Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 601/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 272 § 2a, art. 272 § 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 180 § 1, art. 181
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA (del.) Dominik Mączyński, Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi J.A. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 343/18 ze skargi kasacyjnej J.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 244/17 w sprawie ze skargi J.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2016 r., nr PT-2/4213-99/16 w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. 1) oddala skargę o wznowienie postępowania, 2) zasądza od J.A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 244/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej "P.p.s.a.", oddalił skargę J.A. (dalej "Strona" lub "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r.

Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny, a w jego świetle trafne są wnioski, że zakwestionowane faktury, wystawione w ramach obrotu olejem rzepakowym (nabycie i sprzedaż w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dalej "WDT"), odzwierciedlają czynności, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Strona zaś, uczestnicząc w spornych transakcjach, działała świadomie z zamiarem wyłudzenia nienależnego zwrotu VAT.

2. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Stronę, która w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", i w konsekwencji błędne uznanie, że Skarżący nie uczestniczył w transakcjach łańcuchowych, gdzie w wyniku kilku dostaw towar wydawany jest przez pierwszy podmiot bezpośrednio ostatniemu oraz że brak transportu między każdym podmiotem łańcucha (nabywcą - dostawcą) jest okolicznością pozwalającą na nieuznanie dostawy na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług;

b) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, przez uznanie, że Skarżący nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie oleju rzepakowego mimo braku świadomości oraz podstaw, aby taką świadomość posiadać, że jego dostawcy mogli dopuścić się nadużyć na gruncie przepisów podatkowych;

c) niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, przez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy zakupione towary i usługi były wykorzystywane do czynności opodatkowanych;

d) art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), dalej "O.p.", m.in. przez celowe przedstawienie błędnego stanu faktycznego;

e) art. 123 O.p., przez uniemożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu w wyniku włączenia do akt sprawy decyzji z innych postępowań;

f) art. 199a § 3 O.p., przez niewystąpienie przez organ do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego między Skarżącym a spółką;

g) art. 187 i art. 191 O.p., przez rozpatrzenie tylko części zebranego materiału dowodowego oraz dopuszczenie się samowoli oceny zebranego materiału, abstrakcyjnego rozumowania, wymykającego się logice i jakiejkolwiek kontroli,

h) art. 194 § 1 O.p., przez przyjęcie, że protokół kontroli organu podatkowego ma charakter dowodu zupełnego, co powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania oceny wiarygodności ustalonych w treści jego uzasadnienia faktów, lecz jest zobowiązany przyjąć te fakty za udowodnione;

i) art. 187 § 1 w zw. z art. 194 § 1 O.p., wskutek przyjęcia, że nie mogą być prowadzone dowody na okoliczności, które były przedmiotem badania w innej sprawie podatkowej, w której została wydana decyzja;

j) art. 210 ust. 1 pkt 6 O.p., przez nieodniesienie się do wszystkich stawianych w odwołaniu zarzutów.

W rezultacie Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, będący następcą Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy (art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej [Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.]), dalej "organ", wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 343/18, oddalił skargę kasacyjną.

Podkreślając istotę postępowania kasacyjnego, jaką jest związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), i wynikający z tego obowiązek kasatora precyzyjnego formułowania podstaw kasacyjnych (w szczególności zarzutów i uzasadniającej je argumentacji), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o nieuwzględnieniu skargi kasacyjnej Skarżącego zadecydował brak jej prawidłowego sformułowania. Strona podniosła bowiem argumenty wskazujące na wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, nie stawiając jednocześnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto dokonując w istocie powielenia treści skargi (co do zasady poprzez proste jej skopiowanie), "rozminęła" się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, w szczególności w zakresie stwierdzenia przez ten Sąd świadomego uczestnictwa Skarżącego w zakwestionowanych transakcjach, co spowodowało brak obowiązku odnoszenia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do argumentacji dotyczącej zachowania przez niego należytej staranności w kontaktach z kontrahentami. Nie nawiązując do wywodu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Skarżący powielił także stanowisko ze skargi w zakresie niedopuszczalności włączania do akt sprawy dokumentów wytworzonych w innych postępowaniach i niemożności efektywnego kwestionowania tak zgromadzonego materiału. Natomiast żaden ze wskazanych przez Sąd pierwszej instancji w tym zakresie argumentów nie został w skardze kasacyjnej podważony, a Skarżący poprzestał na ogólnym negowaniu swojej możliwości w zakresie podważania treści protokołu kontroli i powieleniu swego wcześniejszego poglądu co do bezkrytycznego przyjęcia przez organy rozstrzygające jego sprawę ustaleń poczynionych przez organ kontrolujący spółkę. Ponadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Skarżącego zaprezentowane w skardze kasacyjnej cechowała ogólnikowość przestawionych argumentów.

W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zarzuconych w skardze kasacyjnej uchybień natury procesowej, a w konsekwencji za prawidłowe uznał zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy przepisów prawa materialnego.

4. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego

Pismem z 11 marca 2020 r. Strona wniosła na podstawie art. 272 § 3 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 343/18, w której zwróciła się o:

a) uchylenie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego,

b) uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 244/17,

c) uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 grudnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 14 września 2016 r. określającą wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za marzec 2014 r. w kwocie 0 zł,

d) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa doradcy podatkowego normą przepisanych.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżący wskazał, że jej zasadność jest konsekwencją treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE" lub "Trybunał") z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft.

5. Odpowiedź na skargę o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego organ wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia - o oddalenie tej skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu.

6.2. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania: w pierwszej kolejności sąd rozstrzyga o dopuszczalności wznowienia, w drugiej - rozpoznaje sprawę.

Skład orzekający uznał, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna. Jako podstawę skargi wskazano bowiem art. 272 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w chwili składania skargi o wznowienie postępowania). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z 16 października 2017 r., sygn. akt I FPS 1/17, stwierdził, że: "Podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 P.p.s.a. może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania".

Gdy nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania (skarga jest dopuszczalna, została wniesiona w terminie i istnieje powoływana w niej podstawa wznowienia), rozpoczyna się drugi etap postępowania, w którym sąd rozpoznaje sprawę merytorycznie.

6.3. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że skarga w niniejszej sprawie, mimo że jest dopuszczalna, to nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnoszący skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na zasadzie art. 272 § 3 P.p.s.a., jako podstawę wznowienia postępowania wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore, opublikowany dnia 16 grudnia 2019 roku. Od 26 stycznia 2021 r. ta podstawa wznowienia uregulowana jest w art. 272 § 2a/ P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W wyżej wskazanym orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości wskazano, że dyrektywę 112, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców.

6.4. Strona wnosząca skargę podniosła, że wznowienie postępowania jest uzasadnione z kilku powodów. Po pierwsze, brakiem włączenia do akt postępowania podatkowego wszystkich dowodów pozyskanych z innych postępowań, na których organy podatkowe oparły swoje decyzje, albowiem w świetle powyższego wyroku wyciągi z decyzji i protokołów kontroli są niewystarczające. Po drugie, brakiem udostępnienia podatnikowi kompletnych dowodów do zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się w tej sprawie. Po trzecie, pozbawieniem prawa mocodawcy uczestniczenia w etapach postępowania dowodowego na wskutek braku poinformowania o przesłuchaniach świadków, których zeznania miały wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego zachodzą przesłanki do wystąpienia z żądaniem o wznowienie postępowania, ponieważ zostało naruszone prawo do obrony poprzez uniemożliwienie mocodawcy zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym, w tym dowodów dotyczących innych podmiotów oraz uniemożliwienie osobistego udziału w czynnościach procesowych związanych z przesłuchaniem świadków, wraz z ich konfrontacją z innymi dowodami, w czasie których mógłby mieć możliwość zadawania pytań.

6.5. Odnosząc się do podniesionej w skardze o wznowienie argumentacji, przede wszystkim trzeba mieć na uwadze szczególny charakter wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. C-189/18, który to wyrok przytacza strona Skarżąca.

Trybunał Sprawiedliwości w powołanym wyroku poddał kontroli przepisy węgierskiej Ordynacji podatkowej, a ściślej czynności węgierskiego organu podatkowego, który zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Jednak polskie regulacje prawne, co zasadniczo różnicuje stan obu spraw, nie przewidują związania organów prowadzących postępowanie względem podatnika decyzją wydaną w stosunku do jego kontrahenta.

Trybunał Sprawiedliwości, uwzględniając prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego stwierdził w tym orzeczeniu, że wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, jako podstawowa zasada Unii, która powinna być stosowana, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby niekorzystną decyzję. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko wobec dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (pkt 39 wyroku). Dalej Trybunał wskazał, że zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (pkt 43 wyroku). W przypadku, gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu (pkt 57 wyroku). Jednocześnie TSUE wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (pkt 56 wyroku). TSUE nie nakazuje więc, aby "wszystkie" dowody z powiązanych postępowań, niejako z urzędu, trafiły do sprawy głównej. Organ nie ma więc obowiązku gromadzenia dokumentacji, którą uznaje za zbędną w sprawie i nie zamierza na niej opierać swojej decyzji.

6.6. Ordynacja podatkowa w sposób odmienny niż prawo węgierskie, kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Przepisy polskie nie przewidują związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje wydane wobec kontrahentów, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku powiązanego postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. Mają one moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 O.p., zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ nie ma jednak obowiązku włączać do materiału dowodowego sprawy wszystkich dowodów z innych postępowań podatkowych toczących się wobec kontrahentów podatnika, czy też w ramach postępowań karnych. Winien włączyć te materiały, które są istotne dla wyniku sprawy, a po włączeniu ich zapewnić dostęp do nich stronie, z zagwarantowaniem przestrzegania zasad tajemnicy skarbowej.

6.7. W świetle powyższego, powołany przez Skarżącego wyrok TSUE dotyczy innej sytuacji, niemającej jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie został pozbawiony przysługujących mu uprawnień, w szczególności co do przestrzegania prawa do obrony. Organy podatkowe, a za nimi orzekające co do legalności decyzji wymiarowej Sądy, nie uznały za zasadne zarzutów Skarżącego co do zakresu postępowania dowodowego, z powołaniem się na prawidłowość zastosowanych przepisów Ordynacji podatkowej. Strona w tej sprawie miała zapewniony pełny dostęp do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

6.8. Ponieważ wniesiona skarga o wznowienie postępowania koncentruje się na zagadnieniach, które były już przedmiotem oceny przez Sąd pierwszej instancji oraz Naczelny Sąd Administracyjny – nie ma podstaw do jej uwzględnienia, gdyż skarga o wznowienie nie może prowadzić do dokonywania ponownej oceny w zakresie kompletności zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sytuacji gdy było to już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowym przed obydwoma sądami administracyjnymi.

6.9. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego, zgłoszony w piśmie procesowym z 25 lutego 2021 r., dotyczący przeprowadzenia dowodu z postanowienia Prokuratury Okręgowej w Toruniu z dnia 30 grudnia 2020 r nr [...] o umorzeniu śledztwa przeciwko J.A. Niniejsze postępowanie ma charakter nadzwyczajny. Jego przedmiotem jest przede wszystkim ustalenie podstawy do wznowienia z art. 272 § 2a/ P.p.s.a. Jak wyżej wskazano wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-189/18 nie ma wpływu na treść prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stąd też bezprzedmiotowe jest dopuszczanie dowodu z postanowienia umarzającego śledztwo.

6.10. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania.

6.11. O kosztach postępowania wznowieniowego orzeczono, stosownie do treści uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2023 r., II GPS 1/22, w której uznano, że odesłanie zawarte w art. 276 P.p.s.a. może stanowić podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w postępowaniu wywołanym skargą o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o którym mowa w przepisach działu VII tej ustawy.

Mariusz Golecki Arkadiusz Cudak Dominik Mączyński