Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2749/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1 i art. 146 par. 1, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 269 poz 2681
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników
Teza: 1. Zawarcie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 202, poz. 1959) regulacji, które nie zostały przewidziane w upoważnieniu do jego wydania dokonane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

2. Zważywszy, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), co w odniesieniu do organów podatkowych znalazło także wyraz w art. 120 Ordynacji podatkowej oraz, że nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, a ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie (art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP), uznać należało, że (...) w braku normy ustawowej, która nakazywałaby podatnikom będącym podmiotami gospodarczymi podawanie w zgłoszeniach identyfikacyjnych adresów wszystkich będących w ich władaniu nieruchomości zwiazanych z działalnością gospodarczą, podatnicy ci mają obowiazek podać dane adresowe tylko w zakresie wprost określonym w art. 5 ustawy o NIP.

TEZY

1. Zawarcie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 202, poz. 1959) regulacji, które nie zostały przewidziane w upoważnieniu do jego wydania dokonane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

2. Zważywszy, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), co w odniesieniu do organów podatkowych znalazło także wyraz w art. 120 Ordynacji podatkowej oraz, że nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, a ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie (art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP), uznać należało, że (...) w braku normy ustawowej, która nakazywałaby podatnikom będącym podmiotami gospodarczymi podawanie w zgłoszeniach identyfikacyjnych adresów wszystkich będących w ich władaniu nieruchomości zwiazanych z działalnością gospodarczą, podatnicy ci mają obowiazek podać dane adresowe tylko w zakresie wprost określonym w art. 5 ustawy o NIP.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji i identyfikacji podatników i płatników 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 13 marca 2008r. P. S.A. (dalej jako Skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących ewidencji i identyfikacji podatników w zakresie informacji, które powinno zawierać zgłoszenie aktualizacyjne NIP – 2.

We wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny:

Spółka została utworzona na mocy ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2000 r., Nr 84, poz. 948; dalej w tekście: "ustawa o PKP"). Skarżąca prowadzi działalność polegającą na: 1) zarządzaniu nieruchomościami Grupy P., 2) zagospodarowaniu zbędnego majątku (w tym sprzedaży nieruchomości), 3) wyposażaniu spółek z Grupy P. w majątek, 4) wynajmowaniu i wydzierżawianiu nieruchomości, 5) sprzedaży lokali mieszkalnych dotychczasowym najemcom, 6) sprzedaży lokali komercyjnych w budynkach mieszkalnych. W działalności tej Skarżąca wykorzystuje nieruchomości, których jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub władającym.

Spółka w roku utworzenia dokonała we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia identyfikacyjnego na formularzu NIP-2, w którym w polu B.11 podała jako adresy miejsc prowadzenia działalności "cały kraj". Kilka lat po złożeniu NIP-2 Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się do Skarżącej z żądaniem aktualizacji danych objętych w/w zgłoszeniem identyfikacyjnym w zakresie adresów miejsc prowadzenia działalności. Skarżąca dopełniając tego żądania dokonała aktualizacji zgłoszenia identyfikacyjnego uszczegóławiając informację o adresach prowadzenia działalności wskazując następujące adresy: siedziby Spółki oraz siedziby jej oddziałów i zakładów. Naczelnik US ponowił żądanie stwierdzając, iż w jego ocenie Skarżąca ma obowiązek podać w zgłoszeniu aktualizacyjnym adresy wszystkich posiadanych nieruchomości.

W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytania i wniosła o potwierdzenie, że:

1) w zgłoszeniu identyfikacyjnym podatników wykonujących działalność gospodarczą informacje dotyczące tej działalności (art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników; opubl. tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.- zwaną dalej "ustawą o NIP") obejmują m. in. adresy miejsc prowadzenia działalności, o których mowa w polu B.11 formularza NIP-2, rozumianej zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1897 ze zm. - zwaną dalej "ustawą o swobodzie działalności gospodarczej"); zatem wyłącznie takie miejsca, gdzie działalność ta jest wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły; tym samym obowiązkowe informacje nie obejmują takich miejsc, w których znajdują się jedynie składniki majątku podatnika, ale działalność taka nie jest wykonywana,

2) w przypadku akceptacji stanowiska z pkt 1 Skarżąca wniosła o potwierdzenie, iż z uwagi na wykonywanie przez nią działalności gospodarczej wyłącznie w miejscach siedziby jej władz, innych organów uczestniczących w zarządzaniu i nadzorowaniu prowadzonej działalności gospodarczej mających umocowanie do podejmowania decyzji w imieniu spółki oraz w miejscach pracy pracowników, jedynie te adresy stanowią informację, o której mowa w polu B.11 formularza NIP-2 i powinny zostać przez Skarżącą w tym formularzu zawarte.

Zdaniem Skarżącej, pole B.11 formularza zatytułowane "Adresy miejsc prowadzenia działalności" stanowi rozwinięcie art. 5 ust. 4 ustawy o NIP, zgodnie z którym zgłoszenie identyfikacyjne podatników wykonujących działalność gospodarczą zawiera również informacje dotyczące tej działalności. Niewątpliwie adresy miejsc prowadzenia działalności są tymi informacjami, które mogą dotyczyć działalności gospodarczej. Jednocześnie ponieważ brak jest definicji legalnej "miejsc prowadzenia działalności" w ustawie o NIP, jak również w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 202 poz. 1959 ze zm.- dalej powoływane jako "rozporządzenie o formularzach NIP"), to opis pola B.11 formularza NIP-2 "adresy miejsc prowadzenia działalności" należy interpretować przez pryzmat definicji zawartej w Ordynacji podatkowej i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie Spółki miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno posiadać pewne cechy odrębności organizacyjnej. Jednocześnie część składowa powinna uczestniczyć w procesie wykonywania działalności gospodarczej, podlegać trwałemu zagospodarowaniu W konsekwencji działalność, która byłaby wykonywana w miejscu lokalizacji danej części składowej Spółki powinna nosić znamiona zorganizowania, powinny znajdować się tam struktury, które miałyby możliwość oddziaływania na przychód i potencjalny zysk. Niezbędną przesłanką, zdaniem Skarżącej, jest posiadanie w miejscu wykonywania działalności gospodarczej personelu mającego wpływ na decyzje podejmowane przez spółkę; ponadto miejsce wykonywania działalności powinno być wyposażone w zaplecze techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Oznacza to, że nie wszystkie składniki majątkowe (nieruchomości), które znajdują się w posiadaniu Skarżącej, należy traktować jako miejsca prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Są nimi jedynie nieruchomości w których ta działalność wykonywana jest w sposób zorganizowany, ciągły, zarobkowy, profesjonalny i we własnym imieniu. Za takie nieruchomości Skarżąca uznaje miejsca, gdzie mają siedzibę władze Spółki P., bądź inne organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu prowadzonej działalności gospodarczej oraz mające umocowanie do podejmowania decyzji w imieniu Skarżącej oraz miejsca pracy personelu mającego wpływ na decyzje podejmowane przez Skarżącą.

Skarżąca podniosła, iż P. jest spółką holdingową której zasadniczym celem jest zarządzanie spółkami wchodzącymi w skład Grupy P.. Wskazana czasowa działalność polegająca na zarządzaniu nieruchomościami w związku z realizacją obowiązków na podstawie ustawy o P., stanowi jeden z aspektów działalności Skarżącej. Po uporządkowaniu spraw związanych z majątkiem przedsiębiorstwa państwowego "P." co może okazać się procesem wieloletnim, P. będzie przede wszystkim kontynuować swoją działalność jako spółki holdingowej zarządzającej Grupą P.. Działalność ta polega m.in. na dbaniu o wizerunek Grupy P., występowaniu w imieniu Grupy P. na konferencjach krajowych i międzynarodowych, reprezentowaniu spółek w kolejowych organizacjach międzynarodowych, reprezentowaniu Grupy P. w relacjach ze związkami zawodowymi itp. Z tytułu tego rodzaju działalności Skarżąca pobiera różnego rodzaju opłaty od spółek zależnych oraz uzyskuje wynagrodzenie w formie dywidendy. Taka działalność niewątpliwie spełnia przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ze względu na jej stały zarobkowy cel. Miejsca prowadzenia tej działalności ograniczają się także wyłącznie do adresów siedziby i oddziałów/zakładów, gdzie mieszczą się organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu tej działalności oraz miejsca pracy personelu (pracowników Skarżącej) mającego wpływ na decyzje podejmowane przez Skarżącą.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, interpretacją indywidualną z [...] czerwca 2008 r. – uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ powołał treść art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o NIP, oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i stwierdził, że za miejsce prowadzenia działalności, w świetle powyższych regulacji, należałoby uznać miejsce, gdzie zdefiniowana w powyższych przepisach działalność gospodarcza jest wykonywana. Ponadto winna być ona prowadzona w celach zarobkowych, tj. w celu osiągnięcia przychodu (zysku) oraz wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły lub chociażby częstotliwy. Skoro z przepisów prawa nie wynika bezpośrednio definicja "miejsca prowadzenia działalności" należy wziąć pod uwagę jego słownikowe brzmienie. Zdaniem organu miejsce prowadzenia działalności oznacza miejsce, w którym przedsiębiorca podejmuje czynności w zakresie działalności gospodarczej lub statutowej. Za takie miejsca można przykładowo uznać filie, przedstawicielstwa, oddziały, punkty, w których przedsiębiorca podejmuje czynności, nawet w sytuacji, gdy są one organizacyjnie podporządkowane.

Organ podniósł, że w przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym miejsca położenia wszystkich posiadanych przez Spółkę nieruchomości, w których wykonywana jest przez Wnioskodawcę jakakolwiek działalność należy uznać za "miejsca prowadzenia działalności" i jako takie winny zostać wymienione w polu B.11 formularza NIP-2, a przypadku gdy ich liczba przekroczy 3, w formularzu NIP-C lub wskazane poprzez sporządzenie listy adresów tych miejsc z zaznaczeniem powodu zgłoszenia każdego adresu. Przedmiotowym zgłoszeniem winny zostać objęte wszystkie punkty, w których są wykonywane czynności, mające związek z prowadzoną przez Skarżącą działalnością. Skoro celem działania Spółki jest zarządzanie Spółkami wchodzącymi w skład Grupy P., natomiast aktualnie do zadań Skarżącej należy m. in. zagospodarowywanie zbędnego majątku i zarządzanie nieruchomościami, których jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub władającym, to - według organu - posiadane nieruchomości służą wykonywaniu czynności, do których Spółka została powołana i zobowiązana. Służą wykonywaniu działalności gospodarczej – są miejscami prowadzenia tej działalności. Nie można bowiem utożsamiać miejsca prowadzenia działalności tylko z miejscem siedziby władz Spółki i innych organów uczestniczących w zarządzaniu i nadzorowaniu prowadzonej działalności gospodarczej i ograniczyć wypełnienie zgłoszenia aktualizacyjnego tylko do wskazania miejsc związanych z siedzibą władz i nadzorem.

Reasumując organ stwierdził, że w świetle przywołanych przepisów ustawy o NIP, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 202, poz. 1959) oraz definicji słownikowej "miejsca prowadzenia działalności", w zgłoszeniu NIP-2, w polu B.11 Strona winna wskazać położenia (adresy) wszystkich posiadanych nieruchomości związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji zawierającej rozstrzygnięcie sprzeczne z treścią uzasadnienia oraz modyfikującej stan faktyczny przedstawiony we wniosku.

Podniosła ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 5 ust. 4 ustawy o NIP oraz opisu poz. B. 11 formularza NIP – 2 określonego w załączniku Nr 2 do rozporządzenia o formularzach NIP, w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż miejscami działalności Skarżącej wymagającymi zgłoszenia przez Spółkę w formularzu NIP – 2, są miejsca położenia wszystkich posiadanych przez nią nieruchomości.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez naruszenie wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej odczytywanego w kontekście zasady proporcjonalności zawartej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - wskutek prowadzenia postępowania podatkowego w sposób niesprzyjający budowaniu zaufania do organów podatkowych przez tworzenie argumentacji sprzecznej z wieloletnią praktyką oraz nakładającej na Skarżącą niewykonalne obowiązki, a ponadto nakładającej obowiązki wykraczające poza wymagania ustawy o NIP.

W odpowiedzi na skargę. Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte. w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek powody jej uwzględnienia są inne niż te, które podniesiono w zarzutach Spółki.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego oceniająca, jako nieprawidłowe, stanowisko Skarżącej spółki odnoszące się do obowiązków informacyjnych podatników prowadzących działalność gospodarczą wynikających z art. 5 ust. 4 ustawy o NIP.

Zdaniem Skarżącej podatnicy-przedsiębiorcy w ramach obowiązków podania w zgłoszeniu identyfikacyjnym informacji dotyczących adresów miejsc prowadzenia działalności gospodarczej obowiązani są do podania jedynie adresów tych miejsc, w których działalność jest wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Co oznacza, że w jej przypadku informacja nie obejmuje adresów wszystkich posiadanych czy zarządzanych przez Skarżącą nieruchomości, ale wyłącznie adresy miejsc, gdzie mają siedzibę władze Spółki P., bądź inne organy uczestniczące w zarządzaniu i nadzorowaniu prowadzonej działalności gospodarczej mające umocowanie do podejmowania decyzji w imieniu Spółki P. oraz miejsc pracy personelu mającego wpływ na decyzje podejmowane przez Spółkę.

Natomiast według organu w opisanym przypadku Spółka winna wskazać położenie wszystkich posiadanych nieruchomości, tj. nieruchomości którymi włada, zarządza lub podejmuje czynności w celu ich zagospodarowania, bowiem wszystkie te nieruchomości związane są z jej działalnością gospodarczą.

Oceniając stanowiska stron sporu zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 5 ust.1 i 3 ustawy o NIP podatnicy obowiązani są do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego zawierającego w przypadku podmiotu takiego jak Skarżąca w szczególności pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby (podkreślenie Sądu), numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej (podkreśl. Sądu) oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, a ponadto w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami: NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej. Dane podlegające obowiązkowi zgłoszenia podatnicy obowiązani są aktualizować w zakreślonych terminach (art. 9 ust. 1 ustawy o NIP). Ustawa o NIP w art. 5 ust. 4 stanowi ponadto, że zgłoszenie identyfikacyjne podatników wykonujących działalność gospodarczą zawiera winno również informacje dotyczące tej działalności. Ustawa nie określa jednakże bliżej rodzaju tych informacji. Pewną wskazówką może być art.5 ust 4b i art. 5a ust. 2 ustawy o NIP, w których nakazano, by podatnicy prowadzący działalność gospodarczą dołączali do zgłoszenia identyfikacyjnego uwierzytelnione lub urzędowo poświadczone kopie dokumentów potwierdzających informacje objęte zgłoszeniem, w szczególności kopie: odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, umowy spółki, dokumentu potwierdzającego uprawnienie do korzystania z lokalu lub nieruchomości, w których znajduje się siedziba, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON; ponadto wykaz rachunków bankowych oraz uwierzytelnione kopie zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON.

Dodatkowe instrukcje co do zakresu podlegających ujawnieniu informacji dotyczących działalności gospodarczej podatnika dokonującego zgłoszenia identyfikacyjnego - w szczególności co do adresów miejsc prowadzenia działalności - znajdują się w opisie do poz. B.11 wzoru zgłoszenia identyfikacyjnego zawartego w zał. Nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych. Z opisu tego wynika, iż w zgłoszeniu (także zgłoszeniu aktualizacyjnym) należy podać "adresy wszystkich miejsc wykonywania działalności (również hurtowni, magazynów, składów)". Wspomniane rozporządzenie wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 5 ustawy o NIP, w którym ustawodawca postanowił, że "Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, określi wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych". W przepisie tym brak upoważnienia do uregulowania w rozporządzeniu innych kwestii niż określenie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP "Rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu". Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok TK z 6 marca 2002r., sygn. P 7/00, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 13) rozporządzenie może być wydane tylko na podstawie wyraźnego, tj. nieopartego na domniemaniu ani na wykładni celowościowej szczegółowego upoważnienia ustawy, w zakresie określonym w upoważnieniu, w granicach upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania oraz w zgodzie z Konstytucją i wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi.

Zgodnie z treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Oznacza to, że sędziowie zachowują uprawnienie do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawami, przy okazji rozpatrywania spraw, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie. Powinność odmowy zastosowania niezgodnego z ustawą podustawowego przepisu normatywnego wynika z nałożonego na sędziego obowiązku stosowania ustaw. Skoro obowiązki w zakresie podawania w zgłoszeniu identyfikacyjnym danych dotyczących adresów wszystkich miejsc wykonywania działalności nie pochodzą z norm ustawowych, lecz z przepisów zawartych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o NIP, to powinnością sądu było dokonanie analizy tych przepisów w płaszczyźnie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w celu ustalenia ich zakresu. Gwarancje konstytucyjne rozciągają się bowiem na procedury, które nakładają na obywateli obowiązek określonego zachowania.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zawarcie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2003r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych regulacji, które nie zostały przewidziane w upoważnieniu do jego wydania dokonane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Zważywszy ponadto, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), co w odniesieniu do organów podatkowych znalazło także wyraz w art. 120 Ordynacji podatkowej oraz, że nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, a ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie (art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP), uznać należało, że interpretacja przepisów ustawy o NIP i rozporządzenia z dnia 14 listopada 2003r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych dokonana w zaskarżonej interpretacji jest niezgodna z prawem.

Za podstawę żądania przedstawienia informacji dotyczących miejsc działalności gospodarczej rozumianych jako adresy wszystkich posiadanych nieruchomości nie może być również - zdaniem Sądu - uznany art. 5 ust. 4 ustawy o NIP. Przepis ten ("zgłoszenie identyfikacyjne podatników wykonujących działalność gospodarczą zawiera również informacje dotyczące tej działalności") nie określa bowiem rodzajów informacji podlegających ujawnieniu. Brak dostatecznej określoności postanowień art. 5 ust. 4 ustawy o NIP powoduje, że nie może on stanowić źródła powstania obowiązków. W przeciwnym razie obowiązki w tym zakresie kreowałoby swobodne uznanie organów podatkowych.

W braku normy ustawowej, która nakazywałaby podatnikom będącym podmiotami gospodarczymi podawanie w zgłoszeniach identyfikacyjnych adresów wszystkich będących w ich władaniu nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, uznać należy, iż podatnicy ci mają obowiązek podać dane adresowe tylko w zakresie wprost określonym w art. 5 ustawy o NIP.

Wobec uwzględnienia skargi z przyczyn innych niż podniesione w zarzutach Skarżącej bezprzedmiotowe jest odnoszenie się pozostałych zarzutów skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 134 § 1 i 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Rozstrzygnięcie z punktu drugiego sentencji ma swoje odzwierciedlenie w art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie Sąd postanowił na mocy w art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. (punkt trzeci sentencji).