Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 479/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 138 par. 1 pkt 3 kpa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg W. B., J. S., J. K., W. W. oraz D. Dą. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. oddala skargę J. K., 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego J. S. 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 5. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata W. H., adwokata E. J., adwokata P. H. i adwokata A. H. po 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej w skrócie "p.z.p."), w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.: Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.g.n."), po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej P. w miejscowości B., na działce nr [...].

Określając zakres przedsięwzięcia organ I instancji wskazał, że obejmuje ono budowę:

1) wieży kratowej;

2) anten sektorowych, panelowych o wysokości ok. 3 m każda;

3) parabolicznych anten linii radiowych o średnicy od 0,6 m do 2,8 m;

4) kontenera technologicznego;

5) przyłącza elektroenergetycznego.

Wskazał także, iż powierzchnia działki nr [...] wynosi 4,22 ha, natomiast pod przedsięwzięcie przewidywany jest teren o powierzchni do 300 m².

Ustalając warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, organ wskazał m.in.:

– linię zabudowy - w odległości co najmniej 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej gminnej, przy uwzględnieniu innych wymagań wynikających z przepisów odrębnych;

– lokalizację kontenera teletechnicznego przeznaczonego na urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze stacji - na wygrodzonym terenie w ustalonej linii zabudowy;

– wysokość wieży i kontenera - maksymalną wysokość wieży 41 m, natomiast maksymalną wysokość kontenera na 3 m.

Określając warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi organ gminy wskazał, m.in. że:

– urządzenia nadawczo-odbiorcze stacji bazowej powinny być tak skonstruowane, usytuowane i eksploatowane, aby uniemożliwić ludności przebywanie w obszarze pól elektromagnetycznych,

– przedsięwzięcie musi spełniać kryteria dopuszczalnych norm w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jednakże w związku z występowaniem pól elektromagnetycznych o poziomach przekraczających dopuszczalne poziomy w środowisku tylko na znacznych wysokościach, tj. w miejscach niedostępnych dla ludzi, nie wyznacza się obszaru ograniczonego użytkowania;

– eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych, jej oddziaływanie nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Organ określił ponadto, że realizacja inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, jednakże inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę obowiązany będzie wystąpić do Starosty A. z wnioskiem o wyłączenie gruntu przeznaczonego pod planowaną inwestycję z produkcji rolniczej w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wójt wskazał, że teren inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże według planu z 1994 r., który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., dla terenu przeznaczonego pod inwestycję oraz dla terenów przyległych ustalona była funkcja produkcyjno - usługowa z zielenią izolacyjną. Działka położona jest poza obszarami chronionymi w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Według wypisu z rejestru gruntów całkowita powierzchnia działki nr [...] wynosi 4,22 ha. Są to grunty orne klasy Rllla - 2,01 ha, klasy Rlllb - 1,59 ha, klasy RIVa - 0,62 ha. Teren inwestycji położony jest w obszarze występowania gruntów rolnych klasy IIIa. Ponieważ jednak realizację inwestycji przewidziano na części działki o powierzchni poniżej 0,5 ha, nie zachodzi potrzeba uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto zgodę taką uzyskano przy sporządzaniu miejscowego planu z 1994 r.

Odnosząc się do kwestii wpływu planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie okolicznych mieszkańców z związku z przewidywaną emisją fal elektromagnetycznych organ gminy stwierdził, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Wskazał, że inwestor wykonał analizę przewidywanego rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji, w wyniku której ustalono, iż planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, jak również stwierdzono, że przedsięwzięcie to nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymaga się sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, iż miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych.

Pismem z dnia [...] zatytułowanym "protest i odwołanie od decyzji" osoby określające się jako "mieszkańcy miejscowości B." wnieśli o uchylenie decyzji Wójta, zarzucając, że:

– przy określaniu linii zabudowy nie wskazano odległości, jaka powinna zostać zachowana pomiędzy planowanym obiektem a znajdującym się na sąsiedniej działce budynkiem spełniającym funkcje piekarni; według załączonej do decyzji mapy odległość ta może wynosić tylko ok. 10 m, co z uwagi na wysokość obiektu może stwarzać zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia pracowników piekarni, właściciela, osób postronnych, klientów i dostawców, zarówno w trakcie budowy instalacji, jak również na etapie jej użytkowania;

– nie określono udziału powierzchni biologicznie czynnej;

– nie wskazano, na czym ma polegać ochrona przed polami elektromagnetycznymi.

– nie jest możliwy do spełnienia warunek skonstruowania, usytuowania i eksploatowania stacji bazowej w sposób uniemożliwiający ludności przebywanie w obszarze pól elektromagnetycznych z uwagi na fakt funkcjonowania obok planowanej inwestycji piekarni oraz SKR w B., jak również ze względu na pobliską zabudowę mieszkaniową;

– na obecnym etapie nie można w sposób kategoryczny stwierdzić, że nie dojdzie podczas eksploatacji planowanego obiektu do przekroczenia standardów emisyjnych, mogącego skutkować pogorszeniem stanu środowiska i powstaniem zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców;

– nie przeprowadzono na działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym prac archeologicznych;

– inwestor nie wystąpił do Starosty A. z wnioskiem w przedmiocie wyłączenia gruntu przeznaczonego pod planowaną inwestycję z produkcji rolniczej;

– inwestor nie daje gwarancji, że praca stacji nadawczej nie będzie wprowadzała zakłóceń do użytkowania radia, telewizji i innych urządzeń elektronicznych.

Skarżący stwierdzili, iż dysponują opiniami ekspertów zajmujących się zjawiskami fal elektromagnetycznych, jak również opiniami lekarzy, z których jednoznacznie wynika, że fale elektromagnetyczne są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, dlatego nie zgadzają się z poglądem Wójta o braku zagrożenia ze strony planowanej inwestycji dla zdrowia mieszkańców i środowiska. Przytoczyli fragmenty znalezionych na stronach internetowych publikacji dotyczących kwestii szkodliwości pół elektromagnetycznych. Wskazali, iż stacja bazowa telefonii komórkowej powinna zostać zlokalizowana na gruntach stanowiących własność gminy, zaś optymalnym rozwiązaniem byłoby zlokalizowanie jej na terenie oczyszczalni ścieków w miejscowości K. Podkreślili, że lokalizacja określona w skarżonej decyzji spowoduje obniżenie wartości okolicznych nieruchomości. Zarzucili również, iż Wójt nie przeprowadził w trakcie postępowania rozprawy administracyjnej z udziałem mieszkańców.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 3 p.z.p. zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ogranicza się do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Inaczej mówiąc, organ ustala m. in. stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy, dokonuje także ustaleń, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne. Działania te wiążą się bezpośrednio z ustaleniem statusu prawnego terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego. Ponadto w myśl art. 56 p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Wskazując na powyższe Kolegium podkreśliło, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej mieści się w pojęciu celów publicznych, o których mowa wart. 6 pkt 1 u.g.n.

Kolegium zaznaczyło, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W wyniku tej analizy stwierdził w szczególności, że teren objęty decyzją znajduje się na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a także ustalił, iż działka położona jest poza obszarem chronionym w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, jak również ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Prawidłowo również ustalił, analizując przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że przeznaczony pod inwestycję teren o powierzchni poniżej 0,5 ha nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dokonał ponadto analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko ustalając, że przedsięwzięcie nie należy do mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W opinii organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Tym samym należało wydać wnioskowaną przez inwestora decyzję.

Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów organ II instancji wskazał, iż nie ma podstaw prawnych do wyznaczenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego linii zabudowy w stosunku do obiektów znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich. Wyjaśnił, że kwestię odległości pomiędzy obiektami budowlanymi regulują przepisy Prawa budowlanego, do zastosowania których zobowiązano inwestora w zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, iż w decyzji lokalizacyjnej warunki dotyczące ochrony środowiska zapisuje się poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, natomiast nie ma podstaw prawnych do ich szczegółowego regulowania w sentencji tego rozstrzygnięcia. Nawiązując do twierdzeń o szkodliwym wpływie inwestycji na środowisko i zdrowie mieszkańców podkreślił, iż planowana instalacja nie została zaliczona przez ustawodawcę do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie istnieje w rozpatrywanym przypadku wymóg dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Zaznaczono ponadto, że planowany obszar zainwestowania nie wymaga wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej, na co wskazuje pozytywna opinia wydana w sprawie przez Starostę A.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli mieszkańcy B.: T. K., J. K., J. K., B. G., P. G., W. B., E. B., A. B., M. S., B. S., W. W., S. W., R. M., R. M., S. M., A. M., J. L., W. R., J. S. oraz D. D. W zawierającym skargę piśmie z dnia 4 maja 2010 r. skarżący powtórzyli ww. zarzuty przedstawione wobec decyzji Wójta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Postanowieniem z dnia [...] Sąd odrzucił skargę w stosunku do skarżących: T. K., J. K., B. G., P. G., E. B., A. B., M. S., B. S., S. W., R. M., R. M., S. M., A. M., J. L., W. R., z uwagi na nieuiszczenie przez nich wpisu.

W uzupełniającym skargę piśmie procesowym z dnia 8 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego J. K. wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazał, że orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób niewszechstronny i niepełny, co uniemożliwia uznanie zapadłych w efekcie takiego postępowania decyzji za prawidłowe. Bezkrytycznie przyjęto wyniki przedstawionej przez inwestora analizy dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem wymogu przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, na podstawie których stwierdzono brak wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, pominięto natomiast argumenty podnoszone przez przeciwników inwestycji i przedstawione przez nich dowody, Organ I instancji powinien samodzielnie ustalić tę istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, dokonując weryfikacji danych przedstawionych przez obie strony.

Twierdzenia inwestora o braku oddziaływania pól elektromagnetycznych na miejsca dostępne dla ludności nie są spójne z graficznym przedstawieniem prognozowanego rozkładu pól elektromagnetycznych na rysunku stanowiącym załącznik do analizy, z którego wynika, że w zasięgu emitowanego przez anteny sektorowe pola elektromagnetycznego znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Parametry promieniowania elektromagnetycznego oscylują zaś wokół wartości granicznych, przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co tym bardziej powinno skłonić organy do wzmożonego wysiłku w ich weryfikacji i ustaleniu prawidłowego stanu faktycznego.

W ocenie pełnomocnika uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest wadliwe, ponieważ nie wskazuje przyczyn, z powodu których innym niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponadto przedmiotem zainteresowania organów nie były w ogóle przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Tymczasem przepisy tego aktu należą do "przepisów szczególnych" w rozumieniu art. 56 p.z.p., a planowana inwestycja musi być z nimi w pełni zgodna.

Zdaniem pełnomocnika nie sposób również zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż zarzuty dotyczące linii zabudowy są przedwczesne. Istotnym bowiem elementem przy lokalizacji inwestycji celu publicznego jest usytuowanie obiektu w odpowiednich odległościach, ocenianych z punktu widzenia zasad bezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzi.

Oceniono również, że decyzje organów obu instancji nie spełniają wymogu wykonalności. Nie jest bowiem możliwy do spełnienia warunek nieprzebywania ludności w obszarze oddziaływań pól elektromagnetycznych z racji niewielkiej odległości planowanej inwestycji od granic działek sąsiednich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę J. K. należało oddalić, natomiast pozostałe skargi należało uwzględnić.

Odnośnie oddalenia skargi J. K. należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") do wniesienia skargi jest uprawniony każdy, kto ma w tym interes prawny. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest zatem, jeżeli istnieje związek pomiędzy zaskarżonym aktem (np. decyzją) a prawami lub obowiązkami osoby wnoszącej skargę, wynikającymi z konkretnego przepisu prawa. Zdaniem Sądu w przypadku J. K. istnienia takiego związku w przedmiotowej sprawie nie sposób wykazać. Decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji wpływa przede wszystkim na zakres możliwości władania konkretnymi nieruchomościami tj. władania nieruchomością, na którą ma być przeprowadzona inwestycja oraz władania nieruchomościami w obszarze oddziaływania inwestycji. Interes prawny w sprawie będą zatem miały te osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do takich nieruchomości, a więc przede wszystkim ich właściciele czy użytkownicy wieczyści. Z akt sprawy nie wynika, aby J. K. takie prawa przysługiwały. Z przedstawionego na żądanie Sądu wypisu z ewidencji gruntów wynika jedynie, że J. K. jest ojcem T. K. - właściciela nieruchomości oznaczonej nr [...] przy ul. [...] w B. Sam fakt zamieszkiwania na nieruchomości położonej w tej samej miejscowości co planowana inwestycja nie jest sytuacją, która podlega ochronie prawnej w toku postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę J. K.

Natomiast pozostałe skargi należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż wskazują skarżący.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461).

Dokonując kontroli w powyższy sposób Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Istotną kwestią w sprawie jest prawidłowość postępowania z pismem sprzeciwiającym się decyzji organu I instancji. Wniosły je osoby określające się jako "mieszkańcy miejscowości B.", które swoją wypowiedź zatytułowały "protest i odwołanie od decyzji". Już sam tytuł pisma powinien zatem nasunąć organowi odwoławczemu wątpliwość, czy wszystkie podpisujące się pod nim osoby są stronami w sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że możliwość kwestionowania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej nie ma charakteru "skargi powszechnej". Każdy, kto chce kwestionować tego typu rozstrzygnięcie, winien wykazać, iż ma w tym interes prawny. Do wykazania takiego interesu prawnego nie wystarcza wskazanie, że zamieszkuje się w miejscowości, gdzie ma powstać stacja bazowa, ani nawet wskazanie, że jest się właścicielem nieruchomości w tej miejscowości. Konieczne jest wykazanie, że planowana stacja bazowa może potencjalnie wpłynąć na prawa lub obowiązki konkretnej osoby. Znacznie ma zatem nie tylko okoliczność, czy dana osoba ma prawa do nieruchomości w pobliżu planowanej inwestycji, ale też czy planowana inwestycja ma w ogóle techniczną możliwość wpływu na tą nieruchomość, co można ustalić np. na podstawie przedstawionego przez inwestora obrazującego rozkład obszarów promieniowania elektromagnetycznego planowanych anten. Organ rozpatrujący sprawę musi zatem dokonać weryfikacji osób sprzeciwiających się inwestycji, pod kątem zachowania warunku bycia stroną, określonego w art. 28 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy takiej weryfikacji nie dokonał. Organ odwoławczy nie wzywał osób, które podpisały się pod pismem ani do określenia czy są wnoszącymi protest czy też wnoszącymi odwołania, ani kierując się treścią art. 77 § 1 k.p.a. nie poczynił z własnej inicjatywy ustaleń pozwalających na wyjaśnienie statusu tych osób. W szczególności brak w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów bądź innych dokumentów pozwalających ustalić sytuację prawną osób które wniosły pismo sprzeciwiające się decyzji organu pierwszej instancji. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem sprzeciwiającymi się decyzji o lokalizacji stacji bazowej są także osoby, którym nie można przypisać przymiotu strony, a będą one twierdzić, iż są wnoszącymi odwołanie (a nie tylko protest) – postępowanie odwoławcze w odniesieniu do tych osób winno być umorzone, stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu organ powinien rozstrzygnąć sprawę po dokonaniu oceny charakteru prawnego wypowiedzi poszczególnych osób w piśmie zatytułowanym "protest i odwołanie od decyzji" oraz statusu tych osób w postępowaniu – stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a.

O kosztach w pkt 4 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wysokość wpisu wniesionego przez skarżącego J. S.

O kosztach określonych w pkt 5 wyroku Sąd orzekł na podstawie 200 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.).