Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 756/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1, par. 8, par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 4 ust. 1, art. 53 ust. 5, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 10 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 grudnia 2006 roku B, P. W., B. W. wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, 3- kondygnacyjnego z poddaszem użytkowym, adaptacji budynku gospodarczego na garaż dwustanowiskowy, budowie przyłącza elektrycznego, wodociągowego, gazowego i kanalizacji sanitarnej na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A, działka nr 218.

W dniu 24 stycznia 2007 roku wnioskodawcy złożyli oświadczenie, iż zamierzenie inwestycyjne uległo skorygowaniu poprzez odstąpienie od zamiaru adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na cele garażowe oraz budowy miejsc parkingowych na terenie nieruchomości. Strona przedstawiła również kopię umowy z firmą parkingową, która miała świadczyć o zapewnieniu miejsc parkingowych dla mieszkańców planowanego budynku mieszkalnego, a także warunki przyłączenia do sieci gazowej, energetycznej, warunki dotyczące przebudowy istniejącego przyłącza wodno - kanalizacyjnego oraz rozbudowy wewnętrznej instalacji wodno - kanalizacyjnej na terenie posesji przy ul. A

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 106 par. 5 kpa uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. A - jako zarządca drogi wewnętrznej w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego ul. A.

Natomiast, postanowieniem z dnia [...] Marszałek Województwa, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 par. 1 i par. 6 kpa uzgodnił projekt decyzji, odstępując od uzasadnienia postanowienia.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 kpa, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. A oraz wyburzeniu istniejącego budynku gospodarczego, określając linię zabudowy jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy pierzejowej na terenie działki sąsiedniej, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy nowej do powierzchni działki nieprzekraczający 0,65, szerokość elewacji frontowej na pełną szerokość frontową działki, wysokość zabudowy na 2 kondygnacje z trzecim poziomem w formie poddasza użytkowego - maksymalnie 10 metrów do wierzchu kalenicy dachu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zaistniały wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które pozwoliły na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. działka sąsiednia nr 217, dostępna z ul. A, jest zabudowana, co pozwoliło na określenie parametrów nowej zabudowy, działka objęta wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej - ul. B za pośrednictwem ul. A i istniejącego zjazdu, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś jak wynika z wypisu z rejestru gruntów działka ma charakter budowlany i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie organ I instancji podkreślił, iż decyzja została uzgodniona z organami, o których mowa w art. 54 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" wskazując, iż wybudowanie budynku mieszkalnego na działce nr 218 może mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie mieszkańców budynku położonego na działce nr 219/2. Spółdzielnia wskazała, iż mieszkańcy drugich i trzecich pięter pozbawieni są dostępu do światła przez rosnące drzewa, a wybudowanie budynku na działce nr 218 pogłębi ten niedostatek. Ponadto odwołująca się zwróciła uwagę, iż ul. A już obecnie jest drogą nieprzejezdną, zastawianą samochodami, co utrudnia wjazd karetek pogotowia czy straży pożarnej. Spółdzielnia Mieszkaniowa przedstawiła również list protestacyjny mieszkańców bloku przy ul. A wraz z podpisami.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa w związku z art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ I instancji w sposób prawidłowy wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził wymaganą analizę. Postępowanie wykazało bowiem, iż funkcją dominującą w obszarze analizowanym jest funkcja mieszkaniowa wielorodzinna, występuje również funkcja usługowa i handlowa. Ustalenia warunków nowej zabudowy zostały dokonane w oparciu o cechy zabudowy już istniejącej (kontynuacja), a w ocenie Kolegium inwestycja spełnia również pozostałe z warunków określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie kwestii obsługi komunikacyjnej działki wskazano, iż planowana jest ona przez zjazd z ul. A, co zostało zaakceptowane przez zarządcę drogi. Uzgodnienie inwestycji z zarządcą drogi oznacza, iż w jego ocenie inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na ruch drogowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało dodatkowo, iż zgodnie z decyzją nie przewiduje się miejsc parkingowych na terenie nieruchomości objętej wnioskiem, gdyż miejsca postojowe zostały zabezpieczone dla mieszkańców planowanego budynku na terenie parkingu przy ul. C. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż z uwagi na fakt, iż spełnione zostały wszystkie warunki dla ustalenia warunków zabudowy, organ nie miał podstaw do odmowy ich ustalenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy stwarza jedynie możliwość przeprowadzenia inwestycji, nie przesądza zaś o szczegółach planowanej inwestycji, formie, obrysie czy usytuowaniu wobec innych obiektów, gdyż te elementy konkretyzują się w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego - postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Dopiero na tym etapie badana jest m. in. zgodność inwestycji z warunkami techniczno - budowlanymi, określonymi w przepisach wykonawczych, dlatego też zarzuty dotyczące ograniczania dostępu światła do pomieszczeń sąsiedniego bloku należy uznać za przedwczesne. Kolegium zauważyło ponadto, iż decyzja zawiera wszystkie elementy określone przepisami art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym nakłada obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowienie punktu 4 decyzji zawiera nadto zapis, iż planowane obiekty muszą uwzględniać ochronę interesów osób trzecich m. in. w zakresie pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się natomiast do listu protestacyjnego mieszkańców sąsiadującej nieruchomości, przedstawionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową, Kolegium powołało się na zasadę zawartą w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992 roku III ARN 42/91, w którym Sąd stwierdził, iż poza ochroną prawną pozostają protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania i postulaty co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi i realizowanymi inwestycjami a sferą ich indywidualnych wyobrażeń w zakresie normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody; oczekiwania te powinny być brane pod uwagę przy udzieleniu pozwolenia na budowę, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes inwestora oraz względy społeczne i gospodarcze.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podnosząc zarzut:

- niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez pominięcie charakteru zabudowy działek sąsiednich, w szczególności sąsiadującej bezpośrednio działki nr 219/2 i w konsekwencji przyjęcie, iż zabudowa ul. A jest zabudową pierzejową;

- naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej do pełnej szerokości działki;

- naruszenia § 13 ust. 1 oraz § 60 w/w rozporządzenia poprzez ustalenie wysokości zabudowy do 10 metrów przez co niezachowany zostanie ustawowo określony czas nasłonecznienia;

- naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu mieszkańców budynku położonego na działce nr 219/2;

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa podkreśliła przede wszystkim, iż ustalenie frontowej elewacji na całą szerokość działki skutkuje tym, iż nie będzie zachowana wymagana odległość 3 metrów od granicy działki spółdzielczej, na co skarżąca nie wyraża zgody.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną tam podstawą prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl powyższego przepisu, decyzja może zostać wydana po uzgodnieniu z:

1) ministrem właściwym do spraw zdrowia – w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2) wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską;

3) dyrektorem właściwego urzędu morskiego – w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4) właściwym organem nadzoru górniczego – w odniesieniu do terenów górniczych;

5) właściwym organem administracji geologicznej – w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych;

6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomości;

7) dyrektorem parku narodowego – w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny;

8) wojewódzkim konserwatorem przyrody działającym w imieniu wojewody – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie pasa drogowego;

9) właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego;

10) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym;

11) dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest wojewoda.

Na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa powyżej dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl przepisów art. 106 Kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Jak wynika z powyższego, organy administracji zobligowane są zapewnić stronom postępowania administracyjnego czynny udział w postępowaniu wszczętym przed organem współdziałającym poprzez realizację obowiązku zawiadomienia stron o wystąpieniu do innego organu z żądaniem współdziałania. Podmioty te mają w postępowaniu przed organem współdziałającym te same uprawnienia procesowe, które służą im w postępowaniu administracyjnym (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004, str. 491).

W rozpatrywanej sprawie organy administracyjne nie zapewniły wszystkim stronom postępowania należytych gwarancji procesowych. O wystąpieniu do właściwych organów zawiadomiono jedynie pełnomocnika inwestorów, nie zostały zawiadomione pozostałe strony postępowania, w tym skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa. Co więcej również postanowienie wydane przez organy współdziałające w trybie art. 106 kpa nie zostały doręczone innym niż inwestorzy stronom postępowania administracyjnego. Tym samym uniemożliwiono tym podmiotom czynny udział w postępowaniu administracyjnym, a także złożenie zażalenia na wydane w wyniku współdziałania postanowienia. Stosownie do treści art. 106 § 5 kpa, zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie, a brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, iż pod pojęciem strony postępowania należy rozumieć na tym etapie postępowania jedynie wnioskodawcę. Należy podkreślić, iż uzgodnienia jako element postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, mimo że dokonywane przez organy współdziałające, nie mogą pozostawać poza kontrolą organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy, gdyż determinują one treść i prawidłowość rozstrzygnięcia. W tym względzie skład orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2006 roku o sygn. akt II SA/Gd 536/05, iż organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zobowiązany jest do ustalenia, czy postanowienia o uzgodnieniu zostały doręczone w trybie art. 106 kpa stronom postępowania.

W rozpoznawanej sprawie brak zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wystąpieniu do właściwych organów o uzgodnienia, a następnie brak doręczenia tymże podmiotom postanowień w trybie art. 106 kpa ma o tyle istotne znaczenie, że głównym zarzutem podnoszonym zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego były okoliczności związane z obsługą komunikacyjną nieruchomości w rejonie inwestycji, zatem brak doręczenia postanowienia m. in. dokonanego przez zarządcę dróg mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu nie sposób zaakceptować również postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] wydanego na podstawie art. 106 kpa, gdyż nie dość, że zakres uzgodnienia nie został wyraźnie określony, to postanowienie to nie zawiera uzasadnienia, gdyż jak wskazano zgodnie z art. 107 § 4 kpa organ ten odstąpił od jego sporządzenia. W tym miejscu wypada jednak stwierdzić, iż przepis art. 107 § 4 kpa uprawnia co prawda organ administracji do odstąpienia od uzasadnienia, jednakże dotyczy to przypadków, gdy rozstrzygnięcie uwzględnia w całości żądanie strony, a brak jest spornych interesów stron. Otóż nawet, gdyby przyjąć, iż możliwe jest odstąpienie od uzasadnienia przy wielości podmiotów, to w rozpoznawanej sprawie nie sposób nie zauważyć istnienia spornych interesów.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu musi być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż organ administracji w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji i cech zabudowy.

W ocenie Sądu jednakże, przy ustaleniu obowiązującej linii nowej zabudowy, rozumianej jako kontynuację istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, organy administracji dopuściły się uchybienia przepisom rozporządzenia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z § 9 rozporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną, a wyniki analizy zawierające część graficzną i tekstową stanowią załącznik do decyzji. Skoro analizy stanowią załącznik do decyzji, zatem stanowią jej nieodłączną część składową. Oznacza to, iż organ administracji zobowiązany jest do doręczenia decyzji wraz z załącznikami. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, iż kompletna decyzja (wraz z załącznikami) doręczona została wyłącznie inwestorom. Pozostałe strony postępowania nie otrzymały załączników, mimo że żaden przepis nie wprowadza ograniczeń podmiotowych w tych zakresie.

Po drugie, wątpliwości tut. Sądu budzi fakt, iż organy administracji publicznej uznały, iż na obszarze analizowanym występuje zabudowa o charakterze pierzejowym, co uzasadnia ustalenie szerokości elewacji frontowej inwestycji do pełnej szerokości frontu działki. W ocenie składu orzekającego, ze znajdujących się w aktach sprawy kopii map nie wynika, aby w obszarze analizowanym występowała zwarta zabudowa pierzejowa, która uzasadniałaby budowę planowanego budynku na całej szerokości frontowej działki.

Ponadto, zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 pkt 5 w związku z § 8 w/w rozporządzenia należy stwierdzić, iż ustalając wymagania dotyczące geometrii dachu organ administracji ma obowiązek wskazania kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Tymczasem, decyzja o warunkach zabudowy wskazuje jedynie typ dachu bez określenia dodatkowych wymaganych parametrów.

Reasumując, ponownie rozpoznając sprawę organy administracji zapewnią czynny udział w postępowaniu wszystkim stronom postępowania, w szczególności poprzez kontrolę, czy postanowienia podjęte w trybie art. 106 kpa zostały im skutecznie doręczone, a także doręczenie decyzji o warunkach zabudowy wraz z niezbędnymi załącznikami. Wyjaśnią również pozostałe, wskazane wyżej wątpliwości co do planowanego zamierzenia inwestycyjnego a podjęte rozstrzygniecie uzasadnią w myśl art. 107 § 1 i 3 kpa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.