Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 689/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6214 Czynsze regulowane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi nazwanej przez R. M. "pozwem" przeciwko Gminie o ustalenie, że podwyżka czynszu za lokal mieszkalny jest niezasadna postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została przekazana przez Prezydenta Miasta "[...]" skarga strony nazwana "pozwem", złożona wraz z grupą innych mieszkańców lokali stanowiących mieszkaniowy zasób Gminy o ustalenie, że dokonana wypowiedzeniem z dnia "[...]" przez Gminę – Zakład Lokali i Budynków Komunalnych w "[...]" podwyżka czynszu lokali mieszkalnych będących własnością Gminy, położonych na terenie miasta "[...]" jest niezasadna. W uzasadnieniu skargi strona podała, że nowa stawka czynszu za 1m² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, ustalona zarządzeniem Prezydenta "[...]" z dnia "[...]", jest niezgodna z zapisami uchwały Rady Miasta "[...]" w sprawie wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Gminy na lata 2012-2016. Dodano, że stawka bazowa czynszu została ponadto skalkulowana na podstawie nieobowiązującego już wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. Zarzucono, że kwestionowana podwyżka narusza przepis art. 8a ust. 4e ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, gdyż przekracza wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok 2011.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie z powodu braku właściwości sądów administracyjnych do jej rozpoznania.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II strona skarżąca została wezwana do jednoznacznego określenia, czy wnosi skargę na wypowiedzenie dotychczasowej wysokości czynszu za lokal mieszkalny, czy Zarządzenie Prezydenta z dnia "[...]" ustalające stawkę czynszu za najem lokali. Mimo zakreślenia stosownego terminu na udzielenie odpowiedzi, strona skarżąca nie odpowiedziała na to wezwanie. Natomiast w dniu 23 lipca 2012 r. pełnomocnik do doręczeń oświadczyła, że w imieniu grupy mieszkańców wycofuje skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że cofnięcie skargi dokonane przez pełnomocnika do doręczeń nie może być uznane za prawnie skuteczne. Pełnomocnik ten jest bowiem uprawniony jedynie do odbioru korespondencji. Nie może zatem dokonywać innych czynności sądowych, a tym bardziej rozporządzać procesem przez składanie oświadczeń w imieniu innych osób o cofnięciu skargi. Zauważyć jednak należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga i tak nie może odnieść zamierzonego skutku. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest bowiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Wobec zaś braku odpowiedzi strony na wezwanie Sądu przyjąć należało, że zgodnie z oświadczeniem zawartym w petitum skargi, jej przedmiotem jest w istocie pozew o ustalenie, że dokonana wypowiedzeniem z dnia "[...]" przez Gminę – Zakład Lokali i Budynków Komunalnych w "[...]" podwyżka czynszu lokali mieszkalnych będących własnością Gminy i położonych na terenie miasta "[...]" jest niezasadna. Rozpatrywanie takich pozwów nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Podnieść jednak należy, że okoliczność, iż konkretne działanie podejmuje organ administracji publicznej (w niniejszej sprawie Dyrektor Zakładu Lokali i Budynków Komunalnych działający w imieniu Gminy) nie przesądza jeszcze o właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na jego działanie. Kontroli sądu administracyjnego została bowiem poddana wyłącznie działalność organów administracji publicznej realizowana w ramach tzw. władztwa administracyjnego, do której nie można jednak zaliczyć działalności organu polegającej na podwyżce czynszu najmu lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy, dokonanej stosownym wypowiedzeniem. Czynsz stanowi bowiem element umowy najmu lokalu (art. 659 § 1 w zw. z art. 680 Kodeksu cywilnego). Umowa ta ma zaś charakter cywilnoprawny, co oznacza, że do rozpoznawania wszelkich sporów wynikłych z realizacji tej umowy właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny (art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Taka też droga sądowa została przewidziana w art. 8a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.), w świetle którego, w ciągu 2 miesięcy od dnia wypowiedzenia lokator może zakwestionować podwyżkę, wnosząc do sądu pozew o ustalenie, na podstawie przepisów ust. 4a-4e, że podwyżka jest niezasadna albo jest zasadna, lecz w innej wysokości; udowodnienie zasadności podwyżki ciąży na właścicielu. Pozew, o którym mowa w powołanym przepisie, jest zaś jednym z pism procesowych inicjujących postępowanie przed sądem powszechnym.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.