Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 615/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 2 i  par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Z.T. na rozkaz personalny Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Z. T. kwestionując fakt nie wypłacenia mu pozostałej kwoty [...] wynagrodzenia za okres przebywania w [...] oraz zarzucając, iż otrzymane świadectwo pracy nie odpowiada stanowi prawnemu, zwrócił się Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wnosząc o wypłatę pozostałej części wynagrodzenia za okres [...] od [...] r. oraz wydanie świadectwa pracy za okres uwzględniający okresy, o których mowa w art. 16 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).

W odpowiedzi Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. pismem z dnia [...] r. wyjaśnił, iż zgłoszone roszczenie jest nieuzasadnione. Obowiązujący w dacie zwolnienia Z. T. ze służby przepis art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej PRL stanowił, że funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie tego zawieszenia w razie uchylenia zawieszania w czynnościach służbowych. Z uwagi na fakt zawieszenia w czynnościach służbowych do chwili zwolnienia ze służby nie było podstaw do wypłaty zawieszonej części uposażenia. Podkreślił także, że po upływie [...] lat, które minęły od daty wymagalności tego roszczenia, należy nadto uznać je za przedawnione.

Odnośnie żądania wydania świadectwa pracy za okres uwzględniający okresy, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW (...) wyjaśnił, że powyższa regulacja dotyczy zaliczania wskazanego okresu do wysługi emerytalnej, a nie do okresu służby w Policji (MO). Zgodnie z powyższym przepisem okresy [...] zalicza się do wysługi emerytalnej funkcjonariusza w przypadku jego [...] albo [...], w tym także [...]. Dlatego też nie ma podstaw by wskazany przez zainteresowanego okres mógł być zaliczony do okresu służby w Milicji Obywatelskiej, a tym samym nie może być uwidoczniony w świadectwie służby, które potwierdza jedynie faktyczny okres pełnienia służby w tych organach. W związku zaś z faktem, iż zainteresowany nie posiada prawa do emerytury policyjnej (milicyjnej), nie ma więc podstaw do zaliczenia okresu odbywania [...] do wysługi emerytalnej.

Niezadowolony z otrzymanej informacji, Z. T. pismem z dnia [...] r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, że wobec treści art. 52 § 3 i § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest to konieczne i niezbędne dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niniejszym pismem wezwał więc Komendanta do doręczenia mu decyzji (rozkazu personalnego) nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych z K. z dnia [...] r. wraz z uzasadnieniem.

W odpowiedzi Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej w K. pismem z dnia [...] r., wyjaśnił, iż we wcześniejszej korespondencji błędnie i nieprecyzyjnie podano, iż Z. T. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych, podczas kiedy w rzeczywistości wymieniony rozkaz miał jedynie charakter porządkowy, informujący o fakcie wydalenia ze służby mocą rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. ministra Spraw Wewnętrznych. Wyjaśnił nadto, że przedmiotowy rozkaz przeznaczony był wyłącznie do użytku wewnętrznego i nie stanowił decyzji w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wykazując niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy, Z. T. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze tej wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. dnia [...] r., mocą którego został zwolniony ze [...], uznając, że został on wydany niezgodnie z obowiązującym wówczas prawem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wnosząc o odrzucenie skargi wyjaśnił, iż z twierdzeniami skarżącego nie można się zgodzić, gdyż przedmiotowy rozkaz nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. miał jedynie charakter porządkowy, pozbawiony był natomiast jakiejkolwiek mocy decyzyjnej, informując jedynie o fakcie wydalenia Z. T. ze służby z dniem [...] r. mocą Rozkazu personalnego nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. Dodał ponadto, że przedmiotowy rozkaz nie stanowił decyzji w rozumieniu przepisów procedury administracyjnej. Dodał nadto, że sama data wydania tego rozkazu – [...] r. - wskazuje na jego sprawozdawczy charakter, potwierdzający zwolnienie w dniu [...] r.

W kolejnych pismach procesowych skarżący podtrzymując wniosek o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. dowodził, że jeśli przyjąć argumentację zaprezentowaną przez organ, to należy uważać, niż nadal pozostaje funkcjonariuszem Policji, natomiast przy założeniu, że rozkazem nr [...] Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia [...] r. w postępowaniu dyscyplinarnym został wydalony ze służby, zaś rozkaz z dnia [...] r. Szefa Urzędu Spraw Wewnętrznych potwierdził tylko w sposób porządkowy wcześniejszą decyzję , to należy uznać, iż jest on niezgodny z obowiązującym prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 3 § 2 tej ustawy sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zatem obowiązkiem skarżącego jest precyzyjne określenie przedmiotu zaskarżenia oraz wskazania wszystkich okoliczności sprawy. Sądy administracyjne nie orzekają bowiem abstrakcyjnie oceniając całokształt działalności danego organu administracyjnego, a badają zgodność z prawem konkretnego aktu lub czynności.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, jak wynika ze złożonej skargi, jest rozkaz personalny Nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] r., chociaż w pierwszym piśmie kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji jego roszczenie dotyczyło zupełnie innych kwestii.

Rozpatrując jednak żądanie skargi należy zauważyć, iż jego skarga jest bezzasadna. Skarżący sam przyznaje, że został zapoznany się z treścią wydanego w sprawie rozkazu (podaje tutaj datę [...] r.), zatem należy uznać, iż znał jego treść. Wynika to także z dalszych wywodów skargi, gdzie skarżący polemizuje z konkretnymi zapisami wydanych w sprawie dokumentów.

Można zatem wnosić, iż zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami mógł wnieść przewidziane prawem środki odwoławcze.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przyjmując zatem, że skarżący został zapoznany z treścią rozkazu w dniu [...] r., oczywistym jest, że ustawowy termin wniesienia skargi nie został zachowany.

Analiza dostępnych w sprawie dokumentów wykazała, iż wskutek nie wniesienia środków odwoławczych, jak również wobec upływu czasu, przedmiotowy rozkaz nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych stał się ostateczny. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest zasada trwałości decyzji administracyjnych ostatecznych.

Nie oznacza to wprawdzie, że decyzji takiej nie można zmienić, jednakże może to nastąpić w sytuacjach wyjątkowych i przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1).

Chcąc więc teraz wzruszyć taki rozkaz skarżący musiałby skorzystać z jednego z wymienionych środków nadzwyczajnych. Z dostępnych w aktach informacji wynika, że skarżący podjął już próbę by doprowadzić do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu, zakończoną jednak odmową stwierdzenia jego nieważności.

Innym sposobem wzruszenia takiej decyzji – rozkazu, jest wznowienie postępowania. Obecny skład orzekający nie przesądzając i nie oceniając podstaw ewentualnego wznowienia postępowania w tej sprawie, zobowiązany był do jednoznacznego stwierdzenia niedopuszczalności niniejszej skargi na rozkaz personalny Nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Sprawa Wewnętrznych w K. z dnia [...] r.

Na marginesie podkreślić jeszcze raz wypada, że postępowanie administracyjne przeprowadzone przed Komendantem Wojewódzkim Policji dotyczyło innych kwestii – pozostałej kwoty wynagrodzenia i wydania świadectwa, tym niemniej przedmiotem skargi był i w takim też zakresie orzekł Sąd w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze zaprezentowaną powyżej argumentację, z tych wszystkich powodów, skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 2 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu.