Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1303/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 34
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 282
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych
article: art. 14a, art. 14b, art. 14e, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 146 par. 1, art. 205 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 457,00 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. X. Sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "spółka", "wnioskodawczyni" lub "strona skarżąca") wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej odrębnie dla działalności opodatkowanej i działalności zwolnionej oraz obowiązku dyskontowania uzyskanej pomocy publicznej.

Prezentując we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: "[...]SSE") na podstawie dwóch zezwoleń, tj. wydanego w 2010 r. (dalej w skrócie: "Zezwolenie I") oraz wydanego w związku z dalszą rozbudową już istniejącego przedsiębiorstwa w 2014 r. (dalej: "Zezwolenie II"). Wnioskodawczyni nie posiada zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie jakiejkolwiek innej specjalnej strefy ekonomicznej (dalej w skrócie: "SSE") niż [...]SSE. Spółka prowadzi działalność w jednej lokalizacji i obie inwestycje (tj. zarówno zrealizowana na podstawie Zezwolenia I oraz realizowana na podstawie Zezwolenia II), umiejscowione zostały na tych samych nieruchomościach, objętych terenem tej samej SSE. Zakres rodzajów działalności prowadzonych na terenie SSE określony w Zezwoleniu I obejmuje także zakres rodzajów działalności prowadzonych na terenie SSE określony w Zezwoleniu II, a projekt inwestycyjny zrealizowany przez spółkę na podstawie Zezwolenia II miał na celu rozwój działalności prowadzonej już na podstawie Zezwolenia I. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.p.") spółka jest uprawniona do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych w stosunku do dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej, prowadzonej na terenie SSE w zakresie objętym Zezwoleniem I i Zezwoleniem II, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie Zezwolenia I i Zezwolenia II nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W związku z tym, wnioskodawczyni jest zobowiązana do sporządzania kalkulacji podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, uwzględniającej dochód/stratę na obu rodzajach działalności, tj. działalności objętej zwolnieniami na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz działalności, z której wynik podatkowy podlega opodatkowaniu.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego spółka zadała organowi interpretacyjnemu dwa pytania:

1. czy prowadzenie na terenie SSE działalności zwolnionej, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w oparciu o dwa zezwolenia (Zezwolenie I oraz Zezwolenie II), powoduje powstanie po stronie spółki obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. pozwalającej ustalić dochód odrębnie dla działalności opodatkowanej i odrębnie dla działalności zwolnionej obejmującej działalność prowadzoną na podstawie Zezwolenia I i Zezwolenia II?

2. czy spółka powinna dokonywać dyskontowania całej uzyskanej pomocy publicznej (tj. faktycznie otrzymanego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie dwóch zezwoleń, tj. Zezwolenia I oraz Zezwolenia II łącznie) najpierw na dzień uzyskania Zezwolenia I, a po wyczerpaniu przysługującego w ramach Zezwolenia I limitu pomocy publicznej, na dzień wydania Zezwolenia II?

Prezentując własne stanowisko w zakresie pytania nr 1 wnioskodawczyni stwierdziła, że jest ona zobowiązana do prowadzenia ewidencji spełniającej wymogi z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., czyli w sposób pozwalający m.in. na określenie kwoty dochodu (wyniku podatkowego) zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych (osiąganego na terenie tej samej strefy) oraz podlegającego opodatkowaniu, niezależnie od liczby posiadanych zezwoleń strefowych na prowadzenie działalności na terenie SSE. W jej przekonaniu, nie istnieje wymóg dodatkowego podziału dochodów z działalności prowadzonej na terenie SSE dla projektów strefowych związanych z odrębnymi zezwoleniami, tj. Zezwoleniem I oraz Zezwoleniem II.

W zakresie pytania nr 2 spółka stanęła na stanowisku, że powinna dokonywać dyskontowania całej uzyskanej pomocy publicznej (tj. faktycznie otrzymanego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie dwóch zezwoleń, tj. Zezwolenia I oraz Zezwolenia II, łącznie) najpierw na dzień uzyskania Zezwolenia I, a po wyczerpaniu przysługującego w ramach Zezwolenia I limitu pomocy publicznej, na dzień wydania Zezwolenia II.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji organ stwierdził, że przedsiębiorca zobowiązany będzie do prowadzenia ewidencji spełniającej wymogi art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., czyli w sposób umożliwiający zapewnienie odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń. W rezultacie operacja ta powinna umożliwić rozliczenie wszystkich projektów z osobna pod kątem wypełnienia warunków określonych w zezwoleniach oraz ustalenie kosztów inwestycji poniesionych w związku z realizacją projektów dla celów kalkulacji przysługującego przedsiębiorcy limitu pomocy publicznej. Według organu interpretacyjnego skoro przedmiotem zezwolenia jest zawsze jedna inwestycja skonkretyzowana w toku procedury wydawania tego zezwolenia (opisana w dokumentacji aplikacyjnej), a dopuszczalna pomoc publiczna powinna być ustalana odrębnie w ramach każdej inwestycji będącej przedmiotem odrębnego zezwolenia, to spółka zobowiązana będzie do odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty (za dany rok podatkowy) w odniesieniu do poszczególnych posiadanych zezwoleń. Zdaniem organu, prowadzenie jednej bądź kilku ewidencji dla wszystkich posiadanych zezwoleń prowadzić może w niektórych sytuacjach do innych rezultatów z punktu widzenia ustalania wysokości zobowiązania podatkowego. Przykładowo, jeżeli z jednej działalności zwolnionej prowadzonej na terenie strefy przedsiębiorca wygeneruje stratę, a z działalności prowadzonej na podstawie kolejnego zezwolenia osiągnie dochód, to łączne rozliczenie tych działalności doprowadzi do określenia jednego wyniku, który nie będzie, bądź będzie w mniejszym zakresie konsumował dostępną pulę pomocy. Zdaniem organu spółka powinna określać limit dopuszczalnej pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym) w odniesieniu do każdej z działalności prowadzonej na terenie strefy, na którą uzyskała stosowne zezwolenie, z uwzględnieniem maksymalnej intensywności dopuszczalnej pomocy publicznej obowiązującej w województwie, na obszarze którego położona jest strefa, a nie łącznie dla sumy dochodów uzyskanych z każdej działalności prowadzonej na terenie strefy w granicach limitów wynikających z poszczególnych zezwoleń.

Z powyższego organ wywiódł, że na spółce nie ciąży obowiązek prowadzenia odrębnej ewidencji przychodów i związanych z nimi kosztów dla poszczególnych projektów, na które zostały wydane odrębne zezwolenia strefowe. Jednocześnie jednak zaznaczono, że skoro przedmiotem zezwolenia jest zawsze jedna inwestycja skonkretyzowana w toku procedury wydawania tego zezwolenia, zaś dopuszczalna pomoc publiczna powinna być ustalana odrębnie w ramach każdej inwestycji będącej przedmiotem odrębnego zezwolenia, to spółka będzie zobowiązana do odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń, tj. zezwolenia I i zezwolenia II. Wnioskodawczyni nie ma prawa do korzystania z pomocy publicznej do wysokości wynikającej z sumy dostępnej intensywności pomocy publicznej bez konieczności alokowania dochodu uzyskanego z działalności na terenie strefy na poszczególne zezwolenia.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której zażądała uchylenia powyższej interpretacji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1) art. 7, art. 9 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 16 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 282 ze zm. – dalej w skrócie: "u.s.s.e.") poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że:

- prowadzenie przez spółkę na terenie SSE działalności zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w oparciu o dwa zezwolenia, powoduje powstanie po stronie spółki obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej pozwalającej ustalić dochód odrębnie dla działalności opodatkowanej i odrębnie dla działalności zwolnionej, obejmującej działalność prowadzoną na podstawie dwóch odrębnych zezwoleń strefowych,

- nie jest możliwe dyskontowanie pomocy publicznej wynikającej łącznie ze wszystkich posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie jednej SSE i chronologiczne wykorzystywanie limitów wynikających z poszczególnych zezwoleń w odniesieniu do sumy dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie jednej SSE;

2) art. 2a O.p. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika;

3) art. 120 w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1998 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez zajęcie stanowiska nie znajdującego podstawy prawnej, a wręcz pozostającego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa;

4) art. 121 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie stanowiska spółki za nieprawidłowe w sytuacji, gdy organ wydawał interpretacje indywidualne prawa podatkowego potwierdzające prawidłowość stanowisk analogicznych do przedstawionego przez spółkę, na gruncie zbliżonych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ w spornej interpretacji dokonał błędnej wykładni przepisów u.p.d.o.p. oraz u.s.s.e., uznając, że skoro w tych przepisach mowa jest o "zezwoleniu" a nie o "zezwoleniach", to skarżąca powinna w odniesieniu do każdego posiadanego zezwolenia odrębnie ustalić osiągnięty dochód (poniesioną stratę) i oddzielnie dla każdego zezwolenia określić stopień wykorzystania przysługującej jej pomocy publicznej. Autorka skargi podniosła, że ani przepisy u.p.d.o.p., ani przepisy u.s.s.e. nie nakładają na spółkę obowiązku "dzielenia" dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na dochody uzyskane w ramach każdego z zezwoleń. W ocenie strony skarżącej, ani wykładnia literalna ani celowościowa wspomnianych przepisów nie prowadzi do wniosku, że spółka jest zobowiązana do wyodrębniania dochodu osiąganego w ramach poszczególnych zezwoleń, jako że dochód ten korzysta w całości ze zwolnienia, a same deklaracje podatkowe nie przewidują możliwości odrębnego rozliczania dochodu uzyskiwanego w ramach poszczególnych zezwoleń. Zdaniem skarżącej, prowadzenie działalności na terenie SSE w oparciu o kilka zezwoleń, nie wiąże się po jej stronie z obowiązkiem prowadzenia ewidencji rachunkowej "odrębnie dla każdego z tych zezwoleń". W przekonaniu spółki, skoro prowadzi ona działalność na terenie tylko jednej SSE, to tym samym powinna być uprawniona do dyskontowania pomocy publicznej wynikającej łącznie ze wszystkich posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE i chronologiczne wykorzystywanie limitów wynikających z tych zezwoleń.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie i podlega uchyleniu, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest sposób rozliczania przychodów i kosztów z działalności wykonywanej w specjalnej strefie ekonomicznej na podstawie dwóch zezwoleń, w kontekście uprawnienia do korzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., wolne od podatku są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e., przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy.

Zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz przesłanki uzyskania pomocy publicznej dla przedsiębiorcy regulują przepisy u.s.s.e. oraz przepisy rozporządzeń wykonawczych. I tak zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 4 u.s.s.e., podstawą do korzystania z pomocy publicznej jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, udzielane przez Ministra Gospodarki. Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 u.s.s.e., dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, są zwolnione od podatku dochodowego odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że przedmiotowe zwolnienie odnosi się do dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej. Nie jest także kwestionowane, że działalność prowadzona jest przez spółkę w określonym miejscu i w ramach uzyskanego zezwolenia, a przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji, spełniającej wymogi z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. Strony dostrzegają także okoliczność, że nie została prawnie uregulowana sytuacja, gdy podmiot gospodarczy prowadzi działalność na terenie strefy ekonomicznej w oparciu o więcej niż jedno zezwolenie. W przepisach strefowych ustawodawca posługuje się bowiem pojęciem "zezwolenia" w liczbie pojedynczej, a nie kilku "zezwoleń" na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy ekonomicznej. Mimo to, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że nie tylko nie ma zakazu, ale całkowicie dopuszczalne jest posiadanie przez przedsiębiorcę więcej niż jednego zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie strefy. Jednocześnie brak jest przepisu wskazującego jak rozliczać przychody i koszty, a także jak korzystać ze zwolnienia podatkowego w takiej sytuacji.

Pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. stanowi regionalną pomoc inwestycyjną z tytułu kosztów nowej inwestycji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Przez nowe inwestycje rozumie się nie tylko inwestycje w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne polegające na utworzeniu nowego lub rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa, ale też wprowadzenie nowych dodatkowych produktów, zasadniczą zmianę procesu produkcyjnego, a także nabycie przedsiębiorstwa w stanie likwidacji. Oznacza to, że ten sam rodzaj działalności może być prowadzony na podstawie różnych zezwoleń posiadanych przez jednego przedsiębiorcę przy użyciu tych samych środków trwałych i przy zatrudnieniu tych samych pracowników.

Odnosząc się do stanowiska Ministra Finansów dotyczącego obowiązku odrębnego rozliczania wysokości pomocy publicznej, co do każdej inwestycji będącej przedmiotem odrębnego zezwolenia, a w tym celu odrębnego ustalania dochodu i poniesionej straty w odniesieniu do każdego zezwolenia, Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że nie znajduje ono uzasadnienia w obecnym stanie prawnym.

Stosownie bowiem do treści § 5 ust. 5 Rozporządzenia RM z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej zwolnienia (od podatku dochodowego), o których mowa w ust. 1 (z tytułu kosztów nowej inwestycji) i ust. 3 (z tytułu nowych miejsc pracy), przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. Z przepisu tego wynika wyraźnie konieczność wyodrębnienia działalności prowadzonej na terenie strefy w celu określenia wielkości zwolnienia, ale jedynie w sytuacji prowadzenia przez przedsiębiorcę zarówno działalności na terenie strefy, jak i poza nią. Brak jest natomiast w obowiązujących przepisach obowiązku takiego wydzielenia działalności, co do każdego z zezwoleń na terenie danej strefy. Organ podatkowy błędnie zatem utożsamia z każdym zezwoleniem, prowadzenie przez skarżącą innej działalności gospodarczej, co zasadniczo jest sprzeczne z przedstawionym przez skarżącą stanem faktycznym.

Niezasadne jest również stanowisko organu, że z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., wynika obowiązek prowadzenia ewidencji w sposób umożliwiający zapewnienie odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń. Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej interpretacji powołany przepis nakłada wyłącznie obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku. Przepis ten nie zobowiązuje natomiast do prowadzenia odrębnej ewidencji umożliwiającej odrębne ustalenie wyniku finansowego w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń. Z przepisów podatkowych nie wynika również, aby na podstawie danego zezwolenia wolny od podatku był tylko dochód z działalności gospodarczej osiągnięty z inwestycji zrealizowanej na podstawie jednego konkretnego zezwolenia. Wobec powyższego trafny jest pogląd, że Spółka może objąć zwolnieniem z podatku dochód z całej działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, wykorzystując sukcesywnie limity dostępnej pomocy publicznej w ramach kolejno otrzymywanych zezwoleń, dyskontując tym samym uzyskaną pomoc etapami.

W myśl art. 12 u.s.s.e., dochody uzyskane z działalności gospodarczej przez osoby prawne lub osoby fizyczne na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 u.s.s.e., są zwolnione z podatku dochodowego na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych lub ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt. 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. warunkiem korzystania z przedmiotowego zwolnienia jest uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie określonym w zezwoleniu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e., przy czym zwolnienie to dotyczy wyłącznie dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Co do obliczenia podstawy opodatkowania przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. stanowi, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP lub za granicą, jeśli dochody z tych źródeł są wolne od podatku oraz kosztów uzyskania przychodów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu zwolnionego spod opodatkowania. Zgodnie z art. 7 ust 4 u.p.d.o.p., przy ustalaniu straty nie uwzględnia się przychodów i kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 3 tego artykułu.

Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia odpisów amortyzacyjnych.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko strony skarżącej, że dla celów obliczenia dochodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób prawnych (straty) oraz dochodu (straty) uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwoleń, spółka będzie mogła prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności zwolnionej prowadzonej, na podstawie wszystkich dwóch posiadanych przez nią zezwoleń oraz odrębną ewidencję dla działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Strona zasadnie przyjęła, że ani przepisy regulujące prowadzenie działalności na terenie SSE, ani też przepisy u.p.d.o.p. nie wymagają wyodrębnienia wyniku podatkowego dla działalności gospodarczej prowadzonej w oparciu o każde ze zezwoleń z osobna - tak, aby odrębnie dla każdego zezwolenia monitorować poziom wykorzystywania dostępnego limitu. Tym samym podmiot korzystający jednocześnie z kilku zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie jednej SSE, uprawniony jest do równoczesnego korzystania ze zwolnienia podatkowego będącego sumą kilku limitów pomocy publicznej, będąc przy tym uprawnionym do prowadzenia jednej ewidencji i ustalania na jej podstawie dochodu zwolnionego z opodatkowania, w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz dochodu z działalności gospodarczej nie podlegającej zwolnieniu.

Przedstawiony powyżej pogląd był wielokrotnie wyrażany w aktualnym i jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje jako własny (por.: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 grudnia 2015 r., o sygn. akt I SA/Rz 1035/15; wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 14 kwietnia 2016 r., o sygn. akt I SA/Wr 70/16, z dnia 16 czerwca 2016 r., o sygn. akt I SA/Wr 447/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 października 2016 r., o sygn. akt I SA/Łd 646/16, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 listopada 2016 r., o sygn. akt I SA/Go 314/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2017 r., o sygn. akt I SA/Gl 1194/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., o sygn. akt II FSK 1849/14; dostępne pod adresem: www.cbois.nsa.gov.pl).

Reasumując powyższe wywody Sąd stwierdza, że w badanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, czyli błędnej wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34 i art. 9 ust.1 u.p.d.o.p.

W ocenie Sądu uchybiono również przepisom postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., przez podważenie zasady zaufania do organów podatkowych. Minister Finansów wydał w analogicznych stanach faktycznych i prawnych szereg interpretacji indywidualnych, przyznając, że określone we wnioskach interpretacyjnych stanowisko podatnika jest prawidłowe i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawnych. Tymczasem obowiązkiem organu jest dążenie do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe (art.14a o.p.). Akceptowanie korzystania ze zwolnienia podatkowego w odniesieniu do sumy limitów pomocy publicznej wynikającej z wszystkich posiadanych zezwoleń na terenie SSE i odnoszenia go do dochodu z całej działalności wykonywanej na podstawie tych zezwoleń, było powszechne, co potwierdza znaczna ilość interpretacji uznających słuszność stanowiska wnioskodawców. W takiej sytuacji, uznając dotychczas prezentowany pogląd za nieprawidłowy, Minister Finansów powinien zmienić wydaną interpretację, w oparciu o przepis art.14e o.p., a także, zgodnie z zasadą zaufania, wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę na potrzebę rozważenia przez organ odniesienia się do zasad prowadzenia rachunkowości (w wskazanie sposobu ewidencjonowania określonych zdarzeń gospodarczych i stosowania urządzeń księgowych), albowiem sposób prowadzenia rachunkowości jest immanentnie związany z ustaleniem, czy strona jest, czy też nie jest uprawniona do łączenia limitów zwolnień podatkowych.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o interpretację organ winien dokonać oceny stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu, zgodnie z art. 153 P.p.s.a.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.