Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 626/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 9a ust. 2 i ust. 15, art. 9c ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1493
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.
article: art. 119 pkt 2, art. 147 par. 1 i art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Kielcach na uchwałę Rady Gminy Łoniów z dnia 3 marca 2011 r. Nr V/21/11 w przedmiocie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części: - § 2 ust. 2 dotyczącego pisemnego oświadczenia o zachowaniu poufności, - § 4; II. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Dnia 3 marca 2011 r. Rada Gminy Łoniów, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 142 poz.1591 z późn. zm.) w związku z art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. nr 180 poz. 1493 z późn. zm.), podjęła uchwałę nr V/21/11 w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania.

W § 2 ust. 1 i ust. 2 uchwały postanowiono, że w skład zespołu wchodzą przedstawiciele: Ośrodka Pomocy Społecznej w Łoniowie, Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Łoniowie, Komisariatu Policji w Koprzywnicy Komendy Powiatowej Policji w Sandomierzu, Szkół z terenu Gminy Łoniów, Zakładów Opieki Zdrowotnej z terenu Gminy Łoniów oraz kuratorzy sądowi imiennie wskazani przez osoby kierujące tymi jednostkami.

W § 2 uchwały zawarto jeszcze jedno postanowienie, również w jednostce redakcyjnej oznaczonej jako ustęp 2, o brzmieniu: "Każdy członek zespołu interdyscyplinarnego przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w zespole".

Zgodnie z § 4 uchwały, szczegółowy zakres prac zespołu w tym kompetencje Przewodniczącego, Zastępcy Przewodniczącego oraz Sekretarza określony zostanie w regulaminie organizacyjnym opracowanym przez zespół i zatwierdzonym przez Wójta Gminy Łoniów.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł Prokurator Okręgowy w Kielcach, który zarzucił temu aktowi istotne naruszenie prawa tj.:

- art. 9a ust. 3-5 i art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 218, zwanej dalej w skardze "u.p.p.r.") w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, polegającym na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie w § 2 ust. 1 i 2 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład Zespołu Interdyscyplinarnego, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają rady gminy do określania katalogu tych podmiotów, gdyż został on wyczerpująco określony w art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r., a dodatkowo zmodyfikowanie treści przepisu ustawowego poprzez pominięcie udziału przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz możliwości udziału prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

- art. 9c ust. 3 i art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w § 2 ust. 3 uchwały dotyczącego składania przez członków Zespołu Interdyscyplinarnego oświadczenia o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w zespole, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 3 u.p.p.r.;

- art. 9a ust. 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez określenie w

§ 4 uchwały, że szczegółowy zakres prac zespołu w tym kompetencje Przewodniczącego, Zastępcy Przewodniczącego oraz Sekretarza określony zostanie w regulaminie organizacyjnym opracowanym przez zespół i zatwierdzonym przez Wójta Gminy Łoniów w sytuacji, gdy to Rada Gminy została upoważniona do określenia, w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania.

W związku z powyższymi zarzutami Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanej w tych zarzutach części.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, organy samorządu terytorialnego stanowią akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze ich działania na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. W uchwale nie powtarza się zapisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. Tym bardziej sprzeczne z prawem jest, zdaniem skarżącego, dokonywanie zmian w zapisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko uregulowanie przez gminę raz jeszcze tego co zostało już zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa, lecz także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Uregulowania zawarte w zaskarżonej uchwale – te wskazane przez skarżącego - przekraczają zakres delegacji ustawowej, istotnie naruszają normę kompetencyjną wskazaną w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., jak również § 137 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP.

W § 2 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały organ określił katalog podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład Zespołu Interdyscyplinarnego, tymczasem, jak podkreślił skarżący, art. 9a ust. 15 u.p.p.r. nie przewiduje dla rady gminy kompetencji do określania podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego, gdyż kwestia ta została wyczerpująco uregulowana w ustawie. Nadto Rada Gminy zmodyfikowała treść przepisu ustawowego poprzez pominięcie udziału przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz możliwości udziału prokuratorów i przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

W § 2 ust. 3 uchwały organ ustalił, że przed udziałem w pierwszym posiedzeniu każdy członek Zespołu Interdyscyplinarnego składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w zespole. Zapis ten stanowi niedosłowne przytoczenie treści art. 9c ust. 3 u.p.p.r., co narusza istotnie prawo, tj. ten przepis, a nadto § 137 ww. rozporządzenia.

Organ w świetle § 4 uchwały przekroczył także, jak zarzucił Prokurator, delegację ustawową, albowiem zgodnie z treścią art. 9a ust. 15 u.p.p.r. to Rada Gminy została upoważniona do określenia, w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinamego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Przytoczona regulacja więc, w ocenie autora skargi, narusza prawo w sposób istotny.

Organ w odpowiedzi na powyższą skargę zajął stanowisko, że skargę pozostawia do uznania Sądu.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zarówno skarżący jak i organ wyrazili zgodę na taki tryb rozpoznania sprawy (pisma z dnia 27 lipca 2020 r. i z dnia 24 lipca 2020 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga Prokuratora Okręgowego w Kielcach jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie uchwała nr V/21/11 Rady Gminy Łoniów z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (na datę podjęcia uchwały - Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1493 ze zm., dalej jako "u.p.p.r."). Zgodnie z tym przepisem rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania.

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2020 r. poz. 713 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia uchwały - Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o samorządzie gminnym" lub "u.s.g.", na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania (w tym przypadku na terenie gminy). Ponieważ zaskarżona uchwała - bez wątpienia mająca charakter generalno-abstrakcyjny - jest aktem prawa miejscowego, treść art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie sprzeciwia się stwierdzeniu nieważności tej uchwały w całości lub części przez sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że jest sprzeczna z prawem – niezależnie od czasu, jaki upłynął od daty jej uchwalenia.

W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały.

Zasadnie zarzucił Prokurator, że z istotnym naruszeniem prawa podjęto zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej § 2 ust. 2 (oznaczonym w zarzutach skargi jako § 2 ust. 3 uchwały), zgodnie z którym: "Każdy członek zespołu interdyscyplinarnego przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w zespole". Otóż słusznie skarżący, formułując analizowany zarzut skargi, zwrócił uwagę na treść art. 9c ust. 3 u.p.p.r. W myśl tego przepisu, przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym.".

Z treści przytoczonego oświadczenia uregulowanego ww. ustawą wynika, że oświadczenie składane przez każdego członka zespołu interdyscyplinarnego ma dotyczyć nie tylko zachowania poufności informacji i danych, które członek zespołu interdyscyplinarnego uzyska przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie, ale także że znane mu są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym. Tymczasem z treści analizowanego postanowienia uchwały wynika, że członek tego zespołu ma złożyć oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w zespole, bez wskazania, że takie oświadczenie powinno również dotyczyć znajomości przepisów o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym. Treść analizowanego postanowienia uchwały w kontekście art. 9c ust. 3 u.p.p.r., nie wskazuje zatem tego, czy i w jakiej formie (pisemnej czy ustnej) ma zostać złożone przez członka zespołu interdyscyplinarnego oświadczenie co do znajomości przepisów o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym. Obowiązek złożenia oświadczenia w zakresie znajomości przepisów o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym wynika rzecz jasna z ustawy, co powoduje, że uchwała określająca tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania nie powinna zawierać regulacji takiej jak w art. 9c ust. 3 u.p.p.r. Co do zasady bowiem - zgodnie z zasadami techniki prawodawczej - w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych (§ 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 100 poz. 908), nie jak w skardze – art. 137 tego rozporządzenia). Tym bardziej powtórzenie zapisów ustawowych z ich modyfikacją należy uznać za niedopuszczalne. Prawdopodobnie w analizowanym postanowieniu uchwały lokalnemu prawodawcy chodziło o uregulowanie formy, w jakiej oświadczenie, o którym mowa w art. 9c ust. 3 u.p.p.r., ma zostać złożone - zgodnie z zaskarżoną uchwałą wymagana jest forma pisemna (i w tej części Sąd nie dopatrzył się sprzeczności z prawem). Jeżeli jednak rada gminy wskazuje na obowiązek złożenia oświadczenia, o którym mowa w ustawie, w określonej formie, to musi to czynić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości z interpretacją uchwały przez adresatów tego aktu.

Należy w tym miejscu odwołać się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, w którym zwrócono uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na ustawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo.

Z tych powodów Sąd uwzględnił skargę w zakresie § 2 ust. 2 uchwały z doprecyzowaniem, że chodzi o przepis dotyczący pisemnego oświadczenia o zachowaniu poufności z uwagi na oznaczenie jako ustęp 2. dwóch postanowień paragrafu 2.

Skarga okazała się zasadna również w zakresie § 4 uchwały. Otóż rację ma Prokurator, że zawarte w § 4 uchwały postanowienie stanowi przekroczenie delegacji wynikającej z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Treść normy kompetencyjnej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. "rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania" nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do wyłącznej kompetencji organu uchwałodawczego gminy, wykonywanej w formie aktu prawa miejscowego, należy ustalenie zarówno szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego, jak i trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków tego zespołu. Za niedopuszczalne należy w świetle tego przepisu uznać "oddelegowanie" tej kompetencji na rzecz samego zespołu interdyscyplinarnego i zawarcie szczegółowych regulacji w tym zakresie w regulaminie organizacyjnym, opracowywanym przez tenże zespół. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym takie działanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 244/20 lex nr 3037348 i powołane tam: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 10/18, wyroki WSA we Wrocławiu z 10 lipca 2019r., sygn. akt III SA/Wr 137/19 oraz z 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09).

Natomiast nie podziela Sąd zarzutu i argumentacji na jego poparcie dotyczącego § 2 ust. 1 i 2 uchwały odnośnie składu zespołu interdyscyplinarnego. Rację ma skarżący, że skład tego zespołu został wyczerpująco uregulowany w ustawie. Rada Gminy Łoniów nie pominięła jednak udziału przedstawicieli organizacji pozarządowych w takim zespole oraz możliwości udziału w nim prokuratorów i przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r. działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w

§ 1 uchwały wskazano, iż zespół interdyscyplinarny powinien składać się z minimum 8 osób, co powoduje że w skład tego zespołu może wchodzić więcej niż 8 osób, a więc nie tylko podmioty wskazane w § 2 ust. 1 i 2 uchwały. Z kolei wymienione w § 2 ust. 1 uchwały podmioty i wskazani w § 2 ust. 2 tej uchwały kuratorzy sądowi obligatoryjnie mają być powoływani do składu zespołu interdyscylinarnego w Gminie Łoniów. W § 2 ust. 1 uchwały lokalny prawodawca wskazał, z jakich konkretnie działających na terenie Gminy Łoniów bądź współpracujących z Gminą jednostek będą pochodzić przedstawiciele zespołu interdyscyplinarnego. Powyższe zapisy uchwały nie wykraczają więc poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r.

W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku, zaś w punkcie II wyroku orzeczono w oparciu o art. 151 p.p.s.a.