Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 973/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18, art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), w wyniku rozpatrzenia zażalenia Z. G. (dalej: "skarżący", "strona", "zobowiązany") uchylił w całości postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS", "organ I instancji" lub "organ egzekucyjny") z [...] września 2017 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Przedmiotem postanowienia organu I instancji było umorzenie prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wskazał art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "kpa") oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201; dalej: "upea").

Przedmiotowe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik US wskazał, iż prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego, na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. (po sprostowaniu), w kwocie [...]zł. Podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego była decyzja Naczelnika US z [...] października 2013 r. W celu realizacji ww. należności, [...] grudnia 2013 r. wystosował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Organ rentowy odebrał ww. zawiadomienie [...] grudnia 2013 r., natomiast strona wraz z odpisem tytułu wykonawczego [...] stycznia 2014 r. Wierzyciel – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. pismem z dnia [...] maja 2014 r. poinformował organ egzekucyjny, iż na poczet należności objętych powyższym tytułem wykonawczym zaliczono nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia [...] sierpnia 2007r. i [...] sierpnia 2007r. Organ I instancji wskazał jednocześnie, iż koszty egzekucyjne powstałe wskutek dokonanych czynności zostały wyegzekwowane w całości w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wskazał, iż w związku z brakiem wymagalności zobowiązań objętych tytułem wykonawczym, o którym mowa postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 upea podlega umorzeniu.

Postanowieniem z [...] września 2017r. Naczelnik US, w świetle treści art. 59 § 3

w związku z art. 59 § 1 pkt 2 upea umorzył zatem postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] uznając, że zobowiązanie objęte ww. tytułem wykonawczym nie jest wymagalne. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostało bowiem wyegzekwowane w całości.

W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości

i orzeczenie co do istoty, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia: art. 124 § 2 kpa, poprzez dokonanie rozstrzygnięcia na podstawie niewłaściwej okoliczności faktycznej, tj. poprzez przyjęcie, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone wskutek wyegzekwowania należności pieniężnej oraz opłat egzekucyjnych, gdy tymczasem postępowanie to podlega umorzeniu z uwagi na utratę aktualności tytułu wykonawczego, na podstawie którego postępowanie to zostało wszczęte, co miało istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie; art. 10 § 1 kpa, przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego

i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, który to przepis ma zastosowanie do postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z treścią art. 18 upea, a w konsekwencji powyższego również art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 kpa.

Dyrektor IAS, wydając zaskarżone postanowienie z [...] października 2017 r., na wstępie przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał przy tym, że dochodzona powyższym tytułem wykonawczym należność, postanowieniami z [...] maja 2014r. została w całości uregulowana poprzez zaliczenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz poprzez zaliczenie przekazanej przez organ rentowy [...] lutego 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. wpłat, o czym skarżący został poinformowany pismem

z [...] listopada 2016 r. Organ odwoławczy wskazał także, iż pismem z [...] maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż decyzja wymiarowa organu I instancji stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego została ostatecznie uchylona decyzją Dyrektora IAS z [...] grudnia 2016 r. w części dotyczącej określenia skarżącemu zobowiązania

w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. (w tej części organ odwoławczy określił to zobowiązanie w nowej wysokości), natomiast w pozostałym zakresie decyzja Naczelnika US została utrzymana w mocy. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu [...] stycznia 2017 r., co zdaniem pełnomocnika oznacza, że

z tym dniem prawidłowa decyzja podatkowa określająca wysokość zobowiązania w VAT za wskazane w niej miesiące stała się wykonalna. Decyzja wymiarowa organu

I instancji z dnia [...] października 2013 r. została bowiem uchylona, a zatem uchylenie decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, czyli jej wyeliminowanie

z obrotu prawnego oznacza, że tytuł wykonawczy stracił na aktualności i zachodzi konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku (art. 59 § 1 pkt 2 upea). Wskazał też, iż w ocenie skarżącego uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. i zmniejszenie zobowiązania o kwotę [...]zł oznacza, że powyższa kwota nigdy nie stanowiła zobowiązania podatkowego i nigdy nie były należne odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy dodał, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowana w art. 59 upea ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Dla umorzenia postępowania musi się ziścić którakolwiek z przesłanek taksatywnie wymienionych w art. 59 § 1 upea. DIAS przywołał przy tym treść poglądów prawnych prezentowanych na tle tych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych (WSA w Łodzi z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/ Łd 1276/15; WSA w Kielcach z 3 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Ke 600/15 oraz NSA z 19 października 2012 r., sygn. akt II FSK 492/11).

Odnosząc się natomiast do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy zauważył, że zarówno na dzień złożenia wniosku skarżącego z [...] maja 2017 r., jak również na dzień wydania postanowienia organu I instancji postępowanie egzekucyjne nie toczyło się, gdyż należności objęte przedmiotowym w sprawie tytułem wykonawczym zostały

w całości wyegzekwowane [...] czerwca 2014 r. Dyrektor IAS stwierdził zatem, że cel egzekucji administracyjnej został osiągnięty i postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Dodał, że co prawda pojęcie postępowania egzekucyjnego jest pojęciem szerszym od pojęcia egzekucji administracyjnej (egzekucja administracyjna wchodzi

w skład postępowania egzekucyjnego) i postępowanie egzekucyjne kończy się dopiero wówczas, gdy dojdzie do zakończenia wszystkich czynności procesowych związanych

z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Jednakże za takie czynności nie można uznać podnoszonych w zażaleniu kwestii związanych z uchyleniem w części decyzji wymiarowej Naczelnika US, stanowiącej podstawę wystawienia w niniejszej sprawie tytułu wykonawczego i określenia w tej części zobowiązania podatkowego

w mniejszej wysokości, gdyż w ocenie organu odwoławczego czynności te dotyczą postępowania podatkowego i nie mają wpływu na zakończone postępowanie egzekucyjne. Ocena zgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie obejmuje oceny prawidłowości i zgodności z prawem decyzji na podstawie, której wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy. W tej mierze organ odwoławczy przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku

z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie II FSK 3020/12. Podkreślił również, iż przez cały okres trwania postępowania egzekucyjnego decyzja na podstawie, której wystawiono tytuł wykonawczy funkcjonowała w obrocie prawnym. Zdaniem Dyrektora IAS, nie wystąpiły zatem podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 upea, lecz organ I instancji winien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa. Tym samym zarzuty zażalenia organ odwoławczy w całości uznał za niezasadne, natomiast postanowienie organu I instancji jako wadliwe wyeliminował z obrotu prawnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, jednocześnie umarzając w całości prowadzone przed organem I instancji postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") wniósł skarżący. Występując o uchylenie postanowień organów obu instancji pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia:

- art. 61a § 1 kpa w związku z art. 18 oraz art. 59 upea poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie; Dyrektor IAS przyjął, że organ

I instancji winien był sprawę wywołaną wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego zakończyć odmową wszczęcia postępowania administracyjnego, uregulowaną w art. 61a § 1 kpa i uchylając postanowienie NUS orzekł jednocześnie

o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie. Tymczasem, art. 61a kpa nie może być w niniejszej sprawie zastosowany. Rozpatrywanie żądania zobowiązanego

o umorzenie prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego nie jest bowiem odrębną od prowadzonego postępowania egzekucyjnego sprawą administracyjną do rozstrzygnięcia, której na podstawie art. 18 upea stosuje się przepisy ogólnej procedury administracyjnej, dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 kpa) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a kpa). Przepis art. 61a § 1 kpa nie ma więc w niniejszej sprawie odpowiedniego zastosowania, bowiem wniosek składany przez zobowiązanego nie wszczyna "innego" postępowania, lecz jest wnioskiem składanym w toku postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji tego stanu rzeczy, Dyrektor IAS nie mógł w sprawie niniejszej zastosować art. 61a § 1 kpa;

- art. 59 § 1 upea, poprzez jego błędną wykładnię i jego niezastosowanie

w niniejszej sprawie wskutek przyjęcia, że zastosowanie efektywnych środków egzekucyjnych, ewentualnie wykonanie obowiązku poprzez zapłatę, które przyniosły pokrycie dochodzonych należności powoduje, że nie wydaje się postanowienia

o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i w konsekwencji tej błędnej wykładni niezastosowanie przepisów art. 59 § 1 upea. Tymczasem efektywne wyegzekwowanie należności publicznoprawnej nie powoduje, że gaśnie przedmiot postępowania, a zatem okoliczność ta nie wyłącza stosowania przepisów art. 59 § 1 upea, co miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, oraz art. 11 kpa.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż, uznając stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe należałoby przyjąć, że w przypadku wyegzekwowania należności publicznoprawnej wraz z kosztami egzekucyjnymi późniejsza kontrola decyzji podatkowej zakończona sukcesem dla strony, z punktu widzenia możliwości domagania się potwierdzenia zakończenia postępowania egzekucyjnego, jak też uzyskania w ten sposób swoistego "prejudykatu" w przedmiocie wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem, nie miałaby znaczenia, również obowiązek ciążący na organie egzekucyjnym z mocy art. 64c § 3 upea miałby charakter iluzoryczny. Co najmniej utrudnione byłoby bowiem dochodzenie realizacji tego obowiązku, który w drodze czynności materialno – technicznej winien być niezwłocznie przez organ wykonany, w przypadku konieczności prowadzenia kolejnego (odrębnego) postępowania w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika skarżącego, zaprezentowana przez Dyrektora IAS wykładnia stałaby więc w sprzeczności ze względami racjonalnymi.

Dodał, że uchylenie, jak w niniejszej sprawie decyzji wymiarowej w istotnej części powoduje, że tytuł wykonawczy stracił na aktualności.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie

z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Zaskarżeniem w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa o uchyleniu postanowienia organu I instancji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku skarżącego i umorzeniu postępowania prowadzonego w pierwszej instancji

w całości. Odmiennie od organu I instancji organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż na dzień wystąpienia z wnioskiem o jego umorzenie postępowanie egzekucyjne się nie toczyło. Zostało ono bowiem zakończone w wyniku wyegzekwowania [...] czerwca 2014 r. należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym, wskutek czego cel egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tego tytułu wykonawczego został osiągnięty i postępowanie egzekucyjne zostało zakończone.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. skarżący działaniem pełnomocnika wystąpił m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego wskazanego przez orzekające w sprawie organy. W żądaniu wniosku jego autor wskazał jako podstawę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego art. 59 § 1 pkt 3 upea. Z uzasadnienia wniosku wynika zaś, iż jego autor podstawę umorzenia postępowania upatruje w art. 59 § 1 pkt 2 upea, podnosząc, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2013 r., będąca podstawą prawną tytułu wykonawczego została ostatecznie uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. (doręczoną w dniu

[...] stycznia 2017 r.) w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego

w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. w kwocie [...] zł i zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. zostało określone

w kwocie [...] zł, w pozostałej części decyzja Naczelnika US została utrzymana w mocy. Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, uchylenie decyzji w związku, z którą wystawiono tytuł wykonawczy, oznacza konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku.

W tym miejscu wskazać należy, że z treści art. 59 § 1 upea wynika,

iż postępowanie egzekucyjne umarza się w wypadku stwierdzenia wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tej jednostce redakcyjnej przesłanek (punkty od 1 do 10). Umorzenie postępowania jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu. Brzmienie tego przepisu wskazuje jednocześnie na to, iż umorzenie postępowania jest możliwe, gdy postępowanie to jest w toku, przy jednoczesnym wystąpieniu choćby jednej z wymienionych w § 1 przesłanek, stanowiących przeszkodę do jego prowadzenia, co sprawia, iż postępowanie to nie powinno się dalej toczyć. Tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 upea jest możliwe od momentu jego wszczęcia do chwili jego zakończenia, bowiem poza okresem wyznaczonym tymi zdarzeniami nie można mówić o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Zauważyć jednocześnie należy, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określają sposób postępowania wierzycieli

w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2 upea oraz prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2 upea (art. 1 pkt 1 i 2 upea). Zgodnie z art. 7 § 2 upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z powyższego wynika zatem, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2 upea, którego osiągnięcie kończy postępowanie egzekucyjne. Należy przy tym pamiętać, że pojęcie postępowanie egzekucyjne jest terminem szerszym, niż stosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 upea, prowadzących bezpośrednio do zaspokojenia wierzyciela. W toku postępowania egzekucyjnego mogą być bowiem przez dłużnika wykorzystywane środki ochrony, takie jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 upea), czy skarga na czynność egzekucyjną (art. 54 § 1 upea), które jako reakcja odpowiednio - na wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego mają miejsce już po zaistnieniu tych zdarzeń.

Ocena prawidłowości stanowiska organu odwoławczego w niniejszej sprawie wymaga ustalenia, czy wniosek o umorzenie postępowania z dnia 7 maja 2017 r. został złożony po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, czy też w jego toku.

Z akt egzekucyjnych wynika, iż tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. został dłużnikowi doręczony w dniu [...] grudnia 2013 r. (oryginał tytułu wykonawczego w aktach egzekucyjnych dołączonych do sprawy VIII SA/Wa 971/17 tut. Sądu). Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. (doręczonym skarżącemu w dniu

[...] stycznia 2014 r.), skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział

w R. dokonano zajęcia świadczenia wypłacanego skarżącemu przez ten organ rentowy. Z niekwestionowanych ustaleń organu odwoławczego wynika, iż w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego należność objęta ww. tytułem została uregulowana poprzez zaliczenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym skarżący został poinformowany postanowieniami o zaliczeniu nadpłaty z dnia [...] maja 2014 r.: nr [...], nr [...]i [...]oraz poprzez zaliczenie wpłaty przekazanej przez organ rentowy w dniach: [...] lutego 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 2014 r. i [...] czerwca 2014 r., o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] listopada 2016 r. W aktach egzekucyjnych znajduje się pismo (potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia) Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] maja 2014 r., z którego wynika brak zaległości w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. (doręczonym organowi rentowemu i skarżącemu w dniu [...] lipca 2014 r.) organ egzekucyjny zawiadomił ZUS O. w R. oraz skarżącego o uchyleniu zajęcia. Z akt egzekucyjnych, jak i twierdzeń skarżącego nie wynika, aby po dniu [...] lipca 2014 r. były podejmowane jakiekolwiek czynności procesowe, czy toczyły się postępowania w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w odniesieniu do spornego tytułu wykonawczego. Toczyło się postępowanie podatkowe (wymiarowe), albowiem decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2013 r., której postanowieniem z dnia

[...] grudnia 2013 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, i która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który toczyło się postępowanie egzekucyjne, będące przedmiotem niniejszego postępowania, została zaskarżona. Jak wynika z niekwestionowanych przez strony okoliczności postępowanie wymiarowe zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r., którą to decyzją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]października 2013 r. została uchylona w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. w kwocie [...]zł i za ten miesiąc określono zobowiązanie podatkowe w ww. podatku

w kwocie [...] zł, w pozostałej części ww. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. została utrzymana w mocy. Wniosek z dnia [...] maja 2017r. dotyczy zaś nie postępowania wymiarowego, ale postępowania egzekucyjnego, które przed datą jego złożenia wobec uiszczenia należności objętych tytułem wykonawczym, o którym mowa, zostało zakończone. W tej sytuacji, w ocenie Sądu brak było podstaw do rozstrzygania w przedmiocie tego wniosku na podstawie art. 59 § 1 upea. Przepis ten, jak wskazano powyżej obejmuje swoim zakresem jedynie czas trwania postępowania egzekucyjnego, które w okolicznościach niniejszej sprawy zakończyło się wskutek realizacji tytułu wykonawczego przed dniem złożenia wniosku o jego umorzenie (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013r. w sprawie sygn. akt II FSK 2269/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Bk 774/17 – dostępne w internecie). Zasadne w tej sytuacji było wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż organ I instancji wadliwie uznał, że wyegzekwowanie obowiązku objętego wystawionym w sprawie tytułem wykonawczym powoduje konieczność wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea. Przeciwnie postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji

w okolicznościach niniejszej sprawy było bezprzedmiotowe. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 59 § 1 upea, Sąd uznał za niezasadne. Jednocześnie organ odwoławczy trafnie uznał, iż organ egzekucyjny nie miał podstaw do umorzenia postępowania, ale winien odmówić jego wszczęcia zgodnie z art. 61a § 1 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sytuacji gdy strona domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego, które się nie toczy, gdyż zostało wcześniej zakończone zachodzą okoliczności do zastosowania art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 18 upea (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ke 600/15 – dostępny w internecie).

Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy prawidłowe określenie zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. nastąpiło po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, w którego toku doszło do uiszczenia/wyegzekwowania w całości kwot określonych uchyloną następnie decyzją

z dnia [...] października 2013 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi. W sytuacji ostatecznego określenia zobowiązania podatkowego w niższej wysokości niż określona pierwotnie w decyzji następnie uchylonej i w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o taką następnie uchyloną decyzję, i tym samym wyegzekwowania kwoty w wysokości wyższej niż należna prowadzi do powstania nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.). Powyższe nie daje jednak podstaw do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego, które się już nie toczy. Brak też jest podstaw do uznania za zasadną argumentację, prowadzącą do wniosku, iż jedynie w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego możliwe jest skuteczne dochodzenie zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych w oparciu o art. 64c § 3 upea. Z brzmienia tego przepisu nie wynika bowiem, iż dochodzenie zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych na tej podstawie uzależnione jest od wydania takiego rozstrzygnięcia. Wskazano w tym miejscu jedynie wszczęcie i prowadzenie egzekucji niezgodnie z prawem, co może wynikać także z innych orzeczeń, wydanych po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, nie wyłącznie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, które w sposób formalny przerywa toczące się postępowanie egzekucyjne, o ile zaistnieją ku temu przesłanki art. 59 § 1 upea.

Wbrew twierdzeniom skargi organy nie naruszyły art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 kpa. Uzasadnienie tego zarzutu, sprowadza się do wykazania utrudnień stawianych podatnikowi, które są postrzegane subiektywnie. Obiektywnie zaś nie stanowią o dopuszczeniu się przez orzekające w sprawie organy zarzucanych im naruszeń.

Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak

w wyroku.