Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 632/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 22 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 roku sprawy ze skargi M. D., A. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji ewidencji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "WING") decyzją z [...] lutego 2021 r. (organ omyłkowo wskazał na [...] lutego 2020 r. – przyp. tut. Sądu), nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i M. małżonków [...] (dalej: "strony") od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] listopada 2020 r., nr [...], nakładającej obowiązek opracowania dokumentacji geodezyjnej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

Pismem z [...] września 2020 r., nr [...], Starosta zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia obowiązku opracowania dokumentacji geodezyjnej.

Starosta decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 24 ust. 2a pkt 1 ppkt d i ust. 2b pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., dalej: "P.g.k.") oraz § 35 pkt 1, § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 393, dalej: "rozporządzenie w sprawie ewidencji"), nałożył na strony obowiązek opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków z uwagi na okoliczność, że stan rzeczywisty nieruchomości z obrębu [...] gm. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...], jest inny niż ujawniony w ww. bazie danych, a różnica ta jest skutkiem działań związanych z rozpoczęciem i prowadzeniem eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]".

WING, utrzymując w mocy decyzję wydaną w I instancji, wskazał, że nieruchomość składająca się z działek ewidencyjnych o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w [...], gm. [...], której dotyczą dane podlegające obowiązkowi aktualizacji stanowi grunt eksploatowany jako obszar i teren górniczy, z którego wydobywane są kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]". Dla przedmiotowego obszaru koncesją Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] listopada 2011 r., zmienioną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2013 r., ustalony został rolny kierunek rekultywacji. Zgodnie z pkt I.4 powyżej wymienionej decyzji zmieniającej koncesję termin rozpoczęcia działalności nastąpił z dniem jej uprawomocnienia się. Zatem z terminem tym nastąpiła na gruncie zmiana sposobu użytkowania (z roli na użytki kopalne) oraz obowiązek aktualizacji danych bazy danych ewidencji gruntów i budynków.

W związku z wydaną koncesją, wyznaczonym kierunkiem rekultywacji i rozpoczętą działalnością Burmistrz [...], działając jako organ podatkowy, przeprowadził oględziny na powyżej wymienionych działkach ewidencyjnych i zwrócił się do Starosty o ustalenie zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym. Starosta zwracał się wielokrotnie do stron z wezwaniem do złożenia stosownych dokumentów w celu dokonania zmian (pisma z [...] maja 2014 r., nr [...], [...] lipca 2015 r., nr [...], [...] października 2014 r., nr [...]). W odpowiedzi na wezwania strony zobowiązały się pismem z [...] sierpnia 2014 r. do przedłożenia stosownych dokumentów do [...] października 2014 r., podając, że termin ten może ulec przedłużeniu z uwagi na długotrwałą procedurę związaną z ich pozyskaniem. Strony zleciły jednocześnie uprawnionej jednostce wykonawstwa geodezyjnego [...] Geodezyjne aktualizację ewidencji gruntów i budynków dotyczącą jednak tylko działek o numerach [...] i [...], położonych w [...] (zaewidencjonowanej pod numerem [...]), przy czym zgodnie z informacją Starosty (pismo z [...] listopada 2020 r., nr [...]) do chwili obecnej nie została złożona dokumentacja przedmiotowej pracy.

Organ odwoławczy przywołał w dalszej kolejności m.in. treść art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k. i stwierdził, że aktualnie przepis ten nie ma zastosowania wyłącznie do właścicieli gruntu i tylko wtedy, gdy to oni zgłaszali zmiany danych ewidencyjnych właściwemu organowi. W dalszej części uzasadnienia organ ten stwierdził, że w jego ocenie Starosta prawidłowo zastosował przywołany przepis stwierdzając, że w ustalonym stanie faktycznym ma obowiązek zobowiązania stron do opracowania dokumentacji geodezyjnej, bowiem w sprawie nie ma innej możliwości uzyskania tych danych.

WING odniósł się przy tym także do zarzutu, że Starosta naruszył obowiązujące przepisy prawa nie podejmując współpracy choćby z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, podnosząc, że zgodnie z art. 6a P.g.k. starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego jest organem administracji geodezyjnej i kartograficznej i wchodzi w skład Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Zatem nie jest zrozumiałe zdaniem organu II instancji z kim według stron Starosta miałby podjąć współpracę na obszarze swojej właściwości rzeczowej i miejscowej w zakresie geodezji i kartografii. Organ ten dodał jednocześnie – pod koniec uzasadnienia – że nie są mu znane inne instytucje na obszarze właściwości Starosty, które mogą posiadać odpowiednią dokumentację geodezyjną, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy z 5 czerwca 1998 r. – o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 920) to powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym między innymi w zakresie geodezji, kartografii i katastru. Również zarzut, że Starosta powinien uzyskać wszelkie dane będące w posiadaniu Urzędu Miejskiego w [...], aby zaktualizować bazę danych, nie można uznać w ocenie organu II instancji za uzasadniony, jako że to ewidencja gruntów i budynków jest jedynym źródłem danych w tym zakresie.

Organ II instancji podniósł także – powołując się na dalsze zarzuty odwołania – że przy obecnym stanie techniki nie ma możliwości pozyskania danych niezbędnych do aktualizacji baz danych ewidencji gruntów i budynków w inny sposób niż sporządzenie (na podstawie pomiarów w terenie) stosownego opracowania.

Ustosunkowując się do zarzutu nie zapewnienia stronom możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie, w którym Starosta poinformował strony o prawach z art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a."). W piśmie z [...] listopada 2020 r. Starosta poinformował, że strony nie zapoznały się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją.

Wskazując na zakwestionowanie przez strony § 35 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji, jako podstawy prawnej decyzji, WING podał, że przedmiotem postępowania nie jest procedura założenia ewidencji gruntów i budynków, lecz kwestia aktualizacji danych tam zawartych zgodnie z zasadą aktualności. Zasada ta, a więc utrzymanie operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia w sprawie ewidencji, jest podstawową zasadą prowadzenia ewidencji.

W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący A. D. i M. D., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, a ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucili naruszenie:

1. art. 22 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k., przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że wystąpiły przesłanki uprawniające organ I instancji do wydania decyzji o nałożeniu na skarżących obowiązku opracowania dokumentacji geodezyjnej, podczas gdy organ odwoławczy powinien był tę decyzję uchylić;

2. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., przez jego niezastosowanie i w rezultacie pominięcie w toku kontroli instancyjnej okoliczności, że zasadność przesłanek, którymi kierował się organ I instancji przy załatwieniu sprawy nie została skarżącym wyjaśniona, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnej analizy uzasadnienia decyzji organu I instancji, którego treść ograniczała się de facto do stwierdzenia rzekomego braku możliwości uzyskania niezbędnych danych w inny sposób niż obciążenie odwołujących się obowiązkiem ich opracowania, bez wskazania czynności, które podjął organ I instancji, aby te dane uzyskać, a ponadto bez przeprowadzenie procesu subsumcji;

3. art. 21 ust. 2 P.g.k. w zw. z art. 7b K.p.a., przez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że decyzja organu I instancji została wydana bez wcześniejszego zasięgnięcia informacji od organów Służby Geodezyjnej i Kartograficznej i innych organów administracji publicznej, podczas gdy taki obowiązek został nałożony na organy właściwe do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz nałożenie na skarżących obowiązku bez wyczerpania dostępnych możliwości technicznych i prawnych do realizacji zadań organów administracji publicznej;

4. art. 1 ust. 1 pkt 18 lit. a ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 782, dalej: "ustawa nowelizująca"), przez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że wezwanie skarżących do bezzwłocznego złożenia dokumentacji sporządzonej przez uprawnioną jednostkę wykonawstwa geodezyjnego nastąpiło na podstawie uchylonego art. 22 ust. 1 P.g.k.;

5. art. 6 K.p.a., przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uchybienie przez organ odwoławczy obowiązkowi działania na podstawie przepisów prawa, w szczególności przez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwej analizy decyzji organu I instancji, jako rozstrzygnięcia noszącego znamiona dowolności i arbitralności, którego treść nie pozwala przyjąć, że decyzja organu I instancji była wynikiem wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego oceny znajdującej wyraz w uzasadnieniu decyzji, w której organ I instancji nie wskazał jakie czynności zostały podjęte w celu aktualizacji bazy danych;

6. art. 7 K.p.a., przez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że Starosta prowadząc sporne postępowanie nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie dla sprawy, w szczególności poprzez brak woli skorzystania z innych niż dokumentacja skarżących danych potrzebnych do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków;

7. art. 8 § 1 K.p.a., przez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji naruszyło obowiązek procedowania w sposób budzący zaufanie skarżących do władzy publicznej, w szczególności poprzez wydanie decyzji przed rzeczywistym umożliwieniem zajęcia merytorycznego stanowiska, a w konsekwencji – jego pominięcie;

8. art. 77 § 1 K.p.a., przez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującej analizy postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I instancji, w ramach którego nie wywiązano się z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez zwrócenie się do innych właściwych podmiotów mających niezbędne dane potrzebne do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków;

9. art. 10 § 1 K.p.a., przez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że decyzja organ I instancji została wydana jeszcze przed zapewnieniem obiektywnej możliwości zajęcia stanowiska przez skarżących, a w konsekwencji – strony pozbawiono prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a ponadto – uniemożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

WING w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów.

W piśmie procesowym z [...] września 2021 r. WING zwrócił się o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do takiego rozpoznania, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że organ administracji publicznej wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądali przeprowadzenia rozprawy, ziściły się przewidziane w przywołanym przepisie przesłanki. W trybie uproszczonym, co wynika już z art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznania sprawy, przewidzianej w art. 10 P.p.s.a.

Zaskarżona decyzja Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lutego 2021 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k. i zobowiązania skarżących do opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podnoszą w tym względzie zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 22 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k., jak i naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a.

Zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k., będącym materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, jeżeli uzyskanie danych niezbędnych do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe w inny sposób, starosta może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć na podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k., obowiązek opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków, w przypadku ustalenia, że stan faktyczny nieruchomości jest inny niż ujawniony w tej bazie danych. Art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k., do którego przepis ten się odwołuje, wskazuje na właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego – oprócz właścicieli na inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli – na osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Powyżej przywołana regulacja, wbrew stanowisku skarżących, nie znajduje zastosowania wyłącznie wtedy, gdy to właściciele gruntu zgłaszają staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Prezentowana w tym względzie argumentacja, oparta o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 564/08 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), odnosi się do nieobowiązującego już stanu prawnego. Art. 22 ust. 3 P.g.k. w brzmieniu sprzed 12 lipca 2014 r., to jest przed wejściem w życie zmian wprowadzonych na mocy art. 1 pkt 18 lit a ustawy z 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 897 ze zm.), faktycznie mógł znaleźć zastosowanie wyłącznie wobec osób, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k., które zgłaszały zmianę danych. W obecnie obowiązującym stanie prawnym zastrzeżenie takie nie jest już jednak formułowane, przez co obowiązek, o którym stanowi art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k. może zostać nałożony na podmiot, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k. – w której to kategorii bezsprzecznie mieszczą się skarżący, jako właściciele nieruchomości – niezależnie od tego, czy podmiot taki zrealizował obowiązek zgłoszenia w odpowiednim terminie zmiany danych objętych rzeczoną ewidencją, przewidziany w art. 22 ust. 2 zd. 1 P.g.k., czy też obowiązku tego nie zrealizował.

W realiach kontrolowanej sprawy bezsporne pozostaje to, że w związku z rozpoczęciem i prowadzeniem eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zmienił się stan faktyczny nieruchomości, na którą składają się działki ewidencyjne o numerach [...] [...], [...], [...] i [...], względem tego stanu faktycznego, jaki ujawniony jest w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, a co za tym idzie, zaszła konieczność aktualizacji tej bazy danych. Skarżący kwestionują natomiast to, aby uzyskanie danych niezbędnych do rzeczonej aktualizacji było niemożliwe w inny sposób, niż poprzez zastosowanie art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k., to jest zobowiązanie ich do opracowania niezbędnej w tym względzie dokumentacji geodezyjnej. Podnoszą zwłaszcza, że organ nie wykazał braku możliwości pozyskania takich danych.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że w błędzie pozostają skarżący twierdząc, że nie zapewniono im możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, przez co pozbawiono ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w czym doszukują się naruszenia zarówno art. 8 § 1, jak i art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jak stanowi natomiast art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Nie budzi wątpliwości, że wymogom ostatnio przywołanych przepisów sprostał organ II instancji (zob. pismo z [...] grudnia 2020 r. stanowiące zawiadomienie o zakończeniu postępowania). Skarżący podnoszą zaś, że poinformowania ich o treści art. 10 § 1 K.p.a. przez organ I instancji nie można poczytywać, jako rzeczywistego wykonania wynikających z tego przepisu obowiązków. Z tak prezentowanym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, już chociażby z tego względu, że skarżący nie precyzują nawet, jaki sposób zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. – różny od tego, jaki przyjął organ I instancji – byłby właściwym w ich ocenie sposobem realizacji wynikającej z tego przepisu zasady, abstrahując już nawet od tego, że wbrew ich sugestiom organ ten nie ograniczył się jedynie do poinformowania o treści tego przepisu. Starosta zawiadamiając pismem z [...] września 2020 r. o wszczęciu postępowania, poinformował także, że skarżący mają możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia rzeczonego zawiadomienia. Organ I instancji prawidłowo w ten sposób zastosował art. 10 § 1 K.p.a., zwłaszcza jeśli zauważy się, że wydając decyzję organ ten oparł się w przeważającej części na materiale dowodowym, który powinien być skarżącym znany, stanowiąc bądź kierowane do nich decyzje, bądź inne adresowane do nich pisma urzędowe, czy pisma sporządzone przez samych skarżących. Pomimo to skarżący na etapie I instancji nie skorzystali z przysługującego im prawa czynnego udziału w postępowaniu. Swoje stanowisko w sprawie przedstawili dopiero w odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji. Nie powinno zatem budzić wątpliwości i to, że do tego stanowiska mógł ustosunkować się dopiero organ odwoławczy, co też – wbrew sugestiom skarżących – uczynił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie organ sprostał także wymogom wynikającym z art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. W sprawie tej stosownie do art. 7 K.p.a. podjęto bowiem wszelkie działania konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. Czyniąc istotne ustalenia faktyczne organ wypełnił wymogi wynikające z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i oparł się na całokształcie, wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a.), które sporządzone zostało w sposób nienaruszający istotnie art. 107 § 3 K.p.a.

Stanowisko prezentowane przez skarżących – w nakreślonym powyżej spornym zakresie – stanowi w swej istocie polemikę ze stanowiskiem organu II instancji wyrażonym w odpowiedzi na zarzuty odwołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że skarżący nie zgadzają się z WING nie może jednak przesądzać o naruszeniu przez ten organ przywołanych powyższej regulacji procesowych. W ocenie skarżących Starosta orzekający w sprawie jako organ I instancji – co miałoby być przez organ II instancji pominięte – powinien podjąć próbę pozyskania spornych danych w inny sposób, lecz skarżący nie precyzują nawet ani skąd miałby te dane pozyskać, ani jaki inny sposób ich pozyskania mają na myśli. Skarżący podają, że sporna dokumentacja powinna być uzyskana w drodze współdziałania z innymi organami administracji publicznej w czym poczytują także naruszenie art. 7b w zw. z art. 21 ust. 2 P.g.k., lecz nie wskazują konkretnie, o jaki organ administracji publicznej im chodzi.

Organ II instancji w zaskarżonej decyzji sprecyzował, dlaczego brak było możliwości pozyskania wymaganych danych w inny sposób, wskazując na ograniczenia techniczne, jak i uwarunkowania formalnoprawne. Argumentacja przedstawiona w tym względzie nie budzi wątpliwości tut. Sądu. Skarżący chcąc skutecznie podważyć tak prezentowane stanowisko nie powinni ograniczać się do ogólnej polemiki z nim, lecz powinni sprecyzować, dlaczego błędne jest przekonanie organu o możliwości zastosowania art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k. Podkreślenia przy tym wymaga, że dane potrzebne do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków pochodzić mogą z dokumentów, o których stanowi art. 23 ust. 1-4 P.g.k. (por. art. 22 ust. 2 zd. 2 P.g.k.), a skarżący – jako właściciele przedmiotowej nieruchomości – powinni mieć najlepszą wiedzę, co do tego, czy jakiś z tych dokumentów, mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, został sporządzony i nie przekazany do Starosty. Tymczasem poza przywołaniem w ramach prezentowanej argumentacji art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. l P.g.k., co miałoby sugerować wydanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania gruntu, skarżący nie wskazują nawet o jaką dokładnie decyzję chodzi, czy chociaż przez jaki organ miałaby ona być wydana. Chybione jest przy tym powoływanie się przez skarżących na wymianę korespondencji, jaka miała miejsce pomiędzy Starostą a Burmistrzem [...], bowiem Burmistrz [...] występował w niej jako organ podatkowy, a przekazane przez niego informacje, czy dokumentacja (zdjęcia z przeprowadzonych [...] czerwca 2015 r. oględzin), nie mogły stanowić podstawy do aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodzić trzeba się ze skarżącymi, że w uzasadnieniu decyzji Starosty wydanej w I instancji błędnie powołano się na art. 22 ust. 1 P.g.k., który został uchylony na mocy art. 1 pkt 18 lit a ustawy nowelizującej, a więc nie obowiązywał w dniu wydania rzeczonej decyzji. Uchybienie to, które poczytywać trzeba jako naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne przywołanie w tym zakresie w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji, pozostaje jednak bez jakiegokolwiek wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, którego podstawę stanowił obowiązujący wówczas art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k.

Podobnie, jako nieistotne naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., potraktować trzeba błędne powołanie się przez organ II instancji – celem odniesienia do argumentacji skarżących – na nowelizację art. 22 ust. 3 P.g.k., jaka nastąpiła z dniem [...] lipca 2020 r., zamiast [...] lipca 2014 r. Na uwagę zasługuje to, że [...] lipca 2020 r. – na mocy art. 1 pkt 18 lit. b ustawy nowelizującej – zmieniono brzmienie art. 22 ust. 3 pkt 1 P.g.k. i zmiana ta polegała na odejściu przez ustawodawcę od możliwości zastosowania tego przepisu jedynie do takich przypadków, w których niezgodność stanu rzeczywistego z tym, który ujawniony jest w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, miała być skutkiem robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 .r, poz. 1202 ze zm.). Nowelizacja ta umożliwiła zatem zastosowanie rzeczonej regulacji do skarżących (nie jest bowiem wykazywane, aby takie roboty budowlane zostały przez skarżących wykonane), lecz z innych powodów niż to przedstawił WING.

Wobec powyższego, a także zważywszy na to, że tut. Sąd z urzędu nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi, skargę należało oddalić.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.