Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 954/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 36a, art. 32-35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 273, par 227 ust. 1 , par 29 , par 13 ust. 1 i 2 , par 60 , par 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a, art. 134 , art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego B. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr[..] , Prezydent Miasta [...] a działając na podstawie art. 36a i art. 34 ust. 4, art. 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1592 ze zm.) i art.163, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. i W.B. o zmianę pozwolenia na budowę z dnia 1 lutego 2002 r., nr[...] ,

w zakresie nie wykonania rozbiórki budynku istniejącego na dz. nr [...] z obrębu [...] [...] , położonej przy ul. [...] w [...] , zmienił wymienioną decyzję w ten sposób, że:

- zatwierdził projekt zagospodarowania terenu - "Aneks 2007 do projektu

budowlanego z 1999 r.",

- wykreślił na stronie pierwszej decyzji z dnia 1 lutego 2002 r., znak:

[..] , o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego

jednorodzinnego z garażem, instalacjami wraz z przyłączami do sieci

wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i gazowej na dz. nr [...]

z obrębu [...] -[...] przy ul. [...] w [...]

wiersz 39, 40, 41 - cyt.: "2) termin rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego nie

przewidzianego do dalszego użytkowania (zgodnie z planem zagospodarowania

działki) — przed zgłoszeniem zamiaru użytkowania budynku objętego inwestycją".

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta [...] a przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż decyzją z dnia 1 lutego 2002 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję z dnia 14 grudnia 1999 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz jednocześnie zatwierdził projekt budowlany

i wydał pozwolenie na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, instalacjami oraz przyłączami do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej (linia kablowa 0,4 kV) i gazowej na działce nr [...] z obrębu [...] [...] , przy ul. [...] w [...] . Warunki w/w decyzji wskazywały termin rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego nie przewidzianego do dalszego użytkowania (zgodnie z planem zagospodarowania działki) przed zgłoszeniem zamiaru użytkowania budynku objętego inwestycją. Rozbiórka dotyczyła budynku gospodarczego, przystosowanego na cele mieszkalne. W dniu 29 maja 2007 r. inwestor W B. wniósł o zmianę w/w decyzji w zakresie nie wykonania rozbiórki w/w budynku.

Decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r. Prezydent Miasta [...] odmówił zmiany decyzji, a Wojewoda [...] decyzją z dnia 5 września 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji ze wskazaniem na wykonanie analizy zabudowy na działce nr [...]

i sąsiednich, pod kątem spełnienia warunków dla decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, po uprzednim wyjaśnieniu kwestii zgodności z prawem zmiany sposobu użytkowania i rozbudowy istniejącego budynku. W związku

z powyższym, organ I instancji przekazał sprawę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ie, celem sprawdzenia stanu prawnego budynku istniejącego na działce nr [...] i w dniu 25 września 2007 r. zawiesił postępowanie.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ie ustalił, że w/w budynek wybudowany został przed II Wojną Światową, był budynkiem mieszkalnym, a został samowolnie rozbudowany w latach 70-tych. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o pozwoleniu na użytkowanie, wydana w dniu 31 marca 2009 r., została uchylona przez [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ie, z uwagi na brak podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie legalizacji obiektu, przeznaczonego do rozbiórki.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 9 marca 2010 r. zawiesił postępowanie w w/w sprawie do czasu rozstrzygnięcia w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze powyższe, w dniu 25 marca 2010 r. Prezydent Miasta [...] a podjął postępowanie, a w dniu 25 maja 2010 r. Inwestor przedłożył "Analizę zabudowy na działce nr [...] z obrębu [...] [...] i działkach sąsiednich (przy zachowaniu budynku istniejącego) pod kątem spełnienia wymogów przepisów

o planowaniu przestrzennym ", wykonaną przez architekta M. C.

Z analizy tej wynikało, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, stanowiące podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczyły powstania nowego budynku i nie wskazywały na konieczność rozbiórki istniejącego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy mogła wykluczyć powstanie nowego budynku tylko w przypadku braku kontynuacji funkcji oraz przekroczenia intensywności zabudowy, w stosunku do zabudowy na terenach sąsiadujących. Analiza zagospodarowania (wraz z istniejącym budynkiem) wykazała, że działka nr [...] z obrębu [...] [...] , nie odbiega intensywnością zabudowy oraz gabarytami obiektów od zabudowy mieszkaniowej na terenach sąsiadujących, stanowi też kontynuację funkcji mieszkalnej.

Zdaniem organu I instancji, w świetle przedłożonej analizy przeznaczenie przedmiotowego obiektu do rozbiórki nie było wymogiem przepisów, lecz stanowiło życzenie Inwestora.

W dniu 21 czerwca 2010 r. B. S. po zapoznaniu się

z dokumentacją w sprawie, złożył pismo zatytułowane "odwołanie".

Prezydent Miasta [...] a odnosząc się do zarzutów strony, w decyzji

z dnia 6 lipca 2010 r. wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu nr III/l 83/98 z dnia 19 maja 1998 r. wydana została

w oparciu o ważny w tamtym okresie Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] a (Uchwała Rady Miasta Nr VII/48/94, Dz. Urz. Woj. Szczecińskiego Nr 16, poz. 150). Ustalenia tego planu, zacytowane w w/w decyzji wskazują, że teren nieruchomości przy ul. [...] 30 znajduje się w strefie "B" ochrony dziedzictwa kulturowego. Oznacza to, że teren ten zawiera znaczącą lecz nie dominującą część elementów historycznych ukształtowanej struktury przestrzennej o wartości kulturowej w skali lokalnej. Lokalizacja obiektu budowlanego na tym terenie, nie rozstrzyga o jego zabytkowym charakterze. Wskazany plan nie wskazuje ani konieczności zachowania przedmiotowego obiektu, ani jego rozbiórki. W ocenie organu pozostałe uwagi B. S. nie dotyczą przedmiotu sprawy. Jednocześnie organ stwierdził, że zmiana powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie nie rozebrania istniejącego budynku, nie stanowi jego legalizacji.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 lipca 2010 r. decyzją

z dnia 26 sierpnia 2010 r., nr[...] , utrzymał w mocy decyzje organu

I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z zachowaniem procedury określonej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stronom zapewniono czynny udział

w postępowaniu. W toku postępowania organ rozpatrzył wystąpienia B. S. współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości dotyczące naruszeń jego interesów w związku z projektowaną inwestycją, a swoje stanowisko przedstawił

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego o braku zgodności budynku przeznaczonego do rozbiórki z decyzją o warunkach zabudowy oraz stwierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego została wydana "pod warunkiem rozbiórki obiektu" organ odwoławczy podał, że nie jest on uzasadniony, ponieważ w decyzji nie zawarto takiego warunku. Zapis ten wynikał tylko z wniosku inwestora, który w zaskarżonej decyzji został wykreślony również na jego wniosek. Wynika to z faktu, że treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie jej wydania jest związana z ustaleniami w/w miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] a, który nie zawierał nakazu rozbiórki budynku istniejącego na działce nr [...] , w przypadku budowy nowego obiektu na działce.

Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) w ówczesnym brzmieniu na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (dzień 1 lutego 2002r.) nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy od spełnienia nieprzewidzianych, obowiązującymi przepisami świadczeń lub warunków.

Ściany budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...] (istniejący

i budowany) usytuowane przy granicy z nieruchomością nr [...] są murowane, otynkowane, bez otworów, zatem spełniają wymogi jak dla ściany oddzielenia pożarowego, w myśl § 232 i § 272 ust. 3 obowiązującego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co oznacza, że budynki na tej działce tworzą odrębną strefę pożarową.

Ponadto w myśl § 273 w związku z § 227 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna budynków nie przekracza 8.000 m². Szacunkowa powierzchnia wewnętrzna budynków zlokalizowanych na działce nr [...] , w ocenie organu, wynosi 335 m², zatem zapis § 273, ust. 1 dotyczący bezpieczeństwa pożarowego zabudowy na działce nr [...] został spełniony.

Ponadto, kierunek spadku dachu na istniejącym przedmiotowym budynku zapewnia odprowadzanie wód opadowych na własny teren, zatem nie narusza zapisu § 29 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który zabrania kierowania naturalnego spływu wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości.

Również warunek zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynikający z zapisu § 13 ust. 1 i 3

o nieprzesłanianiu pomieszczeń oraz nasłonecznienia jednego pokoju mieszkalnego wynikający z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie został naruszony, bo okna pokoi w budynku skarżących nie wychodzą wprost na przedmiotowy budynek.

Organ drugiej instancji podkreślił, że w świetle przepisów prawa budowlanego za merytoryczną zawartość projektu oraz zgodność przyjętych rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant. Ocenie organów administracji budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę podlega jedynie sprawdzenie zgodności przyjętych rozwiązań z przepisami prawa wynikającymi z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118).

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał sprawdzenia projektu z poszanowaniem art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. ustawy Prawo budowlane oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr L/709/94 Rady Miasta z dnia 16 maja 1994 r. ze zmianą uchwaloną uchwałą Nr VII/48/94 Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 1994 r., sprawdził też zgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 19 maja 1998 r.

Ponadto sprawdzono zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, sprawdzono kompletność projektu budowlanego w myśl zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133)

i posiadanie wymaganych opinii. Zmiana decyzji została wydana wnioskodawcy, który złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W końcowej części rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że w stosunku do przedmiotowego budynku, nie został orzeczony nakaz rozbiórki a inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego też właściwy organ nie mógł odmówić wydania (zmiany) decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 35 ust. 4 cyt. ustawy.

Na decyzję Wojewody [...] ego z dnia 26 sierpnia 2010r., B. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w [...] ie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze postawiono zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a.

Skarżący podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 19 maja 1998 r. faktycznie nie informuje o rozbiórce przedmiotowego budynku lecz inwestor we wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie wskazywał czy przedmiotowy budynek w istocie jest budynkiem mieszkalnym czy gospodarczym, przeznaczonym do rozbiórki. W ocenie skarżącego w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego istniał zapis w świetle którego nie było możliwości realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej na zabudowanych działkach mieszkalnych, na co sam w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 1 lutego 2002 r. wskazuje Wojewoda [...] uzasadniając konieczność rozbiórki cyt.: "decyzja określa termin rozbiórki istniejącego obiektu mieszkalnego na działce [...] , ponieważ zatwierdzony niniejszą decyzją projekt budowlany obejmuje jego rozbiórkę, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego dla terenu objętego przedmiotowa inwestycją, które nie przewidują nowej zabudowy mieszkaniowej na zabudowanych działkach mieszkalnych". Ponadto, przedmiotowy obiekt, posadowiony

i rozbudowany w warunkach samowoli budowlanej, naruszał także obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednakże organy obu instancji pominęły ich analizę.

Następnie w skardze podano, iż w myśl § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia "dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy

i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej (...)". W projekcie zabudowy, obiekt został przeznaczony do rozbiórki, zatem ww. aspekty nie były (i nie mogły być) przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem skarżącego przedmiotowy budynek nie jest też zgodny

z obowiązującymi na dziś dzień przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z § 12 ust. 3 pkt 1, stanowiącym, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka nr [...] przy ul. [...] 30 w [...] ie, ma szerokość ok. 23 m.

Natomiast określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się natomiast w szczególności regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne czy Prawo geologiczne i górnicze. Zatem, decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ogólne warunki, jakie winna spełniać inwestycja w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestia zaś dokładnego miejsca lokalizacji budynku na działce, w tym również uzyskania zgody na lokalizację w granicy, ewentualnego jego wpływu na nasłonecznienie i oświetlenie działek sąsiednich, spełnienia warunków technicznych, stanowi przedmiot rozstrzygania na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Skarżący podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał wprost konieczności rozbiórki przedmiotowego budynku, jednak wskazywał, iż dla terenu objętego przedmiotową inwestycją, nie ma możliwości nowej zabudowy mieszkaniowej na zabudowanych działkach mieszkalnych. Wskazano również, że inwestor wystąpił z zamierzeniem rozbiórki istniejącego obiektu i posadowienia nowego (jednocześnie), uzyskując jedną decyzję, traktującą

o całym zamierzeniu -pozwolenie na budowę. Zatem w opinii skarżącego chybionym jest powoływanie się organu II instancji na art. 35 oraz art. 41 prawa budowlanego.

Skarżący wskazał, iż niezrozumiałym jest dla niego stwierdzenie organu

II instancji, że istnienie przedmiotowego obiektu jest zgodne z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) bo okna pokoi w budynku skarżących nie wychodzą wprost na przedmiotowy budynek." W opinii skarżącego fakt, iż okna pokoi nie wychodzą na wprost budynku, nie stanowi wyłącznej przesłanki do uznania, iż budynek jest zgodny z § 13 cytowanego rozporządzenia z 2002 r., albowiem przepis ten wyraźnie wskazuje, na konieczność przeprowadzenia obliczeń w tym zakresie według określonych tam zasad. Ponadto, w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak również wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie miały przepisy w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 1994 r., natomiast organ w ogóle nie przeprowadził analizy stanu faktycznego i prawnego spornego budynku, w tym aspekcie. W ocenie skarżącego fakt, iż przedmiotowy budynek w myśl obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planu zagospodarowania przestrzennego, znajdował się w strefie B ochrony dziedzictwa kulturowego, nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, albowiem obiekt nie został wpisany na listę objętych ochroną konserwatorską, jak również na listę zabytków. Organ nie wskazał, jakie rozwiązania, ograniczenia i warunki inwestycji przewiduje plan zagospodarowania przestrzennego w stosunku do tego obszaru, jedynie lakonicznie stwierdzając, iż "plan nie wskazuje ani konieczności zachowania przedmiotowego obiektu, ani jego rozbiórki".

W uzasadnieniu skargi wskazano nadto, że organ II instancji, nie odniósł się do zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu, tj. do faktu, iż przedmiotowy obiekt powstał w ramach samowoli budowlanej, zatem decyzja o pozwoleniu na budowę

w ogóle nie powinna o nim traktować. W opinii skarżącego, zaskarżona decyzja prowadzi do obejścia prawa, gdyż inwestor, aby uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę nowego budynku mieszkalnego musiał doprowadzić do likwidacji obecnego (by uzyskać zgodność z ówczesnym planem zagospodarowania), a w drugim aspekcie tej sprawy, inwestor w ten sposób rozwiązał sprawę istniejącej samowoli budowlanej.

Zdaniem skarżącego, inwestor nie uzyskałby pozwolenia na budowę nowej inwestycji, gdyby nie wystąpił jednocześnie o pozwolenie na rozbiórkę spornego obiektu (zadeklarował jego likwidację).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ podkreślił, że ani miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy z dnia

19 maja 1998 r. wydana na podstawie tego planu nie zawierają zakazu budowy drugiego budynku na przedmiotowej działce budowlanej.

Odpowiedź na skargę wniósł również uczestnik postępowania W B., który podziela stanowisko organów pierwszej i drugiej instancji.

W swoim piśmie uczestnik wskazał, że w momencie budowy budynku skarżącego, istniejący budynek nie stanowił przeszkody do wydania pozwolenia na budowę. Zabudowa dokonana przez uczestnika niniejszego postępowania, jako zabudowa szeregowa, przylegająca do nieruchomości skarżącego, w żaden sposób nie wpłynęła na poziom doświetlenia pomieszczeń w domu skarżącego, albowiem jest to niemożliwe z uwagi na konstrukcję § 13 rozporządzenie o warunkach technicznych określający sposób ustalenia naturalnego oświetlenia (nowy budynek nie przysłania żadnego z okien budynku skarżącego).

W B. podał też, że w momencie gdy starał się o uzyskanie pozwolenia na budowę, obowiązywał przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przemysłu i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., przewidujący konieczność uzyskania zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na wykonanie zabudowy. Skarżący zgody takiej odmawiał, dlatego też aby tą zgodę uzyskać inwestor złożył deklarację o dokonaniu rozbiórki istniejącego budynku. Pomimo dokonanych ustępstw, skarżący w dalszym ciągu kwestionował możliwość prowadzenia inwestycji.

Możliwość przeprowadzenia inwestycji zaistniała dopiero po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt P 11/200, niezgodności z ustawą Prawo budowlane, cyt. przepisu rozporządzenia w zakresie

w jakim wymaga zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej. Do wydania pozwolenia na budowę doszło w trybie wznowienia postępowania po wejściu w życie cyt. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Skarżący bezzasadnie więc uważa, że skuteczne nabył bezwzględne uprawnienie do żądania rozbiórki budynku, gdyż zapis taki wprowadzony został

z woli inwestora pragnącego uzyskać zgodę skarżącego wymaganą przez niezgodne z Konstytucją przepisy ograniczające prawo własności. Działania skarżącego nie służą więc ochronie jego praw i uzasadnionego interesu, który winien wypływać

z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawierała warunku wyburzenia istniejącego budynku. Zawarty zapis w pozwoleniu na budowę, przewidujący wyburzenie przedmiotowego budynku był jedynie wolą inwestora wyrażoną we wniosku i zgodnie z jego wolą może zostać zmieniony.

Następnie W B. podał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie zalecenia organów wyższej instancji, wszelkie wątpliwości interpretacyjne dotyczące decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały wyjaśnione w drodze sporządzenia opinii eksperckiej - analizy zabudowy na działce [...] i działkach sąsiednich (przy zachowaniu budynku istniejącego). Przeprowadzono też postępowanie celem wyjaśnienia przeznaczenia budynku, dat jego powstania i przebudowy. Zdaniem uczestnika postępowania, wymogi dotyczące lokalizacji budynku lub budowli w odniesieniu do granicy działki dotyczą budynków nowo budowanych. W odniesieniu do budynków istniejących przed dniem wejścia

w życie przepisów konstytuujących takie wymagania, nie mogą znaleźć zastosowania do obiektów powstałych przed wejściem takich przepisów w życie. Naruszałoby to bowiem zasadę nieretroaktywności prawa prowadząc do konieczności wyburzenia budynków posadowionych zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie ich powstawania, bądź których położenie jest wynikiem skomplikowanych podziałów geodezyjnych nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] ie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z unormowaniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.

W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy

w zasadzie bez znaczenia jest czy zamieszczony w decyzji z dnia z dnia 1 lutego 2002 r., nr[...] , o zatwierdzeniu projektu budowlanego

i udzieleniu pozwolenia na budowę, dodatkowy zapis określający termin rozbiórki obiektu nieprzewidzianego do dalszego użytkowania został zawarty w związku

z wnioskiem inwestora, czy też wynikał z obowiązujących wówczas przepisów prawa. Należy mieć tu na uwadze, że sprawa dotyczy zmiany ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na budowę obejmującą zmianę projektu zagospodarowania terenu wraz z wykreśleniem rzeczonego zapisu z treści decyzji. Prowadzone w takim zakresie postępowanie nie ma na celu badania poprawności decyzji mającej ulec zmianie, lecz możliwość uwzględnienia wniosku o jej zmianę w świetle obowiązujących przepisów.

Przepisem dającym podstawę prawną do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U.

z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej zwana ustawą), który w ust. 1 i ust. 3 stanowi, że istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji

o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji

o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.

Organy I instancji przywołał w podstawie prawnej przytoczony powyżej przepis. Jednak w swoich rozważaniach zawartych w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do przepisów art. 32-35 ustawy, natomiast odniósł się do różnych kwestii nie wynikających z tych przepisów.

Z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, że rozpatrywał sprawę w oparciu o przywołane przepisy, choć nie przywołał ich ani

w podstawie prawnej, ani w treści usasadnienia decyzji. W szczególności miał na uwadze przepisie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy, w którym podano, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda rozpatrywał bowiem czy w przypadku zmiany decyzji, co w rezultacie prowadzi do odstąpienia od rozbiórki, pozostawiony budynek nie będzie naruszał przepisów § 273 w związku

z § 227 ust. 1, § 29 oraz § 13 ust. 1 i ust. 3 w związku z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Jednak Wojewoda pominął w swoich rozważaniach przepis § 12 rzeczonego rozporządzenia, nie ustosunkował się bowiem do usytuowania budynku na działce

i zachowania odległości od granicy działki. Jest to o tyle istotne w przedmiotowej sprawie, że zmiana decyzji dotyczy budynku wybudowanego na granicy działki. Przy tym nie można się zgodzić z przedstawionym na rozprawie stanowiskiem pełnomocnika Wojewody, że usytuowanie budynku na granicy działki wynika

z decyzji Prezydenta Miasta [...] a z dnia 19 maja 1998 r., Nr II/183/98, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] z obrębu [...] [...] w [...] ie. Rzeczona decyzja nie zawiera w ogóle warunków dotyczących usytuowaniu budynków, zawiera jedynie zapis: "Lokalizacja i realizacja inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi". Nadto

z załącznika graficznego do tej decyzji wynika, że budynek, którego dotyczy zmiana przeznaczony jest do rozbiórki.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, poprzez nie rozpatrzenie sprawy w kontekście przepisu § 12 w/w rozporządzenia w związku z art. 35 ustawy, wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 36a ustawy, które to naruszenie miało wpływ na wynika sprawy i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 134 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez m.), orzekł jak w sentencji.