Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 259/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...] sp. j. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...] sp. j. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe [...] sp. j. z siedzibą w K. (dalej: "skarżący"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosło skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w K. z dnia [...] lipca 2015 r. o określeniu skarżącemu opłaty sankcyjnej w wysokości 593 841,52 zł.

Skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniósł, że z uwagi na wysokość opłaty i oczywistą niezasadność, zaskarżona decyzja spowoduje wyjątkowo ciężkie skutki w mieniu spółki i wspólników, co wniosek czyni oczywiście zasadnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej opłaty pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy opłata ta została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej jego firmy i żadnych dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować jego twierdzenia o możliwej utracie płynności finansowej i niemożności uiszczenia kwoty 593 841,52 zł. W tej sytuacji brak jest podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej opłaty, rzeczywiście spowoduje skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa.

Należy wskazać, że sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej opłaty ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej.

Skarżący powinien więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) wskazujące jak wyegzekwowanie nałożonej opłaty wpłynie finanse jego firmy. Twierdzenie o "wyjątkowo ciężkich skutkach materialnych" jest bardzo ogólnikowe i nie zostało poparte żadną konkretną argumentacją, czy tym bardziej w jakikolwiek sposób udokumentowane.

Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącego kwotą nałożonej opłaty spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa spowodowania nieodwracalnych skutków. Zdaniem sądu, nie można w realiach niniejszej sprawy przyjąć, że zapłata opłaty sankcyjnej wywrze nieodwracalny skutek. Przeciwnie, uiszczenie opłaty jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej kwoty.

Należy również podnieść, że "oczywistą niezasadność" nałożonej opłaty nie może przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 ppsa., stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Podsumowując, należy stwierdzić, że argumenty powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dowodami, co prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.