Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 125/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 2 pkt 1, ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12, art. 105, art. 106 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013r. spraw ze skarg PH "A" J.B., A.B. sp.j. w D. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012r. : - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 133 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Clio w dniu 5 maja 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 535 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Megane Estate w dniu 16 maja 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 569 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Scenic w dniu 9 września 2009 roku , - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 392 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Clio w dniu 21 sierpnia 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 585 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Modus w dniu 21 lipca 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 929 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Peugeot 307 w dniu 30 lipca 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 547 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Megane w dniu 21 lipca 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 375 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Clio w dniu 24 lipca 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 409 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Citroen w dniu 25 sierpnia 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 720 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Scenic w dniu 11 września 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 404 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Peugeot 206 w dniu 18 sierpnia 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 442 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Nissan Micra 18 sierpnia 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 547 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Citroen w dniu 12 listopada 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 446 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Megane w dniu 29 września 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 458 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Modus w dniu 11 lutego 2010 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 545 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Scenic w dniu 28 grudnia 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 424 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Citroen w dniu 1 lutego 2010 roku; z dnia 13 grudnia 2012r.: - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 550 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Megane w dniu 9 września 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 372 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Renault Clio w dniu 18 sierpnia 2009 roku , - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 640 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Peugeot 207 w dniu 10 września 2009 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 533 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Peugeot 207 w dniu 1 lutego 2010 roku, - nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 532 złote z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Citroen C2 w dniu 23 października 2009 roku 1) uchyla zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...], [...], [...], [...], [...] i z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], 2) oddala pozostałe skargi, 3) określa, że decyzje opisane w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 4) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej PH "A" J.B., A.B. sp.j. w D. kwotę 1.440 (słownie: jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 125/13

UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg PH "A" J.B., A.B. sp.j. w D. (zwanego dalej spółką lub skarżącą), są decyzje Dyrektora Izby Celnej (dalej DIC) z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego

w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów.

W podstawie prawnej zaskarżonych decyzji organ odwoławczy powoływał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej o.p.), art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 i ust. 12, art. 105, art. 106 ust 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r.

o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, ze zm., dalej u.p.a.)

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji i akt postępowania wynika, że spółka "A" w okresie od 01.01.2009r. do 31.12.2009r. dokonała we Francji wewnątrzwspólnotowego nabycia 22 opisanych poniżej samochodów, od których nie opłaciła podatku akcyzowego, gdyż jej zdaniem były to pojazdy ciężarowe:

- Peugeot 206: nr VIN: [...], rok prod. 2005, poj. silnika 1398 cm3, za kwotę 3121,24 €,

- Peugeot 207: nr VIN: [...], rok produkcji 2007, pojemności silnika 1398 cm3, za kwotę 4296,60 €, nr VIN: [...], rok produkcji 2008, pojemności silnika 1398 cm3, za kwotę 4952,09 €.

- Renault Modus: nr VIN: [...], i nr [...], poj. silnika: 1461 cm3 , rok produkcji: 2006

- Renault Megane: nr VIN: [...] za kwotę 3417,23 € i nr VIN [...], za kwotę 2974,09 €, nr VIN [...] oraz Renault Megane Estate o nr VIN [...].

- Nissan Micra: nr VIN: [...], pojemności silnika 1461 cm3, rok prod. 2006 za kwotę 3 417,23 €.

- Peugeot 307 o nr VIN [...], poj. silnika 1560 cm3, rok produkcji 2007

- Citroen C2 o numerze VIN: [...], za kwotę 1310,57 € i nr VIN [...], na kwotę 3 219,91 €, nr VIN [...] i nr VIN [...].

- Renault Scenie o numerze VIN [...], pojemności silnika 1461 cm3, rok produkcji 2005, nr VIN [...], poj. silnika 1461 cm3, rok. prod. 2006 i nr VIN [...], poj. silnka 1461 cm3, rok prod. 2005.

- Renault Clio o numerze VIN: [...], za kwotę 1345,32 €, nr VIN: [...], nr VIN: [...] za kwotę 1888,80 € oraz o nr VIN: [...].

Pojazdy na terenie Francji zarejestrowano jako samochody dostawcze

z 2 miejscami siedzącymi a badania techniczne w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów potwierdziły zgodność tych danych ze stanem faktycznym pojazdów. Następnie w zdecydowanej większości samochody przystosowano do przewozu

5 osób. W tym celu zdemontowano przegrody przedziału bagażowego (np. kraty) za pierwszym rzędem siedzeń a zamontowano tylne fotele (kanapę tylną) z pasami bezpieczeństwa w fabrycznych punktach kotwiczenia.

W toku postępowań organ podatkowy przeprowadził oględziny poszczególnych samochodów, które doprowadziły do następujących ustaleń.

Oględziny samochodu Renault Clio (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 125/13) wykazały, że jest to pojazd 3 drzwiowy, oszklony dookoła. Szyby w drzwiach przednich otwierają się mechanicznie natomiast w panelach bocznych nie otwierają się. Siedzenia

w 2 rzędach posiadają pasy bezpieczeństwa. Tapicerka siedzeń przednich jest odmienna od tapicerki kanapy tylnej. Pojazd nie posiada przegrody między częścią dla kierowcy i pasażera a częścią tylną Drzwi przednie oraz ściany boczne pojazdu wykończone są elementami plastikowymi. Podsufitka na całej długości pojazdu jest jednolita. Podłoga oraz część bagażowa wyłożona jest wykładziną. Samochód posiada również uchwyty dla pasażerów drugiego rzędu. W panelach bocznych na wysokości drugiego rzędu siedzeń znajdują się kieszenie i głośniki. W przedniej części znajduje się oświetlenie jednopunktowe. Samochód nie jest wyposażony

w klimatyzację.

Obecny właściciel pojazdu, W.W. zeznał, że po zakupie samochodu zamontował głośniki w tylnej części pojazdu w miejscach do tego przeznaczonych oraz oświetlenia w przedniej części pojazdu.

Z danych zamieszczonych na francuskim dowodu rejestracyjnego wynika natomiast, że jest to samochód dostawczy na bazie samochodu osobowego (CTTE Renault SB0A0F).

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 644,62 euro (równowartość 2.805 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (4.293 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 35%, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenia naprawy o nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], fakturę VAT nr [...] za poprawę tapicerki, fakturę VAT nr [...] za części samochodowe oraz fakturę VAT nr [...] za wymianę szyby. Dokumenty te poza ostatnią nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą. Odnośnie faktury dotyczącej wymiany szyby organ I instancji stwierdził, że jej treść nie wskazuje w sposób bezpośredni, by dotyczyła przedmiotowego pojazdu, zapis jest zbyt ogólny i może dotyczyć innego samochodu.

Z oględzin pojazdu Renault Megane Estate (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 126/13) wynika, że jest to pojazd 5-drzwiowy, oszklony dookoła. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie, natomiast w drzwiach tylnych manualnie. Dwa rzędy siedzeń są z pasami bezpieczeństwa i mają jednolitą tapicerkę. Nad drzwiami znajdują się uchwyty dla pasażerów. Samochód nie posiada przegrody między częścią przednią a tylną pojazdu. Podsufitka na całej długości pojazdu jest jednolita. Bagażnik i podłoga wyłożone są wykładziną. Samochód wyposażony jest

w klimatyzację, nawiew w części przedniej pojazdu, na drzwiach bocznych znajdują się uchwyty do otwierania/zamykania drzwi w wyprofilowanych podłokietnikach, kieszenie i głośniki. Samochód ten jest wyposażony dodatkowo w podłokietnik

w środkowej części kanapy, który tworzy stolik z wyprofilowanymi miejscami na kubki. W części przedniej, bocznej, bagażowej oraz w drzwiach bocznych znajduje się oświetlenie.

Jego obecny właściciel Z.W. zeznał, że samochód znajduje się

w stanie, w jakim go zakupił.

Z danych zamieszczonych na francuskim dowodzie rejestracyjnym wynika, że jest to pojazd dostawczy na bazie samochodu osobowego.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3857,34 euro ( równowartość 17.266 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (19.240 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenie naprawy nr [...] a także fakturę VAT nr [...] na naprawę licznika, fakturę VAT nr [...] na części samochodowe, fakturę VAT nr [...] na zakup koła dwumasowego. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

W stosunku do pojazdu Renault Scenic (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 127/13) oględziny wykazały, że pojazd zbudowany jest na nadwoziu samochodu osobowego, posiada 5 drzwi, jest w całości oszklony. Szyby w drzwiach przednich otwierane są automatycznie. W pojeździe znajdują się dwa rzędy siedzeń, wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Wszystkie siedzenia, wyposażone w zagłówki i pasy bezpieczeństwa zamontowane są w oryginalnych punktach kotwiących. Tapicerka

w drzwiach przednich i tylnych oraz wykończenia boczne pojazdu wykonane są

z tego samego materiału, koloru i wzoru. W przedniej części pojazdu znajdują się dywaniki, klimatyzacja, oświetlenie i popielniczki. Część bagażowa wyłożona jest wykładziną.

Przesłuchany w charakterze świadka J.B. zeznał, że na dzień zakupu pojazd nie posiadał siedzeń tylnych i pasów bezpieczeństwa. Nie pamięta czy w samochodzie była przegroda oddzielająca przestrzeń pasażerską od bagażowej.

Renault Polska wyjaśniło w toku postępowania, że ww. pojazd został wyprodukowany jako ciężarowy.

Z danych zamieszczonych na francuskim dowodu rejestracyjnego wynika, że jest to samochód dostawczy na bazie samochodu osobowego.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3360,19 euro ( równowartość 13.809 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (18.365 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 25%, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową.

Oględziny samochodu Renault Clio (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 128/13) ujawniły, że jest to pojazd 3 drzwiowy, oszklony dookoła. Szyby w drzwiach przednich otwierają się mechanicznie natomiast w panelach bocznych nie otwierają się. Dla siedzeń na kanapie tylnej nie ma pasów bezpieczeństwa, mimo obecności stosownych punktów kotwiących. Pojazd nie posiada przegrody między częścią dla kierowcy i pasażera

a częścią tylną Drzwi boczne i tylne wykończone są elementami plastikowymi. Podsufitka na całej długości jest jednolita Stwierdzono również uchwyty boczne dla pasażera z przodu oraz zaślepione miejsca do mocowania takich uchwytów z tyłu. Pojazd posiada nawiew wentylacyjny bez klimatyzacji, głośniki z przodu pojazdu, miejsca na głośniki z tyłu. Podłoga oraz część bagażowa jest wyłożona wykładziną.

Przesłuchany J.M. zeznał, że w momencie zakupu pojazd nie posiadał tylnej kanapy, przestrzeń pasażerska oddzielona była przegrodą z blachy, połączoną z konstrukcją z tworzywa sztucznego, przymocowaną do podwozia pojazdu za pomocą kółek mocujących, łatwych do demontażu. Blacha przymocowana była do ścian bocznych pojazdu w miejscach przewidzianych do montażu uchwytów dla pasażerów.

Renault Polska sp. z o.o. poinformowało natomiast, że samochód ten został wyprodukowany jako ciężarowy.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3066,22 euro ( równowartość 12.645 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (15.204 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą z faktury.

W toku oględzin samochodu marki Renault Modus (o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 129/13) ustalono, że jest to pojazd 5–drzwiowy. Szyby w drzwiach przednich otwierane są automatycznie a w drzwiach tylnych ręcznie. Dwa rzędy siedzeń wyposażone są w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, montowane w fabrycznie do tego przeznaczonych miejscach. Pojazd nie posiada przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażera a częścią tylną. Wnętrze samochodu wyposażone jest w sposób kojarzony z przewozem pasażerów ze względu na oświetlenie przednie górne, klimatyzację, uchwyty dla pasażerów z przodu i z tyłu, głośniki z przodu, uchwyty do otwierania/zamykania drzwi na drzwiach bocznych tylnych, wyprofilowane podłokietniki, kieszenie oraz miejsca na głośniki. Podsufitka na całej długości pojazdów jest jednolita. Podłoga oraz część bagażowa wyłożona jest wykładziną.

Obecna właścicielka pojazdu J.K. zeznała, że przed zakupieniem pojazdu miał on dwa miejsca siedzące. Za siedzeniami przednimi zamontowana była krata i tzw. rynienka w miejscu dla pasażerów. Po sprzedaży dokonano zmian dostosowujących pojazd do przewozu osób.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3278,08 euro ( równowartość 13.957 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (18.874 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 27 %. Za podstawę opodatkowania przyjął więc wykazaną wartość rynkową. Za niemającą wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał fakturę VAT nr [...] za materiały lakiernicze, fakturę VAT nr [...] i nr [...] na części samochodowe a także zlecenie naprawy o nr [...]. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

W odniesieniu do samochodu Peugeot 307 (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 130/13) oględziny wykazały, że samochód jest 5-drzwiowy, w całości oszklony, szyby

w drzwiach przednich otwierane są automatycznie, zaś w drzwiach tylnych ręcznie. Dwa rzędy siedzeń wyposażone są w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, montowane w oryginalnych punktach kotwiących. Drzwi przednie i tylne wykończone są elementami plastikowymi oraz tapicerowanymi. Pojazd wyposażony jest

w klimatyzację, oświetlenie przednie, tylne i boczne, popielniczki, szyberdach.

Przesłuchany w charakterze świadka K.S. zeznał, że przed zakupem pojazd był wyposażony jedynie w siedzenia przednie, za którymi zamontowana była krata, oddzielająca przestrzeń pasażerską od bagażowej. Pojazd był wyposażony w klimatyzację, szyberdach i oświetlenie.

Zgodnie z informacją Autoryzowanego Dealera Peugeot sp. z o.o., samochód marki Peugeot 307 został wyprodukowany jako pojazd osobowy typu kombi,

5- drzwiowy, 5- osobowy, przeszklony, z tylną kanapą, pasami bezpieczeństwa oraz tapicerką, bez stałej przegrody pomiędzy przestrzenia pasażerską a ładunkową.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 5440,64 euro (równowartość 22.746 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (29.972 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 24%, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową.

Oględziny samochodu Renault Megane ( o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 131/13) wykazały, że jest to pojazd 5-drzwiowy, oszklony dookoła. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie, natomiast w drzwiach tylnych manualnie. Dwa rzędy siedzeń zamontowane w fabrycznych punktach kotwiących są z pasami bezpieczeństwa. We wnętrzu pojazdu znajduje się górne oświetlenie wnętrza, wykładzina podłogowa, klimatyzacja, popielniczka i jednolita podsufitka na całej długości auta.

Właściciel pojazdu G.K. zeznał, że przed zakupem samochód nie posiadał tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, za siedzeniami przednimi znajdowała się tzw. wanna do przewozu towarów i krata. Zakupił również części niezbędne do przystosowania pojazdu do przewozu osób.

Dealer Renault Polska sp. z o.o. stwierdził, że pojazd został wyprodukowany jako auto ciężarowe, 5-drzwiowe z 2 miejscami do siedzenia, bez przegrody pomiędzy częścią towarową a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 2974,09 euro ( równowartość 12.694 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.650 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął więc wykazaną wartość rynkową.

Oględziny samochodu Renault Clio (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 132/13) wykazały, że samochód ten jest pojazdem 3 drzwiowym, z szybami wzdłuż bocznych paneli.

W fabrycznych punktach kotwiących zamontowane są 2 rzędy siedzeń z pasami bezpieczeństwa. Samochód wyposażony jest w oświetlenie górne z przodu i z tyłu, klimatyzację, wykładzinę podłogową, jednolitą podsufitkę oraz miejsca na uchwyty dla pasażerów siedzących z tyłu.

Przesłuchany w charakterze świadka K.K. zeznał, że przed zakupem pojazd posiadał dwa siedzenia z przodu oraz kratkę oddzielającą część pasażerską od bagażowej. W tylnej części, śrubami do podwozia i boków była zamontowana tzw. wanna z tworzywa sztucznego.

Renault Polska sp. z o.o. wskazało, że auto to zostało wyprodukowane jako ciężarowe z 2 miejscami do siedzenia, bez przegrody między częścią towarową

a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 1888,80 euro ( równowartość 5.617 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (12.084 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 34%, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenia naprawy o nr [...], nr [...], fakturę VAT nr [...] za regenerację elementów silnika, fakturę VAT nr [...] za usługę regeneracji i sprawdzenia wtryskiwacza, fakturę VAT nr [...] za usługę lakierniczą. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Oględziny samochodu Citroen C2 (o numerze VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 133/13) wykazały, że jest to pojazd 3-drzwiowy, z szybami wzdłuż paneli bocznych. Szyby

w drzwiach przednich otwierają się manualnie. Wszystkie siedzenia (w dwóch rzędach) mają pasy bezpieczeństwa i zagłówki, zamontowane w fabrycznych punktach kotwiących. W pojeździe nie ma przegrody oddzielającej przednią i tylną część pojazdu. Wnętrze pojazdu wyposażone jest w sposób kojarzony z pojazdem przeznaczonym do przewozu osób. Stwierdzono m.in. górne oświetlenie wnętrza, klimatyzację, wykładzinę podłogową, jednolitą podsufitkę na całej długości pojazdu.

Przesłuchany W.Z. zeznał, że przed zakupem samochód posiadał jedynie dwa siedzenia z przodu.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3219,91 euro ( równowartość 13.200 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (15.742 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury.

Oględziny pojazdu Renault Scenic (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 134/13) wykazały, że pojazd posiada 5 drzwi z szybami, które otwierane są automatycznie. W pojeździe znajdują się dwa rzędy siedzeń, wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Siedzenia

w drugim rzędzie wraz z pasami bezpieczeństwa zamontowane są w oryginalnych punktach kotwiących. Wnętrze pojazdu wyposażone jest w oświetlenie górne oraz

w drzwiach bocznych, klimatyzację, wykładzinę podłogową, głośniki w drzwiach tylnych, uchwyty boczne górne dla pasażerów, jednolitą podsufitkę na całej długości, drzwi boczne tylne wykończone są tapicerką.

Dealer pojazdów marki Renault stwierdził, że ww. pojazd został wyprodukowany jako auto 5 – drzwiowe, z 5 miejscami do siedzenia, bez przegrody między częścią towarową a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 4305,19 euro ( równowartość 18.021 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (23.215 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową.

Oględziny samochodu Peugeot 206 (o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz 135/13) wykazały, że pojazd posiada 5 drzwi. Szyby w drzwiach przednich otwierane są automatycznie a w drzwiach tylnych za pomocą korbki. Dwa rzędy siedzeń wyposażone są w pasy bezpieczeństwa, zamontowane w punktach kotwiących. Wnętrze wyposażone jest w sposób kojarzony z pojazdem przeznaczonym do przewozu osób, w tym w oświetlenie górne z przodu oraz z tyłu pojazdu, klimatyzację wykładzinę podłogową, uchwyty górne dla pasażerów tylnych siedzeń oraz jednolitą podsufitkę na całej długości pojazdu.

Przesłuchany w charakterze świadka R.R. zeznał, że przed zakupem pojazd nie posiadał tylnych siedzeń, które zamontowano w ramach przystosowania samochodu do przewozu osób.

Z informacji uzyskanej od Autoryzowanego Dealera Peugeot wynika, że samochód ten został wyprodukowany jako kombi 5-drzwiowe, 5-osobowe, z tylną kanapą, pasami bezpieczeństwa i tapicerką, bez stałej przegrody pomiędzy przestrzenią pasażerską a ładunkową.

Według faktury z dnia 31.07.2009 r. wystawionej przez zbywcę, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3121,24 euro (równowartość 13.033 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (15.026 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna, więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury.

Oględziny samochodu Nissan Micra (o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 136/13) wykazały, że jest to pojazd 3-drzwiowy, z szybami w panelach bocznych.

W pojeździe są dwa rzędy siedzeń, z których każde wyposażone jest w pas bezpieczeństwa. We wnętrzu samochodu stwierdzono oświetlenie górne w części przedniej oraz tylnej, klimatyzację, wykładzinę podłogową, jednolitą podsufitkę na całej długości pojazdu, wyprofilowany uchwyt na kubki pomiędzy siedzeniami przednimi oraz umiejscowione w panelach bocznych na wysokości drugiego rzędu siedzeń kieszenie i głośniki.

Przesłuchana w charakterze świadka A.R. zeznała, że przed zakupem pojazd posiadał jedynie dwa siedzenia z przodu, za którymi znajdowała się krata, przymocowana do konstrukcji z tworzywa sztucznego, pokrywającej całą długość i szerokość przestrzeni tylnej pojazdu.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3417,23 euro (równowartość 14.269 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.809 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury. Za niemającą wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenie naprawy nr [...], faktury VAT nr [...], nr [...] na części samochodowe, fakturę VAT nr [...] na materiały lakiernicze i naprawę blacharską, gdyż dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Oględziny samochodu marki Citroen (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 137/13) wykazały, że jest to pojazd 5-drzwiowy, szyby w drzwiach przednich otwierane są elektrycznie. Wszystkie siedzenia (w dwóch rzędach) mają pasy bezpieczeństwa i zagłówki montowane w przeznaczonych fabrycznie punktach kotwiących. Pojazd nie posiada przegrody między przestrzenią dla kierowcy i pasażera a częścią tylną pojazdu. Wnętrze pojazdu wyposażone jest w górne oświetlenie wnętrza, klimatyzację, uchwyty dla pasażera miejsca przedniego i zaślepione miejsca dla uchwytów

w tylnym rzędzie, głośniki z przodu i tyłu pojazdu, wykładzinę podłogową i jednolitą podsufitkę.

Przesłuchany w charakterze świadka obecny właściciel pojazdu K.P. zeznał, że w dniu zakupu samochód posiadał 2 miejsca siedzące, za którymi znajdowała się kratka oddzielająca przestrzeń tylną pojazdu. Blacha w tylnej przestrzeni pojazdu była wyprofilowana w sposób umożliwiający zamontowanie kanapy tylnej bez konieczności dokonywania dodatkowych zmian. W tylnej części znajdowały się punkty kotwiące do zamontowania pasów bezpieczeństwa, zaślepione plastikowymi elementami. Zmiana samochodu z ciężarowego na osobowy nastąpiła poprzez zamontowanie tylnej kanapy wraz z zagłówkami, pasami bezpieczeństwa, zdemontowanie kratki za przednimi siedzeniami oraz pokrywy bagażnika.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 2678.67 euro ( równowartość 11.095 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.650 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 37% dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenie naprawy nr [...], fakturę VAT nr [...] za naprawę rozrusznika, fakturę VAT nr [...] na materiały lakiernicze i usługi blacharskie. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu

w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Oględziny pojazdu Renault Megane (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 138/13) ujawniły, że jest to pojazd 5-drzwiowy. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie, natomiast w drzwiach tylnych manualnie. Dwa rzędy siedzeń są z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami, zamontowane w fabrycznie przeznaczonych do tego miejscach. Podsufitka pojazdu jest jednolita. Samochód wyposażony jest w górne oświetlenie wnętrza, wentylację i klimatyzację manualną, podłokietniki, głośniki

z przodu i z tyłu, wykładzinę podłogową i w części bagażowej, uchwyty nad drzwiami dla pasażerów, komputer pokładowy, ABS i regulowaną kolumnę kierownicy.

Jego obecny właściciel P.M. zeznał, że w dniu zakupu pojazd ten posiadał dwa miejsca siedzące, za którymi znajdowała się kratka.

Z informacji Renault Polska sp. z o.o. wynika natomiast, że pojazd został wyprodukowany jako auto ciężarowe z 2 miejscami do siedzenia, z 2 oknami na bokach auta, bez drzwi przesuwanych i bez przegrody pomiędzy częścią towarową

a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3422,71 euro ( równowartość 14.376 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (16.775 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą z faktury. Za niemającą wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał fakturę VAT nr [...] za usługi blacharskie i lakiernicze, faktury VAT nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] a także zleceń napraw nr [...], nr [...], nr [...] na części samochodowe, fakturę VAT nr [...] za regenerację elementów silnika. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

W toku oględzin samochodu marki Renault Modus (nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 139/13) ustalono, że jest to pojazd 5–drzwiowy, drzwi boczne otwierane są

w sposób wahadłowy a tylne do góry. Szyby w drzwiach przednich otwierane są automatycznie a w drzwiach tylnych ręcznie. Dwa rzędy siedzeń wyposażone są

w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, montowane w fabrycznie do tego przeznaczonych miejscach. Pojazd nie posiada przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażera a częścią tylną. Wnętrze samochodów wyposażone jest

w sposób kojarzony z przewozem pasażerów ze względu na oświetlenie przednie górne, klimatyzację, uchwyty dla pasażerów z przodu i z tyłu, głośniki z przodu

i z tyłu, kieszenie w drzwiach tylnych bocznych. Podsufitka na całej długości pojazdów jest jednolita. Podłoga oraz część bagażowa wyłożona jest wykładziną.

Obecny właściciel pojazdu K.D. zeznał, że przed zakupieniem pojazdu miał on dwa miejsca siedzące, za którymi znajdowała się kratka. W tylnej części samochodu zamiast pasów bezpieczeństwa były zaślepione otwory.

Z informacji przekazanej od Renault Polska sp. z o.o. wynika, że samochód marki Renault Modus został wyprodukowany jako samochód osobowy z pięcioma siedzeniami, bez przegrody między częścią towarową a pasażerską, okna na bocznej części pojazdu w zależności od wersji nadwozia były w liczbie 2 lub 3.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3641,12 euro ( równowartość 14.764 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (16.171 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury.

Oględziny pojazdu Renault Scenic (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 140/13) wykazały, że 5-drzwiowy pojazd wyposażony jest w dwa siedzenia z przodu. Przestrzeń przednia kierowcy i pasażera oddzielona jest od przestrzeni tylnej za pomocą przegrody

(w górnej części kratka, a w dolnej blacha) na całej wysokości i szerokości pojazdu. Część górna przegrody przymocowana jest do ścian bocznych pojazdu za pomocą śrub w miejscach przewidzianych do montowania uchwytów dla pasażerów. W części dolnej przegroda z blachy profilowanej, wyrównująca podłogę w części bagażowej przymocowana jest do nadwozia pojazdu za pomocą śrub. W nadwoziu stwierdzono obecność otworów do montażu siedzeń w przestrzeni tylnej. Wnętrze całego pojazdu wyposażone jest w oświetlenie przednie górne oraz w środkowej części pojazdu, klimatyzację, uchwyty dla pasażera z przodu oraz zaślepione miejsca do mocowania uchwytów dla pasażerów w drugim rzędzie siedzeń, głośniki z przodu oraz miejsca na zamontowanie głośników w drzwiach tylnych. Podłoga pojazdu wyłożona jest wykładziną, podsufitka pojazdu na całej długości jest jednolita. Część bagażowa wyłożona jest wykładziną.

Przesłuchana w charakterze świadka obecna właścicielka pojazdu S.R. zeznała m.in., że w dniu zakupu samochód wyglądał tak samo jak obecnie, nie dokonywano w nim żadnych zmian, jest zarejestrowany jako samochód ciężarowy.

Z odpowiedzi przesłanej przez Renault Polska sp. z o.o. wynika, że Renault Scenic wyprodukowane zostało jako auto osobowe z przeznaczeniem na rynek francuski. Samochód posiadał 5 miejsc do siedzenia, 3 okna po bokach auta, drzwi przesuwane bez przegrody pomiędzy częścią towarową a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 2433,91 euro ( równowartość 10.127 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.570 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 42% dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenia naprawy nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], faktury VAT nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] za części samochodowe oraz elementy wyposażenia, fakturę VAT nr [...] za regenerację elementów silnika, fakturę VAT nr [...] i nr [...] za usługi lakiernicze. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu

w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Oględziny samochodu marki Citroen C2 (o nr VIN [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 141/13) wykazały, że jest to pojazd 5-drzwiowy, przeszklony dookoła. Wszystkie siedzenia

(w dwóch rzędach) mają pasy bezpieczeństwa i zagłówki, montowane w fabrycznie przeznaczonych punktach kotwiących Pojazd nie posiada przegrody między przestrzenią dla kierowcy i pasażera a częścią tylną pojazdu. Wnętrze pojazdu wyposażone jest w górne oświetlenie wnętrza, klimatyzację, uchwyty dla pasażera miejsca przedniego i zaślepione miejsca dla uchwytów w tylnym rzędzie, głośniki

z przodu i zaślepione miejsca na głośniki z tyłu oraz jednolitą podsufitkę na całej długości pojazdu.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 2527,53 euro (równowartość 10.119 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (13.674 zł) z wartością wynikającą z faktury, organ I instancji uznał że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 26% dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową.

Oględziny samochodu Renault Megane (o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 142/13) wykazały, że jest to pojazd są 5-drzwiowy, oszklony dookoła, w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie, natomiast

w drzwiach tylnych manualnie. Dwa rzędy siedzeń zamontowane są w fabrycznych punktach kotwiących z pasami bezpieczeństwa. Samochód nie posiada przegrody między częścią przednią a tylną pojazdu. Wnętrze wyłożone jest tapicerką sufitową

i boczną. Bagażnik wyłożony jest wykładziną. Samochód wyposażony jest w górne oświetlenie wnętrza, wykładzinę podłogową, uchwyty nad drzwiami dla pasażerów, klimatyzację, kieszenie w przednich fotelach, schowki, wyprofilowane podłokietniki

a w drzwiach tylnych głośniki.

Przesłuchany w charakterze świadka obecny właściciel pojazdu J.G. zeznał, że zakupił go w takim stanie w jakim znajduje się obecnie i nie dokonywał

w nim żadnych zmian konstrukcyjnych.

Z informacji Renault Polska sp. z o.o. wynika, że pojazd posiadał tylko

2 miejsca do siedzenia, brak było okien na bokach auta, drzwi przesuwanych

i przegrody pomiędzy częścią towarową a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 3417,33 euro ( równowartość 14.043 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.729 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową.

W wyniku oględzin samochodu Renault Clio (o nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 143/13) ustalono, że jest to pojazd 3 drzwiowy, oszklony dookoła, w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie. W fabrycznych punktach kotwiących zamontowane są 2 rzędy siedzeń z pasami bezpieczeństwa

i zagłówkami. Samochód nie posiada przegrody pomiędzy przednią i tylną częścią pojazdu. Wnętrze pojazdu wyłożone jest oryginalną tapicerką sufitową i boczną. Bagażnik wyłożony jest wykładziną. Samochód wyposażony jest w górne oświetlenie wnętrza, wykładzinę podłogową, uchwyty nad bocznymi oknami dla pasażerów, nawiew powietrza. Drzwi przednie posiadają wyprofilowane podłokietniki, schowki

i głośniki. W tylnej części auta po bokach znajduje się tapicerka z wyprofilowanymi podłokietnikami, schowkami i głośnikami. Pojazd ten posiada przednie poduszki powietrzne, radioodtwarzacz, zapalniczkę a w tylnej części pokrywę (półkę) bagażnika.

Przesłuchany w charakterze świadka P.J. zeznał, że w momencie zakupu pojazd posiadał tylko 2 przednie siedzenia, za którymi do miejsc na uchwyty

i do metalowej wanny zamontowana była za pomocą śrub krata. W tylnej części pojazdu brak było tapicerki. Po pewnym czasie pojazd ten został przystosowany do przewozu osób. Świadek dokonał następujących zmian: wymienił siedzenia kierowcy i pasażera, zamontował tylną kanapę i pasy bezpieczeństwa, wyłożył tylną cześć

i bagażnik wykładziną, zamontował pokrywę bagażnika, zamontował elementy plastikowe i tapicerkę na tylnych bocznych ścianach i słupkach. Zdemontowano również kratkę grodziową.

W toku postępowania Renault Polska sp. z o.o. poinformowała, że ww. pojazd był wyprodukowany jako auto ciężarowe i posiadał 2 przednie siedzenia, natomiast nie posiadał okien na bokach, drzwi przesuwnych i przegrody pomiędzy częścią towarową a pasażerską.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 1345,32 euro ( równowartość 5617 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (12.005 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 53% dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenie naprawy nr [...], fakturę VAT nr [...] za części samochodowe oraz fakturę VAT nr [...] na materiały lakiernicze. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Samochód marki Peugeot 207 (o nr nadwozia: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz 144/13) zgodnie z wynikami oględzin jest pojazdem 3 drzwiowym, oszklonym dookoła

w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie. Za dwoma siedzeniami z pasami bezpieczeństwa, zamontowanymi w fabrycznych punktach kotwiących w przedniej części pojazdu zamontowana jest krata metalowa. W tylnej części pojazdu brak jest pasów bezpieczeństwa, nawiewów od wentylacji

i klimatyzacji. Podłoga w części pasażerskiej i bagażowej wyłożona jest wykładziną. Pojazd posiada wentylację w przedniej części auta, odtwarzacz CD, poduszkę powietrzną kierowcy, schowki w desce rozdzielczej i przednich drzwiach, uchylne przednie siedzenia. W tylnej części auta są górne punkty kotwiące do zamontowania dodatkowych siedzeń, wyprofilowana tapicerka boczna z podłokietnikami i miejscami na głośniki, plastikowe uchwyty do zamontowania półki nad bagażnikiem, otwory na pasy bezpieczeństwa. Podłoga w tylnej części wyrównana jest za pomocą metalowego wkładu, przytwierdzonego śrubami do nadwozia i metalowej kraty.

Obecny właściciel tego pojazdu R.C. zeznał, że nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 4952,09 euro ( równowartość 20.650 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (24.248 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą

z faktury. Za niemającą wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał fakturę VAT nr [...] za materiały lakiernicze ponieważ nie odnosi się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, lecz dotyczy ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

W wyniku oględzin samochodu Peugeot 207 (nr VIN: [...], decyzja DIC nr [...] sygn. akt II SA/Rz 145/13) stwierdzono, że jest to pojazd 3 drzwiowy, oszklony dookoła, w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie. Dwa rzędy siedzeń są z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami. Wnętrze pojazdu wyłożone jest tapicerką sufitową i boczną. Bagażnik i podłoga wyłożone są wykładziną. Samochód wyposażony jest w uchwyty górne dla pasażerów, klimatyzację, górne oświetlenie, radioodtwarzacz CD, elektrycznie regulowane lusterka zewnętrzne, wyprofilowane podłokietniki w drzwiach przednich, schowki i głośniki.

Obecny właściciel pojazdu T.S. zeznał, że kupił go jako auto ciężarowe bez tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, z kratą zamontowaną za przednimi siedzeniami. Sprzedającemu zlecił dokonanie zmian umożliwiających zarejestrowanie tego pojazdu jako osobowy.

Autoryzowany Dealer Peugeot poinformował, że ww. samochód został wyprodukowany jako pojazd dostawczy, nie posiadał tylnej kanapy, pasów bezpieczeństwa, tapicerki. Posiadał stałą przegrodę pomiędzy przestrzenią ładunkową a przednią częścią dla kierowcy i pasażera, tylne szyby w kolorze białym (zaślepki), 3-drzwiowe nadwozie i 2-osobową kabinę.

Według faktury z dnia 31.08.2009 r. wystawionej przez zbywcę, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 4296,60 euro ( równowartość 17.201 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (19.876 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi nie jest znaczna, więc za podstawę opodatkowania przyjął wartość wynikającą z faktury.

Oględziny samochodu Citroen C2 (o numerze VIN: [...], decyzja DIC nr [...], sygn. akt II SA/Rz. 146/13) wykazały, że jest to pojazd 3-drzwiowy, oszklony dookoła, w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się manualnie. Wszystkie siedzenia (w dwóch rzędach) mają pasy bezpieczeństwa i zagłówki. W pojeździe nie ma przegrody oddzielającej przednią i tylną część pojazdu. Wnętrze pojazdu wyłożone jest oryginalną tapicerką sufitową i boczną a bagażnik wykładziną. Samochód wyposażony jest w górne oświetlenie wnętrza, wykładzinę podłogową, uchwyty nad przednimi drzwiami, nawiew powietrza. Drzwi przednie posiadają wyprofilowane podłokietniki, schowki i głośniki. W tylnej części auta po bokach znajduje się tapicerka z wyprofilowanymi podłokietnikami i miejscami na głośniki.

Przesłuchany w charakterze świadka J.M. zeznał, że w momencie zakupu pojazd posiadał tylko 2 przednie siedzenia, za którymi zamontowana była krata. W tylnej przestrzeni nie było innych konstrukcji, podłoga pokryta była tapicerką bądź dywanikiem. Ściany boczne w tylnej części pojazdu prawdopodobnie wyłożone były elementami plastikowymi a podłoga i bagażnik wykładziną.

Według danych zawartych na francuskiej fakturze zakupu, strona skarżąca zapłaciła za przedmiotowy pojazd 1310,57 euro ( równowartość 5477 zł po przeliczeniu według kursu NBP z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego). Porównując średnią wartość sprowadzonego pojazdu, otrzymaną w wyniku wyceny (17.173 zł) z wartością wynikającą z faktury organ I instancji uznał, że różnica między nimi jest znaczna, gdyż wynosi 68% dlatego za podstawę opodatkowania przyjął wykazaną wartość rynkową. Za niemające wpływu na wysokość podstawy opodatkowania organ uznał zlecenie naprawy nr [...], fakturę VAT nr [...] za regenerację elementów silnika, fakturę VAT nr [...] na usługi lakiernicze

i blacharskie a także fakturę VAT nr [...] za wykonanie tapicerki wnętrza samochodu oraz zmianę tapicerki fotela samochodu dostawczego. Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z działalnością gospodarczą.

Powyższe ustalenia przesądziły w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego

, że wyżej opisane pojazdy należy zaklasyfikować do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej, bowiem ich cechy konstrukcyjne w toku oględzin wskazują, że samochody te są przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Na taką ocenę stanu faktycznego sprawy nie ma wpływu fakt, że w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego w samochodach brak było tylnej kanapy i pasów bezpieczeństwa oraz zamontowana była przegroda oddzielająca część kierowcy od części pasażerskiej. W tylnej części pojazdy znajdowały się bowiem fabryczne punkty kotwiące przewidziane przez producenta do zamontowania siedzeń

i wyposażenia zapewniającego bezpieczeństwo przewożonych osób. Dokonane

w pojazdach zmiany, służące przewozowi towarów miały charakter odwracalny i nie wpływały na konstrukcyjne przeznaczenie poszczególnych samochodów. Przepisy akcyzowe, zarówno krajowe, jak i wspólnotowe, za pojazdy ciężarowe uznają tylko takie samochody, których przeznaczenie nie może być zmienione na skutek dopuszczalnych zmian konstrukcyjnych. Na rozstrzygnięcia organu I instancji nie miały wpływu także dokumenty rejestracyjne i homologacyjne pojazdów, gdyż podstawą prawną dla określenia podatku akcyzowego są jedynie przepisy ustawy

o podatku akcyzowym.

Mając na względzie powyższe Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] sierpnia 2012 r. określił zobowiązanie w podatku akcyzowym

z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego poszczególnych pojazdów.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem spraw PH "A" J.B., A.B. sp.j. w D. wniosło odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wnosząc o ich uchylenie

i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 194 § 1, § 2 i § 3, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej jak również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 w związku z rozporządzeniem Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust.2 pkt 1, art. 102 oraz art. 104 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

W ocenie spółki organ podatkowy nie podjął wszystkich działań w celu dokładanego wyjaśnienia stanu technicznego pojazdów na dzień przemieszczenia samochodów z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Nie wziął również pod uwagę, że pojazdy były zarejestrowane za granicą od początku jako ciężarowe i jako takie zostały zakupione przez spółkę. Zdaniem odwołującej spółki, organ I instancji nie uwzględnił jej wyjaśnień odnośnie stanu technicznego pojazdów (cech i ogólnego wyglądu) w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz nieprawidłowo ocenił charakter przeróbek dokonanych w pojazdach już na terytorium kraju. Tym samym spółka zarzuciła organowi I instancji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego co do stanu technicznego pojazdów oraz ich klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Organ podatkowy bezzasadnie odmówił uwzględnienia dokumentów urzędowych tj. świadectwa homologacji, francuskiego dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym w kraju, które świadczą o ciężarowym charakterze samochodów. Zdaniem spółki Naczelnik Urzędu Celnego nie obalił domniemania prawdziwości informacji wynikających z tych dokumentów. Ponadto spółka podniosła, że organ podatkowy nie jest organem uprawnionym do klasyfikowania danych towarów do odpowiednich kodów CN, jak również nie jest uprawniony do weryfikacji klasyfikacji dokonanej przez dany podmiot, bowiem zaliczenie towaru do odpowiedniej pozycji należy do obowiązków zainteresowanego podmiotu.

W odwołaniach organowi podatkowemu zarzucono również nieuwzględnienie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30.12.2003 r. w sprawie homologacji pojazdów i postanowień Dyrektywy Komisji 2001/116/WE oraz naruszenie art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Na poparcie swojego stanowiska spółka powołała wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.08.2006 r. sygn. akt IIISA/Kr 11/04, wyrok WSA w Kielcach z dnia 27.10.2011 r. sygn. akt I SA/Ke 464/11 oraz interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (IPTPP3/443A-38/11-9/KK). Końcowo spółka podniosła, że przystosowanie pojazdów do przewozu ładunków było ich cechą konstrukcyjną, wynikającą z adaptacji dokonanej przez producenta w ramach planowanej wersji danego typu pojazdu.

Po rozpatrzeniu odwołań, jakie na decyzje organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej, opisanymi na wstępie decyzjami w większości utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W odniesieniu do decyzji Naczelnika Urzędy Celnego, która dotyczyła zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki Renault Scenic o nr VIN [...], organ odwoławczy uchylił ją w części dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy zaznaczył, że kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia spraw jest kwalifikacja nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów jako osobowych (CN 8703) lub jak twierdzi strona skarżąca, jako ciężarowych (CN 8704).

W przekonaniu organu odwoławczego, stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego

należy uznać za prawidłowe.

Jednak w pierwszej kolejności Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że materialną podstawą wydania zaskarżonych decyzji jest ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.). Zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L 256 z 7 września 1987 r.).

Dla uznania czy dany pojazd w świetle ustawy o podatku akcyzowym jest samochodem osobowym czy ciężarowym, niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniej pozycji Nomenklatury Scalonej (CN). Zgodnie

z I Regułą Interpretacji Nomenklatury Scalonej, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa

w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Ponadto, przy określaniu jednolitej interpretacji pomocne są również orzeczenia Trybunału Europejskiego

I Instancji oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, noty wyjaśniające Zharmonizowanego Systemu (HS) oraz opinie klasyfikacyjne, przygotowane przez Komitet HS noty wyjaśniające Komisji Europejskiej.

Pomocnicze znaczenie mają ponadto wyjaśnienia do taryfy celnej, zawarte

w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz.880), które także posługują się oznaczeniem kodu CN i w opisowy sposób wskazują kryteria i cechy, pozwalające dokonać odpowiedniego zróżnicowania towarów celem ich prawidłowego zakwalifikowania do CN.

Przystępując do klasyfikacji przedmiotowych pojazdów organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował je do Działu 87, albowiem, Dział 87 obejmuje: "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria" obejmuje m. in.: pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób (pozycja 8702 albo 8703) albo towarów (pozycja 8704) albo specjalistyczne (pozycja 8705).

Dyrektor Izby Celnej zajął zgodne z organem I instancji stanowisko, że ww. pojazdy mieszczą się w pozycji 8703, tj. Pojazdy samochodowe

i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W niniejszej pozycji określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Organ zwrócił przy tym uwagę, że zwrot "zasadniczo do przewozu osób" nie obejmuje wyłącznie przewożenia osób, gdyż dopuszcza również przewożenie rzeczy. Świadczy o tym treść wyrażona w dalszej części pozycji 8703, tj. włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)

Za przyjęciem takiej klasyfikacji przemawia zdaniem organu ta okoliczność, że zakupione przez stronę pojazdy, w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego mogły przewozić co najmniej 2 osoby, bowiem samochody te zostały przez producenta wyposażone w elementy, dzięki którym można w nim przewozić większą liczbę pasażerów. Mianowicie w tylnej części pojazdu znajdowały się stałe punkty kotwiące do zamontowania dodatkowej kanapy z 3 miejscami siedzącymi wraz z pasami bezpieczeństwa

O osobowym charakterze tych pojazdów świadczy również fakt, że posiadają one takie same właściwości techniczne, tj. masa pojazdu, dopuszczalna/maksymalna ładowność, liczba i rozstaw osi, rozstaw kół, maksymalny/dopuszczalny nacisk osi, pojemność silnika, długość, szerokość, wysokość itp., jak inne pojazdy tej samej marki, modelu i rocznika, produkowane jako osobowe. Również cechy i właściwości ww. aut, stwierdzone w czasie oględzin i występujące w czasie nabycia wewnątrzwspólnotowego, przemawiają za ich klasyfikacją do pozycji CN 8703. Mianowicie są to pojazdy 3 lub 5 - drzwiowe (drzwi boczne 2 sztuki otwierane wahadłowo, drzwi tylne podnoszone), oszklone dookoła, w karoserii typu hatchback. Szyby w drzwiach przednich otwierają się elektrycznie. Pojazdy wyposażone były

w dniu przemieszczenia na terytorium kraju w siedzenia z przodu wraz z pasami bezpieczeństwa i punktami kotwiącymi, umożliwiającymi zamontowanie drugiego rzędu siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa. Wnętrze samochodów wyłożone jest oryginalną tapicerką sufitową i boczną i wyposażone jest w górne oświetlenie wnętrza, uchwyty boczne dla pasażerów a w niektórych modelach klimatyzację. Dla komfortowego podróżowania osób przewożonych w przedniej i tylnej części pojazdów, producent wyposażył drzwi boczne w podłokietniki, schowki i głośniki,

a w tylnej części w wyprofilowaną tapicerkę z podłokietnikami, schowkami

i głośnikami. Ponadto niektóre pojazdy posiadają radioodtwarzacz CD i elektrycznie regulowane lusterka zewnętrzne. W pojazdach nie było zamontowanych na stałe przegród, oddzielających część pasażerską od części towarowej. Za takie nie można bowiem uznać przegród, zamontowanych za przednim rzędem siedzeń, za pomocą śrub, ponieważ można je było bez problemu zdemontować.

Powyższe ustalenia w ocenie Dyrektora Izby Celnej w sposób jednoznaczny dowodzą, że producent wyprodukował te samochody jako przeznaczone do przewozu osób bowiem ich konstrukcja, parametry techniczne

i w dużej części wyposażenie jest typowe dla tego rodzaju pojazdów. Dokonane

w tych pojazdach zmiany w celu przystosowania do przewozu towarów, poprzez demontaż tylnych siedzeń, pasów bezpieczeństwa a także montaż przegrody i wanny wyrównującej, umożliwiło zarejestrowanie w oparciu o przepisy o ruchu drogowym jako samochody ciężarowe. Jednak na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, pojazdy te nie zmieniły swojego przeznaczenia, ponieważ nie dokonano w nich żadnych trwałych zmian konstrukcyjnych, które wpłynęłyby na inną kwalifikację pojazdu. Zmiany te były w pełni odwracalne. Natomiast producent już

w fazie projektowania ww. aut przesądził o ich zasadniczym przeznaczeniu, wyposażając pojazdy w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, miejsca montażu uchwytów górnych dla pasażerów, projektując je w karoserii trzy lub pięciodrzwiowej, w pełni przeszklonej, z możliwością otwierania szyb w drzwiach przednich, a nadto nie montując stałej przegrody za przednim rzędem siedzeń. Zatem nadał im zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Odnosząc się do zarzutu spółki, organ odwoławczy wskazał, że na klasyfikację pojazdu według Nomenklatury Scalonej nie mają wpływu dane francuskiego dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz zmiana typu homologacji, jeśli nie towarzyszy im ingerencja w te cechy samochodu, które o klasyfikacji przesądzają. Przepisy prawa podatkowego są bowiem regulacjami autonomicznymi wobec przepisów niepodatkowych. Przepisy prawa o ruchy drogowym mają natomiast znaczenie jedynie w celu ustalenia, czy dany pojazd został zarejestrowany na terytorium kraju.

Organ odwoławczy stwierdził również, że strona bezzasadnie zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania. W szczególności Naczelnik Urzędu Celnego w oparciu o dokonane ustalenia prawidłowo ocenił zasadnicze przeznaczenie pojazdu, wskazując przy tym na te cechy, które istniały w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Organ odparł również zarzut, iż organ podatkowy nie jest uprawniony ani do weryfikacji klasyfikacji dokonanej przez dany podmiot, ani do ustalania odpowiedniego kodu CN. Wskazał bowiem, że organ podatkowy na podstawie art. 165 § 2 o.p. ma możliwość wszczęcia postępowania podatkowego, w którym weryfikuje stanowisko strony i bada, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód w istocie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, czy też nie.

Ponadto organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 90 TWE, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania. W stanie prawnym niniejszej sprawy podatek akcyzowy od samochodów osobowych nie obciąża takich samych produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej, niż obciąża on podobne produkty krajowe. Za bezzasadne uznano także twierdzenie, że organ podatkowy przy rozstrzygnięciu powinien uwzględnić postanowienia Dyrektywy Komisji Nr 2001/116/WE. Przedmiotem w/w Dyrektywy jest homologacja pojazdów

i nie ma ona bezpośredniego przełożenia na określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Podobnie rzecz ma się do powołanego

w odwołaniu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003 r.

w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30), ponieważ akt ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż utracił moc obowiązującą w dniu 6 stycznia 2006 r.

Powyższe decyzje zostały przez Spółkę, reprezentowaną przez adwokata J.J., zaskarżone do tutejszego Sądu z wnioskiem o ich uchylenie

w całości.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie:

- art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że samochody są zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, w rozumieniu pozycji CN 8703,

- rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), skutkujące zaliczeniem samochodów o pozycji CN 8703,

- art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z § 2, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 63 § 1, art. 207 § 1 o.p., oraz art. 2 pkt 1 i pkt 3, art. 3, art. 4, art. 6, art. 8, art. 11, art. 75, art. 80, art. 81, art. 82, art. 100, art. 101, art. 102, art. 105 i art. 154 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez określenie zobowiązania podatkowego

z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowych samochodów w podanej przez organy podatkowe wysokości,

- art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 194, art. 210 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego.

Skarżąca podniosła, że o kwalifikacji samochodów do odpowiedniej pozycji Nomenklatury Scalonej powinno przesądzać przeznaczenie pojazdów. W niniejszej sprawie samochody zastały zakupione jako ciężarowe, które miały służyć

w prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu towarów. Zatem jeśli głównym przeznaczeniem samochodu jest przewóz towarów a przewóz osób jest jedynie dopełnieniem funkcjonalności pojazdu, taki towar należy zaklasyfikować jako ciężarowy (CN 8704), niepodlegający opodatkowaniu. Przedmiotowe pojazdy zostały zarejestrowane za granicą jako ciężarowe. Przestrzeń bagażowa stanowiła ponad

50 % rozstawu osi i była oddzielona na stałe od części pasażerskiej oraz wyrównana za pomocą metalowej podłogi z wanną. Dno wanny było przymocowane do podwozia na stałe. W niektórych pojazdach obicia tapicerskie drzwi tylnych różniły się od wersji osobowej brakiem możliwości otwierania okien i drzwi. Obicia tylnych słupków, część górna plastikowa i część tylna metalowa nie posiadały otworów technologicznych do wprowadzenia pasów bezpieczeństwa wraz z mocowaniami. Nad tylnymi oknami brak było uchwytów dla pasażerów. Miejsca do kotwiczenia tylnych pasów i siedzeń, jeśli istniały, były niedostępne pod dnem wanny i osłonami słupków tylnych. Część bagażowa nosiła wyraźne ślady przewożenia ładunków. Zatem nie ulega wątpliwości, że pojazd był przeznaczony do przewozu ładunków.

Strona skarżąca wskazała również, że dokonując kwalifikacji kierowała się danymi zawartymi w dokumentach rejestracyjnych poszczególnych aut, które wskazywały, że pojazdy są ciężarowe. Zaliczenie danego pojazdu do kategorii ciężarowych w jednym z krajów Unii Europejskiej, powinno skutkować tym samym na terenie innego państwa członkowskiego. Natomiast dowody rejestracyjne są dokumentami urzędowymi, które mają zwiększoną moc dowodową.

W ocenie skarżącej zakwalifikowanie samochodu do danej kategorii, powinno być dokonane w oparciu o przepisy prawa o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 40 i pkt 42 tej ustawy, samochód osobowy to samochód, przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób, łącznie z kierowcą

i ich bagażu. Samochód ciężarowy obejmuje nie tylko samochody konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu ładunków ale również samochody ciężarowo – osobowe, przeznaczone do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9, łącznie z kierowcą.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze , co następuje:

Skargi co do istoty rzeczy są nieuzasadnione, zaś w 6 sprawach organ podatkowy w niewystarczający sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji i decyzji je poprzedzających.

Przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym określa przepis art.8 ust.1 – 4 u.p.a. W swej treści art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. przewiduje opodatkowanie tym podatkiem wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych za wyjątkiem nabycia ich do składu podatkowego. Przez nabycie wewnątrzwspólnotowe w myśl art. 2 ust. 21 pkt 9 u.p.a. należy rozumieć przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju;

Opodatkowanie podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych ustanowione zostało w art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. stanowiącym, że podatkowi akcyzowemu podlega takie nabycie samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją w Polsce, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Jednocześnie art. 100 ust. 4 u.p.a. definiuje pojęcie samochodu osobowego określając, że są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z kolei mocy art. 3 ust. 1 i 2 u.p.a., do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Zgodnie z ust. 2 wyżej powołanego przepisu ustawy o podatku akcyzowym, zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w ustawie o podatku akcyzowym.

Poszczególne pozycje powinny być rozumiane z uwzględnieniem reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ORINS), w myśl której tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe

w powyższy sposób, należy skorzystać z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania.

Kolejnym aktem prawnym regulującym kwestie wykładni pojęć określonych

w Nomenklaturze Scalonej są noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P Nr 86, poz. 880) w myśl których, klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone do przewozu osób niż do transportu towarów (poz. 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy:

- obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych;

- obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

- obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

- brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów;

- wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, objęte pozycją CN 8704 to, w szczególności:

- zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.),

- ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju,

- ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.),

- cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp),

- ciężarówki - chłodnie i izotermiczne,

- ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.,

- ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.,

- ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705,

- śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp.,

Ponadto jako cechy właściwe pojazdom tej kategorii wymieniono:

- siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów.

- oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup);

- brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany);

- zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną;

- brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się

w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi".

Porównując przykładowo podane cechy pojazdów osobowych z przykładowo wymienionymi pojazdami kategorii pojazdów ciężarowych oraz przypisanymi im cechami, stwierdzić należy, że samochody objęte niniejszymi sprawami a to Renault, Peugeot czy Nissan, nie mieszczą się w zakresie pojęciowym żadnej z wymienionych ciężarówek, cystern czy też śmieciarek. Nie zmienia powyższego fakt, że pojazdy te w chwili dostawy wewnątrzwspólnotowej zostały wyposażone jedynie w dwa siedzenia a także, że część pasażerska oddzielona była od części kierowcy kratką czy też zamontowaną na śrubach przegrodą, ani też fakt, że miejsca na dodatkowe wyposażenie tj. tylna kanapa, pasy bezpieczeństwa nie były wyposażone w te elementy. Konstrukcja tych pojazdów bowiem jest konstrukcją samochodu osobowego. Jak wynika z dokumentów zostały on zbudowane na podwoziu samochodu osobowego i nie zmienia tego pozbawienie przez producenta niektórych cech, które wskazywałyby bezpośrednio na takie jego przeznaczenie. Brak tylnej kanapy, pasów bezpieczeństwa, uchwytów dla pasażerów, dywaników, czy nawet zamontowana przez producenta kratka oddzielająca część kierowcy od części pasażerskiej, nie mogą decydować o jego przeznaczeniu w myśl przepisów ustawy

o podatku akcyzowym, zwłaszcza, że istniały fabryczne punkty kotwiące, pasy bezpieczeństwa, punkty do mocowania foteli.

Przy określeniu czy dany pojazd jest zaliczany do kategorii CN 8703 należy wziąć pod uwagę jego zasadnicze przeznaczenie. Określenie zasadnicze ma przy tym kluczowe znaczenie dla właściwej wykładni tego pojęcia. Producenci samochodów w chwili obecnej produkują swoje wyroby z wykorzystaniem jak największej unifikacji części i podzespołów – tak by móc ograniczać koszty produkcji pojazdów. Normalnym jest możliwość podjęcia przez kupującego wyboru wersji wyposażenia pojazdu. Praktycznie każdy pojazd posiada kilka wersji wyposażenia, od stosunkowo ubogiej do oferującej najwyższy komfort użytkowania. Możliwe są różne warianty wyboru wyposażenia wewnętrznego pojazdu. Często elementy wyposażenia wewnętrznego montowane są w sposób umożliwiający ich szybki demontaż i zamontowanie innej wersji wyposażenia wewnętrznego – tak aby przystosować je do aktualnych potrzeb użytkownika. Aktualnie demontaż np.: siedzeń czy pasów bezpieczeństwa nie stanowi wielkiego problemu. Jest on możliwy przy wykorzystaniu nawet niezbyt specjalistycznych narzędzi.

Taka stworzona przez producentów możliwość różnego wyposażenia wewnętrznego pojazdu w chwili jego zakupu i dostawy do użytkownika nadaje szczególnego znaczenia użytemu w przepisie określającym pozycje CN 8703 słowu zasadnicze przeznaczenie.

Wyprodukowany samochód w zależności od chwilowo zamontowanej w nim wersji wyposażenia wewnętrznego może być wykorzystywany jako samochód dostawczy, czy też ciężarowy, jak również przy zmianie tego wewnętrznego wyposażenia jako samochód osobowy. Zmiana tego wyposażenia jak już powyżej stwierdzono nie musi wymagać wielkiego nakładu pracy i wymagać specjalistycznych narzędzi.

Dlatego należy określić nie to jakie jest aktualne przeznaczenie pojazdu

w rozumieniu jego aktualnej funkcji, czy też celu w jakim jest wykorzystywany przez właściciela, lecz należy określić jakie jest jego przeznaczenie zasadnicze, na co wskazują jego główne cechy konstrukcyjne, nie poddające się zmianom tak jak elementy wyposażenia wewnętrznego.

Trzeba wziąć pod uwagę przede wszystkim budowę pojazdu, jego nadwozie, cechy bryły nadwozia, masę całkowitą pojazdu a więc zdolność do przewożenia pasażerów i ładunku. W następnej kolejności należy uwzględnić cechy wewnętrzne pojazdu, jego wyposażenie, z uwzględnieniem możliwości jego demontażu i zmiany.

Pozbawienie samochodu części wyposażenia może być jedynie odpowiedzią producenta na potrzeby rynku przez wyprodukowanie samochodów osobowych

z przeznaczeniem do transportu towarów, pomimo ich osobowego charakteru

i zmniejszenie ich wyposażenia do niezbędnego minimum. Dla podatku akcyzowego pojazd taki nie przestaje być samochodem osobowym i to niezależnie od tego, że faktycznie będzie służył do transportu towarów a także, że jako ciężarowy zostanie zarejestrowany.

W niniejszych sprawach mamy do czynienia z samochodami o jednobryłowym nadwoziu, przeszkolonymi na całej długości karoserii, zarówno z przodu jak i z tyłu. W przeważającej większości samochody te posiadają drzwi boczne zarówno z tyłu, jak i z przodu. Posiadają także drzwi tylne, również przeszklone. Wewnątrz wyposażone są w punkty do montowania uchwytów dla pasażerów, jak również punkty kotwienia pasów bezpieczeństwa i tylnej kanapy dla pasażerów. W czasie wewnątrzwspólnotowego nabycia posiadały zamontowaną przegrodę za pierwszym rzędem siedzeń oraz z reguły "wannę" na podłodze przestrzeni bagażowej.

Szyby w tylnych drzwiach bocznych posiadają mechanizm ich otwierania.

W samochodach trzydrzwiowych w bokach pojazdu są wyprofilowane podłokietniki.

W trakcie sprzedaży lub po niej, elementy w postaci przegrody oddzielającej przód pojazdu od jego tyłu, jak też "wanny podłogowe" zostały bez uszkodzenia pojazdów zdemontowane, jak też bez uszkodzenia pojazdu z wykorzystaniem punktów fabrycznych zamontowano w nich pasy bezpieczeństwa z tyłu i tylną kanapę dla pasażerów.

Aktualna wersja wyposażenia pojazdu bez uwzględnienia jego zasadniczych cech nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia jego zasadniczego przeznaczenia w rozumieniu normy zawartej w CN 8703.

W przedmiotowych sprawach pojazdy objęte decyzjami organów podatkowych miały typowe i charakterystyczne dla pojazdów osobowych (zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób) podwozie, nadwozie i silnik wraz z elementami jezdnymi. Płyty podłogowe pojazdów były tożsame z płytami pojazdów wyposażonych jak osobowe, tak jak zawieszenie. Bryła pojazdu przeszklona na całej długości i szerokości, wyposażona była w okna, co wskazuje na przeznaczenie dla przewozu ludzi. Wyposażenie wewnętrzne w postaci otwieranych szyb w drzwiach tylnych również za tym przemawia. Te cechy konstrukcyjne wskazują, że pojazd taki jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Jego aktualne wyposażenie może jedynie wskazywać na aktualne przeznaczenie, nie zmienia zaś przeznaczenia zasadniczego. Zmiana wyposażenia, jego wersji jest łatwa do przeprowadzenia i nie może mieć kluczowego znaczenia dla oceny zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Przykładowo montaż siedzeń w naczepie ciągnika siodłowego nie spowoduje uznania go za pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Tak samo demontaż tylnego siedzenia w małym samochodzie nie spowoduje uznania go za samochód ciężarowy.

Wspomniane na wstępie przepisy akcyzowe tak krajowe jak i wspólnotowe, za pojazd ciężarowy uznają tylko taki samochód, którego towarowe przeznaczenie nie może zostać zmienione na osobowe na skutek dopuszczalnych zmian konstrukcyjnych. Pojazdy te nie posiadają bowiem możliwości zamontowania dodatkowego wyposażenia. Są to samochody, których surowe wnętrze wskazuje na jedyne i niepodlegające zmianie towarowe przeznaczenie. Brak okien na bokach pojazdu, zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy

i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną, oddzielna kabina dla kierowcy

i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą, są to elementy stałe, które nie mogą być dowolnie zmieniane czy to przez producenta czy też przez użytkownika i w zasadzie to one decydować będą właśnie o ciężarowym przeznaczeniu pojazdu. Pozostałe bowiem cechy takie jak brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki), nie stwarzają już trudności zmiany.

Samochody występujące w niniejszych sprawach mogą być co najwyżej uznane za dostosowane do przewozu ładunku, nie mogą być natomiast uznane za samochody ciężarowe w rozumieniu normy CN 8704.

Przeznaczenie pojazdu trafnie ujęto we francuskich przepisach ruchu drogowego: "samochód dostawczy na bazie samochodu osobowego", choć należy zastrzec, że nie maja te przepisy zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż musi być ona rozpoznawana jedynie w oparciu o przepisy dotyczące podatku akcyzowego. Reżim prawny istotny dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jest bowiem autonomiczny wobec przepisów regulujących kwestię rejestracji pojazdów i dopuszczania ich do ruchu drogowego. Pojęcia i rodzaje pojazdów określone w przepisach ruchu drogowego nie mają znaczenia dla powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób.

Rekapitulując powyższe rozważania należy zatem wskazać, że dla określenia przynależności pojazdu do pozycji 8703 Nomenklatury scalonej znaczenie będzie miała nie aktualna wersja wyposażenia danego pojazdu, ale jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu towarów lub przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie może być bowiem tylko jedno, zaś wersja wyposażenia może się zmieniać w czasie, w trakcie eksploatacji pojazdu.

Pojazdy nabyte wewnątrzwspólnotowo przez skarżąca spółkę z uwagi na swoje cechy konstrukcyjne są pojazdami zasadniczo przeznaczonymi do przewozu osób

i dlatego stanowisko organów nie narusza prawa materialnego w zakresie, w jakim określiły one je jako przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym.

Trafnie również został określony moment powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 101 ust.2 pkt 1 u.p.a., jeżeli nabycie pojazdu nastąpiło przed jego sprowadzeniem na terytorium kraju, za moment powstania obowiązku podatkowego uważa się dzień jego przemieszczenia z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

W przeważającej większości przypadków organy podatkowe określiły w sposób prawidłowy przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym nabytych wewnątrzwspólnotowo pojazdów osobowych.

Przepis art. 104 ust.1 pkt 2 u.p.a. stanowi, że podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu jest zobowiązany zapłacić za pojazd. W podstawie opodatkowania w myśl tego przepisu jest zatem wartość pojazdu wynikająca z ceny nabycia go w państwie członkowskim, najczęściej wymieniona w fakturze.

Jednocześnie przepis art. 104 ust. 8 u.p.a. stanowi, że w przypadku, gdy wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 u.p.a., bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.

Przepis ten w powiązaniu z normą zawartą w art. 104 ust. 9 u.p.a. pozwala na weryfikację podstawy opodatkowania pojazdu wynikającej z dokumentów zakupu pojazdu w sytuacji, gdy jego cena wynikająca z tych dokumentów w sposób znaczny odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdu. W takiej sytuacji organ może sam określić podstawę opodatkowania, dokonując ustalenia tej wartości na podstawie przeprowadzonej opinii (wyceny). Podstawą zastosowania tak ustalonej podstawy opodatkowania jest jednak wykazanie, że wartość wynikająca z dokumentów zakupu odbiega od średniej wartości takiego pojazdu bez uzasadnionej przyczyny. W tym celu podatnik powinien być wezwany o przedstawienie stosownych dokumentów

a jeżeli je przedstawi, powinny być one poddane szczegółowej weryfikacji i kontroli.

Zgodnie bowiem z treścią art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że wszystkie dowody przedstawione przez stronę powinny być poddane szczegółowej i kompleksowej ocenie.

W przedmiotowych sprawach w trakcie tej części postepowania, która poświęcona jest weryfikacji wartości pojazdów, wynikającej z dokumentów zakupu, podatnik przedłożył w szeregu sprawach dokumenty dotyczące kosztów, jakie poniósł przy sprowadzaniu pojazdów na terytorium kraju, jak także dokumentów

z których wynikać mogło jakie naprawy były przeprowadzane w poszczególnych pojazdach.

Organy w trakcie postepowania nie rozpatrzyły szczegółowo tych dokumentów, w tym faktur zakupu usług lub części zamiennych i zleceń naprawy pojazdów.

Każdorazowo zostało to pominięte stwierdzeniami zawartymi w kolejnych decyzjach: "Dokumenty te nie odnoszą się do stanu technicznego pojazdu

w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, lecz dotyczą ogólnych kosztów związanych z prowadzona przez stronę działalnością gospodarczą.

Ze sformułowaniem tym, zawartym w sprawach I SA/Rz 125/12 , I SA/Rz 129/12, I SA/Rz 132/12, I SA/Rz 137/12, I SA/Rz 140/12 i I SA/Rz 146/12 nie można się zgodzić. Przedstawione przez stronę faktury powinny zostać przez organy podatkowe zbadane w sposób wnikliwy i w zależności od wyciągniętych z tych czynności wniosków powinno zostać ewentualnie poszerzone postepowanie dowodowe.

Należy wskazać ,że w sprawie, dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] strona przedłożyła wewnętrzne zlecenie naprawy pojazdu Renault Clio o takim nr VIN, jak występujący w tej sprawie, dotyczące zarówno napraw mechanicznych, jak i napraw wyposażenia samochodu, w tym drzwi lewych

z przezbrojeniem. W zleceniu tej naprawy bez wątpienia podano numer VIN pojazdu. Okoliczności tych napraw, mogących mieć wpływ na cenę wyszczególnioną w fakturze zakupu we Francji oraz zaistnienie jej usprawiedliwionej rozbieżności względem średniej wartości samochodu z tego rocznika i wyposażenia nie wyjaśniono.

W sprawie dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] zostały przedłożone: zlecenie naprawy pojazdu (wewnętrzne), jak także faktury zakupu części oraz naprawy wtrysków. Dokumenty te pozostały bez oceny organu co do przesłanki usprawiedliwionej różnicy ceny zakupu tego samochodu z wartością średnia rynkową. Organy nie rozważyły, czy ze względu na stan pojazdu różnica ta nie była usprawiedliwiona. Przedłożono również faktury za transport i tłumaczenie dokumentów, które jednak są bez znaczenia .

W sprawie dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] strona przedłożyła faktury dotyczące regeneracji elementów silnika, na usługę lakierniczą dotyczącą samochodu Renault Clio (a więc taki jak w tej sprawie), usługę regeneracji wtryskiwacza, czy też wewnętrzne zlecenie naprawy samochodu Renault Clio o nr VIN takim, jaki występuje w tej sprawie. Z faktur tych można wywieść wniosek, że samochód ten był poddawany naprawom i z całą pewnością powinny zostać one poddane weryfikacji celem ustalenia, czy rzeczywiście pojazd ten, będący przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był poddawany takim naprawom i czy nie tłumaczyło to niższej ceny jego nabycia we Francji niż średnia wartość rynkowa pojazdu. Przyjęcie, że pojazd był uszkodzony może powodować przyjęcie przesłanki usprawiedliwiającej taką rozbieżność a tym samym podstawą opodatkowania będzie cena z faktury nie zaś ustalona na podstawie art. 104 ust. 9 u.p.a. Kwestia ta musi zostać w ponownym postepowaniu ustalona. W sprawie tej ( a także kolejnych) strona przedłożyła dalsze faktury opiewające na koszt transportu i tłumaczenia dokumentów, jednak nie maja one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie na wartość pojazdu nie będzie miało wpływu mycie samochodu. Z pewnością faktury dotyczące naprawy pojazdu nie dotyczą ogólnej działalności firmy. W sprawie dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] przedłożono zlecenie wewnętrzne naprawy pojazdu a także faktury wykonania napraw w firmach "B" oraz "C" T.K. Dokumenty te nie zostały również poddane wnikliwej ocenie pod katem tych samych co powyżej opisane okoliczności. Dołączone dokumenty transportu i tłumaczenia dokumentów również pozostają bez znaczenia.

W sprawie dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] przedłożono wewnętrzne zlecenie naprawy oraz faktury z firm "D" J.D. oraz F.U.H. "E" na naprawę rozrusznika i naprawę blacharsko lakierniczą. Pozostały one poza zakresem rozważań organów. Przedłożone dokumenty transportu i tłumaczenia dokumentów również pozostają bez znaczenia dla sprawy.

W końcu w sprawie dotyczącej zaskarżonej decyzji o nr [...] przedłożono faktury zakupu części w firmach "F", "G" J.M., T.P. i naprawy lakierniczej w firmie "H" Podobnie pozostały one poza zakresem wnikliwych rozważań organów podatkowych.

We wszystkich tych sprawach organy przyjęły podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym nie na podstawie ceny wynikającej z dokumentu zakupu, ale na podstawie ustalonej w oparciu o średnią wartość rynkową pojazdu.

Nie rozważyły, czy rozbieżność ta, określona przez nie jako znaczna nie wynika z uzasadnionych przyczyn, a więc stanu technicznego pojazdu, w którym mogły być konieczne naprawy opisane w przedłożonych fakturach, lub w których należało zamontować nowe części.

Odnośnie tychże dokumentów organy winne są przeprowadzić postępowanie

i ustalić, czy są to po pierwsze dokumenty rzetelne, odzwierciedlające rzeczywiste zdarzenia gospodarcze w postaci wykazanych w nich usług, czy dotyczyły samochodów objętych postepowaniem w przedmiocie podatku akcyzowego i po drugie, czy stan pojazdu przed naprawami – jeżeli rzeczywiście były przeprowadzone, uzasadniał różnicę wartości (ceny) wynikającą z dokumentów sprzedaży w stosunku do średniej wartości rynkowej pojazdu.

Takie procedowanie, polegające na pominięciu tych okoliczności cytowanym powyżej stwierdzeniem sprawia, że spraw tych nie można uznać za rozpatrzone

w sposób wszechstronny, zwłaszcza w zakresie nie rozważenia przesłanki uzasadnionej różnicy pomiędzy ceną pojazdu z dokumentu zakupu a wartością rynkową.

Dokumenty tego typu, jak faktury przeprowadzanych napraw lub zakupu części zamiennych były przedłożone także w innych sprawach, jednak w pozostałych sprawach w których były przedłożone organy ustaliły podstawę opodatkowania, na podstawie ceny z faktury, a więc nie rozważenie tychże dokumentów nie miało wpływu na treść decyzji w sytuacji, gdy organy oparły się nie na ustaleniu wartości

w drodze opinii lecz przyjęły ją na podstawie dokumentów zakupu.

Również przedłożenie w innych sprawach dokumentów w postaci faktur za tłumaczenie dokumentów, czy transport pojazdów jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak samo należy ocenić faktury za mycie pojazdu, czy też wykonie badań technicznych.

Odnośnie podstawy opodatkowania w pozostałych sprawach organy w sposób szczegółowy wykazały różnicę w wartości pojazdu pomiędzy ceną określoną

w fakturze zakupu a ustaloną w drodze przeprowadzenia opinii. Wykazały, kiedy różnicę tę uznają za znaczącą i wielkości uznane przez organ jako znaczące (przekraczające 20 % ). W ocenie Sądu Administracyjnego spełniają te przesłankę. Różnica pomiędzy tymi dwiema wartościami powyżej 1/5 może spełniać przesłankę znaczności w rozumieniu tego przepisu, jeżeli nie istnieją ustalone w całokształcie okoliczności sprawy przyczyny, dla których taka różnica pomiędzy tymi wartościami zaistniała.

Mając powyższe na uwadze Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) uchylił 6 decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzające decyzje Naczelnika Urzędu Celnego, zaś w pozostałych sprawach skargi w myśl art. 151 ppsa oddalił.

Pozostałe rozstrzygnięcia znajdują uzasadnienie w przepisie art. 152 ppsa, zaś o kosztach orzeczono na podstawie art.200 ppsa (w sprawach w których skargi uwzględniono) i art. 199 ppsa (w sprawach, w których skargi oddalono).

Wysokość kosztów należnych stronie ustalono na podstawie § 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 20003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z zm.) oraz § 3ust.1 pkt lit. a i b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. Nr 31, poz. 153).