Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 249/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 4a, art. 146 par. 1, art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2 i  par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 19 ust. 1 i 2, par. 21 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 212 poz 1337
law: Rozporządzenie MInistra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich  przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 233 ust. 1, art. 246, art. 247 ust. 2
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...],-zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2010 r. M. Spółka z o. o. z siedzibą w S. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przechowywania kopii faktur.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe, a mianowicie, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej miesięcznie wystawia ona około [...] faktur dla odbiorców towarów i usług. Stosownie do przepisu § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku o towarów i usług (Dz. U. z 2008 r., Nr 212, poz. 1337, ze zm., dalej: "Rozporządzenie") zarówno faktury VAT, faktury korygujące VAT jak i duplikaty wystawiane są w dwóch egzemplarzach - na jednym egzemplarzu widnieje zapis Oryginał, a na drugim Kopia. Ewidencja danych i sporządzanie faktur odbywa się w systemie komputerowym, który posiada wymagane zabezpieczenia i umożliwia pełną archiwizację danych, w tym przechowywanie kopii faktur i ich korekt oraz duplikatów, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie zgodnie z § 21 ust. 2 Rozporządzenia. Do archiwizacji używany jest specjalny sprzęt (...) i oprogramowanie (...), pozwalające na cyfrowe zapisywanie danych w niezmienionej formie. W każdej sytuacji istnieje możliwość wydrukowania i udostępnienia kopii faktur, ich korekt oraz duplikatów w podziale na okresy rozliczeniowe. Stosowane przez Spółkę systemy archiwizacji danych nie dają możliwości ingerencji w treść archiwizowanych faktur. Spółka wykorzystuje powyższe systemy archiwizacji danych również do archiwizacji kopii faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT), które realizuje.

W oparciu o tak przedstawiony opis zdarzenia przyszłego Spółka zwróciła się z pytaniem, czy kopie faktur wystawiane przez Spółkę, dokumentujące dokonaną sprzedaż muszą być przechowywane w wersji papierowej?

Przedstawiając we wniosku własne stanowisko Spółka podniosła, iż nie ma przepisów podatkowych, które zobowiązują wystawcę faktur do przechowywania ich kopii w wersji papierowej, a tym samym brak jest przeciwwskazań, aby faktury mogły być przechowywane w formie elektronicznej. W pierwszej kolejności Spółka odwołała się do przepisów wspólnotowych wskazując, że art. 246 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 str. 1 ze zm., dalej jako: "Dyrektywa") stanowi generalną regulację, ustanawiającą wymogi w zakresie przechowywania faktur. W myśl powyższego przepisu, przez cały okres przechowywania faktur należy zapewnić autentyczność pochodzenia i integralność treści faktury, a także ich czytelność. Z kolei art. 247 ust. 2 Dyrektywy daje państwom członkowskim możliwość wprowadzenia wymogu przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione (zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej). W ustawie o VAT, czy też rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie ma przepisu wskazującego, że Polska skorzystała z tej opcji. Zdaniem Spółki, jeśli system finansowo-księgowy pozwala na spełnienie wszystkich trzech warunków w wymienionych w art. 246 Dyrektywy (tj. autentyczność pochodzenia, integralność treści faktur oraz ich czytelność), to nie ma obowiązku przechowywania kopii faktur w wersji papierowej. Odmienna interpretacja przepisów, polegająca na przyjęciu, iż kopie faktur powinny podlegać archiwizacji wyłącznie w formie papierowej, stanowiłaby naruszenie zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 5 ust. 3 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który wymaga, aby działania podejmowane przez państwa członkowskie były współmierne do zakładanych przez dyrektywy celów.

Według Spółki, jeśli posiadany system informatyczny pozwala na osiągnięcie identycznego efektu jak w przypadku posiadania wydrukowanych kopii faktur, bez jednoczesnego naruszenia jakichkolwiek innych przepisów prawa podatkowego, podatnik nie powinien być dodatkowo obciążany wymogiem przechowywania papierowych kopii faktur. Obowiązek tego rodzaju nie wynika bowiem z jakiegokolwiek przepisu prawa podatkowego, podczas gdy wszelkie obowiązki podatnika o charakterze materialnym oraz formalnym muszą wynikać z przepisów prawa. Jednocześnie Spółka wskazała, że stanowisko zaprezentowane we wniosku znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. (sygn. akt l FSK 1169/08) oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych m.in.: w wyroku WSA w Opolu z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt. I SA/Op 215/10), w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r.(sygn. akt III SA/Wa 396/10), w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 592/10). Dodatkowo, Spółka stwierdziła, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie mają zastosowania przepisy § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w zakresie warunków technicznych elektronicznej archiwizacji faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119). Powyższe rozporządzenie ma zastosowanie jedynie w przypadku faktur, które są wystawiane, przesyłane oraz przechowywane w formie elektronicznej, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym oryginały faktur przesyłane są do kontrahenta w formie papierowej. Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt I SA/Po 194/10).

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Przywołując treść art. 106 ust. 1, ust. 8 i ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako: ustawa o VAT) oraz § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 9 ust. 1, § 19 ust. 1 i ust. 2, § 21 ust. 1 i ust. 2, § 21 ust. 3 Rozporządzenia oraz § 2, § 3 ust. 1-3, § 4 oraz § 6 ust. 1, § 6 ust. 5 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. oraz art. 218, art. 244, art. 245, art. 246, art. 247 ust. 2 Dyrektywy stwierdził, że nie ma możliwości wystawienia oryginału faktury w formie papierowej i przechowywania kopii tej faktury tylko w formie elektronicznej, gdyż dla formy papierowej oraz elektronicznej przewidziano odrębne uregulowania prawne. Normy regulujące wystawianie, przesłanie oraz przechowywanie faktur w formie elektronicznej jak i papierowej określono z uwzględnieniem specyfiki medium, za pośrednictwem którego faktury są w obrocie. Wskazano, iż w obu unormowaniach nie przewidziano możliwości stosowania formy mieszanej. Wobec powyższego, według organu, kopie wystawianych przez Spółkę faktur dokumentujących dokonaną sprzedaż muszą być przechowywane w wersji papierowej. Ponadto organ wskazał, iż w analizowanej sprawie, zainteresowany dokumentując wykonywane czynności za pomocą faktur VAT ma obowiązek wystawiać je w wersji papierowej co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał przekaże klientowi, a kopię zatrzymuje, zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia. Spółka jest również zobowiązana do przechowywania kopii faktur oraz faktur korygujących, a także duplikatów tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oryginalnej postaci, w której dokumenty te zostały wystawione, na podstawie § 21 ust. 1 i 2 Rozporządzenia.

Dodatkowo organ wskazał, iż stosownie do przepisu art. 218 Dyrektywy, dla celów Dyrektywy państwa członkowskie uznają za faktury dokumenty lub noty w formie papierowej lub w formie elektronicznej, które spełniają warunki określone w Rozdziale 3 Sekcja 2 - definicje. Na gruncie przepisów unijnych, na każdym podatniku ciążą szczególne obowiązki dotyczące przechowywania wszystkich faktur. W myśl art. 244 Dyrektywy, każdy podatnik zapewnia przechowywanie kopii faktur wystawionych osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub też w jego imieniu i na jego rzecz przez osobę trzecią, a także wszystkich faktur, które otrzymał. Państwa członkowskie mogą również wymagać, by podatnicy mający siedzibę na ich terytorium przechowywali na tym terytorium faktury wystawione osobiście albo przez nabywcę lub usługobiorcę, lub faktury wystawione w imieniu i na rzecz tych podatników przez osoby trzecie, a także wszystkie faktury, które otrzymali, w przypadku gdy faktury nie są przechowywane za pomocą środków elektronicznych gwarantujących pełny dostęp on-line do tych danych (art. 245 in fine Dyrektywy). Zdaniem organu na uwagę zasługuje także norma wyrażona w art. 247 ust. 2 Dyrektywy, zgodnie z którą aby zapewnić spełnienie warunków, o których mowa w art. 246 Dyrektywy (zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności) państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. W przypadku przechowywania faktur za pomocą środków elektronicznych, może ono także wymagać, by przechowywane były również dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, zgodnie z art. 246 akapit pierwszy. W ocenie organu powyższe przepisy wskazują wprost na możliwość wprowadzenia w przepisach krajowych przez państwa członkowskie własnych warunków dotyczących m.in. sposobu przechowywania faktur, które miałyby na celu zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności.

Kwestionując powyższe stanowisko organu podatkowego Spółka, wezwała do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę interpretacji indywidualnej z powodu jej niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację § 19 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 i 2 Rozporządzenia oraz naruszenia przepisów proceduralnych poprzez niezastosowanie się do art. 14c § 2 i art. 14e § 1 oraz art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: "O.p.").

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, w wyniku ponownej analizy, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. Sp. z o.o., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów:

- § 19 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r.,

- art. 14c § 2 i art. 14e § 1 O.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 O.p.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że z powołanych przez organ przepisów Rozporządzenia nie wynika, że przechowywana faktura ma być identyczna w zakresie formy, z fakturą przesłaną nabywcy, ma być za to identyczna w zakresie treści, a więc informacji zawartych na fakturze, odnoszących się do przeprowadzonej transakcji. W Rozporządzeniu nie została zastrzeżona jednolita forma dla przechowywania faktur, stanowiących oryginał i kopię tej samej faktury, tj. forma papierowa lub elektroniczna. Użyte w Rozporządzeniu pojęcie "oryginalnej postaci" faktury nie mieści w sobie pojęcia "formy" faktury (papierowej lub elektronicznej). Do pojęcia "forma" odnosi się bowiem ustawodawca w innych przepisach Rozporządzenia (przykładowo w § 19 ust. 3, § 20 ust. 2 i ust. 5 oraz w § 21 ust. 3 tego Rozporządzenia), co wskazuje na konieczność rozłącznego traktowania tych pojęć. Warunkiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. nie podlegającej możliwości modyfikacji pliku tekstowego, pozwalającej na każdorazowe wydrukowanie formy papierowej na żądanie organu podatkowego. Strona skarżąca powtórzyła swoje twierdzenia z wniosku o interpretację, że na przeszkodzie takiej wykładni przepisów, nie stają także uregulowania zawarte w przepisach wspólnotowych w zakresie podatku od towarów i usług.

Skarżąca wskazała również, że organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji przedstawił jedynie swoje stanowisko, bez odniesienia się do argumentów wnioskodawcy i wskazania, czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie, argumenty te są nieprawidłowe. Organ podatkowy w wydanej interpretacji jedynie narzucił Spółce obowiązek przechowywania w formie papierowej kopii faktur przesłanych w takiej formie, pomimo że obowiązek ten nie wynika z żadnych obowiązujących przepisów. Takie działanie organu, w opinii Spółki pozostaje w sprzeczności z art. 120 O.p. Ponadto, pełnomocnik Spółki zarzucił organowi, iż wydając interpretację w przedmiotowej sprawie nie uwzględnił dorobku sądów administracyjnych dotyczącego przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej, co spowodowało naruszenie art. 121 § 1 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację, albo stwierdza bezskuteczność czynności.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Spór między skarżącą Spółką a organem wydającym interpretację sprowadza się do kwestii przechowywania kopii faktur wystawianych przez Spółkę, dokumentujących dokonaną sprzedaż, w wersji papierowej.

Oceniając zaprezentowane w sprawie stanowiska stron, należy w pierwszej kolejności odnieść się do obowiązujących w tym przedmiocie uregulowań prawa wspólnotowego. Stosownie do art. 247 ust. 2 Dyrektywy, każde państwo samodzielnie ustala okres, przez który podatnicy są zobowiązani do przechowywania faktur dotyczących dostaw towarów lub świadczenia usług na jego terytorium oraz faktur otrzymanych przez podatników mających siedzibę na jego terytorium, a także może, aby zapewnić spełnienie warunków, o których mowa w art. 246, wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. [...].W odniesieniu do faktur, o których mowa w art. 233 ust. 1 akapit drugi, umieszczone na nich dane nie mogą być zmieniane i muszą pozostać czytelne przez cały okres przechowywania. Powyższe przepisy Dyrektywy nie wskazują, w jakiej formie winny być przechowywane faktury i ich kopie, jednakże wymagane jest zapewnienie autentyczności pochodzenia i integralności treści faktur, a także zapewnienie ich czytelności oraz uniemożliwienie zmiany danych.

We wniosku o udzielenie interpretacji Spółka wskazała, że powyższe warunki przechowywania faktur w jej przypadku są spełnione, bowiem wystawianie i przechowywanie kopii faktur w formie elektronicznej odbywa się z użyciem systemu księgowego gwarantującego brak możliwości zmiany elektronicznego zapisu obrazu kopii faktury, pozwalającego na przechowywanie kopii faktur w formie elektronicznej w oryginalnej co do treści postaci oraz stwarzającego możliwość wydrukowania w dowolnym momencie.

Zdaniem Sądu, dalsze zapisy Dyrektywy potwierdzają, że ustawodawca wspólnotowy nie określił, w jakiej formie winny być przechowywane faktury i ich kopie. Zatem od woli poszczególnych państw zależy, czy skorzystają z uprawnienia przyznanego im w art. 247 ust. 2 Dyrektywy, co do wprowadzenia szczególnych wymogów dotyczących formy przechowania faktur.

Wobec przyznanej swobody państwom członkowskim kierunku właściwej wykładni pojęcia "oryginalnej postaci faktur", konieczna jest analiza przepisów krajowych. I tak, zgodnie z § 19 ust. 1 i 2 Rozporządzenia faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej - wyraz "KOPIA". Natomiast zasady przechowywania zarówno oryginałów, jak i kopii faktur wynikają z § 21 Rozporządzenia. W myśl przepisu § 21 ust. 1 Rozporządzenia podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ustępie 2 § 21 zastrzeżono, że dokumenty, o których mowa w ust. 1, przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.

Warto w tym miejscu wskazać, że ocena wzajemnej relacji § 21 ust. 2 Rozporządzenia do art. 247 ust. 2 Dyrektywy, postrzegana w kontekście właściwej implementacji aktu wspólnotowego (Dyrektywy) do krajowego porządku prawnego była już poddawana wykładni orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 177/10, wskazując że "z § 21 ust. 2 rozporządzenia nie wynika, aby ograniczenie co do formy, w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi zaś do prezentowanej w skarżonej interpretacji konkluzji, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia." Także Naczelny Sąd Administracyjny, w powoływanym przez Spółkę wyroku z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1169/08, nie podzielił zapatrywania o istnieniu w Dyrektywie bezwzględnego obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane. W ocenie NSA, jedyne co można wywnioskować z Dyrektywy to, że kopia faktury może być przechowywana w formie papierowej lub elektronicznej. Nieuprawnione jest też utożsamianie czynności "wystawienia" i "przesłania" faktury. Pominięcie zwrotu "w jakiej zostały przesłane lub udostępnione" otwiera pole do niejednoznacznej wykładni językowej. Nie ma normatywnych przeciwwskazań do istnienia "mieszanego" systemu wysyłania i przechowywania faktur. Ponadto NSA uznał, że obowiązek przechowywania faktur w formie papierowej, w sytuacji gdy inne metody przechowywania faktur również zapewniają realizację celów art. 246 Dyrektywy, jest obowiązkiem nadmiernie dolegliwym i narusza zasadę proporcjonalności. Ten sam pogląd prawny został wyrażony w orzeczeniach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrok z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 592/10, wyrok z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1293/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu wyrok z dnia 08 października 2010 r., sygn. akt. I SA/Po 547/10; (publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Sąd w niniejszym składzie podziela powyższe poglądy, stwierdzając, że obowiązująca Dyrektywa nie wprowadziła obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane. Również z § 21 ust. 2 rozporządzenia nie wynika, aby ograniczenie co do formy, w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia nabywcy. Faktura powinna być wystawiona w dwóch egzemplarzach, ale nie oznacza to, że przechowywana faktura ma być identyczna w zakresie formy, co faktura przesłana nabywcy. Faktura przechowywana przez wystawcę i otrzymana przez nabywcę ma być identyczna w zakresie treści, a więc informacji zawartych na fakturze, odnoszących się do przeprowadzonej transakcji (por. Z. Makowski, G. Mularczyk, Czy Polska jest gotowa na implementację nowych przepisów o fakturach ?, Przegląd Podatkowy 1/2010).

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał zatem, że zarzuty skargi są uzasadnione, albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku i wyeliminował zaskarżony akt z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy zachodzi konieczność dokonania przez organ podatkowy ponownej oceny stanowiska strony, zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego.

| | | |