Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 577/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędzia WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak Żaba Protokolant sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 03 marca 2004r. sprawy ze skargi Spółki "A" w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej; o d d a l a s k a r g ę /-/L. Drewniak - Żaba /-/T.M. Geremek /-/B. Koś


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją o nr [...] z dnia [...]r. po rozpoznaniu odwołań spółki "A" od [...] decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...]r. uchylił zaskarżone decyzje organu I instancji w części dotyczącej kodu PCN, orzekając jego zmianę na PCN 1901 90 99 9 ze stawka 30% minimum 0,24 EUR/1kg, w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w [...] JDA SAD ze [...]. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towary zgłoszone jako zabielacze do kawy w proszku. Importowane z H. produkty o nazwie handlowej "N", spółka zgłosiła wg. kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką autonomiczna 20 %, choć obowiązująca wówczas była 27,5%.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy GUC u importera stwierdzono, że sprowadzony do Polski powyższy towar, wyprodukowany przez holenderską firmę "K", zawiera w swoim składzie chude mleko w proszku (art. 18 %). Powyższy towar winien być zatem klasyfikowany do kodu PCN 1901 90 99 0, obciążonego autonomiczną stawka celną 30%. Niewłaściwa klasyfikacja skutkowała obniżeniem kwot wynikających z długu celnego.

Po wszczęciu postępowania weryfikacyjnego, wezwaniu strony do wypowiedzenia się w sprawie klasyfikacji taryfowej spornego towaru, spółka na poparcie swego stanowiska przedstawiła holenderską wiążącą informacje taryfową BTI nr [...] z dnia [...]., w której dla spornego towaru wskazano kod 2106 90 98. Dyrektor Urzędu Celnego 25 decyzjami uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił kwoty wynikające z długu celnego, klasyfikując sprowadzony przez spółkę towar o nazwie "N" wg. kodu PCN 1901 90 99 0, ze stawka autonomiczną 30%, minimum 0,24 EUR/kg.

We wniesionych odwołaniach od każdej decyzji, spółka "A" powołując się na załącznik do zarządzenia Prezesa GUC z 17.09.1997r. - Wyjaśnienia do taryfy celnej (M.P. Nr 76, poz. 715) oraz tom V - Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych podniosła, iż importowany towar może być klasyfikowany zarówno do działu 19, jak i 21. Przedmiotem badań winien być zatem skład surowcowy produktu, a nie jego przeznaczenie.

W trakcie postępowania odwoławczego skorzystano m. in. z opinii biegłych: z dnia [...]., [...]. wydanych przez Ośrodek Klasyfikacji Produktu, D.Ż., A.Ż., oraz prof. J. G. z Instytutu Mleczarstwa w W., który stwierdził, że frakcja mleczna (składnik spornego towaru) jest produktem mlecznym określonym w technologii jako mleko odtłuszczone.

Ustosunkowując się do zebranego w sprawie materiału - Prezes GUC wskazał, iż stosowana w Polsce taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14.06.1983r. (Dz.U. Nr 11, poz. 62 z 1997r.) Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej i treści art. 85 § 1 Kodeksu celnego.

Zgodnie z opinią klasyfikacyjną Prezesa nr 1 do działu 19 zawartą w wyjaśnieniach do Taryfy celnej, Tom V, s. 2289, stanowiących załącznik do zarządzenia Prezesa GUC z 17.09.1997r. - preparaty zabielające lub spieniające do kawy na bazie mleka, klasyfikując się do kodu PCN 1901 90 99 9, a pozostałe do podpozycji 2106 90.

Zdaniem organu odwoławczego, kluczowym zagadnieniem dla prawidłowego zakwalifikowania spornego towaru do odpowiedniego kodu PCN jest, czy produkt jest na bazie mleka w rozumieniu taryfy celnej. Dla ustalenia, czy dany towar jest produktem na bazie mleka czy nie, decydujące znaczenie ma fakt, z którego produktu przedmiotowy preparat wywodzi swe zasadnicze właściwości. Producent przedmiotowego preparatu, firma "K", w oświadczeniu z [...]r. dotyczącym procesu produkcyjnego, określiła ten towar jako śmietanka w proszku, natomiast sama strona w odwołaniu oświadczyła, iż sprowadzony przez nią towar jest półproduktem przeznaczonym do produkcji kawy "B". Określenie towaru przez producenta, jego skład surowcowy, jak i wykorzystanie go jako półprodukt do produkcji kawy stanowi podstawę do uznania, iż zaimportowany produkt swoje zasadnicze właściwości wywodzi z mleka.

Dlatego mając na uwadze rozumienie pojęcia na bazie według taryfy celnej, za uzasadnione jest klasyfikowanie tego produktu o nazwie handlowej "N" jako zabielacza na bazie mleka do podpozycji 1901.

Ustosunkowując się do opinii D.Ż. i A.Ż. z dnia [...]r. odnośnie składników spornego towaru, iż 18% stanowią niektóre pochodne z mleka i wyjaśnień producenta - holenderskiej firmy "K" z [...]r., gdzie do określenia tego samego składnika produktu użyto wyrażenia frakcja mleczna - Prezes GUC informuje, iż przesłał owe opinie do Instytutu Mleczarstwa z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wchodząca w skład importowanego towaru tzw. frakcję mleczną można uznać za mleko czy też nie. Prof. J. G. z Instytutu Mleczarstwa w swej opinii z [...]. stwierdził, że składnik importowanego produktu określony przez producenta jako frakcja mleczna jest produktem mlecznym, określonym w technologii jako mleko odtłuszczone.

Prezes GUC nie uwzględnił wniosku strony z [...] o ponowne przeprowadzenie dowodu, gdyż celem wystąpienia do Instytutu Mleczarstwa była analiza treści dokumentów, a do tej sytuacji nie odnosi się treść art. 190 Ordynacji podatkowej.

W kwestii wiążącej informacji taryfowej BTI wydanej na podstawie Kodeksu celnego UE wyjaśnia, iż jest ona wiążąca (pod pewnymi warunkami) jedynie administracje celne wszystkich państw członkowskich Wspólnoty.

Podczas obrad Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - Unia Europejska w lipcu 1998r., przedstawiciel UE potwierdził, że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej UE, jak również UE nie jest zobowiązana do stosowania rozstrzygnięć klasyfikacyjnych wydawanych przez administrację celną Polski, a różnice będą rozstrzygane w sposób przewidziany w Konwencji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - spółka "A" wniosła o uchylenie powyższych decyzji organów celnych obu instancji.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, art. 65 § 4 Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.) oraz szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności : art. 121, art. 122, art. 123, art. 165 § 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - spółka "A" wniosła o uchylenie powyższych decyzji organów celnych obu instancji.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, art. 65 § 4 Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.) oraz szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności : art. 121, art. 122, art. 123, art. 165 § 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2002r. (sygn. akt. I SA/Po 1830/00) uchylił decyzję organu II instancji oraz zasądził od niego na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zasadniczym przedmiotem sporu między stronami jest kwestia prawidłowej klasyfikacji celnej towaru o nazwie handlowej "N", albowiem według organów celnych powinien on być zakwalifikowany do kodu PCN 1901 90 99 9, a zdaniem skarżącej prawidłowym kodem jest kod PCN 2106 90 98. Swoje stanowisko Spółka oparła na podstawie holenderskiej wiążącej informacji taryfowej BTI nr [...] z dnia [...]. Prezes Głównego Urzędu Ceł ustosunkowując się do przedłożonej informacji taryfowej wydanej na podstawie Kodeksu Celnego Unii Europejskiej potwierdził, iż różnice klasyfikacyjne według ustaleń Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - Unia Europejska z lipca 1998r. mają być rozstrzygane w sposób przewidziany Konwencją w sprawie zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. (Dz. U. z 1997r., nr 11, poz. 62). Pomimo ustalonego trybu konwencyjnego organ II instancji nie podjął takowych działań.

Sąd wskazał ponadto, iż skarżąca przedstawiła protokół z posiedzenia Komitetu ds. Kodeksu Celnego Sekcji Taryf i Nomenklatury Statystycznej z dnia 10-12 stycznia 2001r. w Brukseli, na którym jednogłośnie potwierdzono klasyfikację zabielaczy do kawy z zawartością 18 % odtłuszczonego mleka w proszku do pozycji 21.06, zgodnie z Wiążącą Informacją Taryfową przyjętą w H.. Drugim dokumentem przedłożonym przez Spółkę w postępowaniu sądowym była decyzja z dnia [...]. Nr [...] Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego utworzonego w ramach Światowej Organizacji Celnej, którą zadecydowano o zaliczeniu przedmiotowego produktu do pozycji 21.06, podpozycji 2106.90. Ze względu na te okoliczności Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa winna być skierowana do ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego ustalenia trybu wydania ostatniej decyzji, rozważenia jej wpływu na stanowisko zajęte w spornej sprawie przez organy celne oraz wyważenia w świetle ujawnionych dokumentów argumentacji każdej ze stron .

Dyrektor Izby Celnej , stosując się do powyższych zaleceń sądu, ponownie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy . Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w zawiadomieniu z dnia [...]. wyznaczył Spółce termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, a także pouczył o możliwości złożenia dodatkowych uwag czy wyjaśnień. Zawiadomienie to zostało odebrane przez pełnomocnika strony w dniu [...], jednakże nie skorzystał on z przysługującego mu uprawnienia.

Organ II instancji decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Celnego .

Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania.

Decyzjom zarzucono:

- naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr. 74, poz. 368),

- naruszenie przepisów prawa materialnego : rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. 158 poz.1047 ze zm.), art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust.3, § 2 ust.. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. NR. 143, poz. 958 ze zm.),

- naruszenie przepisów o postępowaniu : art. 122, art. 123, art.180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zasadniczym przedmiotem sporu między skarżącą Spółką a organami celnymi w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowej klasyfikacji celnej sprowadzonego z H. towaru o nazwie handlowej "N". Zdaniem importera powyższy towar winien być zakwalifikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, natomiast według organów celnych prawidłowa jest klasyfikacja powyższego towaru do kodu PCN 1901 90 99 9, obciążonego autonomiczną stawką celną w wysokości 30%. Celem postępowania administracyjnego , które organ II instancji miał przeprowadzić po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrokiem z dnia 13 września 2002r.) decyzji z dnia [...]., było ostateczne rozstrzygnięcie kwestii prawidłowego zakwalifikowania przedmiotowego towaru przez organy celne do właściwego kodu PCN.

Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka importowała ten towar (zwany zabielaczem do kawy) w okresie [...] - [...]r., klasyfikując go do kodu 1901 90 999. Taki kod podała również we wniosku z dnia [...]. o udzielenie pozwolenia przywozu w ramach rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie ustanowienia automatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów rolnych (Dz. U. Nr. 51, poz.523 ze zm.).

Preparaty zabielające na bazie mleka były klasyfikowane do kodu 1901 90 99 w Wyjaśnieniach do taryfy celnej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr. 74, poz. 830 ; część IV tomu V, str. 2294). Podobnie uregulowano powyższą kwestię w zarządzeniu Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 września 1997r. (MP nr 76, poz.715). W dniu [...]. Prezes GUC wydał dla innego polskiego importera sprowadzającego przedmiotowy towar od tego samego producenta wiążącą informację taryfową (WIT), nr [...], klasyfikując zabielacz do kawy do kodu 1901 90 999.

Ze względu na powyższe okoliczności, należało uznać, iż praktyka organów celnych, dotycząca klasyfikowania w omawianym okresie przedmiotowego towaru, była jednolita i konsekwentna.

Istotnym zagadnieniem dla ostatecznego stwierdzenia, czy dokonana w dacie wydawania zaskarżonych decyzji klasyfikacja towaru była zasadna, jest niewątpliwie rozstrzygnięcie ewentualnego wpływu uregulowań prawnych wynikających z umów międzynarodowych, a dotyczących stosowania taryfy celnej przez polskie organa administracji celnej. Do tej pory bowiem w zakresie ustalania taryfy celnej kompetencje właściwych organów polskiej władzy państwowej nie zostały przekazane w trybie art. 92 Konstytucji RP w drodze umowy międzynarodowej żadnej organizacji międzynarodowej. Nie ma również podstaw prawnych do tego, by kompetencje w zakresie stanowienia polskiego prawa celnego i interpretacji tego prawa mogły być wykonywane przez administrację rządową jakiegokolwiek innego państwa obcego.

Zgodnie z art. 3 Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. (Dz.U. z 1997r. nr 11, poz. 62) - strony tej umowy , w tym i państwa Unii Europejskiej zobowiązały się dostosować swoje taryfy celne i nomenklatury do Systemu Zharmonizowanego (HS) oraz stosować Ogólne Reguły Interpretacji Systemu Zharmonizowanego. W konwencji tej określone zostały kompetencje organów Światowej Organizacji Celnej (zastępujące organy Rady Wspólnoty Celnej) w zakresie zabezpieczenia jednolitości stosowania Systemu Zharmonizowanego. Utworzony w ramach Światowej Organizacji Celnej - Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego ma na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b tej konwencji uprawnienie do przygotowywania not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy, a na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c prawo wydawania zaleceń dla zabezpieczenia jednolitości interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 powyższej konwencji HS (na której swoje nomenklatury celne oparły zarówno Unia Europejska , jak i Polska) - noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy oraz zalecenia mające zabezpieczyć jednolitość interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego wydane przez Komitet uważane są za zatwierdzone przez Radę Światowej Organizacji Celnej, jeżeli nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po tym, w którym sesja Komitetu została zamknięta, żadna z umawiających się stron konwencji HS nie powiadomi Sekretarza Generalnego WCO o odesłaniu sprawy do rozpatrzenia przez Radę WCO.

Ponieważ klasyfikacja zabielacza do kawy okazała się kwestia sporną w praktyce, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego (utworzony w ramach Światowej Organizacji Celnej) zadecydował o zaliczeniu produktu "N" do poz. 21.06, podpozycji 2106.90, przez zastosowanie ogólnych reguł interpretacji 1 i 6. Zawarto przy tym zastrzeżenie, iż powyższa decyzja , podjęta na 29 sesji Komitetu, wchodzi w życie w systemach prawnych państw - sygnatariuszy Konwencji dopiero wówczas, gdy dany kraj importera lub eksportera zabielacza do kawy wprowadzi ją w swoim ustawodawstwie.

W dniu [...] ogłoszono rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 03 kwietnia 2003r. (Dz. U. Nr. 70, poz . 645), zmieniające rozporządzenie w sprawie Wyjaśnień do taryfy celnej (tom V Wyjaśnień). Ten akt prawny wszedł w Polsce w życie z dniem [...] i w związku z tym dopiero od tego momentu polskie organa administracji celnej są związane postanowieniami powyższej decyzji w zakresie klasyfikacji taryfowej przedmiotowego zabielacza do kawy "N".

Wynika z tego jasno, iż organ celny I instancji w momencie wydawania decyzji działał zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa . Należy zauważyć, że również w okresie między uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Prezesa GUC (z [...]r.) a powtórnym wydaniem decyzji w II instancji przez Dyrektora Izby Celnej ([...]) oraz przed wpływem przedmiotowej skargi do Sądu w polskim systemie prawnym nie obowiązywały postanowienia decyzji Nr [...] z dnia [...]r. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji nie zaszły zatem przesłanki do umorzenia postępowania, gdyż nie można było uznać, iż w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania zostały uchylone przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji. Dopiero bowiem wejście w życie w dniu 09 maja 2003r. przedmiotowej decyzji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego wywołało skutki prawne w polskim prawie celnym .

Organ II instancji trafnie uznał też, że nie było podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie klasyfikacji taryfowej zabielacza do kawy do podpozycji 2106 90 ze względu na powołaną przez Spółkę wiążącą informację taryfową BTI nr [...] z dnia [...], wydaną przez administrację celną H.. Polski organ celny wydał bowiem Wiążącą Informację Taryfową wobec jednego z krajowych importerów zabielacza do kawy (WIT nr [...]) i ten stosował się ściśle i konsekwentnie do tak wydanej decyzji administracyjnej. Skarżąca nie wystąpiła natomiast o wydanie WIT we własnej sprawie, w związku z czym importowała sporny towar według takiego kodu i stawek celnych jak podmiot, który uzyskał WIT. Zgodnie z przepisem art. 5 § 2 Kodeksu Celnego Wiążąca Informacja Taryfowa wiąże adresata decyzji oraz wszystkie organy celne, a traci ważność w dacie publikacji opinii klasyfikacyjnych Światowej Organizacji Celnej (art. 5 § 7 pkt. 2 ustawy).Zastosowanie wobec skarżącej Spółki korzystniejszej dla niej klasyfikacji taryfowej do podpozycji 2106 90 ze względu na powyższy dokument BTI, przy jednoczesnym stosowaniu kodu 1901 90 999 wobec innego podmiotu, który uzyskał WIT ze strony polskich organów celnych, stanowiłoby niewątpliwe uprzywilejowanie skarżącej, naruszające zasadę równości wobec prawa podmiotów znajdujących się w jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej.

Rozważając powyższe okoliczności Sąd uznał, że organ administracji celnej I instancji wydał decyzję w sposób prawidłowy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawne . Również Dyrektor Izby Celnej , rozpatrując sprawę powtórnie w II instancji, wydał decyzję trafną. Nie można bowiem zgodzić się z zarzutem podniesionym w skardze odnośnie tego, iż organ celny naruszył przepis art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd ,wyrokiem z dnia 13 września 2002r, uchylił decyzję II instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 22 ust. 1 pkt.1 i ust. 2 pkt. 3 ustawy o NSA). Chodziło o niedostateczne rozważenie wpływu decyzji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego na decyzję organu celnego w przedmiocie klasyfikacji towarowej. W tym właśnie aspekcie organ celny był związany oceną prawną Sądu i nie ulega wątpliwości, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy w II instancji kwestia obowiązywania postanowień decyzji Komitetu w polskim systemie prawnym została wyjaśniona w wystarczającym stopniu.

Ponieważ zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz. 1271 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.

/-/ L. Drewniak - Żaba /-/ T.M. Geremek /-/ B. Koś