Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2250/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., A. W. prowadzący P. "T.", został poinformowany przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r., poinformowano przedsiębiorcę o rozpoczęciu czynności kontrolnych w jego przedsiębiorstwie od dnia [...] sierpnia 2006 r.

W dniu [...] listopada 2006 r., w wyniku przeprowadzonej kontroli, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R., działając w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2006 r., nałożył na przedsiębiorcę A. W. karę pieniężną w wysokości 15.050 złotych. Decyzja została wydana na podstawie art. 92 ust. 1, pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.1. lit a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.)

W uzasadnieniu decyzji organ wymienił szereg naruszeń, które zostały stwierdzone podczas kontroli, a mianowicie: stwierdzono skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; użycie nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek. Stwierdzono ponadto nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego; okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierały przepisowych wpisów; użyto niewłaściwych wykresówek oraz nieokazano żadnego dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu w danym okresie.

A. W. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący w uzasadnieniu odwołania podkreślił, iż organ nie uwzględnił wyjaśnień strony złożonych w trakcie przesłuchania, że firma "T." przewozi głównie żywność w warunkach chłodniczych, toteż czas transportu winien być maksymalnie skrócony. Strona podniosła również, iż nieprawidłowym było przyjęcie przez organ okresu rozliczeniowego od środy do środy. Strona wyjaśniła, iż brak wykresówek jednego z kierowców z okresu [...] maja 2006 r., wynika wprost z daty jego zatrudnienia – [...] maja 2006 r., gdyż od tego momentu rejestrowano jego czas pracy.

Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, poinformował stronę, iż ze względu na skomplikowany charakter sprawy, termin rozpatrzenia odwołania zostanie przedłużony do dnia [...] kwietnia 2007 r., w związku z tym wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji.

W związku z tym, iż odwołanie A. W. nie było przez niego własnoręcznie podpisane, Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] lipca 2007 r., wezwał go na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia odwołania poprzez ponowne nadesłanie odwołania ze złożonym na nim własnoręcznym podpisem, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż pismo wzywające do podpisania odwołania awizowano dwukrotnie, toteż zgodnie § 4 art. 44 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tak więc pismo uznano za doręczone dnia [...] lipca 2007 r. Do dnia [...] października 2007 r. włącznie, odwołanie nie zostało uzupełnione przez stronę o wymagany podpis. Organ powołał się w uzasadnieniu na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślono, iż ,,zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi natomiast jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 22 grudnia 1998 r., III SA 4842/97).

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. W. zaskarżająca postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., któremu zarzucił naruszenie art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż jako jedyny właściciel, tylko on mógł podpisać wniesione odwołanie. Niezrozumiałym dla wnoszącego skargę był ujawniony po roku zarzut organu, iż przedmiotowe odwołanie nie spełniało wymogów formalnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

W związku z wątpliwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czy skarga A. W. jest prawidłowo podpisana, zarządzeniem z dnia [...] marca 2008 r., skarżący został wezwany do przedłożenia własnoręcznie podpisanej skargi pod rygorem jej odrzucenia. Pismem z dnia [...] marca 2008 r., A. W. uzupełnił braki formalne skargi, poprzez nadesłanie jej oryginału z własnoręcznym podpisem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa - podanie - spowodowało skutek prawny, reguluje art. 63 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie formy i treści podania, przyjmuje co prawda zasadę ograniczonego formalizmu (J. Borkowski /w:/ Komentarz, 1989. s. 150), jednakże zasada ta nie oznacza całkowitego odstąpienia od wymagań formalnych co do formy. Przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych i ustalenie przez organ administracji publicznej, czy czynność procesowa - np. odwołanie wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 63 § 3 k.p.a., "podanie wniesione pisemnie (...) powinno być podpisane przez wnoszącego (...)". Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnoszącą podanie (odwołanie). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie zamierzonych skutków prawnych, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji i organ administracji jest obowiązany wydać stosowne postanowienie zgodnie z art. 134 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie pismo zatytułowane "odwołanie", jak ustalił organ administracji, nie zostało własnoręcznie podpisane przez wnoszącego, gdyż za taki podpis nie można uznać jego kopii. Z postanowień art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 63 § 3 k.p.a. oraz art. 14 § 1 k.p.a. wynika, że żądanie wszczęcia postępowania powinno przybrać formę pisemną sprowadzającą się do ujawnienia istoty żądania i potwierdzenia tego własnoręcznym podpisem (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1987 r. – sygn. akt SA/Wr 829/87 – także aktualny w obecnym stanie prawnym).

Organ administracji po stwierdzeniu, że odwołanie skarżącego nie zostało własnoręcznie przez niego podpisane, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. wezwał A. W. do usunięcia tego braku.

W dniu [...] lipca 2007 r. doręczyciel pocztowy nie mógł doręczyć wezwania skarżącemu z powodu jego nieobecności, pozostawił więc zawiadomienie (awizo) o nadejściu przesyłki. Sytuacja ta powtórzyła się w dniu [...] lipca 2007 r., zatem przesyłka oczekiwała na podjęcie w urzędzie pocztowym, stosownie do art. 44 § 3 k.p.a., do dnia [...] sierpnia 2007 r. i z tą datą, z powodu niemożności jej doręczenia w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a.. została zwrócona do organu administracji jako nie podjęta w terminie. Organ administracji uznał w tej sytuacji, na podstawie art. 44 § 4 doręczenie za skuteczne.

A. W. w skardze nie wyjaśnił co było powodem tego, że nie mógł wezwania odebrać osobiście lub na przykład przez dorosłego domownika albo przez osobę upoważnioną do odbierania w jego imieniu korespondencji. Skoro, jak podkreślał, sam wykonuje usługi transportowe, ustanowienie takiej osoby lub upoważnienie dorosłego domownika do odbioru jego korespondencje było niewątpliwie potrzebne. Skarżący był świadom tego, że toczy się postępowanie administracyjne, w którym brał udział jako strona. W toku tego postępowania organ administracji prowadził z nim korespondencję w tym wydawał również rozstrzygnięcia, z którymi wiązała się kwestia terminowości co do ich zaskarżenia. Zatem w tej sytuacji A. W. powinien szczególnie dbać o swoje interesy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z czym wiązała się konieczność zabezpieczenia sobie możliwości odbioru korespondencji kierowanej przez organ administracji do niego.

W konsekwencji nieusunięcia braku w złożonym odwołaniu oraz z uwagi na nie złożeniu przez A. W. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ administracji stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. mylnie podano, że wezwanie do usunięcia braku skierowane było do pełnomocnika skarżącego, jednakże pomyłka ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z odwołania nie było ono sporządzone przez pełnomocnika, a adres w nim podany odpowiadał adresowi skarżącego i na ten adres organ administracji przesłał wezwanie do skarżącego.

A. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę również z podpisem, który był kwestionowanym przez organ administracji i który był powodem wydania zaskarżonego postanowienia. Dopiero na wezwanie Sądu przedłożył skargę podpisaną własnoręcznie, co mógł zrobić także w postępowaniu administracyjnym.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazanych przez skarżącego w skardze. Przepisy te dotyczą postępowania sądowoadministracyjnego a nie postępowania przed organem administracji, które podlegało kontroli Sądu.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ administracji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.