Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 473/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 458/11 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 458/11, oddalił skargę P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z [...] marca 2007 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane stwierdził wykonanie obowiązku polegającego na dostarczeniu projektu powykonawczego rozbudowanej części budynku mieszkalnego, oraz stwierdził, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia rozbudowanej części obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a także zobowiązał inwestora K. R. do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie do 30 kwietnia 2007 r.

Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2007 r. po rozpatrzeniu odwołania P. G., utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2007 r.

P. G. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. zarzucając "dyskryminację, stronniczość i szykanę prawną, mataczenie w sprawie, korupcję, rażącą przewlekłość postępowania, niedopełnienie obowiązków i przekroczenie swoich uprawnień, rażące poświadczenie nieprawdy i tworzenie fałszywych dokumentów, rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, rażące naruszenie wielu przepisów ustaw".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r., w części dotyczącej stwierdzenia wykonania obowiązku oraz w części zobowiązującej inwestora do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie, a w pozostałej części – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja z [...] kwietnia 2007 r. i utrzymana nią w mocy decyzja PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r. w części dotyczącej stwierdzenia obowiązku wynikającego z postanowienia z 7 września 2006 r., oraz w części dot. zobowiązania inwestora do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie rażąco narusza przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229), co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności, wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W pozostałej części dotyczącej tego "że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami części rozbudowanej budynku mieszkalnego" decyzja PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r., oraz utrzymująca ją w mocy w tej części decyzja Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r., są zgodne z prawem.

W sprawie PINB w Bydgoszczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz dokonaniu wizji lokalnej w dniu 15 marca 2006 r. i rozprawy administracyjnej w dniu 25 lipca 2006 r., postanowieniem z 7 września 2006 r., na podstawie art. 56 ww. ustawy – Prawo budowlane, nałożył na K. R. obowiązek przedłożenia w terminie do 15 grudnia 2006 r., projektu budowlanego powykonawczego, części rozbudowanej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...]/5, przy ul. [...] 8, w B. B., opracowanego na podstawie inwentaryzacji istniejącej części obiektu wraz z opinią techniczną. W dniu 15 grudnia 2006 r. K. R. złożyła w PINB sporządzoną inwentaryzację wraz z opinią techniczną, dotyczącą budynku mieszkalnego przy ul. [...] 8 w B. B..

WINB w decyzji z [...] kwietnia 2007 r., wskazał, że w niniejszym przypadku odnośnie rozbudowanej bez pozwolenia na budowę części budynku mieszkalnego usytuowanej na działce nr [...]/5 w B. B., mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., (zgodnie z normą odsyłającą zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane), ponieważ przedmiotowa rozbudowa części budynku mieszkalnego miała miejsce przed 1994 r.

Jak ustalono przedmiotowa działka nr [...]/5, na której usytuowana jest część budynku mieszkalnego oraz sąsiadująca działka nr [...]/6, na której znajduje się druga część przedmiotowego budynku, stanowiły jedną całość oznaczoną nr [...]/1, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Decyzją Wójta Gminy Białe Błota z 29 sierpnia 2003 r. dokonano podziału działki nr [...]/1 na działkę nr [...]/5 i nr [...]/6. Jak wynika z wymienionej decyzji nowo wydzielone działki wymienione w pkt 1 niniejszej decyzji, położone są w terenie oznaczonym symbolem E1O MN — teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z usługami.

Przepis art. 40 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., przewidywał legalizację obiektu budowlanego bądź jego części, dopiero po wykluczeniu przesłanek przymusowej jego rozbiórki określonych w art. 37 ww. ustawy.

Z akt sprawy wynika, iż w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw do orzeczenia przymusowej rozbiórki ww. części budynku mieszkalnego wybudowanej bez pozwolenia, na działce nr [...]/5 w B. B., albowiem samowolnie zrealizowana inwestycja, nie narusza ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Białe Błota zatwierdzonego uchwalą nr XXII/144/93 Rady Gminy Białe Błota z 28 czerwca 1993 r. oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i pogorszenia warunków zdrowotnych otoczenia.

Z pisma Wójta Gminy Białe Błota z 20 listopada 2008 r. oraz przesłanej przy tym piśmie kserokopii wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Białe Błota, wynika że ww. inwestycja nie narusza także ustaleń miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Białe Błota zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej Białe Błota nr XIX/113/87 opublikowany w Dz.Urz. W.R.N. Nr 24, poz. 206, z dnia 19 grudnia 1987 r., zgodnie z którym przedmiotowa działka leżała w terenie oznaczonym symbolem E 17 MN + U – tereny budownictwa jednorodzinnego.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy oraz przedłożoną przez inwestora inwentaryzację z 10 grudnia 2006 r., organy nadzoru budowlanego uznały, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia ww. części obiektu budowlanego, do stanu zgodnego z przepisami.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2009 r., po rozpoznaniu wniosku P. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2008 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podtrzymał argumenty zawarte w decyzji z 1[...] grudnia 2008 r.

P. G. wniosła skargę na powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 721/09, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności części decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r., oraz uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2008 r., w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r. oraz w pozostałej części postępowanie sądowe umorzył. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził, że "(...) kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Analiza treści tych przepisów prowadzi do wniosku, że postępowanie co do robót budowlanych (w tym także budowy obiektu budowlanego) wykonanych w warunkach samowoli budowlanej może zakończyć się w dwojaki sposób: albo nakazem rozbiórki obiektu lub jego części – jeżeli zostaną spełnione przesłanki określone w art. 37 ust. 1 tego prawa albo pozwoleniem na użytkowanie w przypadkach określonych w art. 42. Stanowisko to w sposób jednoznaczny reprezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu. Jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie. Skoro w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ prowadzący postępowanie w trybie zwykłym nie stwierdził konieczności dokonania zmian ani przeróbek zobowiązany był wydać decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie obiektu w oparciu o art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Wydana natomiast decyzja (w części stwierdzającej, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia ww. części obiektu budowlanego, do stanu zgodnego z przepisami) nie znajduje oparcia w treści wskazanego przepisu. Decyzja wydana w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter samoistny i jej celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem zamiast orzeczenia jego rozbiórki w trybie art. 37. Sąd nie podzielił stanowiska organu co do tego, że w zaskarżonej części decyzja z [...] kwietnia 2007 r. jak i z [...] marca 2007 r. nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. Proste zestawienie przepisu art. 40 z rozstrzygnięciem prowadzi do wniosku, że organ w sposób rażący naruszył w/w przepis. Zdaniem Sądu pozostawienie w obrocie prawnym ww. rozstrzygnięcia skutkuje brakiem zakończenia postępowania legalizacyjnego w przedmiocie stwierdzonej samowoli budowlanej. A zatem Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i 40 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa.

Natomiast Sąd nie podzielił zarzutów skargi i wskazał, że prawidłowo organy administracji orzekające w postępowaniu nieważnościowym stwierdziły brak podstaw do zakwestionowania właściwości przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. do rozpoznania sprawy. Z akt administracyjnych związanych z wydaną decyzją z [...] marca 2007 r. jak i utrzymaną nią w mocy decyzją z [...] kwietnia 2007 r. wynika, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej przed 9 października 1987 r. Powyższe wynika ze złożonej mapy geodezyjnej, która obejmuje działkę nr ew. [...]/1 (nr przed podziałem), na której naniesiony jest przedmiotowy budynek. Obrys tego budynku wskazuje, że w dacie sporządzania mapy kwestionowane części budynku były już wybudowane. Jednocześnie brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za inną datą powstania tego obiektu. Co więcej dopiero w postępowaniu nieważnościowym skarżąca – biorąc czynny udział w całym etapie postępowania tak w trybie zwykłym jak i nieważnościowym podniosła argument, że budowa ta nie została zakończona w całości przed 1 stycznia 1995 r., tj. przed datą wejścia w życie – Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Zarzuty te nie zostały poparte żadnymi dowodami. Sąd nie podzielił zarzutów skargi, co do tego, że organ nie zbadał sprawy z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w szczególności co do odległości ściany budynku zawierającego otwory okienne i drzwiowe od granic nieruchomości sąsiedniej. Uszło uwadze skarżącej, że odległość ta – jakkolwiek narusza przepisy tego rozporządzenia jednakże w żaden sposób nie może stanowić podstawy nakazania rozbiórki albowiem powstała w wyniku wtórnego podziału nieruchomości, która miała miejsce 29 sierpnia 2003 r. a zatem w okresie znacznie późniejszym niż popełniona samowola. W sprawie nie mogło także – wbrew zarzutom skargi dojść do naruszenia art. 153 p.p.s.a. bowiem sprawa ta nie była uprzednio przedmiotem kontroli ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ani Naczelny Sąd Administracyjny. Jako przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do zarzutów wskazujących na nieprawidłowości sporządzonej inwentaryzacji powykonawczej. Kwestia ta będzie przedmiotem oceny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Również jako nieuzasadniony Sąd uznał zarzut nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie przesłanek do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] września 2010 r. wydaną na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r. – w części sentencji dotyczącej stwierdzenia, że "nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami części rozbudowanej budynku mieszkalnego".

W uzasadnieniu decyzji m.in. zaznaczono, iż w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw do orzeczenia przymusowej rozbiórki części budynku mieszkalnego wybudowanej bez pozwolenia, na działce nr [...]/5 w B. B., albowiem samowolnie zrealizowana inwestycja, nie narusza ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Białe Błota zatwierdzonego uchwałą nr XXII/144/93 Rady Gminy Białe Błota z 28 czerwca 1993 r. oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i pogorszenia warunków zdrowotnych otoczenia.

W wyroku WSA w Warszawie z 9 października 2007 r., VII SA/Wa 1186/07, wskazano, że formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu. Jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie.

Organ stwierdził, że wydanie przez PINB w Bydgoszczy decyzji z [...] marca 2007 r. na podstawie przepisu art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, stwierdzającej wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia tegoż organu z 7 września 2006 r. oraz to, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami rozbudowanej części budynku mieszkalnego i zobowiązującej inwestora K. R., do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie do 30 kwietnia 2007 r. rażąco narusza ww. przepis art. 40 – Prawa budowlanego z 1974 r., co wypełnia przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto zaznaczono, że w rezultacie tego rozstrzygnięcia oraz wcześniejszej decyzji z [...] lutego 2009 r. i wyroku WSA sygn. akt VII SA/Wa 721/09 – z obrotu została wyeliminowana w całości decyzją Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. i decyzja PINB z [...] marca 2007 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2010 r., po rozpoznaniu wniosku P. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podtrzymał argumenty zawarte w decyzji z [...] września 2010 r.

P. G. w skardze wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie uchylenia obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła również o stwierdzenie nieważności postanowień z [...] września 2010 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia A. M. i M. M.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 24 § 1 pkt 5, 6 i § 3, art. 25 § 1, art. 123, art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 157 § 1 pkt 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 2 w związku z art. 78, a także art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 83 Konstytucji RP, oraz art. 1 i 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w szczególności przez dopuszczenie się dyskryminacji, nie zachowanie obiektywizmu, działaniu na szkodę skarżącej, stronniczość i szykanę prawną, dręczenie biurokratycznymi formalnościami i naruszenie podstawowych gwarancji procesowych, co czyni wydane decyzje wadliwymi. Wskazała, że organy świadomie działają na jej szkodę, dopuszczając się przewlekłości postępowania. Naruszają przepisy (art. 24 § 1 pkt 5), które nakazują obligatoryjne wyłączenie pracownika, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 31 stycznia 2012 r., pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej dwóch postanowień Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r., w przedmiocie odmowy wyłączenia A. M. i M. M..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 14 marca 2012 r. podkreślił, że organ, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z 30 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 721/09.

Dalej Sąd wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 k.p.a. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1–7 k.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. W przedmiotowej sprawie zakres postępowania nadzorczego obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a., bowiem organ nadzoru nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania.

Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązującego w dniu wydania badanej decyzji Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r., przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana decyzja w części sentencji dotyczącej stwierdzenia, że "nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami części rozbudowanej budynku mieszkalnego" rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przepisy prawa budowlanego, na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że "W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami". Decyzja wydana w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter samoistny i jej celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, zamiast orzeczenia jego rozbiórki w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.

W okolicznościach sprawy organ prowadzący postępowanie w trybie zwykłym nie stwierdził konieczności dokonania zmian ani przeróbek na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., jak również nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Zatem organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wydać decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie obiektu w oparciu o art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., które to pozwolenie jest formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego oraz jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu.

Wydana przez PINB w Bydgoszczy decyzja z [...] marca 2007 r. na podstawie przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w części stwierdzającej, że nie zachodzi potrzeba wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia części obiektu budowlanego, do stanu zgodnego z przepisami nie znajduje oparcia w treści wskazanego przepisu, co wypełnia przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prawidłowo zatem GINB w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2010 r. przyjął, że badana decyzja Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r. jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd wskazał, że przepis ten, na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że pracownik administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten daje stronie gwarancję procesową, że osoba wydająca decyzję nie będzie następnie brała udziału w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji (por. wyrok NSA z 20 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 472/07, Lex nr 471535).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionego przepisu. Wskazuje na to analiza podpisów złożonych pod decyzją z [...] września 2010 r. oraz wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2010 r. Decyzja z [...] września 2010 r. została podpisana przez M. M., natomiast decyzja z [...] grudnia 2010 r. została podpisana przez D. K. (obie działające z upoważnienia Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego).

Sąd podkreślił na zakończenie, że mając na uwadze zaskarżone rozstrzygnięcie oraz decyzję GINB z [...] lutego 2009 r., jak również wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2010 r. z obrotu prawnego – zgodnie z wnioskiem skarżącej – została wyeliminowana w całości decyzja Kujawsko-Pomorskiego WINB z [...] kwietnia 2007 r. i decyzja PINB w Bydgoszczy z [...] marca 2007 r.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

P. G. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do Sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności obu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wniosła również o o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 7, 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 127 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi mimo naruszenia przez organ administracji przywołanych przepisów postępowania administracyjnego, pomijając w ocenie materiał dowodowy w postaci decyzji GINB z [...] lutego 2009 r., w przedmiocie utrzymania własnej decyzji z [...] grudnia 2008 r., pod którą podpisała się M. M. po ponownym rozpoznaniu sprawy, a która została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z 30 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 721/09 oraz wniosku o wyłączenie A. M. i M. M. i wydanych dwóch postanowień z [...] września 2010 r., [...]. Powyższe spowodowało, że ani organ ani Sąd, który zaakceptował te naruszenia nie miał dostatecznej wiedzy o sprawie w zakresie uczestniczenia osoby podlegającej z mocy samego prawa wyłączeniu od udziału w sprawie i dokonał wadliwych ocen materiału dowodowego i stanu faktycznego sprawy.

Wada ta miała istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie dokonał właściwej kontroli działalności administracji publicznej akceptując naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 7, 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 127 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez pominięcie materiału dowodowego wskazującego na to, że M. M. brała udział w wydaniu decyzji po ponownym rozpoznaniu sprawy, która to decyzja została uchylona wyrokiem Sądu a następnie M. M. ponownie rozpoznawała tę samą sprawę w pierwszej instancji mimo uchylenia jej wcześniejszej decyzji. Okoliczność ta spowodowała, że decyzja została wydana przez osobę nieuprawnioną powodując rażące naruszenie prawa z mocy samej ustawy oraz dając również powody do wznowienia postępowania. Okoliczność ta powoduje bezwzględną przyczynę do nie pozostawiania w obrocie prawnym tak wadliwej decyzji a pozostawienie jej kłóci się z zasadą praworządności i sprawiedliwości społecznej;

2) art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na:

a) nierozpatrzeniu przez Sąd wniosku skarżącej domagającej się stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, tj, z [...] września 2010 r. oraz z [...] grudnia 2010 r., oraz stwierdzenie nieważności dwóch wydanych postanowień z [...] września 2010 r. o tej samej sygnaturze, tj. [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia A. M. i M. M. a tym samym nierozpoznaniu istoty sprawy ze skargi P. G. z 20 stycznia 2011 r. oraz jej uzupełnienia pismem z 30 lipca 2011 r. wynikającej z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Natomiast Sąd kontrolował odmienne decyzje nie objęte wnioskiem skarżącej. Treść skargi P. Gorżkowskiej jest jasna i precyzyjna w zakresie, czego się domaga i co zarzuca. Sąd wbrew wszystkiemu rozpoznawał inną sprawę a mianowicie [...] i [...] co nie było obecnie przedmiotem sprawy naruszając przy tym tryb postępowania. Ponieważ skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności nowych powyżej przywołanych decyzji GINB a nie odwoływała się w zwykłym trybie,

b) nierozpatrzeniu przez Sąd, że skarżąca podniosła wniosek o wznowienie postępowania wynikający z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jednakże mimo tego Sąd w ogóle nie odniósł się do tego,

c) nierozpatrzeniu w uzasadnieniu wyroku okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd a dotyczących błędnego rozpoznawania sprawy przez organ administracji, co niewątpliwie ma negatywny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Powyższe doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co ma istotne znaczenie, ponieważ przyczyniło się do dokonania błędnych ustaleń i ocen oraz błędnego stosowania prawa, co ostatecznie rzutowało na wadliwe rozstrzygnięcie. Utrwalił się pogląd, że jeżeli uzasadnienie utrudnia lub wyklucza przedstawienie zarzutów merytorycznych to ma to istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe wady miały istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ pominięcie w uzasadnieniu szeregu stawianych przez skarżącą zarzutów i okoliczności faktycznych, brak stanowiska stron w tym organu lub przedstawienie go w sposób wybiórczy, brak ustosunkowania, ogólnikowe odniesienie się do niektórych zarzutów świadczy o braku istotnych elementów uzasadnienia wymaganego przez art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. a mianowicie w szczególności obowiązku wyjaśnienia rozstrzygnięcia i obowiązku zwięzłego przedstawienia sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze.

3) art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 oraz 3 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7 i art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a, polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie stosował środka określonego w ustawie i nie rozstrzygnął o ważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, tj. z [...] września 2010 r. oraz z [...] grudnia 2010 r., oraz dwóch wydanych postanowień z [...] września 2010 r. o tej samej sygnaturze, tj. [...].

Wada ta ma istotne znaczenie na wynik sprawy, bowiem sprawiła, że rażące naruszenia prawa organu administracji publicznej mające swe odzwierciedlenie w orzeczeniach zostały powielone przez Sąd pierwszej instancji, który zaniechał właściwej kontroli legalności. Okoliczność ta wyraźnie wskazuje, że kontrola legalności działalności organu administracji dokonana przez Sąd była pozorna.

4) art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy przez Sąd pierwszej instancji oraz pominięcie przez Sąd uchybień, jakich w całej sprawie dopuścił się organ administracji w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 24 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7 k.p.a.

Wada ta ma również istotne znaczenie na wynik sprawy, ponieważ właściwa kontrola wskazywanych uchybień realizowana m.in. za pomocą przeprowadzania dowodów mogła wyjaśnić istotne wątpliwości w szczególności w zakresie podlegania wyłączeniu osoby, która podpisała się pod decyzją i doprowadzić do innego rozstrzygnięcia zgodnego ze stanowiskiem P. G..

5) art. 156 § 1 pkt 1,2, 7 k.p.a. w związku z art. 134 § 2 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez pominięcie podczas dokonywania kontroli art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7 k.p.a., tj. przesłanek nieważności decyzji wydanej przez organ administracji publicznej i nierozstrzygnięcie o ważności decyzji GINB z [...] września 2010 r. i z [...] grudnia 2010 r., oraz dwóch wydanych postanowień z [...] września 2010 r. o tej samej sygnaturze, tj. [...], mimo obowiązku wynikającego z przywołanych przepisów. Powoduje to, iż zaskarżone orzeczenie narusza prawo w sposób istotny dla sprawy, ponieważ Sąd nie rozpoznał istoty sprawy gdyż w uzasadnieniu odniósł się do nieważności innej decyzji wydanej w postępowaniu [...] i [...], co nie było obecnie przedmiotem sprawy naruszając przy tym tryb postępowania rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym a nie nadzoru;

6) art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 134 § 2 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez pominięcie podczas dokonywania kontroli art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. przesłanek wznowienia postępowania. Powoduje to, iż zaskarżone orzeczenie narusza prawo w sposób istotny dla sprawy, ponieważ Sąd nie rozpoznał istoty sprawy gdyż w uzasadnieniu nie odniósł się do tej kwestii mimo zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek;

7) art. 2, 7 i 184 Konstytucji RP w zwizku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i z art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7 k.p.a., art. 151 p.p.s.a., poprzez niewykonanie obowiązku oceny rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym nie uchylając decyzji, która narusza prawo nawet w sposób rażący. Przez to naruszając wyrażone w przywołanych przepisach prawa zasady państwa prawa oraz praworządności.

Przywołane naruszenia podważają podstawowe zasady funkcjonowania postępowania procesowego i uniemożliwiają właściwą kontrolę działalności organu administracji publicznej.

Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie rozstrzygnął o ważności decyzji GINB, mimo że był do tego zobowiązany oraz w sytuacji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, co m.in. zgodnie z zasadą państwa prawa i praworządności powinno skutkować eliminacją jej z obiegu prawnego jako nieważnego dokumentu.

Niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia prawa przez organ administracji publicznej nawet, gdyby nie były one podniesione w skardze do tego Sądu jest również naruszeniem prawa m.in. art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a.

Sąd dokonując kontroli pominął, że organ odwoławczy ma kompetencję do korygowania wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwie zastosowanego przepisu prawa materialnego jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych i że w przedmiotowej sprawie GINB tego właściwego nadzoru nie wykonał odmawiając wyłączenia wskazanych pracowników w ogóle nie ustosunkowując się do wskazanych przez skarżącą powodów.

WSA w związku z powyższym naruszył również obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a który obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie może ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz winien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte a które nie. Pominięcie w uzasadnieniu szeregu stawianych przez skarżącą zarzutów i okoliczności faktycznych, brak stanowiska stron w tym organu lub przedstawienie go w sposób wybiórczy, brak ustosunkowania lub lakoniczne, ogólnikowe odniesienie się do niektórych zarzutów świadczy o braku istotnych elementów uzasadnienia wymaganego przez art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. a mianowicie w szczególności obowiązku wyjaśnienia rozstrzygnięcia i obowiązku zwięzłego przedstawienia sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze. W konsekwencji przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ administracji publicznej ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału i bez jego właściwej oceny w stanie rażącego naruszenia prawa powoduje naruszenie przywołanych wcześniej przepisów prawa.

Również brak wskazania elementów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie pozwala na prawidłowe ustalenie czy rzeczywiście decyzja GINB jest zgodna z prawem. Wada ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż rzetelna kontrola legalności decyzji i stawianych zarzutów mogła przyczynić się do uwzględnienia skargi P. G..

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Wszystkie zarzuty kasacyjne koncentrują się na zagadnieniu dotyczącym nieuwzględnienia przez Sąd Wojewódzki okoliczności wskazujących zdaniem strony skarżącej na to, że jedną z decyzji podlegających kontroli sądowej podpisał pracownik organu podlegający wyłączeniu od udziału w niniejszym postępowaniu.

Mianowicie już w toku postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego skarżąca domagała się wyłączenia od ponownego rozpoznawania sprawy M. M., która wcześniej, działając z upoważnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydała decyzję z [...] lutego 2009 r., uchyloną następnie w określonej części przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 721/09. Postanowieniem z [...] września 2010 r. odmówiono wyłączenia wymienionego pracownika Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego od udziału w postępowaniu, a następnie M. M. na podstawie upoważnienia wydała decyzję z [...] września 2010 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy wydana została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2010 r. podpisana przez D. K.. W skardze złożonej od wymienionych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżono również postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika, przy czym w piśmie procesowym z 31 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej tych postanowień, podtrzymując jednocześnie zarzut, że M. M. powinna być wyłączona od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku prawidłowo stwierdził, że w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego nie doszło do naruszania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jednak ocena w tym zakresie nie została uzasadniona w sposób wyczerpujący. Sąd bowiem zawęził argumentację tylko do etapu ponownego rozpoznawania sprawy po wyroku z 30 marca 2010 r. – podając, że decyzje z [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. podpisane zostały przez dwie różne osoby działające na podstawie stosownych upoważnień. Tymczasem istota zarzutu podnoszonego przez skarżącą sprowadzała się do tego, że M. M. rozpoznawała wcześniej sprawę na etapie zakończonym decyzją z [...] lutego 2009 r. Odnosząc się zatem do tej kwestii należy wskazać, że w czasie podjęcia przez organ decyzji z [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. brzmienie art. 24 § 1 pkt 5 było następujące: "Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji". Zgodnie z przytoczonym unormowaniem wyłączenie od udziału w postępowaniu w danej sprawie dotyczy tylko pracownika organu, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Taki pracownik nie mógł więc orzekać w sprawie na etapie rozpoznawania odwołania, a więc w drugiej instancji. Zakaz wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczył jednak sytuacji, w której wydane w sprawie decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organ miał obowiązek rozpoznać sprawę ponownie. Ponadto trzeba zauważyć, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w podanym wyżej brzmieniu dotyczył postępowania instancyjnego, a dopiero wskutek nowelizacji jego treść znajduje zastosowanie do sytuacji gdy sprawa jest rozpoznawana wskutek wniosku przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dodać jednak należy, że w myśl uchwały NSA z 18 lutego 2013 r., sygn. akt II GPS 4/12, artykuł 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną przepisem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. – o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miał zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu. Odnosząc treść przytoczonej uchwały do stanu niniejszej sprawy należało dojść do wniosku, że w postępowaniu zakończonym decyzją zaskarżoną do Sądu nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak bowiem słusznie wskazał Sąd Wojewódzki decyzje z [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. wydane zostały z upoważnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez dwóch różnych pracowników. Obowiązek wyłączenia pracownika organu administracyjnego nie dotyczy natomiast takiego przypadku, gdy brał on udział we wcześniejszym etapie postępowania, poprzedzającym wyrok sądu administracyjnego, wskutek którego sprawa była ponownie rozpoznawana. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia od decyzji, co oznacza, że osoba która wydała decyzję nie może rozpoznać wniesionego od niej środka zaskarżenia (wyrok NSA z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2819/12). Podnosi się również, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji nie może powodować, gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego, zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio (wyrok WSA we Wrocławiu z 21 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 643/07 i wyrok WSA w Olsztynie z 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 24/13).

Reasumując należało uznać, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wydanie przez tego samego pracownika decyzji z [...] lutego 2009 r., a następnie decyzji z [...] września 2010 r. nie stanowiło naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wprawdzie Sąd Wojewódzki nie wypowiedział się w tym przedmiocie, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem słuszna była zawarta w uzasadnieniu wyroku konstatacja, że zarzut skargi dotyczący art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Wojewódzki rozpatrując skargę dokonał właściwej kontroli obejmując rozstrzygnięciem decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r.

Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena Sądu co do legalności wymienionych decyzji w aspekcie zgodności z przepisami postępowania oraz prawem materialnym nie mogła być zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku zarzutów kasacyjnych w tym zakresie, bądź ich sformułowania w sposób ogólnikowy, bez uzasadnienia wymaganego w myśl art. 176 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.