Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2866/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia w G. oraz A Spółka z o. o. w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 października 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał F. M. rozebranie obiektu budowlanego zlokalizowanego na terenie A w G. przy ul. [...], oznaczonego na szkicu sytuacyjnym numerem [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że jej podstawą faktyczną było ustalenie, iż wskazany obiekt budowlany - pawilon handlowy nietrwale związany z gruntem, stanowi własność F. M. i został postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1992 r. na terenie, który jest przeznaczony pod zieleń o funkcji rekreacyjnej oraz izolacyjnej. Z uzasadnienia tego wynika jeszcze, że istotnych w sprawie ustaleń dokonano podczas oględzin obiektu budowlanego w dniu 19 maja 2000 r.

Odwołanie od wskazanej decyzji wniosła F. M. W odwołaniu twierdziła, że rozbiórka należącego do niej obiektu pozbawiłaby ją jedynego źródła utrzymania oraz że brak wszczęcia czynności prowadzących do legalizacji tego obiektu wynikał z jej braku doświadczenia.

Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 stycznia 2001 r., podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, utrzymał jego decyzję w mocy.

Skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję wnieśli F. M.,

A Spółka z o.o. w G. oraz Stowarzyszenie w G.

Rozpoznając te skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 maja 2002 r. w sprawie

II SA/Gd 438/01 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 stycznia 2001 r. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było ustalenie, że odwołanie F. M. zostało rozpoznane zanim upłynął termin do wniesienia odwołania przez inne podmioty będące stroną postępowania administracyjnego, mianowicie A Spółka z o.o. w G. oraz Stowarzyszenie w G., co spowodowało pozbawienie tych podmiotów prawa do rozpoznania ich sprawy przez organ drugiej instancji.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez sąd administracyjny decyzji z dnia 4 stycznia 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając już także odwołania A Spółka z o.o. w G. oraz Stowarzyszenia w G., decyzją z dnia 8 października 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podzielił ustalenie organu pierwszej instancji, iż obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń rekreacyjną i izolacyjną oraz pod funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Nadto stwierdził, że Stowarzyszenie w G. znajduje się również na terenie, który w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na rezerwę terenu pod realizację ulicy zbiorczej oraz w niewielkiej części na usługi rzemiosła, które nie mogą być zabudowane obiektami handlowymi. Odnosząc się do odwołań wniesionych przez A Spółka z o.o. w G. oraz Stowarzyszenie w G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił zawartych tam zarzutów o niedostateczności materiału dowodowego. Wskazano w związku z tym, że zebrane dowody, w szczególności protokół oględzin z 19 maja 2000 r., podpisany przez właścicielkę pawilonu handlowego, która nie zakwestionowała zawartych w nim ustaleń, uprawniały organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce.

Skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2002 r. wniosły A Spółka z o.o. w G. oraz Stowarzyszenie w G.

Skarżący w jednobrzmiących skargach zarzucili:

1) naruszenie art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a., art. 68 k.p.a. i art. 71 k.p.a. przez naruszenie przewidzianych w powołanych przepisach zasad sporządzania protokołów, polegające na niezastosowaniu ich do szkicu sytuacyjnego, który, jak stwierdzają organy administracji publicznej, stanowi załącznik do protokołu oględzin z dnia 19 maja 2000 r.,

2) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejących faktach i dowodach, w szczególności uznaniu, bez jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, iż F. M. jest właścicielką obiektu budowlanego w stosunku do którego nakazano rozbiórkę,

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu, iż obiekt budowlany, którego rozbiórkę orzeczono został usytuowany na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako [...], [...], [...] - teren zieleni o funkcji rekreacyjnej oraz izolacyjnej, podczas gdy obiekt ten znajduje się na terenie oznaczonym jako [...], na którym dopuszczalna jest zabudowa.

W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o ich uchylenie.

Sprawy ze skarg A Spółki z o.o. w G. oraz Stowarzyszenia w G. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedziach na skargi wniesiono o ich oddalenie.

Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 202 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenia przepisów postępowania, które nie dają podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia przepisów postępowania, które zarzucają skarżący w skargach nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Skoro F. M., zobowiązana zaskarżoną decyzją do rozbiórki oznaczonego obiektu budowlanego, nie kwestionuje tego obowiązku, to nie sposób przyjąć, aby ustalenia dotyczące tego, że ona jest właścicielką obiektu były błędne. Nie sposób też przyjąć, że oznaczenie tego obiektu budzi wątpliwości, skoro oznaczenia tego nie kwestionuje osoba, która ma obiekt rozebrać. Istotne przy tym, że F. M. była w postępowaniu administracyjnym aktywna, co znalazło swój wyraz w tym, że złożyła odwołanie. Składając odwołanie nie zaprzeczyła jednakże istotnym ustaleniom organu pierwszej instancji, wyraźnie w uzasadnieniu jego decyzji wyrażonym. W tej sytuacji, wobec niekwestionowania ustaleń organu administracji publicznej przez zobowiązaną do rozbiórki nie było potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego, w tym przesłuchiwania F. M. w charakterze strony. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowody przeprowadza się w celu wyjaśnienia sprawy, nie jest więc konieczne przeprowadzenie dowodu, jeżeli sprawa jest już wyjaśniona. Istotne jest przy tym, że skarżący podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły prowadzić do błędnych ustaleń, nie wskazują na fakty, które w ich ocenie miałyby miejsce i sprzeciwiały się orzeczeniu nakazu rozbiórki wobec F. M. Jedynie w przypadku zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiot rozbiórki, skarżący wskazują, iż w ich ocenie teren ten jest przeznaczony na usługi rzemiosła. Jednakże w tym przypadku nie ma to znaczenia, gdyż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) rozbiórka obiektu budowlanego jest dopuszczalna zarówno wtedy, gdy obiekt budowlany znajduje się na terenie, który nie jest przeznaczony pod zabudowę, jak i wtedy, gdy znajduje się na terenie, który jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Zatem na terenie, który przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi rzemiosła można budować obiekty związane z rzemiosłem, a nie z handlem, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, którą na mocy art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazano rozebrać samowolnie postawiony obiekt budowlany jest zgodna z prawem. W konsekwencji skargi skarżących są niezasadne i na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegają oddaleniu.