Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 704/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 58 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. (K.) na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu 5 sierpnia 2011 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga H. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...].

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając z upoważniania Ministra Finansów, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność, albowiem nie została wyczerpana przewidziana przepisami prawa, dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, droga odwoławcza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 cytowanego artykułu stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. tj. m. in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, jest jej poprzedzenie wezwaniem organu, który wydał zaskarżoną interpretację do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania, umożliwia zaskarżenie interpretacji do sądu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony i to pomimo faktu, że stosowne pouczenie w tymże zakresie zostało zawarte w zaskarżonej interpretacji. Pismo z dnia 30 czerwca 2011 r. albowiem, które wpłynęło do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 6 lipca 2011 r., na skutek wezwania H. K. przez tenże organ o sprecyzowanie jego treści, zakwalifikowane zostało jako skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Z akt sprawy wynika zatem, że strona wniosła skargę, bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, zaniechanie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, oznacza niespełnienie warunku wniesienia skargi w tej sprawie, a w konsekwencji czyni ją niedopuszczalną.

Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.