Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 145/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2008 r. sprawy ze skargi A S.A. w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - na decyzję tegoż organu z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] i określającą: zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 0,00 zł, stratę podatkową w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na ww. podatek w wysokości [...] zł.

W skardze powyższej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., podnosząc w uzasadnieniu, iż decyzje te obarczone są wadami kwalifikowanymi, powodującymi ich nieważność. Wskazano również, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2006 r. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł ponadto, iż nieprawidłowe rozstrzygnięcia w zaskarżonych decyzjach, w zakresie rozpoznania kosztów uzyskania przychodów od usługi obrotu wierzytelnościami, potwierdzają poglądy doktryny oraz judykatury.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] r. Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek

skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności określonych w § 1 tegoż artykułu (tj. decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa jak również uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem zawartym w orzecznictwie, użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkoda wymagają skonkretyzowania w argumentacji wnioskodawcy (por. post. NSA z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. II FZ 452/2006 [w:] LexPolonica).

Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżących ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Tymczasem w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącej Spółki nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie tegoż wniosku ogranicza się jedynie do twierdzenia, iż decyzje te obarczone są wadami kwalifikowanymi, powodującymi ich nieważność oraz do argumentów mających uzasadnić uchylenie przedmiotowych decyzji w całości.

Warto przy tym wskazać, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a., to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, LEX nr 302251). Za podstawę wstrzymania wykonania decyzji nie może być zatem brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu wpadkowym - przed rozpoznaniem skargi - przeświadczenie o nieważności zaskarżonej decyzji. Zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego sprawę.

Zdaniem Sądu okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie wynikają również z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.