Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 270/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. B. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. - po rozpoznaniu odwołania E. B. i H. B. od decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...] - uchyliło tę decyzję w części obejmującej punkt 2 oraz punkt 3.3 i w tym zakresie orzekło, że punkt 2 otrzymuje brzmienie: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego", zaś punkt 3.3 – "szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku powinna uwzględniać wymogi przepisów prawa budowlanego biorąc pod uwagę szerokość działki".

W uzasadnieniu wyjaśniono, że wskazaną decyzją organ I instancji ustalił – na wniosek A. i W. B. – warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie - na działkach nr 2054/8, 2054/9 i 2054/10 - budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określając, że działka nr 2054/10 stanowi służebność drogi koniecznej dla pozostałych dwóch działek.

Decyzję tę zakwestionowali E. B. i H. B. zarzucając usytuowanie planowanego budynku w granicy z ich działkami nr 1608/2 i 1607/2.

Organy obu instancji nie uwzględniły tych zarzutów wyjaśniając, że kwestia usytuowania budynku i zachowania wymaganych odległości od granicy działki należy do organów architektoniczno - budowlanych, które prowadzą postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Poza tym organy stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego należało uwzględnić wniosek inwestorów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli E. B. i H. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucili, że organy oparły się o wadliwą mapę urzędu gminy, na której zaznaczono działkę nr 1607/2 jako działkę samodzielną o takiej samej szerokości, jak działki inwestorów, podczas, gdy w księdze wieczystej działka ta została połączona z działką 1608/2, a więc obie ich działki mają łącznie szerokość 18,70 m i można na nich usytuować budynek.

Podnieśli również, że do działek inwestorów gmina powinna zapewnić bezpośredni dojazd z dróg publicznych, a nie poprzez działkę 2054/10, z której inwestorzy korzystają na zasadzie umowy.

Zaskarżona decyzja jest dla skarżących niesprawiedliwa, gdyż "inwestorom, którzy mają węższe działki zapewnia się wygodę, a skarżącym, których działki wynoszą powyżej 16 m powoduje krzywdę".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Podstawą jej wydania był przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) zwanej dalej ustawą, który stwierdza, że zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Inwestorzy A. i W. B. wnosili o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr 2054/8, 2054/9 położonych w R.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88 ust.1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. (art. 61 ust. 1 ustawy).

Należy podkreślić, że powołany przepis ma charakter bezwzględny, co oznacza, że jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 3, CH Beck, Warszawa 2006, s. 490).

Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie – bezspornym jest, że dla terenu, w którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, nie ma planu miejscowego, a jednocześnie teren ten leży w obszarze pozwalającym na określenie funkcji i parametrów nowej zabudowy.

Wbrew stanowisku skarżących - działki inwestorów posiadają dostęp do drogi publicznej – mają bowiem ustanowioną służebność drogi koniecznej poprzez działkę nr 2054/10 (należącą do ich rodziców), co wynika z aktu notarialnego z dnia 25 marca 2010r., Rep. A Nr 2273 /s. 7 na k.1 akt admin./. Służebność drogi koniecznej jest wystarczająca do przyjęcia, że dostęp do drogi publicznej - w rozumieniu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu został zapewniony. Wynika to wprost z art. 2 pkt 14 ustawy, który stanowi, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Wobec powyższego, zarzut skarżących o konieczności zapewnienia bezpośredniego dostępu do działek objętych zaskarżoną decyzją wprost z drogi publicznej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie może być również uwzględniony w niniejszym postępowaniu zarzut dotyczący usytuowania planowanego budynku w granicy z działką należącą do skarżących, jak i związany z tym zarzut wadliwej mapy geodezyjnej. Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia usytuowania nowego obiektu budowlanego, w tym kwestia zachowania wymaganych odległości takiego obiektu od obiektów już istniejących i od granic działek sąsiednich, nie należą do kompetencji organu ustalającego warunki zabudowy, ale do organu architektoniczno – budowlanego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Z tego właśnie powodu organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2011r. zmienił decyzję organu I instancji w części dotyczącej usytuowania "budynku mieszkalnego jednorodzinnego na granicy z działką sąsiednią" (pkt 2 oraz 3 ppkt 3), ograniczając inwestycję do "budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego", a więc bez wskazywania jego usytuowania oraz stwierdzając ogólnie, że "szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku powinna uwzględniać wymogi przepisów prawa budowlanego biorąc pod uwagę szerokość działki", bez określania – jak to uczynił organ I instancji, że "należy przyjąć szerokość elewacji (...) z możliwością usytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy (...)".

Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)