Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1152/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku od towarów

i usług, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku przedstawił argumentację dotyczącą zasadności wstrzymania wykonania decyzji podatkowej wydanej w stosunku do innego podmiotu – jego kontrahenta "A" Spółki z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskujący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wykazanie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które obiektywnie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby oczekiwać od sądu poszukiwania argumentów bądź okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu, decyzji, których nie przedstawia sama strona (por. postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14 i z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, aby możliwe było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi wskazać okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.

Tymczasem w niniejszej sprawie, jak już podniesiono na wstępie, skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z dotyczącym skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji majątkowej. Uzasadnienie wniosku – jak wyżej wspomniano – dotyczy wyłącznie innego podmiotu niż sam skarżący, to jest "A" Spółki

z o.o.

W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14 i powołane tam orzecznictwo i literaturę).

Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.