Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 662/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Asesor WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi Firmy A Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone wobec "A" Sp. z o.o..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż "A " Sp. z o.o. pismem z dnia 15 listopada 2002 r. wystąpiła z wnioskiem o restrukturyzację zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2001r. do czerwca 2002r. w kwocie [...] zł oraz w podatku dochodowym od osób prawnych do czerwca 2002r. w kwocie [...] zł.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Urząd Skarbowy wydał w dniu [...]. decyzję, w której ustalił warunki restrukturyzacji obejmujące kwotę [...] zł stanowiącą zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, sierpień, październik 2001r. i styczeń 2002r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za styczeń 2002r.

W dalszych wywodach organ odwoławczy wskazał, że stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), cytowanej dalej jako ustawa o restrukturyzacji, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której:

- stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo

- umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione.

Przy czym decyzję, o której mowa w ust. 1, organ restrukturyzacyjny wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 lub 10 a, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji.

Jak podkreślił organ odwoławczy warunki, które musi spełnić przedsiębiorca, aby należności objęte restrukturyzacją podlegały umorzeniu zostały określone w postanowieniach art. 10 ustawy o restrukturyzacji.

Stosownie zatem do postanowień art. 10 ustawy należności, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. d i e, objęte restrukturyzacją, podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca:

- przedstawi organowi restrukturyzacyjnemu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 3, program restrukturyzacji oraz informację zawierającą dane o jego bieżącej sytuacji finansowej, w tym dane wymienione w art. 1 ust. 2, oraz

- wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, o której mowa w art. 19, oraz

- w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, z wyjątkiem należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego.

Organ odwoławczy zauważył, iż spółka w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji posiadała zaległości podatkowe w kwocie [...] zł (należność główna) z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Zaległości te nie zostały objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym, albowiem wynikały ze złożonego przez spółkę w dniu 18 grudnia 2002 r. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu CIT – 8 za rok podatkowy 2001, którego termin do złożenia upłynął w dniu 2 kwietnia 2002 r. A zatem warunek określony w postanowieniach art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji nie został przez spółkę spełniony.

Ponadto spółka nie złożyła informacji o korzystaniu z pomocy publicznej dla przedsiębiorców w rozumieniu ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, o której mowa w art. 44 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

Nie przedstawiła także, stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy informacji zawierającej podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej.

Nie złożyła nadto informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 21 ust. 1a ustawy.

Przy czym organ odwoławczy podkreślił, odnosząc się do zarzutów odwołania związanych z odbiorem korespondencji podczas prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego, iż wobec zaniedbania przez Spółkę obowiązku określonego w postanowieniach art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) korespondencję kierowaną do spółki przez organ pierwszej instancji uznać należało za doręczoną pod dotychczasowym adresem pozostawiając w aktach sprawy.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż spółka nie przedłożyła organowi podatkowemu brakujących informacji również po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielając w tym względzie stanowisko organu pierwszej instancji, dokonując analizy bieżącej działalności podatnika na podstawie danych dostępnych w bazie informatycznej urzędu skarbowego stwierdził także, iż działania spółki nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, co skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie art. 18 ust. 7 ustawy o restrukturyzacji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając jej naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Zdaniem skarżącej warunkami restrukturyzacji określonymi w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 powołanej ustawy są wpłata opłaty restrukturyzacyjnej oraz brak zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6.

W ocenie skarżącej warunki te zostały przez nią spełnione, bowiem opłata restrukturyzacyjna została zapłacona, jak również zaległość podatkowa została przez nią spłacona. Przy czym skarżąca podkreśliła, że zaległość powstała wskutek nieporozumienia pomiędzy służbami księgowymi a osobą odpowiedzialną za wykonywanie przelewów. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż nie mogła uregulować zaległości przed wydaniem decyzji, ponieważ nie otrzymywała korespondencji, z której mogłaby się dowiedzieć o jej istnieniu. Ponadto skarżąca wywiodła, iż zaległość ta dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., wobec czego jako znana urzędowi w 2002 r. powinna być objęta postępowaniem restrukturyzacyjnym.

Skarżąca podkreśliła, że z uwagi na nie otrzymywanie korespondencji nie mogła także złożyć informacji wymienionych w treści zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Otóż zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) cytowanej dalej jako ustawa o restrukturyzacji, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione.

W myśl art. 21 ust. 1a, decyzję o zakończeniu restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 lub art. 10a, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji.

Jak wynika z akt sprawy spółka takiej informacji nie przedłożyła.

Warunki, których niespełnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej to: wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej (art. 10 ust. 1 pkt 2) oraz brak w dniu wydania decyzji o umorzeniu należności podlegających restrukturyzacji zaległości z tytułu należności nieobjętych restrukturyzacją, a należących do właściwości organu restrukturyzacyjnego (art. 10 ust. 1 pkt 3).

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika bezspornie, okoliczność ta nie jest również kwestionowana przez skarżącą, że "A" sp. z o.o. na dzień wydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego nie spełniła warunku określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji, albowiem posiadała zaległość z tytułu podatku dochodowego za rok 2001 w kwocie [...] zł.

W tym miejscu zauważyć należy, iż zaległość ta nie mogła być objęta postępowaniem restrukturyzacyjnym albowiem nie była znana organowi restrukturyzacyjnemu na dzień 30 czerwca 2002 r.

W świetle art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji "należnościami znanymi" są należności - w tym sporne - wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Istniejąca zaległość wynikała zaś z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu CIT – 8 za rok podatkowy 2001, złożonego przez spółkę w dniu 18 grudnia 2002 r.

Niedopełnienie przez podatnika chociażby jednego warunku restrukturyzacji, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego. Taki obowiązek nakłada bowiem na organ restrukturyzacyjny przepis art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji.

Przy czym podkreślić należy, iż przepis ten jest kategoryczny i ustawodawca przewiduje umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego w każdej sytuacji stwierdzenia istnienia zaległości podatkowej bez względu na jej wysokość, czy też przyczyny powstania (por. pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Gd 507/04). Bez wpływu na ocenę prawidłowości podjętego przez organy restrukturyzacyjne rozstrzygnięcia pozostają zatem okoliczności wskazywane przez skarżącą dotyczące nieotrzymywania korespondencji kierowanej przez organ restrukturyzacyjny oraz nieporozumień pomiędzy służbami księgowymi a osobą odpowiedzialną za dokonywanie przelewów. W interesie podatnika objętego dobrodziejstwem restrukturyzacji leży bowiem dopełnienie wszelkiej staranności przy spełnieniu warunków pozwalających na umorzenie należności podlegających restrukturyzacji.

W kwestii dotyczącej doręczania skarżącej korespondencji zauważyć należy, iż stosownie do postanowień art. 151 Ordynacji podatkowej osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 i art. 150 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu.

Natomiast zgodnie z art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ pozostawia pismo w aktach sprawy.

Jak wynika z bazy danych oraz informacji uzyskanych w referacie d/s ewidencji i identyfikacji podatników organu pierwszej instancji spółka nie dokonała żadnych zmian rejestracyjnych związanych z miejscem i siedzibą prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto z notatki służbowej sporządzonej w dniu 24 marca 2004r. przez pracowników urzędu skarbowego na okoliczność nie przeprowadzenia czynności sprawdzających w spółce wynika, iż z dniem 31 października 2003r. spółka rozwiązała umowę dzierżawy lokalu i wyprowadziła się pod nieznany administratorowi budynku adres.

Przesłuchany w dniu 12 maja 2004r. J. S. – prezes zarządu zeznał, iż spółka nie dokonała zmian aktualizacyjnych danych adresowych w urzędzie skarbowym.

W tak ustalonym stanie faktycznym bezsporne jest, że spółka nie wypełniła dyspozycji zawartej w postanowieniach art. 146 § l Ordynacji podatkowej. Pogląd taki podzielił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 03 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Gd 507/04 rozpoznając skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.

Reasumując stwierdzić należy, iż wobec niespełnienia przez skarżącą warunku nieposiadania zaległości podatkowych w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie mogła ona skorzystać z dobrodziejstwa restrukturyzacji w postaci stwierdzenia umorzenia należności podlegających restrukturyzacji.

Zgodzić się natomiast należy ze skarżącą, iż ustawodawca określając przesłanki, których zaistnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego nie odwołał się ani do celu restrukturyzacji, ani też warunków określonych decyzją o warunkach restrukturyzacji, wydawaną na podstawie art. 18 ustawy o restrukturyzacji, na co dodatkowo wskazywał organ restrukturyzacyjny. Ustawodawca jednoznacznie wskazał na warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy o restrukturyzacji. Oznacza to, że postępowanie restrukturyzacyjne podlega umorzeniu, jeżeli przedsiębiorca nie uiścił opłaty restrukturyzacyjnej i posiada zaległości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1621/04 – publ. LEX nr 175880).

Jednakże z uwagi na istnienie zaległości podatkowej w dniu wydania decyzji o restrukturyzacji stwierdzić należy, że skarżąca nie spełniła warunków restrukturyzacji, a zatem zaskarżonej decyzji nie sposób odmówić przymiotu zgodnej z prawem.

Sąd rozpoznając niniejsza sprawę nie dopatrzył się także naruszenia przez organy restrukturyzacyjne zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 122 Ordynacji podatkowej. Przeciwnie stwierdzić należy, iż organy te w sposób wyczerpujący zbadały okoliczności faktyczne związane z rozpoznawaną sprawą

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.