Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 966/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: Art.  243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków A. W. i R. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. W. i R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej p o s t a n a w i a: 1) przyznać R. W. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego; 2) odmówić A. W. przyznania prawa pomocy. LS


UZASADNIENIE

A.W. i R.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2008 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 złotych.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpili z wnioskami o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata albo radcy prawnego.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach R.W., prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną A. Małżonkowie uzyskują dochody z tytułu emerytur w łącznej wysokości 1.697,09 złotych. Skarżący posiada dom o powierzchni 68 m kw. z 1906 r. Skarżący nie zadeklarował posiadania innych składników majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż wysokość miesięcznych rat spłacanych kredytów kształtuje się na poziomie 566 złotych, a kwota wydatkowana na zakup niezbędnych leków wynosi ok. 300 złotych.

Natomiast jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach A.W., prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe. Strona uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 3.100 złotych. Posiada nieruchomość rolną o powierzchni 1,66 ha oraz nieruchomość leśną o powierzchni 0,56 ha. Ponadto skarżąca zadeklarowała posiadanie oszczędności w wysokości 20.000 złotych. Strona oświadczyła również, iż nie posiada innych wartościowych składników majątku ani papierów wartościowych.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek R. W. zasługuje na uwzględnienie. Na uwagę zasługuje bowiem fakt, iż skarżący wraz z małżonką osiągają co prawda regularne dochody z tytułu emerytur, jednak ich wysokość w zestawieniu z deklarowanymi niezbędnymi wydatkami, daje podstawy do przyjęcia, iż strona nie w stanie ponieść kosztów udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z uwagi na fakt, iż skarżący wnosił alternatywnie o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego, Referendarz sądowy uznał za stosowne przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.

Odnosząc się natomiast do wniosku A.W. należy stwierdzić, iż nie może on zostać uwzględniony. Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i osiąga dochody, które pozwoliły na zgromadzenie oszczędności w wysokości 20.000 złotych. Zgromadzenie zaś oszczędności w powyższej wysokości stanowi okoliczność, która wyklucza możliwość stwierdzenia, iż strona nie posiada jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów postępowania, co stanowi wyłączną przesłankę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Ponadto porównanie wysokości oszczędności, pozostających w dyspozycji skarżącej z wysokością wymaganych kosztów sądowych oraz wynagrodzeń pobieranych przez adwokatów lub radców prawnych wyklucza możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oszczędności w wysokości 20.000 złotych w zupełności wystarczą na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika oraz uiszczenie kosztów sądowych.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

AG