Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1286/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] ("Skarżąca") jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ( "Komendant Wojewódzki" ) z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] ( "Komendant Miejski" ) z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w Stacji PKP [...], opisanych protokołem z dnia 17 grudnia 1996 r., ustalono, że dworzec nie posiada urządzeń do usuwania dymu. Zgodnie z wymaganiami ówczesnych, przepisów jak i nadal obowiązujących w podziemnej kondygnacji budynku, w której znajduje się pomieszczenie przeznaczone dla ponad 100 osób, oraz budowli podziemnej z takim pomieszczeniem, należy zastosować rozwiązania techniczno-budowlane zapewniające usuwanie dymu z tego pomieszczenia i z dróg ewakuacyjnych.

W tym zakresie wydano decyzję administracyjną Nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r., nakładającą na Skarżącą obowiązek wyposażenia tunelu peronów dworca [...] oraz dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz dworca w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych.

W dniach 22-23 listopada 2017 r., na terenie dworca, upoważnieni przedstawiciele Komendanta Miejskiego, przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej, które zostały opisane w protokole ustaleń w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 23 listopada 2017 r.

Kontrola organu I instancji przeprowadzona została w związku z rozstrzygnięciami zawartymi w postanowieniach Organu II znak [...] z dnia [...].10.2016 r, znak [...] z dnia [...].10.2016 r., znak [...] z dnia [...].10.2016 r., znak [...] z dnia [...].10.2016 r., wydanymi w związku z zażaleniami Skarżącej na postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Komendant Wojewódzki stwierdził, że organ I instancji wydając postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia dopuścił się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego polegających na naruszeniu art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a." ), tj. nie zawarł w postanowieniu uzasadnienia faktycznego oraz prawnego.

Organ I instancji w tym stanie faktycznym dokonał oceny obecnego stanu realizacji egzekwowanych obowiązków wskazanych w wydanych już tytułach wykonawczych, upomnienia i decyzji administracyjnych, z uwzględnieniem argumentacji Komendanta Wojewódzkiego.

W wyniku tej oceny stwierdzono m.in., iż obowiązek dot. wyposażenia tunelu peronów Dworca "[...]" oraz dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz dworca w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych, wynikający z decyzji

Nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r., wydanej przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] oraz upomnienia Nr [...] z dnia [...].06.2001 r., nie został wykonany.

Biorąc pod uwagę powyższe Organ I instancji wydał postanowienie znak [...] z dnia [...].01.2018 r., nakładające na Skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 20. 000 zł.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie.

Komendant Wojewódzki postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego z dnia [...].01.2018 r., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu postanowienia, organ odwoławczy wskazał, że wszczęte w stosunku do Skarżącej postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania obowiązków wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej ówczesnego Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] stycznia 1997 r., jak również wydanego w następstwie tej decyzji upomnienia administracyjnego. Organ Odwoławczy nie dopatrzył się uchybień proceduralnych i merytorycznych w postępowaniu organu pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji administracyjnej oraz wydanego w następstwie tej decyzji upomnienia administracyjnego, jak również przy wydaniu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz tytułu wykonawczego. Wskazał, że wydanie zaskarżonego postanowienia zostało poprzedzone dokonaną przez Komendanta Miejskiego wnikliwą analizą stanu realizacji obowiązków i ich wpływu na bezpieczeństwo pożarowe obiektu.

Komendant Wojewódzki ocenił, że wymiar nałożonej grzywny w wysokości 20.000 zł, jest adekwatny do zachowania podmiotu zobowiązanego, który w sposób rażący unika wykonania nałożonych na niego obowiązków, mających na celu poprawę warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie. Zdaniem organu odwoławczego, wymiar ten nie może być oceniony jako rażąco krzywdzący czy mogący wpłynąć na kondycję finansową podmiotu zobowiązanego.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie nie zawiera konkretnych zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia Komendanta Miejskiego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a jedynie odnosi się do prowadzonego równolegle postępowania przed sądami administracyjnymi.

Nałożona grzywna jest zdaniem organu na obecnym etapie postępowania jedynym możliwym sposobem zobligowania podmiotu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo obiektu i przebywających w nim osób, do podjęcia zdecydowanych działań zmierzających do wyeliminowania nieprawidłowości stanowiących o naruszeniu podstawowych zasad bezpieczeństwa pożarowego, a dotychczasowe postępowanie Komendanta Miejskiego wykazało bezskuteczność działania organu w trybie administracyjnym, prowadzonym przez okres ponad 21 lat.

Na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła Skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania egzekucyjnego, tj. art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie treści postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2016 r. ([...]) wyrażającego pozytywną opinię na temat realizacji zaleceń odnośnie do dworca kolejowego [...] wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w II etapie tj. do końca 2020 r., a wobec tego nieuwzględnienie odroczenia realizacji obowiązku wynikającego z egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z tym, iż obowiązek egzekwowany przy pomocy wydanego postanowienia jest na dzień dzisiejszy niewykonalny ze względu na to, iż w okresie trwania postępowania o wpis zabytku do rejestru zabrania się prowadzenia jakichkolwiek prac mogących prowadzić do naruszenia jego substancji.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że prowadziła prace modernizacyjne dworca kolejowego [...] w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku dworca. Prace wykonywane były m.in. na podstawie Ekspertyzy stanu ochrony przeciwpożarowej dworca z września 2014 r., Wskazała, że po rozpatrzeniu ww. ekspertyzy w dniu 10.12.2014 r., Komendant Wojewódzki wydał postanowienie [...], w którym wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono to w przepisach techniczno – budowlanych, wskazując dodatkowe warunki:

1. Zapewnienia wentylacji pożarowej tunelu linii średnicowej dalekobieżnej oraz podmiejskiej przy ich planowanej modernizacji, zintegrowanej i współdziałającej z istniejącymi i projektowanymi systemami wentylacji pożarowej na stacjach [...] oraz [...].

2. Dokonania stosownych prób potwierdzających skuteczność przyjętego systemu oddymiania hali peronów dworca z uwzględnieniem zastosowanego systemu integracyjnego, umożliwiającego sterowanie automatyczne i ręczne urządzeniami ppoż.

Skarżąca wskazała, że w dniu 16.03.2016 r. Komendant Wojewódzki pozytywnie zaopiniował możliwość realizacji zaleceń wynikających z postanowienia w czterech etapach:

Etap I - w obszarze hali głównej dworca kolejowego [...] - zrealizowano Etap II - Część 1) galeria zachodnia, dojścia do WKD [...], część galerii północnej dworca kolejowego [...] - zrealizowano

Część 2) galerie handlowe dworca kolejowego [...] (pozostały zakres) w terminie do 31.12.2020 r.

Oczywistym jest więc, iż Skarżąca do końca 2020 roku miała termin na wykonanie decyzji egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem.

Ponadto Skarżąca podniosła, że nie ma podstaw prawnych, aby obowiązki wynikające z decyzji [...] z dnia [...] stycznia 1997r. wykonać, bowiem w dniu [...] marca 2018r. [...] Konserwator Zabytków wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku Dworca [...] wraz z częścią podziemną.

Skarżąca wskazując na zapis art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, podniosła, że nie może wykonać egzekwowanych obowiązków, bo ich realizacja naruszałaby zakaz ustanowiony w art. 10a wspomnianej ustawy, poprzez konieczność dokonania naruszeń substancji budynku dworca, a to powoduje, iż prowadzenie egzekucji i wydawanie postanowień w trakcie jej prowadzenia jest bezprzedmiotowe.

Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]

z dnia [...].01.2018 r. znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Na wstępie należy podkreślić, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, badaniu podlega wyłącznie zgodność tego postanowienia z prawem. W ramach tego postępowania nie podlega natomiast kontroli i ponownemu badaniu sprawa administracyjna, zakończona wydaniem decyzji, z której wynikają obowiązki podlegające egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., który stanowi o braku uprawnienia badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Wskazać w tym miejscu należy, że nie jest zasadne powoływanie się przez Skarżącą na przepis art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego ze stosownym pouczeniem (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Są one środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w początkowym etapie postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy natomiast weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia. Zarzuty, uruchamiają inny tryb postępowania określony w art. 34 i nast. u.p.e.a., natomiast Skarżąca w rozpoznawanej sprawie, skorzystała z możliwości wniesienia zażalenia.

W ocenie Sądu postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś wydanie przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne.

W świetle art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Może być ona nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak też osoby prawne ( art. 120 § 1 u.p.e.a.), tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Na podstawie art. 121 § 1 u.p.e.a., grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 50 000 zł w stosunku do osób prawnych i jednostek nie posiadających osobowości prawnej.

Stosownie do art. 121 § 3 u.p.e.a., grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć 200 000 zł w stosunku do osób prawnych i jednostek nie posiadających osobowości prawnej.

Nałożona na Skarżącą grzywna, spełnia powyższe wymogi.

Kontrolowane postanowienie spełnia przesłanki określone w art. 122 § 1 i 2 oraz zawiera pouczenia określone w art. 122 § 3 u.p.e.a.

Wybór środka egzekucyjnego został dokonany przez organ w sposób uwzględniający zasadę stosowania środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Organ poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, mógł zastosować przewidziane w art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze polegające na zleceniu innej osobie wykonania za zobowiązanego egzekwowanego obowiązku na jego koszt. Ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej dolegliwy, pociąga bowiem za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. Natomiast, zgodnie z art. 125 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Mogą także w przypadku wykonania obowiązku, podlegać zwrotowi w wysokości 75 % lub w całości (art. 126 u.p.e.a.). Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia powoduje tylko powstanie po stronie zobowiązanego zagrożenia wyegzekwowania kwoty określonej w postanowieniu, ale wyłącznie w przypadku dalszego niewykonywania przezeń nałożonego obowiązku. Natomiast wykonanie zastępcze pociąga za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej (tj. wiążące się ze ściągnięciem kwoty wykonania zastępczego - art. 128 § 2 u.p.e.a.).

Wydanie wobec Skarżącej kontrolowanego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest konsekwencją tego, że nie wywiązała się ona przez ponad 21 lat z obowiązków nałożonych decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r., wydaną przez ówczesnego Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Obowiązki wskazane w tej decyzji, nie zostały przez Skarżącą wykonane.

Niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia odroczenia do 2020 roku obowiązku wynikającego z egzekwowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji.

W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje argumentację organu.

Organ wskazał, że opracowana przez Skarżącą (w związku z planowaną modernizacją obiektu) "Ekspertyza stanu ochrony przeciwpożarowej", dotyczy całego budynku dworca. W ekspertyzie określono szereg występujących niezgodności dotyczących zarówno przepisów przeciwpożarowych jak i warunków techniczno-budowlanych, które nie podlegają egzekwowaniu w ramach działań kontrolno-rozpoznawczych prowadzonych w budynkach istniejących. W przedmiotowej ekspertyzie nie uwzględniono również obowiązków wskazanych w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym, dot. m.in. sprawności instalacji i urządzeń przeciwpożarowych.

Organ ustalił, co potwierdzone zostało przez Skarżącą, że obowiązki wskazane w postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z dnia [...].02.2014 r. zatwierdzające opracowaną ekspertyzę, nie zostały zrealizowane w całości.

Nadto, nie zrealizowano w całości założeń zawartych w ekspertyzie dotyczących wyposażenia dworca w system sygnalizacji pożarowej oraz dźwiękowy system ostrzegawczy.

W piśmie z dnia 16.03.2016 r. [...] Komendant Wojewódzki zgodził się na etapowanie prac określonych w ekspertyzie, nie mniej jednak powyższa zgoda nie jest równoznaczna ze zgodą na zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. II OSK 3375/14 opublikowany w CBOSA).

Komendant Wojewódzki nie określił w swoim postanowieniu konkretnych terminów (dat) na wykonanie poszczególnych etapów zaproponowanych przez Skarżącą. Prowadzone postępowanie przez organ I instancji nie zostało uchylone lub zmienione, a zgoda na etapowanie prac nie jest związana z dotychczas prowadzonym i niezależnym postępowaniem administracyjnym i egzekucyjnym przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej [...].

W ślad za zgodą na etapowanie prac, do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej nie wpłynął ponowny wniosek, wraz z ekspertyzą techniczną, sporządzoną na podstawie § 2 ust. 3a. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w celu uzgodnienia rozwiązań zamiennych. W obrocie prawnym nie funkcjonuje drugie postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego, sankcjonujące poszczególne terminy i etapy.

Ponadto samo wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego postanowienia, w myśl § 2 ust. 2 lub 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia Skarżącej jedynie zrealizowanie decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek poprzez wykonanie rozwiązań poprawiających stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie w sposób inny w stosunku do określonych w treści decyzji obowiązków, co do zasady uzgodnienie tych rozwiązań, nie określa terminu ich realizacji - nie stanowi o określeniu terminu realizacji obowiązku, w myśl art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego. Intencją uzgodnień rozwiązań zamiennych jest bowiem akceptacja docelowego stanu zabezpieczenia przeciwpożarowego konkretnego budynku.

Odnosząc się pozytywnie do wniosku o etapowanie Komendant Wojewódzki, umożliwił tym samym Skarżącej wystąpienie do organu I instancji o zmianę decyzji administracyjnej w zakresie terminu, na podstawie przedstawionego przez stronę harmonogramu prac.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być (na zasadzie uznania administracyjnego) w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał. W myśl przywołanego przepisu Komendant Wojewódzki, jako organ II instancji, nie mógł wyrazić zgody na zmianę terminu realizacji obowiązku, wynikającej z decyzji Organu I instancji.

Ponadto zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. la ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 191 ze zm.) właściciel, zarządca lub podmiot realizujący zadania powierzone w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu - zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany między innymi przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice.

Wskazać także należy, że Skarżąca w żaden sposób nie udowodniła faktu realizacji zaleceń zaopiniowanych pozytywnie przez Komendanta Wojewódzkiego w dniu 16.03.2016 r.

Nie jest także zasadny zarzut dotyczący niewykonalności wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. obowiązków z uwagi na postępowanie w sprawie wpisania budynku dworca do rejestru zabytków, które zostało wszczęte w marcu 2018 r.

Zgodnie z treścią art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187, z późn. zm.), od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Zakaz ten dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie. Przepis nie ma natomiast zastosowania do zabytku służącego obronności i bezpieczeństwu państwa.

Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie wyegzekwowanie wynikających z decyzji obowiązków ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego i te wartości muszą mieć pierwszeństwo, zwłaszcza, że obiekt znajduje się w centrum miasta, obok dużej galerii handlowej i jest całą dobę użytkowany przez bardzo dużą liczbę osób. Brak realizacji obowiązków wynikających z decyzji w przypadku wystąpienia pożaru, w znacznym stopniu utrudniłby prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych oraz znacznie obniżyłby poziom bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie.

Podkreślić też należy, że nie jest przesądzone pozytywne zakończenie postępowania o wpis dworca do rejestru zabytków.

Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji stało w sprzeczności z art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wątpliwym jest zdaniem Sądu, by obowiązki wynikające z decyzji r [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. a polegające na obowiązku wyposażenia tunelu peronów dworca [...] oraz dróg ewakuacyjnych prowadzących na zewnątrz dworca w urządzenia do usuwania dymów i gazów pożarowych, mogły naruszać substancję budynku lub prowadzić do zmiany jego wyglądu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę.