Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 437/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku akcyzowego za luty, maj, czerwiec i sierpień 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją [...] utrzymał

w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nr [...]

z dnia [...] odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

W dniu 1 grudnia 2009r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wpłynął wniosek J.K. pełnomocnika spółki z o.o. T. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...], w której organ określił T. Sp. z o.o. z siedzibą w M., zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące luty, maj, czerwiec i sierpień 2004 roku. Jako podstawę wznowienia postępowania Strona wskazała przepisy art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją nr [...] z dnia [...] określił T. Sp. z o.o. z siedzibą w M., ul. [...] zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące luty, maj, czerwiec i sierpień 2004 roku. Decyzję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień jej wydania w trybie art. 151a Ordynacji podatkowej. Od przedmiotowej decyzji nie zostało złożone odwołanie, skutkiem czego stała się ona ostateczną w administracyjnym toku instancji.

Spółka T. Sp. z o.o. podniosła, że nie z własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu z uwagi na błędnie doręczane jej pisma. Zdaniem Strony pisma kierowane powinny być za pośrednictwem pełnomocnika A.S., a nie na adres [...]. Tym bardziej, że P.G. przestał pełnić funkcję Prezesa Zarządu Spółki T. o czym pracownicy prowadzący postępowanie kontrolne mogli się dowiedzieć za pośrednictwem internetowego dostępu

do zapisów Krajowego Rejestru Sądowego. Wymieniony nie był też pełnomocnikiem Spółki T.

W załączeniu do pisma z 15 marca 2010r. Spółka przedłożyła dowody w postaci:

* korespondencji kierowanej w toku postępowań kontrolnych prowadzonych wobec Strony na adres Pani A.S.,

* pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z 04.03.2010r. do P.G. o dostępie pracowników urzędu do Internetu,

* indywidualnej Interpretacji Ministerstwa Finansów z 03.04.2009r. wydanej P.G. na okoliczność skuteczności reprezentowania spółki z o.o. przez byłego jej Prezesa Zarządu, który nie jest jej pełnomocnikiem.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że postępowanie kontrolne nr [...] w T. Spółka z o.o. z siedzibą w M. w zakresie podatku akcyzowego za 2004r. rozpoczęło się 22 września 2006r. Postępowanie to prowadzone było przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. równolegle do postępowań w T. Spółka z o.o. w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług za lata 2002, 2003, 2004 i 2005.

W październiku i w listopadzie 2006r. w siedzibie Spółki T. pracował tylko jeden pracownik biurowy. Była nim księgowa zatrudniona w niepełnym wymiarze godzin. Z tego też powodu Strona nie zapewniała regularnego dostępu do dokumentów. Nie znane były kontrolującym godziny otwarcia biura w siedzibie Spółki z o.o. T. Pisma kierowane do Spółki między innymi o wskazanie godzin, w których mogą być prowadzone czynności kontrolne pozostały bez odpowiedzi.

W dniu 21 grudnia 2006r. J.H., osoba upoważniona do zastępowania osób reprezentujących Spółkę, zrzekła się zastępstwa. Z tym dniem dostęp do dokumentów spółki

w jej siedzibie został całkowicie uniemożliwiony. Po tym dniu, spółka wielokrotnie była wzywana do udostępnienia dokumentów do kontroli oraz wskazania terminu, kiedy czynności kontrolne mogą być prowadzone w siedzibie Spółki. Pisma pozostawały bez odpowiedzi.

Doręczanie korespondencji Spółce z o.o. T. w okresie od listopada 2006r.

do stycznia 2007r. było utrudnione. Spółka ustanowiła pełnomocnika do korespondencji informując o tym fakcie w dniu 25 października 2006r. Naczelnika Urzędu Skarbowego, pomijając natomiast Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., prowadzącego postępowania kontrolne wobec Spółki z o.o. T. W piśmie do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z 10 listopada 2006r. Spółka wskazała, iż ustanowiła pełnomocnika

do spraw odbioru pism urzędowych, w tym pism kierowanych do Spółki tak przez organy podatkowe jak i organy kontroli skarbowej. Informacja ta została złożona we właściwym miejscowo organie podatkowym (dokument pełnomocnictwa) i zgodnie z przepisami prawa został o tym poinformowany organ kontroli skarbowej (informację osobiście przekazał P.G.). W odpowiedzi, inspektor kontroli skarbowej wykonujący czynności w ramach postępowania nr [...], w dniu 17 listopada 2006r. poinformował Stronę, że żadne z tych pełnomocnictw do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie wpłynęło.

W dniu 1 grudnia 2006r. Strona doręczyła do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. pismo z 23 listopada 2006r. wraz z pełnomocnictwem do odbioru korespondencji Spółki z o.o. T. przez Pana S.W. Przy czym pierwotnie Strona podała błędny, nieistniejący adres do korespondencji, ul. [...] zamiast [...]. Spowodowało to, że część pism kierowanych do Spółki z o. o. T. pozostawało bez odbioru. Sprostowanie adresu pełnomocnika wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w dniu 28 grudnia 2006r. Również pismo z 3 stycznia 2007r. adresowane na poprawiony adres S.W., nie zostało odebrane. Z tych powodów pisma

z 22 stycznia 2007r. i pisma z 30 stycznia 2007r. doręczono do rąk pełnomocnika Spółki T. adwokat A.S. ustanowionego przez spółkę w innych postępowaniach kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. Ustanowienie A.S. pełnomocnikiem Spółki T. w dniu 4 stycznia 2007r. dotyczyło innego postępowania i zostało zgłoszone do protokołu przesłuchania świadka sporządzonego dla postępowań kontrolnych nr [...] i nr [...]. W protokole przesłuchania świadka z 4 stycznia 2007r. zapisano, że A.S. jest pełnomocnikiem (cyt.): "w stosunku do postępowań kontrolnych i kontroli podatkowych prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w S.".

W piśmie z 31 stycznia 2007r. Prezes zarządu Spółki T.P.G. (cyt.) : "Ponadto ponownie przypominam, że Pani A.S. nie jest pełnomocnikiem powołanym

do odbioru korespondencji i że w dalszym ciągu proszę wszelką pocztę kierować na adres Pana W."

W dniu 27 lutego 2007r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wpłynęło pismo innego członka zarządu Spółki T. G.P. informujące o wycofaniu pełnomocnictwa do odbioru korespondencji udzielonego S.W. i powołaniu nowego pełnomocnika – J.W. Pełnomocnictwo udzielone na piśmie J.W. obejmowało reprezentowanie Spółki T. w postępowaniach kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.

Mając na uwadze powyższe, pismem z 5 marca 2007r., za pośrednictwem pełnomocnika J.W., wezwano Stronę w terminie do 14 marca 2007r. o wskazanie pełnomocnika właściwego do spraw doręczeń. Pismem z dnia 6 marca 2007 r. wezwano Spółkę z o. o. T. do złożenia wyjaśnień i przedłożenia określonych dokumentów i ewidencji. Pismo

to skierowano równolegle na adres A.S. i J.W. W odpowiedzi na powyższe pisma w dniu 2 kwietnia 2007r. Spółka z o.o. T., poprzez pełnomocnika J.W., ponownie potwierdziła (cyt.):"...że pełnomocnictwo Pani A.S. nie obejmowało spraw doręczeń". W związku z powyższym, po dniu 2 kwietnia 2007r., żadne z pism kierowanych do Spółki z o.o. T. nie było doręczane za pośrednictwem A.S. Wszelka korespondencja do dnia 3 marca 2008r. była wysyłana na adres J.W. W dniu 3 marca 2008r. złożono w kancelarii Urzędu Kontroli Skarbowej w S. pismo (cyt.): "T. sp. z o.o. uprzejmie informuje, że z dniem 14 lutego 2008r. odwołany został Pan J.W. z funkcji pełnomocnika do reprezentowania Spółki przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w S. Wszelką korespondencję do Spółki proszę kierować na adres : P.G. (Prezes Zarządu), ul. [...]" (karta 108). Przywołane pismo nie było datowane, zawierało pieczęć o treści "T. Sp. z o.o. M., ul. [...] fax [...], tel. [...]REGON [...] NIP [...]" przystawioną w górnym lewym rogu pisma i w miejscu podpisu P.G. łącznie z parafką.

W konsekwencji od 4 marca 2008r. pisma do Spółki T. były kierowane na adres wskazany przez Stronę: P.G., ul. [...].

W dniu 30 kwietnia 2008r. wpłynął do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wniosek o sporządzenie kserokopii z akt sprawy, podpisany przez P.G.

W nagłówku pisma wpisano "T. Sp. z o.o. ul. [...]Adres do korespondencji ul. [...]". W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wydał postanowienie z [...]. o obciążeniu Spółki z o.o. T. kosztami sporządzenia kserokopii dowodów zgromadzonych w trakcie postępowań kontrolnych [...] oraz [...]. Powyższe postanowienie wraz z pismem inspektora kontroli skarbowej z 6 maja 2008r. zostało wysłane na wskazany przez Stronę adres do korespondencji ul. [...] Wobec nieodebrania przez Spółkę z o.o. T. wyżej wymienionego postanowienia i pisma z 6 maja 2008r. do Strony - na ww. adres do korespondencji - zostało skierowane kolejne pismo z 29 maja 2008r. informujące, że zgodnie z treścią art. 146 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają w toku postępowania obowiązek zawiadomić organ o zmianie swojego adresu. Pouczono jednocześnie Stronę, że zaniedbanie przywołanego obowiązku spowoduje, że pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ pozostawi je w aktach sprawy. Pismo powyższe zostało odebrane pod adresem do korespondencji P.G. Prezes Zarządu , ul. [...], w dniu 2 czerwca 2008r.

Do dnia zakończenia postępowania nr [...] Strona nie poinformowała Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. o zmianie adresu do korespondencji, zmianie siedziby spółki, czy też zmianie osób upoważnionych do jej reprezentowania.

W dniu 3 grudnia 2008r. inspektor kontroli skarbowej wykonujący czynności w ramach postępowania kontrolnego nr [...], w oparciu o uchwałę wspólników T. Sp. z o.o. z siedzibą w M. z 18.02.2008r. złożoną w Krajowym Rejestrze Spółek (KRS) oddział w S., powziął wiedzę, że Pan z dniem 18 lutego 2008r. przestał pełnić funkcję Prezesa zarządu Spółki T. W dniu 11 kwietnia 2008r. dokonano wpisu do rejestru KRS, z którego wynika, że P.G. nie wchodzi w skład zarządu T. Sp. o.o. z M.

Pismem z 3 grudnia 2008r. zaadresowanym na adres P.G. ([...]) Spółka, została wezwana w terminie 14 dni do wskazania właściwego adresu do korespondencji. Jednocześnie pouczono, że brak odpowiedzi na niniejsze wezwanie będzie traktowane jako wygaśnięcie dyspozycji Strony do kierowania korespondencji pod adres [...]. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie dalsza korespondencja do Spółki T. była kierowana na adres jej siedziby w M., ul. [...]. Postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z [...] wróciło do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z pocztową adnotacją: "przesyłkę zwrócono

do nadawcy, gdyż adresat się wyprowadził. Podobnie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z [...] i z [...] nie zostały odebrane. Urzędnik Poczty Polskiej na "potwierdzeniach odbioru przesyłki napisał "przesyłka nie podjęta

w terminie", "adresat nieobecny" .

Upoważniony inspektor kontroli skarbowej przeglądający w dniu 18 marca 2009r. akta spółki

z o.o. T. nr KRS: [...] przechowywane w Sądzie Rejonowym XVII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w S. ustalił, że w aktach tych znajduje się nieodebrana korespondencja zaadresowana do T. Sp. z o.o., M., ul. [...], z adnotacją doręczyciela "adresat się wyprowadził').

Ponadto wielokrotnie ustalano w KRS czy adres siedziby Spółki uległ zmianie. Z tych czynności sporządzane były notatki służbowe. Na dzień sporządzenia protokołu kontroli

nr [...][...] i wydania decyzji [...][...] zgłoszony do KRS adres siedziby T. Sp. z o.o. z M. nie uległ zmianie i był nim M. ul. [...].

W związku z powyższym protokół kontroli nr [...] z dnia [...] oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...] pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, zgodnie z art. 151 a ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ kontroli skarbowej uznał, że przedstawiony wyżej stan faktyczny wskazuje

w sposób oczywisty, że nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka z o.o. T. jeśli nie brała udział w postępowaniu kontrolnym, to wyłącznie z własnej winy. Zarzuty bowiem o kierowaniu pism do Spółki T. poprzez nieumocowaną osobę z pominięciem ustanowionego pełnomocnika,

nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym. Ponadto organ kontroli skarbowej stwierdził,

że w działaniach Spółki T. można dopatrzeć się celowego utrudniania postępowania kontrolnego. Spółka nie informowała na bieżąco organu kontroli skarbowej o udzielanych pełnomocnictwach. Nie udostępniała również dokumentacji księgowej. Ponadto, nie funkcjonowała pod adresem siedziby zgłoszonym w KRS. W piśmie skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. Spółka wskazała adres do korespondencji osoby nie będącej już umocowaną do jej reprezentowania, tytułując ją Prezesem Zarządu. Tymczasem załączone do pisma Strony dowody w postaci pism kierowanych do byłego Prezesa Zarządu świadczą o pozostawaniu Spółki T. w ciągłym kontakcie z jej byłym przedstawicielem. Dodatkowo pełnomocnik w osobie J.K. nie został zgłoszony do postępowania toczącego się przed organem kontroli skarbowej, mimo że został ustanowiony w czasie gdy postępowanie kontrolne nr [...] nie zostało zakończone, a nawet trwała jeszcze kontrola podatkowa prowadzona w ramach ww. postępowania kontrolnego.

W związku z powyższym organ kontroli skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...].

Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2010 r. od decyzji, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz od decyzji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej oraz o wznowieniu postępowania, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej, nie służy odwołanie. Na podstawie art. 26 ust. 3 tej ustawy od decyzji, o których mowa w ust. 2, stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał decyzję. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące odwołań. Organem właściwym w sprawach o wznowienie postępowania jest dyrektor urzędu kontroli skarbowej, jeżeli wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji zgodnie z art. 26 ust. 6 wyżej wymienionej ustawy. W związku z przepisami art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw wszczęte i niezakończone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania w sprawach uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną dyrektora urzędu kontroli skarbowej prowadzą organy właściwe w tych sprawach od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przy czym wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Departament Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. przekazał Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w S. do załatwienia zgodnie z właściwością odwołanie z dnia 24 maja 2010r.

W odwołaniu z dnia 24 maj 2010 r. od decyzji nr [...] skarżący podniósł naruszenie rozdziału 17 ustawy Ordynacja podatkowa bez uzasadnienia tego zarzutu. W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2010 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania od decyzji Pełnomocnik strony stwierdził naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak udziału strony nie z własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...].

Pełnomocnik strony swoje zarzuty uzasadnił tym, że strona ustanowiła A.S. swoim pełnomocnikiem poprzez zgłoszenie udzielenia pełnomocnictwa A.S.

do protokołu w dniu 04 stycznia 2007 r., które nigdy nie zostało odwołane, a po odwołaniu kolejnych dwóch pełnomocników spółki /J.W.- pełnomocnictwo z dnia 01.12.2006r. odwołane w dniu 27.02.2007 r., J.W.- pełnomocnictwo z dnia 27.02.2007 r. odwołane w dniu 14.02.2008 r. / A.S. nie otrzymywała korespondencji od organu kontroli skarbowej, a co za tym idzie nie mogła uczestniczyć w postępowaniu nie z własnej winy lecz

z powodu zaniedbań Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S..

Pełnomocnik wskazał, iż strona nie brała udziału w postępowaniu. Wskazał, że jeżeli strona działa przez pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zdaniem skarżącego skoro po dniu 14 lutego 2008r. reprezentował spółkę tylko jeden pełnomocnik organ prowadzący postępowanie nie mógł dokonać wyboru pełnomocnika do spraw doręczeń.

Skoro w sprawie był ustanowiony pełnomocnik A.S. to organ winien jej doręczać pisma skoro tego nie czynił to strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy a zatem wystąpiła przesłanka o której mowa w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...].

Organ ustalił, iż J.K. jako pełnomocnik spółki z o.o. T. powziął wiadomość o wydaniu decyzji z dnia [...] nr [...] zapoznając się w dniu 30 listopada 2009 r. z aktami spraw prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego dotyczących przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. T. w podatku akcyzowym za grudzień 2003 r., luty, maj, czerwiec, sierpień 2004 r. na G.P. i P.G. członków zarządu tej spółki. Wniosek spółki z o.o. T.o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]

nr [...] wpłynął w dniu 1 grudnia 2009r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. zatem w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, stosownie do treści art. 241 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że nie są one zasadne. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pełnomocnictwo zostało udzielone A.S. przez spółkę z o.o. T. przez jego zgłoszenie w protokole przesłuchania świadka z 4 stycznia 2007r., sporządzonym w związku z postępowaniami kontrolnymi nr [...]

i nr [...] prowadzonymi wobec spółki z o.o. T., w którym zapisano,

że Pani A.S. jest pełnomocnikiem (cyt.): "w stosunku do postępowań kontrolnych

i kontroli podatkowych prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w S.".

Organ zauważył, że w aktach sprawy nr [...] zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] [...] której uchylenia domaga się strona, nie występuje zarówno pisemne pełnomocnictwo udzielone A.S. jak i w formie zgłoszenia do protokołu. Zatem zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie można powoływać się na pełnomocnictwo złożone przez stronę w innych toczących się wobec niej sprawach na użytek innej sprawy. Korespondencję adresowaną do A.S., stanowiły pisma z dnia 22.01.2007 r. i z dnia 05.03.2007 r. dotyczące postępowań kontrolnych o numerach [...], które nie posiadały związku z postępowaniem kontrolnym nr [...], natomiast w oznaczeniach pism z dnia 22.01.2007 r. z dnia 30.01.2007r. i z dnia 30.01.2007 r. wymienione są numery kilku postępowań w tym [...], lecz treść tych pism wskazuje, że nie posiadały one związku z postępowaniem kontrolnym nr [...].

Zatem zarzut skarżącego, według którego strona nie brała udziału w postępowaniu nie

z własnej winy, polegający na tym, że nie uczestniczył w nich pełnomocnik w osobie A.S., ustanowiony przez stronę, gdyż korespondencja dotycząca postępowań nie była doręczana temu pełnomocnikowi jest bezzasadny, bowiem jak wykazano A.S. nie była pełnomocnikiem w przedmiotowym postępowaniu.

Zdaniem organu stwierdzenie pełnomocnika spółki w odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...], że "Adresem siedziby Spółki była i jest ul. [...] " nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Z pisemnych wyjaśnień M.G. Prezesa Zarządu Spółki

z o.o. F.w M. ul. [...] z dnia 11.01.2011 r. (karty 1817-1834) wynika, że F. Spółka z o.o. w dniu 23 listopada 2006 r. nabyła od spółki z o.o. T. nieruchomość położoną w M. ul. [...] na podstawie umowy sprzedaży zawartej aktem notarialnym z dnia 23.11.2006 r. według tych wyjaśnień i umowy dzierżawy Spółka z o.o. T. wydzierżawiała od Spółki z o.o. F. pomieszczenia biurowe w M. ul. [...] w okresie od 01.12.2006 r. do 30.03.2008 r. a spółka z o.o. T. zaprzestała dokonywać zapłaty za dzierżawę pomieszczeń w grudniu 2007 r. Ponadto w piśmie Izby Celnej w S. Wydział Egzekucji Referat ds. Wierzyciela nr [...] z dnia [...] stwierdzono, że w toku postępowania egzekucyjnego wobec Spółki z o.o. T. ustalono, że Spółka z o.o. T. od kilku lat nie posiada siedziby i nie prowadzi działalności pod adresem [...], M., od dnia 11.04.2008 r. organami uprawnionymi do reprezentacji spółki są osoby zamieszkujące na terenie L.- M.A. oraz M.K. Do wskazanego pisma załączono raport R.C., w którym stwierdził, że w dniu 22.05.2009 r. udał się do T. Sp. z o.o. w M. ul. [...] i nie mógł dokonać czynności egzekucyjnych, ponieważ pod wyżej wymienionym adresem mieści się inna firma, i dalej "Wg wyjaśnień pracownicy, firmy T. nie ma już od kilku lat pod w/w adresem. Miejsce przeprowadzki- nieznane". Zatem od 01.04.2008 r. spółka z o.o. T. faktycznie nie posiadała siedziby w M.

ul. [...], jak to wynika z wyjaśnienia M.G. Prezesa Zarządu Spółki

z o.o. F..

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego kierowania korespondencji na wskazany przez stronę adres P.G. w S. ul. [...], zamiast na adres siedziby w M. ul. [...] organ stwierdził, że istotnie przepisy art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości doręczania pism na podany przez podatnika adres do doręczeń, bowiem zgodnie z przepisami art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności, wymienione w art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej miejsce prowadzenia działalności skarżący pominął w odwołaniu - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio.

Jednak za dopuszczalną uznać należy sytuację doręczeń na podany przez stronę adres, gdy w prowadzonym postępowaniu wnosi o to strona choćby ten adres nie pokrywał się ani

z siedzibą osoby prawnej, ani z miejscem prowadzenia działalności. Przedstawione stanowisko zostało również zawarte w orzecznictwie sądowym.

Przedstawiona sytuacja doręczeń na wskazany przez stronę adres miała miejsce

w rozpatrywanej sprawie. Strona w piśmie doręczonym w dniu 03.03.2008 r. organowi kontroli skarbowej wskazała adres do korespondencji "P.G.(Prezes Zarządu), ul. [...]".

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż "P.G. od dnia 18.02.2008 r. przestał pełnić funkcję w Zarządzie sp. z o.o. T., a więc posiadał status osoby prawnie nieuprawnionej do reprezentowania Spółki i odbioru korespondencji" należy stwierdzić, że jeżeli strona w piśmie bez daty, doręczonym do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w dniu 03.03.2008 r. określiła adres do korespondencji "P.G.(Prezes Zarządu), ul. [...]", to dla organu kontroli skarbowej jest to adres do doręczeń i to strona w miejscu odbioru korespondencji winna zadbać, aby korespondencja była odbierana przez osobę, którą upoważniła do jej odbioru. Odwołanie P.G. z funkcji w zarządzie spółki z dniem 18.02.2008 r. nie jest jednoznaczne ze zmianą adresu do doręczeń "P.G.(Prezes Zarządu), ul. [...]" na adres do doręczeń "[...]"

Ponadto organ wskazał, że w interesie strony leżało zadbanie o to, aby pod wskazanym adresem do korespondencji znajdowała się osoba wyznaczona przez stronę w czasie zapewniającym realną możliwość doręczania korespondencji.

Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia strony o możliwości skorzystania

z uprawnień określonych art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu prowadzonym

na podstawie przepisów art. 243 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa

i w związku z powyższym naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, organ wskazał,

iż Strona nie składała wniosków dowodowych. Ponadto strona nie wykazała wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, w związku z czym brak wyznaczenia terminu przed wydaniem decyzji nie ma znaczenia dla istoty sprawy.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S., wyznaczył stronie termin

do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania [...] pismem z dnia 14 stycznia 2011 r., stosownie do postanowień art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, informując dodatkowo o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Pismem doręczonym w dniu 01.02.2011 r. poinformowano Stronę o prawie wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania prowadzonego w związku z odwołaniem strony od decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.. Strona nie skorzystała z przysługującego prawa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej

ją decyzji, zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w tym art. 120, 121, 123, 145, 150, 200, 240, 245 tej ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w prowadzonym postępowaniu nie uczestniczył pełnomocnik ustanowiony przez Stronę oraz, że korespondencja dotycząca postępowania kierowana była do osoby nieuprawnionej.

Zdaniem Spółki bezzasadna jest argumentacja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w S., co do tego, że pisma kierowane do A.S. jako pełnomocnika Spółki nie były do niej kierowane w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie. Otóż w pismach z dnia

22 stycznia 2007, 30 stycznia 2007, 06 marca 2007 mowa jest o wydruku konta "rozliczenie niedoborów" za rok 2004 oraz o analizie rynkowej dotyczącej umowy zawartej w dniu 27.09.2004r oraz fakturze z dnia 30.11.2004r.Zważywszy na to, że decyzja o której wznowienie wystąpił podatnik kończyła postępowanie w zakresie prawidłowość i rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2004r, argumentacja stosowana przez organ kontroli skarbowej jest zdaniem skarżącego nie tylko sprzeczna ze stanem faktycznym sprawy ale wprost wskazuje na działania nie mające nic wspólnego z zasadą zaufania do organów administracji i zasadą praworządności. Niezasadne jest także stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. co do tego, że nie można powoływać się na pełnomocnictwo złożone przez stronę w innych toczących się postępowaniach oraz co do tego, że w aktach sprawy nie występuje zarówno pisemne pełnomocnictwo dla A.S. jak i w formie zgłoszenia do protokołu. Po pierwsze zauważa skarżący, iż to organ kontroli skarbowej kierował pisma do A.S. jako pełnomocnika Spółki i jak to wynika z załączonych dowodów, w pismach tych traktował ją jako pełnomocnika nie tylko w sprawach [...], ale też i w pozostałych trwających w stosunku do Spółki postępowaniach kontrolnych. Po drugie, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu i w tym zakresie stosuje się przepisy prawa cywilnego.

Po trzecie, to nie podatnik ale organ prowadzący postępowanie tworzy i gromadzi akta sprawy. Zatem to, że w aktach sprawy brak było pełnomocnictwa jest tylko i wyłącznie wada leżącą po stronie Urzędu.

Po czwarte, skoro argumentem organu kontroli skarbowej jest brak pełnomocnictwa

w formie dokumentu, to organ kontroli skarbowej winien wezwać podatnika do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie stosownego dokumentu z pouczeniem o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Po piąte z kolei przyjęcie argumentacji przedstawianej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w sposób wyraźny prowadzić będzie do zastosowania trybów nadzwyczajnych w pozostałych sprawach, w których organ kontroli skarbowej przyznał A.S. przymiot pełnomocnika strony.

Skarżący wskazał, iż nieprawidłowością z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie jest pomijanie pełnomocnika i doręczanie korespondencji bezpośrednio stronie. Taki sposób działania stanowi naruszenie przepisu art. 145 § 2 OP. Nie budzi wątpliwości, iż doręczenie pism stronie, w sytuacji, gdy został ustanowiony w sprawie pełnomocnik, nie ma żadnego znaczenia procesowego. Pominięcie przez organ podatkowy pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu podatkowym, co uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego w przypadku prawomocnej decyzji podatkowej.

Skarżący wskazał również, że pisma osobom prawnym doręcza się w lokalu ich siedziby a zatem kierowanie korespondencji na adres: P.G., ul. [...], w sposób oczywisty narusza przepisy prawa podatkowego, abstrahując już od poruszanej sprawy pełnomocnika.

Pełnomocnik Spółki podkreślił, że były członek zarządu Spółki, nie będący pełnomocnikiem ani prokurentem, nie ma prawa reprezentowania Spółki w postępowaniu podatkowym, w tym prawa odbioru pism dotyczących tego postępowania, adresowanych

do Spółki. Co więcej, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują również możliwości doręczania takiej korespondencji na adres zamieszkania aktualnego członka zarządu, prowadzącego sprawy Spółki, jeśli nie działa on jako pełnomocnik. Doręczenie pisma osobie nieuprawnionej stanowi naruszenie przepisów postępowania podatkowego i nie może zostać uznane za skuteczne doręczenie pisma. Dalej podnosi, iż organ kontroli skarbowej kierował korespondencję na adres P.G., ul. [...] na podstawie dokumentu, który wpłynął do Urzędu w dniu 03.03.2008r. Co jest istotne, dokument ten zawierał pieczęcie firmowe sp. z o.o. T. ale nie zawierał wbrew temu, co twierdzi Urząd czytelnego podpisu osoby składającej to pismo. W tej sytuacji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie mógł uznać-bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, czy dokument ten sporządziła i podpisała osoba uprawniona do reprezentowania Spółki a co za tym idzie, czy dokument ten jest skuteczny. Zważywszy na to, że pismo powyższe wpłynęło do Urzędu po dacie odwołania P.G. z funkcji prezesa Zarządu Spółki (a odwołanie następuje z chwilą podjęcia uchwały a nie z chwilą dokonania wpisu do KRS, bowiem ten wpis ma charakter wpisu deklaratywnego) i nie konkretyzowało osoby składającej to pismo w imieniu Spółki, w żadnej mierze nie może zostać uznane za skuteczne.

Na zakończenie skargi wskazał iż na etapie postępowania w pierwszej instancji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału

w tym postępowaniu, poprzez brak zawiadomienia możliwości zapoznania się z materiałem sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów

za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy,

lub naruszenia prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a").

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem skargi w przedmiotowej sprawie jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, a mianowicie w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl.).

Wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania otwiera prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Ordynacja podatkowa uzależnia tę możliwość od wystąpienia w sprawie przesłanek pozytywnych, to jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i jednoczesne wystąpienie jednej z kwalifikowanych wad o których mowa w art. 240 § 1 O.p.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca powołała jako podstawę wznowienia okoliczność, przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z przywołanym przepisem

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona nie

z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Przesłanka wznowienia postępowania określona w przywołanej powyżej regulacji zostaje spełniona tylko wtedy, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest okoliczność, że strona nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, drugą natomiast to brak zawinienia temu stanowi rzeczy przez stronę.

Na gruncie niniejszej sprawy strona upatruje wystąpienia wadliwości o której mowa powyżej w pominięciu w postępowaniu zwykłym ustanowionego w sprawie pełnomocnika to jest adw. A.S. Zdaniem Strony, organ winien korespondencja do Spółki T. adresować właśnie na tego pełnomocnika a nie na wskazany przez spółkę adres do doręczeń- stanowiący miejsce zamieszkania byłego członka zarządu spółki. Zdaniem Strony pisma

do Spółki T. kierowane powinny być za pośrednictwem pełnomocnika A.S.,

a nie na adres "P.G., Prezes Zarządu ul. [...]".

Tym bardziej, że P.G. przestał pełnić funkcję Prezesa Zarządu Spółki T.,

o czym pracownicy prowadzący postępowanie kontrolne mogli się dowiedzieć

za pośrednictwem internetowego dostępu do zapisów Krajowego Rejestru Sądowego. Wymieniony nie był też pełnomocnikiem Spółki T.

Według Sądu, brak jest podstaw, aby za zasadny uznać zarzut pominięcia w toku prowadzonego postępowania pełnomocnika strony. Zgodnie z art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie

do protokołu. Działanie ustanowionego przez stronę pełnomocnika legitymizuje więc treść oświadczenia woli samej strony złożone we wskazanej wyżej formie. Niezbędne jest więc złożenie przez stronę jednoznacznego, stanowczego oświadczenia woli w tej kwestii. Dopiero więc z momentem notyfikowania przez stronę organowi podatkowemu, we wskazany wyżej sposób, woli udziału w prowadzonym postępowaniu z udziałem ustanowionego pełnomocnika, wywołuje ono wszystkie skutki określone ustawą oraz określone nią konsekwencje pominięcia udziału pełnomocnika w postępowaniu. Z powyższego wynika, że warunkiem niezbędnym

i koniecznym egzekwowania od organów podatkowych obowiązków wynikających z faktu ustanowienia przez stronę pełnomocnika, jak również wszystkich konsekwencji wynikających

z faktu pominięcia okoliczności jego ustanowienia, jest to, aby zarówno oświadczenie woli strony w kwestii udzielenia pełnomocnictwa, jak również jego treść była jasna i stanowcza,

a także aby była ona we wskazany wyżej sposób, tj. prawidłowo, notyfikowana organom administracji publicznej. Oznacza to, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) nie może być udzielone w dorozumiany (konkludentny) sposób. Innymi słowy, organ administracji publicznej (organ podatkowy) nie może być w tej sferze "skazywany"

na operowanie domniemaniem (czy też domniemywaniem) działania strony przez pełnomocnika. W tym kontekście należy podkreślić, że organy podatkowe nie mają obowiązku podejmowania działań zmierzających do ustalenia, czy podatnik udzielił pełnomocnictwa do występowania we wszystkich sprawach dotyczących zobowiązań podatnika czy tylko niektórych i czy pełnomocnictwo to zostało złożone, np. do akt spraw prowadzonych w przeszłości przez organ podatkowy wobec danego podatnika. kwestii udzielenia pełnomocnictwa w danej sprawie oraz zakresu udzielonego pełnomocnictwa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym omawianego zagadnienia akcentowane jest rygorystyczne wymaganie zapewnienia udziału pełnomocnikowi w prowadzonym postępowaniu. Jednakże w licznych orzeczeniach NSA podkreśla, że obowiązek przestrzegania przez organy prowadzące postępowanie tej kardynalnej zasady postępowania dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnictwo zostało złożone do akt. Przykładem rozstrzygnięcia w ten sposób kwestii skutecznego zgłoszenia przez pełnomocnika swego udziału w sprawie może być wyrok NSA

z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1044/96, w którym stwierdzono, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost, a nie może być domniemane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również w zupełności pogląd wypowiedziany przez NSA w wyroku z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt i SA/Wr 2034/97, z którego jednoznacznie wynika obowiązek organu doręczania pism pełnomocnikowi, jednakże dopiero od momentu, w którym dokument pełnomocnictwa został organowi doręczony. Takie samo w tym zakresie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 1533/98, w którym również wyrażono pogląd o obowiązku respektowania przez organ udziału pełnomocnika, ale od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa. Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika, że w pierwszej kolejności pełnomocnictwo powinno być dołączone do akt sprawy i od tej chwili może być poddane ocenie co do jego skuteczności, jak również rodzi obowiązek po stronie organu podatkowego uwzględnienia udziału pełnomocnika.

W kontekście powyższego nie ma racji skarżący, iż w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] którą to organ określił T. Sp. z o.o. z siedzibą w M., zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące luty, maj, czerwiec i sierpień 2004 roku, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pominął ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Sąd zauważa, iż postępowanie kontrolne nr [...] w T.

Spółka z o.o. z siedzibą w M. w zakresie podatku akcyzowego za 2004r. rozpoczęło

się 22 września 2006r. Postępowanie to prowadzone było przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. równolegle do postępowań w T. Spółka z o.o. w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług za lata 2002, 2003, 2004 i 2005 (postępowania nr [...]).

Ustanowienie adwokat A.S. pełnomocnikiem Spółki T. nastąpiło w dniu

04 stycznia 2007r. i zostało zgłoszone do protokołu przesłuchania świadka sporządzonego

dla postępowań kontrolnych nr [...]. W protokole przesłuchania świadka z 4 stycznia 2007r. zapisano, że A.S. jest pełnomocnikiem (cyt.): "w stosunku do postępowań kontrolnych i kontroli podatkowych prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w S." .

Jak wynika z powyższego adw. A.S. nigdy nie została ustanowiona pełnomocnikiem w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie postępowania, bowiem nigdy nie notyfikowała w sposób przewidziany art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej swojego udziału w niniejszym postępowaniu. Strona w istocie rzeczy nie kwestionuje tego faktu a jedynie uważa, iż udzielenie pełnomocnictwa w innym postępowaniu w dniu 4 stycznia 2007r. rozciąga swój skutek na wszystkie postępowania toczące się przed organem kontroli.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie w świetle przytoczonych powyżej argumentów prawnych stanowisko takie jest nieuzasadnione, poza sporem pozostaje bowiem,iż w postępowaniu nr [...] adw. A.S. nigdy nie zgłosiła swojego udziału.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić trzeba, że błędne wysłanie kilku pism przez organ prowadzący postępowanie w toku postępowania na adres A.S. nie może tworzyć domniemania, iż osoba ta była pełnomocnikiem strony w tym postępowaniu. Natomiast fakt ten winien być oceniony pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanki o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Jednak zdaniem Sądu w niniejszej sprawie błędne doręczenie trzech pism procesowych A.S. nie pozbawiło Strony udziału w postępowaniu, bo jak jednoznacznie wynika z akt postępowania Strona zapoznała się z treścią tych pism. W ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi w tym zakresie to zgodzić się należy

z pełnomocnikiem Spółki, że pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu i w tym zakresie stosuje się przepisy prawa cywilnego.

Z tym zastrzeżeniem, że w niniejszej sprawie pełnomocnik A.S. nigdy nie zgłosił swojego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 137 § 3 O.p.

Zgodzić należy się również i z tym stwierdzeniem, że to nie podatnik a organ prowadzi i gromadzi akta sprawy. Jednak z tego nie wynika, że organ ma obowiązek poszukiwania pełnomocników ustanowionych w innych postępowaniach.

Złożenie do protokołu oświadczenia, czy też złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie

to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Posłużenie się przez organ pełnomocnictwem złożonym na potrzeby innego postępowania, choćby swym zakresem obejmowało ono przedmiot postępowania, do którego akt nie zostało załączone, a następnie procedowanie z udziałem "rzekomego pełnomocnika", naraża organ na zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu.

Musimy bowiem pamiętać, że udzielenie pełnomocnictwa stanowi dla pełnomocnika jedynie źródło kompetencji do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa, nie jest natomiast źródłem obowiązku takiego działania, chyba, że co innego wynika z dodatkowego stosunku prawnego łączącego mocodawcę z umocowanym, np. umowy zlecenia. Organy w toku postępowania nie mają jednak obowiązku badania tego, czy stronę postępowania i jej pełnomocnika wiąże umowa o określonej treści, mająca wpływ na sposób działania pełnomocnika. Bez względu zatem na zakres udzielonego pełnomocnictwa, to pełnomocnik decyduje o tym, czy będzie zastępował stronę w zakresie, w jakim został umocowany.

W ocenie Sądu nie jest zasadne również stanowisko zaprezentowane w skardze,

że wobec braku pełnomocnictwa w aktach organ miał obowiązek wezwać podatnika do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie stosownego dokumentu. W świetle przytoczonej wyżej argumentacji to pełnomocnik decyduje o tym, czy będzie zastępował stronę w zakresie, w jakim został umocowany. Organ nie może wzywać o uzupełnienie dokumentu pełnomocnictwa skoro nie ma uprawnień do weryfikowania zakresu działania pełnomocnika.

W ocenie Sądu, kolejny ze stawianych zarzutów również jest niezasadny. Zarzut ten sprowadza się do stwierdzenia, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S.

w postępowaniu [...] pomimo ustanowionego przez Spółkę pełnomocnika w osobie adw. A.S. błędnie kierował korespondencję na adres: P.G., ul. [...].

Skoro jak wykazano wcześniej A.S. nie została skutecznie ustanowiona

w niniejszej sprawie pełnomocnikiem, to nie można uznać, że organ prowadził postępowanie

z pominięciem pełnomocnika, a co za tym idzie, że był zobowiązany do kierowania korespondencji na adres tego pełnomocnika.

Kolejny zarzut skargi dotyczy możliwości doręczenia korespondencji Spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością na adres wskazany przez stronę inny niż adres siedziby

lub miejsca prowadzenia działalności.

Stosownie do art. 151 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Zdaniem Sądu na mocy odesłania do zastosowania art. 146 O.p. organ w toku postępowania na wyraźne żądanie strony może dokonywać doręczeń na adres wskazany przez nią i nie musi być to adres siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Istotne jest aby był to adres aktualny, pozwalający na dokonanie czynności doręczenia.

Na gruncie niniejszej sprawy Strona w piśmie doręczonym w dniu 3 marca 2008 r. organowi kontroli skarbowej wskazała adres do korespondencji "P.G.(Prezes Zarządu),

ul. [...]". W ocenie Sądu organ kontroli skarbowej prawidłowo doręczał korespondencję na adres wskazany przez Stronę tym bardziej że w trakcie postępowania w siedzibie spółki nie przebywały osoby upoważnione do odbioru korespondencji co więcej nie przebywali tam żadni pracownicy spółki a spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w tym lokalu. Dlatego, wskazanie adresu do korespondencji miało zapewnić sprawny przebieg postępowania.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia jest odwołanie P.G.od dnia 18 lutego 2008 r. z zarządu sp. z o.o. T. Podkreślić bowiem trzeba,

że strona w piśmie doręczonym do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. w dniu 3 marca 2008 r. wskazała adres do doręczeń "P.G.(Prezes Zarządu), ul. [...]". Prawidłowo organ przyjął, że odwołanie P.G. z zarządu spółki nie jest jednoznaczne ze zmianą adresu do doręczeń. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę. Zawiadomienie, o którym stanowi powołany przepis prawa w sposób oczywisty dotyczy nie tylko adresu siedziby ale również adresu do doręczeń (korespondencji) innego niż adres siedziby, jeżeli strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik taki adres wskazały. Wobec powyższego jeżeli strona wskazała adres do korespondencji i była ona doręczana przez organ kontroli skarbowej pod ten adres, a pod tym adresem znajdowała się osoba nieuprawniona, to sytuacja taka powstała wyłącznie z winy strony, gdyż to na stronie ciążył obowiązek zawiadomienia organu kontroli skarbowej o zmianie adresu do doręczeń zgodnie z przepisami art. 146 Ordynacji podatkowej. Organ przesłuchał P.G. w dniu 9 stycznia 2009 r.

na okoliczność posiadania przez niego pełnomocnictwo spółki z o.o. T., jednocześnie zobowiązał go do dostarczenia organowi kontroli skarbowej do 15 stycznia 2009 r., takiego pełnomocnictwa. Nigdy jednak tego nie uczynił, stąd też organ uznał, iż nie reprezentuje

on strony postępowania i dalszą korespondencję przesyłał na adres siedziby Spółki T. tj. [...]- zgodnie z art. 151 O.p.

Wobec faktu, jak ustalił organ spółka z o.o. T. nie posiada siedziby w M.

ul. [...]. Postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.

z 14 stycznia 2009r. powróciło do Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z pocztową adnotacją: "przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat się wyprowadził', kolejne postanowienia nie zostały również odebrane i wróciły z adnotacją urzędnika Poczty Polskiej

na potwierdzeniach odbioru przesyłki "przesyłka nie podjęta w terminie", "adresat nieobecny". Inspektor kontroli skarbowej przeglądający w dniu 18 marca 2009r. akta nr KRS: 201450 przechowywane w Sądzie Rejonowym XVII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w S. ustalił, że w aktach tych znajduje się nieodebrana korespondencja zaadresowana przez sąd do T. Sp. z o.o., [...], z adnotacją doręczyciela "adresat się wyprowadził' (karta 629). Fakt, iż spółka z o.o. T.

nie posiadała siedziby w M. ul. [...], i to już od 1 kwietnia 2008 r., potwierdzony został ponadto wyjaśnieniami M.G. Prezesa Zarządu Spółki z o.o. F. Strona nie wskazała innej siedziby, nie wskazała też żadnego adresu do korespondencji,

nie działała również poprzez pełnomocnika.

W związku z powyższymi ustaleniami od 23 kwietnia 2009r., z braku innych możliwości doręczenia korespondencję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z art. 151 a jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Bezsprzecznie z akt postępowania wynika, że adres siedziby spółki nie istniał bowiem pod wskazanym adresem Spółka nie funkcjonowała i jednoczenie nie można było ustalić miejsca prowadzenia działalności.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż w świetle wskazanej przez pełnomocnika skarżącego przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej tj. sytuacji, w której strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zostałaby ona spełniona zarówno wtedy, gdyby strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i wtedy, gdy nie brała udziału w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia, ale bez własnej winy.

Trafnie wywodzi organ, iż dla wznowienia postępowania niewystarczające jest samo stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału, ale konieczne jest wskazanie przez stronę swego braku zawinienia. W świetle przedstawionych argumentów przez pełnomocnika strony we wznowionym postępowaniu podatkowym jawi się okoliczność zgoła przeciwna. To Spółka wręcz uniemożliwiała prowadzenie postępowania – zmieniała pełnomocników, wskazywała

nieistniejący adres nie dopełnił obowiązku poinformowania organów podatkowych o zmianie swojego adresu, wszystko to przemawia za tym, iż przesłanka braku zawinienia nie została wykazana.

Zarzut nie zapewnienia Stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w S. na etapie postępowania w pierwszej instancji, nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji bowiem nie miał on wpływu

na wynik postępowania.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle przedstawionych wyżej ustaleń, Sąd stwierdza zatem, iż akt ten odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.