Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 634/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 2a  pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz ( spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020r. sprawy ze skargi A. L. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz K. , decyzją z dnia [...] marca 2020 r., na podstawie art. 4 ust. 2, pkt. 2 art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293), zwanej dalej: "u.p.z.p.", odmówił skarżącym, tj. A. L. i B. M. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów murowanych niepodpiwniczonych z poddaszem użytkowym z dachami wielopołaciowymi, wraz z garażami wielostanowiskowymi - 3 stanowiska, murowanymi, parterowymi, niepodpiwniczonymi na działce nr ewid.[...] położonej w obrębie ewidencyjnym B. , gm. K. , w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000.

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji stwierdził, że inwestycja spełnia warunki z art. 7 ust. 2a pkt 1 oraz 2 u.o.g.r.l. Jednakże dla wnioskowanej działki zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze jest możliwa wyłącznie w ramach procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego ministra, ponieważ inwestycja nie spełnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., tj. położenia działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Grunty orne stanowiące użytki rolne klasy R llla położone są w pasie o szerokości ok. 72.5 m od drogi publicznej gminnej nr [...] oraz w pasie w odległości od ok. 43 m do ok. 86 m od drogi gminnej nr [...] (dz. nr ewid.[...]) - odległości od dróg publicznych wskazano na załączniku graficznym nr 2b stanowiącym część graficzną analizy.

Organ wskazał, że ponadto - zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. z 2019 r., poz. 654), zwanej dalej: "u.i.e.w.", odległość, w której mogą być lokalizowane budynki mieszkalne - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Odległość tę mają obowiązek uwzględnić organy gminy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy (art. 6 ust. 3 ww. ustawy). W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, iż teren planowanej inwestycji nie spełnia wymogów ww. ustawy ponieważ znajduje się w mniejszej odległości niż odległość wymagana ww. przepisami (analiza w aktach sprawy).

W odwołaniu od ww. decyzji, skarżący wnieśli o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty zgodnie z wnioskiem stron, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego i w efekcie uznanie, że działka nr [...] położona jest w pasie o szerokości 72,5 m od drogi publicznej gminnej, podczas gdy działka ta leży w pasie odległości ok. 43 m od drogi publicznej gminnej nr [...], a ponadto bezpośrednio przylega do drogi publicznej oznaczonej nr ewidencyjnym [...], a w konsekwencji błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r.. poz. 1161), dalej: "u.o.g.r.l." i odmowę ustalenia warunków zabudowy;

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne, nieprzekonujące oraz wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie decyzji w zakresie, w jakim organ uznał, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] jest położona w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, podczas gdy organ wskazał w uzasadnieniu, że działka ta znajduje się w pasie odległości od ok. 43 metrów do ok. 86 metrów od drogi gminnej [...], a więc położona jest w odległości mniejszej niż 50 metrów od drogi publicznej, a w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania i związanej z nią zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej;

3/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 3 dalej: u.o.g.r.l. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dla spełnienia przesłanki wskazanej w ww. przepisie konieczne jest położenie całego obszaru działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w konsekwencji błędne uznanie, że przesłanka wskazana w przepisie art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. nie została spełniona w niniejszej sprawie, a zatem dla przedmiotowej działki zmiana przeznaczenia gruntów rolnych jest możliwa wyłącznie w ramach procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego ministra i w efekcie odmowę ustalenia warunków zabudowy;

4/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., z dnia 20 maja 2016 r., o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 981), dalej zwaną: "u.i.e.w.", poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której powinien być zastosowany, a w konsekwencji prowadzenie postępowania na podstawie przepisów u.i.e.w., podczas gdy postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, gdyż zostało wszczęte przed upływem 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy;

5/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 u.i.e.w., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ w każdej sytuacji ma obowiązek uwzględnienia odległości, o której mowa w art. 4 u.i.e.w., a w efekcie uwzględnienie ww. odległości i odmowę udzielenia warunków zabudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie uwzględnienie odległości, o której mowa w art. 4 u.i.e.w. stoi w sprzeczności z celem wprowadzenia ww. ustawy, a zatem odległość ta nie powinna być uwzględniana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr. [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wcześniejszą decyzją z [...] grudnia 2019 r. znak: [...], uchyliło poprzednie rozstrzygnięcie Burmistrza K. , czego powodem było stwierdzenie braku analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ponadto stwierdzono, że decyzja burmistrza nie zawierała niezbędnych załączników tj. w postaci analizy oraz w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

W wyroku NSA z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1442/16, stwierdzono, że "ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana". Organ I instancji analizą objął więc teren całej działki nr [...]. Działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tj. działka nr [...] stanowi grunty rolne klasy IlI a o powierzchni 0,3131 ha.

Grunty rolne klas I-III podlegają szczególnej ochronie na mocy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), zwanej dalej: "u.o.g.r.l.".

Stosownie do art. 7 ust. 2a ww. ustawy, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. tj. nie spełnia warunku art. 61 ust. 1 pkt 4 "odrolnienie i odlesienie" oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 " Zgodność z przepisami odrębnymi".

Nie zachodzi jedna z przesłanek, które muszą zostać spełnione łącznie, by można było zastosować wyjątek, o którym mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Nie ulega bowiem wątpliwości, że analizowany obszar nie jest położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej nr [...] (działki nr [...] i nr [...]), zaliczonej do kategorii dróg gminnych. Grunty orne stanowiące użytki rolne klasy R IIIa położone są w pasie o szerokości ok. 72,5m od drogi publicznej gminnej nr[...]. Z powyższego wynika, że działka gruntu na której planowana jest inwestycja znajduje się jako całość w odległości większej niż 50 m od tej drogi. Wprawdzie działka nr [...] przylega bezpośrednio do drogi publicznej gminnej znajdującej się na działkach nr [...] i nr [...], niemniej działka gruntu znajduje się jako całość w odległości większej niż 50 m od tej drogi. Pod pojęciem gruntu położonego w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej należy bowiem rozumieć, cały obszar, którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy. To grunt ma być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a nie linia graniczna określonej działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 532/16).

Zatem ze względu, że działka objęta wnioskiem w całości nie ma dostępu do drogi publicznej, to nie został spełniony wymóg w zakresie odległości od drogi publicznej, wynikający z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., a tym samym została wykluczona możliwość wydania pozytywnej decyzji w sprawie.

Z decyzji Burmistrza wynika, że teren inwestycji leży w strefie dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.i.e.w. Teren inwestycji nie spełnia wymogów ww. ustawy ponieważ znajduje się w mniejszej odległości niż wymagana ww. przepisać od istniejącej elektrowni wiatrowej (o wysokości 99,70m) zlokalizowane na działce nr [...], co narusza art. 4 ust. 1 u.i.e.w.

Według skarżących organ w ogóle nie powinien był stosować przepisów ww. ustawy, a przepisy dotychczasowe, gdyż postępowanie zostało wszczęte w terminie określonym w art. 14 ust. 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. ustawy, postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, wniosek o wydanie warunków zabudowy złożyli [...] lipca 2019 r., jednakże wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 52 u.p.z.p. Burmistrz K. pismem z [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał inwestorów o uzupełnienie wniosku. Wnioskodawcy pismem z [...] lipca 2019 r. (data wpływu do organu [...] lipca 2019 r.) przedłożył dokumenty, o których była mowa w wezwaniu z [...] lipca 2019 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 14 ust. 2 ww. ustawy z 20 maja 2016 r.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z dnia [...] marca 2020 r. oraz o . zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1/ art. 7 ust. 2a pkt 3 dalej: u.o.g.r.l., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dla spełnienia przesłanki wskazanej w ww. przepisie konieczne jest położenie całego obszaru działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w konsekwencji błędne uznanie, że przesłanka wskazana w przepisie art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. nie została spełniona w niniejszej sprawie, a zatem dla przedmiotowej działki zmiana przeznaczenia gruntów rolnych jest możliwa wyłącznie w ramach procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego ministra i w efekcie odmowę ustalenia warunków zabudowy;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której powinien być zastosowany, a w konsekwencji prowadzenie postępowania na podstawie przepisów u.i.e.w., podczas gdy postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, gdyż zostało wszczęte przed upływem 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych;

3/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 u.i.e.w., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ w każdej sytuacji ma obowiązek uwzględnienia odległości, o której mowa w art. 4 u.i.e.w., a w efekcie uwzględnienie ww. odległości i odmowę udzielenia warunków zabudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie uwzględnienie odległości, o której mowa w art. 4 u.i.e.w. stoi w sprzeczności z celem wprowadzenia ww. ustawy, a zatem odległość ta nie powinna być uwzględniana.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje:

Burmistrz Miasta K. w uzasadnieniu decyzji wskazał, że odległość działki od drogi publicznej gminnej nr [...] wynosi ok. 43 metry. Ponadto podkreślenia wymaga, że działka nr [...] bezpośrednio przylega do drogi publicznej oznaczonej nr [...], wobec czego absurdalnym zdaje się być argument, że działka ta nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Skoro zatem spełnione zostały przesłanki wskazane w ww. przepisie, nie sposób zgodzić się, że dla działki konieczna jest zgoda ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych.

Powoływany wyżej przepis nie precyzuje, w jaki sposób powinno się mierzyć odległość terenu od drogi publicznej. W ocenie skarżących nie można zatem przyjąć, że cała działka winna leżeć w pasie odległości węższym aniżeli 50 metrów od drogi publicznej, jak niezasadnie przyjął organ. Biorąc pod uwagę racjonalność ustawodawcy, gdyby cały teren działki miał mieścić się w odległości nie większej niż 50m od drogi, byłoby to wyraźnie wskazane w przepisie bądź też przepis precyzowałby, w jaki sposób tę odległość należy mierzyć. Mając na względzie, że przywoływany przepis w znaczący sposób ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości, powinien być on wykładany ściśle, a ewentualne wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony postępowania.

Celem ustawodawcy było w tym przypadku ograniczenie zabudowy gruntów rolnych, które dotąd pozostawały niezabudowane. Ustawodawca chciał w ten sposób niejako wymóc zagęszczenie zabudowy w miejscach, w których obszary wiejskie są już zabudowane, aby zabudowie nie ulegała dalsza część użytków rolnych.

W niniejszej sprawie ewentualne uznanie, że teren nie spełnia przesłanek określonych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. byłoby więc nie tylko niezgodne z literalnym brzmieniem przepisu, ale także sprzeczne z celem wprowadzenia powoływanej regulacji. Teren wokół przedmiotowej działki jest bowiem już zabudowany - na sąsiadujących działkach posadowione są domy mieszkalne bądź trwa proces ich budowy. Na działce oznaczonej nr [...] znajduje się budynek mieszkalny (zdjęcie nr [...], w aktach sprawy). Na działce nr [...] budynek taki jest w trakcie budowy (zdjęcie nr [...], w aktach sprawy), podobnie na działce nr [...] (zdjęcie nr [...], w aktach sprawy), na której posadowione zostały już fundamenty. Na działce oznaczonej nr [...] także znajduje się dom jednorodzinny (zdjęcie nr [...], w aktach

sprawy). Działka nr [...] nie ma zatem znaczenia jako użytek rolny, bowiem dla rolników nie byłoby opłacalne uprawiać jedną, niezbyt dużą jak na cele rolne działkę, która otoczona jest zabudowaniami mieszkalnymi (zdjęcie nr [...], w aktach sprawy). Wydaje się być zatem wręcz kuriozalne, że wszystkie działki otaczające działkę skarżących mogą być i są zabudowane, a dla działki [...] nie ustalono warunków zabudowy. Takie postępowanie zdaje się być sprzeczne z zasadą równości obywateli względem prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą każdy obywatel znajdujący się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej ma prawo do równego traktowania przez organy władzy publicznej.

Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organ w ogóle nie powinien był stosować wskazanej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 u.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w ww. terminie, to organ w ogóle nie powinien był stosować przepisów ww. ustawy, lecz przepisy dotychczasowe. Nie należy się zgodzić z organem II instancji, który wskazał, że termin ten nie został przez skarżącą dochowany. Skarżąca bowiem nadała wniosek o ustalenie warunków zabudowy listem poleconym w urzędzie pocztowym dnia [...] czerwca 2019 r., a zatem dochowała terminu, o którym mowa powyżej. Bez znaczenia pozostaje data wpływu wniosku do organu, okoliczność, że wniosek ten zawierał braki oraz data uzupełnienia braków, bowiem pismo z uzupełnionymi brakami wywołuje skutek od jego pierwotnego wniesienia.

Ponadto nawet gdyby uznać, że przepisy ww. ustawy powinny mieć zastosowanie ze względu na normy temporalne, to w ocenie skarżących organ błędnie wyłożył przepis art. 6 u.i.e.w. uznając, że w każdej sytuacji ma on obowiązek stosować ww. przepis i uwzględniać odległość, o której mowa w art. 4 u.i.e.w. W ocenie skarżących należy jednak przyjąć, że niezasadne jest stosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie z uwagi na wykładnię celowościową ustawy. Celem wskazanej ustawy było ograniczenie lokalizowania wiatraków w zbyt bliskiej odległości budynków mieszkalnych, a w konsekwencji przeciwdziałanie konfliktom niezadowolonych mieszkańców i władz gmin zezwalających na budowę wiatraków. W niniejszej sprawie jednak w najbliższym sąsiedztwie działki istnieją już zarówno elektrownie wiatrowe, jak i budynki mieszkalne. W związku z powyższym nie można już uniknąć posadowienia wiatraków w bliskiej odległości od budynków mieszkalnych. W ocenie karżących zatem, skoro nie przeszkadza im obecność elektrowni wiatrowych, a także godzą się na ewentualne niedogodności akustyczne spowodowane pracą wiatraków, to odmowa wydania warunków zabudowy jest niczym nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem postępowania toczącego się w niniejszej sprawie jest postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej przez organy inwestycji.

Jak wynika z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji administracyjnej.

Artykuł 61 ust. 1 u.p.z.p. określa warunki, od których zależy wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Zgodnie z nim, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W przedmiotowej sprawie w ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] o pow. 0,3131 ha sklasyfikowana jest jako grunty rolne klasy IlI a. Jak wynika z analizy zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w przypadku gruntów rolnych klasy III przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W przepisie tym ustawodawca zawarł jednak zastrzeżenie, odsyłając do ustępu 2a powołanego artykułu, zgodnie z którym nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782, ze zm.);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r" poz. 460, 774 i 870);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

W przedmiotowej sprawie w ocenie organów grunt objęty wnioskiem spełnia warunki art. 7 ust. 2 a pkt 1 i 2u.o.g.r.l., lecz nie spełnia warunku wynikającego z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., albowiem nie jest w całości położony w odległości do 50 m od drogi publicznej, mimo iż granica gruntu przylega do drogi publicznej, co nie jest jednak wystarczające dla uznania, iż spełniony został wymóg zawarty w powołanym wyżej przepisie.

W ocenie Sądu ustalenia stanu faktycznego przez organ w tym zakresie nie budzą wątpliwości.

Ustalenia te nie były kwestionowane przez skarżących. Osią sporu w niniejszej sprawie był sposób rozumienia treści przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., który stanowił główną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Mianowicie, zdaniem organu konieczne było, aby cała powierzchnia analizowanej działki znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, natomiast zdaniem skarżących wystarczające jest, aby w takiej odległości znajdowała się jedynie najbliżej położona względem drogi publicznej granica działki.

W powyższym zakresie tut. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ. W ocenie Sądu to, że granica nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przylega od strony południowej do drogi publicznej nr [...] oraz jest zbliżona od strony północnej do drogi publicznej nr [...] na ponad 4o metrów, nie oznacza, że spełniony jest warunek położenia gruntu w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, ponieważ nie cała działka jest zbliżona do drogi publicznej na odległość nie przekraczającą 50 m, lecz jedynie część działki. Wszakże w analizowanym przepisie ustawodawca nie posługuje się pojęciem położenia "granicy działki" względem drogi publiczne - ustawodawca zamiast tego posługuje się pojęciem "działki". Takie rozumienie wynika z posiadającej co do zasady bezwzględne pierwszeństwo wykładni gramatycznej przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., w którego treści brak jest sformułowania "granica (działki)" - zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)". Zatem mając na uwadze paradygmat racjonalności ustawodawcy Sąd nabrał przekonania, że gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. mierzona była od granicy danej działki rolnej (tak jak określił to w art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej), to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. zawarłby takie właśnie sformułowanie. Skoro jednak w analizowanej podstawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji brak jest wskazania, iż odległość do drogi publicznej należy mierzyć od drogi publicznej do granicy działki rolnej, to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej długości działki. Cały obszar, którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. To grunt ma być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a nie linia graniczna określonej działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej.

Należy stwierdzić, że wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. dokonana przez skarżącą pozostawałoby w wyraźnej sprzeczności z celami tej ustawy. Nie prowadziłaby do ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o którym jest mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l.

Uwzględnienie toku rozumowania skarżącej prowadziłby w skutkach do możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III poprzez stopniowe przesuwanie obszaru zwartej zabudowy i granic działek budowlanych, co pozostaje w sprzeczności z celami ustawy. Jakkolwiek oczywistym jest, że mało która działka o powierzchni 0,5 ha będzie miała taką konfigurację, że cała jej powierzchnia będzie położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Taki jednak był cel i zamiar ustawodawcy.

Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem organ dokonał prawidłowej wykładni art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

Natomiast jako uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez organy art. 14 ust. 2 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy zaszły do tego przesłanki. Przepis ten stanowi, że postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Powyższa ustawa weszła w życie 16 lipca 2016 r., a zatem okres 36 miesięcy upłynął z dniem 15 lipca 2019 r. Skarżący zmieścili się w ww. terminie, albowiem postępowanie w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy zostało wszczęte na ich wniosek w dniu [...] lipca 2019 r., albowiem tego dnia wpłynął wniosek ten do organu I instancji. Jak wynika z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Data uzupełnienia braków formalnych wniosku, nie ma znaczenia dla momentu wszczęcia postępowania, jak wynika z ww. przepisu (por. wyrok NSA z 30 czerwca 1999 r., I SA/Ka 2422/97, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 7, s. 63). Okoliczność ta jednak nie miała wpływu na wynik sprawy w świetle prawidłowego zastosowania przez organy art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., zaszły przesłanki do oddalenia skargi.