Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 105/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej zwrotu uiszczonej należności w podatku od towarów i usług z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 105/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozpatrzeniu wniosku M. W. z dnia 14 września 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającej zwrotu kwoty 21.527,70 zł uiszczonej tytułem należności w podatku od towarów i usług z tytułu usunięcia w dniu 10 czerwca 2008 r. spod dozoru celnego towarów, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniu 27 stycznia 2015 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wpłynął wniosek skarżącej, w którym strona wezwała "do wykonania wyroku [...] poprzez zwrot kwot zajętych uchyloną decyzją".

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. po przeprowadzeniu stosownego postępowania decyzją z dnia [...] odmówił zwrotu kwoty 21.527,70 zł uiszczonej tytułem należności w podatku od towarów i usług z powodu usunięcia w dniu 10 czerwca 2008 r. spod dozoru celnego towarów.

Powyższa decyzja została wysłana do strony za pośrednictwem poczty na adres wskazany we wniosku, tj. ..-... Ł., ul. A 22. Pierwsze awizo pod tym adresem zostało pozostawione w dniu 13 kwietnia 2015 r., drugie w dniu 21 kwietnia 2015 r., zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 28 kwietnia 2015 r.

Mając na uwadze art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) organ pierwszej instancji uznał, że decyzja została doręczona stronie w dniu 27 kwietnia 2015 r.

W dniu 18 sierpnia 2015 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wpłynęło pismo od M. W., w którym strona stwierdziła, że: "w związku z powziętą informacją o wydaniu decyzji dotyczącej mojego wniosku o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług z dnia 23.01.2015 proszę o doręczenie mi przedmiotowej decyzji".

Pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. poinformował stronę, że doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło - stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej - w dniu 27 kwietnia 2015 r. (powyższe pismo strona otrzymała w dniu 7 września 2015 r.).

Pismem z dnia 14 września 2015 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że strona o wydaniu decyzji dowiedziała się dopiero dnia 7 września 2015 r., kiedy to pełnomocnik zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy i dokonał fotokopii decyzji.

Zdaniem pełnomocnika o braku wiedzy skarżącej w przedmiocie wydania decyzji świadczy fakt, że pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. skarżąca, pozostając w przekonaniu, że postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaconego podatku uległo niezasadnemu przedłużeniu, zwróciła się do Urzędu Skarbowego o doręczenie decyzji dotyczącej wniosku z dnia 23 stycznia 2015 r. o zwrot nadpłaconego podatku VAT.

Podkreślono, że stronie wbrew informacjom zawartym w notatce znajdującej się w aktach sprawy, nie doręczono zarówno pierwszego, jak i powtórnego awiza - zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po przeanalizowaniu argumentów przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu podkreślił, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. była dwukrotnie awizowana. Jak bowiem wynika ze stosownego zawiadomienia o miejscu przechowywania pisma, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP Ł. 9 w dniu 13 kwietnia 2015 r., powtórne awizo miało miejsce w dniu 21 kwietnia 2015 r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 28 kwietnia 2015 r.

Zdaniem organu, zaskarżona decyzja, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, została zatem skutecznie doręczona stronie w dniu 27 kwietnia 2015 r. Termin do złożenia odwołania upłynął więc w dniu 11 maja 2015 r.

Wskazano, że dowód doręczenia jest dowodem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą.

Wyjaśniono, że organ w celu wyjaśnienia wątpliwości strony co do sposobu awizowania spornej przesyłki wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o jednoznaczne wskazanie miejsca, w którym pozostawiono zawiadomienia o przesyłce.

Poczta Polska w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. poinformowała, że zarówno pierwsze, jak i drugie awizo, zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej, przy czym pierwsze zawiadomienie pozostawiono w dniu 13 kwietnia 2015 r., powtórne w dniu 21 kwietnia 2015 r.

W ocenie organu z powyższego wynika, że nie ma uzasadnionych podstaw do kwestionowania treści zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji, tym bardziej, że pełnomocnik we wniosku stwierdził jedynie, że stronie nie doręczono zarówno pierwszego, jak i powtórnego awiza - zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Nie przedstawiono natomiast innych dowodów na tę okoliczność. Decyzja ta weszła zatem do obrotu prawnego.

Następnie powołując się na art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem organu II instancji o wydaniu decyzji strona wiedziała co najmniej od dnia 14 sierpnia 2015 r., natomiast z treścią decyzji zapoznała się w dniu 8 września 2015 r., po osobistym dokonaniu jej fotokopii. Wskazano, że w ww. piśmie z dnia 14.08.2015 r. strona wskazała również numer sprawy oraz swój adres, tj. ul. A 22, ..-... Ł. Zauważono, że wbrew twierdzeniu zawartemu we wniosku z dnia 14 września 2015 r., to strona, a nie pełnomocnik, dokonała fotokopii decyzji. Dodatkowo skarżąca ustanowiła pełnomocnika dopiero w dniu 14 września 2015 r., co wynika z załączonego do wniosku o przywrócenie terminu dokumentu pełnomocnictwa.

Jednocześnie zauważono, że w dniu 26 marca 2015 r. stronie doręczono postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] marca 2015 r., w którym organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. W postanowieniu tym zawarto również informację, że podjęcie decyzji nastąpi po upływie wyznaczonego terminu. Strona wiedziała zatem, że organ pierwszej instancji zakończył etap gromadzenia materiału dowodowego i po upływie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie tego materiału zostanie podjęta stosowna decyzja.

Organ zauważył ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie dochowano terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin siedmiodniowy do złożenia takiego wniosku biegnie od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi przez stronę. Tak więc pierwszym dniem biegu tego terminu jest dzień następny po dniu, w którym ustała przyczyna, z powodu której doszło do uchybienia. Skoro ewentualna przeszkoda ustała w dniu 14 sierpnia 2015 r. to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został złożony z naruszeniem postanowień art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, że decyzja organu pierwszej instancji winna być doręczona pod adres: ul. B 31, ..-... Ł., który jest adresem do doręczeń skarżącej określonym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, organ podkreślił, iż strona zarówno w złożonym wniosku, jak i odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji z dnia 9 lutego 2015 r., podała adres: ul. A 22, ..-... Ł. Dlatego też organ pierwszej instancji całą korespondencję w przedmiotowej sprawie kierował na ten adres. Korespondencja ta, za wyjątkiem decyzji, była odbierana przez stronę.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że wniosek z dnia 14 września 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanej w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty 21.527,70 zł uiszczonej tytułem należności w podatku od towarów i usług z tytułu usunięcia w dniu 10 czerwca 2008 r. spod dozoru celnego towarów, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy oraz nie dochowano terminu do złożenia tego wniosku.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] listopada 2015 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1) art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. póz. 749 z późn. zm., dalej: O. p.), poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (dalej: Decyzja), podczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, w tym uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło w sposób przez skarżącą niezawiniony;

2) art. 122 O. p. w zw. z art. 180 § 1 O. p., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności wskutek zaniechania przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, tj.: z przesłuchania skarżącej na okoliczność, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, w tym na okoliczność niedoręczenia zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym; a także dowodu z zeznań świadka – M. W. na te same okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest trafne, bowiem w sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu. Wyjaśniono, że strona o decyzji wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego dowiedziała się dopiero dnia 7 września 2015 r., kiedy to pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i dokonał fotokopii decyzji organu pierwszej instancji. O braku wiedzy skarżącej świadczy fakt, że pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. skarżąca, pozostając w przekonaniu, że postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaconego podatku nie zakończyło się jeszcze wydaniem decyzji, zwróciła się wnioskiem o doręczenie decyzji dotyczącej jej wniosku z dnia 23 stycznia 2015 r. Jak wynika z notatki zawartej w aktach sprawy decyzja została wysłana na adres zamieszkania skarżącej – Ł., ul. A 22, pierwsze awizo miało miejsce w dniu 13 kwietnia 2015 r., powtórne w dniu 21 kwietnia 2015 r. Organ pierwszej instancji przyjął zatem, że przesyłka została doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 27 kwietnia 2015 r. Stronie nie doręczono jednakże ani pierwszego, ani powtórnego awiza. Podkreślono, że przed rzekomym doręczeniem przesyłki strona złożyła w placówce Poczty Polskiej wniosek o doręczanie awiza w formie elektronicznej. Na tę okoliczność wniesiono o dopuszczenie dowodów z przesłuchania M. W. oraz M. W. W ocenie strony, wniosków tych niezasadnie organ odwoławczy nie uwzględnił, pomimo że przyczyniłyby się one do wyjaśnienia sprawy, gdyż dotyczyły okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie.

Zauważono również, że ze względu na przedstawione powyżej okoliczności przesyłka nie została odebrana przez skarżącą, wskutek czego nie mogła się ona zapoznać z treścią decyzji w terminie umożliwiającym jej skuteczne zaskarżenie. Domniemanie doręczenia pisma w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ma charakter usuwalny i może zostać obalone przeciwdowodem w trybie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, o czym mowa w art. 162 ww. ustawy. Skarżąca składając wnioski dowodowe, których organ nie uwzględnił, zmierzała do przeprowadzenia przeciwdowodu.

Dodatkowo wskazano, że adresem do doręczeń skarżącej, określonym w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest ul. B 31, ..-... Ł., na który - w ocenie skarżącej - powinna zostać skierowana decyzja.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] listopada 2015 r. o odmowie przywrócenia M. W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie odmowy zwrotu kwoty uiszczonej tytułem należności w podatku od towarów i usług z tytułu usunięcia w dniu 10 czerwca 2008 r. towarów spod dozoru celnego. Dokonując kontroli powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o wyżej wskazane kryterium legalności, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie naruszył bowiem przepisów materialnych i procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.". Zgodnie z § 1 tego przepisu - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego samego przepisu - podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę (strony) lub uczestników postępowania.

Podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu ma, zawarta w art. 162 § 1 O.p., sporna między stronami w tej sprawie przesłanka braku winy oraz zawarta w § 2 tego przepisu również sporna przesłanka zachowania terminu do złożenia wniosku. Przy ocenie pierwszej z ww. spornych przesłanek należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999r., III SA 1436/99, LEX nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415).

Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999r., IV SA 1153/96, Lex nr 45637). Organ orzekający nie jest natomiast upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Z treści samego przepisu art. 162 § 1 O.p. wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002r., V SA 2320/01, LEX nr 109300).

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się przede wszystkim na kwestii prawidłowego doręczenia stronie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej jej zwrotu kwoty uiszczonej tytułem należności w podatku od towarów i usług z tytułu usunięcia w dniu 10 czerwca 2008 r. spod dozoru towarów.

Podatniczka stoi na stanowisku, że decyzja nie została jej prawidłowo doręczona, gdyż nie otrzymała ani pierwszego ani drugiego awiza, a ponadto decyzja nie została przesłana na adres wskazany przez nią w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Powyższe argumenty skarżąca przywołuje jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem organu podatkowego, przesyłka z decyzją została w sposób prawidłowy doręczona w trybie art. 150 O.p. i została wysłana na właściwy adres.

W tym sporze rację należy przyznać Dyrektorowi Izby Skarbowej. Jak ustalił organ, z potwierdzenia odbioru (dołączonego do listu zawierającego decyzję organu pierwszej instancji) wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki osobiście adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy budynku - w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym. Z koperty zawierającej ww. decyzję wynika, że pierwsze zawiadomienie pozostawiono w dniu 13 kwietnia 2015 r. Przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 21 kwietnia 2015 r., co wynika zarówno ze zwrotnego potwierdzenia, jak i z adnotacji umieszczonej na kopercie. Finalnie zaś odnotowano na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, że z powodu niepodjęcia przez adresata przesyłki w terminie zwrócono ją do nadawcy.

Powyższe ustalenia – jak zasadnie stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu - wskazują, że Urząd Pocztowy podejmował działania mające na celu doręczenie stronie spornej przesyłki w sposób zgodny art. 150 Ordynacji podatkowej.

Podnieść też trzeba, że organ w celu wyjaśnienia wątpliwości strony co do sposobu awizowania spornej przesyłki wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o jednoznaczne wskazanie miejsca, w którym pozostawiono zawiadomienia o przesyłce. Poczta Polska w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. poinformowała, że zarówno pierwsze, jak i drugie awizo, zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej, przy czym pierwsze zawiadomienie pozostawiono w dniu 13 kwietnia 2015 r., natomiast powtórne w dniu 21 kwietnia 2015 r.

W tej sytuacji uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie ma uzasadnionych podstaw do kwestionowania treści zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja ta weszła zatem, zdaniem Sądu, do obrotu prawnego.

Sąd nie zgodził się również ze skarżącą, iż w kontekście stanu faktycznego sprawy, decyzja została przesłana na nieprawidłowy adres.

Odnosząc się do tego zarzutu podnieść należy, iż strona zarówno w złożonym wniosku, jak i odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji z dnia 9 lutego 2015 r., podała adres: ul. A 22, ..-... Ł., dlatego też organ pierwszej instancji całą korespondencję w przedmiotowej sprawie kierował na ten adres. Korespondencja ta, za wyjątkiem decyzji, była odbierana przez stronę bez jakiegokolwiek sprzeciwu, że jest to niewłaściwy adres. Adres ten znajduje się również na piśmie strony z dnia 14 sierpnia 2015 r., w którym M. W. wnosiła o doręczenie decyzji w związku z powziętą informacją o jej wydaniu.

W tym stanie faktycznym, jak słusznie stwierdził Dyrektor, nie wystąpiły żadne okoliczności uzasadniające kierowanie przez organ pierwszej instancji przesyłek na adres wskazany w CEiDG, tj. Ł., ul. B 31. Organ zauważył przy tym, że w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., póz. 584 z późn. zm.) ustawodawca przewiduje obowiązek przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, ujawnienia w CEIDG (między innymi) oznaczenia miejsca zamieszkania i adresu zamieszkania przedsiębiorcy, adresu do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresów, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adresu głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony (art. 25 ust. 1 pkt. 5 ww. ustawy). Wskazanie adresu do doręczeń w CEIDG ma charakter informacyjno-ewidencyjny dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast przepisy Ordynacji podatkowej o doręczeniach mają charakter gwarancyjny i organy podatkowe mają obowiązek ich przestrzegania z urzędu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1297/13).

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma także przesłanka złożenia przez zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia).

Analiza akt sprawy pod tym kątem dowodzi, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniosła o uznanie 7 września 2015 r. za datę, kiedy dowiedziała się o decyzji organu I instancji, bowiem wtedy jej pełnomocnik zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy i dokonał fotokopii decyzji organu I instancji. A zatem, w ocenie skarżącej, w dniu tym ustała przyczyna uchybienia terminu, co w konsekwencji oznacza, że także w tym dniu rozpoczął swój bieg 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, który upływał z dniem 14 września 2015 r. W tym też dniu skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. i złożyła odwołanie od tej decyzji.

Z kolei, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, skarżąca uchybiła 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upływał z dniem 21 sierpnia 2015 r.

W tym sporze należy przyznać rację organowi. Jak wynika z akt sprawy, już w dniu 18 sierpnia 2015 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wpłynęło pismo M. W., w którym stwierdziła ona, że w związku z powziętą informacją o wydaniu decyzji dotyczącej jej wniosku o zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług z dnia 23.01.2015 prosi o doręczenie jej przedmiotowej decyzji. W piśmie tym strona wskazała również numer sprawy: [...] oraz swój adres: ul. A 22, ..-... Ł.. Pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. poinformował stronę, że decyzja wydana w związku z jej wnioskiem z dnia 23 stycznia 2015 r. została doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 27 kwietnia 2015 r. Decyzja ta została wysłana za pośrednictwem poczty na adres zamieszkania strony i wobec niezastania adresata przechowywana była przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej i wobec nie podjęcia przesyłki w terminie korespondencja została zwrócona do nadawcy z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie". Stwierdzono, że w takich przypadkach doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wobec powyższego organ stwierdził brak podstaw prawnych do powtórnego doręczenia decyzji. Pismo to strona otrzymała w dniu 7 września 2015 r. W dniu 8 września 2015 r. skarżąca zgłosiła się do organu pierwszej instancji i w tym dniu dokonała fotokopii decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], koperty oraz metryki sprawy, co wynika z protokołu z dnia 8 września 2015 r. sporządzonego przez pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- B. i podpisanego przez M. W.

W ocenie Sądu, zasadnie organ uznał więc, że strona o wydaniu decyzji wiedziała co najmniej od dnia 14 sierpnia 2015 r.

Podkreślić przy tym należy, że termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (termin 7-dniowy) jest terminem prekluzyjnym, a to znaczy, że czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna, a termin nie może zostać przywrócony. Oznacza to zatem, że podatniczka nie dopełniła również pierwszej z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. nie zachowała 7-dniowego terminu na złożenie wniosku.

Tak więc również z powyżej wskazanej przyczyny skarga M. W. jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu.

Reasumując, Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2015 r. z zachowaniem trybu określonego w art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania zaczął swój bieg w dniu 28 kwietnia 2015 r., a zakończył ten bieg w dniu 11 maja 2015 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia skarżąca złożyła w dniu 14 września 2015 r., co oznacza, iż bez wątpienia uchybiła terminowi do jego wniesienia. Jako przyczynę uchybienia terminu we wniosku o przywrócenie terminu wskazała okoliczności, o których mowa powyżej i które wskazują na niezachowanie przez skarżącą 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu i nie uprawdopadabniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Przy wskazanych we wniosku przyczynach uchybienia terminu, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, jak słusznie przyjął organ w zaskarżonym postanowieniu.

W ocenie Sądu, postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez stronę postanowienia przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad ogólnych kształtujących jego prawidłowy przebieg i nie narusza prawa, nie czyni tym samym zasadnym żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

J.Z.