Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1655/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 3, art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy wydaną przez Wójta Gminy [...] decyzję z dnia [...] marca 2017r. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działkach o numerach [...] i [...] położonych w miejscowości [...] gm. [...].

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] grudnia 2014r. J. P. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] położonymi w miejscowości [...] gm. [...]. Wójt Gminy [...] w dniu [...] stycznia 2015r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie wystąpił do organów uzgadniających, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, z którego to obowiązku inwestor wywiązał się w dniu [...] marca 2015r. przedkładając raport. PPIS w [...] pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie, RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. W toku postępowania Wójt Gminy [...] zlecił specjalistycznej firmie konsultingowej wykonanie niezależnej analizy raportu. W dniu [...] września 2015 r. organ I instancji wydal decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowali dla planowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015r., uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy [...] w dniu [...] sierpnia 2016r. wydal decyzję, mocą której odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy - SKO w [...], decyzją z dnia [...] października 2016r. uchyliło w całości wymienioną wyżej decyzję i przekazało sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy [...] wezwał inwestora do uzupełnienia raportu oraz wystąpił do RDOŚ w [...] oraz do PPIS w [...] o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji. PPIS w [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał pozytywną opinię sanitarną Nr [...], natomiast RDOŚ w [...] w dniu [...] lutego 2017r. wydał postanowienie Nr [...], mocą którego odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanej inwestycji z uwagi na fakt, że nie spełnia ona wymogów odległościowych określonych w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Zgodnie z art. 79 § 1 zapewniono społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu.

W dniu [...] marca 2017r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję Nr [...], mocą której odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w myśl regulacji wynikającej z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo od budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Wskazano, że z przedłożonego raportu ooś wynika, że najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości około 500 m od miejsca realizacji przedmiotowej inwestycji. Podano, że z uwagi na parametry planowanej elektrowni wiatrowej, tj. maksymalna wysokość wieży 78 m i maksymalną średnicę retora 44 m oraz zapisy art 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zalesie elektrowni wiatrowych, minimalna odległość lokalizacji przedmiotowej inwestycji w wariancie wybranym przez inwestora, jak również w opisanym w raporcie wariancie alternatywnym (polegającym na posadowieniu przedmiotowej elektrowni wiatrowej w skrajnej południowej części działki nr ew. [...] - wariant I, lub w skrajnej - północnej części działki -wariant II) naruszałby zapisy art. 4 ust. i ustawy z dnia 20 maja 2016r., o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik inwestora, zarzucając naruszenie art. 77, 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji oraz brak właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy, art. 77 uioś, poprzez bezpodstawne przeprowadzenie ponownej procedury opisanej w rzeczonym przepisie pomimo jej kompleksowego przeprowadzenia w 2015r., naruszenie art. 80 uioś, poprzez wydanie decyzji negatywnej, tj. odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia pomimo niezaistnienia przesłanek negatywnych. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył również postanowienie RDOS w [...] z dnia z dnia [...] lutego 2017r. zarzucając naruszenie art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3, art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 kpa.

Decyzją z dnia [...] maja 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę materialno-prawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353), oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71). Wskazano, że przesłankami wydania decyzji odmownej mogą być następujące okoliczności: niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające, brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ, inny niż zawarty we wniosku, wykazanie w raporcie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia negatywny jego wpływ na obszar [...], przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa, wykazanie w raporcie ooś, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza , o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne. Ponadto organ wskazał, że decyzja odmowna może być wydana wówczas, gdy przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa.

Wskazano, że planowana inwestycja ma polegać na lokalizacji elektrowni wiatrowej o mocy 500 lub 600 kW wraz z urządzeniami do przetwarzania i przesyłu energii elektrycznej na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Ustalono, że zasięg łopat wirnika obejmie częściowo działkę nr [...]. Inwestycja ma polegać na budowie i eksploatacji jednej turbiny wiatrowej o mocy do 0,5 lub 0,6 MW, wysokości wieży od 76 do 77 m, średnicy rotora 40 lub 44 m. Poza tym w ramach planowanej inwestycji planuje się: położenie kablowej linii energetycznej niezbędnej do przyłączenia elektrowni wiatrowej do krajowej sieci energetycznej, budowę stacji transformatorowej 0,4/15 kV oraz wyznaczenie i budowę drogi wewnętrznej i zatoki postojowej dla samochodu. Wskazano, że planowaną inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 uioś oraz w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a rozporządzenia.

Organ wskazał, że w dniu 16 lipca 2016r., weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016r., o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016, poz. 961). W przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy określono minimalną odległość w jakiej może być zlokalizowana tego typu inwestycja od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Odległość tą określono na równą lub większą od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Ustalono, że przedmiotowa inwestycja jest elektrownią wiatrową o maksymalnej wysokości wieży 78 m i maksymalnej średnicy rotora 44 m. Wobec powyższego odległość od najbliższego budynku mieszkalnego winna wynosić minimum 1000 m, natomiast z akt sprawy wynika, iż najbliższe zabudowania o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej znajdują się w odległości ok. 510 - 600 m w kierunku zachodnim oraz ok. 540 m w kierunku południowym, a więc warunek odległościowy w niniejszej sprawie nie został spełniony.

Organ uznał, że wobec powyższego planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa, co jest przesłanką do wydania decyzji odmownej.

Organ powołał się również, na art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wskazując, że jeżeli w planie miejscowym, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Wskazano, że ponieważ ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych regulujących kwestię ich stosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tym samym mają one zastosowanie na dzień wydania przez organy administracyjne orzeczeń tj. także w niniejszej sprawie.

W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że art. 4 ust. 1 niewątpliwie dotyczy również postępowań w sprawach "środowiskowych"; ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa bowiem "warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej" (art. 1 ust. 1), w której to kategorii mieszczą się także sprawy z zakresu określania środowiskowych uwarunkowań dla planowanych inwestycji (tu : elektrowni wiatrowych). Ustawodawca nie dokonał tu jakiegokolwiek wyłączenia. Wskazano, że w art. 11 dokonano nowelizacji także ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zmiana ta dotyczy organu właściwego do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć polegających na budowie elektrowni wiatrowych; od dnia wejścia wskazanej ustawy w życie , tj. od dnia 15 lipca 2016 r. organami właściwymi rzeczowo i instancyjnie nie są właściwy miejscowo wójt, burmistrz lub prezydent miasta, ale właściwy ze względu na miejsce położenia planowanego przedsięwzięcia regionalny dyrektor ochrony środowiska - nie dotyczy to spraw wszczętych, lecz nie zakończonych przed wejściem w życie ustawy (art. 16 ust. 2) - tym miejscu ustawodawca wyraźnie wskazał, że chodzi o sprawy dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaznaczono, że wspomniana ustawa została uchwalona, opublikowana i obowiązuje; z uzasadnienia do jej projektu (które podlegało ocenie Biura Legislacyjnego Sejmu) jednoznacznie wynika, że problematyka regulowana ustawą nie jest objęta prawem Unii Europejskiej. Sprawa zaś nienotyfikowania ustawy pozostaje poza właściwością organów administracji publicznej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 80 uioś wskazano, że w sprawie nie mogła być wydana decyzja pozytywna dla inwestora, ponieważ planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa, tj. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z uwagi na fakt, że nastąpiła zmiana stanu prawnego - weszła w życie ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organ uznał, że wystąpienie przez organ 1 instancji do RDOŚ w [...] było zasadne.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ w [...] z dnia [...] lutego 2017r. organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na zaistniałą zmianę stanu prawnego wynikającą z wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wystąpienie organu I instancji o ponowne uzgodnienie było zasadne albowiem zachodziła konieczność określenia odległości, w której mogą być realizowane i budowane elektrownie wiatrowe oraz nie podzieliło pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Organ zauważył, że w sprawie dokonano jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, a kwestia lokalizacji elektrowni wiatrowych jest przedmiotem badania przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższa decyzja SKO stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie oraz uchylenie postanowienia RDOŚ w [...] z dnia [...] lutego 2017r., oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

- art. 7, 77 § 1 i art 107 § 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji oraz brak właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy;

- naruszenie w sposób rażący art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie z dnia [...].10.2008r. poprzez aprobatę bezpodstawnego przeprowadzenia ponownej procedury opisanej w rzeczonym przepisie pomimo jej kompleksowego przeprowadzenia w 2015r. i pozyskania pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dnu [...].04.2015r. i przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] mocą postanowienia z dnia [...].05.2015r., jak również pomimo niezmienności zamierzeń inwestycyjnych skarżącego i brak zmian w zakresie stanu faktycznego;

- naruszenie art. 80 w/w ustawy w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działce nr ew, [...] i [...] w miejscowości [...] gmina [...] pomimo niezaistnienia przesłanek negatywnych;

- naruszenie art. 142 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieuchylenie w całości postanowienia RDOS w [...] z dnia 22 lutego 2017r. naruszającego:

- art. 6 pkt 7 oraz art 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest elementem lokalizacji elektrowni wiatrowej oraz brak jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, który pozwoliłby na zastosowanie przepisu art. 15 ust 3 tej ustawy,

- art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten ma zastosowanie do lokalizacji elektrowni wiatrowych, a zatem postępowań administracyjnych i planistycznych określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających w szczególności na uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także,

- art 6, art 7, art. 11, art 77 § 1, art. 80 w związku z art 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że zakaz lokalizacji inwestycji wiatrowych określony przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dotyczy przedsięwzięcia określonego we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 P.p.s.a uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego.

Z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353 t.j.) wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach. Przesłanką odmowy wydania decyzji stanowić będzie sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z odrębnymi przepisami prawa.

Taka sprzeczność z obowiązującymi przepisami prawa planowanej inwestycji zaistniała, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie.

Stosownie do treści art. 6 pkt. 7 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. u z 2016r. poz. 961), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016r., organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przy wydawaniu tych decyzji zobowiązane są uwzględniać odległość zgodnie z art. 4 tej ustawy. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe – od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej, w skład której wchodzi funkcja mieszkalna, jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik z łopatami (całkowita wysokości elektrowni wiatrowej).

Z kolei według art. 15 ust. 3 ustawy jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt. 1 przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Słusznie ocenił organ odwoławczy, że przeszkodą do wydania decyzji środowiskowej w przedmiotowej sprawie stanowiło niespełnienie warunku koniecznego, jakim jest zachowanie odległości określonej w art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ właściwie ustalił, że przedsięwzięcie polega na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej wysokości wieży 78 m i maksymalnej średnicy rotora 44 m, a więc odległość od najbliższego budynku mieszkalnego winna wynosić minimum 1000m. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że najbliżej znajdujące się zabudowania o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej znajdują się w odległości ok. 510-600 m w kierunku zachodnim oraz ok. 540 m w kierunku południowym.

Zasadnie organ wskazał, że ustawa z dnia 20 maja 2016r. nie zawiera przepisów przejściowych, regulujących kwestę ich stosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a tym samym mają one zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, przepis art. 4 ust. 1 w/wym. ustawy dotyczy również postępowań dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z art. 1 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, że określa ona warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Przepisy ustawy nie wprowadzają żadnego wyłączenia jej stosowania w sprawach dotyczących decyzji środowiskowych. Brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie, że przepisy ustawy odnoszą się tylko i wyłącznie do postępowań administracyjnych i planistycznych określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać również należy, że z art. 6 ustawy wynika, że odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają m.in. organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach – przy wydawaniu tych decyzji. Wskazać również należy, że przepisem art. 11 w/wym. ustawy wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższe wskazuje, że argumenty Skarżącego o braku podstaw do stosowania przepisów tej ustawy przy rozstrzyganiu przez organy przedmiotowej sprawy są niezasadne. Odnieść się w tym miejscu również należy do przepisu art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016r. W ocenie Sądu dyspozycja tego przepisu nie wskazuje na wyłączenie stosowania przepisów tej ustawy przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Przepis art. 15 odnosi się generalnie do kwestii związanych z obowiązującymi studiami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw i planów miejscowych gminy. W szczególności odnosi się do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji niespełniania warunków odległości określonych w art. 4 ustawy w sytuacji, gdy obowiązuje plan miejscowy przewidujący lokalizację elektrowni wiatrowej bądź projekt planu. Z przepisu tego nie wynika bynajmniej, że przepisów w/wym. ustawy, a w szczególności art. 4 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych dla inwestycji zlokalizowanych na terenach objętych planem miejscowym, który nie przewiduje lokalizacji elektrowni wiatrowej. W rozpatrywanej sprawie, teren lokalizacji inwestycji objęty jest planem miejscowym, a teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze rolniczym.

Wskazać również należy, że kwestia stosowania art. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016r. w sprawach dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i sąd orzekający w sprawie poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 30.05.2017r. IV SA/Wa 552/17, i WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2017r. II SA/Sz 39/17, wskazujące na konieczność ustalania odległości określonej w art. 4 w/wym. ustawy.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że zarzut naruszenia art. 80 ustawy z dnia 3.10.2008r. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. jest niezasadny.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 77 ustawy z dnia 3.10.2008r. Wbrew zarzutom Skarżącego, wobec zmiany stanu prawnego, zasadne było dokonanie ponownych uzgodnień. Wskazać należy bowiem, że to organy administracji wydając decyzję w sprawie, są zobowiązane zgodnie z art. 6 k.p.a. orzekać na podstawie aktualnych i obowiązujących w dacie wydawania rozstrzygnięcia przepisów prawa. Niewątpliwie w toku prowadzonego postępowania zmienił się stan prawny. Ponadto, wskazać należy, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].05.2015r. znak [...] zostało uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1.06.2017r. w sprawie IV SA/Wa 3256/16 w toku rozpoznania skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016r. uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016r.

W konsekwencji niezasadny jest również zarzut wskazany w pkt. 4, 5, 6, i 7 oraz 1 skargi. Postanowienie wydane przez RODŚ z dnia [...].02.2017r. odpowiada przepisom prawa materialnego i przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organy wydały rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, ustalając okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia, wydając decyzję mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Ocena dokonana przez organy nie nosi znamion dowolności, a uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organy w sposób szczegółowy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia Dyrektywy 2009/28/WE, Dyrektywy 2015/1535/UE i Dyrektywy 2006/123/WE wskazać należy, że Sąd orzekający w sprawie, podziela poglądy wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22.09.2017r. II SA/Łd 434/17 i WSA w Szczecinie z dnia 1.06.2017r. II SA/Sz 283/17. Sąd podziela stanowisko, że materia, regulowana ustawą z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej Dyrektywy (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tejże dyrektywnie i stąd nie podlega obowiązkowi notyfikacji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Dyrektywy 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009r. W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że uregulowanie minimalnych odległości lokalizowanych elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej narusza zasady proporcjonalności, niezbędności, obiektywności, przejrzystości i nie dyskryminacyjnego charakteru w zakresie wprowadzanych przepisów. Natomiast niewątpliwie wprowadzenie tych przepisy miało na celu zabezpieczenie zdrowia i życia ludzi oraz stworzenia określonych wymagań lokalizacyjnych wykluczających uznaniowość w wydawaniu rozstrzygnięć przez organy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.