Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1471/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 268 a
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie NSA Jerzy Krupiński (spr) Anna Lech Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w O- Z od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Po 65/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w O- Z na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz [...] Sp. z o.o. w O- Z kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Po 65/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w O. – Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...], nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 720,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w O., działając na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432) i art. 104 § 1 K.p.a. obciążył [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O.-Z. karą pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.), przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2003 r., o godz. [...] i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca podnosząc, że zgodnie z dokumentami przewozu, towar na naczepie, w której stwierdzono przekroczenie nacisku na oś napędową był załadowany poprawnie i z zachowaniem niezbędnych parametrów. Odwołująca się podważała prawidłowość pomiaru z powodu braku możliwości zweryfikowania prędkości pojazdu i z uwagi na prawdopodobieństwo dodania gazu przez kierowcę w momencie przejazdu drugiej, ciągnącej osi przez wagę. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 7/98 oraz wyroku NSA III RN 9/2000 decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w O. pozbawiona jest podstaw prawnych, albowiem opiera się na rozporządzeniach wydanych niezgodnie z delegacją ustawową, zawartą w ustawie o drogach publicznych. Nadto skarżący podniósł, że do dnia 30 czerwca 2002 r. zgodnie z art. 11 i 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz zmianie niektórych ustaw powołane w decyzji zarządzenie nr 39 nie ma mocy obowiązującej.

Dyrektor Izby Celnej w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 3, art. 13 ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.) i na podstawie § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że kara pieniężna została nałożona w dniu [...] lutego 2003 r. na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu o nr rejestracyjnym [...], należącego do przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w O. – Z. i po stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu RPT 97-114, posiadającej ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych. Organ II instancji szczegółowo przedstawił techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg, a także stwierdził, że brak odpowiedniej reakcji aparatury kontrolnej nie pozwala na kwestionowanie wyniku ważenia i nie daje podstaw do jego powtarzania. Kierowca był obecny przy pomiarze odległości pomiędzy osiami pojazdu oraz otrzymał protokół z ważenia, w którym mógł zawrzeć swoje uwagi i spostrzeżenia. Ustosunkowując się do powołanych przez stronę orzeczeń, organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenia te nie odnoszą się do przepisów prawnych, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono również, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym jest pobierana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś, przekonania kierowcy, co do wielkości nacisku czy też ewentualnej winy kierowcy, a pobór opłaty ma charakter obligatoryjny. Wskazano także, że w dacie pomiaru obowiązywała decyzja nr ZK 314/97 Prezesa Głównego Urzędu Miar, zezwalająca na dokonywanie pomiarów na wadze, która ma świadectwo legalizacji ważne do 31 października 2004 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] Sp. z o. o. w O. – Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej naruszenie art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 45 i art. 9 K.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że pomiar nacisku przedmiotowego pojazdu na oś napędową został wykonany przy użyciu wagi dynamicznej bez wymaganej dla jej zastosowania podstawy prawnej, w związku z czym wyniki tego pomiaru nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 października 2000 r. utraciło moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2002 r. Decyzja została doręczona osobie nieuprawnionej do jej odbioru, a właściwa strona postępowania dowiedziała się o wszczętym postępowaniu już po jego zakończeniu i wydaniu decyzji. Skarżąca podkreśliła też, że w decyzjach organów obu instancji nie ustosunkowano się do zastrzeżeń kierowcy, jakie wniósł on, w związku z przeprowadzeniem ważenia, do protokołu kontroli pojazdu. Nie było możliwości żądania powtórnego badania. W skardze podkreślono też, że we wszystkich dotychczasowych sprawach, w których nakładano karę pieniężną na skarżącą, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzano zawsze na drugiej osi pojazdu, która jest osią napędową, w konsekwencji czego w trakcie ruszania pojazdu wykazuje znacznie większy nacisk niżby wynikało to z wagi przewożonego ładunku. W dodatkowym piśmie procesowym uzupełniającym skargę zarzucono podpisanie decyzji przez osobę nie upoważnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągałyby za sobą konieczność jej uchylenia. Sąd nie uwzględnił podniesionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego braku umocowania kierownika zmiany do podpisania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. decyzji z dnia [...]. W tym zakresie ustalił, iż na podstawie decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. upoważniono Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego i Kierowników Oddziałów do podejmowania w imieniu Naczelnika decyzji dotyczących upoważnień i obowiązków wynikających z Kodeksu Celnego i innych czynności przypisanych Naczelnikowi jako organowi administracji celnej, zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Celnego w O.. W § 2 decyzji upoważniono osoby wskazane w § 1, do przekazywania nadanych im uprawnień kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonym Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego. Tym samym Kierownik Zmiany był upoważniony do podpisania decyzji na podstawie pkt I.1.D i pkt IV Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy, wydanej na podstawie art. 284 Kodeksu celnego. Sąd I instancji odnosząc się do zasadniczego zarzutu strony skarżącej, sprowadzającego się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej przyjął, iż ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114, przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. w dniu 29 października 2002 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 kwietnia 1997 r., nr ZT 314/97. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. dnia 8 maja 2002 r., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a niezakwestionowany przez skarżącą opis przebiegu ważenia, odpowiada prawu. Zdaniem Sądu dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia), a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia). W ocenie Sądu I instancji nie można przyjąć, że niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Co do zarzutu skarżącego, iż zarządzenie nr 39 prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. utraciło moc w dniu 30 czerwca 2002 r., Sąd w całości zgodził się ze stanowiskiem organu w tym zakresie, zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Nadto Sąd I instancji wskazał, iż w wykazie uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. (MP nr 47, poz. 7820) Rada Ministrów nie wykazała, iż zarządzenie nr 39 utraciło moc obowiązującą. Dlatego decyzja nr ZT 314/97, wydana na powyższej podstawie prawnej, nie utraciła ważności i można było dokonywać pomiarów pojazdu skarżącej na wadze dynamicznej, posiadającej w dacie ważenia ważne świadectwo legalizacji. Sąd I instancji nie uznał za zasadne zarzutów skarżącej dotyczących uchybień formalnych, polegających na nie ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji Sąd przyjął, że żądanie ponownego ważenia było bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru, a protokół kontroli zasadnie można było przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji. Za bezzasadny uznał również Sąd kolejny zarzut skargi dotyczący tego, iż skarżąca nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów. Podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270). Wszelkie zarzuty strona mogła bowiem podnieść w odwołaniu i zostały one rozpatrzone przez organ II instancji. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony podczas kontroli nie byłoby racjonalne i pociągnęłoby za sobą niezwykle dotkliwe zakłócenia funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 K.p.a. Sąd zwrócił również uwagę, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo NSA, iż brzmienie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy, przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu po załadunku.

Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Spółki. Zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa adwokackiego.

Skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej oparł na następujących zarzutach:

1. obrazie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającej na nie wzięciu pod uwagę z urzędu wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy, a w szczególności faktu, że decyzja organu celnego I instancji została oparta na okolicznościach, które nie zostały udowodnione; decyzja organu celnego I instancji została oparta na niewłaściwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym; decyzja organu II instancji utrzymała w mocy decyzję, która nie posiadała właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego; oparciu wyroku na okolicznościach, które nie zostały wykazane w toku procesu i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy;

2. obrazie przepisów postępowania, a mianowicie art. 106 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającej na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego i przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów z dokumentów zawnioskowanych przez stronę, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że osoba podpisująca decyzję w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego O. była prawidłowo upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych.

W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację dotyczącą błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwego umocowania organu I instancji do wydawania decyzji administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie jest trafny pierwszy z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie rozpoznawanej przez organy administracji nie miał zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi jedną z naczelnych zasad tego Kodeksu. W przepisie art. 10 § 2 K.p.a. zawarto jednak wyjątki od obowiązywania w postępowaniu tej zasady. Jednym z nich jest sytuacja, w której zapewnienie prawa czynnego udziału strony w postępowaniu, groziłoby niepowetowaną szkodą materialną. Taka sytuacja zaś miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Faktem notoryjnym jest długi czas oczekiwania, zwłaszcza przez pojazdy ciężarowe, na przekroczenie granicy. Jednocześnie zaś kontrola pojazdu w zakresie jego ważenia w celu sprawdzenia nacisku poszczególnych osi na drogę dokonywana ma być w chwili przekraczania granicy. Ważenie pojazdu jest podstawową czynnością postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jeżeliby próbować zastosować art. 10 § 1 K.p.a. do tej czynności, w sytuacji, w której w pojeździe, czy na przejściu granicznym nie znajduje się osoba będąca przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony, groziłoby to całkowitym paraliżem przejścia granicznego. Dlatego trafnie Sąd I instancji uznał, że w takiej sytuacji ma zastosowanie art. 10 § 2 K.p.a.

Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Skarżąca upatruje go w tym, iż Sąd przeprowadził uzupełniający dowód z dokumentów w postaci decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz decyzji nr [...] Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 1997 r. Łącznie z Kartami zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanymi na podstawie decyzji nr [...], w ocenie Sądu I instancji świadczy to o tym, że Kierownik zmiany działał w granicach upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w O.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, z art. 268a K.p.a. wynika, że organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w tym do wydawania decyzji administracyjnych. W piśmiennictwie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie do osoby zajmującej określone stanowisko – Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2005, t. II, s. 601 – 603. Podobne stanowisko przyjęto w wyroku NSA z 24 stycznia 2007 r., I OSK 349/06.

Decyzją nr 3 Naczelnika Urzędu Celnego w Olszynie upoważnieni zostali zastępca Naczelnika i Kierownicy Oddziałów do podejmowania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w Olszynie (§ 1). W § 2 tej decyzji stwierdzono, że "osoby wymienione w § 1 mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonych w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego w Olszynie. Obowiązki i uprawnienia nadane przez Naczelnika Urzędu lub za jego zgodą określa się w kartach zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy". Tak więc cytowana decyzja jest w istocie aktem generalnym o charakterze wewnętrznym, a nie aktem indywidualnym upoważniającym konkretnego wskazanego z imienia i nazwiska funkcjonariusza celnego do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego. Sama decyzja nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. nie jest upoważnieniem, o którym stanowi art. 268a K.p.a. Czy za takie indywidualne upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego uznać można odpowiednie postanowienie zawarte w karcie zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika zmiany K. F. z dnia [...] lipca 2002 r. nie wiadomo, bowiem Sąd I instancji kwestii tej nie rozpatrzył, a jest to kwestia mająca zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy w postępowaniu administracyjnym nie miał miejsca przypadek wydania decyzji z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Dodać można, że podstawy prawnej do upoważnienia funkcjonariuszy celnych do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego nie mógł stanowić żaden z punktów art. 283 Kodeksu celnego, który to artykuł powołany był w podstawie decyzji nr [...] z [...] czerwca 2002 r., ani też art. 284 § 2 Kodeksu celnego powołany w podstawie prawnej decyzji nr [...] Dyrektora Urzędu Celnego w R., na który powoływał się organ administracji.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej samej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2b i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163,poz. 1348 ze zm.), przy czym uwzględniono również koszty postępowania zażaleniowego. Zasądzona kwota nie obejmuje jednak wniesionej przez skarżącą opłaty od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. ze względu na to, iż przepis art. 220 § 4 P.p.s.a. w sposób wyraźny zwalnia od wpisu zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej, od której nie został uiszczony wpis.