Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1154/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1,  art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 2, art. 140ab ust. 2, art. 64 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 140ab  ust. 1 pkt 1-3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: par. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r.; 2. zasądza od organu na rzecz A. B. kwotę 450 (czterysta pięśdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1154/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2018 r., na mocy której Prezydent [...] orzekł o nałożeniu na A. B. (dalej jako: skarżący, strona) kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł ze względu na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2018 r., na ul. [...] w [...], funkcjonariusz Policji zatrzymał do kontroli trzyosiowy pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Miejsce, w którym dokonano zatrzymania pojazdu położone jest w ciągu drogi, na której dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosi 8 t. Pojazd przewoził ładunek - beton.

Ważenia pojazdu dokonano na stanowisku pomiarowym przy ul. [...] w [...]. Użyte wagi posiadały aktualne świadectwa legalizacji, które ułożone zostały na podkładach wyrównawczych. Ustalono rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej (oś 3) wynoszący 9,65 t., zatem przekraczający dopuszczalną (8,00 t) o 1,65 t., tj.: o 20,65%; rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej (oś 4) wynoszący 9,40 t., zatem przekraczający dopuszczalną (8,00 t) o 1,60 t., tj.: o 17,50%; dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą ww. pojazdu członowego z ładunkiem wynoszącą 32,35 t., zatem przekraczającą wartość dopuszczalną o 0,35 t. tj. o 1,09 %. Stwierdzono zatem nienormatywność kontrolowanego pojazdu samochodowego, według definicji art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, odpowiadającą obowiązkowi uzyskania zezwolenia kategorii VII "w innych przypadkach".

Organ wskazał, iż dopuszczalną masę całkowitą o nacisk na osie określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Z 2016 r., poz. 2022). Wysokość kary pieniężnej za pojazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia określają w sposób sztywny przepisy art. 14ab ustawy Prawo o ruchu drogowym Uzasadnia to nałożenie kary w wysokości 15 000 zł.

Pełnomocnik strony pismem z dnia 5 listopada 2018 r wniósł odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając ją w całości. Zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego: art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 kpa, polegające na nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego braku uwzględnienia specyfiki ładunku oraz pominięcie faktu, że ładunek betonu umieszczony był w ruchomym mieszalniku.

.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazało, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zatrzymania pojazdu do kontroli dokonał policjant w asyście pracownika zarządcy drogi, a zatem zgodnie z art. 129d ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wobec twierdzeń strony, że do naruszenia doszło bez jej winy organ, przywołując wyrok WSA w Opolu z dnia 09 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 423/14 (LEX nr 1547132) oraz WSA w Warszawie z dn. 20 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 338/16, LEX nr 2137977: wskazał, iż przesłanki egzoneracyjne z art. 140aa ust. 4 p.r.d. przesłanki odnoszą .się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był stanie przewidzieć. Przepis ten statuuje odpowiedzialność obiektywną i dlatego dla zastosowania ort. 140aa ust. 4 pow. ustawy nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnione podjęcie przez przewoźnika wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia naruszeniom przepisów dotyczących przejazdu po drogach. Obowiązujące przepisy określają w sposób sztywny wysokość nakładanych kar pieniężnych i nie pozwalają na ich zmniejszanie w sposób uznaniowy organom administracji. Organ nie ma możliwości jej miarkowania, gdyż art. 140ab p.r.d. wyraźnie określa wysokość kary za poszczególne naruszenia. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik kontroli potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych stanowi w świetle obowiązującego prawa podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Według organu, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit a) prd nie ma w sprawie zastosowania. W ocenie Kolegium ma on zastosowanie gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiar pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej (oś 3) wynoszący 9,65 t., zatem przekraczający dopuszczalną (8,00 t) o 1,65 t., tj.: o 20,65%; rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej (oś 4) wynoszący 9,40 t., zatem przekraczający dopuszczalną (8,00 t) o 1,60 t., tj.: o 17,50%; dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą ww. pojazdu członowego z ładunkiem wynoszącą 32,35 t., zatem przekraczającą wartość dopuszczalną o 0,35 t. tj. o 1,09 %.

Dla takich zatem sytuacji został przewidziany art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy, który odnosi się do pozostałych przypadków, niż wskazane w lit. a) i lit. b) tego przepisu. Zatem w ocenie organu, prawidłowo został zastosowany art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy prawo o ruchu drogowym i wymierzona kara w wysokości 15 000 zł w związku ze stwierdzonymi naruszeniami.

Organ odwoławczy zaaprobował ustalenia organu pierwszej instancji o dopuszczalności dokonania oceny nacisku osi i masy pojazdu na podstawie wyników uzyskanych w trakcie ważenia. Organ zaznaczył, że kierowca pojazdu został pouczony przed rozpoczęciem ważenia o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu i prawach przysługujących w czasie kontroli. Po drugie, w jego obecności dokonano odczytu wskazań przyrządów pomiarowych i okazano mu zarówno świadectwa legalizacji, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów, miał też możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji. Powyższe zostało przez kierowcę potwierdzone podpisaniem protokołu kontroli wraz z załącznikiem bez zastrzeżeń, przy czym żaden przepis prawa nie stoi na przeszkodzie pomiarowi, który został przeprowadzony

Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowe jest dokonane w toku kontroli ustalenie, ze naruszenie przepisów wynika z załadownia zbyt dużej ilości ładunku do mieszalnika. Kontrolowany bowiem pojazd był nienormatywny na danej kategorii drogi publicznej z uwagi na wielkość nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu i masy całkowitej. W konsekwencji strona miała wpływ i tym samym niejako godziła się na powstanie stwierdzonych naruszeń. Nie podjęła bowiem żadnych czynności celem weryfikacji masy pojazdu z ładunkiem. Strona, znając trasę przejazdu winna była dopilnować, aby ilość ładunku nie powodowała przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t.

Organ odwoławczy podkreślił,, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. II GSK 3593/17, z dnia 28 marca 2018 r.). Skoro w przedmiotowej sprawie nie wniesiono zastrzeżeń, ustalenia zawarte w protokole uznać należy za prawidłowe.

W skardze od powyższej decyzji, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. B. zarzucił naruszenie art. 138 § 2 kpa polegającym na nieuchyleniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wydanej z rażącym naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 kpa; art. 7, 77 i 107 § 3 kpa polegającym na niezgromadzeniu w sprawie wiarygodnego materiału dowodowego w zakresie uzyskanych pomiarów osi pojazdu i rzeczywistej masy całkowitej, na skutek przeprowadzenia ważenia w warunkach niedopuszczalnych przez producenta wagi WL 103, to jest dopuszczenie do przemieszczenia się ładunku oraz niezgromadzenie w sprawie materiału dowodowego obrazującego na temat stanu mieszalnika z płynnym betonem podczas kontroli, oraz nieustalenie istotnego dla sprawy elementu stanu faktycznego, a mianowicie, czy podczas ważenia kontrolowanego pojazdu mieszalnik, w którym znajdował się płynny beton był nieruchomy, czy obracał się tak, jak ma to miejsce podczas realizacji przewozu; naruszeniem art. 80 kpa, polegającym na przekroczeniu granicy swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez uznanie wbrew informacji producenta wagi WL 103, iż przemieszczanie się ładunku podczas ważenia pozostawało bez w[pływu na wynik pomiaru oraz całkowite zignorowanie argumentów podnoszonych przez pełnomocnika w treści wniesionego odwołania podczas dokonywania oceny stanu faktycznego; art. 107 § 3 kpa polegającym na nieodniesieniu się decyzji w treści do wpływu jaki wynik pomiaru wywiera przemieszczający się ładunek w postaci płynnego betonu, pomimo, iż w instrukcji obsługi producent wyraźnie wskazuje, iż jest to okoliczność niedopuszczalna oraz nieodniesieniu się do istotnej okoliczności mającej wpływ na ocenę poprawności przeprowadzonego ważenia, to jest stanu w jakim w chwili kontroli znajdował się mieszalnik z płynnym betonem, jak również nieodniesienie się do argumentów i faktów zgłoszonych w treści złożonego odwołania; art. 138 § 2 kpa, polegającym na nieuchyleniu decyzji organu I instancji wydanej na podstawie ustaleń kontroli ważenia pojazdu przeprowadzonej z rażącym naruszeniem procedury ważenia pojazdów opisanej w treści instrukcji obsługi użytych wag oraz wbrew ograniczeniom opisanym w tejże instrukcji przez producenta w zakresie, w jakim producent uznał wszelkie przypadki przemieszczania się ładunku podczas ważenia za okoliczności powodujące wystąpienie bliżej nieokreślonych błędów pomiarowych nacisku oso pojazdu, co miało istotny wpływ na wysokość zasądzonej przez organ kary pieniężnej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe zasady Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci betonu.

Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.

Pojazdem nienormatywnym, w świetle definicji art. 2 pkt 35a p.r.d., jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Natomiast stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział jednak w ww. zakresie odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3 p.r.d. wynika, że ustawodawca wyróżnił siedem kategorii zezwoleń, których uzyskanie wymagane jest w zależności od posiadanych przez pojazd lub zespół pojazdów parametrów, które określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d. uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Odniesienie do konkretnej kategorii zezwolenia ma na celu ustalenie wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

W rozpatrywanym przypadku - zdaniem obu orzekających w sprawie organów - należało wymierzyć karę za brak zezwolenia kategorii VII.

Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, na podstawie art. 64d ust. 1 p.r.d., jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Powyższy przepis koreluje z postanowieniami załącznika nr 1 lp. 7 do cytowanej ustawy, z którego wynika, że zezwolenie kategorii VII dotyczy przejazdu pojazdu nienormatywnego po pierwsze o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, po drugie o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Tak więc, w rozpatrywanym przypadku podstawą wymierzenia kary w wysokości 15 000 zł był przepis art. 140ab ustawy lit c) Prawo o ruchu drogowym " w pozostałych przypadkach" co w realiach rozpoznawanej sprawy oznacza przekroczenie granic normatywności danego parametru o ponad 20%.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona za przejazd nienormatywnym pojazdem po drodze publicznej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W sprawie m.in. ustalono, iż rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej (oś 3) wynosił 9,65 t., zatem przekraczał dopuszczalną (8,00 t) o 1,65 t., tj.: o 20,65%; był to zatem parametr, według organu, przesądzający przyjęcie, iż podstawą nałożenia kary był brak zezwolenia kategorii VII "w innych przypadkach".

W realiach sprawy jednak trudno wywnioskować, na jakiej podstawie organ przyjął w protokole kontroli, że trzecia i czwarta oś przedmiotowego pojazdu, stanowiły jego pojedyncze osie napędowe , a nie - podwójną oś napędową - i przekroczenie ich nacisku ustalił dla każdej z tych osi osobno w odniesieniu do dopuszczalnego na drodze wojewódzkiej nacisku pojedynczej osi napędowej 8 t.

Sąd stwierdza zatem, że organ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie rodzaju osi przedmiotowego pojazdu naruszył przepisy postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przekładając się na wysokość nałożonej kary pieniężnej uzależnionej od procentowego przekroczenia dopuszczalnego nacisku (art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d.). Przekroczenie bowiem dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej mogło w niniejszej sprawie nie przekraczać wartości dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej określonego w § 5 ust. 6 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Niezależnie od powyższego, organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, pomijając konieczność poczynienia ustaleń dowodowych w zakresie poruszania się - bądź pozostawania w stanie statycznym - ładunku umieszczonego w mieszalniku. Okoliczność tę organ potraktował lakonicznie (na str. 6 decyzji), ograniczając się do stwierdzenia, iż "ładunek był umieszczony w mieszalniku", co jego zdaniem nie mogło "pozostawać w związku ze zniekształceniem wartości ustalonych podczas ważenia pojazdu.". Z drugiej strony "brak włączenia mieszalnika nie mógł, zdaniem organu, spowodować przekłamań, gdyż pojazd i przewożony ładunek pozostawał w bezruchu". Powyższe ustalenia, a także wyciągnięte z nich przez organ wnioski, w ocenie Sądu, są niepełne. Jak bowiem stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie sygn. akt: VI SA/Wa 1528/18, "do naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., doszło również na skutek braku ustalenia przez organ w sposób jednoznaczny, że przedmiotowy pojazd został w trakcie kontroli zważony przy nieobracającym pojemniku, w którym znajdował się płynny beton. Wyniki ważenia, charakteryzujące się większym obciążeniem jednej strony pojazdu, wskazują na obrót tego pojemnika, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia pojazdu, a w konsekwencji również na wysokość nałożonej kary pieniężnej.". Zdaniem Sądu, wywody zawarte w powyższym wyroku zasługują na aprobatę, przy czym znajdują odniesienie do realiów rozpoznawanych sprawy.

Organ, rozpoznając ponownie sprawę, uwzględni powyższą ocenę prawną i ustali jaki był rzeczywisty stan faktyczny oraz prawny rozpoznawanej sprawy. Skontroluje przede wszystkim, czy w rozpoznawanym przypadku dopuszczalnym było ustalenie nacisku pojedynczej osi napędowej poprzez wykluczenie (o ile zajdą stosowne ku temu okoliczności), by trzecia i czwarta oś pojazdu tworzyły oś podwójną. Następnie organ stwierdzi, czy zachodzi podstawa do nałożenia kary z powodu przekroczenia nacisku pojedynczej psi napędowej, w najwyższej możliwej wysokości 15 000 zł, czy też zachodzą podstawy odstąpienia od nałożenia kary i umorzeniem postepowania, bądź też - ustalenie przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi w odniesieniu do wartości określonych w § 5 ust. 1 pkt 6 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zaznaczenia wymaga odmienny punkt odniesienia przy ustaleniu przekroczeń nacisków osi wielokrotnych (wskazany w ww. przepisie rozporządzenia) oraz przekroczeń na pojedynczej osi napędowej (art. 41 ust. 3 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm. - udp), którym jest ogólnie przyjęta na drogach dopuszczalna wartość 11,5 t (vide - wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r., w sprawie sygn. akt: C-127/17).

Jednocześnie będzie obowiązany poczynić konkretne ustalenia faktyczne w zakresie pozostawania w ruchu bądź w pozycji statycznej "gruszki" wypełnionej ładunkiem betonu w trakcie procesu ważenia, następnie zaś wyciągnie wnioski adekwatne do poczynionych ustaleń, mając na uwadze stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie sygn. akt: VI SA/Wa 1528/18.

Zdaniem Sądu, wprawdzie protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, ale nie jest to jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustaleń wynikających z protokołu nie można przyjmować bezkrytycznie, zwłaszcza jeżeli powstają wątpliwości co do ich poprawności.

Uznać należy zatem, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego (m.in. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.), których realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz działając na podstawie i w granicach prawa.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.