Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1866/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 193, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 50
journal: Dz.U. 2004 nr 213 poz 2163
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach  Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006"
article: art. 26 ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 116 poz 1206
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju
article: art. 105 par. 1,  art. 145 par 1 , art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1999 nr 161 poz 1  art. 30 ust.2
law: Rozporządzenie Rady (WE)nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , Protokolant sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P.O.P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia [...] lipca 2012 r., wniesionej przez P.O.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżący, Wnioskodawca, Spółka) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

P.O.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...] grudnia 2006 r. złożyła wniosek na realizację operacji w ramach działania 3.3 "Rybacka infrastruktura portowa" Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", która to operacja miała na celu budowę [...]".

W trakcie weryfikacji przez P. Oddział Regionalny wniosku o dofinansowanie wnioskodawca był dwukrotnie wzywany do uzupełnienia braków/złożenia wyjaśnień (pisma z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz [...] stycznia 2007 r.).

Po wstępnej weryfikacji wniosku w centrali Agencji w dniu [...] stycznia 2007 r. wniosek został warunkowo przekazany pod obrady K.S., podczas których ocena wniosku została przesunięta na dzień [...] lutego 2007 r.

Przed ponownym przekazaniem wniosku pod obrady K.S. organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej z powodu niespełnienia warunku kompletności i poprawności wniosku oraz pismem z dnia [...] lutego 2007 r. zwrócił się do K.S. o wycofanie przedmiotowego wniosku z listy projektów mających zostać poddanych ocenie na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2007 r.

Wnioskodawca pismem z dnia [...] lutego 2007 r. złożył odwołanie od decyzji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie. Organ II instancji pozytywnie rozpatrzył odwołanie wnioskodawcy i pismem z dnia [...] marca 2007 r. sprawa została przekazana do P. Oddziału Regionalnego celem ponownego przeprowadzenia postępowania i oceny wniosku.

Po przywróceniu wniosku do ponownego rozpatrzenia wnioskodawca został dwukrotnie wezwany do uzupełnienia braków/złożenia wyjaśnień (pisma z dnia [...] marca 2007 r. oraz [...] maja 2007 r.). Po dwukrotnych uzupełnieniach wniosku organ I instancji, w ramach prowadzonego postępowania, poinformował ubiegającego się o dofinansowanie o braku w chwili obecnej środków finansowych na udzielenie pomocy w ramach działania 3.3 "Rybacka infrastruktura portowa" oraz umieszczeniu przedmiotowego wniosku na Liście Wniosków Oczekujących.

W związku z faktem, iż do miesiąca czerwca 2009 r. Agencja nie otrzymała żadnych dodatkowych środków na sfinansowanie projektu wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. wnioskodawca został poinformowany o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej. Bezpośrednią przyczyną wydania decyzji było wyczerpanie się limitu środków finansowych w ramach działania 3.3. "Rybacka infrastruktura portowa", stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a.

Wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji o umorzeniu postępowania, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Według organu odwoławczego, podzielającego stanowisko organu pierwszej instancji, wyczerpanie środków finansowych skutkuje po stronie organu utratę uprawnienia do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania wnioskowanej pomocy. Jak wskazał organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom skarżącej, środkami finansowymi koniecznymi do sfinansowania spornego projektu organ nie dysponował już w styczniu 2007 r. jak i później.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 2034/09, oddalono skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że ocenie w zakresie zgodności z prawem podlegała zaskarżona decyzja wydana w trybie art. 105 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

O braku środków na sfinansowanie omawianego projektu świadczy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, treść pisma P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2007 r., skierowanego do skarżącej, gdzie pisze się o niemożliwości sfinansowania projektu z powodu braku środków i umieszczeniu projektu na liście wniosków oczekujących. Treść tego pisma wskazuje o pozytywnym pod względem merytorycznym zaopiniowaniu wniosku. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż dostępność środków finansowych jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o przyznanie tych środków. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało uzyskaniem przez organ jednoznacznych informacji o braku jakiejkolwiek możliwości uzyskania środków dodatkowych. W konsekwencji zachodzi bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powołującego się na piśmiennictwo, przepis art. 105 § 1 k.p.a. kładzie akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania administracyjnego, lecz na jego bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego zakończenia sprawy. Stanowisko takie zajmuje także Naczelny Sąd Administracyjny (m.in. w wyroku z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. II OSK 1605/06).

Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, wniosła obszerną skargę kasacyjną od powyższego wyroku, która oparta była na obu podstawach wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 26 października 2011 r. wydał wyrok (sygn. akt II GSK 1102/10), w którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 2034/09), a ponadto uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w sprawie bezsporny jest fakt braku środków na sfinansowanie omawianego projektu. Istotnym było natomiast, kto za ten stan rzeczy odpowiada, a także czy okoliczność braku środków finansowych stanowiła podstawę dla umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – jak podkreślił NSA - nie ma znaczenia sporna kwestia przypisania organowi odpowiedzialności za brak środków finansowych, na czym w dużej mierze koncentrowała się skarga kasacyjna. Sąd wskazał przy tym, że to mogłoby mieć znaczenie na potrzeby ewentualnego postępowania o wynagrodzenie szkody, w zakresie o którym mowa w przepisie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Tym samym w sprawie nie ma istotnego znaczenia kwestia, czy pismo z dnia [...] lipca 2007 r., informujące Skarżącą o umieszczeniu jej wniosku na liście wniosków oczekujących, miało charakter rozstrzygnięcia, które Skarżąca mogłaby skarżyć.

W sprawie, w świetle bezspornego faktu braku środków na sfinansowanie projektu, nie miało też istotnego znaczenia, błędne uznanie Sądu pierwszej instancji, że postępowanie w niniejszej sprawie podlegało regulacji ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skoro w myśl przepisu art. 1 ust. 2 tej ustawy nie stosuje się jej do programów finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybackiego.

NSA oceniając natomiast kwestię prawidłowości umorzenia przez organ postępowania w sprawie na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., stwierdził, iż – jak to wynika z piśmiennictwa - przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania albo utraciła taki charakter w toku postępowania. W pierwszym przypadku postępowanie staje się bezprzedmiotowe, ponieważ przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, natomiast w drugim dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, ale przed jego zakończeniem.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, zgadzając się z zarzutem skargi kasacyjnej, że nie zaistniała okoliczność przesądzająca o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa o dofinansowanie inwestycji powinna być rozstrzygnięta merytoryczne, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy, wskazując na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1987 r. (sygn. akt IV SA 3334/87), w myśl którego nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. NSA wskazał przy tym, że jeżeli organ administracji publicznej nie znajduje podstaw prawnych do rozstrzygnięcia tej sprawy, to powinien odmówić dofinansowania.

Natomiast wydanie decyzji o odrzuceniu wniosku, z powołaniem się na Książkę Procedur, jak to wywodziła Skarżąca, wymagałoby wykazania przez Skarżącą normatywnego charakteru omawianej Książki Procedur, czego nie wykazała, zatem ten zarzut skargi kasacyjnej – zdaniem NSA – nie zasłużył na uwzględnienie.

Po uchyleniu przez NSA wyroku WSA w W. oraz obydwu zaskarżonych decyzji o umorzeniu postępowania – organ I instancji tj. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wydał decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] , którą dokonał odmowy przyznania pomocy finansowej Skarżącej spółce.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że powodem wydania decyzji o odmowie jest wyczerpanie się dostępnego limitu finansowego w ramach działania 3.3 "Rybacka infrastruktura portowa".

Od tej decyzji Skarżąca odwołała się, wnosząc o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, udzielanie stronie w postępowaniu odwoławczym niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym a także przeprowadzenie dowodów z dokumentów, zgodnie z wnioskami znajdującym się w uzasadnieniu odwołania.

Decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy,

2. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych wyników niniejszego postępowania,

3. naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i Przetwórstwo Ryb 2004 - 2006" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

4. naruszenie § 137 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i Przetwórstwo Ryb 2004 - 2006" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie zasady legalizmu oraz zasady uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli przez organy administracji publicznej, zawartych w art. 7 k.p.a.,

5. naruszenie zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 6 k.p.a.,

6. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a.,

7. naruszenie zasady informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a.

8. naruszenie zasady przekonywania zawartej w art. 11 k.p.a.,

9. naruszenie zarządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr 28 z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie powołania K.S. Programem Operacyjnym "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" oraz regulaminu K.S. w zakresie postanowień dotyczących opiniowania wniosków o dofinansowanie,

10. naruszenie umowy cywilno - prawnej pomiędzy Instytucją Zarządzającą a Instytucją Wdrażającą, zawartej na podstawie 21 ust. 5 Ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, w zakresie trybu i terminów dotyczących procedury rozpatrywania wniosków o dofinansowanie złożonych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006",

11. naruszenie przepisów zawartych w karcie weryfikacji wniosków o dofinansowanie złożonych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", a dotyczących kryteriów wstępnej oceny wniosków, oceny formalnej oraz oceny merytorycznej,

12. naruszenie przepisów znajdujących się we wzorze wniosku o dofinansowanie (w zakresie kosztorysów inwestorskich), wzorach pism o oznaczonych symbolach, kierowanych do wnioskodawców przez ARiMR w procedurze rozpatrywania wniosków w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", a dotyczących terminów realizacji przez wnioskodawców przysługujących im uprawnień, a przede wszystkim składania odwołań od decyzji organów oraz uzupełnień wniosków o dofinansowanie.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2012r.

W uzasadnieniu decyzji Prezesa podniesiono, że zgodnie z art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. U. L 161 z 26.6.1999, str. 1) ostateczny termin kwalifikowalności wydatków ustanawia się w decyzji przyznającej wkład z funduszy. Wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (2000-2006) finansowanej z funduszy strukturalnych zostały przyjęte Decyzją Komisji COM (2006) 3424 z dnia 1 sierpnia 2006 r., gdzie wskazano, że zobowiązania państw członkowskich związane z wydatkami na okres programowania 2000-2006 mogą być realizowane do końca okresu kwalifikowalności wydatków. Zgodnie natomiast z decyzją Komisji C (2009) 1148 z dnia 18 lutego 2009 r. ostatecznym terminem kwalifikowalności wydatków był 30 czerwca 2009 r.

Organ zauważył ponadto, że po dacie [...] czerwca 2009 r. Agencja nie miała możliwości podejmowania nowych zobowiązań oraz realizacji płatności wobec wnioskodawców w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006". Okoliczność zakończenia realizacji Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" wiąże się bezpośrednio z nieodwracalnym wyczerpaniem dostępnego limitu środków finansowych, z których mógłby zostać zrefundowany projekt zgłoszony przez wnioskodawcę.

Prezes ARiMR wskazał, że takie stanowisko jest zgodne z § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" (Dz. U. Nr 213, poz. 2163 z późn. zm.), który mówi, że pomocy finansowej na realizację projektu w zakresie rybackiej infrastruktury portowej udziela się, uwzględniając kolejność wniosków, do wyczerpania środków finansowych przewidzianych na udzielenie tego rodzaju pomocy.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania stwierdził, że w momencie uzyskania przez wniosek statusu kompletności i poprawności, tj. w dniu [...] czerwca 2007 r. nie było już środków na sfinansowanie przedmiotowego projektu, zatem wniosek o dofinansowanie został umieszczony na Liście Wniosków Oczekujących i pozostawał na niej aż do czasu zakończenia realizacji Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006".

Podniesiono ponadto, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzono postępowanie uzupełniające w zakresie weryfikacji przedmiotowego wniosku o dofinansowanie pod kątem ewentualnego zagrożenia wystąpienia podwójnego dofinansowania tych samych wydatków, w kontekście wniosku o dofinansowanie nr [...] złożonego przez skarżącego w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013".

W wyniku tego postępowania stwierdzono, że zarówno wniosek nr [...], jak i wniosek nr [...], który był przedmiotem odwołania, dotyczą identycznych operacji, zmierzających do osiągnięcia tego samego celu, tj. [...].

Zakresy rzeczowe obydwu wniosków o dofinansowanie są zbieżne, tj. dotyczą przeprowadzenia tej samej inwestycji w tym samym miejscu realizacji operacji. Obie inwestycje mają być realizowane na tej samej działce gruntu, na podstawie tego samego projektu oraz pozwolenia na budowę (decyzja [...] z dnia [...] listopada 2006 r.). Powyższe oznacza – zdaniem Prezesa Agencji - że inwestycje są tożsame, a przyznanie dofinansowania powtórnie na ten sam projekt jest niedozwolone. Podkreślono przy tym, że wnioski te zakładają różny poziom dofinansowania, co wynika z faktu, iż wniosek nr [...] złożony w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013", na postawie którego Skarżący otrzymał dofinansowanie, został rozszerzony o takie koszty jak: administrowanie projektem, nadzór inwestorski, budynek biurowy oraz transformatorownie. Powyższe nie zmienia jednak faktu – zdaniem organu - że w przypadku uznania przez Agencję, iż Skarżącemu należałoby przyznać pomoc finansową w ramach wniosku o dofinansowanie nr [...], doszłoby do podwójnego dofinansowania tych samych wydatków ze środków pochodzących z funduszy pomocowych.

Organ odwoławczy podkreślił również, że w ramach środka 3.3 "Inwestycje w portach rybackich, miejscach wyładunku i przystaniach" Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013", Wnioskodawca otrzymał już dofinansowanie na projekt, którego zakres pokrywa się z projektem będącym przedmiotem odwołania. Wnioskodawca otrzymał bowiem dofinansowanie na mocy umowy nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., w kwocie [...] zł, z czego, na dzień rozpatrywania niniejszego odwołania, otrzymał już [...] zł zaliczki. Dodatkowo organ zauważył, że projekt ten podlega dofinansowaniu w 100 % kosztów kwalifikowalnych.

Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego wydatki współfinansowane z EFR nie otrzymują wsparcia w ramach innego instrumentu finansowego Wspólnoty.

Organ ponadto odniósł się szczegółowo do zarzutów Skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej.

Szczególnie podkreślono, że pomoc w ramach działania 3.3 "Rybacka infrastruktura portowa" była udzielna tylko do wyczerpania przewidzianych na nią puli środków finansowych, co oznacza, że samo spełnienie kryteriów otrzymania pomocy nie daje jeszcze potencjalnemu beneficjentowi uprawnienia do otrzymania dofinansowania. Składając niekompletny wniosek Skarżący powinien liczyć się z koniecznością złożenia uzupełnień, które w znaczący sposób mogą wydłużyć termin zakończenia weryfikacji wniosku. Ponieważ w dacie uzyskania przez wniosek statusu kompletności i poprawności pula środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania 3.3 "Rybacka infrastruktura portowa" została już wyczerpana, wniosek został umieszczony na Liście Wniosków Oczekujących. Takie działanie Agencji było korzystne dla Wnioskodawcy, gdyż w przypadku ewentualnej realokacji środków finansowych, dawało mu szansę otrzymania dofinansowania w pierwszej kolejności. Wskazano przy tym, że wnioskodawca nie złożył oświadczenia o wycofaniu swojego wniosku z Listy Wniosków Oczekujących, co w istocie oznacza, iż godził się na oczekiwanie na ewentualną realokacją środków finansowych.

Ostatecznie organ w konkluzji uzasadnienia stwierdził, że niemożność wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej wynikała z okoliczności niezależnych od organu, tj. braku środków finansowych, w związku z czym nie można mówić o wadliwym działaniu organu w sprawie.

Skarżąca spółka pismem z dnia [...] lipca 2012r. na tę decyzję skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wniesiono ponadto w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów postępowania, znajdujących się w posiadaniu Instytucji Zarządzającej oraz Instytucji Wdrażającej, a nie udostępnionych skarżącemu, tj.: zarządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr 28 z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie powołania K.S. Programem Operacyjnym "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" oraz regulaminu K.S. na okoliczności wskazanie w uzasadnieniu skargi, a także dowodu z dokumentów postępowania, znajdujących się w posiadaniu Instytucji Zarządzającej oraz Instytucji Wdrażającej, a nie udostępnionych skarżącemu, tj.: umowy cywilno - prawnej zawartej pomiędzy powyższymi podmiotami zgodnie z art. 21 ust 5 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju na okoliczności wskazanie w uzasadnieniu skargi.

Spółka ponadto wniosła o dołączenie do akt sprawy akt postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w sprawie skargi P.O.P. sp. z o. o. na decyzję Prezesa ARiMR utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego o dofinansowanie, o sygnaturze akt. V SA/Wa 2034/09 oraz akt postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi P. sp. z o. o. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2010 r., sygnatura akt II GSK 1102/10.

Decyzji zarzucono rażące:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", załącznika w pkt. 4.3.6.3 "Działanie 3.3 Rybacka Infrastruktura Portowa ",

co miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzucono ponadto rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i Przetwórstwo Ryb 2004 - 2006"' oraz § 137 ust. 1 i ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i Przetwórstwo Ryb 2004 - 2006''.

Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1 i 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 38 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/199, art. 4 i pkt (2) Preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/199 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz. U. UE L z dnia 3 marca 2001 r.) oraz § 137 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006'' i art. 31 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, a także rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", załącznika w postaci Sektorowego Programu Operacyjnego (pkt. 4.3.6.3 i 7.i.5), w związku z przepisami:

a. Książki Procedur, KP-61302-02-1-ARiMR/3/z, wersja zatwierdzona: 3, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w zakresie oceny wniosków o dofinansowanie złożonych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006";

b. zarządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr 28 z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie powołania K.S. Programem Operacyjnym "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" oraz regulaminu K.S. (uchwała nr 1 z dnia 14 października 2004 r.) w zakresie postanowień dotyczących opiniowania wniosków o dofinansowanie, w tym w szczególności § 3 pkt 2 regulaminu Komitetu;

c. umowy cywilno - prawnej pomiędzy Instytucją Zarządzającą a Instytucją Wdrażającą, zawartej na podstawie 21 ust. 5 Ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, w zakresie trybu i terminów dotyczących procedury rozpatrywania wniosków o dofinansowanie złożonych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004- 2006", w tym w szczególności § 4 tej umowy;

d. zawartymi w karcie weryfikacji wniosków o dofinansowanie złożonych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", a dotyczących kryteriów wstępnej oceny wniosków, oceny formalnej oraz oceny merytorycznej;

e. znajdującymi się we wzorach pism o oznaczonych symbolach, kierowanych do wnioskodawców przez ARiMR w procedurze rozpatrywania wniosków w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006", a dotyczących terminów realizacji przez wnioskodawców przysługujących im uprawnień, a przede wszystkim składania odwołań od decyzji organów oraz uzupełnień wniosków o dofinansowanie, w tym w szczególności we wszystkich wezwaniach do usunięcia braków skierowanych do skarżącego przez ARiMR w niniejszej sprawie oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku i piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. o umieszczeniu wniosku na Liście Wniosków Oczekujących;

f. znajdującymi się we wzorcowym układzie planu biznesowego projektu, w szczególności w pkt. [...] i [...] (w tym dotyczących ofert cenowych i załączników do planu);

g. znajdującymi się w instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie symbol A01 i/02/3.3, w szczególności pkt V ppkt 1-4, pkt VI i pkt VII, a także w samym formularzu wniosku o dofinansowanie w części VII dotyczącej załączników.

Podniesiono ponadto naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, polegających na naruszeniu:

1. wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa w zw. z art. 6 k.p.a.,

2. zasady legalizmu oraz zasady uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli przez organy administracji publicznej, zawartych w art. 7 k.p.a.,

3. zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a.,

4. zasady informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a.,

5. zasady przekonywania zawartej w art. 11 k.p.a.

Wskazano ponadto na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie dostatecznej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych wyników niniejszego postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi opisano wieloletnie postępowanie w sprawie oraz szczegółowo odniesiono się do działań organów ARiMR, które – zdaniem Skarżącego – świadczą o bezprawności działań organów i są podstawą do wydania przez Sąd orzeczenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W obszernej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 , dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W sprawie został wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który – działając na mocy art. 188 p.p.s.a. uchylił wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Regionalnego Oddziału P. ARiMR w G..

Art. 188 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Należy przy tym wskazać, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, co wynika z treści art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.

Z treści art. 193 p.p.s.a. wynika, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni, zaś art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Tym samym uprawnione jest twierdzenie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu NSA, wydanym na podstawie art. 188 p.p.s.a., wiążą organy administracyjne, a w razie późniejszego zaskarżenia ich decyzji - także sądy obu instancji.

Należy również wskazać na drugi aspekt rozumienia treści cyt. przepisów, na który zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r.( sygn. akt II FSK 117/05, ONSA WSA 2006, nr 5, poz. 125), w którym zwrócił uwagę organowi, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wiązać go będzie na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej, a nie sądu pierwszej instancji.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1102/10, wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Skarżącej.

Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku wskazał, że w sprawie bezsporny jest fakt braku środków na sfinansowanie omawianego projektu, natomiast przy orzekaniu wyłoniła się kwestia, kto za ten stan rzeczy odpowiada, a także czy okoliczność braku środków finansowych stanowiła podstawę dla umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

NSA podniósł przy tym, że na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia sporna kwestia przypisania organowi odpowiedzialności za brak środków finansowych, na czym w dużej mierze koncentrowała się skarga kasacyjna. NSA podkreślił, iż to zagadnienie mogłoby mieć znaczenie na potrzeby ewentualnego postępowania o wynagrodzenie szkody, w zakresie o którym mowa w przepisie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazano przy tym, że z powyższych względów w sprawie nie ma istotnego znaczenia kwestia, czy pismo z dnia [...] lipca 2007 r., informujące Skarżącą spółkę o umieszczeniu jej wniosku na liście wniosków oczekujących, miało charakter rozstrzygnięcia, które Skarżąca mogłaby skarżyć.

W wyroku wskazano, że powodem uchylenia wyroku WSA w W. oraz decyzji obydwu organów był brak zaistnienia okoliczności przesądzającej o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego (w rozumieniu art. 105 k.p.a.), ponieważ sprawa o dofinansowanie inwestycji powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy.

W konkluzji NSA wskazał, że jeżeli organ administracji publicznej nie znajduje podstaw prawnych do rozstrzygnięcia tej sprawy, to powinien odmówić dofinansowania.

W sprawie zastosowanie mają przepisy prawa materialnego krajowego i wspólnotowego, a przede wszystkim:

1. ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 z p. zm.),

2. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" (Dz. U. Nr 213, poz. 2163 z p. zm.),

3. rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. U. L 161 z 26.6.1999, str. 1),

4. rozporządzenie Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (Dz. U. L 161 z 26.6.1999, str. 54).

Ustawa o Narodowym Planie Rozwoju w art. 26 określa, że ubiegający się o dofinansowanie składa wniosek do instytucji zarządzającej, instytucji wdrażającej albo zarządu województwa, zgodnie z systemem realizacji określonym w tych programach (ust. 1). Dofinansowanie projektów zgłoszonych do realizacji w ramach programów przyznaje instytucja zarządzająca, działająca w jej imieniu instytucja wdrażająca albo instytucja pośrednicząca, jeżeli tak stanowi system realizacji danego programu (ust. 2). Natomiast ust. 5 tego artykułu stanowi, że warunki dofinansowania, o którym mowa w ust. 1-3, określa umowa o dofinansowanie projektu, zawarta z beneficjentami przez instytucję zarządzającą programem, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, albo decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 7 ustawy.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ostateczny termin kwalifikowalności wydatków ustanawia się w decyzji przyznającej wkład z funduszy.

Wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (za lata 2000-2006) finansowanej z funduszy strukturalnych zostały przyjęte Decyzją Komisji COM (2006) 3424 z dnia 1 sierpnia 2006 r., gdzie wskazano, że zobowiązania państw członkowskich związane z wydatkami na okres programowania 2000-2006 mogą być realizowane do końca okresu kwalifikowalności wydatków. Zgodnie natomiast z decyzją Komisji C (2009) 1148 z dnia 18 lutego 2009 r. ostatecznym terminem kwalifikowalności wydatków był 30 czerwca 2009 r.

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że po dacie [...] czerwca 2009 r. Agencja nie miała możliwości podejmowania nowych zobowiązań oraz realizacji płatności wobec wnioskodawców w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006". Okoliczność zakończenia realizacji Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" wiąże się bezpośrednio z nieodwracalnym wyczerpaniem dostępnego limitu środków finansowych, z których mógłby zostać zrefundowany projekt zgłoszony przez wnioskodawcę.

Jednocześnie z treści § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" wynika, że pomocy finansowej na realizację projektu w zakresie rybackiej infrastruktury portowej udziela się, uwzględniając kolejność wniosków, do wyczerpania środków finansowych przewidzianych na udzielenie tego rodzaju pomocy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, będąc związany treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1102/10 i mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa, nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 26 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006".

W decyzji podlegającej ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował cyt. powyżej przepisy i zgodnie z nimi orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej, bowiem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz przy uwzględnieniu w szczególności cyt. przepisu art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. i § 50 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie w chwili wydawania decyzji przez obydwa organy nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji stwierdził, iż w momencie uzyskania przez wniosek statusu kompletności i poprawności, tj. w dniu [...] czerwca 2007 r. nie było już środków na sfinansowanie przedmiotowego projektu, a wniosek o dofinansowanie został umieszczony na Liście Wniosków Oczekujących i pozostawał na niej aż do czasu zakończenia realizacji Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006".

Ponadto – co było bezsporne w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i co Sąd podkreślił w swoim wyroku z dnia 26 października 2011r. – w programie, do którego skierowany był wniosek Skarżącej brak jest i było środków na sfinansowanie omawianego projektu.

Jednocześnie NSA we wskazanym wyroku zanegował prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia w postaci decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wskazując na właściwą formę w postaci merytorycznego rozstrzygnięcia.

W wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r. (sygn. akt II GSK 63/06, LEX 188514) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uregulowania ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju wskazują na istnienie wyraźnie wyodrębnionych dwóch etapów postępowania w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych.

Pierwszy etap jest etapem postępowania wszczynanego na skutek wniosku podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach m.in. sektorowego programu operacyjnego. W tym etapie następuje rozpoznanie wniosku przez instytucję zarządzającą lub instytucję wdrażającą, stosownie do przyjętego systemu realizacji, które kończy się przyznaniem albo odmową przyznania dofinansowania (art. 26 ust. 2 ustawy). Po pozytywnym dla strony zakończeniu pierwszego etapu, tj. po przyznaniu dofinansowania dochodzi do etapu drugiego, którym jest zawarcie umowy, określającej warunki dofinansowania projektu (art. 26 ust. 5 ustawy).

Rozstrzygnięcia podejmowane w pierwszym etapie mają charakter rozstrzygnięć władczych i jednostronnych. Ich treścią jest albo stworzenie przesłanki do zawarcia umowy, albo odmowa zawarcia umowy. Użyte przez ustawodawcę określenie "przyznaje" dofinansowanie należy interpretować jako stworzenie podstawy prawnej do wydania przez ARiMR decyzji administracyjnej (patrz także: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2006r., sygn. akt II GSK 189/06, LEX nr 287939).

Trzeba zatem wskazać, że skoro (co wynika m.in. z przytoczonego powyżej orzecznictwa) właściwym rozstrzygnięciem wydanym przez organy na mocy art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju jest decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania dofinansowania - to decyzję podjętą przez organy w rozpatrywanej sprawie o odmowie przyznania Skarżącej dofinansowania z Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" z uwagi na brak środków i zakończenie programu należy uznać za prawidłową i wydaną bez naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe Sąd tym samym nie znajduje uzasadnienia do uwzględnienia zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, albowiem – jak wskazuje treść cyt. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie stwierdził też zaistnienia w sprawie przesłanek do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, o co wnioskowała w skardze Skarżąca spółka, albowiem – zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Będą to więc sytuacje, w których istnieją podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jednakże jego wzruszenie w takim trybie nie może nastąpić ze względu na upływ czasu (art. 146 § 1 i art. 156 § 2 k.p.a.), a w wypadku stwierdzenia nieważności - również z uwagi na powstanie w wyniku decyzji nieodwracalnych skutków prawnych (art. 156 § 2 zdanie ostatnie k.p.a.), może to również wynikać z treści konkretnego przepisu np. art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., Nr 647 z p. zm.).

Odpowiednio należało zatem ocenić, czy zaskarżona decyzja jest obciążona wadą, która dałaby podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 k.p.a., czy też zaszły podstawy do stwierdzenia jej nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a.

Na tak postawiony problem należy odpowiedzieć przecząco, gdyż naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych, jakie wskazała w treści skargi Skarżąca spółka, nie dają podstaw do zastosowania cytowanych przepisów.

Zdaniem Sądu podniesione w zarzutach naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa, a także przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi z uwagi na wyżej wykazany brak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję musi bowiem uwzględniać stan faktyczny i prawny sprawy według stanu na dzień orzekania przez organy obydwu instancji.

Należy zatem wskazać, że z racji treści art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 oraz wytycznych dotyczących zamknięcia pomocy za lata 2000-2006 oraz określenia 30 czerwca 2009 r. dniem, który był ostatecznym terminem kwalifikowalności wydatków (cyt. decyzją Komisji COM (2006) 3424 z dnia 1 sierpnia 2006 r. i decyzją Komisji C (2009) 1148 z dnia 18 lutego 2009 r.) Agencja orzekając w sprawie w 2012 roku nie miała podstaw prawnych do wydania innego rozstrzygnięcia.

Sąd orzekający w sprawie chce też podkreślić, że szeroko opisane w treści skargi zarzuty (wskazano naruszenie przepisu art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 38 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/199, art. 4 i pkt (2) Preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2001 oraz § 137 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004r., art. 31 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, a także rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006") odnoszące się do całego procedowania przez organy odnośnie wniosku Skarżącej a w szczególności długotrwałego postępowania, czy też działań i zaniechań pracowników Agencji, nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w toczącym się postępowaniu.

Na ten aspekt wskazywał również Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 26 października 2011r., stwierdzając w uzasadnieniu, że na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia sporna kwestia przypisania organowi odpowiedzialności za brak środków finansowych, na czym w dużej mierze koncentrowała się skarga kasacyjna. NSA podkreślił ponadto w swoim orzeczeniu, iż to zagadnienie mogłoby mieć znaczenie na potrzeby ewentualnego postępowania o wynagrodzenie szkody, w zakresie o którym mowa w przepisie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd pragnie wskazać, że wymienione wyżej zarzuty nie mogą stanowić przesłanki do uwzględnienia skargi w trybie określonym przepisem art. 145 § 1 p.p.s.a., mogą natomiast ewentualnie stanowić podstawę do procedowania określonego przepisem art. 149 p.p.s.a., jednakże skarga rozpatrywana przez Sąd została skierowana przez Skarżącą spółkę na decyzję (zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), a nie na bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Ze wskazanych powyżej powodów Sąd nie uwzględnił również wniosków Spółki o przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych w skardze dokumentów.

W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę.