia 2008r. złożył zarzuty do tytułów wykonawczych, w których podniósł, iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona ani nie został wezwany

do dobrowolnego spełnienia świadczenia. W związku z tym zdaniem skarżącego egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych była niedopuszczalna

i winna być umorzona.

Skarżący wyjaśnił, że gdyby w dniu 29 grudnia 2008r. miał wiedzę o doręczeniu zastępczym decyzji przez awizo nie wnosiłby zarzutów z żądaniem umorzenia egzekucji. O doręczeniu zastępczym dowiedział się dopiero z postanowień wydanych na skutek zarzutów, które doręczono mu 19 stycznia 2009r. W związku z czym

w terminie 7 dni od tej daty złożył wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie złożył wniosek o wydanie odpisów decyzji, które zostały doręczone 26 stycznia 2009r.

i w tym samym dniu złożył stosowne podanie.

Skarżący podniósł, iż żeby złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, należy zgodnie z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa złożyć odwołanie. W myśl art. 222 ustawy, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinny zawierać zarzuty przeciw decyzji, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie. Zdaniem strony wymóg ten sprawia, iż przed złożeniem odwołania i jednocześnie składając wniosek o przywrócenie terminu, strona musi mieć możliwość zapoznania

się z rozstrzygnięciem, jego uzasadnieniem, a także pouczeniem o przysługujących

jej środkach odwoławczych.

W konsekwencji zdaniem skarżącego termin do złożenia podania o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg dopiero 26 stycznia 2009r., w którym to dniu zapoznał

się z decyzjami i złożył stosowny wniosek.

Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, iż w uzasadnieniu wniosku

o przywrócenie terminu nie uwolnił się od zarzutu winy w uchybieniu terminu

ani nie przedstawił żadnego przeciwdowodu na to domniemanie. Podniósł, iż przepisy proceduralne nie ustanawiają domniemania winy strony w uchybieniu terminu. Art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w przeciwieństwie do twierdzeń zawartych

w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień stanowi, iż strona ma jedynie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zatem w opozycji

do stanowiska organu strona nie musi obalać domniemania winy, ani przedstawiać dowodów. Od niekorzystnych skutków uchybienia terminu może uwolnić się jedynie przez uprawdopodobnienie, a więc środkiem słabszym niż dowód. Zdaniem skarżącego, strona uprawdopodobniła przesłanki do przywrócenia terminu poprzez przedstawienie dowodu w postaci uwzględnienia jej reklamacji przez Pocztę Polską.

W ocenie skarżącego pozbawienie go instancji odwoławczej w postępowaniu podatkowym, w którym nałożono obowiązek podatkowy rzędu 400.000 zł plus odsetki od roku 2003 godzi w prawa konstytucyjne strony, takie jak prawo do zaskarżania decyzji administracyjnych i ochrony dóbr majątkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia

bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje

się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał,

że postanowienie będące przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uznania za skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. w trybie dwukrotnego awizowania, tzw. fikcji prawnej.

Zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej

lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe,

bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z powołanej regulacji wynika, że pierwszeństwo w pozostawieniu adresatowi zawiadomienia o przesyłce przechowywanej na poczcie przez okres 14 dni

ma skrzynka listowa, a nie drzwi adresata, czy też inne miejsce, o którym mowa w tym przepisie.

Jeśli zatem w stanie faktycznym konkretnej sprawy jest możliwość pozostawienia awizo w skrzynce listowej, to niezgodne z prawem (powołanym przepisem)

jest umieszczenie zawiadomienia na drzwiach adresata lub w innym miejscu.

W okolicznościach sprawy, jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności ze zwrotnego potwierdzenia odbioru awizo dwukrotnie zostało pozostawione

na drzwiach adresata.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia z dnia 5 lutego 2009 r. – wydanego w tej sprawie – stanowiącego o wezwaniu skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w postaci złożenia środka zaskarżenia (odwołania). Z jego treści wynika, że awizo zostało pozostawione

w skrzynce pocztowej adresata. Z kolei ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi z dnia 10 grudnia 2008r. nie wynika w zasadzie, gdzie pozostawiono awizo, bowiem listonosz wypełniając zwrotne potwierdzenie odbioru zakreślił skrzynkę listową, drzwi adresata,

a także biuro i inne pomieszczenie, w którym adresat wykonuje swoje czynności.

Powyższe wskazuje na błędy doręczyciela w zakresie wypełniania zwrotek, jednak przede wszystkim poddaje w wątpliwość ustalony stan faktyczny w przedmiocie możliwości prawnej pozostawiania awizo pod wskazanym adresem na drzwiach adresata. Jeśli bowiem pod wskazanym adresem znajduje się skrzynka pocztowa

to doręczenie przesyłki poprzez jej dwukrotne awizowanie na drzwiach adresata,

jest nieskuteczne w myśl art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Awizo winno

być pozostawione przede wszystkim w skrzynce listowej.

Przypomnieć należy, że doręczenie poprzez tzw. fikcję prawną ma charakter wyjątkowy, zatem winno być interpretowane ściśle i uznawane za skuteczne

tylko w sytuacjach (stanach faktycznych) niebudzących wątpliwości. Powyższe potwierdza – jednolite w tym zakresie stanowisko judykatury, prezentowane

w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Uregulowany w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej sposób doręczenia stanowiący fikcję prawną - ustanowioną na zasadzie wyjątku - nie może budzić wątpliwości.

Jeśli takowe istnieją nie można przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia korespondencji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt

III SA/Wa 871/08, LEX nr 490212). Dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób

nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt I FSK565/05, LEX nr 187585). Samo

tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło

do skutecznego doręczenia pisma. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata

o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym

przez określony czas; z akt musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 2 art. 44 k.p.a.

(por. wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt I SA/Op 314/07, LEX

nr 437617). Adresat musi być zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru.

Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane,

czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. akt VII S.A./Wa 1871/06, LEX nr 304129).

Stan faktyczny sprawy budzi uzasadnione wskazanymi dowodami wątpliwości, co do skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki. Zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy wskazują na możliwość doręczenia awizo do skrzynki pocztowej adresata. Poza tym stanowią one też o niewłaściwym działaniu doręczyciela, które poddaje w wątpliwość rzetelność wykonywanych obowiązków w zakresie doręczeń (obowiązek prawidłowego wypełniania zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczanej korespondencji).

Niebagatelne znaczenie posiada też w sprawie obowiązek instalowania

w budynkach oddawczych skrzynek pocztowych przez właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości, względnie przez operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) właściciel lub współwłaściciele:

1) nieruchomości, której częścią składową jest budynek,

2) budynku stanowiącego odrębną nieruchomość

- są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany:

1) w budynkach jednorodzinnych - przez umieszczenie oddawczej skrzynki pocztowej przed drzwiami wejściowymi do budynku lub w ogólnie dostępnej części nieruchomości;

2) w budynkach wielorodzinnych, w których wyodrębnione są co najmniej 3 lokale - przez umieszczenie w ogólnie dostępnej części nieruchomości zestawu oddawczych skrzynek pocztowych w liczbie odpowiadającej liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu, jeżeli posiadają osobny adres.

Z przepisu ust. 3 wynika, że operator publiczny ma prawo instalowania

i użytkowania, na terenach wiejskich lub obszarach o rozproszonej zabudowie, własnych oddawczych skrzynek pocztowych, po uzgodnieniu z właściwym wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), na warunkach uzgodnionych z właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości. Natomiast

ust. 4 tej regulacji stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku zainstalowania przez operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe oddawczych skrzynek pocztowych zgodnie z ust. 3.

Z powołanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, iż w budynku wielorodzinnym, w jakim mieszka skarżący (ul. Nakielska 117/7a), winna

być zainstalowana oddawcza skrzynka pocztowa. Wypada w tym miejscu dodać

– jak wynika z doświadczenia życiowego – że przywołany obowiązek instalowania

w budynkach wielorodzinnych oddawczych skrzynek pocztowych jest przestrzegany.

Wobec zaprezentowanych rozważań nie można było w okolicznościach faktycznych sprawy uznać za skutecznie doręczonej przesyłki (decyzji) poprzez pozostawienia zawiadomienia na drzwiach adresata bez ustalenia, czy w budynku,

w którym zamieszkuje skarżący, znajdowała się w dacie awizowania oddawcza skrzynka pocztowa.

Reasumując tę część rozważań godzi się podnieść, że w przypadku,

gdy ze stanu faktycznego sprawy (zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek kierowanych do podatnika) wynika, że zawiadomienia o ich pozostawieniu na poczcie umieszczane są w różnych miejscach, a mianowicie na drzwiach adresata,

w oddawczej skrzynce listowej, w jego biurze lub w innym miejscu, o którym stanowi

art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, uwzględniając przy tym obowiązek ciążący

na właścicielu, współwłaścicielach, względnie spoczywający na operatorze publicznym świadczącym powszechne usługi pocztowe umieszczania w budynkach wielorodzinnych oddawczych skrzynek pocztowych (art. 37 ustawy Prawo pocztowe) – nie można uznać za skutecznie doręczonej decyzji podatkowej poprzez pozostawienie zawiadomienia na drzwiach adresata bez ustalenia, czy w budynku, w którym mieszka podatnik, znajdowała się w dacie dwukrotnego zawiadomienia (awizowania) oddawcza skrzynka pocztowa.

Niezależnie od powyższego wskazać należy w kontekście kwestionowanego przez stronę doręczenia decyzji i wskazanej już motywacji niniejszego rozstrzygnięcia, iż poważne wątpliwości, co do uznania decyzji za doręczoną budzi treść pisma Poczty

z dnia 5 marca 2009r., w którym to Oddział Rejonowy Poczty pozytywnie rozpatrzył skargę podatnika, przepraszając jednocześnie skarżącego za zaistniałe komplikacje

i wszelkie przykrości. W tym zakresie za niewyjaśnione należy uznać stanowisko Poczty co do uwzględnienia skargi. Nie wynika bowiem z niego prawna argumentacja przedstawionego stanowiska. Nie wyjaśniona jest także kwestia uznania przez Pocztę, że przedmiotowa decyzja skierowana była na adres firmy "F.".

Wobec powyższego podczas ponownego postępowania organ podatkowy (celny) winien w pierwszej kolejności ustalić stan faktyczny związany z możliwością doręczenia skarżącemu korespondencji poprzez awizowanie jej w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W razie potrzeby wyjaśnić wątpliwości wynikające z pisma Poczty z dnia

5 marca 2009r.

Mając, zatem na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.