Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1281/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 760/14 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 760/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę R. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

R.W. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Strona zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o powierzchni 11,65 ha. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że część powierzchni zadeklarowanej do płatności przez stronę we wniosku zadeklarowała również do płatności inna producentka (błąd kontroli krzyżowej) – N. L. Sporne grunty to działki rolne położone na działkach ewidencyjnych: numer [...],[...] oraz [...] (położonych w województwie d., powiat z., gmina P., obręb S.). Na tych gruntach R. W. zadeklarowała do płatności na 2013 r. działkę rolną "F" o powierzchni 0,60 ha i działkę rolną "G" o powierzchni 1,75 ha (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej "G" wyniosła 2,42 ha, z tym, że na działce o numerze [...] powierzchnia ta wyniosła 1,75 ha, pozostała część o powierzchni 0,67 ha znajduje się na działce o numerze ewidencyjnym 140/18, która nie jest przedmiotem sporu).

Na wezwanie organu o złożenie wyjaśnień skarżąca oświadczyła, że użytkuje grunty na działkach ew. nr [...],[...],[...], które zostały wykoszone z początkiem lipca 2013 r.

Organ I instancji powiadomił drugą stronę konfliktu kontroli krzyżowej, N. L., o stwierdzonych nieprawidłowościach w przedmiocie deklaracji gruntów położonych na tych działkach ewidencyjnych. W odpowiedzi złożyła ona formularz korekty wniosku wraz z pisemnym oświadczeniem, z którego treści wynika, że w 2013 r. użytkuje grunty położone na działkach ew. nr [...],[...] i [...]. Łąki wykosił na jej zlecenie Z. K. Złożyła także oświadczenia najbliższych sąsiadów, L. P. i D. D., będących świadkami wykaszania łąk i zbierania siana. Stwierdziła, że działka ew. nr [...] nie jest użytkowana, gdyż aktualnie jest terenem zarośniętym. Załączyła ponadto umowę darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] czerwca 1991r., poświadczającą, że jest właścicielką przedmiotowych działek.

Na wezwanie organu I instancji do złożenia wyjaśnień w przedmiocie ustalenia faktycznego posiadacza działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych na działkach rolnych F i G, R. W. oświadczyła, że jest faktyczną posiadaczką tych działek, a na ich dzierżawę zawarła w 2004 r. ustną umowę z N. L. M. W., pełnomocnik strony, oświadczył, że umowa została wypowiedziana w grudniu 2013 r. Zabiegi agrotechniczne na działkach w 2013 r. były wykonywane częściowo przez Z. K. na ustne zlecenie strony i częściowo przez syna strony. W poprzednich latach strona wykonywała te zabiegi głównie samodzielnie. Jako świadków wskazanych okoliczności pełnomocnik wskazał Z. K. oraz D. i R.D., którzy do sierpnia 2013 r. przebywali w S.. Na tę okoliczność sporządzono protokół, podpisany przez stronę, jej pełnomocnika – M. W. i pracowników organu.

Na wezwanie organu I instancji Z. K. w obecności pełnomocnika strony udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące faktycznego prowadzenia działalności rolniczej na działkach ew. nr [...],[...] i [...]. Stwierdził, że w 2013 r. wyłącznie na zlecenie N. L. wykonywał zabiegi agrotechniczne na tych działkach. Nie widział, aby ktoś z państwa W. wykonywał tam takie zabiegi. Pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie K. P. i D. D. na okoliczność prawdziwości zeznań Z. K.. Z tej czynności sporządzono protokół podpisany przez świadka, pełnomocnika strony i pracowników organu.

Organ I instancji wezwał D. D. i K. P. do złożenia wyjaśnień w przedmiocie ustalenia faktycznego posiadacza działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych na działkach rolnych F i G. W siedzibie organu I instancji w obecności pełnomocnika strony K. P. potwierdziła, że N.L. faktycznie prowadziła działalność rolniczą na działkach ew. nr [...],[...] i [...]. Z tej czynności sporządzono protokół podpisany przez świadka, pełnomocnika strony i pracowników organu. D. D. nie stawił się, bowiem wezwanie nie zostało faktycznie doręczone. Przesyłka została zwrócona do organu po dwukrotnym jej awizowaniu.

Po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności, powołując się na art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), decyzją z dnia 4 czerwca 2014 r. organ odmówił przyznania wnioskowanych płatności.

Zdaniem organu, materiał dowodowy sprawy nie pozwolił na stwierdzenie, że R. W. władała faktycznie spornymi gruntami w dniu 31 maja 2013 r., zatem należało uznać, że nie była ona posiadaczką spornych gruntów i w tym zakresie nie spełniła warunku określonego w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. W związku z tym nie mogła otrzymać płatności do spornych gruntów.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Renaty W..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów szczególnych, a stan faktyczny został wyjaśniony. Organy przeprowadziły dowód ze świadków wskazanych przez strony konfliktu krzyżowego, czyli K. P. i Z. K., na okoliczność czego sporządzono protokoły. D. D. nie stawił się na wezwanie. Strona skarżąca nie wnioskowała natomiast w toku postępowania administracyjnego o przesłuchanie jako świadka R. D. Ponadto organ II instancji trafnie wskazał, że skarżąca poza własnymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających rolnicze posiadanie gruntów położonych na działkach ewidencyjnych nr [...],[...] i [...]. Takim dowodem nie mogą być trzy zdjęcia pól z czerwca 2014 r. i zawiadomienie o zapłacie przez N. G. składek na rzecz spółki wodnej.

Ponadto Sąd wskazał, że ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w art. 3 ust. 1 stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Wskazana odmienność polega na tym, że powołany przepis w ust. 3 stanowi: "Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Skarżąca nie dopełniła tego obowiązku. Zgromadzone dowody w postaci zeznań świadków doprowadziły do wydania prawidłowej decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanej płatności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy pomimo tego, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu administracyjnego I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem :

a) art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie wypełnienie ich dyspozycji przez organy obu instancji w związku z dokonywanym ustaleniem stanu faktycznego sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem oraz zebranym materiałem dowodowym, nie przeprowadzanie dowodów wnioskowanych lub wskazywanych przez stronę;

b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 336 kodeksu cywilnego i art. 339 kodeksu cywilnego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności nieprawidłowe przyjęcie, że pozwala on na ustalenie, że skarżąca na dzień 31 maja 2013 r. nie była posiadaczem spornych działek, których dotyczył wniosek o przyznanie płatności;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy argumenty podane stronie jako uzasadnienie rozstrzygnięcia nie korespondowały ze stanem faktycznym sprawy, a całe postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób, który nie mógł wzbudzić zaufania obywateli do organu i podważał zasadę, że organy administracji stoją na straży praworządności.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z podstaw kasacyjnych, a podniesione w niej zarzuty zmierzają do wykazania, że WSA uznając za prawidłowe ustalenia dokonane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. dotyczące stwierdzenia, że skarżąca nie spełniała w 2013 r. warunków określonych w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, czyli nie władała faktycznie spornym gruntami, będącymi przedmiotem dopłat bezpośrednich, w sytuacji gdy ustalenia te dokonane zostały, w ocenie skarżącej, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., naruszył art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W ramach zarzutów naruszenie przepisów postępowania, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń stanu faktycznego sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem oraz zebranym materiałem dowodowym i nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych lub wskazywanym przez skarżącą.

Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miała ustawa 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, a nie powołana w skardze kasacyjnej ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ustawa o płatnościach bezpośrednich zawiera regulacje odmienne od przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zawartych w rozdziale 2 działu I. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast art. 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 tej ustawy stanowi, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w Kodeksie postępowania administracyjnego wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy, obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Należy podkreślić, że w art. 3 ust. 3 ustawy, nałożono na strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązki przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążono obowiązkami udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 154/15 opubl. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rezultacie powyższego Sąd I instancji nie mógł zarzucić organom naruszenia przepisów k.p.a., skoro przepisy te nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Natomiast wskazane wyżej regulacje modyfikują obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania - określone w przepisach k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. poprzez przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w omawianym trybie szczególnym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego następuje w ramach zasady swobodnej oceny dowodów.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że organ dopuścił się naruszenia zasady wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również do tego, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ i zaakceptowana następnie przez Sąd I instancji narusza art. 80 k.p.a. regulujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego te reguły zostały w sprawie zastosowane prawidłowo. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w sprawie należało rozstrzygnąć, czy skarżąca spełniała w 2013 r. warunki określone ustawą o płatnościach bezpośrednich, odnośnie do zadeklarowanych działek, będących przedmiotem wnioskowanej dopłaty, skoro uprawę działek ewidencyjnych o nr [...],[...],[...] przez nią wskazanych zadeklarowała również inna producentka rolna będąca ich właścicielką. Przeprowadzone przez organ kontrole administracyjne i na miejscu doprowadziły do wykrycia nieprawidłowości, które podlegały wyjaśnieniu w dalszym postępowaniu dowodowym poprzez przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków i z oświadczenia drugiej strony konfliktu krzyżowego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że skarżąca nie była posiadaczem działek wskazanych we wniosku o przyznanie płatności za 2013 r., nie spełniała wiec wymogów określonych w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, niezbędnych do uzyskania płatności. Stan faktyczny w sprawie nie został przez skarżącą skutecznie zakwestionowany kontrdowodami. Podkreślenia wymaga, że zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania wskazanych w tym odwołaniu świadków nie jest równoznaczny z wnioskiem o przeprowadzenie takiego dowodu. Skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie złożyła wyraźnego wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu, natomiast organ nie ma obowiązku domyślać się intencji strony.

Ponieważ Sąd I instancji po dokonaniu prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, prawidłowo stwierdził, że nie narusza ona prawa, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, a zatem skarga kasacyjna - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.