Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 720/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję [...] [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] marca 2013 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (zwany dalej: "PINB", "organ I instancji") wpłynęło pismo J. P. dotyczące nieprawidłowego montażu drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. P. [...] w R. Powyższe skutkowało wszczęciem przez PINB w dniu [...] stycznia 2013 r. postępowania w sprawie.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalono, że na pierwszym piętrze wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. P. w R. znajdują się trzy lokale mieszkalne. Drzwi wejściowe do lokalu środkowego, tj. nr [...] o szerokości 0,9 m otwierają się na zewnątrz lokalu, tj. na podest klatki schodowej, ościeżnica jest osadzona w licu zewnętrznym ściany podłużnej klatki schodowej. Drzwi są usytuowane na wprost biegu wejściowego, filarek od strony ściany poprzecznej wynosi 11 cm; szerokość podestu klatki schodowej wynosi 1,87 m przy biegu wejściowym na I piętro i 1,45 m przy biegu wejściowym na wyższy spocznik. Po otwarciu sporne drzwi przesłaniają drzwi wejściowe do lokalu nr [...] na szerokości ok. 0,75 m. Sporne drzwi zostały zamontowane w lutym 2013 r. w istniejącym otworze bez zmiany jego wielkości, montażu drzwi dokonał G. M.

Decyzją nr [...] z [...] maja 2013 r. PINB nakazał G. M. przełożenie skrzydła drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. P. [...] w R. w taki sposób, aby otwierały się do wewnątrz mieszkania w terminie do dnia [...] czerwca 2013 r. Na skutek odwołania G. M. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: "WINB", "organ odwoławczy") decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez WINB, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania, zaniechano bowiem ustalenia stron postępowania.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. nakazał G. M. przełożenie skrzydła drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. P. [...] w R. w taki sposób, aby otwierały się do wewnątrz mieszkania, w terminie do dnia [...] grudnia 2013 r. Na skutek odwołania G. M., również ta decyzja została uchylona decyzją WINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przesłankę powyższego stanowiło zaniechanie prawidłowego ustalenia stron postepowania.

Ponownie rozpoznając sprawę PINB decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz.1409, zwana dalej: "p.b."), § 242 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem") oraz art.104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), nakazał W. M. (zwana dalej: "skarżąca", "inwestor") przełożyć skrzydło drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. P. [...], w taki sposób, aby otwierały się do wewnątrz mieszkania, w terminie do dnia [...] czerwca 2014 r.

Uzasadniając podjętą decyzję organ I instancji podał, iż właścicielką lokalu nr [...] przy ul. P. [...], na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2013 r. o nabyciu spadku po zmarłej L. C. jest skarżąca. Natomiast właścicielką lokalu sąsiedniego nr [...] jest J. P. Wobec powyższego przymiot strony w postępowaniu przysługuje skarżącej i J. P., bowiem jako właścicielki lokali mieszkalnych, posiadają one interes prawny w ww. postępowaniu.

Wskazując na dokonane w toku oględzin ustalenia organ podał, iż montaż drzwi wejściowych należy zaliczyć do prac związanych z bieżącą konserwacją lokalu, które nie wymagały ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania. Wyjaśnił w tym zakresie, iż w Prawie budowlanym roboty związane z bieżącą konserwacją nie zostały zaliczone nawet do robót budowlanych. Przepis art.3 pkt 8 p.b., wyraźnie odróżnia pojęcie remontu od pojęcia bieżącej konserwacji. Zgodnie z tym przepisem: przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Konserwacja to wszelkie czynności mające na celu zmniejszenie szybkości procesu zużycia obiektu i jego elementów i związane są z bieżącą eksploatacją budynku. Zatem wykonane prace nie stanowią samowoli budowlanej w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Niemniej, powinny być zgodne z przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

PINB wskazał, iż przepisy rozporządzenia zawarte w rozdziale "wejścia do budynków i mieszkań" (§ 61-64) określają m.in. szerokość drzwi i wysokość progów, lecz nie określają odległości, jaka powinna być zachowana pomiędzy drzwiami zewnętrznymi lokali mieszkalnych, ani też w jakim kierunku winny się one otwierać. Kwestię tę regulują przepisy działu VI "bezpieczeństwo pożarowe" dotyczące dróg ewakuacyjnych. Przepisy § 242 stanowią, że: 1) szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m; 2) dopuszcza się zmniejszenie szerokości drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób; 3) skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Ponadto zgodnie z § 236 "drogą ewakuacyjną" jest m.in. droga komunikacji ogólnej, w budynku wielorodzinnym jest to klatka schodowa. Drzwi do mieszkania stanowią więc wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną.

Drzwi do lokalu nr [...], po całkowitym otwarciu, przesłaniają drzwi wejściowe do lokalu nr [...] na szerokości ok. 75 cm co oznacza, że praktycznie odcinają drogę ewakuacyjną z tego lokalu, zatem ich usytuowanie w sposób rażący narusza przytoczone wyżej przepisy. Drzwi te winny być przełożone w taki sposób, aby otwierały się do wewnątrz lokalu

Powyższe ustalenia zdaniem organu uzasadniały nałożenie na skarżącą obowiązku przełożenia skrzydła drzwi w taki sposób, aby otwierały się do wewnątrz mieszkania – lokalu nr [...].

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie. Wskazała, iż drzwi zewnętrzne lokalu [...] przy ul. P. [...] nie blokują przejścia na klatce schodowej, ponadto drzwi posiadają stały ogranicznik pozwalający na częściowe ich otwarcie, dzięki któremu jest zachowana przestrzeń 0,6 m w celu skorzystania z wyjścia z lokalu [...].

Podała, że szerokość schodów w klatce to 1 m, zatem nie może być traktowana jako "pozioma droga ewakuacyjna", gdyż nie można jej zaliczyć do dróg określonych w § 242 rozporządzenia. Przepis ten odnosi się do poziomych dróg ewakuacyjnych, a w rozpatrywanym przypadku chodzi o drogę ewakuacji pionowej, jaką jest klatka schodowa i nie powinien być przywołany przez organ I instancji. W jej ocenie, wymagania dla tego rodzaju dróg regulują przepisy § 236 rozporządzenia, o niewłaściwej kwalifikacji drogi ewakuacyjnej w oparciu o § 242, stanowi zapis zawarty w § 244 tego rozporządzenia.

Wskazała na treść § 239 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, iż drzwi z pomieszczeń zagrożonych wybuchem powinny otwierać się na zewnątrz. Takim zagrożeniem w jej lokalu jest kuchnia i piecyk gazowy. Z informacji jaką uzyskała od przedstawiciela Zakładu Gazowniczego wynika, że w przypadku instalacji gazowej w mieszkaniach, drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny otwierać się na zewnątrz, gdyż zachodzi zagrożenie wybuchem. Zdaniem strony, jeżeli przepisy § 236 pozwalają na zastosowanie drzwi ewakuacyjnych zewnętrznych otwieranych do środka budynku, w miejscu w którym w przypadku paniki może dojść do ich zablokowania to paradoksem wydaje się być zakaz otwierania drzwi na klatkę schodową, gdzie chwilowe otwarcie drzwi ma stanowić zagrożenie dla komunikacji.

Podniosła nadto, iż podobny sposób montażu drzwi wykonany został w wielu mieszkaniach w budynku, a Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła zgodę na taki montaż drzwi.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (zwany dalej: "WINB", "organ odwoławczy"), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy ocenił, że podjęta przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa. Podał, iż niniejsza sprawa dotyczy skrzydła drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. P. [...] w R. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, zamontowanie przedmiotowych drzwi miało miejsce w lutym 2013 r. Inwestorem prac był G. M. Właściwie zatem PINB uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zastosowanie będą miały przepisy dotyczące robót budowlanych, a zatem tryb art. 51 p.b., który dotyczy m. in. robot budowlanych wykonywanych w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi oraz w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, także techniczno - budowlanymi. Wskazał, iż przepisy rozporządzenia wyraźnie określają parametry poziomych dróg ewakuacyjnych, które powinny być zachowane mając na celu zapewnienie bezpiecznego wyjścia prowadzącego na poziome lub pionowe drogi komunikacji ogólnej.

W przedmiotowej sprawie zamontowanie drzwi wejściowych do lokalu nr [...] otwieranych na zewnątrz lokalu powoduje naruszenie przepisów warunków technicznych ponieważ takie usytuowane drzwi po ich otwarciu koliduje z drzwiami z lokalu nr [...], w konsekwencji powodując nie tylko zmniejszenie szerokości drogi ewakuacyjnej, a także ograniczenie dostępu do niej. Wskutek takiego montażu, drzwi wejściowe do lokalu nr [...] po otwarciu przesłaniają drzwi wejściowe do lokalu nr [...] na szerokości ok. 0,75 m.

Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje § 242 rozporządzenia, bowiem przedmiotowe drzwi usytuowane są na korytarzu, który stanowi poziomą drogę ewakuacyjną. Odnosząc się natomiast do kwestii zakwalifikowania lokalu nr [...] jako pomieszczenia zagrożonego wybuchem podał, że piece gazowe zamontowane w mieszkaniu powinny spełniać wymagania techniczno-budowlane i przeciwpożarowe, w przypadku zachowania ww. przepisów, lokalu w którym umieszczony jest piec gazowy nie traktuje się jako pomieszczenia zagrożonego wybuchem. Natomiast brak zachowania ww. przepisów winien skutkować usunięciem nieprawidłowego stanu technicznego lokalu.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego na powołane wyżej rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów art. 7-9 i 77 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia. Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy nie odniósł się do jej zarzutów określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, pozostawiając je bez komentarza oraz dokonał niewłaściwej kwalifikacji drogi pożarowej, zaliczając klatkę schodową budynku do dróg poziomych.

Strona za nieprawidłowe i niezgodne z § 244 i § 245 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, uznała zakwalifikowanie przez orzekające w sprawie organy klatki schodowej w budynku P. [...] do dróg ewakuacji poziomej. W jej ocenie powołany w decyzjach ww. organów przepis § 242 dotyczy wyłącznie poziomych dróg ewakuacyjnych. Gdyby klatka schodowa mogła podlegać kwalifikacji dróg ewakuacji poziomej, to w rozpatrywanym przypadku, nie spełniałaby wymagań przepisów na które powołują się organy nadzoru budowlanego, bowiem wymiary jej elementów, tj.: biegi posiadają szerokość 1,0 m, natomiast spoczniki 1.4 m. Odniesienie do komunikacji pionowej, jaką jest klatka schodowa, określają przepisy § 248 i § 249 rozporządzenia, co w ogóle nie zostało uwzględnione w rozpatrywanym przypadku.

W odpowiedzi na skargę WINB, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna jednak z innych przyczyn, niż w niej podniesione.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola podjętych w postępowaniu rozstrzygnięć, we wskazanym wyżej zakresie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, co spowodowało konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Zgodnie z tą regulacją, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Ww. przepis stanowi kontynuację regulacji zawartej w art. 50 p.b., który znajduje zastosowanie do samowolnie zrealizowanych robót budowlanych (ust. 1 pkt 1) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 p.b. oraz robót, które wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie dla środowiska (ust. 1 pkt 2 ), albo prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach prawa (ust. 1 pkt 4), bądź wykonywane są na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia (ust. 1 pkt 3).

Z treści ww. przepisów wyraźnie wynika, iż mają one zastosowanie w postępowaniu naprawczym (legalizacyjnym), w sytuacji stwierdzenia samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, w razie stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia dla środowiska, istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach prawa, bądź wykonywane są na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia. Zestawiając ww. przesłanki zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., z przedstawionym w zaskarżonej decyzji stanem faktycznym sprawy, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak bowiem prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wykonane prace polegające na montażu drzwi nie stanowią samowoli budowlanej, nie wymagały bowiem ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania. Zaznaczyć należy, że zarówno art. 50 i 51 Prawa budowlanego odwołują się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa. Różnica polega na tym, że art. 50 i 51 odwołują się w sposób bezpośredni do procesu budowlanego, natomiast art. 66 odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wykonane przez G. M. prace w lokalu nr [...], polegały jedynie na montażu skrzydła drzwiowego ze zmianą kierunku otwierania drzwi na zewnątrz, bez zmiany parametrów otworu drzwiowego. Drzwi wejściowe do lokalu o szerokości 0,9 m otwierają się na zewnątrz lokalu, tj. na podest klatki schodowej, ościeżnica jest osadzona w licu zewnętrznym ściany podłużnej klatki schodowej. Drzwi są usytuowane na wprost biegu wejściowego, szerokość podestu klatki schodowej wynosi 1,87 m przy biegu wejściowym na I piętro i 1,45 m przy biegu wejściowym na wyższy spocznik. Po otwarciu sporne drzwi przesłaniają drzwi wejściowe do lokalu nr [...] na szerokości ok. 0,75 m.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że roboty budowlane polegające jedynie na wymianie drzwi wejściowych, bez jednoczesnego wykonywania innych robót mających na celu przywrócenie wartości użytkowej całego obiektu budowlanego bądź jego znacznej części nie stanowią remontu, lecz bieżącą konserwację – w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawo budowlane. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 26 marca 2009 r., II SA/Łd 796/08 oraz NSA wyrażone w wyroku z dnia 13 lipca 2000 r., II SA/Gd 980/98. Wskazany przepis stanowi mianowicie, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku WSA w Lublinie o sygn. akt II SA/Lu 107/12 z dnia 22 maja 2012 r. oraz w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie II OSK 2304/12.

Przyjęcie, że jednorazowa wymiana drzwi wejściowych stanowi bieżącą konserwację, prowadzi do stwierdzenia, że zastosowanie w sprawie mógł mieć przepis art. 66 p.b., a nie art. 51, jak uznały organy. Przepis art. 66 p.b. ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego, niezależnie od tego czy roboty w nim wykonywane wymagały zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę – przepis ten dotyczy zatem również robót stanowiących bieżącą konserwację. Stanowi on, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku (pkt 1) albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia lub środowisku (pkt 2) albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3) albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia (pkt 4) – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż organy właściwie oceniły, iż zamontowane skrzydło drzwiowe uniemożliwia prawidłową ewakuację. Jak stanowi § 236 ust. 1 rozporządzenia, z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi". Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami. Drzwi mieszkania w budynku wielomieszkaniowym prowadzące na klatkę schodową stanowią, w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów, wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną. Łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w nim równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi w świetle ościeżnicy powinna wynosić 0,9 m, a w przypadku drzwi służących do ewakuacji do 3 osób - 0,8 m (§ 239 ust. 1 rozporządzenia).

Warunki jakim mają odpowiadać szerokości dróg ewakuacyjnych zawarto w § 242 ust. 1 rozporządzenia. Stanowi on, że szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Zasadniczym zaś przepisem normującym sytuację opisaną w decyzji, stanowiącej przedmiot kontroli Sądu, zawiera § 242 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym skrzydła drzwi, stanowiące drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi.

Jak wynika z powyższych przepisów, prawnym ograniczeniem w montażu drzwi mieszkania prowadzących na klatkę schodową, której korytarz stanowi jednocześnie drogę ewakuacyjną dla mieszkańców budynku, jest zmniejszenie szerokości lub przesłonienie drzwi mieszkania poniżej najmniejszej szerokości drzwi w świetle ościeżnicy podanej w § 239 ust. 1 rozporządzenia (80 cm) lub też zmniejszenie wymaganej szerokości drogi ewakuacyjnej, mierzone po całkowitym otwarciu drzwi na zewnątrz poniżej wartości podanej w § 242 ust. 2 rozporządzenia (120 cm). Inaczej mówiąc, nie jest dozwolony montaż drzwi otwierających się na zewnątrz, jeżeli te drzwi po całkowitym otwarciu przesłonią drzwi (tj. wyjście ewakuacyjne) innego pomieszczenia mieszkalnego, zwężając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości podanej w § 239 ust. 1 ww. rozporządzenia (80 cm), lub też, jeżeli po całkowitym otwarciu, zmniejszą szerokość klatki schodowej (poziomej drogi ewakuacyjnej) opisaną w § 242 ust. 2 rozporządzenia (120 cm).

W niniejszej sprawie, z protokołu oględzin wyraźnie i bezspornie wynika, że drzwi mieszkania skarżącej z lokalu nr [...] otwierają się na zewnątrz mieszkania, na klatkę schodową stanowiącą drogę ewakuacyjną dla mieszkań w przedmiotowym budynku, w tym lokalu nr [...], w sposób przesłaniający po całkowitym otwarciu drzwi z lokalu nr [...], wyjście z mieszkania nr [...]. Szerokość poziomej drogi ewakuacyjnej po całkowitym otwarciu drzwi lokalu nr [...] ulega zmniejszeniu i wynosi poniżej 120 cm. Przeprowadzone prace naruszyły zatem przepisy § 242 ust. 2 i 4 rozporządzenia. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie otwarcie drzwi lokalu nr [...] zasłaniają wejście – drzwi do lokalu nr [...]. Powyższe w sposób ewidentny blokuje drogę ewakuacyjną dla lokalu nr [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do wydania w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez dokładne wskazanie nakazanych czynności, określając termin wykonania tych obowiązków. Przy czym rodzaj nałożonych obowiązków organ powinien uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Na marginesie powyższych wywodów, Sąd zwraca jednocześnie uwagę, iż w świetle przedstawionego Sądowi aktu notarialnego (kserokopii) z dnia [...] września 2014 r. Rep A [...], W. T. M. darowała przedmiotowy lokal nr [...] przy ul. P. [...] swojemu synowi G. M. Zatem organy nadzoru powinny ponownie ustalić stan prawny lokalu i jej prawowitego właściciela, celem nałożenia obowiązku na właściwą osobę.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.