Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1624/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Asesor WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi H. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową odrzuca skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1624/04

UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] maja 2004 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął H. Ł. pozwolenie na broń palną sportową, w ilości sześciu egzemplarzy.

Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń był wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] grudnia 2003 r. uznający H. Ł. za winnego tego, że w dniu [...] maja 2003 r. poprzez oddanie bezpośredniego strzału z posiadanej broni, na skutek rykoszetu pocisku, naraził na niebezpieczeństwo utraty życia pracownika ochrony, raniąc go w okolice klatki piersiowej, to jest o czyn z art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk zw. z art. 11 § 2 kk. Postępowanie karne sąd warunkowo umorzył na okres próby dwóch lat. Nadto Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia[...] marca 2004 r., odstępując od wymierzenia kary, uznał H. Ł. za winnego tego, że naruszył on zakaz przenoszenia broni z załadowanym magazynkiem, nosząc ją za paskiem spodni, to jest o czym z art. 51 ust. 2 pkt 10 ustawy o broni i amunicji oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343).

W ocenie organu administracji osoba, popełniająca czyn zabroniony z kategorii przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu, nie daje gwarancji, że dalsze posiadanie broni nie spowoduje jej użycie w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednocześnie organ administracji ustalił, iż użycie broni przez H. Ł. nie było spowodowane bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia.

Od decyzji tej H. Ł. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucał decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że po stronie skarżącego istnieje obiektywnie uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto skarżący zarzucał decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że wyrokiem Sądu Rejonowego w T., umarzającym postępowanie, został uznany za winnego popełnienia opisanych tam czynów oraz, że w skutek zajścia nie wystąpiło bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia skarżącego bądź osób trzecich, bowiem ustalenia takie nie wynikały z treści wyroku. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż spełnia negatywne przesłanki pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem nie można zaliczyć go do osób wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie skarżący uważa, iż w świetle zapadłych wyroków karnych nie można uznać go za winnego, albowiem jedynie wyrok skazujący przesądzić może o winie, natomiast umorzenie postępowania karnego dowodzi, że daje on rękojmię przestrzegania porządku prawnego, a tym samym, że nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego stwierdzającego, że umorzenie postępowania karnego nie dowodzi jego winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu, organ administracji wskazuje, że zgodnie z art. 66 § 1 kk warunkowe umorzenie postępowania może nastąpić, gdy między innymi wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Natomiast gdyby, jak twierdzi to skarżący, działał w obronie koniecznej, orzeczenie sądu karnego byłoby inne. Jednocześnie drugim wyrokiem sądu karnego stwierdzono, iż skarżący naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W związku z powyższym ustalone okoliczności faktyczne i związane z nimi okoliczności prawne, w ocenie organu odwoławczego, uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Na decyzję tę pełnomocnik H. Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Skarga powołuje zarzuty (analogicznie jak w odwołaniu) naruszenia naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, że po stronie skarżącego istnieje obiektywnie uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżący został uznany przez sąd karny za winnego. Naruszenie granicy swobodnej oceny dowodów poprzez nadinterpretację wyroków karnych i wskazanie, że nie było zagrożenia życia lub zdrowia w związku z użyciem broni przez skarżącego. Naruszenie przepisów postępowania przez stwierdzenie, że strona nie mogła w postępowaniu administracyjnym podważać ustaleń sądu karnego oraz naruszenie art. 40 § 2 kpa przez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Zdaniem skarżącego umorzenie postępowania przez sąd karny jest równoznaczne z przyjęciem, iż skarżącego uznano za osobę, która daje gwarancję nienaruszania w przyszłości porządku prawnego, zatem nie mogą do niego odnosić się przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego brak ustaleń sądu karnego o istnieniu lub nieistnieniu zagrożenia życia pozwala skarżącemu dowodzić, iż takie zagrożenie faktycznie wystąpiło, co uzasadniało użycie broni.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Nadto, w wykonaniu wezwania Sądu, w dniu 24 czerwca 2005 r. wpłynęło od organu administracji pismo informujące, że dotychczas pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono decyzji II instancji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż podlega ona odrzuceniu.

Jak wynika z akt sprawy, składając odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji H. Ł. ustanowił pełnomocnika w osobie adw. B. K.. Zgodnie zatem z art. 40 § 2 kpa wszelkie pisma w postępowaniu administracyjnym, w tym również decyzje zapadłe skutkiem wniesionego odwołania, powinny być doręczane pełnomocnikowi skarżącego.

Z akt sprawy wynika, że decyzja ostateczna została doręczona bezpośrednio skarżącemu. Jak wskazuje dokument potwierdzenia odbioru tej decyzji doręczono ją na adres H. Ł. (przesyłkę odebrała i pokwitowała G. M. – teściowa skarżącego) w dniu 2 lipca 2004 r. Pełnomocnik skarżącego złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nadając ją w placówce pocztowej w dniu 31 sierpnia 2004 r. – data stempla pocztowego na kopercie nadania przesyłki – zaznaczając w skardze, że decyzji tej, jej jako pełnomocnikowi, nie doręczono. Ubocznie można zauważyć, iż gdyby traktować skargę jako wniesioną przez stronę to jej złożenie nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej powoływanej jako P.p.s.a. Jednocześnie skarga nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jednakże okoliczności powyższe są dla rozpoznawanej sprawy nieistotne z uwagi na treść art. 40 § 2 kpa.

Niedoręczenie decyzji administracyjnej pełnomocnikowi skarżącego stanowi naruszenie art. 40 § 2 kpa. Strona postępowania administracyjnego, ustanawiając pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] września 1993 r. – sygn. akt [...]). Ustanowienie pełnomocnika, na podstawie art. 32 kpa, zobowiązuje organ administracji do doręczania pełnomocnikowi pism kierowanych do strony, zgodnie z art. 40 § 2 kpa. Możliwe jest takie ułożenie przez stronę swoich stosunków z pełnomocnikiem, że strona powiadomi organ by doręczał jej pisma w postępowaniu mimo ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Tylko w takim przypadku skutki prawne doręczenia będzie wywoływało doręczenie pisma stronie a nie pełnomocnikowi. W rozpoznawanej sprawie skarżący po ustanowieniu pełnomocnika nie złożył organowi administracji oświadczenia zmieniającego zasadę doręczania pism zgodną z treścią art. 40 § 2 kpa. Pomimo tego, jak wynika z akt sprawy i informacji organu administracji z dnia 24 czerwca 2005 r., odpis decyzji wydanej przez organ odwoławczy doręczono skarżącemu z pominięciem jego pełnomocnika.

Uchylenie się organu administracji od obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony ma ten skutek, że ustanowiony w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi, nie powoduje ujemnych skutków dla strony, której nie doręczono skutecznie, wydanej w sprawie decyzji, a to dlatego, iż wcześniej powiadomiła organ administracji o ustanowieniu w sprawie pełnomocnika.

Skoro prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi nie doręczono odpisu decyzji ostatecznej, to nie rozpoczął się dla niego bieg terminu zakreślony przepisem art. 53 § 1 P.p.s.a. do wniesienia skargi, bowiem termin ten biegnie dla pełnomocnika od doręczenia decyzji jemu, a nie stronie. Ustanowienie pełnomocnika, zgodnie z art. 32 kpa, nie nadaje mu przymiotu strony, lecz zobowiązuje organ administracji do doręczania mu pism kierowanych do strony, w myśl art. 40 § 2 kpa. Zatem wniesienie przez pełnomocnika skargi w sytuacji, gdy nie otrzymał jeszcze od organu administracji decyzji, stanowi naruszenie art. 53 § 1 P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe, skarga wniesiona z naruszeniem art. 53 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna i w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega przez Sąd odrzuceniu.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.