Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 63/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 3 pkt 4, art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 11 ust. 2 pkt 1 i 2, par. 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę obiektu 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata A. T. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lipca 2010 r. J.S. wystąpił do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie skrajnego segmentu budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w O. przy ul. "[...]" na działce nr "[...]" w obrębie "[...]" m. O. Dołączył projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczny oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po wszczęciu postępowania w tej sprawie S.R. zakwestionował prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestora wskazując, iż jego budynek został w części zrealizowany na działce stanowiącej jego własność.

Postanowieniem z "[...]" Prezydent Miasta zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego wobec konieczności wcześniejszego jednoznacznego ustalenia, czy istniejący dom przy "[...]" położony jest jedynie na działce nr "[...]", obręb "[...]" stanowiącej własność J.S., czy też zgodnie z twierdzeniem sąsiada także w niewielkiej części na działce nr "[...]" obręb "[...]". Gdyby okazało się, że dom faktycznie zajmuje także część działki nr "[...]", to wówczas oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone do wniosku byłoby niewystarczające, gdyż nie dotyczyłoby całego obszaru objętego inwestycją.

Na skutek złożonego zażalenia przez J.S., Wojewoda postanowieniem z dnia "[...]" uchylił postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w tej sprawie wskazując, iż zawieszenie toczącego się postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę w oparciu o twierdzenie, iż inwestycja będzie realizowana w części na działce nie stanowiącej własności inwestora tj. działce nr "[...]" obręb "[...]" m. O. bez wskazania dowodu, co do wadliwego złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie uzasadnia takiego zawieszenia.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę segmentu skrajnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w O. przy "[...]" na działce nr "[...]". W podstawie prawnej powołano art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 33 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 1 i ust. 4, art. 36 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 oraz art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor przedłożył projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do terenu, przedłożone wraz z projektem budowlanym kopie dokumentów potwierdzających posiadane uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o kompletności projektu budowlanego, wobec czego spełnione zostały wymogi do wydania wnioskowanego pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego.

Od tej decyzji S.R. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie z uwagi na okoliczność, iż złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest fałszywe, gdyż projekt nadbudowy i rozbudowy sankcjonuje zajęcie części jego działki i jest niezgodny z pierwotnym projektem połowy bliźniaka. Nadto zarzucił, iż projektant nie odniósł się w projekcie do ławy wspólnej dla ścian sąsiadujących budynku po dociążeniu jej nadbudowaną częścią. Wskazał, iż w jego ocenie przedłożone dokumenty w toku postępowania tj. opinia biegłego sądowego - rzeczoznawcy oraz załączony protokół sporządzony przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego jednoznacznie potwierdzają naruszenie jego działki przez inwestora dotychczasową zabudową, co winny potwierdzić organy orzekające w tej sprawie. Bez znaczenia dla tej sprawy pozostaje także okoliczność, czy wystąpi on do sądu powszechnego z powództwem o odszkodowanie za zajęcie jego działki.

J.S. ustosunkowując się do wniesionego odwołania wyjaśnił w piśmie z dnia 5 grudnia 2010 r., iż jego budynek przy "[...]" w O. został zrealizowany w stanie surowym w 1977 r. bez naruszenia granic działki sąsiedniej, na dowód czego przedstawi postanowienie Sądu Rejonowego w O. w sprawie sygn. akt "[...]" kończące sprawę o naruszenie posiadania z wniosku K.B. poprzedniej właścicielki sąsiedniej działki. Podał, że postępowanie sądowe nie wykazało przekroczenia granic w zakresie posadowienia nowowybudowanego domu. Po tej dacie inwestor nie wykonywał żadnych robót w tym rzekomego dobudowania ścianki grubości 12 cm, powodującej przekroczenie granic. Ściana graniczna wykonana została w 1977 r. o grubości 38 cm - suporex + cegła. Podał, iż do 1990 r. zarzut wybudowania dodatkowej ściany o grubości 12 cm w sytuacji zwaśnionych stron - rodziny p. B. jest absurdalny. Inwestor podał, że do dnia dzisiejszego ogrodzenie rozgraniczające działki istnieje i jest możliwość sprawdzenia czy nastąpiło przesunięcie granic, jak twierdzi odwołujący się.

W piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r. S.R. uzupełnił wniesione odwołanie zarzucając, iż projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych w art. 34 prawa budowlanego, gdyż brak jest przekrojów pokazujących styk projektowanego budynku z jego budynkiem, brak sprawdzenia ławy pod ścianą przylegającą do jego budynku po jej wybudowaniu o dwie kondygnacje, gdyż jej dodatkowe obciążenie będzie wpływało negatywnie na konstrukcję jego budynku oraz brak jest inwentaryzacji przez konstruktora odsadzki ławy fundamentowej pod jego segmentem.

Wojewoda decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że segment przy "[...]" w O. został wybudowany wcześniej niż udzielono pozwolenia na budowę segmentu przy ul. "[...]" i p. S.R. będąc kierownikiem budowy swojego segmentu na etapie jego budowy nie sygnalizował faktu przekroczenia granic przez budynek, do którego się dobudował. Wskazano, iż wyjaśnienie kwestii przekroczenia, bądź też nie granic pomiędzy działkami musi być poprzedzone pomiarami geodezyjnymi. Bez względu jednak na ich wynik, w przypadku faktycznego przekroczenia granicy może zostać wprowadzona regulacja wynikająca z art. 151 Kodeksu cywilnego. Stosownie zaś do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z pisma Prezydenta Miasta z dnia 6 kwietnia 2010 r. wynika, iż z treści mapy zasadniczej wskazanych nieruchomości nie wynika aby budynek inwestora przekraczał granicę działki nr "[...]", nie ma zatem podstaw do kwestionowania złożonego w tej sprawie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutów dotyczących projektu budowlanego wyjaśniono, iż na skutek zmiany ustawy Prawo budowlane i uchylenia jej art. 35 ust. 2 organ architektoniczno - budowlany nie posiada już uprawnienia do badania zgodności z prawem projektu architektoniczno - budowlanego. Za rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiada wyłącznie projektant posiadający stosowne uprawnienia. Badanie projektu odnosi się jedynie do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W tej sprawie nie zaistniała jakakolwiek niezgodność w tym zakresie zatem orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Na tę decyzję S.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie zarzucając jej naruszenie prawa. Wskazał, iż niestarannie zapoznał się organ z jego dowodami oraz nieprawidłowo zinterpretował przepisy Prawa budowlanego. Po raz kolejny postawił zarzut fałszywego oświadczenia złożonego przez inwestora odnośnie prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż świadomie zajął część jego działki dobudowując po 1977 r. ścianę docieplającą jego wcześniej zbudowany dom. Zarzucił, iż projekt został wykonany z naruszeniem ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r., gdyż nie spełnia wymogów bezpieczeństwa konstrukcji. Projektant nie odniósł się do ławy fundamentowej wspólnej dla ścian sąsiadujących budynków po jej dociążeniu. W jego ocenie dociążenie to będzie wpływało negatywnie na stan konstrukcji jego segmentu. Poprzez brak uwzględnienia oddziaływania nadbudowywanej części na jego budynek naruszono jego uzasadnione interesy. Nie zawarto w projekcie niezbędnych rozwiązań technicznych ukazujących zasady nawiązania do przylegającego jego segmentu. Brak jest także badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu. Brak jest wymiarowania wysokościowego charakterystycznych elementów budynku, brak rysunków przekrojów obiektu budowlanego niezbędnych do wyjaśnienia formy architektonicznej budynku. W ocenie skarżącego, jeżeli braki te nie zostaną usunięte przed ich realizacją to grozi to katastrofą budowlaną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Podkreślił, że za przyjęte w projekcie rozwiązania konstrukcyjne w pełni odpowiedzialność ponosi projektant legitymujący się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Inwestor – J.S. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011 r. wniósł o oddalenie skargi po raz kolejny podnosząc, iż zarzut złożenia przez niego fałszywego oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie został przez skarżącego poparty żadnym materiałem dowodowym pomimo wskazania procedury przez organ. Zarzucił, iż skarżący będąc w 1991 r. kierownikiem budowy swojego segmentu dokonał jego geodezyjnego wytyczenia nie zgłaszając nikomu żadnych nieprawidłowości. Poza tym w 1997 r. aktem notarialnym przejął grunt pod segmentem od Spółdzielni "[...]" nie zgłaszając żadnych nieprawidłowości w zakresie granic działki. Podniósł, iż działania sąsiada użytkującego nielegalnie segment przy ul. "[...]" w O. - bez decyzji zezwalającej na użytkowanie, zmierzają jedynie do blokowania jego inwestycji nie znajdując żadnych racjonalnych podstaw. Zarzucił, iż S.R. nie posiada żadnych uprawnień do weryfikacji projektu budowlanego. Odnośnie zarzutu braku oceny wspólnej ławy fundamentowej wyjaśnił, iż w projekcie zostało jednoznacznie wskazane, które ławy fundamentowe należy wzmocnić, co zostało poparte stosownymi wyliczeniami konstruktora aby zapewnić bezpieczeństwo konstrukcji jego budynku oraz budynku sąsiedniego. W kwestii wysokości budynku wyjaśnił, że została ona wskazana w projekcie na niezbędnych rysunkach oraz nawiązuje do wysokości istniejącej zabudowy. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wykonania badań geologiczno-inżynierskich wskazał, że decydujący głos w tej sprawie posiada projektant, który określa czy takie badania z uwagi na rodzaj i wielkość inwestycji oraz specyfikę gruntu muszą być przeprowadzone, zaś ostatecznie rozstrzyga o tym organ udzielający pozwolenia. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż w tej kwestii decydujące znaczenie ma żądanie właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Na skutek wniosku S.R. postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 63/11) referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa.).

Uwzględniając stan faktyczny będący podstawą dla podjętego rozstrzygnięcia przez organy administracji w tej sprawie oraz istniejący stan prawny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rzeczonej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" zatwierdzającą na wniosek J.S. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę skrajnego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w O. przy "[...]" na terenie działki nr "[...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Jak wynika z opisu technicznego do projektu planowana inwestycja polega na rozbudowie o trójkondygnacyjną klatkę schodową od strony zachodniej oraz o nadbudowę o dwie kondygnacje jedną mieszkalną + poddasze nieużytkowe dotychczasowego budynku mieszkalnego, przy czym powierzchnia zabudowy stanowi łącznie 110,8 m² co stanowi część istniejącą 78,5 m² oraz projektowaną rozbudowę o pow. 32,3 m². Z opisu wynika także, iż całkowita wysokość projektowanej zabudowy stanowi 12 m, przy czym pochyłość oraz układ połaci dachowych projektowanej nadbudowy jest analogiczna do istniejącej i przylegającej do rozbudowywanego budynku zabudowy szeregowej.

Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z nadesłanych akt sprawy inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr "[...]" obręb "[...]" m. O., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr "[...]", na której ma być prowadzona rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej. Poza sporem w tej sprawie pozostaje okoliczność, iż inwestor J.S. posiada prawo do dysponowania działką o nr "[...]", którego nie kwestionuje skarżący. Podnosi on jedynie, że inwestor w tej sprawie złożył fałszywe oświadczenie, bowiem istniejący budynek posadowiony został częściowo na jego działce o nr "[...]", o czym świadczyć ma protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z przeprowadzonej w dniu 12 marca 2003 r. wizji lokalnej na nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. "[...]" oraz opinia biegłego sądowego z dnia 6 października 2005 r. opracowana na zlecenie Komendy Miejskiej Policji w O. w kwestii ustalenia, czy w wyniku wadliwego wykonania budynku mieszkalnego przy ul. "[...]" w O. istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców tego budynku oraz budynku sąsiadującego przy "[...]".

Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, które podziela Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1814/04, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "inwestor składa, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Weryfikacja takiego oświadczenia nie należy do kompetencji organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę". Wprawdzie, jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2006 r. sygn. VII SA/Wa 1602/05, dostępne w CBOSA "organ architektoniczno - budowlany, rozpatrując wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, może zakwestionować treść oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jedynie wówczas, gdy posiada informacje świadczące o nieprawdziwości tego oświadczenia".

W rzeczonej sprawie prawidłowo organy architektoniczno - budowlane orzekły, iż skarżący nie zakwestionował skutecznie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - działka nr "[...]", bowiem wskazane dowody nie świadczą o nieprawidłowości złożonego oświadczenia. Wprawdzie skarżący zarzucił złożonemu oświadczeniu fałszywość, gdyż w jego ocenie istniejący dam w skrajnej zabudowie szeregowej narusza granice jego działki o nr "[...]" częściowo ją zajmując, jednakże nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że takie oświadczenie zostało złożone fałszywie. Po pierwsze fakt taki nie został stwierdzony przez uprawniony organ, skarżący nie wystąpił w tym zakresie do właściwej miejscowo prokuratury, jak również nie zostało wydane przez sąd powszechny jakiekolwiek orzeczenie stwierdzające fakt fałszywego złożenia oświadczenia przez inwestora. W ocenie skarżącego dokumentami potwierdzającymi fakt przekroczenia przez istniejący budynek inwestora granic jego działki potwierdza protokół sporządzony w dniu 12 marca 2003 r. przez PINB dla miasta O. z przeprowadzonej wizji lokalnej na nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. "[...]", w trakcie której dokonano odkrywki ścian sąsiadujących budynków przy ul. "[...]" i "[...]", których wykonanie przedstawiono na szkicu. Ze szkicu wynika, iż ściana budynku przy ul. "[...]" posiada szerokość 25, a ściana przy "[...]" 12 + 25 bez wskazania jednostki pomiaru. Słusznie organy na takiej podstawie stwierdziły brak podstaw do uznania, że odkrywka ta potwierdza fakt przekroczenia granic działki skarżącego przez istniejący budynek inwestora. Także kolejny dowód z załączonej kserokopii opinii biegłego nie zawiera takiej informacji, gdyż w treści tej opinii biegły nie dokonał stwierdzenia naruszenia granic pomiędzy działkami inwestora i skarżącego.

Prawidłowo zatem w oparciu o te dowody oraz jednoznaczne stanowisko organu prowadzącego Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. wyrażone w piśmie z dnia 6 kwietnia 2010 r. , iż z załączonej dokumentacji geodezyjnej - sporządzenie aktualnej mapy zasadniczej działki "[...]" służącej do celów projektowych - przekazanej przez uprawnionego geodetę Z.S., organy orzekające w sprawie uznały, że z treści mapy zasadniczej nie wynika aby budynek inwestora zlokalizowany na działce nr "[...]" przekraczał granice działki o nr "[...]".

Powyższy zarzut należało zatem w oparciu o przedstawione argumenty i dowody uznać za niezasadny.

Odnośnie kolejnych zarzutów skargi dotyczących wadliwie sporządzonego projektu budowlanego, gdyż w ocenie strony skarżącej nie zawiera on wszystkich niezbędny elementów i rozwiązań wskazać należy za organami orzekającymi w tej sprawie, iż w wyniku zmiany art. 35 prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymogami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 940/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Po 658/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 972/09, dostępne CBOSA).

Jak wskazano w powołanych wyżej wyrokach organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnienia do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, bowiem odpowiada za to odpowiednio projektant i osoba sprawdzająca projekt.

Stosownie do zarzutu skarżącego przedłożony projekt budowlany narusza §11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresy i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133, ze zm) dalej zwanego: rozporządzeniem w sprawie projektu budowlanego z uwagi na brak wymiarowania wysokościowego charakterystycznych elementów budynku wyjaśnić pozostaje, iż zgodnie z powołanym § 11 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość i długość. Wbrew podniesionemu zarzutowi załączony projekt techniczny w części dotyczącej opisu technicznego wskazane elementy zawiera tj. określenie przeznaczenia rozbudowywanego obiektu budowlanego istniejącego segmentu budynku mieszkalnego ze wskazaniem, iż rozbudowa dotyczy trójkondygnacyjnej klatki schodowej od strony zachodniej zaś nadbudowa dwóch kondygnacji użytkowych bryły głównej budynku, z czego jedna stanowić będzie kondygnację mieszkalną, druga poddasze nieużytkowe. Wskazano charakterystyczne parametry techniczne tj. kubaturę, zestawienie powierzchni istniejącej i w rozbudowie, wysokość projektowanej nadbudowy.

Także zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia dotyczący określenia formy architektonicznej i funkcji obiektu budowlanego, sposób jego dostosowania do krajobrazu i otaczającej zabudowy oraz sposób spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 (prawa budowlanego) nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno opis techniczny jak i opis konstrukcyjny jednoznacznie wskazuje na formę architektoniczną jaki i na funkcję obiektu rozbudowywanego i nadbudowywanego.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący braku rysunków przekroju obiektu niezbędnego do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu wynikający z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem z powołanego przepisu wynika, iż część rysunkowa winna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu, w tym widok dachu lub pokrycia oraz przekroje. Takie rzuty charakterystycznych poziomów obiektu, wbrew twierdzeniom skargi, zostały w projekcie przedstawione i dotyczą przyziemia, piętra, II piętra oraz więźby, dachu i elewacji. Odnośnie argumentu barku przedstawienia rozwiązań budowlano konstrukcyjnych obiektu i jego powiązania z podłożem oraz przyległym jego segmentem wyjaśnić pozostaje, iż taki wymóg, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia w sprawie projektu dotyczy jedynie obiektu liniowego, przy czym rozporządzenie to nie definiuje na swoje potrzeby tegoż pojęcia. Stosownie zatem do wykładni systemowej w tym przypadku należy znaczenia pojęcia obiektu liniowego poszukiwać w ustawie Prawo budowlane, które to pojęcie zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 3a. Z treści tego przepisu nie wynika aby przez obiekt liniowy można było uznać budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, a co za tym idzie aby można było skutecznie postawić zarzut braku takiego przedstawienia rozwiązań, o których mowa w § 12 ust. 2 pkt 2 lit. b w odniesieniu do przedstawionego projektu budowlanego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Odnośnie kolejnego zarzutu dotyczącego braku oceny aktualnych warunków geologiczno-inżynierskich oraz braku stanu posadowienia obiektu budowlanego wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisu nie sposób z jego treści wywieść bezwzględnego obowiązku przedstawienia przez inwestora takich wyników badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu. W każdym bowiem przypadku to do organu wydającego pozwolenie na budowę należy ocena czy w konkretnej sprawie istnieją takie potrzeby aby zażądać wskazanych wyżej badań. Zatem o konieczności takich badań nie może przesądzić żądanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, gdy planowana inwestycja dla której o pozwolenie na budowę wystąpiono dotyczy jedynie powiększenia kubatury istniejącego budynku mieszkalnego o dwie kondygnacje o łącznej powierzchni nadbudowy wynoszącej 32,3m².

W tym miejscu wskazać należy także, iż odnośnie twierdzeń skarżącego dotyczących braku wskazania i obliczenia występujących naprężeń na ławy fundamentowe w tym wspólną, które w związku z planowaną rozbudową zostaną dodatkowo dociążone wyjaśnienia wymaga okoliczność, iż opis konstrukcyjny stanowiący część składową projektu takie niezbędne wyliczenia obciążeń fundamentów zawiera i brak jest podstaw do twierdzenia braku takich wyliczeń i narażenia budynku skarżącego w związku z planowaną nadbudową.

Reasumując w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, jak również prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, zaś uzasadnienie skarżonej decyzji spełnia wymagania przewidziane w art. 107 § 1 i 3 Kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 tej ustawy Sąd orzekł o przyznaniu od Skarby Państwa na rzecz adwokata A.T. ustanowionego w ramach prawa pomocy koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 240 zł powiększonej o należy podatek VAT.