Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1779/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Chmielecki, Sędzia NSA Piotr Kiss, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zajęcia zabezpieczającego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiające A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego zawiadomieniem z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia, poza przedstawieniem stanu faktycznego sprawy, powołał art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wywodząc, iż organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, w szczególności jeżeli stwierdzono brak płynności finansowej zobowiązanego; unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nie ujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych, dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku. Zauważył, iż użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" oznacza, iż przesłanki uzasadniające zabezpieczenie nie stanowią zamkniętego katalogu, a zabezpieczenie wykonania obowiązku może być zastosowane także w przypadkach stwierdzenia innych okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. Postępowanie zabezpieczające, co podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., ma charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego i polega na zachowaniu określonego przepisami art. 154-168 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ciągu działań podmiotów biorących udział w tym postępowaniu, jest postępowaniem szczególnym, którego głównym celem jest ochrona "przyszłych" interesów wierzyciela. Nie prowadzi ono więc do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, a stwarza jedynie pewne gwarancje wyegzekwowania w przyszłości tego obowiązku.

Wyjaśnił nadto, iż stosownie do art. 157a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia, a może to uczynić w przypadku wystąpienia uzasadnionych powodów. Instytucja ta ma jednak charakter fakultatywny i zależy od uznania administracyjnego, ocena stanu faktycznego z punktu widzenia wystąpienia tego rodzaju okoliczności należy do organu egzekucyjnego, który - w związku ze złożeniem wniosku o uchylenie zajęcia zabezpieczającego - winien ocenić występowanie w konkretnym przypadku przesłanek uzasadniających to uchylenie.

Z materiału dowodowego zgromadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w toku postępowania kontrolnego wynikało, co podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., iż Spółka posiada majątek trwały o niewielkiej wartości, tj. samochody KIA PREGIO oraz MERCEDES - BENZ VARIO o łącznej wartości 38 000 zł, nadto samochód MERCEDES -BENZ VARIO stanowi dowód rzeczowy w postępowaniu sądowym, a jego wartość z uwagi na udział w kolizji drogowej została w znacznej mierze obniżona. Z tych względów przyszła ewentualna sprzedaż zabezpieczonych ruchomości nie zaspokoi zaległości.

Mając na uwadze wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. - zabezpieczonej na majątku A Spółka z o.o. w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] - nie zgodził się z argumentacją strony, iż zabezpieczenie jej ruchomości w postaci ww. samochodów jest wystarczającą gwarancją pokrycia jej zobowiązań. Zauważył dodatkowo, iż Spółka w okresie od lutego do listopada 2005 r. wykazała stratę w podatku dochodowym od osób prawnych, a na zajętym rachunku bankowym nie było w chwili zajęcia środków pieniężnych, do zajętej w postępowaniu zabezpieczającym wierzytelności, czynności egzekucyjne skierował także Komornik Sądowy.

Zauważył, iż zarzut braku "dostatecznych podstaw uwiarygodnienia wierzytelności (...)" a w konsekwencji braku podstaw do zajęcia zabezpieczającego mógł być zgłoszony na etapie odwołania od decyzji zabezpieczającej nr [...], strona nie skorzystała jednak z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania od tej decyzji; wobec tego stanowi ona podstawę do przeprowadzenia czynności zabezpieczających.

Nadmienił, iż wobec Spółki - w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] o nr od [...] do [...] oraz z dnia [...] nr [...] obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług odpowiednio za grudzień 2004 r., styczeń, marzec i czerwiec 2005 r. - prowadzone jest także postępowanie egzekucyjne. Brak majątku nieruchomego oraz nieznaczna wartość posiadanego majątku ruchomego, stanowią, zdaniem organu odwoławczego, ograniczenie możliwości wyegzekwowania ww. zaległości wynoszącej na dzień [...] - 173 248,78.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A Spółka z o.o. wniosła o jego uchylenie, zwrot kosztów postępowania oraz o zwolnienie z kosztów sądowych. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zasad współżycia społecznego. Zauważyła, iż skarżący nie unika obowiązku przez nie ujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa, nie dokonuje wyprzedaży majątku, nie ukrywa swojego majątku, zaś trudności Spółki wynikają z dokonanego zabezpieczenia. Zabezpieczenie paraliżuje bowiem firmę. Podkreśliła, iż kontrola skarbowa od daty sporządzenia protokołu w dniu 31 sierpnia 2005r. "przedłużana" była 7 razy i na dzień dzisiejszy nie została zakończona, brak jest do chwili obecnej decyzji i uprawdopodobnienia obowiązku podatkowego mogącego powstać wskutek kontroli skarbowej, nie ma więc obowiązku i nie wiadomo czy obowiązek taki będzie. Przez półtora roku trwania kontroli i dokonania licznych zabezpieczeń, w tym konta bankowego Spółka nie może normalnie funkcjonować, płacić swoich zobowiązań , w tym podatku VAT, zgłoszonego do zapłaty w drodze kompensaty. Zauważyła, że brak zwrotu podatku VAT przez tak długi okres trwania kontroli może doprowadzić skarżącą do dużych trudności finansowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez A Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiające A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego zawiadomieniem z dnia [...] nr [...], Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), zwanej dalej pea, oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 154 § 1 i art. 157a pea organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeśli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, w szczególności jeśli stwierdzono brak płynności finansowej zobowiązanego; unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nie ujawnienie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych; dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku. Organ ten może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Z przepisów tych wynika, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego głównym celem jest ochrona "przyszłych" interesów wierzyciela, a przesłanki dokonania zabezpieczenia nie stanowią katalogu zamkniętego, zaś instytucja uchylenia lub zmiany zabezpieczenia została oparta, na co wskazuje zwrot "organ egzekucyjny może", na uznaniu administracyjnym. Ustawodawca pozostawił więc organowi egzekucyjnemu swobodę w stosowaniu analizowanej instytucji. Uznaniowość polega na tym, że to do organu egzekucyjnego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzegania przez organy egzekucyjne przepisów o postępowaniu, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu egzekucyjnym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania przebiegu postępowania zabezpieczającego. Sąd ten nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonym akcie, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Poza polem rozważań sądu pozostaje więc rzecz najistotniejsza dla podatnika, tj. ocena wyrażonych w art. 154 § 1 pea niedookreślonych przesłanek utrudnienia lub udaremnienia egzekucji w razie braku zabezpieczenia należności pieniężnej. Jeśli zatem sąd nie dopatrzy się uchybień w sposobie procesowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonego aktu) to nie ma podstaw prawnych do eliminowania aktu z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] określił przybliżoną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za m-c czerwiec 2004r. w wysokości 133.584,00, tj. w kwocie niższej niż wskazana w deklaracji VAT-7 o 451.141,00 zł oraz dokonał zabezpieczenia tej kwoty na wszystkich składnikach majątkowych podatnika, uznając na podstawie zebranych w toku postępowania kontrolnego materiałów dowodowych, iż wymienione zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Następnie w dniu [...] sporządził zarządzenie zabezpieczenia nr [...]; w dniu [...]. zajął samochód KIA PREGIO oraz MERCEDES - BENZ VARIO, w dniu 8 marca 2006r. dokonał zaś zabezpieczenia prawa majątkowego z rachunku bankowego Spółki prowadzonego przez Bank C. SA w W., a rachunek ten w dniu zajęcia wykazywał konto zerowe. W stosunku do Spółki, co nie jest kwestionowane, prowadzone jest też postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego Rewiru II Ł.-Ś., toczy się również postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc m-c grudzień 2004r. oraz za styczeń, marzec i czerwiec 2005r., a samochód MERCEDES - BENZ VARIO uczestniczył w kolizji drogowej i stanowi dowód w postępowaniu cywilnym, nadto Spółka za okres od lutego do listopada 2005r. wykazała stratę w podatku dochodowym od osób prawnych. Z akt sprawy wynika również, iż sporządzenie przez organ egzekucyjny czterech zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego dla zaległej kwoty zobowiązania za m-c czerwiec 2004r. jest konsekwencją nienależnie dokonanego, a wynikającego z wystawionej przez Spółkę deklaracji VAT-7, zwrotu podatku VAT za ten miesiąc i rozdysponowania poszczególnymi częściami tego zwrotu w różnych datach, co spowodowało, że w stosunku do poszczególnych części tego zwrotu zaległości podatkowe powstały w różnych datach i od tych różnych dat są naliczane odsetki.

Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia zauważyć należało, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozstrzygając sprawę uchylenia spornego zabezpieczenia ocenił, na co wskazuje uzasadnienie postanowienia z dnia [...] nr [...], sytuację materialną, jak i prawną skarżącej Spółki. W uzasadnieniu tego postanowienia wziął wszak pod uwagę zarówno wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r., wynoszącą 451.141,00 zł - zabezpieczonej na majątku A Spółka z o.o. w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], jak i niewielką wartość majątku trwałego Spółki w postaci samochodu KIA PREGIO oraz MERCEDES - BENZ VARIO wynoszącą 38 000 zł; okoliczność obniżenia wartości samochodu MERCEDES -BENZ VARIO z uwagi na udział w kolizji drogowej oraz fakt, iż samochód ten stanowi dowód rzeczowy w postępowaniu sądowym, a następnie zauważył, iż ewentualna przyszła sprzedaż tych samochodów nie zaspokoi zaległości określonych - po zakończeniu postępowania – decyzją. Zabezpieczenie na majątku ruchomym Spółki, wbrew twierdzeniom tej Spółki, nie stanowi więc wystarczającej gwarancji pokrycia jej zobowiązań. Podkreślił również, iż Spółka w okresie od lutego do listopada 2005 r. wykazała stratę w podatku dochodowym od osób prawnych; na zajętym rachunku bankowym nie było w chwili zajęcia środków pieniężnych, a do zajętej w postępowaniu zabezpieczającym wierzytelności, czynności egzekucyjne skierował także Komornik Sądowy. Organ odwoławczy nie pominął też oceny podnoszonej przez skarżącą Spółkę kwestii braku "dostatecznych podstaw uwiarygodnienia wierzytelności (...)" i podstaw do dokonania zabezpieczenia, zauważając, iż kwestia ta mogła być zgłoszona na etapie odwołania od decyzji zabezpieczającej nr [...], a wobec nie skorzystania przez stronę z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania od tej decyzji, stanowi ona podstawę do przeprowadzenia czynności zabezpieczających. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nadmienił nadto, iż wobec Spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...] oraz z dnia [...] nr [...] obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług odpowiednio za grudzień 2004 r., styczeń, marzec i czerwiec 2005 r., prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Stwierdził również, iż brak majątku nieruchomego oraz nieznaczna wartość posiadanego majątku ruchomego, ograniczają możliwości wyegzekwowania zaległości wynoszącej 173 248,78 na dzień 19 czerwca 2006r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się także do wynikających z art. 154 pea przesłanek uzasadniających dalsze zabezpieczenie rachunku bankowego oraz wyjaśnił, iż instytucja uchylenia zabezpieczenia ma charakter fakultatywny i zależy od uznania administracyjnego, ocena stanu faktycznego z punktu widzenia wystąpienia tego rodzaju okoliczności należy do organu egzekucyjnego, zaś postępowanie zabezpieczające ma charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego, nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, lecz stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania tego obowiązku.

Dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. ocena okoliczności sprawy nie budzi zastrzeżeń Sądu, stosownie bowiem do art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 pea, ocenił on wszystkie okoliczności sprawy zarówno podniesione przez skarżącą Spółkę, a także uwzględnione z urzędu, a ocena ta została dokonana na podstawie całego materiału dowodowego sprawy, nadto jest ona prawidłowa, logiczna i konsekwentna. Analiza akt administracyjnych nie pozwala, w ocenie Sądu, postawić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia w niniejszej sprawie przepisów dotyczących zasad przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, wyrażonych w szczególności w art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 18 pea. Postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób wszechstronny, nie tylko wyjaśniono podnoszone przez skarżącą okoliczności, ale także uwzględniono z urzędu inne znane a mające znaczenie dla wyniku sprawy okoliczności. Skarżąca Spółka brała także czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą składane przez nią liczne pisma procesowe. Miała zapewnioną, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pea, możliwość skutecznej obrony interesów.

Zauważyć nadto należało, iż zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]nr [...], zawiera elementy określone w art. 124 k.p.a., a w jego uzasadnieniu organ odwoławczy, stosownie do § 2 tegoż przepisu i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., przedstawił stan faktyczny sprawy, dokonał wykładni przepisu art. 157a i art. 154 § 1 pea oraz analizy wszystkich okoliczności sprawy w świetle przesłanek określonych w art. 154 § 1 pea, ustosunkowując się, co wskazano wyżej, do podnoszonych przez stronę argumentów, podnosząc nadto inne okoliczności sprawy znane organowi z urzędu oraz wskazując przesłanki i motywy odmownego rozpoznania żądania strony. Rozstrzygnięcie sprawy stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawnych.

Podkreślić nadto trzeba, iż zarówno zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] nr ZVAT 21/06, jak i zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 3 marca 2006r. spełniają wszystkie wymogi formalne przewidziane przez przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisy wykonawcze do tej ustawy, zaś skarga na czynności zabezpieczające w sprawie spornego zabezpieczenia była rozpoznawana także w trybie art. 54 § 1 w zw. z art.166b pea, a Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., co przyznała skarżąca Spółka w toku rozprawy w dniu 25 stycznia 2007r., postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006r. skargę tą oddalił. Spółka postanowienia tego nie zaskarżyła.

Za chybiony uznać należało również zarzut skargi dotyczący braku wymagalności obowiązku podatkowego, opieszałości organu kontroli podatkowej i braku uprawdopodobnienia obowiązku podatkowego oraz zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego. Organ egzekucyjny w toku postępowania zabezpieczającego nie jest, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, a odmowa dokonania zabezpieczenia może nastąpić, stosownie do art. 157 pea, gdy zarządzenie zabezpieczenia nie podlega zabezpieczeniu w trybie administracyjnym lub zarządzenie to nie zawiera treści wymaganej przez art. 156 § 1 pea. Taka sytuacja, co wskazano wyżej, nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Wyjaśnić nadto należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w postępowaniu zabezpieczającym nie jest uprawniony do badania bezczynności organu kontroli podatkowej (Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.) w sprawie określenia wysokości spornego zobowiązania. Skargę na opieszałość tego organu można złożyć poza postępowaniem zabezpieczającym. Ostatni ze wskazanych zarzutów Spółka mogła z kolei skutecznie podnosić w odwołaniu od decyzji z dnia [...], nr [...] określającej przybliżoną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za m-c czerwiec 2004r. oraz dokonującej zabezpieczenia tej kwoty, zarzut ten dotyczy bowiem prawidłowości podjęcia tej decyzji. Wobec nie wniesienia przez skarżącą Spółkę odwołania od tej decyzji stała się ona ostateczna i może stanowić podstawę dokonania zabezpieczenia. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności tej decyzji. Dopóki zatem wskazana decyzja będzie pozostawała w obrocie prawnym dopóty będzie istniała podstawa dokonania zabezpieczenia. Zauważyć należało nadto, iż zasady współżycia społecznego w prawie administracyjnym i podatkowym, odmiennie niż w prawie cywilnym, nie stanowią przesłanki władczych rozstrzygnięć organów administracji publicznej.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] są zgodne z przepisami prawa oraz nie dostrzegając z urzędu uchybień mogących mieć czy też mających wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.