Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 763/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1625/13 w sprawie ze skargi M. Z.-R., M. Z.-P. i T. F. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Skarbu Państwa solidarnie na rzecz M. Z.-R., M. Z.-P. i T. F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1625/13, w pkt 1. uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty; w pkt 2 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; w pkt 3 zasądził od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżących M. Z.-R., M. Z.P. i T. F. solidarnie kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskami z dnia 26 listopada 2008 r. M. Z.-R, M. Z.-P. i T. F. wystąpiły do Wojewody Mazowieckiego o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez T. Z. w miejscowości D. Do ww. wniosku dołączono tłumaczenie z języka litewskiego "Arkusza danych dotyczącego przewidzianego do zajęcia na rzecz reformy rolnej majątku, który był własnością T. Z., s. T. i znajduje się w byłym powiecie Ś. w byłej gminie D.". W dokumencie tym, w rubryce nr 5 widnieje informacja, że T. Z. o dniu 3 kwietnia 1922 r. nabył dwór D. o pow. ok. 200 ha od matki T. Z. oraz Dwór G. o pow. ok. 68 ha w ramach darowizny od A. F.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2008 r. skierowanym do organu M. Z.-R. stwierdziła: "Do wniosku złożonego w dniu 25 listopada 2008 r. o wydanie decyzji w sprawie rekompensaty za «mienie zabużańskie» dotyczące rekompensaty za nieruchomość [...] pozostawioną przez mojego ojca T. Z. załączam: ..." Do ww. pisma dołączono m.in. postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, I Wydział Cywilny, z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I Ns 536/08, z którego wynika, że spadek po zmarłym dnia 11 maja 1989 r. T. Z. nabyły na podstawie ustawy A. Z. z d. K. oraz T. F. z d. Z., M. Z.-R. oraz M. Z.-P. po 1/4 części każda z nich.

Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, I Wydział Cywilny, sygn. akt I Ns 912/07 spadek po A. Z. nabyły T. F. z d. Z., M. Z.-R. oraz M. Z.-P. po 1/3 części każda z nich.

W piśmie z dnia 2 września 2011 r. M. Z.-R. powołała się na okoliczność, że wnioskodawcy "prosili o prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w [...] przez T. Z." W dalszej części pisma strona wskazała, że w skład nieruchomości należących do T. Z. w D. wchodziły dwory D. i G. Przy ww. piśmie z dnia 2 września 2011 r. M. Z.-R. przekazała do akt sprawy dokumenty uzyskane z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy.

Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. Wojewoda Mazowiecki poinformował strony o wydzieleniu postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w postaci folwarku G., położonego w gminie D., powiat Ś. pod numerem [...].

W piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. M. Z.-R. przedstawiła uwagi odnoszące się do ustaleń Wojewody Mazowieckiego w zakresie nieruchomości będących własnością T. Z., wskazując, że w skład majątku D. wchodziły połączone ziemie i nieruchomości majątku D. i folwarku G.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki potwierdził na rzecz T. F., M. Z.-R. i M. Z.-P. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez T. Z. w postaci majątku D., powiat Ś., województwo w.

Natomiast decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez T. Z. w postaci folwarku G., powiat Ś., województwo wileńskie. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji uznał, że w pierwotnym wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. strony wymieniły tylko majątek D., natomiast pismem z dnia 2 września 2011 r. wnioskodawczynie rozszerzyły pierwotny wniosek o folwark G.

Pismem z dnia 28 lutego 2013 r. M. Z.- R. oraz pismem z dnia 8 marca 2013 r. T. F. działająca osobiście oraz jako pełnomocnik M. Z.-P. wniosły do Ministra Skarbu Państwa odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Minister podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym pismo z dnia 2 września 2011 r. należy traktować jako nowy wniosek, gdyż doszło do nieuprawnionego rozszerzenia pierwotnego wniosku po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły M. Z.-R., M. Z.-P. i T. F. Podniesiono, że organy obu instancji nie dokonały pełnej wykładni treści żądania wniosku. Ograniczyły się w tym zakresie tylko i wyłącznie do oceny tego co zostało literalnie w nim wyrażone. Przy ocenie treści żądania pominięte zostały okoliczności, w których wniosek został złożony, zasady współżycia społecznego oraz zamiar (intencje) wnioskodawców. Wskazano, że zamiarem wnioskodawczyń, przy składaniu wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. było uzyskanie rekompensaty także za folwark G., który stanowił część majątku D. Folwark G. w świadomości skarżących stanowił bowiem integralną część majątku D. Tak też winien być interpretowany przedmiotowy wniosek, do którego dołączone zostały dokumenty, które wskazywały, iż w skład majątku D. wchodził też folwark G.

Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1625/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") obydwie wydane w sprawie decyzje wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm. – dalej "ustawa zabużańska").

Sąd podał, że z treści wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej, nie musi wynikać oznaczenie nieruchomości, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty. Zgodnie bowiem z tym przepisem treść wniosku, o którym w nim mowa może być ograniczona wyłącznie do żądania potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczenie zaś nieruchomości, co jest niezbędne dla merytorycznego rozpatrzenia omawianego wniosku, bezwzględnie powinno wynikać z informacji zawartych w załącznikach, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej.

Na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, naruszony został art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Treść zgłoszonego przez stronę żądania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej powinna być bowiem ustalona nie tylko poprzez analizę brzmienia samego wniosku, ale także poprzez odniesienie się do wszystkich innych informacji zawartych w załączonych do wniosku dokumentach, jak również do całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organ sprawy.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej zaniechały wszechstronnej analizy i oceny zgłoszonego pierwotnie wniosku, a następnie w nieuprawniony sposób zakwalifikowały pismo z dnia 2 września 2011 r. jako nowy wniosek wszczynający postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość G. Słusznie więc skarżące zarzucają, że tak kwalifikując to pismo, organy uczyniły to w sposób arbitralny i wbrew jego literalnej treści. W ocenie Sądu pismo M. Z.-R. z dnia 2 września 2011 r., wraz z załączonymi do niego dokumentami winno być potraktowane jako uzupełnienie i doprecyzowanie wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. Jego treść i charakter nie dają bowiem podstaw do przyjęcia, że jest to nowe żądanie stron.

Sąd wskazał, że analiza przedłożonych do akt administracyjnych wraz z wnioskiem dokumentów jednoznacznie potwierdza, że żądanie wniosku skarżących obejmowało uzyskanie rekompensaty za G., które wymienione zostały w załączniku do wniosku obok majątku D. Z akt wynika również, że dwory w D. i w G. funkcjonalnie stanowiły jeden majątek. Wobec tego organy rozpatrując przedmiotowe wnioski powinny zbadać je łącznie z dokumentami do nich załączonymi. Jeśliby zaś organy miały jakiekolwiek wątpliwości co do ich treści i zakresu zgłoszonego żądania powinny domagać się od stron ich jednoznacznego sprecyzowania poprzez wskazanie czy dotyczą one tylko majątku w D., czy też, jak to wynikało z dołączonych do wniosku załączników, wraz z nieruchomością w G. Błędne było zatem – w ocenie Sądu – wydzielenie postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w postaci majątku G. ze sprawy dotyczącej majątku D., bowiem – jak wyżej wskazano – majątki te stanowiły jedną całość.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1625/13, skargę kasacyjną wniósł Minister Skarbu Państwa reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości organ zarzucił:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez bezzasadne zarzucenie naruszenia przez organ przepisów art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz uznanie, iż organ niedostatecznie ustalił zakres żądania zgłoszonego przez stronę, co wynikało z braku wszechstronnej analizy wniosków zgłaszanych przez strony,

– art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) polegające na uchyleniu decyzji Ministra Skarbu Państwa w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż pismo z dnia 2 września 2011 r. stanowiło uzupełnienie i doprecyzowanie wcześniej złożonych wniosków, a nie nowy wniosek,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, zamiast zastosowania art. 151 p.p.s.a.

II. Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 5 ust 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 ww. ustawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z treści wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ww. ustawy nie musi wynikać oznaczenie nieruchomości, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty, gdyż oznaczenie to powinno wynikać z informacji zawartych w załącznikach, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej, a tym samym przyjęcie, iż zmiana wniosku poprzez rozszerzenie zakresu przedmiotowego żądania (tj. wskazanie nowej nieruchomości), wyrażonego w pierwotnym wniosku mogło być zgłaszane przez stronę również po dacie 31 grudnia 2008 r.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie – w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów co do naruszenia przepisów postępowania – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Wniesiono także o zasądzenie od skarżących na rzecz Ministra Skarbu Państwa kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ale również z wykładnią systemową oraz wykładnią funkcjonalną, jak również z ugruntowaną linią orzeczniczą, składanie wniosków i zmiana zakresu przedmiotowego poprzez rozszerzenie zakresu przedmiotowego żądania wyrażonego w pierwotnym wniosku mogło być zgłaszane przez stronę do dnia 31 grudnia 2008 r. Zaznaczono, że termin określony w art. 5 ust. 1 ww. ustawy jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może być wydłużony, przywrócony albo zmieniony czy to przez organ administracji działający z urzędu, czy na wniosek strony.

Wskazano, że analiza wniosków z dnia 26 listopada 2008 r. i dnia 30 grudnia 2008 r. prowadzi do stwierdzenia, że strony wystąpiły o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość D. Powoływanie się w piśmie z dnia 2 września 2011 r. na nowe dowody i wskazywanie, że prawo własności przysługiwało T. Z. względem dworów D. i G. należy potraktować – w ocenie skarżącego kasacyjnie organu – jako nieuprawnione rozszerzenie wniosku. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 594/12 podkreślono, że przyznanie rekompensaty także za nieruchomości, co do których wnioski zostały zgłoszone po dniu 31 grudnia 2008 r., prowadziłoby do obejścia ustawowego nakazu i ponownego nabycia prawa przez stronę, której uprawnienie po upływie zakreślonego terminu wygasło.

Wskazano, że strony zgłosiły dwa wnioski przed upływem terminu z art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej. W treści drugiego wniosku zostało wyraźnie wskazane, że strony występują o rekompensatę za nieruchomość D. Litwa. Natomiast w piśmie z dnia 2 września 2011 r. strony wskazały, że w skład nieruchomości należących do T. Z. w D. wchodziły dwory D. i G. Podkreślono, że obie te nieruchomości miały prowadzone odrębne księgi wieczyste, których to uwierzytelnione kopie znajdują się w aktach. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego podniesiono, że stanowiące własność tej samej osoby i graniczące ze sobą działki gruntu objęte oddzielnymi księgami wieczystymi są odrębnymi nieruchomościami w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. Odrębność tę tracą w razie połączenia ich w jednej księdze wieczystej. Należało zatem przyjąć, iż w sensie prawnym były to odrębne nieruchomości, choć ich właścicielem był T. Z.

W piśmie zawierającym odpowiedź na zarzuty skargi kasacyjnej M. Z.-R., M. Z.-P. oraz T. F., reprezentowane przez radcę prawnego, podzielając stanowisko Sądu I instancji, wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przepis ten wprowadza jako zasadę związanie sądu kasacyjnego podstawami, na których środek zaskarżenia oparto. Zatem w sytuacji braku podstaw do uwzględnienia z urzędu nieważności postępowania sądowego, z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, kontrola zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do oceny czy uchybia on przepisom, naruszenie których zarzucono w skardze kasacyjnej.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie mogły być uznane za usprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, zawierające ocenę prawną odnoszącą się do przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i wynikające z tej oceny wskazania co do dalszego postępowania w sprawie.

Z treści art. 5 ust. 1 powołanej ustawy w sposób jednoznaczny wynika, że potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Ugruntowane jest także w orzecznictwie stanowisko, że jest to termin prawa materialnego, zawity i jako taki nieprzywracalny. W każdej sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty organ administracji bada przede wszystkim zachowanie wskazanego terminu przez ubiegającego się o rekompensatę.

W sprawie niniejszej poza sporem jest, że wnioskodawczynie, z zachowaniem powyższego terminu wystąpiły z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez ich ojca T. Z. Okolicznością sporną natomiast pozostawało czy istniały podstawy do uznania przez Wojewodę Mazowieckiego, a następnie przez Ministra Skarbu Państwa, że wnioski z dnia 26 listopada 2008 r. obejmowały wyłącznie żądania rekompensaty za majątek D., czy też obejmowało ono także żądanie rekompensaty dotyczącej folwarku G.

Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istniały podstawy do potraktowania przez organ pisma z dnia 2 września 2011 r. jako nowego wniosku zgłoszonego po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy, obejmującego folwark G.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 należy dołączyć dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Stosownie zaś do art. 6 ust. 6, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1–3 wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Skoro do wniosków złożonych w dniu 26 listopada 2008 r. dotyczących rekompensaty za nieruchomości pozostawione w D. przez T. Z. dołączony został tłumaczony z języka litewskiego "Arkusz danych dotyczących przewidzianego do zajęcia na rzecz reformy rolnej majątku, który był własnością T. Z. i znajdował się w byłym powiecie Ś. w byłej gminie D.", w którym w rubryce 5 widnieje informacja, że T. Z.po dniu 3 kwietnia 1922 r. nabył Dwór D. o pow. 200 ha od matki T. Z. oraz Dwór G. o pow. ok. 68 ha w ramach darowizny od A. F., to okoliczność ta nie mogła być pominięta w postępowaniu prowadzonym na wniosek z dnia 26 listopada 2008 r. Gdyby organy powzięły jakiekolwiek wątpliwości co do zakresu zgłoszonego żądania powinny je wyjaśnić, po uprzednim stosownym pouczeniu wnioskodawczyń. Skoro takich działań nie podjęto, a z dowodów dołączonych do wniosków z dnia 26 listopada 2008 r. wynika, że pozostawiony przez T. Z. majątek w byłym powiecie Ś., w byłej gminie D. obejmował Dwór D. o pow. 200 ha i Dwór G. o pow. 68 ha stanowisko Sądu I instancji jest w pełni uzasadnione.

Wobec powyższego żaden z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie mógł być uwzględniony.

Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że kwestionowane w skardze decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. – w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie naruszył także – poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 30 października 2003 r., sygn. akt IV CK 114/02, zgodnie z którym: "Stanowiące własność tej samej osoby i graniczące ze sobą działki gruntu objęte oddzielnymi księgami wieczystym są odrębnymi nieruchomościami w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. Odrębność tę tracą w razie połączenia ich w jednej księdze wieczystej" nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Okoliczność, że położone w sąsiedztwie Folwark D. i Folwark G., których właścicielem był T. Z. nie były objęte wspólną księgą wieczystą nie przekreślała możliwości dochodzenia rekompensaty jednym wnioskiem dotyczącym obu nieruchomości pozostawionych przez tego samego właściciela.

W przedstawionym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a., o kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 2 tej ustawy.