Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1099/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1099/16

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1049 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) nakazał E.J., rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku magazynowego - namiotu o konstrukcji stalowej, o wymiarach 53,60 x 20 m, położonego na terenie działki nr [...] w miejscowości P., gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że w związku z pismem Dyrektora Departamentu Inspekcji i Kontroli Budowlanej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, co do prawidłowości realizacji obiektu tymczasowego - namiotu o konstrukcji stalowej na dz. nr ew. [...] w miejscowości P., gm. [...].

W dniu 7.05.2015 r. przeprowadził oględziny na terenie działki nr [...] w m. P. i stwierdził, że znajduje się tam m.in. budynek magazynowy mający konstrukcję szkieletu stalowego, pokrytego tkaniną namiotową. Obiekt jest trwale połączony z gruntem. Pełni funkcję magazynową dla zakładu firmy I. - są w nim magazynowane produkty. Wymiary obiektu - 53,60 m x 20 m, wysokość około 9 m. Nie posiada instalacji wewnętrznych. E. J., wskazała na zgłoszenie budowy obiektu tymczasowego o wymiarach 53 x 20 m i wysokości 9 m, przyjęte w dniu 3 stycznia 2014 r. znak [...]. Właścicielka nie posiada pozwolenia na budowę. Budynek został zrealizowany niezgodnie z przedłożonym zgłoszeniem.

Budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, gdyż przedłożone zgłoszenie z 2014r. dotyczyło innego obiektu, o innych wymiarach.

W ocenie organu, w przedmiotowym przypadku należało zastosować przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...].05.2015 r. wydał postanowienie nr [...], którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji budynku magazynowego - namiotu o konstrukcji stalowej, oraz nałożył na E. J. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30.09.2015 r. następujących dokumentów:

- zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności budowy budynku magazynowego o wymiarach ok. 53,60 m x 20 m, o konstrukcji stalowej, pokrytego tkaniną namiotową, zrealizowanego na terenie działki nr [...] w m. P. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego budynku magazynowego o wymiarach ok. 53,60 x 20,00 m, o konstrukcji stalowej, pokrytego tkaniną namiotową, sporządzonego przez uprawnionego projektanta i sprawdzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem projektanta o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu;

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Termin na dostarczenie dokumentów wymieniony w postanowieniu PINB w [...] upłynął z dniem 30.09.2015r. E. J. nie przedłożyła dokumentów wymienionych w postanowieniu.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Z uwagi na powyższe organ I instancji nakazał rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku magazynowego - namiotu o konstrukcji stalowej, o wymiarach 53,60 m x 20 m, położonego na terenie działki nr [...] w m. P. gm. [...].

E. J. wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nakazującej rozbiórkę.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 77 k.p.a. oraz art. 3 pkt. 5 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez brak dokładnie wyjaśnienia stanu faktycznego, błędną kwalifikację namiotu (tunelu) jako budynku.

Wskazała, że organ stosował różne określenia przedmiotowego obiektu -"namiot o konstrukcji stalowej", "budynek magazynowy", co potwierdza brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i klasyfikacji spornej budowli.

Inwestycja w postaci tunelu foliowego połączonego trwale z gruntem odpowiada pojęciu obiektu tymczasowego i wymaga pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 10 stycznia 2000 r., sygn. akt IV SA 2178/97). Natomiast będący przedmiotem sprawy tunel z pokryciem tkaniną namiotową jest budowlą niepołączoną trwale z gruntem, nie posiada instalacji i urządzeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1099/05, nie każdy tunel jest obiektem budowlanym, nie będąc również budowlą, a w konsekwencji tymczasowym obiektem budowlanym. Podstawowe znaczenie mają rozwiązania konstrukcyjne, zastosowane w rozpoznawanej sprawie świadczą o tym, że powyższy tunel nie jest obiektem budowlanym podlegającym regulacji Prawa budowlanego. Tunel został zmontowany z gotowych elementów metalowych z pokryciem tkaniną namiotową, ustawiony na istniejącym utwardzonym podłożu bez jakichkolwiek fundamentów i połączenia z gruntem. Wewnątrz tunelu nie wykonano żadnych posadzek i podłóg. Ponadto powyższy tunel nie jest wyposażony w żadne instalacje wewnętrzne oraz inne urządzenia.

Tunel foliowy niepołączony trwale z gruntem, nie posiadający instalacji, nie może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego z 1994 r i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do uznania za tymczasowy obiekt budowlany nawet folii ułożonej na pojedynczej grządce w celu przyspieszenia wegetacji warzyw.

Nie było tym samym podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Niewykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 12.05.2015 r., nie mogło doprowadzić do nakazania rozbiórki tunelu. Ponadto na realizację powyższego tunelu dokonano zgłoszenia, co zgodnie z orzecznictwem sądowym skutkuje tym, iż w stosunku do takiej budowli nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego z art. 48 , lecz z art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania E. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015r., w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu magazynowego - namiotu o konstrukcji stalowej o wym. 53,60m x 20 m położonego na terenie działki nr [...] w m. P., gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB w [...] w dniu 7 maja 2015r. wykazały, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się między innymi budynek magazynowy o konstrukcji szkieletu stalowego, pokrytego tkaniną namiotową, połączony trwale z gruntem , który pełni funkcję magazynową. Wymiary obiektu to 53,60m x 20 m , wys. 9,0. Budynek nie posiada instalacji wewnętrznych. Właścicielka nieruchomości posiada zgłoszenie zamiaru realizacji obiektu tymczasowego o wymiarach 53 m x 20m i wysokości 9 m - przyjęte w dniu 3 stycznia 2014r.

W myśl art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepisy art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, określonego w zgłoszeniu. Budowa tego rodzaju obiektu budowlanego wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Jeżeli zaś obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia (montażu) w okresie dłuższym niż 120 dni, bądź będzie trwale związany z gruntem, to budowa takiego obiektu wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt został posadowiony na gruncie w 2014 roku i jest wykorzystywany na cele magazynowe. Ponadto obiekt związany jest trwale z gruntem tj. posiada fundamenty w postaci stóp betonowych, do których przytwierdzone są za pomocą śrub słupy stalowe.

Zdaniem organu inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Wymóg ten nie został spełniony i przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Zasadne było zatem zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego.

Inwestor zobowiązany na mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] maja 2015r., do przedstawienia dokumentacji umożliwiającej legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej, obowiązku tego nie wypełnił.

Powyższe musiało skutkować orzeczeniem nakazu rozbiórki.

Za nieskuteczne organ uznał dokonane przez inwestora zgłoszenie zamiaru realizacji spornego obiektu. Wskazane zgłoszenie nie odpowiada w istocie obiektowi, który powstał - zarówno pod względem wymiarów, zamierzonego czasu jego użytkowania jak i sposobu połączenia z gruntem.

Skarżąca użytkuje obiekt przez czas dłuższy niż 120 dni. Ponadto obiekt związany jest trwale z gruntem (w sposób opisany wyżej), jego wymiary nie odpowiadają dokonanemu zgłoszeniu.

E. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2015r.

Decyzji powyższej zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 7 k.p.a., naruszenie zasady prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 kpa oraz art. 3 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że właścicielka działki nr ew. [...] w miejscowości P.:

- w czasie kontroli w dniu 7.05.2015 r. realizowała roboty budowlane uznane za samowolę budowlaną,

- budowała obiekt magazynowy - namiot o konstrukcji stalowej o wym. 53,60m x 20,00m uznany za budowlę, choć faktycznie jest to namiot o konstrukcji stalowej nie spełniając cech budowli z art. 3 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane,

- budowała tymczasowy obiekt budowlany, choć faktycznie nie będąc obiektem budowlanym nie może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany

- budowała obiekt magazynowy trwale związany z gruntem, choć faktycznie z gruntem powiązana była tylko konstrukcja stalowa namiotu poprzez stopy betonowe, do których śrubami przytwierdzone są słupy stalowe;

Naruszenie: art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, iż roboty budowlanych w celu postawienia namiotu mogą być rozpoczęte tylko na podstawie pozwolenia na budowę gdyż jest on trwale związany z gruntem i nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zobowiązanie właścicielki do rozbiórki obiektu magazynowego - namiotu o konstrukcji stalowej, uznanego za samowolę budowlaną.

W związku z powyższym domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2016 r., oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.2015 r.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ nie wyjaśnili dokładnie stanu faktycznego. Organ drugiej instancji opisując stan faktyczny błędnie uznał, iż namiot o konstrukcji stalowej spełnia cechy budowli zawarte w art. 3 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy namiot nie zawiera instalacji i urządzeń, o których mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Wbrew art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przedmiotowego namiotu o konstrukcji stalowej nie można również uznać za budowlę, choć nie jest budynkiem ani obiektem malej architektury.

Stanowisko to jest zgodne ze oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 11.10.2006 r., sygn. akt II OSK 1099/05.

Skoro przedmiotowy namiot nie jest obiektem budowlanym, to nie może być również uznany za tymczasowy obiekt budowlany, co ustaliły organy. Przedmiotowego namiotu nie można uznać za budowlę trwale związaną z gruntem. Powiązania konstrukcji stalowej namiotu nie można, uznać za trwałe związanie z gruntem, gdyż konstrukcja ta przytwierdzona jest śrubami do stop betonowych znajdujących się w gruncie. Stopy nie są połączone ze sobą i nie tworzą jednolitego fundamentu namiotu. Konstrukcja stalowa namiotu połączona jest tylko śrubami, a więc nie ma trwałego połączenia ze stopami.

Organy bezpodstawnie uznały przedmiotowy namiot za samowolę budowlaną, co stanowiło naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedź na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona.

Przedmiotem sprawy była budowa obiektu o funkcji magazynowej - namiotu o konstrukcji stalowej o wymiarach 53,60m x 20m położonego na terenie działki nr [...] w miejscowości P. gm. [...].

Stosownie do art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepisy art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Budowa tego rodzaju obiektu budowlanego wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Jeżeli jednak obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia (montażu) w okresie dłuższym niż 120 dni, bądź będzie trwale związany z gruntem, to budowa takiego obiektu wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż brak jest elementów koniecznych do uznania tymczasowości.

Rozstrzygające znaczenie miało ustalenie, czy zrealizowany przez skarżącą obiekt, określony przez organ I instancji jako budynek magazynowy - namiot o konstrukcji stalowej, o wymiarach 53,60 x 20 m - jest obiektem budowlanym według przepisów Prawa budowlanego, obowiązujących w chwili prowadzenia postępowania.

Zagadnieniem spornym (co przejawiało się w pismach skarżącej) była kwalifikacja obiektu jako wymagającego pozwolenia na budowę lub zwolnionego z tego obowiązku, a następnie możliwość wdrożenia prawidłowego trybu legalizacji.

W ocenie Sądu organy słusznie zakwestionowały stanowisko skarżącej, jakoby obiekt miał charakter tymczasowy i był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z powyższej definicji tymczasowego obiektu budowlanego wynika, że tym, co odróżnia go od innych obiektów budowlanych jest albo czas użytkowania, albo wynikająca z jego charakteru trwałość związania z gruntem.

Zdaniem Sądu, budowla o funkcji magazynowej, stanowiącą konstrukcję stalową z pokryciem jej płaszczyzn tkaniną namiotową, o wymiarach 53,60m x 20 m, nie spełnia żadnej z wymienionych wyżej cech.

Przede wszystkim sposób jego zamocowania w podłożu nosi cechy trwałego związania z gruntem, co potwierdzają zdjęcia wykonane podczas oględzin (w toku postępowania odwoławczego) oraz opis konstrukcji w protokole kontroli z dnia 23 lutego 2016r. Obiekt został wybudowany w taki sposób, że posiada fundamenty w postaci stóp betonowych, do których przytwierdzone są za pomocą śrub słupy stalowe. Bezspornie jest, że przedmiotowy obiekt został posadowiony na gruncie w 2014 roku i jest wykorzystywany na cele magazynowe.

Cechę trwałości związania z gruntem należy oceniać nie tylko poprzez niemożliwość łatwego przeniesienia obiektu (oderwania go od gruntu), ale także poprzez to czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.

Cecha "trwałego związania z gruntem" wymaga zapewnienia obiektowi stabilności, przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Nie można zaakceptować twierdzenia, że w tej sprawie mamy do czynienia z doraźnym związaniem z gruntem i nie nosi ono cech trwałości.

Ustalenia organów zaprzeczają twierdzeniom o tymczasowości obiektu. Zaprzecza temu konstrukcja - zapewniająca długotrwałą i stabilną ochronę, ze względu na rodzaj prowadzonej w obiekcie działalności oraz fakt, że okres 120 dni od chwili powstania obiektu dawno upłynął.

Stąd też zgodna z prawem była ocena organów o konieczności uzyskania dla spornego obiektu pozwolenia na budowę przed jego wzniesieniem. Wymóg ten nie został spełniony, zatem obiekt budowlany został wykonany w warunkach samowoli budowlanej.

Organ nadzoru budowlanego zasadnie wszczął i prowadził postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, umożliwiając tym samym stronie zalegalizowanie obiektu i zobowiązując do przedłożenia stosownych dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 tej ustawy. Legalizacja jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora.

Inwestorka zobowiązana została na mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] maja 2015r., do przedstawienia stosownej dokumentacji umożliwiającej legalizację samowoli budowlanej, obowiązku tego jednak nie wypełniła.

Wskazane przez inwestorkę zgłoszenie z dnia 3 stycznia 2014 r. znak [...], nie odpowiadało w istocie obiektowi, który powstał - zwłaszcza pod względem deklarowanego czasu jego użytkowania jak i sposobu połączenia z gruntem. Tym samym zgłoszenie to nie stanowi dla inwestorki źródła ochrony prawnej, również w kontekście możliwości zastosowania trybu z art. 50 – 51 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego, zarzuty skargi okazały się bezpodstawne, decyzja nakazująca rozbiórkę została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.