Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 67/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 23, ust. 3 art. 23 w zw. z art. 51, art. 51
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
article: art. 180, art. 187 i art. 191 art. 194 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 221 ust. 3 i 4, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 2 lit. b) oraz art. 31, art. 30 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 832/12 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. L. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 832/12, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. zmienił nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym z dnia 27 sierpnia 2007 r. w ten sposób, że wartość samochodu osobowego marki BMW M3 sprowadzonego ze Szwajcarii określono na kwotę 11.708,56 CHF, a wartość celną na kwotę 26.596 zł.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że wartość celna jest ustalana co do zasady na bazie wartości transakcyjnej czyli ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty (art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE, seria L, nr 302, s. 1, ze zm, dalej powoływanego jako WKC). Organy celne mogą jednak odstąpić od stosowania metody ceny transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość pojazdu stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC (art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny- Dz. Urz. WE, seria L, nr 253, ze zm.; dalej powoływanego jako RWKC).

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość pojazdu stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd. Wskazuje na to treść pisma szwajcarskich władz celnych z 23 września 2010 r., z którego wynika, że świadek M. K. na załączonej do protokołu przesłuchania liście samochodów potwierdził fakt, że wystawił rachunek dotyczący sprzedaży przedmiotowego pojazdu, nie podając jednak kwoty, za którą sprzedał przedmiotowy pojazd. Wątpliwości organów celnych wzbudziła również rażąca rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością pojazdu a cenami pojazdów używanych podawanymi przez katalogi branżowe. Według szwajcarskiego EurotaxGlass’s PW-CH nr 07/08 z 2007 r. cena samochodu tej samej marki, modelu i rocznika na rynku kraju eksportu wynosiła 41.700 CHF. Wartość ta, uwzględniając nawet korekty z tytułu uszkodzenia pojazdu jest kilkakrotnie wyższa (3,2 razy) od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości transakcyjnej.

Powołując się na wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej organ stwierdził, że jedyną dopuszczalną metodą ustalenia wartości celnej w przedmiotowej sprawie jest tzw. metoda ostatniej szansy (art. 31 ust. 1 WKC). Przy stosowaniu tej metody można oprzeć się na opiniach rzeczoznawców oraz na wyspecjalizowanych katalogach lub czasopismach, podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych.

Światowa Organizacja Celna zaleca zastosowanie w ramach metody ostatniej szansy, metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych, w oparciu o podobne pojazdy produkowane w innych krajach. Biegły rzeczoznawca powołany przez organ dokonał ustalenia wartości pojazdu w oparciu o cenę pojazdu podobnego do importowanego, wyprodukowanego poza Wspólnotą. Jako najbardziej zbliżony przyjęto pojazd marki Nissan 350 Z 3.5 wyprodukowany w 2004 r. w Japonii.

Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że organy celne należycie wykazały zasadność odstąpienia od metody wartości transakcyjnej, z uwagi na uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość pojazdu wynikająca z ceny uwidocznionej na przedłożonej umowie sprzedaży stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

W ocenie Sądu organ celny prawidłowo ustalił wstępnie wartość pojazdu w oparciu o katalog branżowy. Odwołanie się do katalogu służyło jedynie wstępnej weryfikacji wiarygodności wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym i nie stanowiło podstawy do ustalenia wartości ostatecznie przyjętej w decyzji. Uzyskane w ten sposób dane miały jedynie charakter porównawczy i stanowiły podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wartości celnej zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym.

Metoda ostatniej szansy (art. 31 WKC) zakłada ustalanie wartości celnej towaru na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z następującymi zasadami i przepisami ogólnymi: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów rozdziału 3 tytułu I WKC. W przypadku importu używanych samochodów, dostępne dane, o których mowa w art. 31 WKC, to według wytycznych wspomnianego Komitetu, między innymi informacje zawarte w branżowych katalogach motoryzacyjnych, a także opinie biegłych rzeczoznawców.

Podstawą ustalenia przez organy celne ostatecznej wartości celnej pojazdu była wycena rzeczoznawcy z dnia 11 czerwca 2012 r. Przy określaniu wartości pojazdu rzeczoznawca ustalił wartość rynkową pojazdu nieuszkodzonego na kwotę 109.500 zł, natomiast wartość rynkową brutto pojazdu uszkodzonego określił na 36.100 zł. Biegły bardzo dokładnie uzasadnił poczynione ustalenia. Wyjaśnił z jakiej przyczyny jako pojazd porównawczy przyjął samochód Nissan 350 Z. 3.5 wyprodukowany w Japonii. Biegły zmniejszył wartość pojazdu nieuszkodzonego w stosunku do wartości bazowej pojazdu marki Nissan (115.000 zł), stosując korekty wynikające z dokumentacji samochodu. Precyzyjnie także zostało uzasadnione zmniejszenie wartości pojazdu uszkodzonego ustalanej metodą stopnia uszkodzenia. Biegły wyczerpująco uzasadnił ustaloną wartość uszkodzonego pojazdu, uwzględniając wszystkie uszkodzenia pojazdu opisane w załączonej do zgłoszenia celnego opinii rzeczoznawcy M. M. oraz w protokole oględzin pojazdu przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych przyjmujących zgłoszenie celne.

Nie kwestionując ustaleń i wniosków zawartych w opinii biegłego rzeczoznawcy, Naczelnik Urzędu Celnego w L. dokonał korekty ustalonej przez biegłego wartości pojazdu, uwzględniając wartość cła, zwyczajowej marży, podatku akcyzowego oraz podatku VAT i decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił wartość celną importowanego pojazdu na kwotę 26.596 zł.

W ocenie Sądu organy celne prawidłowo określiły wartość celną importowanego pojazdu, zarówno opierając się na trafnej wykładni zastosowanych przepisów prawa, jak i prawidłowo ustalając istotne okoliczności stanu faktycznego sprawy.

Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi dotyczącymi postępowania dowodowego, z uwzględnieniem prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do trafnie ustalonego stanu faktycznego. Organy szczegółowo uzasadniły motywy swoich rozstrzygnięć, opierając się na wszechstronnie zebranym i rozważonym materiale dowodowym, nie naruszając granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: o.p/)

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. L., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:

I. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) to jest:

1) art. 145 § 1 ust. 1 lit c p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organy celne:

a) art. 122 o.p. poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego w celu ustalenia wartości transakcyjnej,

b) art. 187 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu w pełni stanu faktycznego i uchylaniu się od przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości transakcyjnej, tj. wartości na jaką Marc Kaiser wystawił rachunek dotyczący przedmiotowego pojazdu,

c) art. 191 w zw. z art. 180 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na pominięciu ceny transakcyjnej towaru oraz oparcie decyzji na dowodach sprzecznych z prawem,

d) art. 181a RWKC poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości i przyczyny pozwalające zakwestionować wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących określaniu wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej, dla której Sąd uznał za słuszne powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego po upływie 3 lat;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) to jest:

a) art. 221 ust. 3 WKC poprzez niezastosowanie,

b) art. 221 ust. 4 WKC poprzez niezastosowanie,

c) art. 29 ust. 1 WKC, poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy do ustalenia wartości celnej, z tego powodu, że w ocenie organów celnych istnieją "uzasadnione wątpliwości", co do faktycznej wartości pojazdu,

d) art. 30 ust. 2 lit. b WKC, poprzez odmowę jego zastosowania przez organy celne dla określenia wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego,

e) art. 31 w zw. z art. 30 ust. 1 WKC poprzez zastosowanie dla określenia wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego, metody "ostatniej szansy" z naruszeniem obligatoryjnej kolejności stosowania metod do określenia wartości celnej, ustalonej w art. 30 WKC.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia.

Wnoszący skargę kasacyjną w jej podstawach wskazał naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu natury procesowej należy wskazać, że z materiału dowodowego przekazanego w ramach pomocy prawnej przez szwajcarskie władze celne wynika, że świadek M. K. potwierdził fakt wystawienia dokumentu sprzedaży samochodu bez podania kwoty transakcji.

Zatem, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ celny, co następnie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, miał podstawy fatyczne do zweryfikowania zgłoszenia celnego. Zaistniały bowiem uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość pojazdu wynikająca z ceny uwidocznionej na umowie sprzedaży stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Podstawą takiego stanowiska była duża rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością celną pojazdu, a cenami tego rodzaju pojazdów na rynku kraju eksportu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające w tym zakresie nie narusza reguł obowiązujących w tym postępowaniu, a co za tym idzie za niezasadny należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów o.p. oraz postępowania sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji wypada wskazać, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm., dalej: Prawo celne) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 312/08, NSA wyraził pogląd, że zestawiając wynikające z treści art. 194 § 1 i 2 o.p. trzy główne przesłanki definiujące pojęcie dokumentu urzędowego z uregulowaniami zawartymi w Protokole dodatkowym w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (stanowiący integralną część umowy z dnia 22 lipca 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską; Dz. U. UE. L. 1997.169.77; Dz.U.UE-sp.02-8-306), należy dojść do wniosku, że pismo szwajcarskich władz celnych może stanowić dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Zatem za prawidłowe należało uznać włączenie do materiału sprawy dokumentów uzyskanych w ramach pomocy prawnej od władz celnych Szwajcarii, które jak się okazało miały kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wypada też zauważyć, że przepisy o.p. nie wprowadzają hierarchii dowodów. Według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 181a RWKC należy wskazać, że przepis ten reguluje procedurę w razie kwestionowania wiarygodności zgłoszenia celnego. Przepis ten daje zgłaszającemu niejako gwarancję tego, że nie zostanie on pozbawiony prawa do wypowiedzenia się na temat podnoszonych przez organ wątpliwości, a w razie ich nieuwzględnienia – prawa do złożenia odpowiednich środków odwoławczych od decyzji wydanej przez organ. Trzeba jednak mieć na uwadze, że stosownie do ust. 2 tego przepisu organ mając wątpliwości co prawidłowości wskazanej przez zgłaszającego wartości celnej mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4 WKC przedstawienia uzupełniających informacji. Ocena mocy dowodowej informacji podlega ogólnym regułom obowiązującym w tym postępowaniu. W okolicznościach sprawy informacja ta została pozyskana wprawdzie z innych źródeł, co jednak nie pozbawiało strony przedstawienia swoich racji i poparcia ich stosownymi dokumentami, czego w sprawie zabrakło.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy wyrok nie zawiera koniecznych elementów wymienionych w tym przepisie lub też, gdy nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie występuje.

Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się niezasadny. Stosownie do art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. skarżący był zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnych przepisów, jakie jego zdaniem zostały naruszone, ale też do wykazania, na czym to naruszenia miałoby polegać oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, że przyjęcie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu na terenie kraju nie wyklucza możliwości podjęcia w późniejszym czasie czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, jak też nie uniemożliwia podważenia ich prawdziwości. Jest to konsekwencją przyjętej przez Państwo formy rozliczania należności celnych, opartej na samoobliczeniu. Rozliczenie to nie ma jednak charakteru definitywnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest jednak równoznaczne z brakiem możliwości podważenia prawdziwości tego zgłoszenia. Dane w nim zawarte, korzystają niejako z domniemania prawdziwości do czasu ich podważenia w sposób prawnie dopuszczalny.

Wskazując na ramy prawne rozstrzygnięcia należy zauważyć, że zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych.

Z kolei z przepisów regulujących procedury celne (v. art. 62, art. 63, art. 67 i 78 WKC oraz art. 23 Prawa celnego) wynika, że organ celny dokonuje formalnej kontroli składanych przez podmiot dokumentów, stąd też weryfikacja co do ich rzetelności może przebiegać na kilku etapach oraz przy podjęciu przez organ celny dodatkowych czynności.

Zatem kontrola zgłoszenia celnego pod względem rzetelności deklarowanych danych może przebiegać zarówno przed zwolnieniem towaru (art. 23 ust. 3 w zw. z art. 51 Prawa celnego), jak też po jego zwolnieniu (art. 78 WKC).

Stosownie do ust. 3 art. 23 (w zw. z art. 51) Prawa celnego organ celny na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego jest zobowiązany do wydania decyzji, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, jeżeli przed zwolnieniem towaru stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną.

Natomiast po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia (art. 78 ust. 1 WKC).

W art. 78 WKC wskazano dalej, że po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2).

Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (ust. 3).

Zatem w każdym przypadku, gdy organ celny stwierdzi nieprawidłowości, to powinien podjęć niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji prawnej podmiotu, adekwatnie do ustaleń postępowania kontrolnego. W przypadku stwierdzenia "niedoboru" należności celnej organ powinien wydać decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego, ewentualnie wraz z odsetkami (art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 51 Prawa celnego) lub też decyzję o zwrocie lub umorzeniu cła (art. 235 i nast. WKC). Natomiast w sytuacji, gdy w zgłoszeniu celnym zostaną ujawnione nieprawidłowe dane, które nie mają wpływu na dług celny lub zastosowaną procedurę organ celny może (na wniosek zgłaszającego lub z urzędu) dokonać zmiany nieprawidłowych danych (art. 23 ust. 4 Prawa celnego), jak miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do podniesionego w ramach omawianej podstawy kasacyjnej zarzutu, tj. naruszenie art. 221 ust. 3 i 4 WKC wypada wskazać, że nie mógł on mieć zastosowania w tej sprawie. W myśl art. 221 ust. 4 WKC, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W ust. 3 art. 221 WKC wskazano natomiast, że powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 WKC na czas trwania procedury odwoławczej.

Ma on więc zastosowanie do sytuacji, w których dochodzi do powiadomienia zobowiązanego o długu celnym, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Na marginesie wypada jedynie wskazać w związku z podniesioną argumentacją, że Trybunał Sprawiedliwości UE w swoim orzecznictwie wskazuje (v. wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C- 62/06), że kwalifikacja czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych. Zdaniem Trybunału, dokonana przez organy celne kwalifikacja danego czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" nie stanowi stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo, lecz jest dokonywana jedynie w ramach i dla celów postępowania o charakterze administracyjnym, mającego na celu wyłącznie umożliwienie organom celnym skorygowania błędnego lub niewystarczającego poboru należności celnych przywozowych lub wywozowych.

Za bezpodstawny należało też uznać zarzut naruszenia art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 2 lit. b) oraz art. 31 w zw. z art. 30 ust. 1 WKC.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest co do zasady wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. W okolicznościach sprawy organ I instancji ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 31 WKC na kwotę 26.596 zł, przyjmując za podstawę wyliczeń wartość rynkową ustaloną przez rzeczoznawcę w opinii z dnia 11 czerwca 2012 r., bez uwzględnienia współczynnika zbywalności zastosowanego przez rzeczoznawcę. Organ prawidłowo ustalił wartość celną importowanego samochodu zastępczą metodą ustalenia wartości celnej towarów, tzw. metodą "ostatniej szansy", określoną w art. 31 ust. 1 WKC.

Niezasadnie też autor skargi kasacyjnej kwestionuje fakt przeprowadzenia postępowania w stosunku do wnoszącego skargę kasacyjną.

Zgodnie z przepisami WKC dłużnikiem celnym może być m.in.: zgłaszający lub osoba, na rzecz której zgłoszenie celne jest składane - w przypadku przedstawicielstwa pośredniego (v. art. 201 ust. 3, art. 209 ust. 3, art. 211 ust. 3, art. 216 ust. 3 WKC).

W stanie sprawy skarżący dokonał zgłoszenia celnego, w którym wskazał, że działa on jako przedstawiciel pośredni. Zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela bądź też złożenie zgłoszenia tranzytowego przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za:

– prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu,

– autentyczność załączonych dokumentów, oraz

– przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach prawnych.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.