Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 622/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51 ust. 3, art. 50 ust. 1, art. 65,
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017r. sprzeciwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (powoływane też dalej w skrócie jako: "Kolegium") uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Samborzec z dnia 30 marca 2017 r. znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa, MOP 6,0 MPa relacji Sandomierz-Ostrowiec Świętokrzyski o długości 630 m, budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 100 o długości 4,5/m/, budowie kabla światłowodowego do technicznej obsługi gazociągu, oznaczenia trasy gazociągu, w miejscowości K., gmina S. na działkach nr ewid.: [...], i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji, wydanej na skutek odwołań wniesionych na ww. decyzję Wójta Gminy Samborzec przez J. D., S. D., D. D., M. D.-P. i J. Ł., Kolegium, stwierdzając, że złożone w sprawie odwołania spełniają wymogi z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podniosło, że uprzednio Wójt Gminy Samborzec decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. znak: IG.6733.9.2013 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji Sandomierz – Ostrowiec. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia 21 października 2014 r., którą następnie wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 1091/14 uchylił, podobnie jak poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji. Kolegium podkreśliło, że przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Wójt Gminy Samborzec związany był zatem wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawartymi w ww. wyroku z dnia 17 marca 2016 r.

Jak wskazał organ odwoławczy, w podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie jako k.p.a.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku planu miejscowego, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, zaś ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora.

Z treści decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 30 marca 2017 r., jak stwierdziło Kolegium, wynika, że organ I instancji uznał, iż w/w wytyczne Sądu nie obowiązują, z uwagi na to, że odcinek przechodzący przez Gminę Sandomierz objęty został ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Jednakże, w ocenie organu II instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie można pominąć wytycznych zawartych w w/w wyroku Sądu w tej konkretnej sprawie. W orzeczeniu tym zawarto dyspozycję dotyczącą konieczności przedłożenia przez inwestora wniosku dotyczącego całego zamierzenia inwestycyjnego. Ponieważ dyspozycja Sądu nie została wykonana, powstała konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Na obszarze, na którym obowiązuje plan miejscowy nie ustala się lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże wniosek inwestora winien zostać skonstruowany w taki sposób, aby obrazował położenie całej planowanej do realizacji inwestycji, aktualnie: z podziałem na tę część, dla której wymagane jest ustalenie warunków zabudowy i ze wskazaniem części inwestycji objętej ustaleniami planu miejscowego oraz winien obrazować obszar oddziaływania całej inwestycji. W ocenie Kolegium, organ wydający decyzję nie został zwolniony od konieczności porównania powierzchni części działek znajdujących się w granicach terenu objętego wnioskiem dla całej inwestycji i obszaru oddziaływania, na co wskazał Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2016 r., wydanym w tej konkretnej sprawie. Dopiero tak sporządzony wniosek pozwoli udokumentować właściwość organu do rozpoznania sprawy, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w ww. wyroku oraz przeprowadzić postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (m.in. przez sporządzenie projektu decyzji, uzyskanie wymaganych uzgodnień). Organ stwierdził, że nie można było oprzeć rozstrzygnięcia na uprzednio złożonym wniosku oraz rozpoznać sprawy bez ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego w sprawie. W ocenie Kolegium, do akt sprawy winny zostać dołączone dokumenty potwierdzające obowiązywanie planu miejscowego na obszarze gminy Sandomierz w aspekcie realizacji planowanej inwestycji. Wejście w życie planu miejscowego na terenie gminy Sandomierz nie spowodowało bowiem braku aktualności stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w zakresie konieczności uzupełnienia wniosku inwestora oraz współdziałania organów w tej konkretnej sprawie. Ustalenie planu miejscowego na terenie gminy Sandomierz nie zwolniło także organu I instancji z konieczności uzgodnienia projektu decyzji z Burmistrzem Miasta Sandomierza, a wręcz przeciwnie, w/w sprawa nie może zostać prawidłowo rozpoznana bez współdziałania Wójta Gminy Samborzec i Burmistrza Miasta Sandomierza.

Kolegium zwróciło również uwagę na brak spójności pomiędzy częścią tekstową i graficzną decyzji w zakresie terenu inwestycji oraz wnioskiem inwestora. W rozstrzygnięciu decyzji jako teren inwestycji wskazano m.in. działkę nr ewid. [...] , której to działki nie objęto granicami terenu inwestycji na części graficznej. Natomiast na załączniku graficznym granicami terenu inwestycji objęto m.in. działkę nr ewid. [...] , której nie ujęto w rozstrzygnięciu decyzji, co powoduje naruszenie art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Złożony uprzednio wniosek inwestora dotyczy m.in. działki nr ewid. [...] , a nie obejmuje działki nr ewid. [...] , a to narusza art. 52 ust. 1 tej ustawy. Nadto analiza nadesłanych akt sprawy wskazuje także, jak podniósł organ II instancji, że załączniki graficzne decyzji są mało czytelne i nie sposób odczytać na nich przebiegu granic terenu inwestycji, co z kolei stanowi naruszenie art. 54 pkt 3 ww. ustawy.

Za zasadny uznało Kolegium także zarzut odwołania dotyczący braku wymaganych uzgodnień przed wydaniem decyzji, wymaganych stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mają zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 k.p.a., to jest przez pocztę, przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby czy organy za pokwitowaniem oraz zawiadomienie przez obwieszczenie, a także w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, określony w art. 49 k.p.a. Użyty w treści przepisu zwrot "także" przesądza, w ocenie Kolegium, że wymagane jest zarówno obwieszczenie, jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Natomiast organ I instancji nie wypełnił normy art. 53 ust 1 ww. ustawy, bowiem z akt administracyjnych nie wynika, aby dokonał stosownych obwieszczeń informujących o wydanej decyzji kończącej postępowanie.

Nadto zdaniem Kolegium, skoro trasa projektowanego gazociągu przebiega przez teren działek prywatnych to zasadnym było zbadanie, czy taki sposób usytuowania sieci gazowej nie narusza uzasadnionego interesu stron i zarzuty odwołania w tym zakresie są zasadne. W wyniku takiej analizy organ I instancji w uzasadnieniu własnej decyzji winien wyczerpująco wykazać i uzasadnić, że planowana inwestycja nie narusza ww. interesów osób trzecich. W sprawie istotne znaczenie ma charakter planowanej inwestycji tj. gazociągu wysokiego ciśnienia, którego budowa może powodować ograniczenia w sposobie zagospodarowania i użytkowania działki oraz zabudowań. Skoro liniami rozgraniczającymi teren inwestycji objęto zabudowę mieszkaniową, to już na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego niezbędne jest rzetelne i pełne zagwarantowanie ochrony interesów osób, na działkach których planuje się wnioskowaną inwestycję.

W ocenie Kolegium, organ I instancji przed wydaniem decyzji nie wypełnił dyspozycji art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym winien dokonać analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Decyzja pierwszoinstacyjna, jak też nadesłany materiał dowodowy nie wskazuje także, jak zarzucił organ odwoławczy, aby organ I instancji dokonał analizy spójności zakresu inwestycji objętej decyzją lokalizacyjną oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że decyzja Wójta Gminy Samborzec nie zawiera prawidłowego, pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W aktach sprawy brak jest także materiału dowodowego na okoliczność ustalenia aktualnego na dzień wydania decyzji katalogu stron postępowania. Z akt sprawy nie wynika, czy ustalony przez organ katalog jest pełny i aktualny.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji wydana została bez wypełnienia obowiązków wynikających z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1091/14.

Powyższe doprowadziło do wydania orzeczenia na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (powoływana dalej jako: "Spółka", "skarżąca") pismem zatytułowanym "Skarga" złożyła w dniu 8 sierpnia 2017 r., za pośrednictwem organu II instancji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego polegające na błędnej wykładni:

- art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, powoływanej w dalszej części sprzeciwu jako: "u.p.z.p.") przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność wydania decyzji lokalizacji celu publicznego w porozumieniu z Burmistrzem Sandomierza, podczas gdy na terenie gminy Sandomierz obowiązuje miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego,

- art. 53 ust. 4 u.p.z.p., przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność ponowienia procedury uzgodnień projektu decyzji, w sytuacji gdy do projektu decyzji nie wprowadzono istotnych zmian, uzasadniających ponowienie procedury uzgodnieniowej,

- art. 52 ust. 1 u.p.z.p., przez przyjęcie, że pomiędzy częścią tekstową i graficzną decyzji a wnioskiem inwestora istnieje brak spójności, podczas gdy organ I instancji w decyzji wyjaśnił i uzasadnił zmiany zachodzące w podziale nieruchomości objętych wnioskiem,

- art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie organ nie dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego, na którym przewiduje się realizację inwestycji, podczas gdy analiza ta została wykonana, a organ w ramach postępowania nie mógł weryfikować alternatywnych wariantów realizacji inwestycji, gdyż był związany wnioskiem inwestora;

2. przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności.

W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz obciążenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kosztami postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła, że dla rozpoznania niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Wejście w życie - po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - planu miejscowego uniemożliwia wydanie decyzji merytorycznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, strona wskazała, że organ I instancji słusznie nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o cały zakres inwestycji, w tym z terenem objętym planem miejscowym, gdyż takie uzupełnienie skutkowałoby koniecznością umorzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Wejście w życie planu miejscowego na terenie gminy Sandomierz uniemożliwia prowadzenie na jej terenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji lokalizacyjnej dotyczy jedynie obszarów pozbawionych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W przypadku posiadania planów miejscowych przez gminę lokalizacja następuje na ich podstawie, bez potrzeby wydawania decyzji w tym zakresie. Cały teren, na którym ma być zlokalizowany gazociąg w Gminie Sandomierz, pokryty jest obowiązującym planem miejscowym, nie ma zatem potrzeby ani możliwości prawnej sprowadzającej się do ustalenia, na terenie której gminy znajduje się największy teren przeznaczony pod realizację inwestycji i ustalenia właściwości organu. Taka sytuacja mogłaby mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy na terenie gminy Sandomierz istniałby jakikolwiek fragment terenu przeznaczony pod realizację gazociągu, a nie objęty obowiązującym planem miejscowym. Przyjęte przez Kolegium stanowisko, pomijające fakt obowiązywania na terenie gminy Sandomierz planu miejscowego i nakazujące prowadzenie postępowania w porozumieniu dwóch organów (Wójta Gminy Samborzec i Burmistrza Miasta Sandomierza) pomija podstawową zasadę, jaką wyrażono w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując na art. 4 ust. 1 u.p.z.p., Spółka podniosła, że w sytuacji pozyskania przez organ I instancji jednoznacznej informacji, że na terenie gminy Sandomierz na całej trasie planowanego gazociągu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, bezcelowe było ustalanie i porównywanie powierzchni działek terenu znajdującego się w granicach obszaru objętego wnioskiem i ustalania organu właściwego do przeprowadzenia postępowania. Nie sposób wyobrazić sobie współdziałania organu (tu Burmistrza Sandomierza) z organem wydającym decyzję lokalizacyjną, w sytuacji gdy na terenie gminy Sandomierz nie zachodzą przesłanki z u.p.z.p. do prowadzenia postępowania lokalizacyjnego z uwagi na obowiązujący na tym terenie plan miejscowy. Takie postępowanie, zdaniem autora sprzeciwu, prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, gdzie w ramach postępowania administracyjnego wymagana byłaby najsilniejsza forma współdziałania organów w postaci uzgodnienia, a w procedurze uchwalania planu miejscowego (aktu prawa miejscowego) organom przysługuje co najwyżej prawo wyrażenia opinii (co do zasady niewiążące).

Skarżąca stwierdziła, że art. 153 p.p.s.a. zasadniczo ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględniać oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu. Jednakże powyższa zasada znajduje wyłom w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego sprawy. Na gruncie niniejszej sprawy doszło do zmiany stanu faktycznego i prawnego, związanego z uchwaleniem i wejściem w życie na terenie gminy Sandomierz planu miejscowego, który ustalił lokalizację planowanego gazociągu. Ścisłe trzymanie się wytycznych z wyroku z dnia 17 marca 2017 r., przy pominięciu istotnych zmian faktycznych i prawnych sprawy, skutkowałoby prowadzeniem postępowania lokalizacyjnego dla obszaru objętego planem miejscowym.

W zakresie braku spójności pomiędzy częścią tekstową i graficzną decyzji w zakresie terenu inwestycji oraz wniosku inwestora strona zarzuciła, że stanowisko organu II instancji jest niesłuszne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał bowiem, że w toku postępowania podziałowi geodezyjnemu uległa działka nr [...] , która podzieliła się na dwie działki. Przy czym organ ustalił, że jedynie działka nr [...] znajduje się w granicach terenu objętego wnioskiem i dlatego tę działkę wskazał w sentencji decyzji. Zarzut naruszenia art. 54 pkt 3 i art. 52 ust. 1 u.p.z.p. jest zatem nieuzasadniony.

W opinii Spółki, chybione są także zarzuty organu odwoławczego, że organ I instancji nie wypełnił art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w tym brak jest pełnego i rzetelnego zagwarantowania ochrony interesów osób na działkach, na których planuje się wnioskowaną inwestycję. Strona, wskazując konkretne orzeczenia sądów administracyjnych, podniosła, że organ administracyjny nie jest uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu. Organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Poza tym żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać, a tym bardziej od zgody właściciela nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją. Organ w postępowaniu lokalizacyjnym nie ma żadnych uprawnień do badania, czy zapewnione zostały warunki gwarantujące bezpieczną eksploatację gazociągu, w tym do weryfikowania zgodności z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Strona wyjaśniła, że na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi zatem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich. Prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Potwierdzenie powyższej zasady stanowi między innymi art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Identyczne stanowisko, jak podniosła Spółka, zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 854/14.

Skarżąca, powołując się w dalszej części sprzeciwu na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazała, że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może modyfikować wniosku inwestora, korygując lokalizacje przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi bowiem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Organ II instancji nie wskazał, który z przepisów prawa mógłby stanowić podstawę do wydania takowej decyzji.

Ponadto Spółka podniosła, że Wójt Gminy Samborzec przed wydaniem decyzji wypełnił dyspozycję art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., gdyż dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, organ I instancji dokonał porównania zakresu decyzji środowiskowej i decyzji lokalizacyjnej. Strona odpowiadając na twierdzenia organu II instancji wskazała także, że na terenie objętym decyzją brak jest obszarów innych niż parki narodowe, obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a tym samym nie ma podstaw prawnych do zajęcia stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Spółka zarzuciła również, że ponowienie postępowania uzgodnieniowego byłoby uzasadnione jedynie w sytuacji wprowadzenia do projektu decyzji istotnych zmian w stosunku do wersji projektu poprzednio uzgodnionego, zatem, a contrario, jeśli projekt decyzji nie uległ istotnym zmianom, nie ma potrzeby ponownego uzyskiwania uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 u.p.z.p.

Zdaniem strony, organ II instancji z naruszeniem art. 10 k.p.a. zaniechał zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W okolicznościach niniejszej sprawy takie działanie było konieczne. Pozbawienie inwestora możliwości odniesienia się do wypowiedzenia się w zakresie wątpliwości, jakie powziął organ II instancji, uniemożliwiło skarżącemu przedstawienie dodatkowej argumentacji, uzasadniającej prawidłowość i optymalność trasy planowanej inwestycji, podziału nieruchomości, katalogu stron postępowania. Organ odwoławczy naruszył w ten sposób również zasadę ogólną postępowania administracyjnego określoną w art. 9 k.p.a. Zaniechanie przez organ odwoławczy poinformowania wnioskodawcy o dostrzeżonych przez ten organ domniemanych brakach wniosku i wątpliwościach co do charakteru i lokalizacji planowanego gazociągu, uniemożliwiły wnioskodawcy, w jego opinii, ewentualne uzupełnienie wniosku i rozwianie powstałych wątpliwości, a w konsekwencji doprowadzenie do odmiennego rozstrzygnięcia, niż w sprawie zapadło. Organ mógł wezwać organ I instancji do doręczenia katalogu stron postępowania czy obwieszczenia o wydaniu decyzji (w szczególności gdy ze strony internetowej organu wynikało, że obwieszczenie zostało zamieszczone), celem pełnego i rzetelnego rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. pełnomocnik Spółki złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, z uwagi na to, że uchybienie terminu nie nastąpiło z winy wnoszącego sprzeciw z uwagi na błędne pouczenie przez organ odwoławczy. Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe regulacje, w ocenie Sądu, sprzeciw Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wyżej podniesiono, kontrola zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ II instancji, od której wywiedziono sprzeciw, sprowadza się jedynie do oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie więc zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. VII SA/Wa 2808/16, lex nr 2395713). Sąd rozpoznając sprzeciw ogranicza się zatem do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., a zatem do badania, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji kasacyjnej.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na skutek ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnego wyroku z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1091/14. W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą bowiem w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stąd kluczowym dla oceny zgodności z prawem kwestionowanej sprzeciwem decyzji była ocena, czy ponownie rozpoznając sprawę, Wójt Gminy Samborzec związany był wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku wydanego w sprawie II SA/Ke 1091/14 oraz czy wytyczne te wykonał.

Bezspornie przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy Samborzec nie wezwał wnioskodawcy do zmodyfikowania przedmiotowego wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego w celu objęcia nim całej planowanej inwestycji celu publicznego rozdzielonej na dwa wnioski, jak również nie dokonał ustaleń faktycznych w zakresie tego, na obszarze której gminy: Samborzec, czy Sandomierz znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, a nadto, w konsekwencji, nie przeprowadził postępowania administracyjnego z uwzględnieniem dyspozycji art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm., powoływanej dalej tez jako "ustawa o planowaniu"). Organ I instancji nie zrealizował wytycznych Sądu, gdyż jak wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, na terenie gminy Sandomierz, obejmującym także odcinek gazociągu przechodzący przez tę Gminę, uchwalony został Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, co w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje tym, że nie zachodzi przesłanka do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 51 ust. 3 tej ustawy i wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela jednak stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji nie mógł pominąć wytycznych Sądu zawartych w ww. wyroku Sądu z dnia 17 marca 2016 r.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organ I instancji wraz z uprawomocnieniem się ww. wyroku sądowego związany został stanowiskiem Sądu co do tego, że wniosek nie obejmuje całości planowanej inwestycji i konieczne jest jego zmodyfikowanie. Jak wyjaśnił Sąd w sprawie II SA/Ke 1091/14, z akt kontrolowanego postępowania wynika, a także z decyzji Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia 24 września 2013 r., że świadomym zamysłem tego samego inwestora było podzielenie inwestycji polegającej na budowie jednego i tego samego odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 relacji Sandomierz - Ostrowiec Świętokrzyski, mającego przebiegać wzdłuż granicy pomiędzy gminami Samborzec i Sandomierz, przemiennie na terenie jednej lub drugiej gminy, na dwa różne przedsięwzięcia według formuły polegającej na objęciu wnioskiem skierowanym 2 lipca 2013 r. do Wójta Gminy Samborzec tych fragmentów planowanej inwestycji, które mają być zlokalizowane na działkach położonych na terenie gminy Samborzec, a wnioskiem, który został złożony w dniu 27 czerwca 2013 r. do Burmistrza Miasta Sandomierza na tej części planowanego gazociągu, która ma się znaleźć na działkach położonych na terenie gminy Sandomierz. Sąd zwrócił uwagę na to, że prawie na całej długości planowanego gazociągu granice terenu objętego wnioskiem oraz granice obszaru jego oddziaływania wyznaczają pas gruntu znajdujący się równocześnie na obszarze gminy Samborzec i Sandomierz. Na wielu odcinkach gazociągu natomiast, jego strefy kontrolowane położone są zarówno na obszarze gminy Samborzec, jak i gminy Sandomierz. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podniósł, że projektowana inwestycja celu publicznego wykracza więc poza obszar gminy Samborzec, gdyż planowana jest na terenie biegnącym wzdłuż granicy pomiędzy tą gminą, a gminą Sandomierz. Taka konstatacja wyczerpuje hipotezę normy kompetencyjnej zawartej w art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu, aktualizując potrzebę stwierdzenia, organ której z tych dwóch gmin był właściwy do rozpatrzenia takiego wniosku. Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalił, na obszarze której gminy: Samborzec, czy Sandomierz, znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja objęta wnioskami z dnia 2 lipca 2013 r. i z dnia 27 czerwca 2013 r. skierowanymi do Wójta Gminy Samborzec i do Burmistrza Miasta Sandomierza, i w zależności od wyniku tych ustaleń, rozpatrzy sam całą sprawę, lub przekażę ją według właściwości Burmistrzowi Miasta Sandomierza. Wnioskodawcę natomiast wezwie do zmodyfikowania złożonego w sprawie wniosku w celu objęcia nim całej planowanej inwestycji celu publicznego, rozdzielonej obecnie na dwa wnioski. Rozpatrując taki zmodyfikowany wniosek, jak nakazał Sąd, organ I instancji będzie pamiętał o konieczności wydania decyzji w takiej sprawie w porozumieniu z Burmistrzem Miasta Sandomierza. Pozornie wydawać by się mogło, jak wyjaśnił Sąd, że skoro zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, to wyłącznie od treści tego wniosku zależy, czy hipoteza normy kompetencyjnej zawartej w art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu będzie w danej sprawie wypełniona. W ocenie Sądu jednak, taka wykładnia może w niektórych sprawach prowadzić do konsekwencji sprzecznych z celem regulacji zawartej w art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu, którym jest spójność decyzji ustalających lokalizację inwestycji stanowiących całość gospodarczą, a także zapewnienie ochrony praw osób trzecich, a zwłaszcza właścicieli nieruchomości, na których inwestycja ma być zlokalizowana, lub na które będzie oddziaływać. Dopuszczenie bowiem po stronie wnioskodawcy dowolności w zakresie podzielenia inwestycji, zwłaszcza stanowiącej z technologicznego, konstrukcyjnego, czy gospodarczego punktu widzenia całość, mogłoby prowadzić do omijania normy przewidzianej w art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu, a w praktyce do uczynienia jej regulacją "martwą".

O niezbędności dokonania modyfikacji wniosku - zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w ww. wyroku - przemawia więc specyfika przedmiotowej inwestycji celu publicznego i postępowania w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji tej inwestycji. Bez wątpienia więc niezbędnym jest ustalenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji na terenie gminy Samborzec skoordynowanych z warunkami określonymi w planie miejscowym, skoro na określonym odcinku przebiega ona na terenie, gdzie taki plan obowiązuje, zaś na innym odcinku – gdzie istnieje konieczność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W związku z powyższym nie może rodzić wątpliwości, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Nadto, co istotne w kontekście powyższych rozważań, organ I instancji nie zgromadził dowodów potwierdzających obowiązywanie planu miejscowego na terenie gminy Sandomierz i obszaru jego obowiązywania w aspekcie wnioskowanej lokalizacji planowanej inwestycji celu publicznego, a w konsekwencji bez tych dowodów nie mógł dokonać istotnych ustaleń faktycznych podlegających zweryfikowaniu co do ich prawidłowości. Nie jest wystarczające w tym zakresie pismo Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia 4 października 2016 r. informujące Wójta Gminy Samborzec o uchwaleniu na obszarze gminy Sandomierz Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów w rejonie ulic: Polnej, Partyzantów i Salve Regina (uchwała nr X/67/2015 Rady Miasta Sandomierza z dnia 28 maja 2015 r.) tj. terenów przyległych do gminy Samborzec, stwierdzając, że odcinek gazociągu przechodzący przez gminę Sandomierz znajduje się na obszarze objętym ww. planem miejscowym. Już w treści pisma jego autor wskazał, by inwestor realizujący inwestycję celu publicznego na terenie gminy Sandomierz wystąpił o wypis i wyrys z tego planu, gdzie są określone rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, w tym trasa gazociągu DN 500 oraz stosowne zapisy dotyczące infrastruktury technicznej w § 13. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w omawianym zakresie pozwoliłoby bowiem na ustalenie, czy uchwalony plan miejscowy obejmuje w istocie całość czy też część obszaru gminy Sandomierz, na którym zlokalizowana ma być wnioskowana inwestycja. Stąd, jak zasadnie wskazało Kolegium, konieczne w sprawie było także dołączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających obowiązywanie planu miejscowego na obszarze gminy Sandomierz w aspekcie realizacji planowanej inwestycji.

Nadto, mając na względzie brzmienie art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast, a także uwzględniając przytoczona powyżej argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2016 r., rację ma organ odwoławczy, że wejście w życie planu miejscowego nie zdezaktualizowało stanowiska Sądu wyrażonego w tym wyroku. Zauważyć bowiem należy, że wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wnioskowania, iż przepis ten nie wyłącza delegacji do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, na obszarze którego właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, w sytuacji, gdy na części tego obszaru uchwalono plan miejscowy. Stąd w celu dokonania oceny, na obszarze którego organu znajduje się największa część terenu, a także jaka część obszaru, na którym planowana jest inwestycja celu publicznego, objęta została postanowieniami planu miejscowego niezbędne jest ustalenie przebiegu całej planowanej inwestycji celu publicznego, które możliwe będzie z kolei w przypadku modyfikacji wniosku w sposób wskazany w wyroku z dnia 17 marca 2016 r., skoro w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego postępowanie to toczy się na wniosek.

Podsumowując, bez zrealizowania wytycznych Sądu zawartych w wyroku wydanym w sprawie II SA/Ke 1091/14 nie było możliwe prawidłowe ponowne rozpoznanie sprawy. Stąd pominięcie przez organ I instancji tych wytycznych uzasadniało, w ocenie Sądu, wydanie decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach. Organ I instancji dopuścił się bowiem naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.

O istotności tych naruszeń decyduje również to, że ustalenie przebiegu całej planowanej inwestycji determinuje możliwość ustalenia nie tylko właściwości organu, ale także obszaru oddziaływania inwestycji, kręgu stron postępowania, a następnie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a więc także zakresu wymaganych uzgodnień i ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Nie sposób podzielić argumentacji sprzeciwu, że kwestionowana decyzja Kolegium zawiera wytyczne obligujące organ I instancji do wydania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego na terenie, na którym obowiązuje plan miejscowy. Organ II instancji wskazuje na konieczność zrealizowania wytycznych Sądu, w tym zmodyfikowania wniosku odnośnie całego zamierzenia inwestycyjnego, umożliwiając tym samym dokonanie dalszych ustaleń wymaganych przepisami prawa z uwzględnieniem jednak obowiązującego planu miejscowego na obszarze, na którym częściowo będzie ta inwestycja przebiegać. Kwestia czynności organu administracji publicznej rozpoznającego zmodyfikowany wniosek powinna być determinowana wskazówkami i wytycznymi Sądu, a także treścią przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 3 i art. 65 tej ustawy.

Zauważyć także należy, choć już powyższe naruszenia prawa uzasadniały wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., że rację ma organ odwoławczy, wskazując na nieczytelność załączników graficznych decyzji wydanej w I instancji w zakresie zarzucanego tej decyzji braku spójności pomiędzy jej częścią tekstową i graficzną, albowiem w rozstrzygnięciu decyzji pierwszoinstancyjnej ujęto działkę nr ewid. [...] , natomiast nie została ona objęta granicami terenu inwestycji na załączniku graficznym. Należy zgodzić się z organem odwoławczym - pomimo wyjaśnienia kwestii podziału działki nr ewid. [...] przez organ I instancji - że załącznik graficzny nie jest jednak odzwierciedleniem przebiegu inwestycji opisanego w sentencji decyzji pierwszoinstacyjnej. Analiza akt postępowania ponownie przeprowadzonego przez organ I instancji wskazuje, że pomimo informacji o podziale działki brak jest także dowodów potwierdzających zasadność wydania decyzji uwzględniającej lokalizację inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. [...] w miejsce działki nr ewid. [...] , co ma z kolei kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i kręgu stron postępowania. Ustalony przed wydaniem decyzji I instancji katalog stron postępowania obejmuje G. K. (K. , S.), która - jak wynika choćby z "Wykazu stron" na dzień 2 grudnia 2016 r. (k. 1287) - jest stroną tego postępowania jako właściciel działki nr ewid. [...] i której doręczona została decyzja pierwszoinstancyjna (k. 1509). Nie wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, kto jest właścicielem działki nr ewid. [...] oraz że tą osobą jest również G. K..

Natomiast z uwagi na przedstawiony na wstępie procesowy charakter decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także wynikający z powołanych wyżej przepisów prawa zakres kognicji Sądu w ramach kontroli zgodności z prawem sprzeciwu wniesionego od decyzji kasacyjnej, jako przedwczesne należy ocenić zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w skardze.

Natomiast odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 136 k.p.a., należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie, skoro rodzaj stwierdzonych przez organ odwoławczy naruszeń prawa procesowego, których dopuścił się organ I instancji, z podanych wyżej przyczyn powodował konieczność wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym - w świetle zasady dwuinstancyjności - jako całkowicie chybione należy ocenić zarzuty niepodjęcia przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy niezebrania całego materiału dowodowego w sprawie. W kontekście argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu II instancji i przyczyn, z powodu których uchylono decyzję Wójta Gminy Samborzec, Sąd w szczególności nie dopatrzył się naruszenia art. 9 k.p.a., które ma polegać zdaniem strony na tym, że organ odwoławczy nie wezwał organu I instancji do doręczenia katalogu stron postępowania czy obwieszczenia o wydaniu decyzji, skoro uzupełnienie tych dokumentów nie mogło wpłynąć na wynik sprawy. Również nie mógł prowadzić do uwzględnienia sprzeciwu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż w trakcie całego postępowania strona miała zapewniony czynny udział, a złożenie dodatkowych wyjaśnień nie mogło zmienić kierunku rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji w świetle niewykonania wytycznych Sądu, a także z uwagi na specyfikę postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji publicznego (choćby konieczności sporządzenia i uzgodnienia projektu decyzji przez organ I instancji).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 64b § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.