Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3330/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1, 2  i 6, art. 27 § 1 pkt 3, art. 29 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Anna Sękowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej jako "NUS") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej O. S.A. (dalej również jako "Strona" albo "Spółka") na podstawie tytułu wykonawczego  z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...] wystawionego przez Wójta Gminy Z. (dalej jako "Wójt"). Tytułem tym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie 86.412.00 zł należności głównej, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności.

2. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 19 grudnia 2014r. nr 1471/EA/5/7211-1086/14/PN dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku H. S.A.

3. Pełnomocnik Skarżącej, pismem z dnia 29 grudnia 2014r., zgłosił na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r. poz. 599 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Jego zdaniem, egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku z uwagi, iż organ nie doręczył Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009r. (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nadto w związku z niedoręczeniem w/w decyzji oraz z uwagi na fakt, iż decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający ze wskazanego w tytule wykonawczym orzeczenia z dnia 9 grudnia 2014r. nie był wymagalny. Odnośnie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. pełnomocnik uznał, że błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany.

4. Wójt postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] zajął stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego uznając je w zakresie odsetek za zwłokę za niektóre okresy spośród wymienionych w art. 54 § 3 i 7 ustawy Ordynacja podatkowa za niedopuszczalne, natomiast w zakresie podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku, braku wymagalności oraz w zakresie nie spełnienia wymagań określonych dla tytułu wykonawczego w art. 27 ustawy egzekucyjnej za nieuzasadnione. Zdaniem Wierzyciela, Skarżąca kwestionuje wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość określoną w decyzji Wójta dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] z określającej wysokość zobowiązania podatkowego O. S.A. w podatku od nieruchomości za 2009 rok, od której przysługiwały środki zaskarżenia, lecz zobowiązany z tych środków dwukrotnie skorzystał. Nadto, w toku postępowania podatkowego, aż do 31 grudnia 2014r., tj. do dnia wniesienia zarzutów przeciw czynnościom egzekucyjnym, nigdy nie podnosił tego zarzutu. Wskazał, że decyzję Wójta określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009r. przesłano w dniu 9 grudnia 2014r. na adres poczty elektronicznej. Decyzję odebrano w dniu 23 grudnia 2014r. i Spółka złożyła odwołanie, zatem musiała decyzję otrzymać. Również postanowienie z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009r. zostało przesłane pełnomocnikowi Strony w dniu 16 grudnia 2014r. pocztą elektroniczną. Dokument odebrano w dniu 30 grudnia 2014r., zaś 7 stycznia 2015r. wniesiono (do Samorządowego Kolegium Odwoławczego) zażalenie. Według Wierzyciela, nieuzasadniony jest zarzut dotyczący nie spełnienia wymagań określonych dla tytułu wykonawczego w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Wierzyciela, nie wystarczy zacytować w uzasadnieniu zarzutu treści art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2013r" sygn. akt III SA/Wa 1609/12 wskazał, iż na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu za jaki odsetki te należy naliczyć.

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako "SKO") postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

6. NUS, mając na uwadze postanowienie SKO z [...] maja 2015r., uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., dotyczące podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona za niedopuszczalne, natomiast zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 10 u.p.e.a., dotyczące podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Jego zdaniem, skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucyjnej dotyczące nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona za  niedopuszczalne, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. W szczególności, kwestia naliczania wysokości odsetek powinna zostać podniesiona na wcześniejszych etapach postępowania, co potwierdza linia orzecznictwa sądów administracyjnych. Nadto, fakt doręczenia decyzji znajduje potwierdzenie nie tylko w zastosowaniu się do wniosku strony o doręczenie decyzji w formie elektronicznej, ale także skuteczność doręczenia decyzji Wójta potwierdza fakt wniesienia w dniu 12 stycznia 2015r. odwołania od tego rozstrzygnięcia. Również postanowienie Wójta o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. określającej wysokość zobowiązania podatkowego zostało przesłane pełnomocnikowi Strony w dniu 16 grudnia 2014r. pocztą elektroniczną wraz z informacją o możliwości odebrania dokumentu na skrzynce podawczej ePUAP. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., NUS stwierdził, iż wnosząc zarzut w w/w trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W przedmiotowej zaś sprawie obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r. wystawionym przez Wójta Gminy Z. podlega egzekucji. Zdaniem NUS, tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a., zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informację, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. Wskazanie kwoty odsetek za zwłokę nie ma charakteru błędu formalnego tytułu wykonawczego, albowiem od zaległości podatkowych, jak stanowi art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 j.t.) zwana dalej "O.p." pobiera się odsetki za zwłokę. Spór dotyczy należności w aspekcie prawa materialnego, a nie w aspekcie formalnym niewskazania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Dlatego zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest bezzasadny.

7. Skarżąca w zażaleniu z 1 lipca 2016 r. wskazała, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. podnieść należy, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (a ten stan prawny znalazł zastosowanie w przedmiotowej sprawie), stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w przepisie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz.718 j.t. z póz.zm.) zwana dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Według Skarżącego, zarzuty egzekwowania obowiązku nieistniejącego, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji nie mogły zostać uznane za nieuzasadnione, skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji nie została doręczona do dnia podjęcia egzekucji. Egzekucję podjęto już w dniu 19 grudnia 2014r., a zatem przed doręczeniem decyzji, co nastąpiło dopiero w dniu 23 grudnia 2014r. Ten sam zarzut dotyczy egzekwowania należności przed doręczeniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowienie w tej sprawie zostało doręczone dopiero w dniu 30 grudnia 2014r., a więc aż 11 dni po przeprowadzeniu egzekucji. Zdaniem Skarżącej, bezzasadne było stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę, ponieważ kwestia ta pozostaje poza zakresem rozstrzygnięcia przez organ podatkowy i nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu sądowym, administracyjnym lub podatkowym. Według Skarżącej, tytuł wykonawczy nie spełnia określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wymogów, gdyż błędnie określono, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny, a także błędnie określono wysokość odsetek za zwłokę.

8. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 t.j.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 18. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 9 i 10 oraz art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powtórzył argumentację NUS i wskazał, że wierzyciel jak i organ II instancji stwierdził, iż zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę jest niedopuszczalny. W niniejszej sprawie zobowiązany kwestionuje wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość określoną w decyzji Wójta z dnia [...] grudnia 2014r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 rok, od której przysługiwały środki zaskarżenia (zobowiązany z tych środków dwukrotnie skorzystał). Powołał się na fakt doręczenia decyzji podatkowej i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności – Skarżącej. Dlatego uznał, że NUS prawidłowo uznał zarzut zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. w przedmiocie nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności za nieuzasadniony, a zarzut zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. ustawy odnośnie odsetek za zwłokę za niedopuszczalny. Wskazał też, iż zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego, w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Powołał się na związanie stanowiskiem wierzyciela. Nadto, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej nie może podlegać weryfikacji w toku postępowania wszczętego zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. (organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym). Uznał, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Zdaniem DIS, pełnomocnik Skarżącej nie wskazał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji określającej wysokość podatku, co stanowiło podstawę zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 u.p.e.a., uznanych przez Wierzyciela za niedopuszczalne. DIS nie uznał za trafne stanowisko Skarżącej, z którego wynika, że w świetle zmiany przepisów p.p.s.a. "przeniesiono ciężar" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny. DIS wskazał, że punktem wyjścia dla organu egzekucyjnego jest wykonywany akt administracyjny. Dopóki znajduje się on w obrocie prawnym, organ prowadzący egzekucję jest nim związany. W żadnym wypadku nie może samodzielnie dokonywać jego weryfikacji. To ograniczenie kognicji znalazło wyraz w art. 29 § 1 u.p.e.a.. zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej: organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

9. Spółka w skardze z 3 października 2016 r. do Sądu, na postanowienie DIS z dnia 12 sierpnia 2016 r. w sprawie zarzutów wobec egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] grudnia 2014 r. przez Wójta Gminy Z. o numerze [...], wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIS z dnia [...] sierpnia 2016 r., uchylenie poprzedzającego je postanowienia NUS z dnia [...] czerwca 2016 r., uchylenie postanowienia SKO z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], oraz poprzedzającego je postanowienia Wójta (na podstawie art. 135 p.p.s.a.) oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka powtórzyła argumentację wyrażoną w trakcie postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącej, DIS nie uwzględnił, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Nadto, według Skarżącej, zarzuty egzekwowania obowiązku nieistniejącego, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji nie mogły zostać uznane za nieuzasadnione, skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji nie została doręczona do dnia podjęcia egzekucji. Egzekucję podjęto już w dniu 19 grudnia 2014 r. (na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego już w dniu [...] grudnia 2014 r.). Egzekucję podjęto zatem przed doręczeniem decyzji, co nastąpiło dopiero w dniu 23 grudnia 2014 r. Ten sam zarzut dotyczy egzekwowania należności przed doręczeniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności; postanowienie w tej sprawie zostało doręczone dopiero w dniu 30 grudnia 2014 r., a więc aż 11 dni po przeprowadzeniu egzekucji. Zatem - wbrew powielonemu przez organ egzekucyjny stanowisku Kolegium - również to czyniło zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca powtórzyła argumentację, co do: - bezzasadności stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę; - braków tytułu wykonawczego tj. niespełnienia określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wymogu wskazania "treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenia jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek". Spółka powołała się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1029/15 o odrzuceniu - ze względu na art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu - skargi na przywołane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. oraz uchwałę NSA II FPS 9/09.

10. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skargę należy oddalić.

2. Sąd wskazuje Skarżącej, że wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2015 r. zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W obowiązującym stanie prawnym strona nie traci zatem definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej (postanowienie z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16, CBOSA).

3. DIS szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów Skarżącej, posiłkując się – bo tak należy traktować stwierdzenia dotyczące "związania" - stanowiskiem Wierzyciela. Zdaniem Sądu, fakt, że wynik rozstrzygnięcia sporu jest niezgodny z oczekiwaniami Spółki nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia i nie pozbawia jej prawa do sądowej kontroli postanowienia, o czym NSA wprost traktuje w postanowieniu z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16. Sąd wskazuje, że również stanowisko Wierzyciela nie nosi znamion niezgodności z prawem, niezależnie od tego, że Spółka w treści skargi nie wykazała tej wadliwości. Dlatego należało uznać postanowienie Wójta Z. z [...] lutego 2015 r. [...] oraz postanowienie SKO z 20 maja 2015 r. [...] – za niewadliwe.

4. W ocenie Sądu prawidłowość doręczenia decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe, która została doręczona pocztą, jak też prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (we wskazany na s 3 i 4 postanowienia NUS z [...] czerwca 2016 r., k 69 akt administracyjnych - sposób) nie powinny być weryfikowane w ramach postępowania egzekucyjnego (por. wyrok z 7 lipca 2016 r., II FSK 1887/14, CBOSA). Dlatego zarzut ten nie ma (decydującego) znaczenia dla sprawy. Zbliżony pogląd bywa wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Podsumowując, zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. tj. nieistnienie oraz brak wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności – są bezzasadne. W szczególności, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej nie może podlegać weryfikacji w toku postępowania wszczętego zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a.

5. Stąd brak zasadności zarzutów – jakie wskazała Spółka w skardze na s. 4 – podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt. 2, pkt. 6 u.p.e.a.

6. Dodatkowo tylko Sąd wskazuje, że odnośnie zasadności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej należy wskazać, iż organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/1, CBOSA. Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu.

7. Zdaniem Sądu, nie może zostać uwzględniony zarzut Skarżącej w zakresie liczenia odsetek za zwłokę za niektóre okresy, skoro Skarżąca nie wskazała ani kwestionowanych okresów liczonych w dniach, ani nie obliczył kwestionowanej wysokości odsetek. Także w skardze do Sądu, pomimo wskazań Wierzyciela (postanowienie Wójta Z. z [...] lutego 2015 r.) i organu egzekucyjnego (postanowienie NUS z [...] czerwca 2016 r., s. 4, 7, k. 68 i 66 akt administracyjnych), nie zostały skonkretyzowane zarzuty Spółki w tym zakresie. Co do zasady za zaległości pobiera się odsetki za zwłokę (art. 51 O.p.), stąd spór może dotyczyć ich należności, a niewskazania przerw ich naliczania w tytule wykonawczym – skoro w formularzu tytułu brak jest stosownych rubryk i to Wierzyciel wskazuje kwotę należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego.

8. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., z uwagi na to, że w tytule wykonawczym błędnie określono, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W szczególności, podczas postępowania egzekucyjnego istnieją ograniczone możliwości badania sprawy, zaś kognicja organów ogranicza się tylko i wyłącznie do zagadnień, związanych z samym wykonaniem aktu administracyjnego albo brakiem możliwości jego wykonania. Brak jest umocowania organów, aby sięgać "wstecz" i badać prawidłowość sposobu, w jaki w fazie jurysdykcyjnej skonkretyzowano prawa i obowiązki strony. Nie może zatem odnosić się do zagadnień, związanych z ustaleniami faktycznymi i zastosowaniem do nich przepisów prawa materialnego. Punktem wyjścia dla organu egzekucyjnego jest wykonywany akt administracyjny. Dopóki znajduje się on w obrocie prawnym, organ prowadzący egzekucję jest nim związany. W żadnym wypadku nie może samodzielnie dokonywać jego weryfikacji. To ograniczenie kognicji znalazło wyraz w art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (postanowienie z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 380/14, CBOSA).

9. Konkludując, trafny jest pogląd, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a.

10. Z tych powodów Sąd uznał, że skargę należy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić.