Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 979/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 254 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 6 ust 3 i ust 5
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 979/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Inga Gołowska, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r., sprawy ze skargi A.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku, od nieruchomości za 2015 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 czerwca 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( zwane dalej także w skrócie SKO ), utrzymało w mocy zaskarżoną przez podatnika A.S. decyzję Burmistrza K. z dnia 15 kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. ustalonego decyzją ostateczną z dnia 23 stycznia 2015r. znak [...] z kwoty 17.857 zł na kwotę 2.976 zł.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją Burmistrza K. z dnia 15 kwietnia 2015 r. znak [...] orzeczono o zmianie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. ustalonego decyzją ostateczną z dnia 23 stycznia 2015r. znak [...] z kwoty 17.857 zł na kwotę 2.976 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż na podstawie zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w N. ustalono, że z dniem 12.02.2015r., transakcją inne zmiany -akt notarialny nr [...] z dnia 12.02.2015r., A.S.został wykreślony jako właściciel działki ewidencyjnej nr 1596 o powierzchni 0,1219ha sklasyfikowanej jako tereny zabudowane oraz właściciel budynku niemieszkalnego – pensjonatowego o powierzchni 802,00 m2 położonego przy ul. P.w K. W dalszej kolejności organ przypomniał, iż zgodnie z art. 254 ustawy Ordynacja podatkowa decyzja ostateczna, ustalająca wysokość podatku, może być zmieniona jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość podatku a skutki tych zmian zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami, posiadaczami bądź użytkownikami wieczystymi gruntów. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki i budowle. Podstawę opodatkowania gruntów i budynków stanowi ich powierzchnia a dla budowli ich wartość. Podatek ustala się na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającego wysokość tego zobowiązania. Podatek za rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli w trakcie roku zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania, podatek ulega zmianie od pierwszego dnia miesiąca następującego po tym zdarzeniu.

Terminy rat podatku wynikają z przepisów prawa podatkowego, przy czym płatność podatku może nastąpić najwcześniej po 14 dniach od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W tym zakresie Burmistrz wskazał na podstawę prawną: tj. art. 2 ust. 1, art.3 ust. 1, art. 3. ust 1, art. 6 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach, art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej, art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz,. 1287 ze zm.) oraz uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju Nr XVII.108.2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji dokonał następującego wyliczenia:

Podatek od nieruchomości:

Zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej:

802,00m2*21,05zł/m2 = 16882,10zł/12 m-cy = 1406,84zł * 2m-ce = 2813,68zł Pozostała powierzchnia gruntowi

1219,00m2 * 0,80 zł/m2 = 975,20zł/12 m-cy = 81,27zł * 2m-ce = 162,53zł

Razem podatek od nieruchomości:

2813,68zł+ 162,53zł =2976,21zł

2976,00zł

Od opisanej wyżej decyzji Burmistrza K. A.S. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji, autor odwołania zarzucił jej naruszenie prawa formalnego i materialnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego i prowadzenie postępowania podatkowego wbrew zasadom określonym w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu odwołania podniesiono m.in., iż ustalony niniejszą decyzją wymiar podatku od nieruchomości od przedmiotowej nieruchomości jest niezgodny ze stanem faktycznym, przyjęto inny metraż oraz okres dla którego dokonano wyliczenia. Podatek ustalono proporcjonalnie do wcześniejszych decyzji podatkowych ustalających wysokość zobowiązania podatkowego, w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków co nie jest odzwierciedleniem stanu faktycznego. Określona kwota jest niezgodna z przepisami prawa i stanem faktycznym określającym stawki do wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2015. Zdaniem autora odwołania podniesione powyżej zastrzeżenia wskazują na konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, przede wszystkim poprzez niewłaściwe określenie wysokości stawek wymiaru podatku od nieruchomości w stosunku do czasookresu.

Jak zaznaczono na wstępie niniejszego uzasadnienia wyroku po rozpatrzeniu odwołania A.S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 czerwca 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in., iż stosownie do załączonego zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 23.02.2015 r. Starosty N., nr kancelaryjny: [...] na mocy aktu notarialnego 192/2015 z dnia 12.02.2015 r. nastąpiły zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej G.703 obr. K. Z załączonego wykazu zmian w danych ewidencji gruntów i budynków (nr zmiany 41/2015 obr. K.) wynika, iż dla jednostki rejestrowej G.703 obr. K.wykreślono, jako właściciela p. A.S.: - działki o nr 1596 i powierzchni 0,1219 ha sklasyfikowaną, jako Bi (inne tereny zabudowane) i objętej [...] zabudowanej budynkiem niemieszkalnym o powierzchni użytkowej 802 m2; -wpisując jako właściciela Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji "G" z/s w N. ul. B. W dalszej kolejności organ odwoławczy przypomniał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 w/w ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń (..) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji stanowią, zatem podstawę ustalenia przez organ podatkowy osoby właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w odniesieniu do konkretnych gruntów, co z kolei jest podstawą do ustalenia podmiotu, na którym spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Dalej SKO podniosło, że skoro ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych m.in. w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków, to przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikającą z ewidencji. Ewidencja gruntów i budynków jest dla organu podatkowego urzędowym i wiążącym źródłem informacji o osobie właściciela oraz samej nieruchomości. Zdaniem organu II instancji z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględnić dane wynikające z tej ewidencji i dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. Przyjęcie, bowiem danych innych, niż z ewidencji gruntów i budynków byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy tego przepisu dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu, czego przykładem są wyroki: WSA w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 684/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/PO 363/09 czy NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, iż dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący zarówno, co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich kwalifikacji. Ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestie dotyczące nieprawidłowo ujawnionej powierzchni gruntów ich oznaczenia i kwalifikacji mogą być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, przed organem właściwym w sprawach ewidencyjnych, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika. Stanowisko takie w ocenie SKO jest zgodne z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa natomiast na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku od nieruchomości prawidłowo wziął pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mając na względzie przesądzające dla wymiaru podatku znaczenie tej ewidencji. Jednocześnie Kolegium zauważyło, iż w aktach sprawy znajduje się - Informacja w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2012 (IN-1), w której podatnik określił tożsamą z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (1.219 m2) oraz powierzchnię budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (802 m2).

Końcowo organ odwoławczy stwierdził iż stosownie do przepisów art. 6 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Zdaniem Kolegium w sprawie właściwie zastosowano stawki roczne podatku od nieruchomości zgodne z Uchwałą Nr XVII.108.2011 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości opublikowane w Dzienniku Urzędowym Woj. Małopolskiego o nr 544 i poz. 5763.

Od powyższego decyzji SKO A.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego i prowadzenie postępowania podatkowego wbrew zasadom określonym w Ordynacji Podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż ustalony przez organy wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości jest niezgodny ze stanem faktycznym, przyjęto inny metraż oraz okres dla którego dokonano wyliczenia. Podatek ustalono proporcjonalnie do wcześniejszych decyzji podatkowych ustalających wysokość zobowiązania podatkowego, w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków co nie jest odzwierciedleniem stanu faktycznego. Zdaniem autora skargi określona decyzją organu I instancji kwota jest niezgodna z przepisami prawa i stanem faktycznym określającym stawki do wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2015. Skarżący zauważył, iż dając w art. 254 § 1 o.p. legitymację do zmiany decyzji wymiarowej ustawodawca uprawnia do postępowania zgodnie z dyspozycją tego przepisu pod warunkiem że taka zmiana jest też unormowana przepisami prawa materialnego, określającego tu w szczególności warunki i okoliczności wydania takiej decyzji. W przypadku ustalania podatku na cały rok, organ powinien w pierwszym rzędzie odnieść się do całego zobowiązaniu rocznego, które następnie powinien przyporządkować do poszczególnych miesięcy i podzielić na odpowiednie raty. Skarżący podniósł nadto, iż analogicznie w przypadku zmiany decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości, organ ustala najpierw podatek za cały pozostały do końca roku okres, a dopiero w drugiej kolejności dzieli go na części przypadające dla poszczególnych miesięcy Wygaśnięcie obowiązku podatkowego, czy też zmiana okoliczności mających wpływ na wysokość podatku od nieruchomości, zaistniałe w trakcie roku podatkowego powodują, że podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których ten obowiązek istniał. Zdaniem skarżącego skoro powstanie obowiązku podatkowego jest uzależnione od objęcia własności lub posiadania określonych nieruchomości, to okolicznościami skutkującymi jego ustaniem będzie odpowiednio utrata tych praw - np. poprzez sprzedaż nieruchomości czy wyburzeni, budowli lub budynku. Decyzja zmieniająca prawidłowo nie obejmuje czasookresu, w którym nastąpiła zmiana okoliczności mających wpływ na wysokość opodatkowania, a co miało miejsce po wydaniu pierwotnej decyzji wymiarowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta (podobnie jak decyzja organu I instancji) jest prawidłowa, a zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż ogólnikowo formułowane zarzuty skargi oraz jej lapidarna argumentacja okazały się całkowicie nietrafne .

W pierwszej kolejności należy bowiem stwierdzić, że Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję nie stwierdził aby rozstrzygnięcie, które zostało wydane w niniejszej sprawie zapadło w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. W tym zakresie organy obu instancji prawidłowo ustaliły w oparciu o zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starosty N. z dnia 23.02.2015 r., nr kancelaryjny: [...] , iż na mocy aktu notarialnego 192/2015 z dnia 12.02.2015 r. nastąpiły zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej G.703 obr. K. Z załączonego wykazu zmian w danych ewidencji gruntów i budynków (nr zmiany 41/2015 obr. K. ) wynika, iż dla jednostki rejestrowej G.703 obr. K. wykreślono A.S., jako właściciela: - działki o nr 1596 i powierzchni 0,1219 ha sklasyfikowanej, jako Bi (inne tereny zabudowane) i objętej KW 5094 zabudowanej budynkiem niemieszkalnym o powierzchni użytkowej 802 m2; -wpisując w to miejsce jako właściciela Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji "G" z/s w N. ul. B..

Podobnie Sąd oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału doszedł do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika iż, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jego spójna i logiczna ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Dokonana kontrola nie ujawniła, by w jakikolwiek sposób ograniczano skarżącemu możliwość składania oświadczeń, przeglądania akt, ustosunkowania się do gromadzonych przez organ dowodów, czy brania udziału w czynnościach. Lektura uzasadnień obu kontrolowanych decyzji prowadzi do wniosku, iż organy przedstawiły w nich jasno i precyzyjnie zarówno swoje ustalenia faktyczne jak i uzasadnienie prawne wydanych rozstrzygnięć, wykazując przy tym zasadność zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. czym uczyniły zadość wymogom art. 210§4 O.p. Organy zadośćuczyniły także obowiązkowi wynikającemu z art. 200§1 O.p. i przed wydaniem decyzji wyznaczyły skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Równocześnie należy podkreślić, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą bowiem dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 ). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Sposób sformułowania skargi utrudniał Sądowi zdekodowanie zarzutów skarżącego. Tym nie mniej na podstawie treści skargi Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, a to art. 254 §1 i §2 O.p . Zgodnie z treścią art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Stosownie zaś do § 2, zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. W cytowanym powyżej przepisie przewidziano zatem szczególny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, który może zostać uruchomiony wyłącznie w wyniku zmiany okoliczności faktycznych, skutki wystąpienia których zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przesłanką zmiany decyzji ostatecznej jest zatem zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów, obowiązujących już w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II FSK 381/07). Jak podkreśla się w orzecznictwie oraz doktrynie przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie ma charakteru samodzielnego. Pozwala on na zmianę decyzji ostatecznej, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2007r., sygn. akt II FSK 381/07 i z dnia 26 października 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1939/99). Przykładem przepisu regulującego wpływ zmiany okoliczności faktycznych na wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres jest właśnie znajdujący w niniejszej sprawie zastosowanie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Dopełnieniem tej regulacji jest przepis art. 6 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Ustalając - w związku z dokonaną w lutym 2015r. zmianą stanu właścicielskiego przedmiotowej nieruchomości - zmienioną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. na kwotę 2.976 zł. organy obu instancji prawidłowo zastosowały instytucję art.254 O.p. w zw. z art.6 ust.3 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Uwzględniono przy tym dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Równocześnie w realiach niniejszej sprawy organy prawidłowo zastosowały stawki roczne podatku od nieruchomości zgodne z Uchwałą Nr XVII.108.2011 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości opublikowane w Dzienniku Urzędowym Woj. Małopolskiego o nr 544 i poz. 5763.

Reasumując, w świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W kontekście prawidłowych ustaleń nie budzi wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował, nie naruszając przy tym w toku postępowania przepisów prawa procesowego. Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.