Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1114/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 poar. 2 w zw. z art. 61 u.p.z.p.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej A w B., Wspólnoty Mieszkaniowej B w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargi.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na wniosek firmy "A". - S. ul. [...] , reprezentowanej przez K.L. - B., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku usługowo-biurowego, na nieruchomości położonej w B. obręb [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...].

W szczegółowym uzasadnieniu organ wyjaśnił, że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tzn., jedna z sąsiednich działek, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu; wnioskowany teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. do ul. [...]; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia rolnego lub leśnego oraz nie wymaga wyłączenia z produkcji rolniczej, bowiem stanowi grunt oznaczony w ewidencji gruntów jako "Ba" - tereny przemysłowe; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "B" przy. ul. [...] i "C" przy ul[...] w B., reprezentowane przez radcę prawnego T.G., "C" przy ul. [...] w B., reprezentowana przez radcę prawnego P.B.

Radca prawny T.G. zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 i art. 84 § 1 k.p.a. oraz prawa materialnego: art. 7 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich niezastosowanie i pominięcie w toku prowadzonego postępowania jak i w zaskarżonej decyzji; art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie w sposób nieuzasadniony, że wyznaczony do analizy obszar jest wystarczający do pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy; art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że w przypadku braku obligu przeprowadzenia w niniejszej sprawie analizy oddziaływania na środowisko bezprzedmiotowym jest dokonanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących wpływu inwestycji na środowisko. Mając zatem na uwadze podniesione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, celem wyjaśnienia wszelkich niezbędnych okoliczności postępowania.

Z kolei radca prawny P.B. zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 24 § 1 pkt 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji; prowadzenie przedmiotowego postępowania i wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta B. w sytuacji, gdy Gmina B. jest właścicielem lokali w budynku przy ul[...] i w związku z czym tworzy Wspólnotę Mieszkaniową, która jest stroną w sprawie; odmówienie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, który będzie obiektywny i uznanie za wystarczającą opinię Miejskiego Zarządu Dróg w B. - jednostki podległej Prezydentowi Miasta), a także przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zbadania planowanej inwestycji pod kątem zgodności m.in. z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa ruchu drogowego zawartymi np. w § 168 i § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, czy z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - odwołujący stwierdził w tym zakresie, że samo odwołanie się organu 1 instancji do pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest niewystarczające). W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: Kolegium) decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu związanego, organ podejmujący decyzję w sprawie warunków zabudowy pozostaje związany przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588). Postanowienia zawarte w § 4 - § 8 tego aktu, określają sposoby ustalenia cech urbanistyczno-architektonicznych dla nowej zabudowy. Warunki zabudowy w sposób jednoznaczny wynikać winny z przeprowadzonej w sposób prawidłowy analizy, przy czym przepisy rozporządzenia zobowiązują do precyzyjnego określenia parametrów i wskaźników nowej zabudowy, a zastosowanie jakiegokolwiek odstępstwa wymaga przekonującego i wyczerpującego uzasadnienia. Parametry obiektu powinny być ustalone w sposób konkretny. W ten sposób, w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy, ogólne pojęcie wymagań ładu przestrzennego doznaje zindywidualizowanej konkretyzacji, a zatem wiąże organ rozstrzygający w sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy powinna być bowiem tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia oraz praw i obowiązków z niej wynikających. Ścisłe określenie wymogów ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego, a używanie pojęć nieostrych (np. "max", "około", "nie więcej niż") uznać należy za błędne. Nie jest dopuszczalne wyznaczanie parametru tylko w wartościach maksymalnych, gdyż może to prowadzić do zaburzenia ładu architektonicznego w warunkach faktycznej realizacji danego obiektu. Daje bowiem inwestorowi zbytnią dowolność w zakresie ustalania parametrów inwestycji, która może znacząco odbiegać od istniejącej zabudowy i tym samym naruszać zasadę dobrego sąsiedztwa.

Wobec tego parametry nowej zabudowy powinny być określone w sposób konkretny, precyzyjny, natomiast za dopuszczalne uznać należy oznaczenie wymogów poprzez wskazanie wartości granicznych ("od ... do"), co wynika z aktualnie coraz częściej pojawiającego się orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta określił parametry planowanej inwestycji w "sposób wadliwy używając właśnie sformułowań : "max", "nie więcej niż" co nie powinno mieć miejsca.

Kolegium stwierdza, że za niezgodne z prawem należy uznać braki w części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie analizy wysokości budynków- objętych analizą. Brak konkretnych danych, jaka jest wysokość budynków na działkach- zabudowanych objętych analizą nie pozwala na weryfikację prawidłowości ustalenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy - co jest wymagane stosownie do treści § 7 i 8 rozporządzenia. Kolegium zwróciło w szczególności uwagę na różnice między treścią wyników przeprowadzonej analizy, a ustaleniami zaskarżonej decyzji. Analiza cech poszczególnych obiektów zlokalizowanych w wyznaczonym obszarze analizowanym (pkt 3 wniosków analizy stanowiących załącznik do zaskarżonej decyzji) określa wysokość zabudowy w liczbie kondygnacji podczas gdy, w decyzji ten parametr jest określony w metrach. W związku z powyższym, ani strony postępowania, ani też organ odwoławczy nie mogły poznać, a także ocenić, uzasadnienia dokonanych w tym zakresie ustaleń. Brak skonkretyzowanych danych dotyczących wysokości budynków, znajdujących się w obszarze analizy, Kolegium uznało za istotną wadę analizy.

Kolegium dostrzegło także wadliwość uzasadnienia, które powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Stosownie do przepisu § 9 ust. 1 -4 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000. Mając na uwadze przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., na mapie stanowiącej załącznik graficzny decyzji powinny być naniesione granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, czego jednak brakuje w załączniku nr 1 zaskarżonej decyzji i wymaga skorygowania.

W skardze z dnia pełnomocnik "C" przy ul. [...] w B., wnosząc o uchylenie decyzji, podnosi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów: art. 7,8,10§1, 24§1 pkt 1, 75§1, 77§1, 78§1, 84§1 k.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Skarżący nie podziela w dużej mierze stanowiska Kolegium, co do powodów uchylenia decyzji Prezydenta Miasta B., zawartego w uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W jego ocenie, w pierwszej kolejności zarzucić należy naruszenie art. 8 i 24§1 pkt 1 k.p.a. Jedną ze stron postępowania administracyjnego była Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B., w skład której wchodzi Gmina B., jako właściciel lokali w budynku ul. [...] Tworzy więc wspólnotę mieszkaniową, będącą stroną postępowaniu. Z tych względów organy Gminy B. nie powinny prowadzić postępowania i wydawać decyzji w przedmiotowej sprawie. Pomimo uchylenia art. 27 k.p.a., organy gminy podlegają wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której gmina której jest stroną. Podstawą tego wyłączenia jest art. 24§ 1 pkt. 4 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, jeżeli pozostaje ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Zarówno prezydent, jak i wszyscy pracownicy urzędu są w takim przypadku pracownikami strony i podlegają wyłączeniu. Nikt spośród pracowników urzędu nie może wydać decyzji, sprawę powinien więc załatwić organ wskazany przez organ wyższego stopnia.

Jeśli chodzi o naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 oraz 84 § 1 k.p.a. pełnomocnik wyjaśnia, iż skomunikowanie planowanej inwestycji odbywać się ma również od ul [...] co w sposób istotny zagrażać będzie bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z tym wniósł o dopuszczenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego ruchu drogowego. Organ I instancji jednak postanowieniem z dnia [...] r. odmówił dopuszczenie tego dowodu. Nie podjął także żadnych kroków niezbędnych do wyjaśnienia tego problemu. Decyzja o warunkach zabudowy nie może przewidywać sposobu zagospodarowania terenu, który naruszałby przepisy, mające na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wskazać tu chociażby należy przepisy §168 i §170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.), określające wymagania widoczności przy wyjeżdżaniu na drogę. Zawnioskowany przez skarżącego dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego dotyczył więc okoliczności mającej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ, z mocy art. 78 §1 k.p.a. był więc zobowiązany żądanie odwołującej uwzględnić, a nie powoływać się na opinię [...] z dnia [...] r. Opinia tej jednostki nie jest źródłem wiadomości specjalnych. Nie odnosi się ona w ogóle do zarzutów skarżącego zawartych w jego piśmie z dnia [...]. Poza tym [...] jest jednostką podległą Prezydentowi Miasta B., podczas gdy od biegłego wymagany jest obiektywizm i niezależność. Nie sposób przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż skarżący mógł na własny koszt pozyskać stosowną opinię i przedstawić ją organowi prowadzącemu postępowanie. Otóż, przeprowadzenie postępowania dowodowego należy do organu administracji i powinien on przeprowadzić wszystkie dowody i organ ten nie ma prawa przerzucać tego obowiązku na strony. Dlatego też skarżący stoi na stanowisku, iż odmowa dopuszczenie dowodu z opinii biegłego i zaniechanie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących ustalenia czy skomunikowanie planowanej inwestycji nie będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego było niedopuszczalne i naruszało ww. przepisy k.p.a.

Zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności także z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym powinna być zgodna z przepisami odrębnymi, w tym wskazanymi wyżej.

Pełnomocnik wskazuje także na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium uniemożliwiło bowiem skarżącemu wypowiedzenie się o do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności nie wyznaczyło skarżącemu w tym celu odpowiedniego terminu.

Organ nie ustalił również w sposób należyty czy sposób zagospodarowania terenu nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Samo odwołanie się do pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest niewystarczające. Brakuje tu dokładnej analizy pod kątem zgodności dopuszczalnych zamierzeń inwestycyjnych z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co czyni uzasadnionym zarzut naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji, nie podzielając podnoszonych przez pełnomocnika zarzutów.

Skargę złożył także radca prawny T.G., reprezentujący "A" i "B", przy czym została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/15 ze względu na nieuiszczenie wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował w rozpoznawanej sprawie przepis art. 138 § 2 k.p.a.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], uchylająca w całości decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a .

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji "zakres sprawy", mając istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, i który wymaga wyjaśnienia przez organ I instancji, dotyczy kwestii wysokości nowej zabudowy oraz brak wskazania na mapie, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać.

Co do konieczności precyzyjnego ustalenia i określenia wysokości planowanej zabudowy Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2015 r., II SA/Kr 1661/14 (LEX nr 1643945), który za niezgodne z prawem uznał braki w części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie analizy wysokości budynków objętych analizą. Brak konkretnych danych, jaka jest wysokość budynków na działkach zabudowanych objętych analizą nie pozwala na weryfikację prawidłowości ustalenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy - co jest wymagane stosownie do treści § 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie).

Zasady ustalania tego parametru reguluje § 7 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4).

W decyzji pierwszoinstancyjnej wysokość nowej zabudowy została określona jako "max 16m" i "nie większa niż budynku istniejącego na tej samej działce (nr [...])". W "Wynikach analizy......", stanowiących załącznik do decyzji, wskazano jedynie na ilość kondygnacji budynków, znajdujących się w obszarze analizowanym. Nie wiadomo zatem (nie zostało to wyjaśnione), z czego wynika wysokość planowanego budynku podana w metrach. Nie wiadomo także, czy wysokość ta została ustalona wedle ust. 1 czy 3 § 7 rozporządzenia, czy też wyznaczono inną wysokość, w oparciu o analizę, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia.

Najkrócej rzecz ujmując, ta istotna dla sprawy okoliczność (prawotwórcza) nie została w sposób właściwy wyjaśniona, a organ odwoławczy nie mógł tego ustalić we własnym zakresie, stąd uzasadnienie znajduje zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd nie podziela stanowiska co do wadliwości części graficznej decyzji, stanowiącej mapę w skali 1:500 lub 1:1000, na której, zdaniem Kolegium, powinny być naniesione granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Błędnie Kolegium przyjmuje, iż wniosek taki wynika z analizy § 9 ust. 3 rozporządzenia, w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wskazany przepis rozporządzenia odsyła do art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., ale tylko i wyłącznie w części dotyczącej skali mapy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, "sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy". Chodzi tu o rodzaj (typ) mapy oraz jej skalę, a nie o jej zawartość. Jak należy sądzić, wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., jest celowe na etapie wszczęcia postępowania, a wiąże się z koniecznością ustalenia stron postępowania. Nawet jeśliby przyjąć stanowisko Kolegium, to z niczego nie wynika, iż w przedmiotowej sprawie obszar odziaływania inwestycji jest różny od obszaru wyznaczonego granicami terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. A granice tego terenu zostały na mapie, stanowiącej część graficzną decyzji, wskazane.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika "C", stwierdzić przyjdzie, iż nie zasługują one na aprobatę.

Brak jest w szczególności podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta B. od załatwienia przedmiotowej sprawy, w której Gmina, będąca właścicielem lokali w budynku przy ul. [...] w B. , wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej. Pomijając brak w tym zakresie wyraźnej decyzji ustawodawcy o wyłączeniu organu gminy w takiej sytuacji, stroną postępowania w tym przypadku jest Wspólnota Mieszkaniowa, a nie jej członkowie.

Także zarzut naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 oraz 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ze względu na niewyjaśnie kwestii skomunikowania planowanej inwestycji od ul [...], co miałoby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, nie znajduje uzasadnienia. Sprawa ta została dostatecznie wyjaśniona przez [...] w opinii z dnia [...] r. i nie zachodziła potrzeba sięgania po opinię biegłego. Organ prowadzący postępowanie powinien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.), o ile okoliczność ta nie została wcześniej wyjaśniona. Natomiast jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a ), w tym opinię jednostki organizacyjnej gminy.

Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący braku właściwej oceny sposobu zagospodarowania terenu w kontekście naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Kierownik Delegatury w B. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków pismem z dnia [...] r. wyjaśnił, iż teren wskazany pod zabudowę nie podlega formom ochrony konserwatorskiej, w szczególności nie jest wpisany do rejestru zabytków, stąd nie ma podstaw do zajmowania stanowiska w sprawie przez wojewódzkiego konserwatora zabytków na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 2 u.p.z.p.z.

Sąd nie dostrzegł także naruszenia art. 10§1 k.p.a. Skoro Kolegium nie przeprowadziło nowych dowodów w postępowaniu, a także nie badało nowych okoliczności istotnych dla sprawy, a więc ustalony przez organ I instancji stan faktyczny pozostał bez zmian, to trudno mówić o uniemożliwieniu skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także niewyznaczeniu w tym celu odpowiedniego terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.