Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1329/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 3,  art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Mazurek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A w J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy W., działając na podstawie art. 165 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), wszczął

z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółdzielni A w J. G. (dalej: skarżąca/ strona) zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata: 2003, 2004, 2005 i 2006. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) organ ten określił zobowiązanie w tym podatku za 2003 r. w kwocie [...] (za pozostałe okresy wydano odrębne decyzje wymiarowe).

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że wydanie decyzji wymiarowej za 2003 r. nie zostało poprzedzone skutecznym wszczęciem postępowania podatkowego. Zaznaczył, iż postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie dotyczyło określenia podatku od nieruchomości za 2003 r., 2004 r., 2005 r. i 2006 r. Wywiódł, że wydanie jednego "zbiorczego" postanowienia o wszczęciu postępowania, co do czterech różnych spraw podatkowych, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę należy ustalić, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. i ewentualnie wszcząć postępowanie podatkowe, wydając postanowienie dotyczące tylko tego roku.

Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółdzielni A w J. G. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) organ ten, działając m. in. w oparciu o art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst. jedn.: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. - dalej: u.p.o.l.), określił Spółdzielni zobowiązanie w tym podatku w kwocie [...]. Uzasadniał, że będące własnością strony grunty, w świetle § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), stanowią użytki kopalne, opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Dowodził, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, iż sporna w sprawie nieruchomość została zakwalifikowana i oznaczona w ewidencji symbolem "K" (użytek kopalny), nie zaś "N" (nieużytek). Podsumowując organ podatkowy stwierdził, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r. strona błędnie przyjęła, iż w/w grunty stanowią nieużytki zwolnione od opodatkowania, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Dalej Burmistrz Miasta i Gminy W. zauważył, że użyczenie nieruchomości Radzie Sołeckiej wsi S., w celach rekreacyjnych, nie tworzy sytuacji określonej w art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., stanowiącej, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają nieruchomości zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego. Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., decyzją z [...] r. (nr [...]), decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. Kolegium podzieliło pogląd, iż podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi treść art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ odwoławczy zauważył, że sporna nieruchomość, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów (wg stanu na 2003 r.), sklasyfikowana była w ewidencji gruntów jako użytek kopalny, oznaczony symbolem "K". Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, iż organ pierwszej instancji prawidłowo określił stronie wysokość podatku od nieruchomości za 2003 r., przyporządkowując grunt, będący jej własnością, do kategorii tzw. gruntów pozostałych.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż organy podatkowe nie posiadają kompetencji dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków, oraz, że klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu podatkowym. Podkreślił, że dla określenia zobowiązania podatkowego miarodajne są dane istniejące w ewidencji gruntów w okresie, którego decyzja dotyczy. W związku

z tym uznał, iż przedłożona przez stronę kserokopia decyzji Starosty L.

z dnia [...] r., dotycząca zmiany klasyfikacji spornych gruntów, nie może mieć wpływu na wymiar podatku za 2003 r. Organ drugiej instancji wywiódł, że

w sytuacji strony nie będzie miała zastosowania norma art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Dowodził, iż użyczenie spornej działki Radzie Sołeckiej, w celach rekreacyjnych, nie czyni zadość dyspozycji w/w regulacji. Organ odwoławczy wskazał, iż chybione są również pozostałe zarzuty odwołania. Motywował, że w sprawie zapewniono stronie czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego. Dodał, iż zaskarżona odwołaniem decyzja skierowana została prawidłowo na adres siedziby Spółdzielni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, tj.

- art. 121 i 124 w związku z art. 187 i 235 O.p. poprzez nie rozpatrzenie wszystkich zarzutów zgłoszonych przez podatnika w toku postępowania podatkowego;

- art. 122 wskutek pominięcia istotnych dla sprawy dowodów;

- art. 247 § 1 pkt 4 O.p. przejawiające się wydaniem decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

- art. 192 § 1 O.p. przez nie poinformowanie strony o przeprowadzonych dowodach;

- art. 210 § 1 pkt 3 O.p. w wyniku nie wskazania adresata decyzji,

- art. 210 § 4 O.p. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji,

- naruszenie przepisów postępowania przez: pominięcie stanu prawnego dotyczącego okresu, którego dotyczyła wydana decyzja; brak stwierdzenia, czy decyzja ta dotyczy całościowego opodatkowania podmiotu, czy tylko spornej nieruchomości; określenie zobowiązania podatkowego, które wygasło w wyniku przedawnienia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie, że jedyną podstawą do ustalenia wymiaru podatku jest zapis w ewidencji gruntów pomimo niezgodności zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym;

- art. 2 ust. 3 u.p.o.l. wskutek dokonania wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości zajętej na potrzeby organów jednostki samorządu terytorialnego;

- art. 7 u.p.o.l. przez objęcie opodatkowaniem gruntów stanowiących nieużytki.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W dodatkowym piśmie procesowym strona skarżąca argumentowała, że orzekające

w sprawie organy podatkowe winny były dopuścić dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 194 § 3 O.p. Dodała, iż organy te naruszyły w/w przepis w stopniu mającym wpływ na ostateczny wynik sprawy. Podniosła, że przedłożona przez nią decyzja Starosty L. stanowi skuteczny przeciwdowód wobec zapisów ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W poddanej kognicji Sądu sprawie, spór dotyczy określenia Spółdzielni A w J. G. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Istota sporu sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy należące do strony grunty stanowiły - podlegające opodatkowaniu - użytki kopalne, na co wskazywały zapisy ewidencji gruntów i budynków, czy też - zwolnione od opodatkowania - nieużytki, co wynikało z faktycznego stanu tychże gruntów. Dodatkowo strony spierają się co do tego, czy będące własnością Spółdzielni grunty podlegają opodatkowaniu, w sytuacji, kiedy zostały one użyczone Radzie Sołeckiej w celach rekreacyjnych.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. nie wskazuje na naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, w stopniu, który nakazywałby wyeliminowanie tejże decyzji z obrotu prawnego.

Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd wywodzi, że w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r., należycie ustalając materialno - prawną podstawę podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi natury procesowej Sąd wskazuje, iż stosownie do brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję,

a w konsekwencji uchylenie tej decyzji (w całości bądź w części), następuje w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (podkreślenie Sądu), bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (podkreślenie Sądu).

Wykładnia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. wskazuje jednoznacznie, że nie każde naruszenie przepisów, zarówno procesowych, jak i materialnych, będzie skutkowało uchyleniem decyzji. Z treści w/w regulacji wyraźnie bowiem wynika, iż wyeliminowanie

z obrotu prawnego decyzji, poprzez jej uchylenie, nastąpi tylko w razie kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa, w więc takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (dot. przepisów postępowania), bądź miało wpływ na wynik sprawy (dot. prawa materialnego). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń procesowych na treść orzeczeń.

W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r. (sygn. akt. II GSK 332/00, LEX nr 193380) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że brzmienie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, iż obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Dalej Sąd ten wskazał, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się podjęciem rozstrzygnięcia bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. W powołanym wyroku podkreślono, że obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisów postępowania, którym organ administracji uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

Sąd zauważa, iż prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia regulacji procedury podatkowej przez faktyczne nie przeanalizowanie wszelkich zgłaszanych przez stronę twierdzeń i zarzutów. Dokonując jednak oceny zarzutów strony skarżącej, co do których organy podatkowe nie odniosły się, Sąd stwierdza, że brak ustosunkowania się do tych zarzutów nie miał istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Postawiona teza stanowi wynik - niewymagającej dowodu - analizy treści tych zarzutów w powiązaniu z przedmiotem sprawy

i poczynionymi przez organy podatkowe ustaleniami. I tak, oczywiście niezasadny jest zarzut wskazujący na brak możliwości określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. wskutek jego wygaśnięcia, spowodowanego przedawnieniem. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się

z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odnośnie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r., powstałego z mocy prawa, przedawnienie nastąpi dopiero z końcem 2008 r. W sprawie niewątpliwie nie mogło mieć miejsca naruszenie art. 192 § 1 O.p., poprzez brak informowania strony o przeprowadzeniu dowodów, z tej prostej przyczyny, że organy podatkowe nie prowadziły dowodów z zeznań świadków, biegłych, czy też oględzin (rozstrzygnięcia w sprawie dokonano w oparciu o będące w posiadaniu organów dokumenty oraz dowody dostarczone przez stronę). Skarżącej - realizując normę art. 123 § 1 i art. 200 O.p. - zapewniono natomiast czynny udział w postępowaniu, co wynika jednoznacznie z akt sprawy (przed wydaniem decyzji w obu instancjach stronie wyznaczono m. in. termin do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego). Znaczenia w sprawie nie miał także zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o podatku rolnym w sytuacji, gdy sporne grunty, zgodnie z zapisami ewidencyjnymi, nie stanowiły użytków rolnych. Oczywiście chybiony jest zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 O.p. przez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Zauważa się, że ostateczną decyzją z dnia [...] r.

(nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło pierwotnie wydaną w sprawie decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W decyzji tej jednak nie przesądzono ostatecznie

o przedmiocie postępowania, czyli podatku od nieruchomości za 2003 r. Wskazać należy, że w sprawie nie miała miejsca sytuacja, w której prowadzono dwa odrębne postępowania. Wydane ponownie postanowienie o wszczęciu postępowania było bowiem następstwem konieczności sanowania uchybień, które zawierało pierwotnie wydane postanowienie, a które to uchybienia stanowiły podstawę uchylenia decyzji przez organ odwoławczy. Sąd stwierdza przy tym, iż w zaistniałej sytuacji nie zachodziła potrzeba formalnej eliminacji pierwszego postanowienia, jak również możliwość umorzenia postępowania wszczętego tym postanowieniem. W sprawie nie naruszono znacząco również art. 210 § 4 O.p., poprzez nie ustosunkowanie się do tego zarzutu, w sytuacji, w której faktycznie wskazano w uzasadnieniach decyzji mające bezpośredni wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie udowodnione fakty oraz dowody, którym dano wiarę, jak i przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. W treści uzasadnień powołano także podstawę prawną decyzji. Pozbawiony podstaw był kolejny zarzut dotyczący pominięcia stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie, jak i zarzut naruszenia art. 122 O.p. Decyzje wyraźnie wskazują również na zakres opodatkowania, czyli podatek od nieruchomości za 2003 r.

Podsumowując należy przyjąć, iż brak szczegółowego odniesienia się do w/w zarzutów podatnika i poprzestanie na stwierdzeniu, że są one całkowicie nieuzasadnione, pomimo, iż stanowi to działanie naganne z punktu widzenia zasad procedury podatkowej, w rozpoznawanej sprawie - ze względu na oczywistą bezzasadność tych zarzutów - nie miało wpływu na ostateczny wynik sprawy, w stopniu, który nakazywałby uchylenie zaskarżonych decyzji.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi Sąd stwierdza, że prawną podstawę zapadłych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w czasie, którego dotyczyła zaskarżona decyzja (m. in. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Prawa geodezyjnego i kartograficznego) oraz przepisy procesowe, obowiązujące w dacie prowadzenia postępowania podatkowego. Sama okoliczność powołania niewłaściwych numerów dzienników ustaw, w których stosowane przepisy były publikowane (ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - organ pierwszej instancji, Prawa geodezyjnego i kartograficzne - organ odwoławczy) nie ma natomiast wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Sąd stwierdza, że wydane w sprawie decyzje wskazują, iż wymiar zobowiązania dotyczy podatku od nieruchomości za 2003 r. Dokonanie tego wymiaru spowodowane było faktem, iż strona w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości nie objęła podatkiem gruntów stanowiących użytki kopalne. W deklaracji skarżąca wykazała, jako przedmiot opodatkowania, tylko sporną nieruchomość, uznając ją za nieużytek zwolniony od opodatkowania. Dlatego też należy przyjąć, że wydane w sprawie decyzje obejmują całościowe opodatkowanie strony z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003, co wynika z treści tych decyzji. Oczywiście chybiony jest także zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego prawidłowo ustaliły stan sprawy, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy te nie pominęły żadnego znaczącego dowodu, w tym - nie mającej wpływu na wynik sprawy - decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów z 2007 r.

Jako niezasadny należało potraktować zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 O.p. poprzez brak oznaczenia strony/adresata decyzji. W sentencji decyzji organu pierwszej instancji wskazano bowiem, że jest ona skierowana do strony, tj. Spółdzielni A w J. G., co należy uznać za wystarczające. Sąd stwierdza, że idealna sytuacja miałaby miejsce wtedy, gdyby w sentencji dokonano indywidualizacji podatnika podając adres jego siedziby (co uczynił organ odwoławczy), czy też Numer Identyfikacji Podatkowej. Owej indywidualizacji organ pierwszej instancji dokonał natomiast w uzasadnieniu decyzji, wskazując na adres siedziby Spółdzielni. Zauważa się, że decyzja została prawidłowo doręczona na podany przez stronę adres jej siedziby.

Dalej Sąd zauważa, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 194 § 3 O.p. przez nie przeprowadzenie dowodu przeciw dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, w sytuacji, kiedy strona taki przeciwdowód przedłożyła. Sąd stwierdza, że przedstawiona przez stronę decyzja Starosty L. z dnia [...] r. o zmianie klasyfikacji spornych gruntów z użytków kopalnych na nieużytki (wskazująca, iż grunty te stanowią nieużytki od 25 lat) nie działa wstecz, nie stanowiąc zarazem skutecznego przeciwdowodu dla dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, obowiązującego w dacie, której dotyczy wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości. Reasumując należy przyjąć, iż zmiana kwalifikacji spornych gruntów dokonana w 2007 r. nie może oddziaływać na zobowiązanie podatkowe skarżącej Spółdzielni w podatku od nieruchomości za rok 2003 (patrz: prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 689/05). Stąd też Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 194 O.p.

Sąd stwierdza, że w sprawie znalazła odzwierciedlenie zasada zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), wyrażająca się w tym, iż uchybienia organów prowadzących postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla podatnika. Poczynione przez orzekające w niniejszej sprawie organy, wyżej opisane, uchybienia nie miały bowiem wpływu na ostateczny wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie naruszono także zasady przekonywania, ukształtowanej w art. 124 O.p., która nakazuje wyjaśniać stronom postępowania przesłanki, które stały u podstaw takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, w taki sposób, aby wytworzyć przekonanie, iż sprawa nie mogła być załatwiona inaczej. Zdaniem Sądu, organy podatkowe powołały wyczerpującą argumentację faktyczno - prawną, wskazującą podstawę opodatkowania spornych gruntów oraz fakt nie podlegania tychże gruntów żadnemu ze zwolnień przewidzianych w ustawie podatkowej. Sąd zauważa, że prowadząc postępowanie w sprawie ustalono należycie stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz regulacji art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w powiązaniu

z art. 180 § 1 O.p., nakazującym - jako dowód - dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przy czym Sąd wskazuje, iż w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie były uprawnione do weryfikowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (dokonania zmian w tej ewidencji należało dokonać w ramach procedury przed właściwymi organami) gdyż postępowanie to nie może prowadzić do zaliczenia gruntu - dla celów podatkowych - do innej niż wynika to z ewidencji grupy użytków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 980/07). Zaznaczyć należy, że to na podstawie zebranego materiału dowodowego organy podatkowe oceniły, iż należące do strony grunty stanowią użytki kopalne, opodatkowane podatkiem od nieruchomości, nie zaś nieużytki, zwolnione od opodatkowania, czy też grunt nie podlegający opodatkowaniu, jako przekazany na potrzeby jednostki samorządu terytorialnego. Powyższe czyni zadość zasadzie swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p.

Dokonując oceny zarzutów skargi natury materialnej Sąd stwierdza, że także i te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

W szczególności, pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, iż jedyną podstawą wymiaru podatku od nieruchomości jest zapis w ewidencji gruntów, pomimo niezgodności tego zapisu ze stanem rzeczywistym. Zauważa się, że dokonując określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok badany, jako podstawę prawną tego wymiaru przyjęto ustawę podatkową, tj. art. 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który wyraźnie normuje, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 21 ust. 1 tego Prawa stanowi więc formalno - prawną podstawę kwalifikacji przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, m. in. gruntów, w tym zakresie wpływając na podstawę wymiaru podatku. Powyższe wskazuje, iż dokonując wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru tego podatku niż dane zawarte w dokumencie urzędowym jakim jest ewidencja gruntów i budynków, stanowiąca dowód tego, co zostało w niej stwierdzone, zgodnie

z treścią art. 194 § 1 O.p. Organ podatkowy wymierzając podatek jest wręcz obowiązany przyjąć istnienie faktów stwierdzonych przedmiotowym dokumentem. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie, z właściwej ewidencji, według stanu z okresu, którego dotyczy zobowiązanie, wynikało, że stanowiąca przedmiot opodatkowania nieruchomość została sklasyfikowana jako użytek kopalny, to organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego, związane były one bowiem treścią stosownej ewidencji. Należy wskazać, iż w przywoływanym już wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla organów podatkowych ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę wymiaru podatków, które to organy związane są jej treścią.

Mając na uwadze poczynione ustalenia, zgodnie z którymi podstawę określenia charakteru gruntu dla celów podatkowych stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, Sąd stwierdza, że w sprawie nie naruszono regulacji art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalniającej od opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki. Będące bowiem własnością strony grunty zostały zakwalifikowane i oznaczone w ewidencji symbolem "K" (użytek kopalny), nie zaś "N" (nieużytek). Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, iż: "Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich". Wyłączenie od opodatkowania wskazanych w cyt. przepisie nieruchomości stanowi konsekwencję faktu, że nieruchomości te nie odpowiadają podstawom ekonomicznym podatku od nieruchomości, tj. z założenia nie mają przynosić przychodów, nie stanowią lokaty kapitału i nie posiadają walorów rekreacyjnych (por. A. Hanusz, P. Czerski, Gminne podatki i opłaty budżetowe, Kraków 2004, s. 20-24). Nieruchomości takie stanowią np. służące celom publicznym grunty zajęte na potrzeby urzędu gminy, czy też budowle drogowe. Podobny pogląd wyraził L. Etel (por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Białystok 2005, s. 100-101) wywodząc, iż art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l odnosi się przede wszystkim do nieruchomości lub ich części zajętych na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz, że przepis ten dotyczy

w zasadzie siedzib tych organów w postaci budynków odpowiednich urzędów, obsługujących funkcjonowanie tychże organów.

Dokonując wykładni art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., podzielając powołane wyżej poglądy doktryny, Sąd stwierdza, że dyspozycja tego przepisu nie obejmuje sytuacji zaistniałej

w sprawie, tj. przypadku użyczenia nieruchomości Radzie Sołeckiej w celach rekreacyjnych.

Sąd zauważa, iż na zmianę stanowiska w sprawie nie mają wpływu powołane przez stronę orzeczenia sądów administracyjnych.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.