Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 175/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64a par. 1 pkt 1, art. 119, art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Z. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku, Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia Gminy Miejskiej Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] o znaku: [...] o nałożeniu na Gminę Miejską Z. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 500 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją ostateczną z dnia [...] o znaku [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 a art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo Budowlane ( t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał E. C., K. R. oraz Burmistrzowi Z.: 1) wyłączenie z użytkowania, w trybie natychmiastowym, przewodów kominowych w budynku przy ul. G. 2 w Z., użytkowanych przez E. C., B. K., Z. K. oraz S. M., do czasu potwierdzonego protokolarnie, przez uprawnionego Mistrza Kominiarskiego, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, 2) usunięcie usterek instalacji gazowej stwierdzonych w protokołach z przeglądu gazowego części wspólnych budynku oraz w lokalu mieszkalnym nr [...] - w trybie natychmiastowym, 3) wykonanie zalecenia protokołu przeglądu pięcioletniego z dnia [...] w terminach w nim określonych.

Upomnieniem z dnia [...]., (doręczonym w dniu [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wezwał Burmistrza Miasta Z. do wykonania wyżej opisanego obowiązku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, pouczając zobowiązanego, że w razie niewykonania obowiązku, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Podobne upomnienia zostały wysłane do K. R. i E. C.

W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wystawił tytuł wykonawczy o znaku [...] doręczony stronie w dniu [...] wszczynając tym samym, wobec Gminy Miejskiej Z., postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] o znaku [...].Jednocześnie wspomniany organ, postanowieniem z dnia [...], o znaku: [...] na podstawie art.64a §1 pkt 1 oraz art. 119, art. 121, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na Gminę Miejską Z. grzywnę w celu przymuszenia, do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, w wysokości 500 zł. Organ egzekucyjny nałożył grzywny w takiej samej wysokości na E. C. oraz K. R.

W uzasadnieniu wskazano, że z uwagi na brak informacji o wywiązaniu się z nałożonych obowiązków upomniano współwłaścicieli o konieczności ich realizacji. W dniu 31 lipca 2007r. otrzymano od zarządcy nieruchomości s.c. A. Oddział Z. informację o usunięciu nieszczelności instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym nr [...] należącym do E. C. wraz z protokołem potwierdzającym usunięcie usterki. Wobec braku przedłożenia informacji o wywiązaniu się z pozostałych obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...].

Gmina Miejska Z., złożyła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] W zażaleniu strona skarżąca podniosła, iż adresatem zaskarżonego postanowienia winna być Wspólnota Mieszkaniowa G. 2 jako dysponent części wspólnych budynku co wynika z ustawy o własności lokali. Części wspólne nie powinny być rozpatrywane pod kątem pojedynczego właściciela, gdyż pojedynczy właściciel nie ma prawa decydowania co do części wspólnych. Przy braku woli usunięcia nieprawidłowości bez zaangażowania pozostałych współwłaścicieli obowiązek jest niewykonalny.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie uwzględnił zażalenia złożonego w sprawie wydając zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.), organ II instancji wskazał, że w przypadku gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Podkreślił, że organ właściwy do prowadzenia egzekucji nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej czyli takiej od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze, podlega przymusowemu wykonaniu. Prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. egzekucja ma na celu wykonanie obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] o znaku [...].

Ponieważ obowiązki, wynikające z tej ostatecznej decyzji, ciążące na Gminie Miejskiej Z. oraz na K. R. i E. C., nie zostały wykonane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. - działając jako wierzyciel, zastosował prawem przewidziane środki zmierzające do realizacji nakazu, poprzez wszczęcie wobec zobowiązanych postępowań egzekucyjnych i nałożenie w ramach tych postępowań, grzywien w celu przymuszenia do wykonania nakazu.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył nadto, że tytuł wykonawczy, który wszczyna postępowanie egzekucyjne z dniem doręczenia zobowiązanemu, o znaku [...] , będący podstawą prowadzonej egzekucji, nosi datę [...], a postanowienie o nałożeniu grzywny zostało wydane w dniu [...] ., tym niemniej zostały one doręczone zobowiązanej Gminie jednocześnie, tym samym nie zachodzi tu przypadek nałożenia grzywny jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (art. 29 §5 pkt 1u. egz adm.)

Podkreślono, że zarzuty zażalenia uznano za bezzasadne, gdyż adresatami decyzji z dnia [...] , o znaku [...] są Gmina Miejska Z., E. C. i K. R. jako współwłaściciele budynku przy ul. [...] w Z., a nie wspólnota mieszkaniowa. Adresatami obowiązku wynikającego z decyzji, wydanej w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane, są właściciel (właściciele) obiektu budowlanego lub zarządca obiektu, przy czym pod pojęciem zarządcy nie można w tym wypadku rozumieć podmiotu, który administruje nieruchomością na podstawie przepisów ustawy o własności lokali. Wyjaśniono, że w istocie gdy w danym budynku funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa obowiązek powinien być nałożony na wspólnotę bez konieczności wymieniania w decyzji poszczególnych współwłaścicieli budynku, którzy tworzą wspólnotę. Wskazano również, że nie sposób się zgodzić z opinią skarżącej Gminy, że obowiązek nie został nałożony na wspólnotę, gdyż, jak wynika z akt sprawy, osoby, które zobowiązano do wykonania decyzji tworzą Wspólnotę Mieszkaniową G. 2. Z punktu widzenia prawa budowlanego istotne jest aby jako adresatów obowiązku wskazać współwłaścicieli budynku, którzy na mocy ustawy o własności lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. Nie jest natomiast konieczne adresowanie obowiązku wprost na Wspólnotę.

W odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez gminę w zażaleniu podkreślono, że niniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w stosunku do każdej ze stron, wskazanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] o znaku [...] , z osobna. W przypadku obowiązków dotyczących części wspólnych budynku, bez znaczenia dla organu egzekucyjnego pozostaje, która strona, w jakim zakresie obowiązek ten wypełni. Organ egzekucyjny nie ma prawa decydować, kto ma wypełnić obowiązek w jakiej części oraz orzekać o poniesionych w związku z tym kosztach. Wskazano również, że jeżeli jedna ze stron zobowiązanych poniesie większość lub całość kosztów wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, będzie mogła dochodzić zwrotu tych kosztów od pozostałych stron na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym. W tej sytuacji, wywiązanie się z obowiązku określonego w tytule wykonawczym nie jest uzależnione od zgody pozostałych właścicieli nieruchomości, gdyż, w przypadku braku możliwości porozumienia w tej kwestii, skarżący może samodzielnie zlecić wykonanie robót a następnie dochodzić od współwłaścicieli zwrotu kosztów na drodze cywilno-prawnej. Dlatego strona zobowiązana nie może usprawiedliwiać się brakiem współpracy pozostałych lokatorów przy wykonywaniu obowiązku, wynikającego z decyzji administracyjnej. Gdyby uzależniać wypełnienie obowiązków od porozumienia współwłaścicieli obiektu budowlanego wiele obowiązków, wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych nie zostałoby wykonanych.

Zdaniem organu zażaleniowego, gdyby zostały wykonane wszystkie nakazy dotyczące części wspólnych budynku, a nie spełniono by obowiązków dotyczących poszczególnych lokali mieszkalnych, należałoby nałożyć grzywnę tylko na właścicieli tych lokali.

Wobec powyższego, mając na uwadze charakter nałożonego obowiązku oraz fakt, że zobowiązany uchyla się od jego wykonania, uznano nałożenie grzywny w kwocie 500 zł za zasadne. W przypadku jeżeli zobowiązany nie wykona obowiązku organ egzekucyjny pierwszej instancji powinien wdrożyć tryb wykonania zastępczego określony w art. 127-135 ww. ustawy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Miejska Z., zarzucając obu postanowieniom wydanym w sprawie nieważność na podstawie art. 156 §1 pkt 4 kpa w zw. z art. 126 kpa, bowiem zostały one skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. Ponadto wywiedziono zarzut naruszenia prawa materialnego tj art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali ( Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz.903 ze zm.)w zw z art 33 kodeksu cywilnego, gdyż adresatem decyzji winna być Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] jako odrębny podmiot. W uzasadnieniu skargi wskazano, powołując się na stanowisko jednego z komentatorów, że ustawodawca wyposażył ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, w znaczną samodzielność organizacyjną i prawną, nie przyznając jednak temu podmiotowi osobowości prawnej, niemniej jednak wyposażył go w zdolność sądową i prawo do dysponowania swoim majątkiem. W stosunkach zewnętrznych może ona zawierać umowy i zaciągać zobowiązania wobec np. usługodawców za które odpowiada bez ograniczeń swoim majątkiem. Dopiero zaś gdy majątku wspólnoty mieszkaniowej nie wystarcza na pokrycie zaciągniętych zobowiązań, pokrywają je właściciele lokali w proporcji wynikającej z przysługujących im udziałów w nieruchomości spólnej. ( art.17 ustawy). Ogół praw majątkowych wspólnoty jest odrębnym majątkiem członków wspólnoty. Ponadto powołano się na treść uchwały Sądu Najwyższego syg. akt III CZP 65/07 z dnia 21 grudnia 2007r mającą moc zasady prawnej, zgodnie z którą wspólnota mieszkaniowa może posiadać własny majątek odrębny od majątku jej członków- właścicieli poszczególnych lokali. Adresatem decyzji winna być zatem, zdaniem strony skarżącej, Wspólnota Mieszkaniowa, jako podmiot odrębny od właścicieli lokali. Nazwiska właścicieli nie powinny być okazywane w decyzji przy oznaczaniu podmiotu, gdyż to nie oni są bezpośrednio zobowiązani a wspólnota mieszkaniowa

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym przypadku postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie, zarówno przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie pojęcie "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd związany jest granicami przedmiotowymi i podmiotowymi sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ I instancji

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę powyższy zakres kontroli, należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna, a prowadzone postępowanie i wydane postanowienia, organów obu instancji, odpowiadają prawu.

Stosownie do art. 116 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) jednym ze środków egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest grzywna w celu przymuszenia. W myśl art. 119 § 1 tej ustawy grzywnę tę nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, w szczególności, gdy ze względu na charakter tej czynności nie może jej spełnić za zobowiązanego inna osoba. Takim obowiązkiem jest niewątpliwie, wynikający z przepisów prawa tj art. 66 ust. 1 w zw z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( tj. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie

Postanowienie o nałożeniu grzywny wydaje organ egzekucyjny, którym w zakresie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonym ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] - jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień (art. 20 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Postanowienie to powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnej oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie (art. 122 § 2 cyt. ustawy).

Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia organu I instancji stwierdzić należy, iż postanowienie to odpowiada wymogom ustawowym, także co do wysokości nałożonej grzywny. Wydane ono zostało przez właściwy organ egzekucyjny, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na terenie którego ( w samej Z.), znajduje się budynek którego dotyczy wspomniana decyzja ostateczna. Nadto jak wynika z niekwestionowanych przez strony okoliczności sprawy stosownie do treści art 122 § 1 ustawy odpis prawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, opatrzony co prawda datą późniejszą w stosunku do wydanego w sprawie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia został jednak doręczony stronie skarżącej wraz z tym postanowieniem. Nie ma zatem mowy o naruszeniu określonej w tym przepisie procedury. Stosownie do treści art. 32 ustawy o postępowaniu w administracji organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu opis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Nie można, również dopatrzeć się uchybień procesowych dyskwalifikujących wydane w sprawie postanowienia także w zakresie sposobu ich uzasadnienia. Zarówno uzasadnienie organu I instancji jak i uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełniają wymogi art.107§3 k.p.a, mającego zastosowanie z mocy art 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ stosując art. 121 nie przekroczył granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania ( art. 7 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i zasady niezbędności ( art. 7 §3), z których wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania takiej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie można bowiem z treści przywoływanego przepisu art 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wywodzić obowiązku np uzasadnienia wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego.( por. Wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005r., sygn. akt OSK 1140/04 Lex 186665 oraz R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, 2003, s.479)

Podkreślić też należy, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 ustawy, zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być zwrócone w całości lub w części, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia.

Dla oceny zgodności zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia bez znaczenia pozostaje natomiast leżący u podstaw zarówno zażalenia, zgłoszonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego jaki i samej skargi złożonej do tutejszego Sądu spór co do oznaczenia w decyzji ostatecznej z dnia [...] nakazującej wykonanie określonych czynności w budynku dotyczących jego stanu technicznego jako adresatów tej decyzji poszczególnych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w Z. zamiast wspólnoty mieszkaniowej, jako podmiotu odrębnego od właścicieli lokali. Konsekwencją powyższego było bowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego stosunku do każdego z wskazanych imiennie w decyzji współwłaścicieli i takie oznaczenie adresatów w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powyższe czyniło zasadnym zdaniem strony skarżącej wyartykułowany na etapie postępowania egzekucyjnego - w samym zarzucie w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jak i w zażaleniach – zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.

W istocie podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być stosownie do treści art. 33 pkt 4 ustawy, błąd co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z art.1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nie może jednak zmierzać w kierunku ustalenia, kto jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego przecież juz rozstrzygnięciem , byłoby to bowiem badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego winien zatem dotyczyć kontroli formalnej tożsamości osoby (podmiotu), co do której prowadzi się egzekucję. Tego rodzaju merytoryczna kontrola tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny jest niedopuszczalna z mocy art 29 §1omawianej ustawy. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego ( wyr. NSA z 7 grudnia 2000r., sygn. akt III SA 1902/99 niepubl.) Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się III instancją (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, 2003, s.112). Nadto zgodnie z treścią art 29 omawianej ustawy, organ egzekucyjny, badając dopuszczalność egzekucji, nie jest uprawniony do ustalenia, czy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został prawidłowo ustalony, jedynie bada tytuł egzekucyjny, przed przystąpieniem do egzekucji, pod katem dopuszczalności egzekucji pod względem formalnym. Przy tak pojmowanym charakterze postępowania egzekucyjnego niemożliwe było uwzględnienie stanowiska strony skarżącej wyrażonego w złożonych w sprawie środkach zaskarżenia.

Należy ponadto odnieść się do reprezentowanego przez skarżącą Gminę stanowiska zgodnie z którym w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. O własności lokali Dz.U. Z 2000r. Nr 80, poz 903 ze zm.) w związku z art. 331 kodeksu cywilnego bowiem adresatem wspomnianej decyzji powinna być wspólnota mieszkaniowa ul. [...] jako odrębny podmiot, co z kolei czyniło bezpodstawnym nałożenie grzywny na poszczególnych współwłaścicieli tej nieruchomości. Tak jednoznaczny pogląd prawny po za jego wątpliwą skutecznością z punktu widzenia przedstawionej wyżej istoty postępowania egzekucyjnego w administracji nie jest jednoznaczny, mimo zaprezentowanej przez stronę wykładni tego przepisu dokonanej przez pryzmat uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007r. sygn. akt III CZP 65/07 mającej moc zasady prawnej. Zgodnie z tą uchwałą wspólnota mieszkaniowa działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. W istocie w obowiązującym stanie prawnym, także na dzień wydania decyzji (1 luty 2007r.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Z uzasadnienia uchwały, nie rozstrzygającego w żaden sposób zagadnienia prawnego występującego w niniejszej sprawie, strona skarżąca wywodzi jednoznaczny wniosek, że skoro w świetle prawa wspólnota mieszkaniowa może posiadać majątek, w tym majątek własny, odrębny od majątku jej członków – właścicieli poszczególnych lokali i zaciągać zobowiązania związane z tym majątkiem, to bezwzględnie decyzja wskazująca jako podmiot zobowiązany- stronę postępowania w postępowaniu administracyjnym, poszczególnych współwłaścicieli- narusza prawo. Wspomniana uchwała analizując kwestię istoty prawnej wspólnoty jako ułomnej osoby prawnej czy też inaczej osoby ustawowej i zróżnicowanych poglądów na ten temat, ale przez pryzmat posiadania przez nią majątku nie rozstrzyga bowiem kwestii spornej na gruncie tej sprawy tj czy wspólnota każdorazowo musi być adresatem decyzji dotyczącej nieruchomości wspólnej. Nie wyjaśnia również czy nałożenie obowiązków na wszystkich członków wspólnoty, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie jest nałożeniem ich na wspólnotę. W analizowanej uchwale nie dokonano również analizy charakteru tego podmiotu, sensu i zakresu działania pod kątem ewentualnych interesów wierzycieli wspólnoty i technicznej możliwości egzekwowania określonych obowiązków zarówno o charakterze pieniężnym jak i niepieniężnym. Jak wskazano w uchwale " wspólnota ma za zadanie realizować wspólny interes właścicieli, a także innych osób, wyrażający się w utrzymaniu należytego stanu wspólnej nieruchomości".

Wspólnota mieszkaniowa to w myśl art. 6 ustawy o własności lokali , ogół właścicieli lokali w danej nieruchomości,przy czym – jak wynika z kolejnych postanowień tego artykułu oraz dalszych artykułów ustawy- w wyniku szczególnych regulacji dotyczących organizacji działania tego zbioru właścicieli, wspólnota mieszkaniowa jest jednocześnie rodzajem jednostki organizacyjnej. Wspólnota jako podmiot gospodarczy nie może bowiem ogłosić upadłości, a więc w wyniku upadłości nie można ograniczyć odpowiedzialności właścicieli lokali za zobowiązania wspólnoty. Co prawda przyznana wspólnocie mieszkaniowej wspomnianym art. 6 ustawy zdolność sądowa ewidentnie upraszcza dochodzenie roszczeń przez i przeciwko współwłaścicielom nieruchomości wspólnej, co eliminuje konieczność występowania łącznego wszystkich właścicieli lokali wchodzących w skład wspólnoty. Ale art. 17 tej ustawy wprowadza zasadę, że za obowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota bez ograniczeń a każdy właściciel lokalu – w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości. Zatem jako swoisty reprezentant właścicieli lokali może rozporządzać ich majątkiem na który składają się m.in. pożytki i przychody z nieruchomości wspólnej, choć w rzeczywistości ten majątek stanowi współwłasność właścicieli lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową. (por. Ewa Bończyk – Kucharczyk, Własność lokali wspólnoty mieszkaniowe, Stan prawny i problemy praktyczne w świetle ustawy o własności lokali i innych, Warszawa 2001, s. 93-94) . Należy zatem wskazać, że sformułowanie odnoszące się do zakresu odpowiedzialności wspólnoty zawarte w art. 17 przewiduje niezależną od wielkości posiadanego przez każdego z właścicieli lokali udziału w nieruchomości wspólnej- odpowiedzialność wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej za zobowiązania dotyczące tej nieruchomości, ograniczoną jednak do wyodrębnionego wspólnego majątku właścicieli. Tym samym przyjęcie, że każdorazowo egzekucja obowiązków dotyczących części wspólnych budynku winna być prowadzona bezwzględnie w stosunku do wspólnoty mieszkaniowej i tylko wspólnota winna być adresatem wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć nie znajduje jednoznacznego oparcia w powołanych przepisach ustawy o własności lokali ani w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych.

W stosunkach zewnętrznych występują wszyscy właściciele lokali, jako pewna zorganizowana całość, nazwana przez ustawę wspólnotą mieszkaniową, jednak ani omawiana ustawa ani ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie pozwalają na wykluczenie stanowiska przyjętego przez organy egzekucyjne w przedmiotowej sprawie, zgodnie z którym to współwłaściciele nieruchomości wspólnej ( tworzący przecież z mocy prawa wspólnotę mieszkaniową) są w rzeczywistości podmiotem stosunków zobowiązaniowych.

Wobec tak przedstawionego stanowiska Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących nieważności postępowania opartej na podstawie art 156 §1 pkt 4 w zw. z art. 126 kpa

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.