Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1689/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  par. 1 pkt 1 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Krzysztof Kandut, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a. ) oraz art. 17, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.) po rozpoznaniu zażalenia J. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty z dnia 17 października 2018 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], obejmującego zaległą opłatę abonamentową rtv za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął wobec J. M. (dalej: zobowiązana, strona, skarżąca) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...] obejmującego zaległości w opłacie abonamentowej rtv za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, doręczając dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] r. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dłużniczki/ Zawiadomienie to strona odebrała w dniu [...] r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...].

W wyniku realizacji zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w dniu [...] r. wyegzekwowano kwotę w wysokości [...] zł, w tym [...] zł należności głównej, [...] zł odsetek za zwłokę, 11,60 zł kosztów upomnienia oraz [...] zł kosztów egzekucji.

Na to postępowanie egzekucyjne zobowiązana w dniu 17 października 2018 r. złożyła zarzuty z tego samego dnia, podnosząc nieistnienie obowiązku, a w związku z tym niedopuszczalność egzekucji oraz brak uprzedniego doręczenia prawidłowego upomnienia.

W piśmie tym poinformowała, iż ok. września 2008 r. w placówce pocztowej w P. przy ul. [...] [...] dokonała zgłoszenia - wyrejestrowania odbiornika rtv, w związku z wymeldowaniem się z dotychczasowego miejsca zamieszkania tj. ul. [...] [...] w P.

Dodała, że wysłane przez Pocztę Polską upomnienie nie zostało własnoręcznie podpisane przez osobę upoważnioną, wobec czego nie posiada mocy prawnej.

Pismem z dnia [...] r. nr [...] organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela - Poczty Polskiej S.A. o stanowisko w sprawie zarzutów.

Postanowieniem Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy ostatecznym postanowieniem Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], wierzyciel uznał powyższe zarzuty za nieuzasadnione.

Wierzyciel odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku regulowania przez stronę opłat abonamentowych stwierdził, iż obowiązek, co do należności objętych tytułem wykonawczym o numerze [...] z dnia [...] r. istnieje, bowiem zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego na dane: uł. [...] [...], [...] P. Wydano jej wówczas książeczkę radiofoniczną, która służyła do wnoszenia opłat abonamentowych oraz stanowiła dowód potwierdzający dokonanie rejestracji.

Nadto wierzyciel nadmienił, że złożenie przez stronę w urzędzie pocztowym Odcinka "U" dotyczącego żądania wydania nowej książeczki opłat abonamentowych, jak również umieszczenie podpisu w miejscu przeznaczonym na podpis posiadacza odbiornika potwierdza, iż zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego oraz dokonywała opłat abonamentowych. Jak wynika z danych umieszczonych w systemie informatycznym, wpłaty były dokonywane przez stronę do lutego 2008 r.

Jednocześnie wierzyciel podał, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostało nadane przesyłką nierejestrowaną, gdyż rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie nakładało na Pocztę Polską wymogu prowadzenia rejestrów przedmiotowych przesyłek. Zatem Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia ww. zawiadomienia, gdyż prawodawca nie wprowadził wymogu, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu.

Podkreślono przy tym, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem, ani też decyzją wierzyciela. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Przesłanie zawiadomienia ma wyłącznie charakter informacyjny.

Wierzyciel dodał także, iż w sytuacji rzekomego nieotrzymania przedmiotowego zawiadomienia użytkownik dbający o swoje sprawy winien zgłosić ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia użytkowników odbiorników do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych.

Jednocześnie wierzyciel podkreślił, iż w przypadku zgłoszenia się abonenta, który zgubił, zniszczył lub z nieznanych przyczyn nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami wpłat, pracownik placówki pocztowej ma obowiązek ustalić numeru rachunku bankowego abonenta i przyjąć opłatę na standardowym blankiecie polecenia przelewu/wpłaty gotówki. Abonenci, którzy posiadają dostęp do Internetu, mogą za pomocy strony internetowej www.poczta-polska.pl ustalić swój numer rachunku bankowego, zawierający nadany indywidualny numer identyfikacyjny.

Wierzyciel wyjaśnił nadto, że abonent obowiązany jest powiadomić właściwą placówkę pocztową o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Jeśli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.

Wierzyciel zaakcentował, że w zarzutach, jak i w zażaleniu, strona nie przedstawiła dowodu na okoliczność zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w placówce pocztowej, a w dokumentacji Poczty Polskiej S.A. brak jest potwierdzenia dokonania przez zobowiązaną tych formalności.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia wierzyciel zauważył, że stosownie do brzmienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (dalej także u.o.a.), który obowiązuje od 9 października 2015 r., na podstawie danych zgromadzonych w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności ustalono aktualny adres zameldowania zobowiązanej i skierowano do niej upomnienie nr [...]. Upomnienie zostało wystawione na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. u.p.e.a. i odpowiadało wskazanym w ustawie wymaganiom. Upomnienie to zostało opatrzone pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis osoby upoważnionej do jego podpisania, a zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 990/15, zarówno zawiadomienie, jak i upomnienie, które informują o zaistniałym fakcie, mogą być opatrzone taką formą podpisu. Odbiór przedmiotowej korespondencji został potwierdzony przez stronę w dniu [...] r.

Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] oddalił zarzuty zobowiązanej z dnia 17 października 2018 r.

Organ egzekucyjny podkreślił, iż zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela wyrażone w postępowaniu w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku oraz niedoręczenia upomnienia jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W zażaleniu na to postanowienie zobowiązana wniosła o ponowne przeanalizowanie sprawy oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Podniosła, iż wierzyciel nie zastosował się do art. 6, art. 7, art. 12 oraz art. 77 k.p.a. Poczta Polska podczas prowadzonego postępowania windykacyjnego działała sprzecznie z obowiązującymi przepisami, prowadziła sprawę nierzetelnie i przewlekle.

Strona podkreśliła, że istotą sprawy jest zbadanie, czy istnieje obowiązek z tytułu opłaty za zarejestrowany odbiornik rtv i jednocześnie stwierdziła, że z przesłanych przez wierzyciela dokumentów nie wynika, że ten warunek jest spełniony.

Strona podniosła, że ujawniony przez wierzyciela dowód w postaci duplikatu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiornikówradiofonicznych/telewizyjnych z dnia [...] r. nie spełnia wymagań określonych w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, gdyż wysłane zawiadomienie nie zawiera prawidłowego adresu zarejestrowania odbiornika rtv oraz nie zostało jej dostarczone w ustawowym terminie (tj. do dnia 13 grudnia 2002 r.), zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi na adres zamieszkania czy zarejestrowania odbiornika rtv, wobec czego nie mogła w sposób prawidłowy i zgodny z prawem zareagować.

Ponadto oświadczyła, że nigdy nie mieszkała, nie była zameldowana oraz nie zarejestrowała odbiornika rtv pod adresem: P., ul. [...] [...].

Dalej zarzuciła, że wierzyciel nie posiada żadnego dowodu zarejestrowania przez nią odbiornika rtv, zgodnego z obowiązującymi przepisami prawnymi i "nie udowodnił istnienia obowiązku opłacenia abonamentu rtv związanego z odbiornikiem zarejestrowanym na adresie [...] [...]". Strona we wrześniu 2008 r. w związku ze sprzedażą mieszkania dokonała w Urzędzie Pocztowym w P. zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami wyrejestrowania odbiornika rtv. Dowód wyrejestrowania przechowywała ponad 5 lat, a udając się w bieżącym roku do Urzędu Pocztowego w P. w celu uzyskania dowodu wyrejestrowania odbiornika rtv, otrzymała informację, iż Poczta Polska S.A. przetrzymuje takie dokumenty przez okres 5 lat.

Nadto strona ponownie wyraziła wątpliwość co do prawidłowości doręczenia jej upomnienia przez wierzyciela. Nie kwestionując upoważnienia osoby podpisanej pod pismem, ani też faktu doręczenia korespondencji, podkreśliła, iż ustawodawca w żadnym przepisie prawa nie nadał uprawnień operatorowi publicznemu do stosowania mechanicznego podpisu.

Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia.

Na wstępie zacytował treść art. 33 § 1 u.p.e.a., który zawiera zamknięty katalog zarzutów, jakie można wnieść na postępowanie egzekucyjne i podał, że zobowiązana podniosła nieistnienie egzekwowanego obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc zgłosiła zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów z tym, że co do zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Wiążący charakter stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów pozbawia zatem organ egzekucyjny możliwości samodzielnego decydowania w ich sprawie, nakazując tym samym jego zaaprobowanie we własnym rozstrzygnięciu.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, zgodnie z opisanymi wymogami, otrzymał ostateczne postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. nr [...], uznające zarzuty za nieuzasadnione. Stanowisko to jest dla organu egzekucyjnego wiążące, zważywszy, że strona zgłosiła zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

A jak wyjaśnił wierzyciel w swoim ostatecznym orzeczeniu z dnia [...] r. nr [...], rejestracja odbiorników rtv została dokonana na nazwisko zobowiązanej, po tej rejestracji została wydana książeczka opłat rtv stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników rtv, służąca do dokonywania opłat abonamentu rtv. Każda zmiana, w tym zaprzestanie użytkowania odbiorników rtv, winna być potwierdzona niezwłocznie w formie dopełnienia formalności w urzędzie pocztowym poprzez przedłożenie stosownego formularza informującego o zmianie danych abonenta, w tym także zmianie miejsca jego zamieszkania, miejsca używania odbiorników lub fakcie całkowitego zaprzestania ich używania.

W dokumentacji Poczty Polskiej S.A. brak jest jednak potwierdzenia wyrejestrowania przez stronę odbiorników rtv, również abonentka nie przedstawiła dowodu dopełnienia takich formalności, a to oznacza, że nadal jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych.

Skoro zobowiązana nie przedstawiła wspomnianych dowodów, to zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny.

Nadto zauważono, że w razie nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownik odbiornika rtv winien zgłosić ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Nieotrzymanie tego zawiadomienia nie upoważnia użytkownika odbiornika do zaprzestania uiszczania abonamentu.

Wierzyciel podkreślił, iż w przypadku zgłoszenia się abonenta, który zagubił, zniszczył lub z nieznanych przyczyn nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami wpłat, pracownik placówki pocztowej ma obowiązek ustalenia numeru rachunku bankowego abonenta i przyjąć opłatę na standardowym blankiecie polecenia przelewu/wpłaty gotówki. Numer wspomnianego rachunku bankowego, zawierający nadany indywidualny numer identyfikacyjny, można także ustalić za pomocą strony internetowej www.poczta-polska.pl.

Nietrafny jest również zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, gdyż zobowiązana nie kwestionuje odbioru przesyłki zawierającej upomnienie, co potwierdziła wprost w zażaleniu. Ponadto w aktach sprawy znajduje się dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 21 lutego 2019 r. z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający odbiór tego upomnienia przez stronę w dniu [...] r.

Dodatkowo, jak podkreślił organ nadzoru, wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] r. odniósł się do wątpliwości zobowiązanej dotyczących "stosowania mechanicznego podpisu" wyjaśniając, iż "upomnienia do abonentów sygnowane są pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis Pani G. S., Kierownika Wydziału Abonamentu rtv. Stosowana pieczątka zawiera imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby upoważnionej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Połskiej S.A. do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Powyższy fakt nie ma żadnego wpływu na treść oraz ważność opatrzonego nią dokumentu."

Opisane wyżej stanowisko wierzyciela wiązało organ egzekucyjny oraz organ nadzoru, wobec czego stwierdzono, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Argumenty zażalenia, dotyczące w zasadzie stanowiska wierzyciela, pozostają zatem bez wpływu na tę konstatację.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca na wstępie podniosła, że "w toku prowadzonych dotychczas postępowań żaden z organów administracji publicznej nie orzekł ustalając stan faktyczny a wierzyciel dodatkowo zastosował błędną wykładnię prawa". Podtrzymała zatem wniesione zarzuty oraz wniosła o przedstawienie przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w Warszawie dowodu w postaci dokumentu zgodnego z prawem, z którego wynikałoby, iż posiada odbiornik RTV, w szczególności z zaznaczeniem miejsca jego posiadania oraz dokonania przez stronę czynności prawnej, tj. rejestracji tego odbiornika w tym miejscu, co wiąże się z ustawowym obowiązkiem wnoszenia opłaty abonamentowej RTV za ww. okres.

Dalej zarzuciła, że wierzyciel nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu nieistnienia obowiązku, pomijając ustalenie stanu faktycznego istnienia obowiązku wnoszenia opłaty z tytułu posiadania zarejestrowanego odbiornika RTV. Dla zaistnienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych posiadacz odbiornika RTV, musi dokonać czynności prawnej, tj. rejestracji zgodnej z obowiązującymi w danym czasie przepisami. Windykacja dotyczy okresu od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. W tym okresie oraz w grudniu 2012 r. skarżąca nie dokonała rejestracji odbiornika RTV, w związku z czym nie istnieje obowiązek uiszczenia z tego tytułu żadnej opłaty.

Strona przyznała, że wprawdzie posiadała kiedyś odbiornik RTV (zarejestrowany na adresie: P. ul. [...] [...]), ale we wrześniu 2008 r., w związku ze sprzedażą mieszkania pod tym adresem wyrejestrowała odbiornik RTV w Urzędzie Pocztowym w P. przy ul. [...] [...], zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami oraz uregulowała wszystkie należności. Dowód wyrejestrowania przechowywała ponad 5 lat. W tym czasie ani razu nie otrzymała jakiejkolwiek korespondencji w sprawie tego odbiornika. Nie była również prowadzona żadna windykacja z tego tytułu, co dało stronie poczucie pewności, iż dopełniła wszelkich obowiązków prawnych związanych z prawidłowym wyrejestrowaniem ww. odbiornika RTV ze wspomnianego wyżej adresu. Przez tyle lat organ był bezczynny, a przecież prawo zobowiązuje wierzyciela do przeprowadzania sprawnej windykacji.

Skarżąca niedawno, robiąc porządki, po upływie wielu lat, wyrzuciła wszelkie dokumenty związane z tamtym miejscem zamieszkania, m. in. rozliczenia ze spółdzielnią mieszkaniową, umowę i rezygnację z telewizji kablowej oraz dowód wyrejestrowania odbiornika RTV. Nie do pomyślenia było bowiem dla niej, że mimo nie posiadania odbiornika, musi dalej za niego płacić.

Z żadnych przepisów nie wynika, iż jest bezterminowo zobowiązana do przechowywania dokumentów (dowodu) wyrejestrowania odbiornika RTV (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Go 341/17). Podobnie wypowiedział się WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 744/17, stwierdzając, że "skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni (zastosowanie znajdują tu przepisy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej) to nie sposób wymagać od strony, aby taki dokument przechowywała bezterminowo".

Dalej skarżąca podniosła, że dopiero po prawie 10 latach w wyniku pomyłki urzędniczej zostało jej przesłane upomnienie o posiadanych zaległościach, czym również odebrano stronie prawo do obrony. Wierzyciel przez wiele lat pozostawał w bezczynności, a przy prawidłowej windykacji opłat z tytułu abonamentu RTV w latach 2008 - 2017 zgodnie ze stosownymi przepisami, skarżąca miałaby możliwość udowodnienia swoich racji. Strona udała się w bieżącym roku do ww. placówki Urzędu Pocztowego w P. celem uzyskania dowodu wyrejestrowania swojego odbiornika RTV, gdzie otrzymała informację, iż Poczta Polska S.A. przechowuje takie dokumenty przez okres 5 lat. Po otrzymaniu upomnienia strona wysłała w dniu 20 kwietnia 2018 r. do Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w B. pismo o wydanie z akt odpisów dokumentów, na podstawie których wystawiono wezwanie do zapłaty oraz wyjaśniła, iż wyrejestrowała odbiornik RTV ok. września 2008 r. w placówce pocztowej. Zamiast odpowiedzi zajęto stronie środki do życia na koncie. Skarżąca złożyła reklamację, ale odpowiedź uzyskała dopiero w wyniku złożonych zarzutów, co świadczy o tym, że Pocztę Polską S.A. nie obowiązują przepisy k.p.a., a od strony żąda się przestrzegania terminów.

Dalej strona podniosła, że wierzyciel nie wykazał, iż skarżąca posiada zarejestrowany odbiornik RTV.

Odnosząc się do twierdzenia wierzyciela, że wywiązał się z ustawowego obowiązku zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego RTV dotychczasowym użytkownikom zarejestrowanych odbiorników RTV na podstawie imiennych książeczek opłat abonamentowych RTV, strona wskazała na treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., nr 187 poz. 1342). Określa on, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej, niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. W ocenie skarżącej ujawniony przez wierzyciela dowód w postaci duplikatu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia [...] r. nie spełnia wymagań określonych w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, gdyż wysłane zawiadomienie nie zawiera prawidłowego adresu zarejestrowania odbiornika RTV oraz nie zostało doręczone w ustawowym terminie, tj. do dnia 13 grudnia 2008 r., zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi na adres zamieszkania czy zarejestrowania odbiornika RTV. Skarżąca oświadczyła, że: "nigdy nie zamieszkiwałam, nie byłam zameldowana oraz nie zarejestrowałam odbiornika RTV na adresie: ul. [...] [...]

w P., jak twierdzi wierzyciel", a "przyglądając się ponownie przedstawionemu duplikatowi, zauważyłam w górnym lewym rogu dziwne stwierdzenie: kontakt w godz. i niżej tel. Wygląda to tak jakby ktoś na szybko uzupełniał jakiś wzór zapominając uzupełnić dane placówki w T.". Skarżąca stwierdziła także, iż "domniemywam, że w dniu [...] r. Pani I. F. była pracownikiem ww. placówki urzędu pocztowego i mogła tego dnia dokonać stosownego podpisu dokumentu oraz Poczta Polska posiada dowód nadania tego pisma zgodnie z informacją z duplikatu (prawy górny róg) czyli data i miejsce nadania: r w (...), czyli właściwie kiedy?"

Wobec powyższego strona podniosła, że przedstawionego dokumentu pod żadnym względem nie można uznać jako dowodu w sprawie.

Z uwagi na niedoręczenie stronie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na właściwy adres, strona nie mogła w sposób prawidłowy i zgodny z prawem zareagować. Poczta Polska odebrała jej w ten sposób konstytucyjne prawo do obrony i okazania stosownego dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV.

Wierzyciel nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionego zarzutu. Na przedstawionych przez Pocztę Polską kserokopiach m.in. odcinka U książeczki radiofonicznej [...] widnieje adres [...] [...], a nie adres na który zastało wystawione ww. zawiadomienie.

Strona ponownie udała się do placówki pocztowej w P. przy ul. [...] [...], gdzie podając swoje dane, PESEL i dowód osobisty, nie otrzymała informacji o zarejestrowanym odbiorniku. Dopiero po wyjaśnieniu całej sytuacji udało się odnaleźć numer identyfikacyjny abonenta rzekomo przypisany do skarżącej, aczkolwiek pracownik poczty zdziwił się, bo nie widniał przy nim żaden adres odbiornika.

Skarżąca z systemu informatycznego Poczty Polskiej nie może przedstawić tego dowodu, dlatego wniosła wyżej o przedstawienie go przez wierzyciela.

Nadto strona zarzuciła, że organ nadzoru wydając zaskarżone postanowienie nie zastosował się do art. 7 k.p.a. i nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, nie stanął na straży praworządności, a jednocześnie stwierdził nieprawdę. W uzasadnieniu postanowienia wykazał zaprzeczenie wywodu strony otrzymanego w zażaleniu z dnia 16.09.2019 r., tj. stwierdził, iż "Pani J. M. podkreśla (...) czy istnieje obowiązek (...) opłaty (...) i jednocześnie stwierdza, że z przesłanych przez Wierzyciela dokumentów wynika, że ten warunek jest spełniony. Tymczasem strona w zażaleniu stwierdziła, iż "z przesłanych dokumentów przez wierzycie nie jest spełniony ten warunek".

W konkluzji skarżąca stwierdziła, że wierzyciel nie posiada żadnego dowodu zarejestrowania odbiornika zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Stronie nie przesłano bowiem prawidłowego zawiadomienia określonego w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, a zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia wszystkie dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej RTV utraciły moc prawną. Strona nie dokonała natomiast rejestracji odbiornika RTV w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2018 r.

Tym samym nie udowodniono istnienia obowiązku opłacenia abonamentu RTV związanego z odbiornikiem zarejestrowanym pod adresem: ul. [...] [...] w P.

Wobec powyższej argumentacji strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia [...] r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącej na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], obejmującego zaległą opłatę abonamentową rtv za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r.

W tym miejscu należy też wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, gdyż mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki w tym zakresie jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza, że wypowiedź wierzyciela była w niniejszej sprawie wiążąca dla organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru.

Tak zakreśloną kontrolę rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W niniejszej sprawie wierzyciel uznał zarzuty zobowiązanej dotyczące nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) oraz niedoręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) za niezasadne, o czym orzekł w postanowieniu Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy ostatecznym postanowieniem Poczty Polskiej S.A Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...].

Zagadnienie dotyczące zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych było już wielokrotnie rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, m.in. w wyrokach z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13, z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14 oraz sygn. akt I SA/Gl 697/14, z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 650/14, z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt 481/15, z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1372/16, a także z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 188/19 (wszystkie dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia. gov.pl).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w tych orzeczeniach poglądy, w związku z czym posłuży się przedstawioną w nich argumentacją.

Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników RTV jest aktualnie ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Wskazanie podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia Sąd połączy z prezentacją fragmentu wywodów zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. o sygn. akt K 24/08 (Lex nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, ust. 3, ust. 5 i ust. 6 u.o.a. - dotyczących charakteru uiszczania opłat abonamentowych.

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska S.A., co wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2188 z późn. zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika do 31 grudnia 2013 r. normowało rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342 – dalej rozporządzenie z 2007 r.), zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany - na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej - w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika - § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika był "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 rozporządzenia z 2007 r.). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zauważyć należy, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. poz. 1676 – dalej rozporządzenie z 2013 r.) indywidualne numery identyfikacyjne użytkownika wydane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów zachowują ważność.

Przepis art. 7 u.o.a. zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska S.A., a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i ust. 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 u.o.a.).

Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości, jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 u.o.a.).

Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF, jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet, jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym.

Zdaniem skarżącej, zarzut nieistnienia obowiązku jest zasadny m.in. z uwagi na nieprzedstawienie dowodu doręczenia stronie na właściwy adres informacji o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Na tę okoliczność zobowiązana powołała się w zażaleniu na postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. oraz w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. podnosząc w nich, że zawiadomienie to opatrzono adresem: P., ul. [...] [...], podczas, gdy odbiornik był zarejestrowany pod adresem P., ul. [...] [...], pod którym strona dawniej zamieszkiwała i skąd we wrześniu 2008 r. wyrejestrowała odbiornik RTV. Niedoręczenie tej przesyłki uniemożliwiło stronie przedłożenie dowodu wyrejestrowania odbiornika (które miało miejsce ok. września 2008 r.) w okresie, w którym strona dowodem tym dysponowała (po wielu latach od tego zdarzenia wyrzuciła ten dokument, pozostając w przekonaniu, że nie będzie on już przydatny).

Wierzyciel wskazywał natomiast na zarejestrowanie przez stronę odbiornika telewizyjnego, na potwierdzenie czego wydana została książeczka radiofoniczna [...]

o nr [...], później stronie wydano kolejną książeczkę o nr [...] (potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia okładki pierwszej z wymienionych książeczek oraz odcinka "U" dotyczącego nowo wydanej książeczki znajduje się w aktach sprawy). Do akt dołączono także potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wystawionego na podstawie danych przechowywanych w systemie duplikatu Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego J. M. - użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, zarejestrowanemu według imiennej książeczki abonamentowej nr [...], t.j. numeru [...] podpisanego przez pracownika operatora publicznego z datą [...] r. Duplikat ten nie zawiera natomiast – jak podniesiono w skardze – daty nadania i wskazuje adres strony: P., ul. [...] [...] (odbiornik był zarejestrowany pod adresem P., ul. [...] [...]).

Wspomniany indywidualny numer abonenta: [...] został natomiast podany w upomnieniu doręczonym stronie w dniu [...] r.

Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w pełni zasadne. Wskazać należy, że w ocenie Sądu, zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I GSK 837/18 oraz z dnia 9 stycznia 2020, sygn. akt II FSK 429/18).

Odniesienie się do kwestii dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14 oraz z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 696/18). Stanowisko to w pełni potwierdził NSA m.in. w wyroku z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I GSK 1806/18.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

Z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2007 r. nie wynika obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, jak również przepisy te z tego obowiązku nie zwalniają. Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Przy czym należy podkreślić, że ustawa nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści bądź formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy, ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Skład orzekający podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, zaaprobowane w wyroku NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1226/18. W swoich wywodach Sąd ten stwierdził nadto, że ustawa o opłatach abonamentowych statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie traktować jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu rejestracji odbiornika. Zatem to niejako w interesie posiadacza odbiornika RTV jest uzyskanie tego numeru. Wspomniany numer bowiem identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Z powyższych wywodów wynika zatem, że wspomniane zawiadomienie pełni rolę informacyjną.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że podniesiony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej rtv nie był zasadny.

Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut niedoręczenia prawidłowego upomnienia. Podkreślenia na wstępie wymaga, że strona przyznała, iż upomnienie zostało jej doręczone. Okoliczność ta jest także wykazana poprzez znajdujący się w aktach sprawy wydruk dokumentu elektronicznego dokonanego w dniu [...] r. z systemu Poczty Polskiej S.A. Zarzut strony dotyczył bowiem wyłącznie tego, że upomnienie to "nie zostało własnoręcznie podpisane przez osobę upoważnioną, wobec czego nie można uznać, iż została zachowana forma pisemna czynności prawnej i wskutek czego upomnienie nie posiada mocy prawnej".

Odpierając ten zarzut wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] r. stwierdził, że "upomnienia do abonentów sygnowane są pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis Pani G. S., Kierownika Wydziału Abonamentu rtv. Stosowana pieczątka zawiera imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby upoważnionej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Powyższy fakt nie ma żadnego wpływu na treść oraz ważność opatrzonego nią dokumentu". Aprobując to stanowisko stwierdzić należy, że – jak wskazano m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 990/15 - że sporny podpis mógł mieć podpis mógł mieć formę "mechanicznego odtworzenia", skoro upomnienie informuje o zaistniałym fakcie. W tym zakresie prawo nie wyklucza tej formy składania podpisu.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.