Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1458/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 1 - 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r., znak [...] Prezydent Miasta Krakowa ustalił na wniosek F. A. warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku usługowego (zamieszkania zbiorowego - akademik studencki) wraz z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza przy ul. Piastowskiej w Krakowie".

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w Krakowie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 3 września 2018 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołując art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.), dalej też jako "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie" oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), dalej także jako "k.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w postępowaniu odwoławczym pełnomocnik inwestora pismem z dnia 20 czerwca 2018 r. zajął stanowisko względem zarzutów. Uzupełniono też akta sprawy o aktualne oświadczenie [...] z dnia 13 czerwca 2018 r. o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii. Pismem z dnia 11 lipca 2018 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji o wyjaśnienie i uzupełnienie sporządzonej w tej sprawie analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz jej wyników w zakresie dotyczącym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Wyjaśnienia w żądanym zakresie zostały ujęte w notatce służbowej A. P. z dnia 27 lipca 2018 r.

Dalej SKO wskazało, że teren inwestycji obejmujący działki nr [...] i [...] obr. 2 Krowodrza posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. Piastowskiej poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę i odprowadzanie ścieków sanitarnych i opadowych (oświadczenie MPWiK S.A.), energię elektryczną (oświadczenie [...] S.A.), gaz (oświadczenie [...] sp. z o.o.) na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci. Warunki gestora sieci elektroenergetycznej z dnia 18 kwietnia 2017 r. straciły ważność dwa dni przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zatem Kolegium — działając, jako organ rozpoznający ponownie całą sprawę, zgodnie z kompetencjami - na etapie postępowania odwoławczego pozyskał do akt sprawy aktualne warunki na dostawę energii dla przedmiotowej inwestycji. Istotne jest, że warunki te są identyczne, jak poprzednio ustalone warunki dysponenta tego medium. Tym samym został konwalidowany brak istniejący w dacie decyzji I instancji, co wyklucza możliwość stwierdzenia uchybienia, którego domaga się Odwołująca - zwłaszcza, że w oparciu o zgromadzone dowody nie budzi wątpliwości, że dla inwestycji została zagwarantowana dostawa energii na warunkach [...] S.A.

Istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. Piastowskiej (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 10 lipca 2017 r.) - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. d ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2 — 5 u.p.z.p.

Pozostaje kwestia spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi wyraz wprowadzonej na grunt prawa polskiego tzw. zasady dobrego sąsiedztwa.

Zdaniem Kolegium analiza wykonana w listopadzie 2017 r. przez mgr inż. arch. A. P. (k. nr 269-279 akt), uzupełniona w postępowaniu odwoławczym notatką służbową z 27 lipca 2018 r., odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Analiza ta sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia, zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na mapie prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości minimum 84 m od granic terenu inwestycji przeznaczonego pod inwestycję kubaturową - w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki wynoszącego 28 m. W części tekstowej omawianego dokumentu zostało opisane zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy. W uwzględnieniu powyższego bezspornym jest, że projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji usługowej. Zwrócono też uwagę, że choć formalnie planowana inwestycja zalicza się do funkcji usługowej, to jednak swoją specyfiką bardziej przypomina zabudowę mieszkaniową niż usługową. Dlatego też słuszne było przyjęcie w zaskarżonej decyzji takich parametrów nowej zabudowy, które zbliżone są bardziej do zabudowy mieszkaniowej.

Następnie omówiono sposób ustalenia poszczególnych parametrów nowej zabudowy, uznając je za prawidłowe.

Organ I instancji określił ponadto w badanej decyzji szczegółowe warunki zabudowy wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony przyrody, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii i melioracji wodnych, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

Odnosząc się do obaw odwołujących, co do naruszenia stosunków wodnych skutkiem realizacji inwestycji oraz uwarunkowań szczególnych terenu inwestycji pod względem geologicznym i hydrogeologicznym Kolegium wyjaśniło, że w zał. nr 1 do decyzji pkt. II.2.3 "Ochrona wód" znalazły się warunki, które mają zabezpieczyć interesy innych stron niż inwestor na tym etapie postępowania inwestycyjnego. Wskazano na konieczność zachowania aktualnych rzędnych terenowych (z wyjątkami) oraz niedopuszczalność zmiany ukształtowania terenu, która doprowadzi do zakłócenia stosunków wodnych niekorzystnie wpływających na grunty sąsiednie. Konkretyzacja tych wymogów nastąpi na etapie pozwolenia na budowę, w ramach weryfikacji konkretnych rozwiązań projektowych inwestycji.

Chybionym jest też zarzut naruszenia art. 64 w zw. z art. 55 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie stanowią zagadnienia techniczno - budowlane, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji nie mógł naruszyć przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bo ich nie stosował.

Odnosząc się zaś do uwagi o negatywnej opinii Rady Dzielnicy VI w sprawie planowanej inwestycji, do której nie odniósł się organ I instancji Kolegium potwierdziło, że w decyzji I instancji nie zawarto omówienia tej opinii ani jej wniosków. Faktem jednak jest, że opinia ta została pozyskana w ramach wewnętrznej procedury obowiązującej w Urzędzie Miasta Krakowa, nie stanowi obligatoryjnego wymaganego prawem stanowiska organu współdziałającego i nie ma charakteru wiążącego dla organu ustalającego warunki zabudowy. Nie budzi też wątpliwości, że podniesiona w tej uchwale kwestia wysokości nowej zabudowy została szeroko omówiona w wynikach analizy, zaś odwołanie się Rady Dzielnicy do budynków w zachodniej pierzei ul. Piastowskiej w zakresie wykraczającym poza granice obszaru poddanego analizie pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Z kolei obawa o pogorszenie komfortu życia mieszkańców sąsiadujących z planowaną inwestycją ma charakter hipotetyczny i ogólny, pomija też warunki, jakie wskazano w decyzji celem ochrony interesów osób trzecich.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. :

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", a w szczególności poprzez niezbadanie uwarunkowań faktycznych i prawnych działki mającej zapewnić dostęp do drogi publicznej,

b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania.

Decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzając, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oparł się na informacji technicznej o możliwości przyłączenia, która utraciła ważność w dniu 18 kwietnia 2018 roku (zgodnie z oświadczeniem dostawcy - informacja techniczna ważna jest rok od daty wydania). W związku z tym, w momencie wydania decyzji nie były łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r., które są konieczne, aby taka decyzja mogła zostać wydana. Fakt dostarczenia przez inwestora oświadczenia o możliwości przyłącza do sieci elektrycznej na etapie odwoławczym nie zmienia faktu, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy j.w.

Organ II instancji nie uwzględnił zarzutu, że zostało błędnie przyjęte, iż planowana zabudowa będzie kontynuacją funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr [...] oraz nr [...] obr. 2 Krowodrza. Należy zaznaczyć, że działka nr [...] zbudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, natomiast na działce nr [...] posadowiony jest parterowy pawilon handlowy. Obydwie te formy znacznie odbiegają od projektowanego budynku.

Dalej zakwestionowano sposób ustalenia parametrów nowej zabudowy: linii zabudowy, wskaźnika wielkości nowej zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej.

Podniesiono też, że w decyzji Organu II instancji zupełnie niezrozumiała jest analiza i wyliczenia dotyczące szerokości elewacji frontowej, ponieważ wskaźnik ten został podany w wartościach procentowych. W związku z tym, można twierdzić, że analiza została przeprowadzona z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Ponadto skarżąca Spółdzielnia podkreśliła, że przychyla się do negatywnej opinii Rady Dzielnicy VI w sprawie planowanej inwestycji przy ul. Piastowskiej -Uchwała nr XLVIII/344/2018 z dnia 15 lutego 2018 r. Powstanie inwestycji w formie przedstawionej przez inwestora z projektowaną kondygnacją podziemną najprawdopodobniej w sposób znaczny zaburzy gospodarkę wodną, w tym równowagę wód gruntowych. Dodatkowo inwestycja ta od początku budzi kontrowersje i zdecydowany sprzeciw Spółdzielni, jej członków oraz mieszkańców okolicznych budynków. Taka sytuacja stanowi naruszenie wymagań społecznych przy planowaniu nowej inwestycji, a tym samym narusza art. 1 ust.2 pkt 1 u.p.z.p,

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) określone zostały parametry tej zabudowy tj. linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu oraz sposób ustalenia tych parametrów w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno architektoniczną. Analizę urbanistyczno – architektoniczną sporządza uprawniony architekt - urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji. Organ ma obowiązek przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy, która stanowi merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1252/11 wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku, co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione, co wynika z szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym szeroko omówiono wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej oraz inne aspekty przeprowadzonego postępowania.

Trzeba zauważyć, że część zarzutów skargi stanowi powtórzenie argumentów podniesionych wcześniej w odwołaniu, do których organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dotyczy to w szczególności następujących kwestii:

- możliwości uzupełnienia w postępowaniu odwoławczym informacji technicznej w zakresie przyłączenia budynku do sieci elektrycznej

- ewentualnego naruszenia stosunków wodnych

- kontynuacji funkcji zabudowy

- znaczenia opinii Rady Dzielnicy oraz sprzeciwu społeczności lokalnej wobec planowanej zabudowy.

Sąd całkowicie podziela ocenę tych kwestii dokonaną przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W sytuacji, gdy poprzednia informacja techniczna o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektrycznej straciła ważność na dwa dni przed wydaniem decyzji organu I instancji nie ma przeszkód, by na etapie postępowania odwoławczego brak ten został uzupełniony. Kolegium słusznie zwróciło uwagę, ze nowe warunki są tożsame z poprzednimi, zatem poprzez ich dołączenie do akt sprawy został konwalidowany brak istniejący w dacie decyzji I instancji. Biorąc pod uwagę, że w obowiązującym modelu postępowanie odwoławcze polega na zbadaniu sprawy administracyjnej na nowo w całości – organ II instancji może na podstawie art. 136 k.p.a. uzupełniać postępowanie dowodowe, niejako "naprawiając" ewentualne uchybienia dokonane przez organ I instancji. Zatem nawet jeśli – jak chce strona skarżąca - decyzja I instancji została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to uchybienie to zostało usunięte przed organem odwoławczym.

W kwestii potencjalnego naruszenia stosunków wodnych – SKO wyjaśniło, że stosowne regulacje zawarto w zał. 1 do decyzji pkt II.2.3., natomiast konkretyzacja tych wymogów nastąpi na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Wyjaśnienia te są prawidłowe i wyczerpująco odpowiadają na zarzut strony skarżącej.

Co do kontynuacji funkcji – strona skarżąca zarzuciła, że działka nr [...] zbudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, natomiast na działce nr [...] posadowiony jest parterowy pawilon handlowy. Obydwie te formy znacznie odbiegają od projektowanego budynku, a mimo to właśnie w decyzji przyjęto, że planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację funkcji istniejącej na tych działkach. Sąd w tym zakresie zgadza się ze stanowiskiem SKO, że choć formalnie planowana inwestycja, jako obiekt zamieszkania zbiorowego – akademik studencki zalicza się do funkcji usługowej, to jednak swoją specyfiką bardziej przypomina zabudowę mieszkaniową niż usługową. Dlatego też przyjęto, że funkcja ta stanowi kontynuację zarówno funkcji mieszkalnej w budynku wielorodzinnym, jak i funkcji usługowej (pawilon handlowy). Natomiast, czym innym jest określenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy, które wyznaczane są na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia i determinowane m. in. przez wielkość terenu inwestycji. To, że planowana zabudowa stanowi kontynuację funkcji na dwóch wskazanych działkach nie oznacza bynajmniej, że nowa zabudowa musi nawiązywać parametrami do tych właśnie budynków.

Trzeba podkreślić, że na podstawie art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. "Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Powoływanie się w skardze na ten przepis nie może zatem prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ewentualny sprzeciw społeczności lokalnej również nie stoi na przeszkodzie ustaleniu warunków zabudowy, o ile spełnione są warunki wynikające z obowiązujących przepisów.

Do zarzutu określenia parametru szerokości elewacji frontowej w wartościach procentowych Kolegium odniosło się w odpowiedzi na skargę wyjaśniając, że podanie tego wskaźnika w wartościach procentowych stanowi oczywistą omyłkę pisarską, bowiem wskaźnik ten zarówno w analizie, jak i w decyzji organu I instancji został podany w metrach. W ocenie Sądu, nie ma mowy o jakichkolwiek niejasnościach przy wydawaniu pozwolenia na budowę, tym bardziej, że w zaskarżonej decyzji Kolegium na str. 9 tylko dwukrotnie posłużyło się wskazaniem procentowym, w dalszej części uzasadnienia posługując się określeniem wysokości w metrach.

Przechodząc do zarzutów dotyczących poszczególnych parametrów nowej zabudowy – nie jest prawdą, że "w załącznikach 3 i 4 do przedmiotowej decyzji zostały podane 3 różne odległości posadowienia budynku na działce nr [...] od krawędzi jezdni". Załączniki graficzne do decyzji organu I instancji mają legendę, z której wynika, że linią ciągłą oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, natomiast zupełnie inaczej oznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy. Nie można się również zgodzić, że posadowienie budynku zgodnie z tą linią będzie oznaczało, że będzie on "nienaturalnie odwrócony w stosunku do istniejącej zabudowy". Z analizy wynika, że planowana linia zabudowy oddalona jest o 25 metrów od krawędzie jezdni – ul. Piastowskiej, zatem będzie równoległa do tej jezdni, co pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego.

Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące wadliwego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Na str. 4 załącznika nr 3 do decyzji organu I instancji znajdują się dwie tabele, przedstawiające parametry całej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym oraz parametry zabudowy odpowiadającej formą i gabarytem wnioskowanej inwestycji (mieszkaniowa i usługowa). Średnia wartość tego wskaźnika dla obszaru analizowanego została wyznaczona na poziomie 27%, natomiast w decyzji dopuszczono zabudowę na poziomie od 27% do 35% tj. od 290 m2 do 370 m2. Argument, że Zespół Urbanistyczny wskazał maksymalny udział powierzchni zabudowy na poziomie 28% - nie może odnieść skutku. Zespół urbanistyczny nie jest organem, któremu ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznawałaby jakiekolwiek kompetencje w zakresie ustalania parametrów nowej zabudowy. Kwestia pomięcia w analizie działek nr [...] oraz konieczności uwzględnienia działki nr [...] łącznie z działką [...] została wyjaśniona przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji, a Sąd wyjaśnienia te całkowicie podziela. Dodatkowe wskazania autorki analizy, dokonane w postępowaniu odwoławczym dotyczące konieczności powiązania tego wskaźnika z dopuszczalną wysokością nowej zabudowy są przekonujące, wbrew zarzutom strony skarżącej.

Również wskaźnik wysokości został ustalony prawidłowo jako średni wskaźnik z obszaru analizowanego (18 – 19 m). Nie można zgodzić się, że "nawiązanie do budynku na działce nr [...] nie jest uzasadnione, ponieważ posadowiony jest on przy ul. [...], która charakteryzuje się inną zabudową niż pierzeja ulicy Piastowskiej". Budynek na działce nr [...] ma wysokość od 26 do 34 metrów, zatem nowa zabudowa będzie od niego i tak niższa o 7 – 15 metrów. Ponadto budynek ten ma kształt litery "L", która krótszym bokiem usytuowana jest również wzdłuż ul. Piastowskiej. Skoro zaś planowana zabudowa obejmuje budynek zamieszkania zbiorowego (akademik), to trudno przyjąć, że miałby on wysokością nawiązywać do niskiej zabudowy jednorodzinnej.

W świetle powyższego, dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji w ramach podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów oraz z urzędu w pozostałym zakresie – Sąd nie dopatrzył się uchybień, które uzasadniałyby konieczność jej uchylenia.

W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.