Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 405/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. Ż. i M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 163/12 w sprawie ze skargi K. Ż. i M. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Z. B. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 163/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Ż. i M. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm., dalej: P.b.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. B. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na przebudowie istniejącego lokalu użytkowego nr [...] zlokalizowanego na parterze budynku przy ul. [...] w S. Planowany zakres robót dotyczył wykonania schodów stanowiących wejście do lokalu z poziomu chodnika, bez naruszania stropu nad piwnicą i z wykorzystaniem wnęki okiennej znajdującej się w grubości muru. Inwestycja dotyczyła części wspólnych budynku i objęta była zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...], wyrażoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2007 r.

W odwołaniu K. Ż. i M. W. (właściciele lokalu użytkowego [...], usytuowanego pod lokalem nr [...]) zarzucili naruszenie art. 7 -10, art. 28 i art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 32 ust. 1 P.b..

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta i wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi odwołujących się. Za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 28. K.p.a., gdyż stronom zapewniono czynny udział w sprawie. Nie doszło również do naruszenia art. 110 K.p.a. wyrażającego zasadę związania organu administracji publicznej wydaną decyzją administracyjną, gdyż uzyskana przez odwołujących zgoda na odtworzenie okna piwnicznego w ich lokalu nie wynika z decyzji organu, lecz z uchwał podjętych przez Wspólnotę w trybie przepisów ustawy o własności lokali (uchwała Wspólnoty Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie wyrażenia zgody na odtworzenie zamurowanego otworu okiennego została ponadto uchylona prawomocnym wyrokiem SO w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r.). Za prawidłowe Wojewoda uznał ustalenia dotyczące prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, nie została też uchylona i pozostaje w obiegu prawnym przywołana w oświadczeniu inwestora uchwała Wspólnoty Nr [...] z dnia [...] września 2007 r., zaś przedłożony projekt budowlany przebudowy lokalu użytkowego nr [...] "w zakresie ingerującym w części wspólne budynku" (tj. wnęki w ścianie zewnętrznej) został pozytywnie zaakceptowany przez Zarząd Wspólnoty. Planowane roboty nie ingerują w powierzchnię lokalu [...] w piwnicy, a sama konieczność wejścia przez inwestora do tego lokalu w celu przeprowadzenia robót dotyczących części wspólnych, nie stanowi ingerencji w jego substancję (rozstrzygnięcie między stronami sporu w tym zakresie może nastąpić w trybie art. 47 P.b.). Wojewoda wskazał również na wydanie przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego /dalej: ZWINB/ ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, którą nakazano T.B. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z rozbiórką i wykonaniem nowopowstałego fragmentu stropu w lokalu użytkowym nr [...], zlokalizowanego bezpośrednio nad wejściem do lokalu użytkowego [...] (decyzja ta uzależniała dalsze wykonywanie robót związanych z trwałym rozdzieleniem lokali w piwnicy i w parterze budynku od rozstrzygnięcia przed sądem powszechnym istoty sporu wynikającego z prawa własności oraz uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej). Zdaniem Wojewody, zawarty w decyzji ZWINB nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie dotyczy jednak bezpośrednio robót będących przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (przedłożony przez inwestora projekt budowlany wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę obejmuje m.in. demontaż części prowizorycznej przegrody usytuowanej od strony lokalu w parterze, znajdującej się nad wejściem do lokalu [...] w piwnicy, bez naruszenia istniejącego sufitu podwieszonego od strony lokalu [...], a następnie wykonanie nowego oddzielenia o lekkiej konstrukcji i wymaganej odporności pożarowej, która nie pełni roli konstrukcyjnej stropu, lecz ma zapewnić spełnienie warunków ppoż. oraz ochrony cieplnej przebudowywanego lokalu). Nie zmienia to stanu istniejącego w zakresie zejścia do lokalu w piwnicy i nie pogarsza warunków jego użytkowania (nowe oddzielenie znajduje się w całości w lokalu inwestora i jego wykonanie nie narusza stanu władania odwołujących się). Organ odwoławczy stwierdził też zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w S. z lokalu biurowego na lokal biurowo-handlowy, wraz z budową schodów zewnętrznych oraz uzyskanie przez inwestora wymaganych uzgodnień.

W skardze K. Ż. i M. W. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2011 r., zarzucili naruszenie art. 7, art. 62, art. 77, art. 107 § 3 i art. 80 K.p.a., art. 3, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 35 ustawy P.b. oraz § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazali, że uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych w zakresie obszaru oddziaływania obiektu na lokal [...], a planowana przebudowa ograniczy wejście, spowoduje zaciemnienie i zmniejszy powierzchnię użytkową ich lokalu oraz zmieni elewację budynku. Organ nie ustalił i nie wskazał wszystkich przepisów odrębnych, które ograniczają prawa w zagospodarowaniu terenu lub obiektu już istniejącego. Dokumentacja nie określa grubości ścian i dokładnej szerokości otworów. Nie zostali powiadomieni o zebraniu materiału dowodowego, ani o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Organ nie zbadał też tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością, chociaż wiedział o istniejącym konflikcie, do którego sprzedając lokal sam się przyczynił.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania T. B. pismem z dnia 26 marca 2012 r. również wniósł o oddalenie skargi.

Ustanawiając w sprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżący pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. wnieśli o przeprowadzenie dowodu ze sporządzonej w czerwcu 2012 r. na ich zlecenie opinii dotyczącej interpretacji powierzchni użytkowej lokalu i okoliczności, iż wnęka w nim jest integralną częścią lokalu stanowiącego ich własność, a nie częścią wspólną budynku. Podnieśli także, że protokół uzgodnień z dnia [...] marca 2000 r. zobowiązujący każdoczesnego właściciela lokalu użytkowego [...] do udostępnienia witryny w celu wykonania wejścia do lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego nad lokalem nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela lokalu nr [...], stanowi o ich zobowiązaniu wobec właścicieli lokalu mieszkalnego a nie użytkowego. Obecnie lokal zmienił swój charakter i nie jest już jedynie lokalem mieszkalnym, wobec czego obowiązek ten nie powinien ich już wiązać. W kolejnym piśmie z dnia 28 sierpnia 2012 r. skarżący podkreślili, że wnęka w budynku jest integralną częścią lokalu stanowiącego ich własność i ingerencja w jej strukturę pogorszy właściwości użytkowe sklepu.

Na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. WSA uwzględnił wniosek skarżących zawarty w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2012 r. i przeprowadził dowód ze wskazanej opinii, po czym opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia za uznaniem spełnienia przez inwestora niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę wymogów formalnych, określonych w art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy P.b.

Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia przez organy wszystkich przepisów prawa materialnego, z których wynikałoby ograniczenie praw skarżących w związku z projektowaną inwestycją, WSA wskazał, że z art. 3 pkt 20 P.b. istotnie wynika obowiązek każdorazowego ustalenia przepisów, które w jakimś stopniu regulują istnienie danego obiektu, jednakże nie oznacza to, że obowiązkiem organów jest przedstawianie w uzasadnieniu decyzji analizy wszelkich możliwych przepisów szczególnych, także po to, by w danym przypadku wykluczyć ich zastosowanie. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia analizy zaciemnienia lokalu skarżących, gdyż planowana przebudowa nie obejmuje wykonania jakichkolwiek elementów przysłaniających dwa istniejące okna piwniczne. Projektowane schody będą wybudowane w miejscu nieistniejącego już otworu okiennego, a ich konstrukcja, gabaryty i umiejscowienie w żaden sposób nie będą ograniczać dopływu światła dziennego do tego lokalu. Skarżący podnosząc zarzut ograniczenia ich praw nie wykazali, w jaki sposób wykonanie planowanych robót budowlanych spowoduje ograniczenie wejścia do lokalu [...] oraz, że zostanie zmniejszona jego powierzchnia użytkowa. Powierzchnia wnęki w ścianie zewnętrznej nie może być wliczona do powierzchni użytkowej lokalu skarżących, gdyż znajduje się w części budynku, która przynależy do jego części wspólnych. To, że właściciel danego lokalu ma dostęp do części wspólnych i może je w określonym zakresie wykorzystywać nie oznacza, że przynależą one do konkretnego lokalu. Z tych przyczyn przedłożona przez skarżących opinia dotycząca interpretacji powierzchni użytkowej lokalu nie może w tej kwestii podważyć stanowiska organu zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zmiany elewacji budynku, to jej dokonanie nie podlegało obowiązkowi uzgodnienia ze skarżącymi, zaś określone organy, w tym Konserwator Zabytków, wypowiedziały się w sprawie pozytywnie. Organ wydając zaskarżoną decyzję szczegółowo odniósł się także do kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dając wyraz temu, że zamierzona inwestycja w świetle obowiązujących przepisów nie ogranicza prawa skarżących. Trafnie przyjął przy tym, że zawarte w protokole uzgodnień w sprawie ustalenia warunków sprzedaży lokalu użytkowego stanowiącego własność Gminy S. z dnia [...] marca 2000 r. zobowiązanie każdoczesnego właściciela lokalu użytkowego przy ul. [...] (obecnie skarżących) do udostępnienia witryny w celu wykonania wejścia do lokalu mieszkalnego usytuowanego nad lokalem, na rzecz każdoczesnego właściciela tego lokalu mieszkalnego, stanowi o ich obowiązku do udostępnienia tej części witryny inwestorowi. Bez znaczenia pozostaje kwestia określenia w tym protokole mieszkalnego przeznaczenia lokalu znajdującego się nad lokalem skarżących (zgodnie z jego ówczesnym statusem), który obecnie ma stanowić lokal użytkowy. Zmiana charakteru tego lokalu nie zwalnia skarżących, jako właścicieli lokalu przy ul. [...], z określonego w protokole obowiązku oraz w żaden sposób nie wpływa na ich uprawnienia związane z posiadaniem tytułu prawnego do swojego lokalu. Oczywistym jest bowiem, że Gmina S. decydując się na zbycie lokalu przy ul. [...] i dokonując stosownych zapisów w protokole uzgodnień, chciała zapewnić możliwość wykonania wejścia do lokalu znajdującego się nad lokalem użytkowym w piwnicy, przewidując prawdopodobieństwo przeznaczenia go na cele użytkowe. Sąd nie stwierdził także podstaw do uwzględnienia skargi w związku z zarzutem, że toczące się przed organem nadzoru budowlanego postępowanie w sprawie bezprawnego rozebrania sarkofagu uniemożliwiało wydanie pozwolenia na wykonywanie w tym miejscu robót budowlanych (planowane przedsięwzięcie nie wiąże się ze wskazanym postępowaniem, a sprawa wydania pozwolenia na zrealizowanie schodów nie ma żadnego związku z kwestią rozebrania sarkofagu). Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja projektowa jest czytelna i pozwala na precyzyjne zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego. Nie nastąpiło także naruszenie wyszczególnionych w skardze przepisów K.p.a., które uzasadniałoby przyjęcie, że doszło do uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej K. Ż. i M. W., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli wyrok WSA w całości, zarzucając w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie:

I. przepisów postępowania – art. 141 § 4 w związku z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej art. 84 K.p.a. i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych ani nawet oględzin oraz uznanie przez WSA, że interpretacja powierzchni użytkowej lokalu skarżących podparta opinią prywatną wykonaną przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną nie może podważyć stanowiska organu administracji publicznej w przedmiotowej kwestii zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, a wyrażonego przez ten organ bez przeprowadzania dowodu w postaci opinii biegłego na sporną okoliczność, a co za tym idzie błędne ustalenia stanu faktycznego w sprawie,

II. Przepisów materialnych – art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 – 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy P.b., poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanej pomimo nieudzielenia przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej zgody na prowadzenie prac budowlanych zgodnie z zamierzeniami inwestora, błędnie uznając, że wystarczająca jest w przedmiotowej kwestii uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w S. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r.

Wskazując na te naruszenia, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący nawiązali do dopuszczonego przez Sąd dowodu z opinii sporządzonej na ich zlecenie przez architekta i inżyniera budownictwa podkreślając, że wnęka, na której mają być przeprowadzone prace budowlane, jest integralną częścią ich lokalu i ingerencja w jej strukturę pogorszy właściwości użytkowe stanowiącego ich własność sklepu. WSA przeprowadził co prawda dowód z tego dokumentu, jednak nie podzielił stanowiska w niej wyrażonego. W sytuacji, w której organ administracyjny i osoby posiadające specjalistyczną wiedzę w danej dziedzinie dochodzą do odmiennych wniosków mających istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, WSA powinien w zakresie funkcji kontroli uwzględnić skargę, uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, ze wskazaniami co do dalszego postępowania. Sąd uznał zaś, że organ administracji słusznie ustalił kwestię własności wnęki dokonując ustaleń bez przeprowadzania oględzin i dowodu z opinii biegłych, jedynie na podstawie dokumentów, które nie są na tyle szczegółowym i wyczerpującym materiałem dowodowym w tym przedmiocie. To błędne ustalenie doprowadziło z kolei do uznania, że dołączona do wniosku o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w S. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. jest dokumentem wystarczającym do uznania przez organ administracyjny, że inwestor spełnił wymagania stawiane przez art. 32 i 33 P.b. Nawet jeżeliby uznać za organem, że przedmiotowa wnęka stanowi część wspólną nieruchomości, to zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2009 r. II CSK 600/08, właściciele lokali nie mogą podejmować żadnych uchwał, które ingerowałyby w prawa odrębnej własności lokali. Zgoda na przebudowę wyrażona w w/w uchwale skutkuje ingerencją w prawo odrębnej własności skarżących, a inwestor jej nie otrzymał.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, działający w imieniu Z. B. radca prawny wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżących na rzecz uczestnika kosztów procesu według norm prawem przewidzianych wraz z uiszczoną opłatą od pełnomocnictwa. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących, wnęka okienna znajdująca się na poziomie ich lokalu nie stanowi jego integralnej części lecz część wspólną budynku, a Z. B. uzyskał wszystkie niezbędne dokumenty warunkujące uzyskanie pozwolenia na budowę. Uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nie została przy tym zaskarżona do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności nie występuje, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania wskazując na art. 141 § 4 P.p.s.a., który powiązano z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Tej treści zarzut umotywowany został tym, że WSA oddalił skargę pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej art. 84 K.p.a. a polegającego na tym, że nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłych ani nawet oględziny. W wyniku tego WSA wadliwie uznał, że interpretacja powierzchni użytkowej lokalu skarżących podparta opinią prywatną nie może podważyć stanowiska organu administracji publicznej w przedmiotowej kwestii. Na skutek tego doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Przy tak postawionym zarzucie w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisów postępowania postawił równocześnie zarzut naruszenia przepisów ustrojowych, do których należy art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm./. Przepis ten określa podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne i może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność, kryterium kontroli. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje, dlatego w żadnym wypadku o naruszeniu przepisu ustrojowego nie może być mowy.

Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 84 K.p.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ostatnio wskazany określa zasady sądowej kontroli administracji publicznej, które również nie zostały naruszone, o czym świadczy lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie to, wbrew postawionemu zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., odpowiada wzorcowi ustawowemu, gdyż przedstawia w sposób zwięzły stan sprawy, podaje zarzuty podniesione w skardze oraz stanowisko organu, jak również uczestnika postępowania i wreszcie wskazuje podstawę rozstrzygnięcia, którą w sposób czytelny omawia i wyjaśnia. Tak sporządzone uzasadnienie daje podstawy do kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Jeśli chodzi natomiast o kwestionowanie ustaleń faktycznych, co wynika z zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 84 K.p.a., to trafnie WSA stwierdził, że wnęka, w której mają powstać schody do lokalu nr [...], nie wchodzi w skład powierzchni lokalu użytkowego [...]. Wskazane w tym zakresie dowody, a to akt notarialny sprzedaży lokalu użytkowego z [...] listopada 2000 r. Rep.A. [...] opiewający na powierzchnię 44,83 m2, poprzedzony protokołem uzgodnień sprzedaży tego lokalu z dnia [...] marca 2000 r. oraz inwentaryzacja architektoniczno - budowlana z dnia [...] czerwca 1999 r. w sposób jednoznaczny przesądzają tę kwestię. Potwierdzeniem tego jest także wpis w księdze wieczystej dla lokalu użytkowego [...]. Prawidłowe też jest stanowisko, że normy w zakresie obliczania powierzchni nie stanowią źródła prawa co oznacza, że dowód dopuszczony na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. z dokumentu przedłożonego przez skarżących kasacyjnie, oceniony został zgodnie z wymogami ustawowymi. Dodać też należy, że z aktu notarialnego Rep.A. [...] w sposób jednoznaczny wynika, że współwłasność pozostałej części budynku stanowić będą fundamenty, mury zewnętrzne, mury konstrukcyjne i mury oddzielające poszczególne lokale /zob. § 5/. Wobec tego przy prawidłowej ocenie dowodów, która zresztą wprost skargą kasacyjną nie jest podważana, żądanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy wnęka w ścianie konstrukcyjnej jest integralną częścią lokalu [...], należy uznać za chybione. Zatem konkluzja jest taka, że WSA trafnie podzielił ustalenia organów, że projektowane schody do lokalu nr [...] mają być wykonane we wnęce okiennej znajdującej się w murze stanowiącym część wspólną.

W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 P.p.s.a. /naruszenie prawa materialnego/, wskazano na art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 – 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 P.b., poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanej pomimo nieudzielenia przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej zgody na prowadzenie prac budowlanych zgodnie z zamierzeniami inwestora, błędnie uznając, że wystarczająca jest w przedmiotowej kwestii uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w S. Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r.

Postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego może mieć dwojaką postać: po pierwsze, błędnej wykładni, co polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej oraz po drugie, niewłaściwym zastosowaniu, co polega na tzw. błędzie w subsumcji. Błąd ten wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że stan faktyczny błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej /zob. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. 3 LexisNexis, str. 425/. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Natomiast w drugim, tj, błędzie w subsumcji, strona zobowiązana jest do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji stan faktyczny "przystaje" albo nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Poczynione powyżej uwagi natury ogólnej przeniesione na sformułowany zarzut oznaczają, że skarga kasacyjna żadnej z powyższych form naruszenia prawa materialnego nie stawia. Zarzuca bowiem, co wynika także z uzasadnienia, wadliwe przyjęcie, że uchwała Wspólnoty nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. jest dokumentem wystarczającym do uznania, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ta natomiast kwestia stanowi element stanu faktycznego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. /zob. np. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 611/12 , LEX nr 1372101/. Prowadzi to wniosku, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest również nieusprawiedliwiony.

Z tych przyczyn, skoro zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd administracyjny skargę kasacyjną oddalił, na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, gdyż pismo to wniesione zostało po terminie wskazanym w art. 179 P.p.s.a. /zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12/.