Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 342/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 157 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: § 1 pkt 3 i § 5
journal: Dz.U. 1991 nr 98 poz 433
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia.
article: art. 9b ust. 4 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania D. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r., Nr 97 poz. 674 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i z akt administracyjnych sprawy wynika, że aktem z dnia 2 października 2000 r. Nr [...] Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...] w K. na podstawie umowy o pracę z dnia 1 września 1996 r. oraz art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239) nadał D. G. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego stwierdzając, że na dzień 6 kwietnia 2000 r. spełniała kryteria przewidziane rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.).

W związku z kontrolą awansu zawodowego nauczycieli Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w K. (dawniej Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...]), [...] Kurator Oświaty w odniesieniu m.in. do D. G. stwierdził nieprawidłowości przy nadaniu jej stopnia nauczyciela kontraktowego, tj. będąc zatrudniona w szkole od 1 września 1995 r., legitymując się tytułem mistrza w zawodzie fryzjer z 1995 r. oraz kursem pedagogicznym dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w formach pozaszkolnych z 11 czerwca 1999 r., świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego z przygotowania pedagogicznego otrzymała w grudniu 2001 r.

W wyniku powyższego w dniach od 8 września do 30 października 2009 r. została przeprowadzona przez organ prowadzący szkołę, tj. Prezydenta Miasta [...] (działającego poprzez upoważnionych pracowników) kontrola w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] w K., skutkująca wydaniem przez niego w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzji Nr [...] stwierdzającej nieważność aktu nadania D. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent [...] wskazał, że stosownie do uregulowań ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), nauczyciele zatrudnieni w dniu jej wejścia w życie tj. 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę i którzy posiadali wymagane kwalifikacje, z mocy prawa uzyskiwali z tym dniem stopień nauczyciela kontraktowego i stawali się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nieokreślony. Ustawa ta zobowiązywała dyrektorów szkół do wydania aktów nadania stopnia awansu nauczycielom spełniającym warunki w terminie do 6 października 2000 r.

Z analizy akt osobowych D. G. wynika, że:

- została zatrudniona w Zespole Szkół Zawodowych Nr [...] w K. 1 września 1995r. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze do 31 sierpnia 1996 r., a od 1 września 1996r. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze na czas nieokreślony,

- do dnia nadania stopnia nauczyciela kontraktowego legitymowała się świadectwem ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej w zawodzie fryzjer (18 czerwiec 1977 r.), dyplomem mistrzowskim w rzemiośle fryzjerstwo damskie (11 wrzesień 1995 r.), świadectwem dojrzałości liceum ogólnokształcącego dla dorosłych (13 czerwiec 1998 r.) oraz zaświadczeniem o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w wymiarze 80 godzin (11 czerwiec 1999 r.).

Na podstawie obowiązujących arkuszy organizacyjnych ustalono także rodzaj zajęć prowadzonych przez D. G.:

- w okresie 1 wrzesień 1999 r. - 31 sierpień 2000 r. jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu w wymiarze 15 godzin oraz przedmiotów teoretycznych (technologia fryzjerstwa) w wymiarze 9 godzin,

- w okresie 1 wrzesień 2000 r. - 31 sierpień 2001 r. jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu w wymiarze 27 godzin.

Organ I instancji wskazał, że Dyrektor Szkoły wydając decyzję o nadaniu D. G. stopnia nauczyciela kontraktowego bezpodstawnie powołał art. 7 pkt 3 w/w ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. i niezgodnie z ustalonym stanem faktycznym stwierdził, że posiada ona kwalifikacje wymagane rozporządzeniem MEN z dnia 10 października 1991 r.; do nauczycieli nie posiadających wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym zastosowanie miał bowiem art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z § 5 tego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu w szkołach zasadniczych i średnich zawodowych, a także w szkołach zawodowych i policealnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b) i d) w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy o systemie oświaty, ma również osoba, która:

1) legitymuje się dyplomem ukończenia pedagogicznego studium technicznego,

2) posiada świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej odpowiedniego kierunku, świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin, przygotowanie pedagogiczne, ukończony kurs z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, lub tytuł robotnika (pracownika) wykwalifikowanego,

3) posiada tytuł mistrza w zawodzie, którego będzie nauczać i świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin.

Spośród wymienionych jedynym dokumentem poświadczającym kwalifikacje D. G. do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu był tytuł mistrza w rzemiośle fryzjerstwo damskie, zaś w chwili zatrudnienia nie posiadała żadnego dokumentu na podstawie którego można by uznać jej kwalifikacje jako nauczyciela w szkole; dyrektor nie wziął pod uwagę konieczności posiadania świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. D. G. uczyła także teoretycznych przedmiotów zawodowych, do czego również nie miała kwalifikacji.

W tej sytuacji Prezydent Miasta [...] w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że D. G. nie posiadała wymaganych kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu i nauczania teoretycznych przedmiotów zawodowych zarówno w dniu jej zatrudnienia w szkole, w dniu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., jak i w dniu wydania aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego. Uznanie zatem, że spełnia ona warunki określone w art. 7 ust. 3 tej ustawy stanowiło rażące naruszenie jej przepisów, a charakter naruszenia prawa prowadzi do niemożności zaakceptowania decyzji w sprawie nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Uzyskanie nienależnego stopnia awansu stanowi przyczynę unieważnienia aktu wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010r. wniosła D. G. wskazując na uprawnienie Dyrektora Szkoły do nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wynikające z przepisów powołanych w akcie nadania oraz z przepisów Kodeksu pracy, co "nie podlega ocenie Decyzji administracyjnej". Nadanie stopnia awansu zawodowego nastąpiło na podstawie zebranych dokumentów potwierdzających wykształcenie mistrza w rzemiośle fryzjerstwo damskie, świadectwa dojrzałości, zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego, a także pozytywnej oceny dotychczasowej 5-letniej pracy w szkole i przy uwzględnieniu faktu, że rozpoczęła dodatkowy dwusemestralny kurs w zakresie przygotowania pedagogicznego.

Stąd decyzja Prezydenta M. [...] pozbawiająca ją stopnia nauczyciela kontraktowego jako słusznie nabytego podjęta została z rażącym naruszeniem prawa oraz zasad współżycia społecznego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] Kurator Oświaty wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że D. G. w dniu nadania jej stopnia nauczyciela kontraktowego był zatrudniona w Zespole Szkół Zawodowych Nr [...] w K. na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu i świadczyła pracę na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony. Jak wynika jednak ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, w dniu 6 kwietnia 2000 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw, legitymowała się zaświadczeniem o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, z którego treści wynika, że miał on na celu "uzyskanie przygotowania pedagogicznego uprawniającego do prowadzenia szkoleń w pozaszkolnych formach kształcenia oraz do prowadzenia praktycznej nauki zawodu - rozporządzenie RM z dnia 11.12.1992 r. (Dz. U. Nr 97 z 1992 r., poz. 479)".

Ogólną zasadą wynikającą z § 7 ust. 1 tego obowiązującego do 1 września 2002 r. rozporządzenia było, iż zajęcia praktyczne z uczniami prowadzą nauczyciele praktycznej nauki zawodu. Zgodnie z jego § 8 i 9, w warsztatach (szkolnych) zajęcia praktyczne z uczniami i młodocianymi prowadzą nauczyciele, natomiast zajęcia praktyczne organizowane z uczniami w zakładach pracy prowadzą instruktorzy praktycznej nauki zawodu.

Zdaniem organu odwoławczego, wynika z tego jednoznacznie, że pojęcie instruktora praktycznej nauki zawodu nie jest tożsame z nauczycielem praktycznej nauki zawodu. Oznacza to również, że ukończony przez D. G. kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu obejmujący 70 godzin zajęć nie jest tożsamy z wymaganym od nauczycieli praktycznej nauki zawodu ukończeniem takiego kursu w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin.

W tej sytuacji w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie posiadała ona kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu, a tym samym nie spełniała przesłanki przewidzianej w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 2000 r., niezbędnej do uzyskania z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Ponieważ na mocy art. 7 ust. 6 tej ustawy nauczyciele zatrudnieni w dniu jej wejścia w życie na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej 1/4 obowiązkowego wymiaru zajęć, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, z tym dniem uzyskują stopień nauczyciela stażysty i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę - z dniem 6 kwietnia 2000 r. D. G. stała się nauczycielem stażystą.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie [...] Kuratora Oświaty analiza stanu prawnego sprawy nie nasuwa wątpliwości, że decyzja Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...] w K. z dnia 2 października 2000 r. Nr [...] w sprawie nadania D. G. stopnia nauczyciela kontraktowego stoi w sprzeczności w przepisem, na podstawie którego została wydana. W dniu 6 kwietnia 2000 r. brak było także innej regulacji, na mocy której mogła ona uzyskać stopień nauczyciela kontraktowego.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał też, że nie znalazł podstaw do przypisania decyzji Prezydenta M. [...] naruszenia art. 156 ust. 2 Kpa, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w§ 1 pkt 1, 3, 4 i 7 tego artykułu, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; w przedmiotowej sprawie pierwsza część tego przepisu nie ma zastosowania, a decyzji nadającej stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego nie można też przypisać spowodowania nieodwracalnych skutków prawnych.

D. G. decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2010r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej w szczególności:

1. Uchybienia formalne polegające na tym, że nadanie kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nastąpiło po przedstawieniu kompletu dokumentów dotyczących jej historii zatrudnienia, w tym dotyczących nadania jej stopnia nauczyciela kontraktowego; Prezydent Miasta po ich analizie nie zakwestionował decyzji Dyrektora Szkoły o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego,

2. Brak uprawnień Prezydenta Miasta do podejmowania decyzji "po nieomal 10 latach wstecz", jak też wogóle do podejmowania tego typu decyzji; organ ten nie powinien stanowić o prawidłowości stosowania prawa wynikającego z przepisów prawa pracy, tym bardziej, że stopień nauczyciela kontraktowego otrzymała od pracodawcy po 5 latach pracy i już wówczas rozpoczęła uzupełnianie przygotowania pedagogicznego.

3. Spowodowanie zagrożenie wydania w stosunku do niej kolejnych decyzji degradacyjnych (obecnie posiada stopień nauczyciela dyplomowanego).

Na podstawie tych okoliczności wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na przyczyny wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skoro skarżąca nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu, nie mogła tym samym uzyskać stopnia nauczyciela kontraktowego. Jego nadanie skarżącej rażąco naruszyło więc prawo i decyzję tę należało usunąć z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja wydana została w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej jakim jest postępowanie w sprawie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zakończonym decyzją pozostającą w obiegu prawnym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały taksatywnie wyliczone w art. 156 § 1 kpa. Orzekające w sprawie organy jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołały przepis art. 156 § 1 pkt.2 kpa z którego wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" na które powołują się orzekające w sprawie organy , na gruncie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa zostało dostatecznie ugruntowane w orzecznictwie administracyjnym, sądowoadministracyjnym i literaturze prawniczej aby nie stosować go do rzeczywistego, czy domniemanego naruszenia prawa w ogóle. W świetle judykatury, wady przesądzające o nieważności mają charakter materialny i tkwią w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący" gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich treści ze sobą.

Mając na uwadze naprowadzone uwagi wskazać należy treść art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm./ z którego wynika, że nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje , z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nie określony. W rozpoznawanej prawie bezspornym jest między stronami, że skarżąca , na dzień 6 kwietnia 2000r była zatrudniona w szkole na podstawie umowy o pracę, na stanowisku praktycznej nauki zawodu w zawodzie fryzjer. Bezspornym również jest, że w dniu 6 kwietnia 2000r nie posiadała kwalifikacji wymaganych do zajmowanego stanowiska -nauczyciela kontraktowego. Kwalifikacje bowiem wymagane do zajmowania stanowiska nauczyciela, w dniu 6 kwietnia 2000r regulowało Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 199Ir w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenie szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia /Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm./. Z przepisów tego rozporządzenia, a przede wszystkim z treści § 1 pkt. 3 i § 5 wynika, że do uzyskania kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu niezbędnym jest legitymowanie się świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. Bezspornym jest, że skarżąca w dniu 6 kwietnia 2000r świadectwa ukończenia takiego kursu nie posiadała. Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy oceniły, że nadanie skarżącej w dniu 2 października 2000r stopnia nauczyciela kontraktowego, przy braku uprawnień, pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co oznacza, że decyzja Nr [...]z dnia 2 października 2000 r. Dyrektora Szkół Zawodowych Nr [...] w K. nadająca skarżącej stopień nauczyciela kontraktowego wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać również należy, że treść wyżej przywołanych, mających zastosowanie w sprawie przepisów a to art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw, a także § 1 ust. 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia, w zakresie przesłanek do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Oznacza to, że decyzja wydana w oczywistej sprzeczności z tymi przepisami, jest obciążona wadą rażącego naruszenia prawa - określonego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wydając zatem, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa zaskarżoną decyzję, stwierdzającą nieważność decyzji pozostającej w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami - organ nie naruszył prawa. W ocenie Sądu nie zostały też przez orzekające organy naruszone przepisy postępowania bowiem o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności skarżąca była powiadomiona, była zapoznana ze zgromadzonym w sprawie materiałem a także miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonych dowodów oraz składać wnioski dowodowe.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w przedmiocie braku uprawnień Prezydenta Miasta [...] do podejmowania tego typu decyzji. Uprawnienie bowiem Prezydenta Miasta do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej wynika z treści art. 9 b ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela / Dz. U. z 2006r Nr 97, poz. 674 ze zm./ oraz art. 157 § 1 i § 2 k.p.a.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej dotyczącego zbyt długiego okresu do weryfikacji decyzji nadającej jej status nauczyciela

kontraktowego albowiem przepis art. 156 § 2 kpa jakkolwiek zakreśla

ramy czasowe dziesięciu lat po upływie których nie można stwierdzić

nieważności decyzji lecz nie dotyczy to uregulowania powołanego przez

organ, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W ocenie Sądu, nie zaistniała również w rozpoznawanej sprawie

nieodwracalność skutków prawnych o jakich mowa w powołanym wyżej

przepisie albowiem tę kwestię należy rozpatrywać nie w sferze faktów a

wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych,

jakimi posługuje się w swoim działaniu organ administracji publicznej.

Dodatkowo podnieść należy, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji

stwierdzającej nieważność decyzji z dnia 2 października 2000r nie mają

wpływu późniejsze okoliczności takie jak uzupełnienie wykształcenia,

nienaganna pracy czy też pozytywne opinie.

Sąd podzielił zarzut skarżącej, że w zaskarżonej decyzji, w końcowej części uzasadnienia została powołana osoba trzecia nie mająca związku ze sprawą lecz uchybienie to, stanowiące oczywistą omyłkę nie ma wpływu na wynik sprawy.

Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.