Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1589/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska /spr./ Sędziowie NSA Janusz Ruszyński as.sąd.WSA Karol Pawlicki Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Spółki "A" z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. oddala skargę. /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Ruszyński


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 12[...]. określił Spółce "A" z o. o. w G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w wysokości [...]zł.

W toku kontroli przeprowadzonej u podatnika stwierdzono, że Spółka w 2001r. zaniżyła przychody o kwotę [...]zł w związku z nieprawidłowym umniejszeniem przychodu o wartość faktur korygujących wystawionych przez ten podmiot.

Ponadto organ kontroli zakwestionował zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków w łącznej kwocie [...]zł na którą składa się:

1. [...]zł z tytułu podwójnego zaksięgowania wynagrodzenia dla J.L.

2. [...]zł wynagrodzenie wypłacone U.L.

3. [...]zł wartość materiałów zużytych do adaptacji podłóg w

pomieszczeniach biura Spółki w W.

4. [...]zł z tytułu zakupu zestawu komputerowego

5. [...]zł z tytułu podwójnie zaksięgowanej faktury z dnia [...].XI.2001r.

6. [...]zł wydatek udokumentowany kserokopią faktury VAT

Nr [...]z dnia [...].

7. [...]zł na zakupu alkoholu

8. [...]zł za usługi taxi i transportowe bez wskazania nabywcy usługi

9. [...]zł za zakup biletów PKP, oleju napędowego, usługi taxi

i noclegowe w W. bez przedstawienia polecenia wyjazdu służbowego bądź wykazania służbowego celu w. w. wydatków

10. [...]zł z tytułu prowizji za sprzedaż materiałów podłogowych na rzecz

Spółki "B" s. c. w W.

11. [...]zł za usługi hotelowe i zakup paliwa poniesione na rzecz G.S.

12. [...]zł z tytułu opłat leasingowych i naprawy samochodu używanego

przez G. S. nie będącego pracownikiem Spółki "A"

13. [...]zł z tytułu korekt faktur nie uwzględnionych przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu.

Wydatki określone w pkt 1, 2 i 5 - 13 podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako nie poniesione w celu uzyskania przychodu.

W toku kontroli stwierdzono także brak raportów kasowych i ksiąg rachunkowych za rok 2001. Dopiero [...] października 2003r. Spółka przedłożyła niekompletne dokumenty źródłowe, księgi rachunkowe (zaprowadzone w czasie kontroli), bilans oraz rachunek zysków i strat (nie podpisane jednak przez kierownika jednostki). Dokumenty te przyjęto jako dowód w postępowaniu kontrolnym. Dane wynikające z w. w. dokumentacji różniły się od zadeklarowanych w deklaracji CIT - 8 za rok 2001.

Do ustaleń kontroli zawartych w protokole kontroli Spółka wniosła zastrzeżenia i wnioskowała też o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: vice prezesa zarządu spółki M. C. i G. S. na okoliczność poniesienia kosztów w kwocie [...]zł dotyczących prowizji za sprzedaż materiałów podłogowych. Osoby te zostały przesłuchane w obecności pełnomocnika podatnika, który następnie wniósł o umorzenie postępowania.

Wniosku tego organ kontroli skarbowej nie uwzględnił i wydał decyzję określającą Spółce podatek dochodowy za 2001r.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik zakwestionował zasadność nie uznania za koszt uzyskania przychodu 12 spośród 13 wydatków tj. nie zakwestionował [...]zł z tytułu korekt faktur (pkt 13).

Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w kwocie [...]zł.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił stanowisko I instancji co do zasadności wyłączenia określonych kosztów z kosztów uzyskania przychodu i powołał się na postanowienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z którego wynika, iż między kosztem, a uzyskaniem przychodu winien istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Istnienie tego związku podatnik winien wykazać.

Ewidentnie nie występuje on w odniesieniu do podwójnie zaksięgowanego wynagrodzenia ([...]zł - poz. 5). Podatnik nie wykazał też zasadności wypłacenia

U. L. kwoty [...]zł (poz. 2) i nie przedstawił żadnej umowy z w. w., która skutkowałaby wypłatą tego wynagrodzenia.

Nie wyjaśniono też związku przyczynowego między zakupem alkoholu, usług taxi i transportowych (poz. 8), zakupu biletów PKP na trasie W. - P.- W., oleju napędowego, usług noclegowych i taxi (poz. 9) a uzyskaniem przychodu. Samo przedstawienie organowi kontroli skarbowej faktur dokumentujących te wydatki nie jest wystarczające by uznać, że miedzy nimi, a przychodem Spółki istnieje związek przyczynowy, co odnieść także należy do wydatków określanych w poz. 11 - wydatki na zakup paliwa, za usługi hotelowe oraz za opłaty leasingowe i naprawę samochodu (poz. 12).

Organ II instancji wskazuje także na okoliczność, że odbiór faktur dokumentujących wydatki określone w poz. 11 i 12 potwierdził G. S. nie będący pracownikiem Spółki, wobec czego brak podstaw do uznania za zasadne wydatków poniesionych na jego rzecz.

Ze spółką cywilną "B" spółka "A" zawarła [...].IV.2000r. umowę o współpracę (przedłożoną dopiero w toku kontroli), zgodnie z która firma "B" zobowiązała się do kierowania i zarządzania działem handlowym podatnika, za co miała ona otrzymywać prowizję od obrotu netto 1 - 4% oraz ryczałt [...]zł. Do obliczenia prowizji niezbędne było więc posiadanie zestawień zakupu i sprzedaży towarów i usług za poszczególne miesiące. Obliczenie i wypłata prowizji nastąpiła bez tych zestawień. Stosowne specyfikacje (lecz bez wskazania średnich marż) zostały sporządzone przez Spółkę "A" dopiero w dniu [...] lutego 2004r., a więc nie były to zestawienia na podstawie których wypłacono prowizję w wysokości [...]zł Spółka nie przedłożyła też żadnych innych dokumentów świadczących o wykonaniu usługi w zakresie sprzedaży, ani zapłaty zamówionej ceny, a zeznania świadków również nie wyjaśniły podstawy i metody wyliczenia w. w. prowizji.

W świetle dokonanych ustaleń przez organ I instancji brak przesłanek do przyjęcia, że poniesiony wydatek ma związek z uzyskaniem przychodu. Nie uznano za zasadne powołania biegłego na okoliczność określenia w. w. prowizji i ryczałtów. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił także stanowisko I instancji, co do zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu kwotę [...]zł (poz. 6) skoro poniesienie tego wydatku było udokumentowane nie oryginałem lecz kopią faktury, a podatnik ani w toku postępowania kontrolnego ani odwoławczego nie przedłożył oryginału bądź duplikatu faktury. Poza tym Spółka nie wykazała, że poniosła w. w. wydatek w celu osiągnięcia przychodu.

Również za uzasadnione uznano wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu kwoty [...]zł na adaptację podłóg w biurze w .W., które wynajęto z podłogami betonowymi. Wykonanie podłóg z paneli, desek i klepek parkietowych nie stanowi kosztu bezpośredniego lecz inwestycję w obcym środku trwałym i podlega amortyzacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt1 lit. "c" powołanej ustawy. Koszt uzyskania przychodu stanowią odpisy amortyzacyjne o ile środek trwały został wprowadzony do ewidencji, co jednak w przypadku Spółki nie miało miejsca.

Także zakup zestawu komputerowego (poz. 4) nie ma charakteru kosztu bezpośredniego, skoro stanowi on środek trwały. W niniejszej sprawie jednak nie stanowią też kosztu uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od tego zestawu, skoro nie wpisano go do ewidencji środków trwałych (art. 16 ust. 1 pkt 1 lit "b" i art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992r.).

Wskazany organ nie podzielił też argumentów odwołania co do zasadności uzupełnienia materiału dowodowego zeznaniami świadków na okoliczność związku poniesionych kosztów z uzyskaniem przychodu. Podatnik obowiązany był bowiem okoliczności te udokumentować, skoro podstawę zapisów w księdze rachunkowej stanowić mogą jedynie dokumenty. Tylko bowiem dowody źródłowe świadczą o charakterze wydatków. Organ podatkowy nie miał w związku z tym obowiązku przeprowadzenia postępowania w tym zakresie.

Zarzuty odwołania dotyczące wadliwości postępowania kontrolnego także okazały się bezzasadne, skoro przeprowadzono je zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28.IX.1991r. o kontroli skarbowej i Ordynacji podatkowej.

Tym nie mniej organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję bowiem stwierdził, że organ I instancji w jej sentencji określił wysokość podatku dochodowego za rok 2001r. w wysokości [...] zł, która to kwota określa wysokość uzyskanego przez podatnika dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, od której podatek wynosi [...] zł, co jednoznacznie wynika też z uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W związku z tym celem wyeliminowania błędnego co do kwoty podatku na skutek pomyłki rozstrzygnięcia zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

W skardze na tę decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pełnomocnik skarżącej spółki "A" wnosi o jej uchylenie zarzucając organowi podatkowemu naruszenie:

- art.229 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego.

- art.21 Ordynacji podatkowej przez określenie fikcyjnego podatku w kwocie [...]zł.

- art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez jego wadliwą interpretację opartą na związku przyczynowo - skutkowym bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

- art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej przez akceptowanie naruszeń procedury kontrolnej.

Spółka nie kwestionuje wysokości ustalanych przez organ podatkowy przychodów lecz nieuznanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości określonej w zeznaniu CIT - 8. Zaskarżonej decyzji skarżąca m. inn. zarzuca sprzeczność z decyzją organu I instancji, który uznał za koszt uzyskania przychodu wydatki w kwocie [...]zł (pkt 3) oraz [...]zł (pkt 4), a także sprzeczne z ustawami podatkowymi, nielogiczne i prymitywne interpretowanie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób pranych, w sytuacji, gdy organ ten nie badał związków przyczynowo - skutkowych z zakwestionowanymi kosztami w łącznej wysokości [...]zł. Podkreśla też, że o możliwości zaliczenia kosztu do kosztu uzyskania przychodu decyduje moment dokonania wydatków, a nie osiągnięcie przychodu. Kwestionuje ponadto prawidłowość postępowania kontrolnego przez niesporządzenie oddzielnego protokołu z badania ksiąg rachunkowych (art. 193 Ordynacji podatkowej), wobec czego naruszono art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca spółka w zeznaniu CIT - 8 za rok 2001 wykazała podatek dochodowy w wysokości [...]zł.

W toku kontroli przeprowadzonej u w. w. podatnika przez Urząd Kontroli Skarbowej w okresie od [...] lipca 2003r. do [...] grudnia 2003r. stwierdzono, że nie posiadał on ksiąg rachunkowych, do prowadzenia których był zobowiązany zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz z art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591 ze zm.). Niedopełnienie przez podatnika tego obowiązku przesądzało o niemożliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 193 Ordynacji podatkowej, który odnosić trzeba do sytuacji, gdy księgi podatkowe są prowadzone lecz wadliwie lub nierzetelnie. Trudno zaś mówić o wadliwości bądź nierzetelności księgi rachunkowej, której nie było, wobec czego za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ kontroli skarbowej tegoż przepisu art. 193 Ordynacji podatkowej i tym samym o akceptowanie przez organ odwoławczy wadliwości postępowania kontrolnego wbrew przepisom art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Zaprowadzenie ksiąg rachunkowych prawie 3 lata po zakończeniu danego roku podatkowego tj. 2001, we wrześniu 2003r. i przedłożenie ich kontrolującym 1 października 2003r. uznać należy za nieprawidłowe i pozostające w sprzeczności z postanowieniami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i o rachunkowości. Księga rachunkowa dokumentuje zdarzenia gospodarcze każdego roku podatkowego i zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, którą należy stosować posiłkowo, winna być otwarta na początku każdego roku podatkowego i zamknięta na dzień kończący rok podatkowy (art. 12 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy).

W myśl przepisu art. 24 ust. 1 i 5 księgi te winny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco.

Tym samym przedłożone kontrolującym w końcu 2003r. księgi rachunkowe nie mogły stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym, skoro nie istniały w 2001r. Organ I instancji mógł w związku z tym określić Spółce podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 23 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej opierając się na posiadanych przez podatnika fakturach, jeżeli uznał, że są one wystarczające do jej określenia, odstępując od szacunku i bez potrzeby działania w trybie art. 193 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał się na przepis art. 290 § 5 Ordynacji podatkowej, zwalniający kontrolujących od obowiązku sporządzania odrębnego protokołu badania ksiąg w sytuacji, gdy ustalenia w zakresie przewidzianym w art. 193 zawiera protokół kontroli. Wówczas zbędne jest sporządzanie odrębnego protokołu badania ksiąg, o których mowa w art. 193 § 3 Ordynacji podatkowej.

Wobec tego, ustosunkowując się do stanowiska skargi co do zasadności wydania protokołu badani ksiąg, stwierdzić należy, że po pierwsze nieuzasadnione z wyżej wskazanych względów byłoby przyjęcie, że nieistniejące w 2001r. księgi rachunkowe stanowić mogą dowód w postępowaniu podatkowym za ten rok, a po drugie w świetle powołanego przez organ odwoławczy przepisu art. 290 Ordynacji podatkowej, organ kontroli skarbowej zwolniony byłby w niniejszej sprawie od dochowania wymogów art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów zarzut skargi w w/w. zakresie uznać należy za nieuzasadniony, także co do naruszenia prawa przez organ podatkowy II instancji przepisów art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Podobnie nie można podzielić argumentów strony skarżącej co do naruszenia przez w. w. organ przepisu art. 21 Ordynacji podatkowej (bez bliższego sprecyzowania co do paragrafu) przez określenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 w kwocie [...]zł i tym samym nieuwzględnienie zadeklarowanego i zapłaconego przez Spółkę podatku w kwocie [...]zł. Zdaniem skarżącej podatek określony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej winien wynosić [...]zł ([...]zł - [...]zł).

Strona skarżąca nie rozróżnia pojęć "zobowiązanie podatkowe" i "zaległość podatkowa". W przypadku, gdy organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania jest inna niż wskazana w deklaracji, wówczas w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wydaje on decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, czyli wynikającego z obowiązku podatkowego zobowiązania podatnika do zapłacenia podatku w wysokości określonej w przepisach - w tym przypadku - ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o czym stanowi art. 5 Ordynacji podatkowej.

Natomiast zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie (vide art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej). Fakt, że "Spółka "A" zapłaciła zadeklarowaną przez siebie kwotę podatku tj. [...]zł, wobec określenia jej podatku w wysokości [...]zł, skutkuje powstanie zaległości podatkowej w wysokości [...]zł, w żaden jednak sposób nie rzutuje na wysokość określonego podatku należnego do zapłacenia za rok 2001.

Oceniając z kolei merytoryczną prawidłowość zaskarżonej decyzji skład orzekający stanął na stanowisku, że odpowiada ona prawu.

Organ podatkowy spośród dokonanych przez Spółkę wydatków zakwestionował 13, odmawiając im przymiotu kosztu uzyskania przychodu. Z kolei podatnik zaakceptował jedynie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu kwoty [...]zł z tytułu korekty faktur.

Analizując zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy na przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Regulacja prawna w nim zawarta prowadzi do wniosku, że ustanawia on co do uznania kosztu za koszt uzyskania przychodu generalną klauzulę istnienia związku między wydatkiem a uzyskaniem przychodu, z enumeratywnym wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16. Podatnik ma obowiązek uzasadnić cel ponoszonych wydatków i wykazać, że służyły one uzyskaniu przychodów oraz wykazać związek przyczynowy pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym (potencjalnie) przychodem. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyroki: z 12.I.20005r. sygn. akt I SA/GI 31/04, NSA z 18.VIII.2004r. sygn. akt FSK 356/04, NSA z 8.XII.2004r. sygn. akt FSK 768/04, NSA z 18.VIII.2004r. sygn. akt 359/04, z 7.IV.2004r. sygn. akt III SA 2081/02). Nie można więc podzielić stanowiska skargi, że to świadomość podatnika co do przyczynienia się wydatku do uzyskania przychodu przesądza o zaliczeniu wydatku do kosztu uzyskani przychodu. Świadomość podatnika stanowi kategorię subiektywną, zaś związek przyczynowy miedzy wydatkiem a uzyskaniem przychodu zachodzić winien obiektywnie i znajdować uzasadnienie i udokumentowanie w stanie sprawy.

Tymczasem spółka "A" nie wykazała by wspomniany związek przyczynowo - skutkowy między wydatkiem a uzyskaniem przychodu istniał w odniesieniu do wydatków określonych w poz. 2, 7, 8, 9, 10, 11 i 12 decyzji I i II instancji.

Nie ulega też wątpliwości, że każdy wydatek - na podstawie stosownego dowodu księgowego - może być księgowany tylko raz. W związku z tym nie można dwukrotnie zaliczać do kosztów uzyskania przychodu kwot z tytułu wypłaty wynagrodzenia pracownika (poz. 1 w. w. decyzji) czy dwukrotnego zaksięgowania tej samej faktury (poz. 5).

Dowodu księgowego nie może stanowić też kserokopia faktury, która nie stanowi podstawy do zaksięgowania wydatku. (poz. 6).

Podzielić należy także stanowisko organu podatkowego co do wyłączenia z kosztów bezpośrednich wydatków o charakterze inwestycyjnym (poz. 3), czy też poniesionych na zakup środka trwałego (poz. 4), a także co do uznania za nieudokumentowany wydatek na rzecz s. c. Spółki "B" (poz. 10) i tym samym nie podlegający zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu.

Za niezrozumiałe uznać należy stanowisko skargi w odniesieniu do wydatków w kwocie: [...]zł (materiały podłogowe do biura w warszawie poz. 3) oraz [...]zł na zakup zestawu komputerowego (poz. 4) jakoby organ I instancji uznał je za koszt uzyskania przychodu, a organ odwoławczy bez uzupełnienia postępowania dowodowego nie zaliczył ich do w. w. kosztów.

Zarówno w decyzji I (str. 5 - 6) jak i II instancji (str. 14) jednoznacznie stwierdzono, że wydatki na te cele nie stanowią kosztu bezpośredniego uzyskania przychodu jako inwestycje w obcym środku trwałym (poz. 3) i środek trwały (poz. 4). Do omawianych kosztów można by jedynie zaliczyć, zgodnie z art. 15 ust. 6 powołanej ustawy z dnia 15 lutego 1992r., odpisy z tytułu amortyzacji w. w. środków trwałych, pod warunkiem dokonywania ich zgodnie z przepisami art. 16 "a" - 16 "m" w. w. ustawy, a więc m. inn. wpisania tychże środków do ewidencji środków trwałych (art. 16 ust. 2). Warunek ten nie został jednak przez skarżącą dochowany, co przesądza o niemożliwości zaliczenia odpisów amortyzacyjnych z w. w. tytułów do kosztów uzyskania przychodu.

Zauważyć należy w tej sytuacji, że strona skarżąca nie rozróżnia kosztu bezpośredniego tj. pełnej wartości wydatku od odpisu amortyzacyjnego od tej wartości (wartości początkowej), który jedynie mógłby być uznany za koszt uzyskania przychodu, gdyby zachowany został warunek określony w art. 16 "d" ust. 2 ustawy, co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z treści uzasadnienia decyzji obu instancji.

Z wyżej wskazanych względów nie można dopatrzyć się dokonania przez Dyrektora Izby Skarbowej "prymitywnej interpretacji" przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tym bardziej, że w skardze nie przytoczono żadnych konkretnych argumentów przemawiających za bezzasadnością wyłączenia każdego z poszczególnych 12 wydatków z kosztów uzyskania przychodu.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi co do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 229 Ordynacji podatkowej skoro w sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Podkreślić należy, że skarżąca w skardze nie wyjaśniła w jakim zakresie, jej zdaniem, postępowanie dowodowe wymagało uzupełnienia i w jakim celu. Całościowe i ogólnikowe stwierdzenie, że nie zostały w sprawie ustalone istotne mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne, nie może skutkować uznaniem, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Ponownie w tym miejscu wskazać należy, że to podatnik obowiązany jest wykazać, że poniesiony wydatek ma charakter kosztu uzyskania przychodu. Organ I instancji w wystarczającym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego wynik pozwolił na wyłączeni z kosztów uzyskania przychodów 13 wydatków w łącznej kwocie [...]zł. Podatnik miał możliwość działania w sprawie, złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli i wnioski dowodowe o przesłuchanie wiceprezesa zarządu Spółki oraz G. S.. Dowody z zeznań strony i świadka zostały przeprowadzone, o czym pełnomocni spółki był wcześniej powiadomiony. Zastrzeżenia okazały się nieuzasadnione, podobnie jak i wniosek Spółki o umorzenie postępowania.

Mając powyższe względy na uwadze, skargę należało uznać z nieuzasadnioną, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

/-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Ruszyński

AR