Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 684/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1, art. 6 par. 1, art. 7 par. 3, art. 17 par. 1, art. 18, art. 23 par. 1 i par. 4, art. 33 par. 1 pkt1, art. 34 par. 1 i par. 4-5
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Pindel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej K.p.a.) oraz art.. 17, 18, art. 23 § 4, 34 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta J. z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów A S.A. z siedzibą w J. ul. [...] (dalej jako strona lub Spółka).

Prezentując dotychczasowy przebieg postępowania organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] pełnomocnik strony złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z powodu wykonania w całości obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Prezydent Miasta J. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uznał zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w posiadaniu organu egzekucyjnego znajduje się prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy, spełniający wszystkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Na jego podstawie zawiadomieniem z dnia [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. Ww. zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. B S.A. w T. w dniu [...]. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło zatem [...] tj. przed dokonaniem wpłaty przez Spółkę.

Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie. Pełnomocnik strony zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1.art. 34 § 1 i § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, art. 1 pkt 1, art. 6 § 1, art. 7 § 3 w zw. z art. 17 § 1, art. 18 u.p.e.a. oraz art. 123 § 1 K.p.a. poprzez akceptację wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego wbrew podstawowemu celowi tego postępowania, jakim jest przymusowe wykonanie obowiązku w razie uchylania się zobowiązanego od jego dobrowolnego spełnienia;

2.art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 6 § 1 i art. 29 § 1 u.p.e.a. – poprzez zaniechanie dokonania ustaleń uzasadniających wszczęcie egzekucji z powodu uchylania się przez Spółkę do wykonania obowiązku;

3.art. 26 § 5 pkt 1 i 2, art. 33 § 1 pkt 1, art. 6 § 1 i art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz art. 8 i art. 11 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu, któremu nie służy, tzn. dla doprowadzenia do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę przekonywania oraz zasadę zaufania do organów administracji publicznej.

SKO postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów Spółki.

W pierwszej kolejności Kolegium odwołało się do postanowień art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...] w której określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. na kwotę [...] zł, w tym zaległość podatkową w kwocie [...] zł. Kolegium akcentowało, że w tym samym dniu organ I instancji wydał postanowienie nr [...] w którym postanowił nadać ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] do organu egzekucyjnego wpłynął tytuł wykonawczy wystawiony na zaległość podatkową Spółki dotyczącą 2010 r. W tym samym dniu organ egzekucyjny wszczął egzekucje poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. B S.A. w T. w dniu [...].

Zdaniem Kolegium wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu [...]. Następnie Spółka wpłaciła na rachunek bankowy organu całą kwotę zaległości podatkowej wynikającą z doręczonej decyzji wraz z należnym oprocentowaniem tj. kwotę [...] zł. w dniu [...] oraz kwotę [...] zł. w dniu [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym zostały skierowane także do Spółki, która odebrała przedmiotowe dokumenty [...].

Kolegium zauważyło, że dochodzony w niniejszej sprawie obowiązek wynikał z orzeczenia - nieostatecznej decyzji podatkowej. Skoro nieostatecznej decyzji podatkowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, to wierzyciel i zarazem organ egzekucyjny mógł wystawić tytuł wykonawczy i skierować go do egzekucji administracyjnej. Należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzycie! powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W powołanym przepisie wyrażona jest zasada obowiązkowego stosowania egzekucji, w razie uchylania się zobowiązanego do wykonania obowiązku.

SKO podkreśliło, że niezależnie od tego zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 11a ust. 3 oraz art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym, a także z art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych to prezydent miasta odpowiedzialny jest za wykonanie budżetu miasta. Wykonanie budżetu obejmuje m.in. pobieranie dochodów należnych jednostce samorządu terytorialnego, w tym przede wszystkim podatków. W ocenie Kolegium nie można czynić zarzutu organowi egzekucyjnemu będącemu zarazem wierzycielem, że skorzystał z możliwości zastosowania środków egzekucyjnych dla ściągnięcia należności na poczet zobowiązań podatkowych. Zadaniem wierzyciela jest doprowadzenie do efektywnego wykonania obowiązku. Sposób postępowania organu I instancji był uzasadniony obawą o przedawnienie zobowiązania podatkowego, a zatem nieefektywnego wygaszenia zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej). Do takiej sytuacji mogłoby dojść jeżeli Spółka nie wykonałaby dobrowolnie obowiązku.

Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne po tym jak strona odebrała postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu [...] ti. przed dokonaniem wpłaty przez Spółkę, kiedy obowiązek podatkowy był wymagalny.

W ocenie SKO powyższe dawało podstawy do uznania przez organ I instancji bezzasadności zarzutów.

W skardze na postanowienie SKO z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...], uznające za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego (nr [...]) wystawionego w dniu [...] z powodu wykonania w całości obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, pełnomocnik Spółki (dalej jako skarżąca) domagając się ich uchylenia zarzucał naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 pkt 1, art. 6 § 1, art. 7 § 3, art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4, art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 1, § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) - poprzez akceptację wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania środka egzekucyjnego w sytuacji, w której Spółka nie uchylała się od spełnienia obowiązku i dobrowolnie zapłaciła całą kwotę zobowiązania podatkowego wraz z należnym oprocentowaniem, tj. w sytuacji, w której nie występowała podstawowa przesłanka warunkująca prowadzenie postępowania egzekucyjnego, tj. uchylanie się zobowiązanego od dobrowolnego spełnienia obowiązku;

- art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 6 § 1 i art. 29 § 1 u.p.e.a. - poprzez zaniechanie dokonania ustaleń uzasadniających wszczęcie egzekucji z powodu uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku;

- art. 6 § 1, art. 26 § 5 pkt 2, art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz art. 8 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U . z 1997 r. nr 78, poz. 483 - dalej: "Konstytucja RP") - poprzez zaakceptowanie stanowiska organu I instancji, a tym samym uznanie za słuszne prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu, któremu nie służy, tzn. dla doprowadzenia do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zasadę przekonywania oraz zasadę zaufania do organów władzy publicznej.

W obszernym uzasadnieniu skargi (strony od 3 do 12) pełnomocnik podkreślał, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia okoliczności, iż w niniejszej sprawie Spółka w żaden sposób nie uchylała się od spełnienia zobowiązania wynikającego z decyzji organu I instancji z dnia [...]. Autor skargi podkreślał, że Spółka dobrowolnie, w całości i niezwłocznie wykonała to zobowiązanie. W tej sytuacji wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej było niecelowe i niedopuszczalne, a skutkowało jedynie bezzasadnym obciążeniem Spółki kosztami egzekucji (w sytuacji, w której zapłata zobowiązania została dokonana bez jakiejkolwiek ingerencji organu egzekucyjnego).

Pełnomocnik wskazywał, że okoliczności sprawy, w szczególności działania organów podejmowane w związku ze sprawą (tj. m.in. uniemożliwienie Spółce dobrowolnego spełnienia zobowiązania i wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której Spółka nie uchylała się od spełnienia obowiązku; ale również poprzedzające te działania: wszczęcie postępowania podatkowego na niecałe trzy miesiące przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; wydanie decyzji podatkowej organu I instancji w ostatnim miesiącu terminu przedawnienia, która to decyzja obarczona była licznymi wadami skutkującymi koniecznością jej uchylenia, co nastąpiło na mocy decyzji SKO z dnia [...], nr [...]; instrumentalne wykorzystanie mechanizmu wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego) - wskazują, że organy w niniejszej sprawie działały z rażącym naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej.

Autor skargi przede wszystkim jednak akcentował, że w niniejszej sprawie wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niedopuszczalne z uwagi na dobrowolne wykonanie zobowiązania przez Spółkę, co obszernie uzasadniono nawiązując do przepisów u.p.e.a., stanowiska doktryny oraz judykatury, podkreślając, iż możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego warunkowana jest uprzednim stwierdzeniem zasadniczej kwestii: tj. tego, że ma miejsce uchylanie się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku.

Pełnomocnik skarżącej podkreślał, że okoliczności sprawy dowodzą, iż Spółka nie uchylała się w jakikolwiek sposób od wykonania zobowiązania. Spółka niezwłocznie po uzyskaniu informacji o treści decyzji wymiarowej oraz treści postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności dobrowolnie podjęła skuteczne czynności doprowadzające do zaspokojenia wierzytelności i spełnienia w całości obowiązku zapłaty zaległości podatkowej wraz z należnym oprocentowaniem. Akcentował, że w najbliższym możliwym terminie pozwalającym Spółce na złożenie w banku dyspozycji odpowiednich przelewów bankowych, w najbliższych dniach roboczych Spółka wpłaciła na rachunek Organu całą kwotę zaległości podatkowej wynikającą z doręczonej decyzji wraz z należnym oprocentowaniem. Jako dowód wykonania obowiązku będącego przedmiotem egzekucji Spółka złożyła potwierdzenie dokonania przelewów bankowych z dnia [...] na kwotę [...] zł oraz z dnia [...] na kwotę [...] zł.

Autor skargi podkreślał, że z powyższego wprost wynika, iż Spółka wykonała ciążący na niej obowiązek bez jakiejkolwiek ingerencji organu egzekucyjnego oraz podkreślał, że na powyższe wskazuje również to, że wobec dobrowolnego spełnienia obowiązku przez Spółkę, organ egzekucyjny zmuszony był do dokonania aktualizacji dokonanego zajęcia rachunku bankowego Spółki. Organ I instancji stwierdził bowiem, że jedyną niezapłaconą przez Spółkę kwotą jest sama kwota kosztów egzekucyjnych. Dlatego też, w dniu [...] organ I instancji wystawił na rzecz Banku Spółki zawiadomienie o aktualizacji zajęcia, redukując kwotę egzekwowanej należności do kwoty [...] zł.

Tym samym bezpodstawne i niezgodne z prawem wszczęcie egzekucji w niniejszej sprawie spowodowało zatem bezzasadne obciążenie Spółki kosztami egzekucji - w sytuacji w której w sprawie nie podjęto de facto żadnych czynności doprowadzających do zaspokojenia wierzyciela.

Autor skargi podkreślał, że stanowisko Spółki - zgodnie z którym wszczęcie i prowadzenie egzekucji w niniejszej sprawie było niedopuszczalne - potwierdza całkowicie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 595/15, o analogicznym stanie faktycznym do niniejszej sprawy.

W punkcie 2 uzasadnienia skargi pełnomocnik wywodził, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej. W jego ocenie okoliczności niniejszej sprawy dowodzą, że organy podatkowe i egzekucyjne działały z rażącym naruszeniem zasady ochrony zaufania obywateli do władzy publicznej zawartej w art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i zagwarantowanej w art. 2 Konstytucji RP. Autor skargi dowodził, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie tylko nie pozostawił Spółce możliwości dobrowolnego zrealizowania zobowiązania podatkowego przed wszczęciem postępowanie egzekucyjnego, lecz wręcz podejmował działania mające na celu uniemożliwienie Spółce dobrowolne wykonanie obowiązku.

Autor skargi podkreślał, że okoliczności sprawy wskazują na to, iż środek egzekucyjny zastosowany wobec Spółki nie miał na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku (czemu - zgodnie z art. 1 pkt 1 i art. 6 § 1 u.p.e.a. – służy postępowanie egzekucyjne), lecz doprowadzenie do wystąpienia skutku przewidzianego w art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), tj. przerwanie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r. Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, świadomie posłużył się instrumentem należącym do postępowania egzekucyjnego w administracji, w sposób oczywiście sprzeczny z celem jego stosowania.

Pełnomocnik ponadto podkreślał, że Spółka nie tylko nie zgadza się z wykładnią przepisów prawa materialnego dokonaną w decyzji organu I instancji, ale również wskazywał, iż decyzja ta została wydana wbrew dyrektywom prowadzenia postępowania podatkowego (zawartym przede wszystkim w art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1, art. 198 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Zdaniem pełnomocnika, organ I instancji nie zgromadził pełnego materiału dowodowego pozwalającego na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego i okoliczności sprawy. Z analizy treści decyzji, jak i sposobu prowadzenia postępowania poprzedzającego jej wydanie, wynika, że celem tego postępowania było jak najszybsze, tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 rok, wydanie decyzji określającej wysokość tego zobowiązania. Stąd liczne wady i braki uzasadnienia decyzji i rozstrzygnięcia organu podatkowego. Powyższe potwierdza decyzja SKO z dnia [...], nr [...], na mocy której Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. W ocenie pełnomocnika działania organów były nadużyciem prawa i uprawnień organów władzy publicznej - co godzi, w szczególności, w art. 2 Konstytucji RP oraz rażącym naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

Zdaniem pełnomocnika stanowisko Spółki potwierdza orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, np. wyrok z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił przy tym stanowisko organów obu instancji.

Stan faktyczny sprawy jest w znacznej części bezsporny, a jako że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowisk stron oraz organów brak jest w ocenie Sądu konieczności jego powielania. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia jakie w tym przedmiocie poczyniły organy podatkowe.

Istota sporu sprowadza się do oceny dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego należności wynikającej z nieostatecznej decyzji administracyjnej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, przy czym sąd bada sprawę pod kątem zarzutów egzekucyjnych.

W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 33 § 1 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4. błąd co do osoby zobowiązanego;

5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skoro zatem w dniu [...] organ I instancji wydał decyzję, w której określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł, w tym zaległość podatkową w wysokości [...] zł., której w tym samym dniu odrębnym postanowieniem nadał rygor natychmiastowej wykonalności oraz skoro w dniu [...] do organu egzekucyjnego wpłynął tytuł wykonawczy wystawiony na ww. zaległość podatkową, a także skoro w tymże dniu organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucje zajmując wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, przy czym zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności – bankowi w dniu [...] , to w tym właśnie dniu tj. [...] doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji Sąd podziela pogląd organu, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu [...] ti. przed dokonaniem wpłaty przez Spółkę. Wszczęcie postępowania nastąpiło zatem wtedy, gdy kiedy obowiązek podatkowy był wymagalny.

Spółka wpłaciła przedmiotową zaległość na rachunek bankowy organu wraz z należnymi odsetkami w dniach [...]. Sąd oceniając zatem legalność działań organów w granicach przedmiotowej sprawy stwierdza, że nie naruszały one prawa w stopniu uzasadniającym uchylenia kontrolowanego postanowienia.

Stanowiska Sądu nie zmienia przy tym bezsporny fakt wpłacenia przez Spółkę w dniu [...] kwoty [...] zł. oraz kwoty [...] zł. w dniu [...]. Bezsporne w sprawie jest i to, że przedmiotowy sprawie obowiązek podatkowy wynikał z orzeczenia - nieostatecznej decyzji podatkowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji nie naruszało prawa działanie wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, który wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do egzekucji. Na moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego, kwota zaległości podatkowej nie była zapłacona, a zatem wszczęcie i prowadzenie egzekucji było w przedmiotowym wypadku zgodne z prawem.

Sąd analizując sprawę w jej realiach faktycznych i prawnych nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji naruszeń prawa wskazanych w skardze, ani żadnych innych, które nakazywały by uchylenie kontrolowanych w sprawie postanowień.

W ocenie Sądu orzekającego sugerowane przez stronę skarżącą "motywy" działania organów podatkowych, wobec faktu ich działania w ramach obowiązującego prawa, nie dają Sądowi podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonych postanowień.

Tym samym Sąd podzielając stanowisko organów obu instancji oraz ze względów wyżej wyrażonych stwierdza, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 1 pkt 1, art. 6 § 1, art. 7 § 3, art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4, art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1, § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 6 § 1 i art. 29 § 1 u.p.e.a., a także art. 6 § 1, art. 26 § 5 pkt 2, art. 29 § 1 u.p.e.a., art. 8 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.

Ze względów wyżej wyrażonych na stanowisko Sądu nie mogły także wpłynąć przywołane przez stronę skarżącą stanowiska judykatury oraz doktryny.

Skoro zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.