Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 197/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 80  ust. 1,  art. 81   pkt 2,  art. 76  ust. 2,  art. 75
journal: Dz.U. 1991 nr 88 poz 400
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 241, poz. 2034), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 kwietnia 2005 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w P. przyznał Z. B. pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w wysokości [...] zł.

Organ przyznając zainteresowanemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego uznał, że lokal mieszkalny, który posiada Z. B. nie odpowiada przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Powołując się na informacje zawarte we wniosku Z. B. organ wskazał, że zainteresowany posiada w miejscowości, w której pełni służbę lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej 33,09 m2. W lokalu tym zamieszkują 4 osoby, a ponadto wnioskodawcy przysługuje dodatkowo jedna norma zaludnienia z tytułu zajmowanego stanowiska. Aby poprawić swoje warunki lokalowe Z. B. nabył drugi lokal mieszkalny, co pozwoliło mu na uzyskanie dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Ustalając wysokość pomocy finansowej organ wziął pod uwagę cztery normy mieszkaniowe, nie uwzględniając normy na syna, którego zgodnie z art. 67 ust. 2 pow. ustawy o PSP nie uznał za członka rodziny strażaka uprawnionego do ww. świadczenia. Wysokość zaś samej pomocy finansowej organ ustalił na podstawie § 3 ust. 1 pow. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej, biorąc za podstawę obliczeń kwotę 2 980,00 zł przypadającą na jedną normę zaludnienia.

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki PSP w Ł., po wszczęciu postępowania postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. stwierdził na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i art. 80 pow. ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie przeprowadzanej przez KW PSP w Ł. kompleksowej kontroli Komendy Miejskiej PSP w P., z zakresu gospodarki mieszkaniowej sprawdzono m.in. teczkę dotyczącą przyznania pomocy finansowej dla Z. B.. Po rozpatrzeniu całości sprawy organ stwierdził, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w P. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Organ powołując się na art. 80 pow. ustawy o PSP wskazał, że strażak, który nie otrzymał lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, ma prawo do pomocy finansowej między innymi na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Organ podał, że Z. B. w momencie przyznania pomocy finansowej posiadał już lokal mieszkalny, odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia w miejscowości, w której pełni służbę. Z. B. przysługują bowiem 4 normy zaludnienia, tj. po jednej normie na żonę i córkę i 2 normy dla wnioskodawcy, z racji zaszeregowania w 11 grupie. Skoro zatem całkowita powierzchnia lokalu wnioskodawcy wynosi 53 m2, w tym mieszkalna 33 m2, to zdaniem organu Z. B. posiada już lokal odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia. Odnosząc się zaś do argumentu zainteresowanego, że w lokalu zamieszkuje jego dorosły syn, to zdaniem organu nie ma to znaczenia dla sprawy bowiem zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków PSP, pomocy finansowej nie przyznaje się strażakowi, który nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Stosownie zaś z art. 81 powołanej ustawy o PSP lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się strażakowi, posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W tej sytuacji przyznanie pomocy finansowej rażąco narusza wyżej powołane przepisy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. B. zarzucił organowi niewłaściwą wykładnię przepisów i wskazał, że posiada mieszkanie składające się z trzech pokoi, o łącznym metrażu 33,09 m2, w tym jeden najmniejszy pokój o powierzchni 7,06 m2 zajmuje jego dorosły syn. Tak więc w rzeczywistości powierzchnia mieszkalna ogranicza się do 26 m2, co powoduje, że przy przysługujących mu 4 normach zaludnienia spełnia on warunek do otrzymania pomocy finansowej. Decyzji zarzucił ponadto, że w jej podstawie prawnej wskazano adres publikacyjny ustawy z 2002 r. nie zaś z 2006 r. oraz, że powołano w jej uzasadnieniu nieobowiązujące już rozporządzenie MSWiA z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków PSP.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki PSP w Ł., wydanym na podstawie art. 113 i 123 Kpa sprostował adres publikacyjny ustawy o PSP, zamieszczając adres jej aktualnej publikacji.

Na powyższe postanowienie Z. B. złożył zażalenie i wskazał, że wydanie go dopiero po złożeniu przez niego odwołania świadczy o przeprowadzeniu postępowania w sposób odbiegający od zasad ogólnych Kpa. Wskazał ponadto, że decyzja zawiera dużo więcej oczywistych omyłek.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, Komendant Główny PSP utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] maja 2007 r. i wskazał, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w P. wydana została z rażącym naruszeniem przepisów zarówno art. 80 ust. 1 jak i art. 81 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o PSP, jak również § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków PSP. Uzasadniając decyzję organ wskazał ponadto, że istotą sprawy jest ustalenie, czy wystąpiła w sprawie negatywna przesłanka otrzymania pomocy finansowej, wymieniona w art. 80 ust. 1 ustawy o PSP. Warunki wystąpienia tej negatywnej przesłanki określa przepis art. 81 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, który stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się strażakowi posiadającemu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie przydziału i zwalniania lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych przysługujących strażakom Państwowej Straży Pożarnej, a także warunków zamiany lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 241, poz. 2035) strażakowi przysługują 2 normy zaludnienia oraz żonie i córce po jednej normie zaludnienia. Według art. 76 ust. 2 powołanej ustawy o PSP minimalna zatem powierzchnia mieszkalna przysługująca stronie wynosi 28 m2, a maksymalna 40 m2. Organ dodał ponadto, że ustawodawca przyjął ilość m2 przypadających na jedną normę zaludnienia w przedziale od 7 do 10 m2, z uwagi na różnorodność budowanych lokali w zakresie ich powierzchni mieszkalnych. A zatem Z. B., posiadając lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej 33 m2 nie ma uprawnień do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Organ wskazał również, że zarówno Komendant Miejski PSP w P. jak również i strona nie ma racji wyłączając z powierzchni zajmowanego lokalu powierzchnię zajmowaną przez osobę nie będącą, w rozumieniu ustawy członkiem rodziny strażaka. Stanowisko takie bowiem nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w przepisach prawa.

Odnosząc się zaś do zażalenia skarżącego z dnia 4 lipca 2007 r., Komendant Główny PSP wskazał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego PSP stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Z. B. zarzucił organowi, że swoje rozstrzygnięcie oparł o nieobowiązujące już rozporządzenie MSWiA z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków PSP oraz, że w decyzji organu pierwszej instancji wymienione zostały również nieobowiązujące przepisy art. 65 i 66 ustawy o PSP. Skarżący zarzucił organowi również, że w całym toku postępowania nie zajęto stanowiska co do zajmowanej przez dorosłego syna powierzchni mieszkalnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty zawarte w decyzji. Wskazał ponadto, że wielkość przysługującej stronie powierzchni mieszkalnej wynika z: liczby członków rodziny strażaka (art. 74 ust. 1 w związku z art. 75 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust. 2 ustawy o PSP) oraz z przysługujących strażakowi sum norm zaludnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem m.in. zaskarżonej decyzji administracyjnej. Badając zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia uznać należy, że odpowiada ona wymogom prawa.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 Kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 Kpa).

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu.

O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.

Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, że w momencie wydawania decyzji przez Komendanta Miejskiego PSP w P. przyznającej skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, Z. B. posiadał lokal mieszkalny położony w miejscu pełnienia służby, w P., przy ulicy [...] (dawniej [...]) nr [...]. Był to lokal 3 izbowy, o powierzchni mieszkalnej 33 m2, przydzielony na podstawie spółdzielczego, własnościowego prawa do lokalu. W lokalu tym mieszkał Z. B. jego żona E., córka K. – studentka i syn B., który był wówczas funkcjonariuszem PSP w służbie przygotowawczej i miał 26 lat.

Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) strażakowi mianowanemu na stałe, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu, zwana dalej "pomocą finansową", z zastrzeżeniem ust. 5, chyba że strażak nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Istotą zatem postępowania organu jest ustalenie, czy w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka otrzymania pomocy finansowej. Warunki wystąpienia tej negatywnej przesłanki określa przepis art. 81 pkt 2 powołanej ustawy o PSP, który stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się strażakowi posiadającemu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. A zatem nie przydziela się lokalu, jeśli strażak lub jego małżonek dysponuje lokalem o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, położonym w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Analogicznie nie udziela się pomocy na uzyskanie lokalu bądź domu, jeśli potrzeby mieszkaniowe strażaka są zaspokojone. Do takiego wniosku prowadzi właściwa wykładnia art. 80 ust. 1 w związku z art. 81 pkt 2 ustawy. W tej sytuacji kwestią o zasadniczym znaczeniu pozostaje ustalenie, czy w rozumieniu obowiązujących przepisów potrzeby mieszkaniowe skarżącego były zaspokojone, tzn. czy jego mieszkanie posiadało odpowiednią powierzchnię mieszkalną. W tym zakresie Sąd orzekający w sprawie w całości podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Według art. 76 ust. 2 powołanej ustawy o PSP strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie przydziału i zwalniania lokali mieszkalnych oraz kwater tymczasowych przysługujących strażakom Państwowej Straży Pożarnej, a także warunków zamiany lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 241, poz. 2035), strażakowi przysługują 2 normy zaludnienia oraz żonie i córce po jednej normie zaludnienia. Z kolei definicja ustawowa pojęcia "członek rodziny" zawarta jest w art. 75 ustawy. Jest nim mianowicie pozostający ze strażakiem we wspólnym gospodarstwie domowym małżonek oraz dzieci, o których mowa w art. 67 ust. 2 ustawy. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 2 pkt 1 za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione, dzieci przyjęte na wychowanie, które nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 24 lat albo 25 lat, jeżeli odbywają studia w wyższej szkole, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni lub przedostatni rok studiów (pkt 1). Syn Z. B., B. urodził się [...] grudnia 1980 r., a zatem w chwili wydawania przez Komendanta Miejskiego PSP w P. decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. ukończył już niewątpliwie 25 lat. Ponadto wskazać należy, na co wskazywał w odwołaniu sam skarżący, że jego syn B. jest funkcjonariuszem PSP w służbie kandydackiej i nie odbywa obecnie studiów. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżącemu przysługują 4 normy zaludnienia - on sam dysponuje dwoma, a jego żona i córka K. - po jednej. A zatem minimalna powierzchnia mieszkalna przysługująca skarżącemu wynosi 28 m2, a maksymalna 40 m2. Skoro zatem mieszkanie Z. B. ma 33 m2 powierzchni mieszkalnej, to odpowiada ono normom zaludnienia. Dzieląc bowiem tę powierzchnię przez 4 normy zaludnienia otrzymujemy iloraz 8,25 m2, a zatem wartość mieszczącą się w granicach wyznaczonych przez przepis przywołanego wyżej art. 76 ust. 2 ustawy.

Reasumując wskazać zatem należy, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w P., przyznająca skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w sytuacji gdy posiadał on lokal mieszkalny odpowiadający normom zaludnienia, wydana została z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów i dlatego zasadne było stwierdzenie przez Komendanta Wojewódzkiego PSP w Ł. nieważności tej decyzji.

Wskazać ponadto należy, że decyzja wydana została przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się ona na istniejącej podstawie prawnej (przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa), nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji.

Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącego, dotyczących powołania się przez organ na nieobowiązujące przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla strażaków PSP, to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten zarzut. Zauważyć jednakże należy, że powołanie przepisów tego rozporządzenia stanowiło wprawdzie naruszenie prawa, nie miało ono jednak wpływu na wynik postępowania. Nie było ono bowiem ani podstawą prawną decyzji przyznającej skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego jak również nie było podstawą prawną decyzji organu stwierdzającego jej nieważność. Sąd nie dopatrzył się natomiast innych naruszeń prawa procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący miał możliwość zaprezentowania swojego stanowiska procesowego, przedstawiał swoje argumenty, organy w sposób właściwy i wyczerpujący wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się przy podejmowaniu decyzji.

Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego dotyczący powołania przez organ nieobowiązującego już art. 65, 66 i 67 powołanej ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP, to wskazać należy, że art. 65 i 66 straciły moc z dniem 1 stycznia 1999 r. mocą ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153), ale tylko w zakresie uregulowanym przez wyżej powołaną ustawę. A zatem dla potrzeb ustawy o PSP definicja członka rodziny, zawarta w art. 62 ust. 2 pkt 1, jest definicją obowiązującą.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.