Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1597/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA (del.) Jolanta Sokołowska, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S.A. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 820/12 w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz D. S.A. z siedzibą w Z. kwotę 3550 (słownie: trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., I SA/Gl 820/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D. S.A. z siedzibą w Z. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym:

W dniu 11 stycznia 2007 r. P. S.A. (obecnie D. S.A.) złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości wraz ze skorygowaną deklaracją na podatek od nieruchomości za rok 2003, w której wykazała nadpłatę w łącznej wysokości 55.954,10 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. Decyzje wydane w wyniku tego postępowania były trzykrotnie uchylane przez SKO, a sprawa przekazywana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ostatecznie organ ten w dniu 7 grudnia 2011 r. wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe, w podanej wyżej wysokości. W uzasadnieniu wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.o.l." zwolnione od podatku od nieruchomości były budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty.

Przedstawiając ustalenia faktyczne organ wskazał, że w 2003 r. budowle, wykazane przez podatnika w korekcie deklaracji jako zwolnione od opodatkowania wraz z zajętymi pod nie gruntami, były wykorzystywane przez podatniczkę (wówczas –K. "S.") dla przewozu własnych towarów, a ponadto - były udostępniane przez nią koncesjonowanym przewoźnikom kolejowym (np. K. "K." SA w D., K. "K." SA w K., P. [...] Sp. z o.o. w Z.). Organ poddał ponadto analizie warunki umowne, określone w kontraktach zawartych z poszczególnymi przewoźnikami i stwierdził, że podatnik stosował różne stawki cenowe, różne okresy wypowiedzenia, a także różne terminy opłatności.

Następnie organ stwierdził, że na podstawie umowy z dnia 6 listopada 2003 r. podatniczka oddała teren i infrastrukturę kolejową w dzierżawę S. Sp. z o.o. (aktualnie P. Sp. z o.o.) z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym na realizację zarządu dzierżawioną infrastrukturą kolejową. W umowie ustalono czynsz dzierżawny na rzecz podatniczki z tytułu korzystania z dzierżawionych środków trwałych. W oparciu o te ustalenia organ wyprowadził wniosek, że zróżnicowanie warunków umownych wskazuje, iż infrastruktura kolejowa skarżącej nie była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego tzn. nie była udostępniania uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach. Ponadto od listopada 2003 r. infrastruktura była dzierżawiona innemu podmiotowi, nie służyła więc realizowaniu przez podatniczkę publicznego transportu kolejowego.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie: art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p." przez błędne określenie wysokości zobowiązania podatkowego; art. 75 § 4 O.p. przez jego niezastosowanie na skutek uznania, że nie istnieje nadpłata podatku; art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.) wskutek uznania, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka "wyłączności", gdyż infrastruktura była udostępniana na realizację własnych celów gospodarczych innych niż transport kolejowy (dzierżawa infrastruktury będącej własnością skarżącej); art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz.U. Nr 86,poz.789), dalej jako "u.t.k.", oraz art. 120 i 123 O.p. przez uznanie, że wykonywanie funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej przez podmiot niebędący jej właścicielem wyłącza po stronie właściciela tej nieruchomości prawa do przedmiotowego zwolnienia z podatku od nieruchomości; błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 120 i 121 § 1 O.p. wskutek uznania, że nie została spełniona przesłanka "wyłączności" wykorzystania na cele "publicznego transportu kolejowego", gdyż udostępnienie infrastruktury odbywało się na niejednolitych i nierównych warunkach, art. 693 K.c., oraz art. 544 § 1 K.c. oraz art. 210 § 4 O.p. przez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podatniczki wskazał, że Spółka realizowała zadania publicznego transportu kolejowego, stosownie do wykładni tego pojęcia, wypracowanej w orzecznictwie sądowym. Strona przedstawiła obszerny wywód zmierzający do wykazania, że wydzierżawienie infrastruktury innemu podmiotowi gospodarczemu nie może być traktowane jako przejaw wykorzystywania tej infrastruktury przez wydzierżawiającego dla własnych celów, innych niż publiczny transport kolejowy. Wskazał także na błędne przekonanie organu, iż przewożenie własnych towarów przez podatniczkę nie stanowi realizacji publicznego transportu kolejowego, skoro towary te były przewożone na zlecenie ich nabywców. Dodatkowo zarzucił, że odwołanie się przez organ podatkowy do treści umów zawartych z przewoźnikami i stwierdzone w tych ramach różnice niektórych klauzul umownych, stanowi wprowadzenie innych, pozaustawowych przesłanek uznania transportu kolejowego za publiczny, a przyznanie organom podatkowym prawa do oceniania treści umów uznać należy za przekraczające ich kompetencje. Różnice cen i warunków płatności nie stanowiły zatem żadnego ograniczenia w dostępności linii kolejowych dla nieograniczonej liczby uprawnionych przewoźników.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 30 maja 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył ponownie treść art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. i wynikające z tej regulacji przesłanki korzystania ze zwolnienia podatkowego. Wskazał, że w 2003 r. podatnik początkowo pełnił funkcję zarówno zarządcy infrastruktury kolejowej, jak i przewoźnika kolejowego. Następnie umową z dnia 6 listopada 2003 r. podatnik oddał tę infrastrukturę w dzierżawę za czynsz dzierżawny w wysokości 398.300 zł, powiększony o podatek od towarów i usług. W dalszym wywodzie organ odwoławczy przytoczył argumentację stanowiąca uzasadnienie decyzji organu I instancji i stwierdził, że zarówno zróżnicowanie warunków umów zawartych przez podatniczkę jako zarządcę z przewoźnikami jak i przewóz liniami kolejowymi własnych produktów w postaci piasku i jego sprzedaż stanowiły podstawę do uznania, że na wskazanych przez podatnika liniach nie był realizowany wyłącznie publiczny transport kolejowy. Dalej organ przywołał ustalenie dotyczące wydzierżawienia infrastruktury kolejowej i wskazał, że od listopada 2003 r. była ona udostępniana w pierwszej kolejności za odpłatnością innemu podmiotowi gospodarczemu, czyli była wykorzystywana dla realizacji własnych celów gospodarczych właściciela. Z tego powodu nie została spełniona przesłanka "wyłączności", a zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego bez uwzględnienia korekty sporządzonej przez podatnika.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki zarzucił:

a) naruszenie art. 21 § 3 O.p. przez błędne określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2003 r.;

b) naruszenia art. 75 § 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie;

c) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że nie została spełniona przesłanka "wyłączności", gdyż infrastruktura kolejowa nie była udostępniania na równych prawach (warunki umów były zróżnicowane);

d) naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że nie można mówić o "publicznym transporcie kolejowym" oraz o spełnieniu przesłanki "wyłączności, gdy infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana także przez właściciela do przewozu własnych towarów;

e) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka "wyłączności", gdyż infrastruktura była wykorzystywana do realizacji innych niż transport kolejowy celów gospodarczych polegających na jej wydzierżawieniu za odpłatnością.

W oparciu o te zarzuty sformułowany został wniosek o uchylenie decyzji odwoławczej i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę pełnomocnik w znacznym zakresie ponowił argumenty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo obszernie omówił cechy umowy dzierżawy, wynikające z niej władztwo dzierżawcy, a – na gruncie prawa podatkowego – podkreślił, że zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ma charakter czysto przedmiotowy, co przesądza o tym, że wykorzystywanie infrastruktury kolejowej wyłącznie na cele publicznego transportu kolejowego przez dzierżawcę nie pozbawia właściciela prawa skorzystania ze zwolnienia podatkowego.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Sprecyzował przy tym, że w swej decyzji nie kwestionował realizacji publicznego transportu kolejowego, a jedynie "wyłączność" przeznaczenia budowli na realizację tego transportu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Odwołał się do dyspozycji art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. podkreślając, że za zasadny należało uznać zarzut dotyczący uznania przez organy podatkowe różnic w treści poszczególnych umów zawartych przez skarżącą z przewoźnika za przejaw pozbawienia publicznego transportu kolejowego cechy "wyłączności". Wystąpienie takich zróżnicowań mogłoby ewentualnie przesądzić o ocenie, czy transport ma charakter publiczny czy też nie, a więc czy udostępnienie infrastruktury kolejowej następuje na równych zasadach wobec nieograniczonej liczby uprawnionych (koncesjonowanych) podmiotów. W niniejszej sprawie nie wykazano, w ocenie składu orzekającego w sprawie, aby jakikolwiek zainteresowany podmiot został pominięty w dostępie do linii kolejowych skarżącej, bądź też by warunki umowne i reguły regulaminowe powodowały utrudnienie lub wykluczenie jakiegoś przewoźnika. Zasadnie, zdaniem Sądu, podnoszono w odwołaniu i w skardze, że kształtowanie treści umów w warunkach gospodarki rynkowej zgodnie z wolą stron tych umów nie musi świadczyć o nierównym traktowaniu podmiotów. Równy dostęp do infrastruktury kolejowej jako cecha publicznego transportu kolejowego, nie wymaga stosowania sztywnych cen i ujednolicenia wszystkich innych elementów umownych. Stawianie takiego wymogu przez organy podatkowe wykracza poza zakres stosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., będącego przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Jednakże argument odnoszący się do zróżnicowanych warunków umownych nie był jedyną podstawą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zatem ta wadliwość uzasadnienia decyzji nie może być uznana za mającą istotny wpływ na wynik sprawy, i z tego powodu – nie uzasadniała uchylenia decyzji przez Sąd.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego w przypadku, gdy dana infrastruktura kolejowa udostępniona jest do użytku nie tylko uprawnionym przewoźnikom kolejowym, lecz również jest wykorzystywana przez jej właściciela (będącego równocześnie przewoźnikiem), w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla jego własnych potrzeb. Tego rodzaju transport można nazwać transportem na potrzeby wewnątrzzakładowe, jako transport w ramach jednego przedsiębiorstwa. Przewóz własnych towarów w tych warunkach nie może zatem być uznany za realizowanie publicznego transportu kolejowego. Skoro, jak w niniejszej sprawie podatnik, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykorzystywał infrastrukturę, której był właścicielem, w celu wykonywania przewozów rzeczy dla własnych potrzeb, przewożąc własne produkty, po własnych liniach kolejowych do miejsca odbioru tych towarów przez nabywców, to tak wykorzystywane budowle kolejowe nie były budowlami wykorzystywanymi wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Dlatego też organy podatkowe słusznie w ocenie składu orzekającego w sprawie uznały, że przedmiotowe budowle kolejowe nie spełniają warunków opisanych w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i nie korzystają z przewidzianego tym przepisem zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Sąd nie podzielił także poglądu strony skarżącej, że wydzierżawienie infrastruktury kolejowej nie pozbawiło jej właściciela prawa do korzystania ze zwolnienia podatkowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W tym przedmiocie Sąd w pełni zaakceptował wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt I SA/Gl 918/11. Dalej podkreślono, że obowiązujące w 2003 r. przepisy ustawy podatkowej nie odsyłały do stosowania przepisów ustawy o transporcie kolejowym w zakresie opodatkowania bądź zwolnienia z opodatkowania budowli kolejowych oraz nie posługiwały się pojęciem infrastruktury kolejowej. Przepisy ustawy o transporcie kolejowym nie wyłączały możliwości wykonywania funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej przez podmioty nie będący jej właścicielem czy samoistnym posiadaczem. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji odniósł się do charakterystyki umowy dzierżawy, zawartej w poszczególnych postanowieniach Kodeksu cywilnego oraz definicji działalności gospodarczej z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), by podkreślić, że poza sporem jest, że "infrastruktura kolejowa" jako zbiór rzeczy, które nie ulegają zniszczeniu przez samo ich używanie i pobieranie z nich pożytków, może stanowić przedmiot dzierżawy. Zaś jej wydzierżawienie innemu podmiotowi (dzierżawcy) stanowiło rodzaj działalności gospodarczej skarżącej Spółki (wydzierżawiającego), gdyż z tego tytułu otrzymała ona zarobek (czynsz dzierżawny), a działalność ta wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły oraz we własnym imieniu. Wydzierżawiając przedmiotową infrastrukturę skarżąca pozostawała właścicielem wchodzących w jej skład budowli kolejowych (w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Infrastruktura ta stanowiła – jako rzeczy o określonych właściwościach, "przedmiot" wykorzystywany w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Tak określony "przedmiot" (infrastruktura kolejowa ) służyła jej zatem, jako właścicielowi, do realizacji jej własnej działalności gospodarczej – w postaci wydzierżawienia (wynajęcia) majątku, nie związanej z potrzebami publicznego transportu kolejowego. Skarżąca, będąca właścicielem budowli kolejowych, poprzez ich wydzierżawienie wykorzystała je na własne potrzeby, we własnym interesie. Udostępniła przedmiotową infrastrukturę wyłącznie dzierżawcy (zarządcy infrastruktury), a nie zainteresowanym przewoźnikom kolejowym, na równych prawach.

Reasumując skład orzekający w sprawie podniósł, iż od zawarcia umowy dzierżawy w dniu 6 listopada 2003 r., a w realiach niniejszej sprawy od dnia jej obowiązywania tj. od 1 października 2003 r. budowle kolejowe, a także zajęte pod nie grunty, nie korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w sytuacji, gdy podatnik będący ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem gruntów), w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wydzierżawił je innemu podmiotowi pełniącemu funkcję zarządcy, obejmującej również te budowle, infrastruktury kolejowej, bowiem zarządca infrastruktury kolejowej, o ile nie spełnia warunków z art. 3 u.p.o.l., nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Tym samym nie dotyczy go zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zaś budowle kolejowe, które w 2003 roku nie były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, lecz również na potrzeby innego rodzaju, w tym do prowadzenia działalności gospodarczej ich właściciela, nie korzystały ze zwolnienia opisanego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Na powyżej powołane rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów opłaty sądowej, kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, w oparciu o przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.):

I. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną jego wykładnię, tj.:

1. naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., w związku z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. transporcie kolejowym w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. oraz art. 693 K.c.:

a) poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka "wyłączności", gdyż zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:

- transport kolejowy, realizowany przez skarżącą jako licencjonowanego przewoźnika, na podstawie umów zawartych z różnymi przedsiębiorcami, na zasadach określonych w prawie przewozowym, na udostępnionych przez zarządcę liniach kolejowych (stanowiących przedmiot postępowania), w ramach ustalonych rozkładów jazdy - nie jest publicznym transportem kolejowym wyłącznie dlatego, że przedmiotem tego transportu (dot. części realizowanych przewozów) był piasek pochodzący z produkcji skarżącej;

- oddanie przez skarżącą jako właściciela, w dzierżawę zarządcy - to jest P. sp. z o.o. wyłącznie w celu sprawowania zarządu tą infrastrukturą, stanowiących przedmiot postępowania budowli kolejowych stanowiących całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służących do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiających dokonywanie przewozów osób lub rzeczy oraz zajętych pod nie gruntów - jest wykorzystywaniem tej infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. na cele inne niż "publiczny transport kolejowy";

- wydzierżawiający jako strona umowy dzierżawy jest uprawniony w trakcie obowiązywania umowy do faktycznego korzystania z przedmiotu dzierżawy, co pozostaje w sprzeczności z istotą dzierżawy, w szczególności art. 693 K.c.

b) poprzez uznanie, iż wykonywanie funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej przez podmioty nie będące jej właścicielem, wyłącza po stronie właściciela tejże nieruchomości prawo do przedmiotowego zwolnienia w podatku od nieruchomości ukształtowane przepisem art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. - co odbiera zwolnieniu podatkowemu, zdefiniowanemu w pow. normie prawnej charakter zwolnienia przedmiotowego;

2. naruszenie art. 2 Konstytucji, gdyż naruszenia prawa wskazane w treści niniejszej skargi nie dadzą się pogodzić porządkiem prawnym demokratycznego państwa prawnego;

3. naruszenie art. 32 Konstytucji - zasady równości wobec prawa, wobec odniesienia ograniczeń w zastosowaniu ulgi podatkowej, wyłącznie do niewielkiej grupy zarządców i przewoźników prywatnych.

Ponadto strona wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: “p.p.s.a." poprzez błędne uznanie przez Sąd, iż zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu i bezzasadne oddalenie skargi pomimo:

- wadliwie dokonanej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem oraz wadliwego ustalenia stanu faktycznego w związku z niepodjęciem wszystkich niezbędnych działań kontrolnych, niewypełnieniem obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, prowadzącego do naruszenia 122, 187 § 1 oraz 191 O.p. (przyjęcie przez Sąd przesądzającej o treści rozstrzygnięcia okoliczności wykonywania przez skarżącą przewozów własnych produktów, dla własnych potrzeb, po własnych liniach kolejowych - do miejsc odbioru tych towarów - pomimo, nie przeprowadzenia przez organy podatkowe i Wojewódzki Sąd Administracyjny jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym zakresie);

- dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny posiadanych (zebranych w sprawie) dowodów w sposób naruszający zasady logicznego wnioskowania, czego skutkiem jest stworzenie obrazu stanu faktycznego sprzecznego z faktami jakie miały miejsce;

4. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wydanego wyroku części zarzutów, twierdzeń i wyjaśnień skarżącego oraz niewskazania i niewyjaśnienia przyczyn odmowy wiarygodności niektórym dowodom, zwłaszcza korzystnym dla skarżącego i potwierdzającym jego stanowisko , co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem powołanych przepisów.

Końcowo skarżąca wniosła o przedstawienie do rozstrzygnięcia w składzie siedmiu sędziów zagadnień istotnych dla rozpoznania wielu spraw tego samego rodzaju aktualnie w toku rozpoznawania przez organy podatkowe oraz NSA i WSA w oparciu o dyspozycję przepisu art. 187 § 1 p.p.s.a.: "jakie warunki muszą zaistnieć, aby można było stwierdzić, czy infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana wyłącznie do publicznego transportu kolejowego". Jak wskazano, obowiązek zdefiniowania tych warunków, został sformułowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawie II FSK 1596/07 i nie został zrealizowany w żadnym z wielu postępowań, których przedmiotem były sprawy tego samego rodzaju W szczególności nie ustalono:

- czy i jaki skutek dla stwierdzenia "wyłączności" lub jej braku w wykorzystywaniu infrastruktury kolejowej, ma okoliczność czyją własność stanowią towary stanowiące przedmiot przewozów kolejowych, realizowanych na udostępnionych liniach kolejowych przez zarządcę kolejowego, wyłącznie licencjonowanym przewoźnikom i przewożonych przez tych przewoźników wyłącznie na podstawie zawartych z zamawiającymi transport innymi podmiotami (osobami trzecimi) umów przewozowych,

- czy oddanie infrastruktury przez podatnika (właściciela) w dzierżawę zarządcy infrastruktury wyłącznie w celu sprawowania zarządu, może być uznawane jako wykorzystywanie tej infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. na inne cele niż publiczny transport kolejowy i negatywna przesłanka do zastosowania zwolnienia podatkowego zdefiniowanego w pow. normie prawnej?

- jakie okoliczności są decydujące do uznawania, że transport jest publicznym transportem kolejowym - wobec rozbieżnych kryteriów wykładni tego pojęcia przyjętych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach np. II FSK 1596/07 i II FSK 8/08, FSK 600/09, z orzeczeniami np. wydanymi w sprawach II FSK 1102/09 i II FSK 1103/09?"

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stwierdził, że zarzuty pełnomocnika Spółki są bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej stwierdził, że wobec licznych orzeczeń, wydanych w sprawie skarżącej, jego wniosek o przedstawienie zagadnienia prawnego poszerzonemu składowi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu stał się zbędny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art.183§ 1 p.p.s.a., jest związany granicami i zarzutami skargi kasacyjnej i z urzędu pod rozwagę bierze tylko nieważność postępowania. Ta ostatnia w tej sprawie nie występuje. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może korygować, precyzować za stronę podstaw kasacyjnych czy też zastępować ją w ich formułowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005r., FSK 2356/04, z dnia 20 lutego 2014r., II FSK 594/12, z dnia 5 sierpnia 2014r., II FSK 2021/12, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako "CBOSA").

W tej sprawie skarżąca Spółka wskazała na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art.141 § 4 w zw. z art.145 § 1 lit. c p.p.s.a. Ten drugi przepis jest przepisem nieistniejącym. Art.145 § 1 składa się bowiem z 3 punktów, a dopiero punkt pierwszy – z trzech liter. Ponadto art.145 p.p.s.a. określa treść rozstrzygnięcia, jakie sąd pierwszej instancji powinien wydać w przypadku stwierdzenia określonego naruszenia prawa przez organy administracji publicznej. Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art.145 § 1 p.p.s.a. poza wskazaniem punktu tego przepisu i ewentualnie litery(gdy jako naruszony wskazano punkt 1), powinien także wskazywać na naruszone przepisy prawa materialnego (gdy naruszony ma być art.145 § 1 pkt 1 lit.a) bądź przepisy postępowania administracyjnego (gdy naruszony ma być art.145 § 1 pkt 1 lit. b i lit.c). Z tych względów zarzut naruszenia art.145 § 1 lit. c p.p.s.a. (powołany w związku z art.141 § p.p.s.a.) nie może być uwzględniony.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca Spółka zarzuca Sądowi pierwszej instancji niezupełność wyjaśnienia podstawy prawnej poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, twierdzeń i wyjaśnień skarżącego oraz niewskazania i niewyjaśnienia przyczyn odmowy wiarygodności niektórym dowodom, zwłaszcza korzystnym dla skarżącego i potwierdzającym jego stanowisko. Uzasadnienie wyroku, zgodnie z powołanym przepisem, powinno zawierać m.in. wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcie i jej wyjaśnienie. Sąd ma obowiązek wyjaśnić stronie, jak rozumie powołane w podstawie prawnej przepisy i dlaczego jego zdaniem miały one (bądź nie miały) zastosowanie w sprawie, a także dlaczego postępowanie przed organami uznaje za przeprowadzone zgodnie z prawem (lub nawet przyznając fakt naruszenia przepisów postępowania uznaje je za pozbawione wpływu na wynik sprawy) lub z uchybieniami mającymi wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, a dowody przeprowadza w celu właściwego przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu (art.106 § 3 p.p.s.a.). Jedynie w przypadku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego Sąd dokonuje oceny materiału dowodowego (art.106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art.233 § 1 k.p.c.). W tym przypadku Sąd pierwszej instancji postępowania dowodowego nie prowadził, nie miał zatem potrzeby wyjaśniania stronie, którym dowodom odmówił wiary i dlaczego. Ponadto, Sąd pierwszej instancji przyjął, że stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy podatkowe jest niesporny. Odniósł się ponadto do wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku odpowiadało wymogom z art.141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia dostatecznie stanowisko Sądu i pozwala zarówno na kontrolę instancyjną, jak i sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art.122, art.187 § 1 i art.191 O.p. Strona skarżąca wywodzi, że w postępowaniu podatkowym nie ustalono, czy skarżąca wykorzystuje do własnych celów infrastrukturę kolejową, przewożąc towary własne. W ocenie strony organy nie wykazały tego faktu, a Sąd przyjął go za udowodniony mimo braku materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu dowodowym i odmiennych ustaleń w tym zakresie, przyjętych przez organy obu instancji. Naruszenie przepisów postępowania może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny wówczas, gdy ma wpływ na wynik sprawy(art.174 pkt 2 p.p.s.a.). W tym przypadku zarzuty skargi kasacyjnej, jak wynika z jej uzasadnienia, nakierowane są na wykazanie, że od momentu wydzierżawienia infrastruktury kolejowej zarządcy, skarżąca korzystała z linii kolejowych jako licencjonowany przewoźnik, w zakresie określonym umową zawartą z zarządcą o jej udostępnienie. Nie ma zatem znaczenia, jak zostanie wykazane niżej, czy skarżąca przewoziła towary własne, czy też towary powierzone jej przez inne podmioty. Istotne jest to, że była ona licencjonowanym przewoźnikiem i korzystała z infrastruktury wyłącznie na podstawie umowy o jej udostępnienie, zawartej z zarządcą. Tej okoliczności organy i Sąd nie kwestionowały, podnosiły tylko, że Spółka nadal korzystała z linii kolejowej, przewożąc własne towary. Z tych względów także i ten zarzut nie może być uwzględniony.

Istota sporu na obecnym etapie dotyczy dwóch kwestii: czy wydzierżawienie infrastruktury kolejowej innemu podmiotowi w celu udostępnienia jej na cele transportu publicznego i korzystanie z tej infrastruktury przez jej właściciela po zawarciu umowy dzierżawy wyłącza zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art.7 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na brak wyłączności wykorzystywania jej na cele publicznego transportu kolejowego. Należy zauważyć, że tożsame zagadnienie prawne, jak leżące u podstaw rozpoznawanej sprawy, w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, było również przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach dotyczących tej samej spółki, zakończonych m.in. wyrokami z dnia 16 maja 2013 r., II FSK 1573/11, II FSK 1574/11, II FSK 1575/11, II FSK 1833/11, II FSK 1847/11, II FSK 2819/11 oraz z dnia 23 stycznia 2014 r., II FSK 463/12, II FSK 726/12, II FSK 948/12 (wszystkie wyroki dostępne w CBOSA). Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie podziela powyższe stanowisko, więc w konkretnej sprawie wykorzystuje argumentację zawartą w tych orzeczeniach.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej u.p.o.l. przewidywała od początku jej obowiązywania. Do roku 2002 zwolnienie to unormowane było w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym były nim objęte budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty. W latach 2003-2006 o zwolnieniu tym stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stwierdzając, że są nim objęte budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Od roku 2007 omawiane zwolnienie wyrażono formułą zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w nowym brzmieniu, uznając, że są nim objęte budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: (a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub (b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub (c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej, niż 1.435 mm. Ponadto od 2008 r. zakres zwolnienia rozszerzono przez dodanie w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. punktu 1a, na mocy którego zwolnieniem objęto także grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków.

Wykładnia warunkującego zwolnienie zwrotu o wyłączności wykorzystywania budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego była przedmiotem szeregu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanych zarówno na tle stanu prawnego obowiązującego do roku 2002, jak i obowiązującego w okresie późniejszym. Jako reprezentatywny można wskazać wyrok z dnia 24 lutego 2009 r. II FSK 1596/07(CBOSA), w którym odwołując się do stanu prawnego obowiązującego w roku 2001 wypowiedziano pogląd, że o publicznym charakterze transportu przesądza to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, czy faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także w wyrokach: z dnia 29 lipca 2010 r. II FSK 729/09, z dnia 15 maja 2012 r. II FSK 2150/10 oraz z dnia 5 października 2012 r. II FSK 367/11 i II FSK 1508/11(wszystkie dostępne w CBOSA). Pogląd, że udostępnienie linii kolejowej przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których rozumieć należy uprawnionych (licencjonowanych) przewoźników, świadczy o wykorzystywaniu infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, należy więc uznać za ugruntowany.

Odnotować należy zarazem orzeczenia (wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2010 r., II FSK 340/09 i II FSK 599/09 oraz z dnia 15 maja 2012 r., II FSK 2150/10, II FSK 2231/10 i II FSK 2453/10, a także z dnia 4 września 2012 r., II FSK 2453/10, wszystkie dostępne w CBOSA), które podważają spełnienie warunku wyłączności wykorzystywania budowli i zajętych pod nie gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego wskutek wykonywania przy ich wykorzystaniu przez zarządcę infrastruktury również transportu na własne potrzeby, niemniej dotyczy to przypadków kumulacji funkcji, gdy zarządca infrastruktury jest jednocześnie przewoźnikiem. Ostatnie z wymienionych wyroków nie zakwestionowały ocen wyrażonych w zaskarżonych skargami kasacyjnymi wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2010 r. (I SA/Gl 302/10) oraz z dnia 9 sierpnia 2010 r. (I SA/Gl 343/10), że odpłatne wydzierżawienie infrastruktury świadczy o jej wykorzystaniu w działalności gospodarczej innego rodzaju, niż publiczny transport kolejowy, co także wyklucza możliwość uznania, że jest ona wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela zapatrywanie wyrażone w omówionych orzeczeniach tego Sądu -wyrażonych na tle stanu prawnego obowiązującego do roku 2003 - które sprowadza się do uznania, że o wykorzystywaniu budowli i zajętych pod nie gruntów wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego przesądza udostępnianie ich przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, będącym licencjonowanymi przewoźnikami. Ze względu na przedmiotowy charakter zwolnienia podatkowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (a przed rokiem 2003 – w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.), nie ma przy tym znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem – wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Jeżeli jednak łączy on te funkcje, infrastruktura kolejowa nie jest już wyłącznie wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co niweczy możliwość objęcia jej omawianym zwolnieniem podatkowym. Temu skutkowi nie zapobiega możliwe w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy o transporcie kolejowym z 1997 r. organizacyjne wyodrębnienie funkcji zarządzania liniami kolejowymi przez utworzenie odrębnej jednostki organizacyjnej w ramach tego samego podmiotu gospodarczego, gdyż nie zapobiega to potencjalnie nierównoprawnemu traktowaniu konkurujących ze sobą przewoźników, niwecząc cechę wyłączności wykorzystywania infrastruktury na cele publicznego transportu kolejowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie akceptuje poglądu, że odpłatne wydzierżawienie infrastruktury kolejowej świadczy o jej wykorzystaniu w działalności gospodarczej innego rodzaju, niż publiczny transport kolejowy. Wskazana operacja gospodarcza prowadzi do rozdzielenia funkcji zarządcy infrastruktury od funkcji przewoźnika, co jest realizacją wymogu ustanowionego w u.t.k. z 2003 r. Tym samym jej rezultatem jest właśnie doprowadzenie do "upublicznienia" transportu kolejowego przez zagwarantowanie każdemu przewoźnikowi możliwości skorzystania z linii kolejowej na podobnych warunkach. Niezależnie jednak od tego należy podkreślić, że treść cywilnoprawnej umowy, której przedmiotem jest infrastruktura kolejowa, jest obojętna dla oceny spełnienia kryteriów zwolnienia podatkowego o charakterze przedmiotowym, które odnoszą się wyłącznie do sposobu wykorzystywania tej infrastruktury, a nie charakteru związanych z nią praw rzeczowych i obligacyjnych.

Odnosząc przeprowadzone rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy przede wszystkim podkreślić, że w roku podatkowym 2003 skarżąca Spółka przez część roku łączyła funkcję zarządcy infrastruktury i przewoźnika (tego okresu nie dotyczy skarga kasacyjna), a przez część, od października 2003r., nie łączyła funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej i licencjonowanego (koncesjonowanego) przewoźnika, była już bowiem tylko przewoźnikiem w następstwie wydzierżawienia infrastruktury innemu podmiotowi, który przejął od niej także funkcję zarządcy. Oznacza to, że stanowiąca własność skarżącej infrastruktura kolejowa była wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego – nawet, jeżeli przy jej wykorzystaniu skarżąca prowadziła także przewozy własnych towarów jako licencjonowany przewoźnik. Wydzierżawienie infrastruktury nie oznacza realizacji innego, niż publiczny transport kolejowy, celu gospodarczego, jako że prowadzi do "upublicznienia" tego transportu przez dostosowanie sposobu zarządzania linią kolejową do wymogów określonych w art. 5 ust. 3 u.t.k. Z kolei dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia od podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, kto jest właścicielem przedmiotu opodatkowania, toteż okoliczność, że zarządzający przedmiotem opodatkowania nie jest jego właścicielem, jest nieistotna z prawnopodatkowego punktu widzenia.

W skardze kasacyjnej trafnie zatem wskazano na naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2003) i to w obydwu formach naruszenia prawa materialnego, gdyż przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnia tego przepisu była błędna, czego następstwem było nieprawidłowe niezastosowanie przepisu do stanu faktycznego sprawy.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art.693 k.c., i to nie tylko z uwagi na jego nieprecyzyjność (przepis ten składa się z dwóch paragrafów). Sąd pierwszej instancji przepis ten powołał w kontekście uznania wydzierżawienia infrastruktury za czynność z zakresu działalności gospodarczej. Nie kwestionował, że w ramach tej czynności skarżąca Spółka przekazała zarządcy infrastrukturę do użytkowania i pobierania pożytków.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP, statuujących zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę równości wobec prawa. Sąd pierwszej instancji działał w granicach prawa, lecz dopuścił się błędnej wykładni przepisu prawa, która to nieprawidłowość nie powinna być utożsamiana z naruszeniem przepisów najwyższej rangi, jakimi są przepisy ustawy konstytucyjnej.

Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy ze względu na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji, także niewłaściwe zastosowanie.

Rozstrzygając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji uwzględni ocenę prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, której sednem jest uznanie, że o wykorzystywaniu budowli i zajętych pod nie gruntów wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego przesądza udostępnianie ich przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, będącym licencjonowanymi przewoźnikami, przy czym nie ma znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem – wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Odpłatne wydzierżawienie infrastruktury kolejowej nie świadczy o jej wykorzystaniu w działalności gospodarczej innego rodzaju, niż publiczny transport kolejowy, nawet jeżeli przy jej wykorzystaniu skarżąca prowadziła także przewozy własnych towarów jako licencjonowany przewoźnik, gdyż prowadzi to do rozdzielenia funkcji zarządcy infrastruktury od funkcji przewoźnika. Ponieważ w roku podatkowym 2004 skarżąca w następstwie wydzierżawienia tej infrastruktury innemu podmiotowi, który przejął od niej funkcję zarządcy, była tylko przewoźnikiem, budowle i zajęte pod nie grunty były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co oznacza spełnienie w tym okresie warunków przedmiotowego zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2004).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego (na które składały się opłata kancelaryjna od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w wyniku wniosku o sporządzenie uzasadnienia, wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej i stawiennictwo na rozprawie) rozstrzygnięto na podstawie art.209, art. 203 pkt 1, art.205 § 1 p.p.s.a. w zw. § 6 pkt 6, § 14 ust.2 pkt 1 lit.a i ust.2 pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490).