Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 485/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 i par. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 39 poz 211
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65  art. 6, art. 12 ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16  art. 19
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2014 r" poz. 1438), art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2012, poz. 1164 ze zm., zwanej dalej ustawą), po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - Pani C.K.- od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w S., nr [...] z dnia [...].02.2015 roku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 - utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono, że skarżąca wniosła o przyznanie płatności na 2014 rok. W sekcji VII wniosku "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" zadeklarowała cztery działki ewidencyjne użytkowane rolniczo. W sekcji VIII "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" wnioskodawczyni wskazała do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne A, B, C, D, E o łącznej powierzchni 18,84 ha. Pismem z dnia [...].09.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego poinformował skarżącą o maksymalnym kwalifikowanym obszarze (PEG), o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 dla wszystkich działek ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku. W dniu zaś [...].02.2015 roku organ wydał opisaną wyżej decyzję, na mocy której przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 w kwocie [...] zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł, w uzasadnieniu podając, iż powierzchnia zgłoszona do płatności JPO wynosiła 18,84 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej dla płatności JPO wyniosła 16,16 ha. Organ I instancji w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) dokonał pomniejszenia powierzchni działki rolnej A, B, C oraz D. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 16,5842 %. Zgodnie bowiem z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W tej sytuacji przyznano płatność JPO, lecz w pomniejszonej wysokości.

Jak dalej kontynuowano w uzasadnieniu – opisując stan faktyczny sprawy oraz przebieg postępowania - po rozpatrzeniu odwołania w dniu [...].04.2015 r., decyzją nr [...] Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...].02.2015 r. Jednak wskutek rozpatrzenia wywiedzionej od tej decyzji skargi, prawomocnym wyrokiem z dnia [...].11.2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 497/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć wpływ na załatwienie sprawy - tj. art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 9 i 10 k.p.a. Sąd stwierdził, że: "Żaden z organów nie zapoznał strony z zebranym w sprawie materiałem, a akta administracyjne składają się z wniosku strony, rozstrzygnięcia organu I instancji, odwołania (bez załączników) i rozstrzygnięcia organu II instancji. Nie można wykluczyć, że gdyby strona została zapoznana z materiałem zdjęciowym, jej wątpliwości co do prawidłowości rozstrzygnięcia zostałyby wyjaśnione. Brak jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej rzekome pasy zadrzewień czy teren zalesiony, które jako podlegające wyłączeniu z płatności zmniejszyły w ocenie organów obszar kwalifikujący się do płatności uniemożliwia również Sądowi kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Sąd nadto wskazał, że uzasadnienie decyzji nie usunęło istniejących wątpliwości i tym samym nie mogło być uznane za w pełni realizujące dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, Sąd zobowiązał organ odwoławczy przy powtórnym rozpatrzeniu odwołania do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto Sąd zobowiązał organ odwoławczy do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych na podstawie wszelkich dostępnych dowodów.

Dalej podano, że po otrzymaniu akt wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia Sądu, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyznaczył zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. stronie 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy oraz złożenie dodatkowych oświadczeń i dowodów. Strona skarżąca nie skorzystała wszakże z powyższego uprawnienia.

Przystępując już do rozpatrzenia istoty sprawy, z uwzględnieniem wytycznych Sądu zawartych w wymienionym wyroku – Dyrektor przedstawił obowiązujące w sprawie regulacje prawne. Między innymi podano, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia unijnego Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm.), system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych.

Dyrektor następnie podkreślił, że wykonując zalecenia Sądu uzupełniono akta sprawy o materiał graficzny, na którym widoczne są obszary niekwalifikujące się do płatności obrazujące wyłączone z płatności pasy zadrzewień oraz obszar ewidentnie zalesiony. Dołączony do akt materiał graficzny jest aktualną mapą sporządzoną na potrzeby kampanii 2016 zawierający dane opisowe elementów znajdujących się na danym gruncie. Wskazując, że zasadniczy spór sprowadza się do prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działki rolnej A, B, C oraz D objętej wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na rok 2014 organ odniósł się następnie do podniesionej w piśmie odwoławczym kwestii dotyczącej nieprawidłowego wyznaczenia przez organ I instancji powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), wyjaśniając, że akty prawa wspólnotowego i krajowego nakładają więc na państwa członkowskie obowiązek prowadzenia oraz aktualizacji referencyjnych baz danych LPIS/ GIS dla zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK). System Identyfikacji Działek Rolnych (ang. Land Parcel Identification System - LPIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, tzn. powierzchni uprawnionej do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocy oraz kontroli w zakresie nakładania się deklaracji dla poszczególnych działek rolnych, zadeklarowanych przez jednego beneficjenta. Podstawą działania systemu LPIS jest baza danych działek referencyjnych (działek odniesienia), umożliwiających lokalizację działek rolnych zgłaszanych przez rolników do systemu płatności. System LPIS jest, zgodnie z art. 15 rozporządzeniem nr 73/2009 komponentem zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, natomiast konieczność jego budowy z wykorzystaniem technologii geograficznych systemów informacyjnych, wynika z art. 17 rozporządzenia Rady nr 73/2009. Tym samym system LPIS/GIS stanowi w ARiMR jedną centralną bazę danych, zasilaną z kilku źródeł danych, przez co granice i powierzchnie działek ewidencyjnych (referencyjnych) stanowią uniwersalną bazę do wyliczenia powierzchni odniesienia w LPIS dla różnych schematów pomocowych. Baza ta stanowi jedno z głównych narzędzi, jakimi organy Agencji winny się posługiwać w trakcie przeprowadzania kontroli administracyjnych wniosków zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, które mają na celu weryfikację zgodności pomiędzy działkami rolnymi zadeklarowanymi przez producentów rolnych we wniosku a m.in. powierzchniami działek zawartych w referencyjnym systemie LPIS, to na podstawie tych ostatnich, jako spełniających wymogi unijne i krajowe, należy kwalifikować powierzchnie do uzyskania płatności. Tym samym w przypadku stwierdzenia, iż powierzchnia zgłaszana do płatności przez wnioskodawcę jest większa niż wynika to z danych LPIS, redukuje się ją o rozpoznane powierzchnie nieuprawnione, a dopłaty są naliczane do właściwej powierzchni. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, system identyfikacji działek rolnych zawiera wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji oparł się przy weryfikacji powierzchni na systemie identyfikacji działek, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, jako najpełniej oddającym rzeczywisty stan rzeczy. Ustalono, że w przypadku działek rolnych A (4,85 ha), B (3,44 ha), C (4,30 ha) oraz D (2,75 ha) powierzchnia stwierdzona wynosi odpowiednio: 4,42 ha, 3,14 ha, 3,86 oraz 1,24 ha. Podkreślił, iż przedmiotowa powierzchnia została ustalona w oparciu o treść art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, który stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych), tzw. system LPIS oraz zgodnie z zebranym materiałem dowodowym.

Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że pomiar odległości i powierzchni dokonywany w systemie informatycznym ZSZiK jest wykonywany analogicznie jak np. na mapie zasadniczej lub na mapie ewidencji gruntów i budynków (dla przykładu: dla skali 1:2500 odcinek na mapie o długości 1 cm odpowiada 25 m w terenie). Ortofotomapa, na podstawie której w systemie ZSZiK są wykonywane pomiary ma dwa standardy: ortofotomapa w skali 1:5000 z pikselem 0,5 m oraz w skali 1:2000 z pikselem 0,25 m. Ponadto w trakcie wykonywania pomiarów na materiale cyfrowym wykorzystuje się informację o wielkości boku piksela (każdy piksel jest kwadratem - w przypadku piksela np. 0,5 m pole kwadratu wynosi 0,25 m kw.). Mierzenie powyższą metodą jakiejkolwiek powierzchni oznacza w istocie zliczanie ilości pikseli (ilości kwadratów) mieszczących się wewnątrz danej powierzchni. Na potrzeby oceny powierzchni kwalifikowanej jest to dokładność wystarczająca i zgodna z przepisami Komisji Europejskiej, która wymaga systemu LPIS w skali nie gorszej niż 1:10000, natomiast Polska posiada LPIS w skali co najmniej 1:5000. Agencja posiada również dla każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Wszystkie zlecone przez ARiMR prace wykonywane są przez osoby posiadające stosowane uprawienie zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii.

Organ odwoławczy dokonał oceny ortofotomapy wykazanych we wniosku działek rolnych a następnie dokonał pomiaru obszaru kwalifikującego się do przyznania płatności. Zaakcentował, że wyliczenia powierzchni dokonuje pracownik w systemie system ZSZiK, który "zlicza" liczbę pikseli znajdujących się wewnątrz wyrysowanej figury i dokonuje przeliczania na powierzchnie wyrażoną w ha. Weryfikacji powierzchni uprawnionej do otrzymania płatności organ dokonał na postawie aktualnej ortofotomapy - data wykonania zdjęcia – [...].08.2013 r. W przypadku działek rolnych A, B, C zmniejszenie powierzchni spowodowane było wykluczeniem powierzchni zadrzewionej (pasów zadrzewień), natomiast w przypadku działki rolnej D zmniejszenie powierzchni spowodowane było wykluczenie terenu zalesionego / zadrzewionego. I tak w przypadku działki rolnej A (działka ewidencyjna nr [...]) z płatności został wykluczony rów powyżej 2 m szerokości wraz z pasem zadrzewień ciągnący się wzdłuż zachodniej części działki (oznaczony na materiale graficznym jako żywopłoty i pasy zadrzewień), teren zalesiony i zadrzewiony biegnący przez środkową część działki oraz teren zadrzewiony i zalesiony położony wzdłuż wschodniej części działki, co bezsprzecznie obrazuje aktualna ortofotomapa. W przypadku działki rolnej B (działka ewidencyjna nr [...]) z płatności wykluczony został rów powyżej 2 m szerokości wraz z pasem zadrzewień biegnący wzdłuż zachodniej granicy działki, co również obrazuje aktualna ortofotomapa (na materiale graficznym przedmiotowe wyłączenie zostało określone jako zadrzewienie grupowe/zagajniki śródpolne oraz rów). W przypadku działki rolnej C (działka ewidencyjna nr [...]) z płatności został wykluczony teren zalesiony znajdujący się wzdłuż wschodniej części działki rolnej oraz rów powyżej 2 m szerokości wraz z pasem zadrzewień biegnący wzdłuż zachodniej granicy działki, co bezsprzecznie obrazuje aktualna ortofotomapa. Co do działki rolnej D (działka ewidencyjna nr [...]) - z płatności został wykluczony obszar o powierzchni 1,51 ha stanowiący teren zalesiony i zakrzewiony znajdujący się w północno - zachodniej części działki oraz środkowej części działki, co również bezsprzecznie obrazuje aktualna ortofotomapa.

Z uwagi na powyższe, po powtórnej analizie powierzchni PEG, zdaniem organu, wyznaczenie jej dla działek A, B, C oraz D na poziomie odpowiednio 4,42 ha, 3,14 ha, 3,86 ha oraz 1,24 ha należy uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do przedstawionych przez stronę załączników do odwołania w postaci kserokopii wypisów z rejestru gruntów dla spornych działek organ zaznaczył, że nie mogą one stanowić przeciwdowodu. Przedmiotowy dokument wydawany przez starostę powiatowego właściwego dla miejsca położenia nieruchomości zawiera bowiem następujące informacje: dane właściciela/władającego/dzierżawcy, identyfikator działki, klasa gleboznawcza gruntu, nazwa województwa, powiatu, jednostki ewidencyjnej, numer jednostki rejestrowej, numer księgi wieczystej, numer rejestru zabytków, obręb, arkusz mapy, numer działki, opis położenia działek ewidencyjnych, pole powierzchni działek ewidencyjnych, powierzchnia użytku gruntowego, rodzaj praw władającego, rodzaj użytku gruntowego oraz wartość działki. Dokument ten nie zawiera informacji o maksymalnym kwalifikowanym obszarze PEG, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności (art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009), różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz.454 ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB), prowadzonej przez starostów. Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności obszarowych. Dane z EGiB są wykorzystywane jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej oraz powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej z urzędowego rejestru, jakim jest EGiB. Powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo, rodzaj uprawy oraz status poszczególnych działek producent deklaruje z własnej inicjatywy i własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku potwierdza prawdziwość danych, tym samym na nim spoczywa obowiązek podania danych zgodnie ze stanem faktycznym.

W kontekście żądania skarżącej o przeprowadzenie powtórnej kontroli jej gospodarstwa, wskazano, iż system kontroli na miejscu jest jedynie uzupełnieniem do obowiązkowych kontroli administracyjnych wniosków o płatność i obejmują zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. WE Nr L 25 z 28.01.2011 r., str. 8 ze zm.) określony procent gospodarstw rolnych. Ponadto wybór prób kontrolnych stanowiących przedmiot kontroli na miejscu następuje na podstawie analizy ryzyka oraz reprezentatywności zgłoszonych wniosków o pomoc. Strona nie może zatem skutecznie domagać się przeprowadzenia kontroli na swój wniosek, bowiem poszczególne gospodarstwa na podstawie odpowiedniego kryterium typowane są do inspekcji terenowych z urzędu. Ponadto weryfikacja ortofotomap nie nastręcza problemów, nie pozostawia wątpliwości i pozwala na precyzyjne określenie powierzchni niekwalifikującej się do płatności.

W skardze na tę ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję strona skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji tj. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, iż była ona dotknięta uchybieniami,

2. brak rozważenia konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na argumentację podniesioną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającym decyzję organu drugiej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania,

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie,

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy, na podstawie nieaktualnej dokumentacji, co prowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonej decyzji,

5. wadliwe i przeprowadzone z wykorzystaniem nieprawidłowej techniki pomiary zadeklarowanych do przyznania płatności działek rolnych, w konsekwencji czego ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej nie odpowiadają stanowi faktycznemu, co w sposób rażący rzutuje na prawidłowość zaskarżonej decyzji,

6. zaniechanie dokonania przez organy obu instancji dokonania wizji lokalnej zadeklarowanych do przyznania płatności działek rolnych i poprzestanie na samej tylko analizie materiału graficznego, w konsekwencji czego ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej nie odpowiadają stanowi faktycznemu, co w sposób rażący rzutuje na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W ocenie strony z uzasadnienia wyroku Sądu wywnioskować można sugestię pod adresem organu drugiej instancji w zakresie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę organ drugiej instancji w ogóle nie zwrócił natomiast na to uwagi i ponownie - bez naprawienia uchybień popełnionych przez organ pierwszej instancji stwierdzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - rozpoznał sprawę. Obecne orzeczenie organu drugiej instancji po raz kolejny stanowi bowiem arbitralne powtórzenie stanowiska organu pierwszej instancji i nie nadaje się do poddania jakiejkolwiek kontroli. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy zdaniem strony skarżącej, że organy obu instancji dokonały wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego doszło do wadliwego ustalenia powierzchni działek zadeklarowanych przez stronę. Weryfikacja bowiem powierzchni dokonana została z użyciem ortofotomapy aktualnej na dzień 03 sierpnia 2013 r. Tymczasem wniosek strony został złożony w 2014 r. Pod koniec roku 2013 r. strona dokonała natomiast wznowienia granic działek nr [...] i [...] (faktura VAT nr [...]). Z kolei w styczniu i lutym 2014 r. na terenie działki nr [...] dokonano prac związanych z wycięciem samosiewów (oświadczenie z dnia [...] lutego 2014 r.). Prace te wykonane zostały na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. (decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r.). Powyższe ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości należnej stronie płatności. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że podstawą zmniejszeń było wykluczenie terenów zadrzewionych. Skoro organ dokonywał oceny w powyższym zakresie na podstawie nieaktualnych map, to jest rzeczą oczywistą, że taki sposób procedowania w sposób oczywisty stanowi naruszenie zasad rządzących postępowaniem dowodowym.

Powyższe okoliczności wskazują w ocenie strony skarżącej, że decyzje wydane zostało według stanu faktycznego nieaktualnego na dzień ich wydania. Strona od początku kwestionowała sposób ustalenia powierzchni działek, albowiem są one nierzetelne i niezgodne z istniejącym stanem faktycznym. Dokonując zgłoszenia strona opierała się na dokumentach urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów oraz powierzchni PEG spornych działek. Skoro ustalenia dokonane za pomocą metody fotograficznej są rozbieżne z treścią dokumentów urzędowych, a strona dodatkowo kwestionuje prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ, to nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie dowodu z pomiarów na miejscu było koniecznością. W kontekście treści art. 35 w/w rozporządzenia przeprowadzenie kontroli na miejscu było obowiązkiem organu.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie trzeba podkreślić, że prowadząc ponowne postępowanie odwoławcze organ drugiej instancji, a także Sąd obecnie orzekający w sprawie, związane są wedle postanowienia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej – w skrócie "p.p.s.a.") oceną prawną wyrażoną w uprzednio zapadłym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 4 listopada 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 497/15). Stosownie do tego przepisu "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Uchylając poprzednią decyzję wydaną w drugiej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż doszło do istotnego naruszenia norm postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 9 i 10 k.p.a.

W ocenie Sądu, ponownie procedując organ drugiej instancji wyeliminował powyższe uchybienia procesowe, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydał decyzję zgodną z prawem. Zapewnił także stronie – wykonując zalecenia sformułowane w motywach pisemnych powołanego wyroku – gwarancje procesowe, w tym wynikające z brzmienia art. 10 § 1 k.p.a. Uzupełnił akta sprawy o materiał dowodowy (zdjęcia z ortofotomapy), zawarł wyczerpujące i odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji, wyjaśniając w sposób jasny przesłanki faktyczne oraz prawne jakie legły u jej podstaw.

W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie przyjęły zmniejszoną powierzchnię dla obliczenia płatności w stosunku do deklarowanej przez stronę skarżącą.

W tej materii trzeba podnieść, że stosownie do art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (UE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (UE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE nr L 316 z 02.12.2009 r. ze zm.; dalej w skrócie zwanego rozporządzeniem 1122/2009), dla jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Informacje na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną, stosownie do art. 12 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009, zawierają z góry ustalone formularze przekazywane producentowi rolnemu zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1290/2008, (WE) nr 247/2006, nr (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1982/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm., zwane poniżej rozporządzaniem 73/2009). Materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

W myśl art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 państwa członkowskie ustanawiają system identyfikacji działek rolnych na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 rozporządzenia 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych (LPIS), system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc.

Powinnością organu jest weryfikacja warunków kwalifikowalności, o czym mowa w art. 20 rozporządzenia 73/2009. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy (ust.1). Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. W tym celu państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych (ust.2).

Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1122/2009, kontrole administracyjne, m.in. kontrole krzyżowe, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Według ust. 2 art. 28 - wykazanie nieprawidłowości w trakcie kontroli krzyżowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i, w stosownym przypadku, przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Jak z tego wynika zasadniczym sposobem weryfikacji wniosków jest przede wszystkim prowadzenie kontroli administracyjnej na podstawie danych zawartych w systemie informatycznym, nie zaś kontroli na miejscu.

Rozporządzenie nr 1122/2004 uchyliło z dniem 1 stycznia 2010 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18). Trzeba podkreślić, że na gruncie art. 24 ust. 2 powołanego rozporządzenia 796/2004 – o podobnym brzmieniu jak cytowany ustęp 2 art. 28 rozporządzenia 1122/2009 – zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-485/12 Maatschap T. van Oosterom en A. van Oosterom-Boelhouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, w świetle którego to rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, że jeżeli automatyczne kontrole krzyżowe mające na celu zweryfikowanie kwalifikowalności do pomocy działek zadeklarowanych we wniosku rolnika o płatność jednolitą są ze względu na aktualizację systemu identyfikacji działek rolnych uzupełniane weryfikacją na podstawie nowych zdjęć lotniczych prowadzącą do stwierdzenia nieprawidłowości w deklaracji tegoż rolnika, to właściwy organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia inspekcji terenowej, lecz dysponuje, zgodnie z art. 24 ust. 2 tego rozporządzenia, uprawnieniami dyskrecjonalnymi w odniesieniu do środków, które w konsekwencji należy przyjąć. W szczególności organ ten nie może być zobowiązany do przeprowadzenia pomiaru na terenie danych działek, jeżeli nie ma on wątpliwości co do danych pomiarowych, które zaczerpnął z dostępnych mu zdjęć lotniczych. Jakkolwiek rozporządzenie nr 796/2004 nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, lecz zważywszy na to, że brzmienie uregulowań prawnych zawartych w obowiązującym w sprawie stanie prawnym, to jest art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1122/2009 (w zbiegu z przepisami art. 15 ust. 1, art. 17 i art. 29 ust. 3 rozporządzenia nr 73/2009, które także były przedmiotem analizy Trybunału w przywołanym orzeczeniu) – nie różni się znacząco od treści art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004, należy przyjąć, że cytowana teza nie straciła na aktualności pod rządami obecnego prawa. Zatem w sytuacji gdy ustalenia poczynione w toku kontroli administracyjnej oparte na zaktualizowanej ortofotomapie nie nasuwają żadnych wątpliwości co do wielkości powierzchni działki, nie zachodziły podstawy by organ z urzędu bądź na wniosek strony był zobligowany do przeprowadzenia kontroli na miejscu.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy ustalenia organów administracyjnych obu instancji, że powierzchnia stwierdzona działek rolnych kwalifikowanych do płatności na rok 2014 była mniejsza od zadeklarowanej, zostały dokonane właśnie na podstawie art. 17 rozporządzenia 73/2009, to jest z wykorzystaniem pomiaru powierzchni użytkowanej rolniczo w oparciu o ostatnio sporządzoną (przed złożeniem wniosku) ortofotomapę, wykonaną na podstawie zdjęć lotniczych z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Jak podkreślono, kontrole administracyjne zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 mają na celu ujawnianie nieprawidłowości, w szczególności poprzez stosowanie narzędzi informatycznych co jest cechą tego rodzaju kontroli i jej bezwzględnym wymogiem prawnym, nadto muszą być jej poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 rozporządzenia), kontrola na miejscu zaś ma jedynie charakter uzupełniający.

Mocy dowodowej tej ortofotomapy nie mogą podważyć dowody przedłożone przez stronę skarżącą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Abstrahując od faktu, że rzeczą strony było wskazanie tych dowodów w toku postępowania administracyjnego, trzeba zauważyć, że nie obalają one twierdzeń organu. Przede wszystkim obraz kolorowych egzemplarzy ortofotomapy wyraźnie dokumentuje zakwestionowany obszar gruntów, do czego strona skarżąca w ogóle się nie odniosła pomijając w argumentacji skargi ten najbardziej przecież znaczący pod względem faktycznym i prawnym wątek sprawy, że na części deklarowanej powierzchni, co organ szczegółowo opisał na stronie 9 uzasadnienia decyzji, znajdują się przekraczające szerokość 2 metrów rów oraz pasy zwartych zakrzewień, pasy zadrzewień, nadto miejscami tereny zalesione i zadrzewione, a przez to nie można było powierzchni działek w tej części uznać za spełniające wymogi dobrej kultury rolnej podług wymagań § 4 oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Z 2010 r. Nr 39, poz. 211 ze zm.), zgodnie z którymi grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami a powierzchnię gruntów rolnych, na której znajdują się rowy, nieutwardzone drogi dojazdowe wydzielone w obrębie działek rolnych, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, uznaje się za utrzymywaną zgodnie z normami, jeżeli ich szerokość w obrębie działki rolnej nie przekracza 2 m i które nie stanowią odrębnej działki ewidencyjnej.

Zgodnie z prawem zatem organy tę powierzchnię wykluczyły z płatności. Organ odniósł się i dokładnie wskazał oraz wyjaśnił, które powierzchnie na spornych działkach zostały wykluczone z płatności. Twierdzenia organu co do stanu faktycznego działek bezsprzecznie odzwierciedlają znajdujące się w aktach sprawy wydruki graficzne, na których teren zadrzewiony i zakrzaczony jest wyraźnie uwidoczniony. Organ administracji szczegółowo zaprezentował reguły, zależnie od skali ortofotomapy, zliczania pikseli, będących najmniejszymi elementami obrazu cyfrowego. Tym samym także organ uzupełnił braki dokumentacji, o których była mowa w motywach powołanego wyroku WSA.

Twierdzenia skargi o nieprawidłowych technikach pomiarowych i niewłaściwym obliczeniu powierzchni PEG nie zostały poparte rzeczową, konkretną argumentacją ani dowodami.

Skoro organ zasadnie nie powziął żadnych wątpliwości co do danych pomiarowych, które uzyskał legalnie z dostępnych i uaktualnianych źródeł w prowadzonej - zgodnie z prawidłowo przywołanymi i szczegółowo opisanymi w uzasadnieniu decyzji unormowaniami - bazie danych LPIS/GIS wprowadzonych do Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) oraz ze zdjęć lotniczych, to nie mógł być zobowiązany do przeprowadzenia pomiarów działek w terenie. Nie można uznać by zachodziły jakiekolwiek przesłanki przemawiające za wdrożeniem kontroli na miejscu. Nie doszło w takim kontekście do uchybienia normom art. 20 ust. 1-2 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 26 ust. 1 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, a także art. 7 z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.; zwanej dalej w skrócie także "ustawą").

Strona nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego miarodajnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń jakoby powierzchnia kwalifikująca się do płatności w ramach spornych działek była zgodna z deklaracją zawartą we wniosku, w szczególności nie zaprzeczyła, że wykluczony fragment działek był zadrzewiony, zakrzaczony i przez to nie był wykorzystywany do celów rolniczych objętych deklaracją we wniosku pomocowym.

W przedstawionym świetle godzi się zauważyć, że przedłożone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokumenty nie obalają twierdzeń organu w sferze ustaleń o zadrzewieniu, zakrzaczeniu tudzież zalesieniu części areału działek albowiem potwierdzają one te fakty – skoro doszło do wycinki samosiewów (od [...] stycznia 2014 r. do [...] lutego 2014 r.) na działce [...] oraz wydania w dniu [...] stycznia 2014 r. zezwolenia na wycięcie 95 sztuk drzew na tej działce – w okresie do [...] marca 2014 r. oraz od [...] września 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. Wszakże trzeba zaznaczyć, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/9009 - jeżeli wszystkie grunty rolne są utrzymywane godnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie takiej płatności. Wobec tego nie jest wystarczające w celu uzyskania płatności utrzymywanie gruntów zgodnie z normami jedynie przez część roku kalendarzowego.

Ustaleń organu w zakresie kwalifikowanej do płatności powierzchni działek nie podważa także kolejny dokument przedłożony wraz ze skargą w postaci kopii faktury VAT z tytułu usługi geodezyjnej wznowienia granic działek [...] i [...]. Nie wynika z niego w jakim zakresie powierzchni wznowienia dokonano, ani nie sposób wywnioskować jak mogło to (w ocenie strony skarżącej) wpłynąć na PEG oraz maksymalny kwalifikowany obszar. Poza tym, jak wyżej przytoczono, podstawą faktyczną pomniejszenia płatności było stwierdzenie, że część działek podlega wykluczeniu z powodu braku dobrej kultury rolnej (zakrzewienia, zalesienia, rowów i pasów zakrzaczeń przekraczających dopuszczalną szerokość), a na te okoliczności fakt wznowienia granic nie ma wpływu. W każdym bądź razie – z uwzględnieniem reguły dowodowej co do ciężaru dowodu - strona skarżąca tego rodzaju zależności nie wykazała.

W tym miejscu podkreślić należy, że ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w stosunku do reguł określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, modyfikuje w sposób istotny obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania co wynika z uregulowania zawartego w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy. Jak stanowi przywołany przepis, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, stosowanie do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Na tle unormowań w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, który określa, że organ stoi na straży praworządności oraz art. 3 ust. 2 ustawy, który w pkt 2 nakłada na organ obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący trzeba wskazać, że odmiennie niż w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W postępowaniu o płatności rolne ustawodawca odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Wobec tego już z tej racji nie mógł organ naruszyć tych norm postępowania.

Ponadto organ nie z urzędu, a jedynie na wniosek strony udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy).

Sąd nie dopatrzył się naruszenia cytowanych norm prawa.

Wbrew zarzutom skargi, wydana decyzja spełnia wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. stanowiącego, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ drugiej instancji odniósł się w wystarczającym stopniu w uzasadnieniu do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w odwołaniu. Ustalenia faktyczne zostały dokonane przez organ na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności w oparciu o dowód z dokumentu w postaci ortofotomapy. Ocena zgromadzonego materiału nie przekracza reguł swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.

Postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad postępowania – w tym zasady pogłębiania zaufania i przekonywania. Konkretnych dowodów podważających wielkość powierzchni wykluczonej z tego powodu z płatności skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego mimo obowiązków wynikających z reguły dowodowej, o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy, zaś te, które przedstawiła na etapie kontroli legalności ostatecznej decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego – nie mogły obalić twierdzeń organu.

Wobec braku wadliwości zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.