Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 547/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 64a w zw. z art. 58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu T. K. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia i przekazania sprawy dotyczącej ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu, do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w [...] skierował T. K., komisarza w stanie spoczynku, do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we [...] celem: ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza, doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] umorzyła w całości postępowanie dotyczące ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchyliła ww. orzeczenie [...]RKL i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od orzeczenia CKL z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] oraz wniósł o jego uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 r. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), wprowadziła do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., nową instytucję prawną zwaną sprzeciwem od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64a i nast.).

W ocenie Sądu, pomimo pouczenia w zaskarżonym orzeczeniu CKL o możliwości wniesienia sprzeciwu, w niniejszej sprawie środek ten nie przysługuje.

Zgodnie z przepisem art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".

Art. 138 § 2 Kpa stanowi zaś, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Tymczasem orzekając w sprawie, CKL (zdaniem Sądu organ omyłkowo powołał w decyzji art. 154-158 K.p.a., art. 137 K.p.a.) zastosowała przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że CKL po rozpatrzeniu odwołania uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Zakres rozstrzygnięć uregulowanych w art. 138 § 2 Kpa i art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy nie jest tożsamy i ww. przepisy nie mogą być stosowane zamiennie, co potwierdza również treść art. 64e P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że w treści art. 138 § 2 Kpa wskazane zostały przesłanki, których spełnienie umożliwia organowi odwoławczemu uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast przesłanek uchylenia orzeczenia nie zawiera art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy, stąd niemożliwa byłaby kontrola takiego orzeczenia przez sąd administracyjny.

Powyższej sytuacji nie zmienia zapis art. 4 ustawy, ponieważ należy go rozumieć w ten sposób, że tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, natomiast regulacja przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy jest wyczerpująca. Nadto brzmienie art. 64a P.p.s.a. jest jednoznaczne i nie pozwala na wykładnię rozszerzającą. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że sprzeciw można wnieść od decyzji wydanej wyłącznie na podstawie art. 138 § 2 Kpa, zatem zastosowanie instytucji sprzeciwu od decyzji do rozstrzygnięć organów wydanych na innej podstawie niż art. 138 § 2 Kpa, jest niedopuszczalne i sprzeciw taki podlega odrzuceniu.

Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn, jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 P.p.s.a.)

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wyjaśnić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenia komisji lekarskich, działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy.

Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.

Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą, stopień inwalidztwa, czy procentowe ustalenie uszczerbku na zdrowiu m.in. dla celów emerytalno-rentowych.

Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10).

Będące przedmiotem skargi orzeczenie CKL dotyczyło, m. in., ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu.

Wobec powyższego orzeczenie to należy do drugiej omawianej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Badanie tego rodzaju spraw przez sąd administracyjny jest zatem niedopuszczalne.