Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1178/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 277 poz 1634
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie prawa wykonywania zawodu lekarza oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej po rozpoznaniu odwołania W. S. od uchwały Nr [...]Okręgowej Rady Lekarskiej [...]Izby Lekarskiej z dnia [...]października 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania Panu W.S. ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza w celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia lekarskiego egzaminu państwowego, wpisania na listę członków oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów działając na podstawie art. 40 ust.4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 z późn. zm.), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późń. zm.) – utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej.

W uzasadnieniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wskazało, iż uchwałą Nr [...] Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 grudnia 2013 r i przeprowadzeniu postępowania odmówiła przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza Panu W. S. w celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia lekarskiego egzaminu państwowego, wpisania na listę członków oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.

W uzasadnieniu uchwały organ I instancji wskazał, że wnioskujący nie spełnia wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty - nie wykazuje nienagannej postawy etycznej. Organ uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w przypadku Pana W. S. zachodzą okoliczności, które zgodnie z Kodeksem Etyki Lekarskiej w rozumieniu wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza.

Za okoliczności te organ uznał zaangażowanie się W. S. w działalność uzdrowicielską, jak również nielegalne udzielanie bez posiadania stosownych uprawnień wymaganych przepisami, świadczeń zdrowotnych.

Przez zaangażowanie w działalność uzdrowicielską organ I instancji uznał członkostwo Pana W. S. w Naczelnej Izbie Uzdrowicielskiej z siedzibą w K. i działalność uzdrowicielską wykonywaną zgodnie z uprawnieniami nadanymi przez tę Izbę, co potwierdzają dokumenty wydane przez Naczelną Izbę Uzdrowicielską w K. oraz pisemne wyjaśnienia wnioskodawcy zawarte w pismach kierowanych do [...] Izby Lekarskiej oraz do Ministerstwa Zdrowia, znajdujące się w aktach sprawy jako dopuszczone jako dowód w sprawie:

3) zaświadczenie nr [...] o prawie wykonywania praktyki uzdrowicielskiej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ważne do dnia 12 sierpnia 1999 r.

4) zaświadczenie o nadaniu międzynarodowego tytułu dydaktycznego profesora doktora oraz specjalisty oraz upoważnienie do sprawowania funkcji kierowniczej i kontrolnej wobec wszystkich uzdrowicieli wykonujących praktykę uzdrowicielską na terenie miasta C. ważne na okres do dnia 12 sierpnia 1999 r.

5) zaświadczenie Naczelnej Izby Uzdrowicielskiej III RP, wskazujące, że Pan W. S. jest Przewodniczącym Miejskiej Izby Uzdrowicielskiej w C.,

6) dokumenty z dnia 12 sierpnia 1998 r. wystawione przez Naczelną Izbę Uzdrów cielska potwierdzające posiadanie przez Pana W.S. uprawnień uzdrowicielskich, w tym certyfikat weryfikacji jego umiejętności oraz wiedzy pozwalających na wywieranie pozytywnego wpływu na składniki morfologiczne krwi i moczu, informację o pozytywnym wyniku testu w zakresie uzdrawiania na odległość oraz zaświadczenie o uzyskaniu tytułu doktora w zakresie uzdrawiania duchowego,

7) pismo wnioskodawcy z dnia 18 lutego 2002 r. skierowane do [...] Izby Lekarskiej, w którym Pan W. S. oświadczył, iż jako członek Naczelnej Izby Uzdrowicielskiej RP posiada prawo wykonywania praktyki uzdrowicielskiej na obszarze RP. Zaangażowanie w praktykę uzdrowicielską potwierdza także jej stosowanie wobec chorych potrzebujących pomocy, stosując najnowsze metody Eriksona i Rossiego,

8) pismo z dnia 12 stycznia 2002 r. skierowane do Ministerstwa Zdrowia, w którym wnioskodawca potwierdził, że wykonywał praktykę uzdrowicielską według własnej metody - terapii skojarzonej.

Ponadto Pan W. S. w trakcie posiedzenia Rady w dniu [...] kwietnia 2014 r. wyjaśnił, ze nieporozumieniem jest przypisywanie mu prowadzenia działalności uzdrowicielskiej i leczenia na odległość. Podkreślił, iż miał uprawnienia do prowadzenia działalności uzdrowicielskiej wydane przez Naczelną Izbę Uzdrowicielską w K., ale działalności takiej nigdy nie prowadził. Zaprzeczył również, że złożył z wynikiem pozytywnym test uzdrawiania na odległość.

Organ I instancji wskazał również, że na dokonanie negatywnej postawy etycznej W. S. ma wpływ postępowanie karne, które toczyło przeciwko niemu w Sądzie Rejonowym w Ż. o to że:

9) w okresie od roku 2004 r. do dnia 8 października 2006 r. w Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie posiadając uprawnień wymaganych przepisami udzielał świadczeń zdrowotnych, polegających na rozpoznawaniu chorób i leczeniu, to jest o czyn określony w art. 58 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,

10) w okresie od 2004 r. do dnia 8 października 2006 r. w Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzał do obrotu produkty lecznicze w postaci mieszanek ziół nie posiadając pozwoleń na dopuszczenie ich do obrotu, tj. o czyn z art. 124 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Postępowanie to, co prawda zostało umorzone wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. ze względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości, jednakże nie pozostaje bez wpływu na ocenę postawy etycznej.

Z tych względów wobec nie spełniania wymogu postawy etycznej uchwałą Nr [...] Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 grudnia 2013 r i przeprowadzeniu postępowania odmówiła przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza Panu W. S. w celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia lekarskiego egzaminu państwowego, wpisania na listę członków oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.

Od wyżej wymienionej uchwały Pan W. S. wniósł odwołanie. Odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji wskazał, iż

zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634 z późn. zm.) okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie, która jest obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą, lub dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymienione w wykazie , o którym mowa w art. 6b ustawy, lub dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny zgodnie o odrębnymi przepisami, posiada pełną zdolność do czynności prawnych, posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty oraz wykazuje nienaganna postawę etyczną. W świetle art. 6 ust. 2 pkt 2 i ust. 6 ustawy za wystarczające w celu spełnienia wymagania nienagannej postawy etycznej uważa się złożenie oświadczenia o następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej".

Stosownie zaś do postanowień § 12 ust. 13 Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, wpisywania na listę członków okręgowej izby lekarskiej i wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, prowadzenia okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 30/1OA/I Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 3 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów w przypadku, gdy okręgowa rada lekarska rozpatrując wniosek uzna na podstawie uzyskanych informacji, że dotychczasowa postawa etyczna lekarza nie daje rękojmi właściwego wykonywania przez niego zawodu, może podjąć uchwałę o odmowie przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza.

Z treści powoływanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wynika, iż osoba ubiegająca się o przyznanie ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza powinna między innymi wykazywać nienaganną postawę etyczną i w tym celu składa oświadczenie o treści wskazanej w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ustawodawca w tym przepisie wskazał, że za wystarczające w zakresie wymagania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy uznaje się złożenie oświadczenia o określonej w tym przepisie treści, ustanawiając domniemanie, że wnioskodawca ubiegający się o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, który złożył stosowne oświadczenie, wykazuje nienaganną postawę etyczną. Domniemanie to może zostać jednak przez podmiot, który wywodzi z niego skutki prawne obalone w przypadku, gdy uzyska wiarygodną informację, dotyczącą postawy etycznej, mogącą mieć wpływ na podjęcie i wykonywanie zawodu lekarza. W rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy może podjąć uchwałę o odmowie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy W. S. podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii niespełniania przez niego warunku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty tj. wykazywania nienagannej postawy etycznej.

Za okoliczności, które wskazują na niespełnianie wymogów określonych w ww. przepisie uznano zaangażowanie się Pana W. S. w działalność uzdrowicielską, jak również nielegalne udzielanie świadczeń zdrowotnych bez posiadania stosownych uprawnień wymaganych przepisami.

Przez zaangażowanie w działalność uzdrowicielską organ I instancji uznał członkostwo Pana W. S. w Naczelnej Izbie Uzdrowicielskiej z siedzibą w K. i działalność uzdrowicielską wykonywaną zgodnie z uprawnieniami nadanymi przez te Izbę, co potwierdzają dokumenty wydane przez Naczelną Izbę Uzdrowicielską w K. oraz pisemne wyjaśnienia wnioskodawcy zawarte w pismach kierowanych do [...] Izby Lekarskiej oraz do Ministerstwa Zdrowia, znajdujące się w aktach sprawy jako dopuszczone jako dowód w sprawie:

- zaświadczenie nr [...]o prawie wykonywania praktyki uzdrowicielskiej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ważne do dnia 12 sierpnia 1999 r.

- zaświadczenie o nadaniu międzynarodowego tytułu dydaktycznego profesora, doktora oraz specjalisty oraz upoważnienie do sprawowania funkcji kierowniczej i kontrolnej wobec wszystkich uzdrowicieli wykonujących praktykę uzdrowicielską na terenie miasta C. ważne na okres do dnia 12 sierpnia 1999 r.

- zaświadczenie Naczelnej Izby Uzdrowicielskiej III RP, wskazujące, że Pan W. S. jest Przewodniczącym Miejskiej Izby Uzdrowicielskiej w C.,

- dokumenty z dnia 12 sierpnia 1998 r. wystawione przez Naczelną Izbę Uzdrowicielską, potwierdzające posiadanie przez Pana W. S. uprawnień uzdrowicielskich, w tym certyfikat weryfikacji jego umiejętności oraz wiedzy pozwalających na wywieranie pozytywnego wpływu na składniki morfologiczne krwi i moczu, informację o pozytywnym wyniku testu w zakresie uzdrawiania na odległość oraz zaświadczenie o uzyskaniu tytułu doktora w zakresie uzdrawiania duchowego,

- pismo wnioskodawcy z dnia 18 lutego 2002 r. skierowane do [...] Izby Lekarskiej, w którym Pan W. S. oświadczył, iż jako członek Naczelnej Izby Uzdrowicielskiej RP posiada prawo wykonywania praktyki uzdrowicielskiej na obszarze RP. Zaangażowanie w praktykę uzdrowicielską potwierdza także jej stosowanie wobec chorych potrzebujących pomocy, stosując najnowsze metody Eriksona i Rossiego

- pismo z dnia 12 stycznia 2002 r. skierowane do Ministerstwa Zdrowia, w którym wnioskodawca potwierdził, że wykonywał praktykę uzdrowicielską według własnej metody - terapii skojarzonej.

Organ odwoławczy za nieetyczny uznał fakt współpracy Pana W. S.na terenie RP z podmiotem stosującym praktyki uzdrowicielskie, tj. Naczelną Izba Uzdrowicielską w K.. Taka współpraca z organami uzdrowicielskimi podważa zaufanie do zawodu lekarza, który powinien posługiwać się zweryfikowaną naukowo wiedzą medyczną. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej lekarzowi nie wolno stosować w praktyce działań paramedycznych, a także firmować ich własnym nazwiskiem. Stosowanie w praktyce działań paramedycznych należy uznać za postępowanie, które podważa zaufanie do zawodu w rozumieniu art. 1 ust. 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej.

Ponadto organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji, że zawód lekarza jest zawodem zaufania publicznego, w stosunku do którego jako element niezbędny do wykonywania tego zawodu należy uznać spełnienie kryterium podwyższonego zaufania, bez którego realizowanie czynności faktycznych prawnych byłoby niemożliwe. Można zatem mówić o szczególnych kwalifikacjach osobistych, obywatelskich, ale również etycznych i moralnych, gdyż wykonywanie tego zawodu wiąże się ze spełnieniem misji społecznej. Bez właściwego zachowania zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym nie można mówić o niezbędnym prestiżu zawodowym i niezbędnym zaufaniu pacjenta, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2008 r. sygn. akt: VII SA/Wa 181/08 w sprawie ze skargi Pana W. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...].

Zdaniem organu II instancji ustawodawca określając w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty warunki dopuszczenia do wykonywania zawodu kierował się interesem innych podmiotów a także potrzebą stworzenia gwarancji, że świadczący usługi medyczne będą je wykonywać należycie. Pacjent powinien mieć gwarancję, że lekarz będzie wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością, do czego zobowiązuje lekarza art. 4 powoływanej wyżej ustawy. W ocenie organu odwoławczego takiej gwarancji nie daje lekarz, który posiadał lub posiada uprawnienia praktyk uzdrowicielskich, które zostały potwierdzone określonymi dokumentami uprawniającymi do wykonywania takiej praktyki, a dodatkowo przyjął za swoje zasługi od Naczelnej Rady Uzdrowicielskiej tytuł honorowy profesor doctor & great master w zakresie uzdrowicielstwa a także otrzymał upoważnienie do sprawowania funkcji kierowniczej i kontrolnej wobec wszystkich uzdrowicieli w C., co świadczy jednoznacznie o aktywnej działalności w strukturach Naczelnej Izby Uzdrowicielskiej.

Na dokonanie oceny negatywnej postawy etycznej pana W. S. zdaniem organu II instancji ma również wpływ postępowanie karne, które toczyło przeciwko niemu w Sądzie Rejonowym w Ż. o to że:

- w okresie od roku 2004 r. do dnia 8 października 2006 r. w Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie posiadając uprawnień wymaganych przepisami udzielał świadczeń zdrowotnych, polegających na rozpoznawaniu chorób i leczeniu, to jest o czyn określony w art. 58 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,

- w okresie od 2004 r. do dnia 8 października 2006 r. w Ż. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzał do obrotu produkty lecznicze w postaci mieszanek ziół nie posiadając pozwoleń na dopuszczenie ich do obrotu, tj. o czyn z art. 124 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Postępowanie to, co prawda zostało umorzone wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] kwietnia 2013 r. ze względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości, jednakże nie pozostaje bez wpływu na ocenę postawy etycznej . Czyny te zostały zrealizowane, i oznacza to, że nie można ich ocenić pozytywnie z punktu widzenia etyki. Pan W. S. udzielał świadczeń zdrowotnych, polegających na rozpoznawaniu chorób i leczeniu, nie posiadając do tego uprawnień, w prywatnym mieszkaniu nie spełniającym wymogów do prowadzenia gabinetu lekarskiego, a zatem w warunkach podważających zaufanie do wykonywania zawodu lekarza. Ponadto współpracował z Panią L. M. - osobą nie posiadającą uprawnień medycznych, z którą wprowadzał do obrotu produkty lecznicze w postaci mieszanek ziół nie posiadając pozwolenia dopuszczenia ich do obrotu.

Za naganne uznano również prowadzenie przez pana W. S. gabinetu lekarskiego bez posiadania wpisu w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą w pomieszczeniu nie spełniającym wymogów określonych przepisami praw oraz fakt udzielania świadczeń pomimo braku uprawnień do wykonywania zawodu lekarza na terenie RP. Podobnie za naganne etycznie należy uznać wprowadzanie do obrotu przez pana W. S. produktów leczniczych w postaci mieszanek ziół nie posiadając pozwoleń na dopuszczenie ich do obrotu. Postępowanie takie narusza art. 57 ust. 1 Kodeksu Etyki Lekarskiej, zgodnie z którym lekarzowi nie wolno posługiwać się metodami uznanymi przez naukę za szkodliwe, bezwartościowe lub nie zweryfikowanymi naukowo. Niewątpliwie taką nie zweryfikowaną naukowo dziedziną jest ziołolecznictwo, a ponadto, aby wprowadzać do obrotu zioła należy posiadać stosowane zezwolenia.

Z tych względów organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu I instancji w przedmiocie niespełniania przez Pana W. S. wymogu nienagannej postawy etycznej, określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, warunkującego przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza. Wobec tego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że za niezasadny należy uznać zarzut, że wnioskodawca spełniał wszystkie ustawowe wymogi niezbędne do przyznania prawa wykonywania zawodu, w tym nienaganną postawę etyczną z uwagi na złożenie oświadczenia o treści określonej w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W przepisie tym ustawodawca ustanowił domniemanie, że wnioskodawca ubiegający się o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, który złożył stosowne oświadczenie, wykazuje nienaganną postawę etyczną. Domniemanie to zostało jednak obalone poprzez wykazanie na podstawie zebranego materiału dowodowego, że Pan W. S. nie wykazuje się nienaganną postawą etyczną.

Ponadto umorzenie wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia kwietnia 2013 r. sygn. akt: [...] postępowania karnego wobec Pana W. S. ze względu na znikomy stopień społecznej szkodliwości nie pozostaje bez wpływu na ocenę postawy etycznej . Wskazano, że Sąd umorzył postępowanie, pomimo realizacji przez oskarżonego znamion przypisywanych mu czynów, z uwagi na atypowo niską ich szkodliwość. Nie oznacza to jednak, że można popełnienie tych czynów ocenić pozytywnie z punktu widzenia etyki.

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. S..

Zaskarżonej uchwale zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, a to:

1) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. 2015, 464 )

2) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. 2015, 464 ),

3) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. 2015, 464),

które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie prawa procesowego, poprzez:

1) bezzasadne przyjęcie, że w sprawie toczącej się przed Okręgową Radą Lekarską w [...] Izbie Lekarskiej z wniosku W. S. z dnia 3 grudnia 2013r. został dopuszczony jedynie ten sam materiał dowodowy, na którym opierał się WSA w Warszawie wydając wyrok w dniu 16 listopada 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1351/01, mocą którego została oddalona skarga W. S. na uchwalę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej W. z dnia [...]maja 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania W. S. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisanie na listę członków oraz wpisu do rejestru [...]Izby Lekarskiej,

2) bezpodstawne, dowolne ustalenie, że wnioskodawca W. S., w świetle zebranego materiału dowodowego na dzień [...] marca 2015r. (data wydania zaskarżonego aktu ) nie spełniał wymogu nienagannej postawy etycznej.

Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwały ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej miał fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1351/09 oddalił skargę W. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie w przedmiocie odmowy przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków oraz wpisu do rejestru izby lekarskiej.

Oddalając skargę Sąd podzielił stanowisko organów co do tego, że za okoliczności, które wskazują na niespełnienie przez skarżącego wymogów określonych w art. 5 ust. 1 pkt. 5 ustawy należy uznać zaangażowanie się Skarżącego w działalność uzdrowicielską oraz udzielanie świadczeń z zakresu tzw. medycyny niekonwencjonalnej. "O ile Sąd nie podzielił stanowiska organu co do tego, że stosowanie niekonwencjonalnych metod leczenia takich jak ziołolecznictwo, homeopatia, irydologia wskazuje na naganną postawę etyczną w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, o tyle nie można organowi zarzucić działania poza granicami uznania administracyjnego czy wręcz w warunkach dowolności jeśli chodzi o zarzut zaangażowania się w/w działalność uzdrowicielską. Natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na zaangażowanie się skarżącego w taką działalność."

"Należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że wskazane okoliczności związane z działalnością uzdrowicielską mogły skutkować odmową przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza. Zgodnie bowiem z art. 57 Kodeksu Etyki Lekarskiej lekarzowi nie wolno posługiwać się metodami uznanymi przez naukę za szkodliwe, bezwartościowe lub nie zweryfikowane naukowo. Nie wolno mu także współdziałać z osobami zajmującymi się leczeniem a nieposiadającymi do tego uprawnień. W innym miejscu Kodeks ten stanowi, że lekarz może podejmować leczenie po uprzednim zbadaniu pacjenta. Wyjątki stanowią sytuacje gdy porada lekarska może być udzielona wyłącznie na odległość. Skoro W. S. złożył z wynikiem pozytywnym test w zakresie uzdrawiania na odległość to pozostaje to w sprzeczności z art. 9 w/w Kodeksu. W tych warunkach należało przyjąć, że niezależnie od toczącego się postępowania karnego domniemanie zachowania nienagannej postawy etycznej w rozumieniu przepisów art 5 ust. 1 pkt. 5 zostało skutecznie obalone przez organ."

Stanowisko to zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. sygn.. akt II OSK 426/10.

W świetle powyższych okoliczności wskazać należy, iż zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 435 uw. 1, 2). Wynikający z orzeczenia stan związania ograniczony jest co do zasady do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, co nie oznacza jednak, ze dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można kierować się treścią uzasadnienia (B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 r., s. 477-478 uw. 4-7). Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (wyrok NSA z: 13 kwietnia 2010 r., I GSK 1071/08, Lex nr 594362; 24 marca 2010 r., I FSK 266/09, Lex nr 593861; 29 stycznia 2010 r., I FSK 1716/08, Lex nr 593683; 6 marca 2008 r., II IOSK 152/07, Lex nr 468722).

Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż kwestia zaangażowania Skarżącego w działalność uzdrowicielską oraz naruszenie art. 9 Kodeksu Etyki Lekarskiej poprzez nabycie uprawnień do leczenia na odległość zostały przesądzone w w/w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jednocześnie zauważyć należy, że prawie cała argumentacja Skarżącego podnoszona w trakcie postępowania przed organem I instancji jak i treść odwołania sprowadza się do negowania faktu prowadzenia działalności uzdrowicielskiej i leczenia na odległość.

Z przyczyn wskazanych wyżej taka argumentacja nie mogła skutecznie podważyć stanowiska organów, które w tym zakresie opierało się na prawomocnym rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu Skarżącego dotyczącego obrazy prawa procesowego wymienionego w punkcie 1 wskazać należy, że nie jest on zasadny. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie dołączył on żadnych nowych istotnych dowodów, które pozwalały by na odmienną od dotychczasowej ocenę postawy etycznej Skarżącego.

Sąd podziela również stanowisko organów dotyczące wpływu wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] kwietnia 2013 r. na ocenę postawy Skarżącego. Słusznie organy zauważają, że wyrokiem tym Skarżący nie został uniewinniony od stawianych mu zarzutów. Postępowanie karne Sąd umorzył z powodu znikomego stopnia społecznej szkodliwości, co oznacza, że czyny opisane w akcie oskarżenia faktycznie miały miejsce.

Niemniej godzi się zauważyć, że działalność stanowiąca podstawę odmowy przyznania W. S. ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza w celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia lekarskiego egzaminu państwowego, wpisania na listę członków oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów miała miejsce kilka bądź kilkanaście lat temu. Również czyny objęte aktem oskarżenia i oceniane przez Sąd Rejonowy w Ż. obejmują okres kilku lat przed orzekaniem przez organ I instancji.

Jednocześnie w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczności stanowiące podstawę odmowy uwzględnienia wniosku Skarżącego nie zawsze muszą oznaczać niemożność uwzględnienia wniosku w przyszłości.

Jednakże aby Skarżący mógł oczekiwać pozytywnego rozstrzygnięcia w swojej sprawie, nie może on skupiać się na kwestionowaniu dotychczasowych ustaleń organów samorządu lekarskiego i orzekających w sprawie sądów a winien wykazać, że jego zachowanie po zdarzeniach negatywnie ocenionych przez organy uległo takiej zmianie, że pozwala w sposób odmienny ocenić jego postawę etyczną.

Mając powyższe na uwadze, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.