Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 517/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. ai c, art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 12 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Z. S. kwotę 1198 zł /słownie: tysiąc sto dziewięćdziesiąt osiem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium", z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], wymierzył Z.S. karę pieniężną w wysokości 22.782,06 zł za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości S., poprzez ustawienie na działce nr 203, stoiska handlowego o pow. 13,23 m2 (o wymiarach 2,7 m x 4,9 m) od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 30 października 2018 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej "u.d.p.") zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, a w jej braku zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Po terminie ustalonym w decyzji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Z.S. była zobowiązana usunąć z części działki o nr ewid. 203, która jest własnością gminy S. i stanowi drogę gminną publiczną o numerze [...], stoisko handlowe o powierzchni 13,23 m2 (o wymiarach 2,7 m x 4,9 m). Niewykonanie tego obowiązku skutkowało nałożeniem kary w wysokości 10 - krotności opłaty za ustawienie stoiska handlowego wynoszącej 0, 70 gr. Wysokość opłat ustaliła uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego na terenie Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. [...], 2017 r. poz. [...] i poz. [...]).

W odwołaniu Z.S., zarzuciła brak wyjaśnienia, w jaki sposób ustalono, że odwołująca się zajęła wspólnie z innymi osobami, bez wymaganego zezwolenia pas drogowy i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] w miejscowości S. Odwołująca się przed upływem poprzednio obowiązującej decyzji w tym zakresie, złożyła kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na 2018 r., a postępowanie administracyjne w tym zakresie do dnia dzisiejszego nie zostało prawomocnie zakończone, co wyklucza możliwość przyjęcia, że do zajęcia pasa drogowego doszło bez zezwolenia.

Działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

Organ odwoławczy przytoczył definicję legalną pasa drogowego określoną w art. 4 pkt 1 u.d.p. Wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego, w świetle art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika również, że jest to zgoda czasowa. Oznacza to, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia, właściciel obiektu będzie zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Możliwość pozostawania w pasie drogowym urządzenia lub obiektu, na który udzielone zostało już zezwolenie, uzależniona jest od wydania kolejnego zezwolenia. Tak więc mimo udzielenia jednorazowego, z natury rzeczy, zezwolenia na lokalizację obiektu niezwiązanego z drogą, dla jego legalnego pozostawania w pasie drogowym, wymagane jest zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na każdy kolejny okres pozostawania obiektu w tym pasie, udzielone przez właściwego zarządcę.

W opinii Kolegium decyzja dotycząca kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to, jakie przyczyny ów fakt spowodowały. Skoro ustawodawca użył określenia: "wymierza w drodze decyzji administracyjnej" i nie wskazał żadnych negatywnych przesłanek, to oznacza, że zarządca drogi jest zobowiązany wymierzyć karę pieniężną. Zatem ma tu miejsce pełne związanie organu administracji.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Z.S. posiadała zezwolenie do zajmowania pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości S., poprzez ustawienie na działce nr 203, stoiska handlowego do dnia 31 grudnia 2017 r. Po tym okresie zobowiązana nie legitymuje się już stosownym zezwoleniem narażając się tym samym na wymierzenie kary pieniężnej. Działania odwołującej się zmierzające do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości S. pod stoisko handlowe na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. nie doprowadziły do jego wydania.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono zatem wysokość kary pieniężnej, tj. zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego na terenie Gminy [...] oraz uchwalą nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego na terenie Gminy [...]. Na podstawie § 4 ust. 2 pkt 1 tej uchwały za opłata za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pod stoisko handlowe wynosi 0,70 zł.

Przyjmując zatem, że Z.S. zajmuje bez zezwolenia 13,23 m2 pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości S., słusznie organ pierwszej instancji wymierzył zobowiązanej za okres od 28 lutego 2018 r. do 30 października 2018 r. karę pieniężną w wysokości 22.782,06 zł (13,23 m2 x 0,70 zł x 246 dni x 10). Sprawa wymierzenia kary pieniężnej za okres od 1 stycznia 2018 do dnia 27 lutego 2018 r. jest przedmiotem odrębnego postępowania.

W celu uniknięcia kary pieniężnej Odwołująca się powinna zdemontować stoisko handlowe, a następnie oczekiwać na uzyskanie właściwego zezwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Z.S., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zaskarżyła w całości decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2019 r. zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to:

- art. 40 ust. 12 u.d.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię oraz wymierzenie skarżącej kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej podczas, gdy skarżąca przed upływem poprzednio obowiązującej decyzji w tym zakresie złożyła kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na 2018 r., zaś w chwili obecnej oczekuje na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie skargi na decyzję dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] w miejscowości S., co na ten moment wyklucza możliwość przyjęcia, że do zajęcia pasa drogowego doszło bez zezwolenia,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, 10 § 1, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w sposób uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wskazania w jaki sposób organ I i II instancji ustaliły, iż skarżąca zajęła wspólnie z innymi osobami, bez wymaganego zezwolenia pas drogowy drogi gminnej nr [...] w miejscowości S. poprzez ustawienie na działce nr 203 stoiska handlowego o pow. 13,23 m2 od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 30 października 2018 r.,

- art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i 81 a z związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tłumaczenie wątpliwości na niekorzyść stron postępowania, a w konsekwencji brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organów obu instancji w sposób wnikliwy oraz niezebranie dowodów w postępowaniu, a przez to naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj.: prawdy obiektywnej, informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia przed rozpoznaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] w miejscowości S., co doprowadziło do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa.

Z uwagi na powyższe, zażądała uchylenia w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia od Kolegium kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniosła m.in. poprzednio Wójt Gminy [....] wydal tożsamą decyzję o nałożeniu na stronę kary za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 27 lutego 2018 r., która została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy stwierdził jednoznacznie, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Podkreślił również, że w realiach sprawy dla możliwości zastosowania kary pieniężnej konieczne jest przesądzenie, czy strona podjęła jakiekolwiek działania wymagające uzyskania kolejnego zezwolenia do zajmowania pasa drogowego, tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku. Poprzednio zatem Kolegium kładło nacisk na okoliczność, iż strona jeszcze przed upływem terminu określonego w poprzednim zezwoleniu, inicjując nową sprawę administracyjną zwróciła się do organu o udzielenie zgody na zajmowanie w/w pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Okoliczność, iż złożony przez nią wniosek nie został prawidłowo rozpoznany przez organ I instancji miała wówczas fundamentalne znaczenie. Wielokrotnie podkreślono, iż istotne znaczenie ma zatem zakończenie postępowania o zajęcie pasa drogowego. Uprzednio, zdaniem Kolegium, niewłaściwe procedowanie w sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a w szczególności uchybienia procesowe organu w załatwieniu jej wniosku w w/w zakresie powodowały więc to, że strona zostaje narażona na odpowiedzialność finansową wynikającą z treści art. 49 ust. 12 pkt 1 u.p.d. Tymczasem obecnie organ II instancji wprost akceptuje taką praktykę Wójta Gminy [....] powołując się na związanie organów administracji samą pobieżną analizą art. 40 ust. 12 u.p.d., podkreślając, iż istotny jest sam fakt niezgodnego z prawem zajęcia pasa drogowego. Skarżąca naprowadza, iż decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...] zezwolono jej na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] w miejscowości S. pod stoisko handlowe na działce nr 203 do dnia 31 grudnia 2017 r. Przedmiotowa decyzja oprócz konieczności uiszczenia stosownej opłaty nie określiła żadnych obowiązków odwołującej się. Wniosek o zezwolenie na dalsze zajmowanie pasa drogowego został złożony przez stronę w dniu 20 grudnia 2017 r., a zatem przed upływem terminu wynikającego z poprzedniego zezwolenia. W latach poprzednich skarżąca składała tożsame wnioski w podobnym okresie czasu, zaś organ I instancji ustosunkowywał się do nich zapraszając stronę do zawarcia kolejnych umów dzierżawy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, poprzez ustawienie w jego obrębie stoiska handlowego w okresie od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 30 października 2018 r. Motywem przewodnim, na którym opiera się argumentacja Skarżącej jest fakt, że po pierwsze Skarżąca legitymowała się decyzją Wójta Gminy [...] uprawniającą ja do zajmowania tegoż pasa handlowego pod stoisko handlowe do dnia 31 grudnia 2017 r., po drugie wniosek o wydanie zezwolenie na dalsze zajmowanie pasa drogowego został przez nią złożony w dniu 20 grudnia 2017 r.

Sąd na podstawie akt sprawy ustalił, że Skarżąca z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. wystąpiła w dniu 20 grudnia 2017 r. W dniu 31 grudnia 2017 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. W dniu 24 stycznia 2018 r. została wydana pierwsza decyzja odmawiająca zezwolenia. Na skutek wniesionego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2018 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wójt odmówił zezwolenia, a Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. uchyliło decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Wójt ponowie odmówił zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Kolegium umorzyło postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 458/19 WSA w Rzeszowie uchylił decyzję Wójta z dnia [...] listopada 2018 r. i decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2019 r. W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że Upływ okresu, na który skarżąca ubiegała się o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie stanowił, wbrew stanowisku organu II instancji przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy i nie oznaczał bezprzedmiotowości postępowania. Skarżąca miała w rozstrzygnięciu sprawy interes prawny i faktyczny, który wynikał choćby z możliwości nałożenia stosownej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, co zresztą miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto z zasady dwuinstancyjności postępowania - art 15 K.p.a., do której nawiązuje w swojej skardze skarżąca wynika, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy inicjowanej swoim wnioskiem, a nie tylko do skontrolowania prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej. Fakt, że w międzyczasie – tj. między wniesieniem odwołania a datą decyzji odwoławczej, upłynął okres planowanego zajęcia przedmiotowego pasa drogowego nie czyni postępowania odwoławczego bezprzedmiotowym. Skoro strona składając odwołanie nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji, ma prawo domagać się w przewidzianym przepisami K.p.a. trybie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej sprawy w drugiej instancji, tym bardziej, że sprawa była trzykrotnie rozpoznawana przez organ II instancji i dopiero na skutek kolejnego, złożonego w okresie aktualności wniosku odwołania, termin upłynął.

(...) W aktach administracyjnych znajdują się decyzje Wójta Gminy [...] ze stycznia 2018 r., którymi udzielono zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. działki 203 wymienionym w tych decyzjach osobom. Na podstawie tych decyzji, jak również dołączonych do nich map nie można stwierdzić, czy dotyczą one tego samego odcinka pasa drogowego co objęty niniejszym postępowaniem. Wszystkie bowiem dotyczą tej samej działki tylko innej powierzchni. Nie wynika z nich natomiast czy de facto dotyczą całej działki. Wynikające z nich daty złożenia wniosków wskazują na to, że zostały one złożone w przybliżonym, jak nie tym samym, okresie co w niniejszej sprawie. Nasuwa to duże wątpliwości co do prawidłowości przebiegu postępowania. W orzecznictwie funkcjonuje pogląd, z którym Sąd w składzie orzekającym się identyfikuje, że jeżeli w spawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego występuje tożsamość stanu faktycznego, podstawy prawnej i treści żądania, a do ich rozpoznania uprawniony jest ten sam organ, to sprawy te winny być rozpatrzone łącznie, zakończone decyzjami administracyjnymi wydanymi w tym samym czasie i doręczonymi nawzajem stronom: wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 798/12, z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 211/12.

Tymczasem w aktach brak jest jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o przebiegu postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, jak również nie można stwierdzić, że decyzje dotyczą tego samego stanu faktycznego- tj. tego samego odcinka pasa drogi. Nr [...] działki nr 203. Już na tym etapie stwierdzić należy z całą stanowczością, że organ II instancji nie jest w stanie tych wątpliwości wyjaśnić. Ewentualne zastosowanie wyłączenia co do uzyskania zezwolenia, o jakim mowa w art 40 ust. 1 u.t.d., na które także powołuje się organ I instancji: " gmina [...] planuje w przyszłości zmienić formę udostępnienia przedmiotowego pasa drogowego w oparciu o partnerstwo publiczno –prywatne, o którym mowa w art 22 ust. 2a u.d.p." także wymaga stosownego wyjaśnienia. Nie do pogodzenia w państwie prawa jest sytuacja, w której jednym podmiotom odmawia się udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod pretekstem konieczności jego remontu, a innym podmiotom wydaje się to zezwolenie. Również takie wątpliwości pojawiają się a tle uzasadnienia decyzji organu I instancji. Wszystkie one wskazują na wadliwości postępowania, które uzasadniają uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji.

Materialnoprawną podstawą wymierzenia kary pieniężne w przedmiotowej sprawie jest art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., z którego wynika, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4−6.

W całości podzielając pogląd wyrażony wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 128/08, Sąd stwierdza, że nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że dla zastosowania przepisu art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. wystarczy stwierdzenie faktu, że upłynął już okres dotychczasowego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a podmiot zajmujący ten pas nadal go zajmuje. Charakter wymierzonej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. kary administracyjnej wskazuje, że po stronie podmiotu podlegającego tej karze występuje element winy, co oznacza, że stan "bezprawności" w zajmowaniu pasa drogowego nie został spowodowany przyczyną od podmiotu niezależną, np. na skutek opieszałości organu w wydawaniu przedłużenia zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego. Nie może być obojętna dla oceny stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie przyczyna nieposiadania przedłużenia zezwolenia, w tym wypadku fakt, jego nieuzyskania, w sytuacji złożenia wniosku przed upływem terminu do końcowego dotychczasowego zezwolenia z zachowaniem wymogów tego wniosku w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Przerzucenie odpowiedzialności za działanie organu administracji publicznej na stronę i obciążenie jej skutkami uchybień w działaniu organu stanowi naruszenie nie tylko przepisów ustawy art. 40 ust. 12 pkt 2, ale także przepisów art. 2, 7 Konstytucji RP, tj. zasady sprawiedliwości społecznej i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Jak wynika z powyżej przytoczonych ustaleń Sądu opisane uchybienia procesowe organu w załatwieniu wniosku o przedłużenie były na tyle istotne, że gdyby nie zaistniały wnioskodawca otrzymałby w odpowiednim czasie przedłużenie zezwolenia, co pozwalałoby uniknąć mu zarzutu przekroczenia terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i odpowiedzialności karno-administracyjnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p.

Nie można wszczynać bowiem postępowania o przekroczenie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi w czasie kiedy toczy się postępowanie z wniosku skarżącego o przedłużenie powyższego terminu, gdyż te postępowania wzajemnie się wykluczają.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. a także art 135 P.p.s.a. uchylając zarówno decyzję Organu I, jak i II instancji. O zwrocie kosztów sądowych, na które składają się wpis od skargi w kwocie 684 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (2 x 17 zł), Sąd orzekł na podstawie art 200 i 205 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ).

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem Organu I instancji będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem wskazówek Sądu, tak co do procedowania, jak również wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego.