Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1772/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA A. Gliniecki, Sędziowie NSA A. Jurkiewicz (spr.), J. Runge-Lissowska, Protokolant M. Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z.o.o od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA 4350/03 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Przyjazne Miasto na postanowienie Ministra Kultury z dnia 19 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzki emu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Stowarzyszenia Przyjazne Miasto w Wilanowie na rzecz [...]Spółka z o.o. z siedzibą w Piasecznie kwotę 430,- zł (czterysta trzydzieści), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

OSK 1772/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. akt IV S.A, 4350/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi Stowarzyszenia Przyjazne Miasto na postanowienie Ministra Kultury z dnia 19 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchylił zaskarżone postanowienie .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :

Minister Kultury postanowieniem z dnia 27 lutego 2003 r. uchylił postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 listopada 2002 r, uzgadniające pod względem konserwatorskim projekt decyzji Burmistrza Warszawy - Wilanowa o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie galerii handlowo- usługowej " Miasteczko Wilanów " na działkach o nr ew, [...] położonych w Wilanowie w rejonie ul. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, ponieważ opracowany dla tej inwestycji " Raport oddziaływania na środowisko " zawiera szereg niespójności dotyczących w szczególności stosunków wodnych na całym terenie , emisji spalin , natężenia hałasu , w sytuacji gdy czynniki te będą miały znaczący wpływ na zachowanie zabytkowych obiektów budowlanych i zabytkowego drzewostanu oraz całego wieloprzestrzennego założenia Pałacu i Parku Wilanowskiego . Wyjaśnienia wymaga również według organu odwoławczego kwestia dotycząca ochrony archeologicznej oraz spełnienia przez planowaną inwestycję zasad kształtowania i ochrony krajobrazu miejskiego w rejonach bezpośredniej ekspozycji zespołów zabytkowych oraz terenów zielonych w pasach o szerokości 30 m. od linii rozgraniczających [...] Ponadto w uzasadnieniu podano, że postanowienie organu I instancji nie rozstrzyga czy projektowane zamierzenie jest dopuszczalne z punktu widzenia ochrony zabytków w rozumieniu art. 3 ustawy o ochronie dóbr kultury .

Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 30 czerwca 2003 r. nr 737/03 na podstawie art 8 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r9 o ochronie dóbr kultury (tj. Dz, U. Nr 98 z 1999 r. poz, 1150 ), w związku z art. 40 ust 4 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dze U. Nr 15 z 1999 r. poz, 139 ze zm, ) i art. 106 kpa oraz na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu Wilanowskiego uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Galerii

OSK 1772/04 3

Handlowo- Usługowej " Miasteczko Wilanów " . W motywach tego postanowienia wskazano , iż wnioski wynikające z dowodów dopuszczonych w toku ponownego rozpoznania sprawy takich jak pismo pełnomocnika inwestora z dnia 8 kwietnia 2003 r. , ekspertyza wykonana w kwietniu 2003 r. przez Biuro Planowania Rozwoju Warszawy S.A. oraz pismo Muzeum Pałac Wilanów z dnia 18 czerwca 2003 r. , wskazują na zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ochrony środowiska . Fakt zawarcie porozumienia pomiędzy Muzeum Pałac w Wilanowie a inwestorem stanowi dowód wyjaśnienia wątpliwości dotyczących ewentualnych zagrożeń przyrodniczych dla zespołu pałacowo - parkowego , zaś zagadnienie ukształtowania formy architektonicznej będzie przedmiotem uzgodnień na etapie projektowania .

Minister Kultury po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez Stowarzyszenie Przyjazne Miasto w Warszawie , Zieloni Rzeczpospolitej Polskiej Zarząd Regionu Mazowsze w Warszawie oraz Stowarzyszenie Kulturalno -Ekologiczne " Zielone Mazowsze " w Warszawie postanowieniem z dnia 19 września 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano , że Muzeum Pałac w Wilanowie należycie zadbało o ochronę swoich interesów , a w szczególności o ochronę warunków wodnych ekosystemu parków muzealnych . Ponadto podano , iż w toku dodatkowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wywołanego zażaleniami , inwestor przedstawił przeznaczenie funkcjonalne danego terenu w odniesieniu do poszczególnych obszarów oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego , określił wstępnie powierzchnię biologiczna czynną oraz wykazał , że założył maksymalnie ograniczoną ingerencje w środowisko a zwłaszcza środowisko gruntowo-wodne , że projektowany obiekt będzie posadowiony na poziomie 7,3 m.n.p. "o" Wisły .Zasięg depresji nie obejmuje terenu Parku i Pałacu Wilanowskiego oraz Podnóża Skarpy Warszawskiej . W konkluzji organ uznał , że na tym etapie procesu inwestycyjnego , zapewniona jest ochrona zabytku jakim jest Muzeum Pałac w Wilanowie , w rozumieniu art. 3 ustawy o ochronie dóbr kultury .

Skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Stowarzyszenie Przyjazne Miasto powtarzając zarzuty przytoczone wcześniej w zażaleniu a więc wskazano na to , iż organ nie rozwiązał problemu ścieków opadowych z inwestycji oraz problemów zagrożenia dla przeciążonego już Potoku Służewieckiego. Zawarte w tym zakresie pomiędzy inwestorem a Muzeum porozumienie nie rozwiązuje tych problemów , ponieważ inwestycja może spowodować groźbę wyschnięcia oraz zalania drzew w parku . Zarzucono też , iż nie wyjaśniono w jaki sposób planowana inwestycja spełnia wynikające z § 38 uchwały Nr 404 Rady Gminy Warszawa - Wilanów , szczególne zasady kształtowania i ochrony krajobrazu jak też czy na terenie objętym inwestycja zostały przeprowadzone archeologiczne badania wyprzedzające w zakresie uzgodnionym z właściwym

OSK 1772/04 4

Konserwatorem Zabytków a wymóg ten wynika z pkt 5.7 "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie i dodatkowo podniósł, że zarzut nie ustosunkowania się do obowiązku przeprowadzenia badań archeologicznych jest nieuzasadniony albowiem organ konserwatorski dokonując kontroli zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego , stwierdził , że na tym terenie nie ma żadnego stanowiska archeologicznego o czym świadczy załącznik do planu oraz dokumentacja " Archeologicznego Zdjęcia Polski " będąca w posiadaniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając wniesioną skargę podkreślił , iż stosownie do treści art. 40 ust 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U, Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm .) , który ma zastosowanie w sprawie w związku z art 85 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ) , wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków . Powołując się na poglądy występujące w judykaturze Sąd I instancji wskazał , że stanowisko organu współdziałającego wydane w trybie art. 106 § 5 kpa jest wiążące dla organu decydującego a w okolicznościach tej sprawy uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego pod względem ochrony konserwatorskiej ma przesądzić o zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie wymogów ochrony zabytków znajdujących się na terenie lub w obszarze oddziaływania tej inwestycji z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury ( Dz. U. Nr 98 z 1999 r. poz69 1150 ze zm.) . Oceniając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd I instancji uznał , że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej , art. 7 , art. 77§ 1 , art. 80 , art. 15 kpa ,136 kpa i 124 § 2 kpa bowiem Minister Kultury powinien jako organ II instancji przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w tym do uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz ustosunkować się do zarzutów podniesionych w zażaleniu , zaś wynik postępowania wyjaśniającego powinien znaleźć wyraz w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego .

Zdaniem Sądu z materiału dowodowego sprawy nie wynika by zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym .Przede wszystkim jak podniesiono organ odwoławczy w lakonicznym uzasadnieniu nie wykazał czy warunki jakie określone zostały w projekcie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z punktu widzenia przepisów ustawy o

OSK 1772/04 5

ochronie dóbr kultury w pełni zabezpieczają ochronę dla otoczenia objętego , w myśl ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu Wilanowskiego , ochroną konserwatorską , a zwłaszcza dla znajdującego się na tym obszarze zabytku , stanowiącego dobro kultury narodowej jakim jest zespół pałacowo parkowy w Wilanowie .Organ odwoławczy zdaniem Sądu nie poddał ocenie materiału dowodowego stanowiącego podstawę uzgodnienia warunków zabudowy I zagospodarowania terenu dla przedmiotowej Inwestycji przez organ I instancji oraz nie rozważył czy w związku z treścią pism, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia warunki określone w projekcie decyzji z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej nie wymagają uzupełnienia czy też są wystarczające dla zabezpieczenia ochrony zabytków . Ponadto Minister Kultury nie wziął pod uwagę , że wcześniejsze swoje postanowienie z dnia 27 lutego 2003 r. uchylające postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazywało na konieczność przeprowadzenia postępowania w całości w związku z tym ,że opracowany dla przedmiotowej sprawy "Raport oddziaływania na środowisko " zawierał szereg niespójności , a zwłaszcza dotyczących zmian stosunków wodnych , emisji spalin , zagrożenia hałasem , zasad kształtowania i ochrony krajobrazu miejskiego , powierzchni biologicznej czynnej , zasięgu ochrony konserwatorskiej jak też powoływał się na niepodważalny wpływ niszczący i korodujący inwestycji na zabytkowe materiały budowlane , zwłaszcza kamienie . Powyższe w ocenie Sądu wskazuje na niekonsekwencję Ministra Kultury w podejmowaniu rozstrzygnięcia w tej sprawie .

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że słuszne są zarzuty skargi , że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zażalenia a zwłaszcza kwestii zasięgu strefy archeologicznej ochrony konserwatorskiej . Kwestia ta wyjaśniona dopiero w odpowiedzi na skargę nie czyni zadość temu brakowi bowiem rozważania te winny być zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia . Konkludując Sąd dodał , że akta sprawy nie zawierają pełnej dokumentacji albowiem brak było " Raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia ; Galerie Handlowo -Usługowe Miasteczko Wilanów oraz dokumentów z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym przedmiotową Inwestycją.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Spółka z o.o. w Piasecznie zaskarżają go w całości . Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające Istotny wpływ na wynik sprawy :

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 zezm.) poprzez uchylenie postanowienia Ministra Kultury , pomimo, iż postanowienie to nie zostało wydane z naruszeniem przepisów mogących mleć istotny wpływ na wynik sprawy ;

OSK1772/04 6

b) art.133 w zw. z art. 54 § 2 w zw. z art. 55 § 1 I 2 oraz art. 62 ustawy

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , poprzez

wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy i pomimo nie

wyczerpania trybu określonego w art. 55 § 1 I 2 cytowanej wyżej ustawy ;

c) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania .

Powołując się na powyższe naruszenia prawa sądowoadministracyjnego zgłoszono wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku

Jak wynika z motywów skargi kasacyjnej zarzuty jej odnoszą się do uzasadnienia zaskarżonego wyroku albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

Stowarzyszenie "Przyjazne Miasto " w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2)naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim ( art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej [...] Spółka z o.o. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 2 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa procesowego . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego

OSK 1772/04 7

zarzut ten skierowany musi być przeciwko wyrokowi Sądu a nie przeciwko decyzji organu .( porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 12 ).Tak też uczyniono w przedmiotowej sprawie wskazując w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W szczególności zarzucono naruszenie art. 133 w związku z art. 54 § 2 , w związku z art. 55 § li 2 oraz art. 62 cytowanej ustawy poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych wymagających uzupełnienia akt sprawy i pomimo nie wyczerpania trybu określonego w art. 55 § li 2 ustawy procesowej .

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej w dalszej części tego uzasadnienia p.p.s.a. wyrok wydaje się po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba , że organ nie wykonał obowiązku , o którym mowa w art 54 § 2 t.j. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia . Według powyższego przepisu Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy a więc podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami . Sąd bierze także pod uwagę fakty powszechnie znane ( art. 106 § 4 p.p.s..a, ) a także dowody uzupełniające z dokumentów ,o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. -jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a jednocześnie nie powoduje to nadmiernego przedłużenia w sprawie . Natomiast stosownie do treści art. 113 § 2 p.p.s.a. można przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu znanego stronom po zamknięciu rozprawy .

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy , iż orzekanie Sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia o przesłane ( nadesłane ) przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akta lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego . Jeżeli z lektur akt sprawy wynika , iż zgromadzony został stosowny materiał dowodowy , lecz nie przesłano Sądowi administracyjnemu kompletnych akt sprawy to obowiązkiem tegoż Sądu jest ich skompletowanie do czego obliguje powołany wyżej art. 133 § 1 p.p.s.a. W szczególności z naruszeniem tej normy prawnej wydano zaskarżony wyrok.

Niespornym pozostaje w niniejszej sprawie to , że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając kwestionowane przez Stowarzyszenie Przyjazne Miasto postanowienie Ministra Kultury z dnia 19 września 2003 r. wobec nie wyjaśnienia i rozważenia przez ten organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego w końcowych motywach wyroku podniósł , że akta nie zawierają pełnej dokumentacji w tym sporządzonego w październiku 2002 r.- Raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia

OSK1772/04 8

: Galeria Handlowo-Usługowa Miasteczko Wilanów jak i dokumentów z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym przedmiotową inwestycją Mimo braku w aktach administracyjnych w/w materiałów, które przecież stanowiły podstawę orzekania przez organy administracji w sprawie albowiem na cytowany wyżej Raport oddziaływania na środowisko , powoływano się już w postanowieniu Ministra Kultury z dnia 27 lutego 2003 r. , zaś dokumentacja z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym planowanym zainwestowaniem stanowi załącznik do przedmiotowego planu z którym przecież uzgadniano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak też pomieszczona jest w dokumentacji "Archeologiczne Zdjęcie Polski " będącej w dyspozycji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytku a więc organu I instancji , Sąd I instancji nie zażądał od Ministra Kultury uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego do czego był zobowiązany w zaistniałej sytuacji lecz wydał wyrok uchylając zaskarżony akt . Tym samym wyrokowano w przedmiotowej sprawie nie dysponując kompletem akt administracyjnych a to stanowi przecież jak już wyżej podkreślono wyłączną podstawę wyrokowania . Sytuacja taka w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwalała Sądowi I instancji na sformułowanie stanowiska , że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy zaś zaskarżone postanowienie nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym skoro ten Sąd nie zapoznał się z wykonanym i zebranym w tym postępowaniu kompletnym materiałem, dowodowym . Zatem w okolicznościach tej sprawy przyjęcie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowiło także naruszenie art. 145 § 1 pkt. l lit c p.p.s.a. , który statuuje , że w przypadku uwzględnienia skargi Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Również ostatni zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania zasługuje na uwzględnienie gdyż stosownie do powołanego wyżej przepisy uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę powinno zawierać wskazanie co do dalszego postępowania . Obowiązkiem Sądu w tym zakresie jest precyzyjne określenie czynności jakie winien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy tak by przy ewentualnym kolejnym rozpatrywaniu skargi na postanowienie w takiej sprawie zapobiec błędom stwierdzonym przez Sąd Administracyjny i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania . Poza tym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ , którego działanie było przedmiotem zaskarżenia . Natomiast Sąd I instancji w obszernych motywach zaskarżonego wyroku nie określił na czym powinno

OSK 1772/04

polegać prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie i jakie to czynności należy przeprowadzić w tym zakresie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie określił zakresu w jakim należy wykorzystać materiały i czynności procesowe dotychczasowego postępowania ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów , które wymagają rozszerzenia lub uzupełnienia.

Wskazane wyżej przesłanki tym samym pozwalają uznać zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione .

Uznając zatem , że nastąpiło naruszenie przez Sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił ją I na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia .