Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1235/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Dąbrowa Tarnowska reprezentowanej przez Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 19 sierpnia 2004r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przez organ administracji publicznej - w przedmiotowej sprawie Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej reprezentującego interesy Gminy Dąbrowa Tarnowska - skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 19 sierpnia 2004r., nr [...]. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Przedmiotową skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie wniósł Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej reprezentujący Gminę Dąbrowa Tarnowska zarzucając naruszenie prawa materialnego - art.36 ust.4 i art.37 ust.3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) oraz prawa procesowego - art.233 § l i 2 ordynacji podatkowej, poprzez błędną ich interpretację.

Wskazać należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była i nadal pozostaje rozstrzygnięta w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Otóż w przedmiotowej sprawie Gmina Dąbrowa Tarnowska nie była stroną postępowania administracyjnego. Występował w nim wyłącznie Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej, jednak nie jako podmiot reprezentujący Gminę Dąbrowa Tarnowska na zewnątrz, lecz wydając decyzję w pierwszej instancji. Tym samym nie działając jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, (por. postanowienie NSA z 3.04.2002r, sygn. akt II SA/Gd 563/02) Zatem organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. (por. postanowienie NSA z 19.10.2000r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00)

Wynika to z faktu, iż inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie wpierw występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym, (por. wyrok NSA z 22.07.1999r., sygn. akt II SA 974/99)

Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej nie wykazał, iż działa w interesie prawnym Gminy Dąbrowa Tarnowska - jako osoby prawnej. Okoliczność, iż opłata planistyczna - zgodnie z brzmieniem art.36 ust.4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz.717) stanowi dochód własny gminy i tym samym podlega obowiązkowej realizacji, dotyczy interesu publicznego gminy i sfery działalności administracji publicznej, zwłaszcza samodzielności finansowej samorządu terytorialnego. Nie daje więc podmiotom tegoż samorządu, ani jego organom statusu strony w postępowaniu odwoławczym, bądź uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Czynność procesowa podmiotu żądającego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (którego legitymacja nie wynika wprost ze szczególnej normy prawnej) skuteczna będzie tylko wtedy, gdy można wykazać przepis prawa materialnego dopuszczający istnienie po stronie tego podmiotu jego własnego interesu prawnego lub obowiązku. Tak więc organ administracji publicznej nie może - co do zasady - wnieść skutecznie skargi na decyzję administracyjną wydaną w sprawie, w której orzekał. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć do złożenia skargi interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją.

Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale 5 sędziów z dnia 9.10.2000r., sygn. akt OPK 14/00, publ. w ONSA 2001/1/17, a przede wszystkim w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 19.05.2003r., sygn. akt OPS 1/03, publ. "Jurysta" 2003r., nr 7-8, s.80, gdzie wskazano, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art.5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy tez w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Interes prawny, w rozumieniu art. 50 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma więc charakter materialnoprawny. Jest on bowiem oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji czy też podjęcia określonej czynności. A brak jest takowego w przedmiotowej sprawie po stronie Gminy Dąbrowa Tarnowska, a tym bardziej Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.