Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 86/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29, art. 78
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 187 par. 1, art. 191, art. 194
journal: Dz.U. 2005 nr 143 poz 1199
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw
journal: Dz.U.UE.L 1997 nr 169 poz 77
law: Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską  Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w B.P. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), art. 31 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.1 0.1992r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdział 2 tom 4, str. 307), art. 181 lit. a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993r. str. 1 ze zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdział 2 tom 6, str. 3), art.73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68- z 2004 r. poz. 622 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] określającej kwotę długu celnego z tytułu importu samochodu zgłoszonego wg dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej sentencji i orzekł w sposób następujący:

- jest: określić kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych)

- winno być: - określić kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości [...] zł. (słownie: [...] złote)

Z uzasadnienie decyzji wynika, że w dniu [...] skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD Nr [...] sprowadzony ze Sz. samochód osobowy Ford Galaxy, rok produkcji [...], numer nadwozia [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. umowę kupna sprzedaży z dnia [...], określającą wartość przedmiotowego pojazdu w wysokości [...] CHF. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

W związku z wątpliwościami, co do rzetelności wartości podanej w w/w umowie, organ I instancji za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w B.P., przesłał jej kserokopię do weryfikacji przez władze celne Sz. Zagraniczne służby celne pismem Nr [...] z dnia [...] przekazały wyniki weryfikacji. Sz. władze celne poinformowały, iż Pan M. i jego żona stwierdzili, że ani oni, ani firma M. Z., nie mieli przedmiotowego samochodu oraz nigdy takiego samochodu nie sprzedali.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w L. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w zakresie określenia wysokości kwoty długu celnego i po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją Nr [...] z dnia [...] określił kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości: [...] zł i wezwał do jej uiszczenia.

Od tej decyzji dnia [...] zostało wniesione odwołanie. Rozpatrując je Dyrektor Izby Celnej decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji było naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją Nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w L. określił kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości: [...] zł i wezwał do jej uiszczenia.

Od przedmiotowej decyzji pismem z dnia [...] skarżący złożył odwołanie, wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie:

- uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części ustalenia wartości celnej

towaru,

- w części ustalenia, kwoty należności celnych i podatku od towarów i usług,

- w części ustalającej wartość celną towaru na kwotę [...] zł,

- w części określającej kwotę cła w wysokości [...] zł,

- w części określającej kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł,

- w części określającej kwotę podatku VAT w wysokości [...] zł.

2. uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, kwoty cła, podatku akcyzowego oraz podatku VAT.

3. ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego.

Decyzji zarzucono również błędną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 120, art.121, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Naczelnik Urzędu Celnego w L. nie znalazł podstaw do uznania roszczeń i pismem Nr [...] [...] [...] z dnia [...] przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy Strona nabyła przedmiotowy pojazd od osoby i za cenę wskazaną w przedstawionej organom celnym umowie.

W niniejszej sprawie, na wniosek polskich organów celnych, zagraniczne służby celne pismem Nr [...] z dnia [...] przekazały wyniki weryfikacji. Sz. władze celne poinformowały, iż Pan H. U. M. jest dyrektorem firmy M. Z. GmbH, zarejestrowanej w rejestrze handlowym Kantonu Z. Pan M. i jego żona stwierdzili, że ani oni, ani firma M.Z., nie mieli przedmiotowego samochodu oraz nigdy takiego samochodu nie sprzedali. Ponadto nie podpisywali badanej umowy kupna-sprzedaży, a także nie sprzedali samochodu polskiemu obywatelowi.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że weryfikacja została przeprowadzona w oparciu o Protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych będący załącznikiem do Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, a Konfederacją Szwajcarską, uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L 169 z 27.06.1997 str. 77, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 t.8, str. 306). Zgodnie z tym protokołem organ, do którego kierowany jest wniosek, w zgodzie ze swoim ustawodawstwem, podejmuje konieczne kroki w celu dostarczenia wszystkich dokumentów, powiadomienia o wszystkich decyzjach jak również innych odpowiednich dokumentach, które stanowią cześć danej procedury wchodzące w zakres tego Protokołu ze względu na adresata zamieszkującego lub mającego siedzibę na tym terytorium (art. 5 w/w Protokołu) Organ, do którego kierowany jest wniosek, przekazuje informacje o wynikach dochodzeń, organowi wnioskującemu, w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych (art. 8 w/w Protokołu). Uzyskane informacje wykorzystuje się w przypadku postępowań sądowych lub administracyjnych, wszczętych z powodu niezastosowania ustawodawstwa celnego. Umawiające się strony mogą wykorzystywać uzyskane informacje zgodnie z Postanowieniami protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach i oskarżeniach wniesionych do sądu (art.11 w/w Protokołu).

W niniejszej sprawie organ celny nie zakwestionował wartości wynikającej z rachunku załączonego do zgłoszenia celnego, do momentu otrzymania informacji od szwajcarskich władz celnych. Po ich uzyskaniu, zakwestionował wiarygodność dokumentu handlowego, na podstawie którego ustalono wartość celną samochodu, importowanego wg. dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...].

Wiarygodność rachunku należy rozpatrywać w aspekcie formalnym i materialnym, wiarygodność formalna obejmuje autentyczność dokumentu.

Jak wskazał Dyrektor Izby Celnej zakwestionowanie autentyczności dokumentu może nastąpić w wypadku stwierdzenia i wykazania przez organ celny, że dokument został przerobiony, podrobiony lub pochodzi od nieistniejącego podmiotu zawartej transakcji. Wiarygodność materialna dokumentu obejmuje natomiast prawdziwość danych w nim zawartych np. informacji dotyczących wartości celnej, pochodzenia. Organ celny nie kwestionował wiarygodności formalnej faktury, a jedynie jej wiarygodność materialną w zakresie ceny transakcyjnej.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, że pismo sz. służb celnych jest niewątpliwie dokumentem urzędowym. Federalna Administracja Celna jest organem powołanym (właściwym) do sporządzenia takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu działania tego urzędu. Stanowisko takie, odnośnie potraktowania pisma szwajcarskiej administracji celnej jako dokumentu urzędowego podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 września 2007r., sygn. Akt III SA/Lu 247/07(niepublikowany):')

W świetle powyższych ustaleń, wynikających z pisma sz. administracji celnej Nr [...] z dnia [...] bezspornie wynika, że osoba wskazana w w/w umowie nigdy nie posiadała, ani nie sprzedawała przedmiotowego pojazdu. Informacje przekazane przez szwajcarską administrację celną potwierdzają wątpliwości, co do tego, czy zadeklarowana przez zgłaszającego wartość pojazdu stanowi wartość transakcyjną, określoną w art. 29 Kodeksu Celnego.

Jak wskazał organ odwoławczy przepisy obowiązujące we Wspólnocie w przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentu handlowego dają organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Natomiast w sytuacji, gdy wartość celna nie może zostać ustalona na mocy postanowień artykułu 29, ustala się ją stosując zastępcze metody wyceny określone w kolejnych przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tj. w artykułach 30 i 31.

W rozpatrywanej sytuacji zaistniała konieczność wykorzystania metody "ostatniej szansy" zamieszczonej w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Polega ona na ustaleniu wartości celnej na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: -Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; -artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; postanowień rozdziału "Wartość celna towarów" Kodeksu Celnego. Ustawodawca w ustępie 2 tegoż przepisu nałożył ograniczenia w związku z zastosowaniem opisanej metody wyceny, zgodnie, z którymi wartość celna nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie (art.31 ust.2Iit.a).

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w takim przypadku możliwe jest zastosowanie sposobu stanowiącego swego rodzaju "mix", polegającego na przyjęciu za punkt wyjścia katalogowej ceny samochodu podobnego, wyprodukowanego poza Wspólnotą. Uzasadnione wydaje się w takiej sytuacji skorzystanie z opinii rzeczoznawcy samochodowego, który mógłby określić, które samochody wyprodukowane poza Wspólnotą spełniają elastycznie potraktowane kryterium "podobieństwa" wynikające z przepisów Rozporządzenia Wykonawczego. Sporządzający opinię rzeczoznawca samochodowy powinien mieć świadomość, że model samochodu, w oparciu o który będzie dokonywana wycena, musi być w maksymalnie możliwym stopniu podobny do modelu samochodu wycenianego, uwzględniając różnego rodzaju kryteria (np. rocznik, klasa samochodu, rodzaj i pojemność silnika, wyposażenie, itp.). Tego rodzaju informacje powinny być przekazane rzeczoznawcy już w momencie zlecenia wykonania opinii.

W niniejszej sprawie przedmiotem importu był używany samochód osobowy Ford Galaxy 1.9 TO, rok produkcji [...]. W związku z tym, że organ celny nie dysponował stosownym materiałem porównawczym i brak było możliwości ustalenia wartości celnej metodami określonymi w art. 30 ust. 2 lit. a-d Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dlatego wartość celną przedmiotowego pojazdu ustalono zgodnie z art. 31 WKC z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.;

* artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.;

* przepisów Tytułu II Rozdziału 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że Studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" Światowej Organizacji Celnej wskazuje na kilka sposobów ustalania wartości celnej używanych samochodów. W przypadku ustalania wartości celnej pojazdów wyprodukowanych w kraju importu zaleca zastosowanie w ramach metody "ostatniej szansy" metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o samochody wyprodukowane w innych krajach.

W rozpatrywanej sprawie, organ celny mając na uwadze art. 31 ust. 2 WKC, zgodnie z którym przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy" nie można ustalać wartości celnej towaru na podstawie ceny sprzedaży na. obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie, powołał na biegłego Pana J.K., rzeczoznawcę samochodowego, celem sporządzenia pisemnej opinii, polegającej na określeniu wartości katalogowej pojazdu podobnego do przedmiotu importu, tj. samochodu osobowego marki Ford Galaxy 1,9 TD, rok produkcji [...], wyprodukowanego poza Wspólnotą. Powołanemu rzeczoznawcy udostępniono wyniki rewizji, dokumentację fotograficzną oraz Ocenę Techniczną Nr [...] z dnia [...] załączoną przez Stronę do zgłoszenia celnego.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w dniu [...] do Urzędu Celnego w L. wpłynęła sporządzona przez w/w Ocena techniczna Nr [...] z dnia [...], uzupełniona dnia [...].

Rzeczoznawca w Ocenie technicznej za najbardziej zbliżony do samochodu osobowego marki Ford Galaxy 1,9 TD, rok produkcji [...], pod względem rodzaju, klasy, pojemności silnika i roku produkcji, przyjął samochód osobowy marki Toyota Avensis Verso Diesel, rok produkcji 2002r. Przy ustalaniu wartości rynkowej pojazdu zastosował korekty: za przebieg ponadnormatywny, uszkodzenia, import indywidualny, korekty różne z tytułu wcześniejszych napraw i braku dokumentacji serwisowej.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Celnego w L. ustalił wartość celną importowanego samochodu w trybie art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego na kwotę [...] zł. Do obliczenia wartości celnej przyjęto cenę rynkową [...] zł na podstawie w/w oceny, uwzględniającej stosowne korekty. Następnie wartość tę pomniejszono odliczając kolejno 10% marży, 10% cła, 39,1% podatku akcyzowego, 22% podatku VAT.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, zastosowana w sprawie przez organ I instancji metoda ustalenia wartości celnej jest poprawna. Z uwagi na fakt, iż importowany pojazd jest produkowany wyłącznie we Wspólnocie, w celu określenia jego wartości celnej należy zastosować metodę stanowiącą pewnego rodzaju "mix" zalecanych przez WCO metod ustalania wartości celnej; tj. jednoczesne zastosowanie katalogów zawierających ceny samochodów na rynku importu i metody wartości transakcyjnej towarów podobnych. W oparciu o katalogową cenę pojazdu podobnego wyprodukowanego poza Wspólnotą ustalona została podstawa do ustalenia wartości celnej pojazdu wyprodukowanego we Wspólnocie. Zgodnie z metodą "ostatniej szansy" ustalona wartość celna powinna być w możliwie największym stopniu oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które winny być stosowane z rozsądną elastycznością. Elastyczność w stosowaniu metody może wyrażać się w odstąpieniu od pewnych warunków jej stosowania.

W zaskarżonej decyzji organ I instancji wyjaśnił sposób ustalania wartości celnej w sprawie z uwzględnieniem warunków wynikających z przepisów art. 31 WKC, przyczyny odrzucenia kolejnych metod ustalania wartości celnej określonych w art. 30 WKC oraz wskazał dowody jakim dał wiarę.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia zasad postępowania, wyrażonych w art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasady praworządności, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej. Bezzasadne są także zarzuty dotyczące postępowania dowodowego, uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył K.W. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B.P. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 powołanego wyżej przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżanych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania czy organ administracji publicznej w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa.

Przedmiotem badania w sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] nr [...] dotycząca określenia wysokości długu celnego.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie było ustalenie wartości celnej samochodu osobowego marki Ford Galaxy, rok produkcji [...], numer nadwozia [...].

Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi art. 29 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celne, zwany w dalsze części WKC. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary (...). Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego.

Zgodnie z art. 181 a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2193/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - organy celne, jeżeli, zgodnie z procedurą opisaną w ustępie 2, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 Kodeksu, to nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.

Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 78 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

W związku z wątpliwościami jakie organ I instancji powziął co do rzetelności wartości celnej wskazanego samochodu, przeprowadzono kontrolę dokumentów oraz danych dotyczących pojazdu. W trakcie kontroli polski organ celny zwrócił się do władz celnych w Sz.

Zdaniem sądu w składzie orzekającym pismo administracji celnej Sz. z dnia [...] nie jest dokumentem urzędowym w myśl art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a traktowane być powinny jako dowód w postępowaniu celnym.

Podnieść należy, że pismo to sporządzone zostało w oparciu o przepisy protokołu dodatkowego zawartego między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, uzupełniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (...) w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, podpisanego w dniu 9 czerwca 1997 r. w Brukseli (Dz. U. UE L 97.169.77 z dnia 27 czerwca 1997 r.). Według art. 3 ust. 1 i 2 tego protokołu, na wniosek organu wnioskującego, organ, do którego kierowany jest wniosek, dostarcza wszelkich istotnych informacji, które mogą pozwolić na zapewnienie zgodności z ustawodawstwem celnym oraz przekazuje informacje odnośnie poprawności wywozu towaru z terytorium jednej z umawiających stron porozumienia i przywozu na terytorium drugiej strony. W myśl art. 11 ust. 3 porozumienia strony porozumienia mogą wykorzystywać uzyskane informacje i konsultowane dokumenty zgodnie z postanowieniami Protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach oraz oskarżeniach wniesionych do sądu. Wskazane porozumienie nie daje podstaw do uznania, że uzyskane w trybie tam uregulowanym pisemne informacje mają moc dowodową właściwą dla dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Powszechnie akceptowany jest pogląd, iż uznanie określonego dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu ordynacji podatkowej jest uzależnione od ustaleń przyjętych w umowach międzynarodowych, a takich brak jest w przypadku cyt. umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (...) w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

Z powyższego wynika, że uzyskane przez organy celne orzekające w sprawie informacje i dokumenty nie mogą być traktowane jako dokument urzędowy w myśl art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a traktowane być powinny jako dowody w postępowaniu celnym i - co jest oczywiste - podlegające ocenie na równi z innymi dowodami uzyskanymi w toku postępowania. W związku z tym dowody te powinny zostać ocenione w świetle zasad postępowania dowodowego określonych w art. 180-200 Ordynacji podatkowej, czego organy obu instancji dokonały.

Podkreślić należy, iż udzielona przez sz. władze celne informacja w żadnej mierze nie była wynikiem procedury wiążącej weryfikacji celnej zgłoszenia celnego, a to z tego powodu, że postanowienia protokołu dodatkowego zawartego między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, uzupełniającego umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (...) w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, w ogóle takiej procedury nie przewidują.

Jednak z pisma sz. administracji celnej Nr [...] z dnia [...] bezspornie wynika, że osoba wskazana w w/w umowie nigdy nie posiadała, ani nie sprzedawała przedmiotowego pojazdu. Informacje przekazane przez szwajcarską administrację celną potwierdzają wątpliwości, co do tego, czy zadeklarowana przez zgłaszającego wartość pojazdu stanowi wartość transakcyjną, określoną w art. 29 Kodeksu Celnego.

Sąd w składzie orzekającym za bezzasadny uznaje zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasad postępowania dowodowego tj. braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.K. Jak zauważa organ administracji, a z czym należy się zgodzić, z zeznań skarżącego jako strony wynika, że ofertę sprzedaży pojazdu znalazł w sz. prasie. Umowa sprzedaży została sporządzona przez sprzedającego, który podpisał się H.M., nie sprawdzał on jego tożsamości. Wynika z tego, że skarżący nie zachował należytej staranności jakiej wymaga się od nabywcy towaru. Z akt sprawy nie wynika, aby A.K. posiadał informacje, które mogłyby zasadniczo wpłynąć na decyzję w sprawie, a ponadto skarżący nie złożył wniosku o jego przesłuchanie na żadnym etapie postępowania.

Postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zatem zarzuty naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.