Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 723/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Żandarmerii Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 115 par. 13 pkt 8
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant, referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] w M. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] oraz decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] i decyzję Komendanta [...] w M. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej na rzecz K. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. oraz wnioskami z dnia [...] października 2017 r. K.S. zwrócił się do Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...]w M. o odpowiedź w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej na następujące pytania:

1. Kiedy i kto [...] D.S. (podano PESEL) (w M.) w okresie [...] sierpnia – [...] listopad 2015 roku wydano przepustkę stałą i w jakim czasie miała prawo przebywać poza terenem jednostki.

2. Kiedy i kto [...] D.S. w okresie [...] sierpień – [...] listopad 2015 roku wydawał przepustki jednorazowe i w jakim czasie miała prawo przebywać poza terenem jednostki.

3. Czy zgodnie z Książką opuszczających miejsce przebywania lub innymi dokumentami [...] D.S. opuszczała miejsce przebywania w innym celu niż przepustka stała lub jednorazowa np. urlop, podróż służbowa, delegacja, polecenie służbowe wyjazdu itp., jeśli tak to kiedy i w jakim czasie.

4. W jakiej wysokości i kiedy [...] D.S. uzyskała żołd (wynagrodzenie) lub inne środki publiczne, np. zryczałtowane koszty przejazdów, diety, itp.

5. Czy, kto oraz o jakiej treści wystawił opinię (ocenę, przydatność do służby, itp.) [...] D.S..

6. Czy [...] D.S. była nagradzana (w tym wyróżnienie niepieniężne i inne) lub była karana (w tym upomnienia ustne przełożonych), jeśli tak to kiedy i czym była nagroda lub kara.

7. Czy, i kiedy oraz w jakim okresie korzystała ze zwolnień lekarskich – [...] D.S.

8. Czy, i kiedy oraz w jakim charakterze pełniła służbę (wewnętrzną lub zewnętrzną) – [...] D.S.

9. Czy bohaterką artykułu jest prokurator [...] (obecnie [...] rez.?) D.S. (wskazano nazwisko z d.).

10. Wnoszę o przekazanie wykazu - zestawienia obecności (nieobecności) (tj. dzień i godzina wyjazdu i powrotu do jednostki) wraz z kopią dokumentów na podstawie których ten wykaz zostanie opracowany (tj. zgodnie z Książką opuszczających miejsce przebywania i innymi dokumentami w postaci np. rozkaz, delegacja, przepustka itp.) funkcjonariusza publicznego żołnierza niezawodowego podczas przeszkolenia wojskowego [...]. D.S. (W., M., D.) w okresie sierpień - listopad 2015 roku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Komendant Centrum Szkolenia [...] [...] w M. odmówił K.S. udzielenia żądanej informacji publicznej.

Komendant Główny [...] [...]po rozpatrzeniu odwołania K.S. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 roku i przekazał sprawę Komendantowi Centrum Szkolenia [...] [...] w M. do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny [...][...] wskazał, że w sytuacji gdy organ I instancji zmierzał do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powinien wezwać wnioskującego o uzupełnienie braków formalnych w postaci własnoręcznego podpisu pod wnioskami kierowanymi do Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...].

Po usunięciu braku formalnego wniosku Komendant Centrum Szkolenia [...] [...] w M. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił wnioskodawcy udzielenia informacji publicznej, ze wskazaniem, że informacje dotyczące pobytu D.S. w [...] podlegają ochronie ze względu na prywatność. Organ podał, że wymieniona pełniąc służbę niezawodową w [...]

nie była osobą pełniącą funkcje publiczne.

W odwołaniu K.S. zarzucił, że osoby, o których dane osobowe wnioskuje są osobami pełniącymi funkcję publiczną.

Komendant Główny [...] [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...]j w M. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.

Komendant Główny [...] [...]wskazał, że Komendant Centrum jest kierownikiem jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne związane chociażby z ochroną bezpieczeństwa publicznego, a także kierownikiem jednostki organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi. Z uwagi na powyższe zobowiązany był do udzielenia informacji publicznej w zakresie kierowanej przez siebie jednostki wojskowej o sprawach związanych z funkcjonowaniem tej jednostki.

Odnosząc się do definicji informacji publicznej organ wskazał, że słusznie stwierdził Komendant Centrum, że wniosek skarżącego w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie: Czy bohaterką artykułu jest prokurator [...] (obecnie [...] rez.?) D.S. (wskazano nazwisko z d.), nie zasługuje na uwzględnienie

z uwagi na to, że organ I instancji nie posiada wiedzy na ten temat. W zainteresowaniu Komendanta Centrum, ani w jego obowiązkach nie leży badanie i dochodzenie tego, czy zanonimizowane osoby w treści artykułu są lub były żołnierzami pełniącymi służbę w Centrum Szkolenia [...] [...], ani też to czy treść artykułu jest zgodna

z rzeczywistością. Odpowiedź na to pytanie leży poza zainteresowaniem organu

I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że pozostałe informacje wynikające z żądania skarżącego dotyczące: okresów i przyczyn nieobecności żołnierza podczas szkolenia związanych z pobytem na przepustkach, urlopach, podróżach służbowych, zwolnieniach; wysokości wynagrodzenia lub innych należności przysługujących żołnierzowi w związku z pełnieniem służby; wystawionych opinii służbowych; rodzajów pełnionych służb wewnętrznych i innych; liczby kar i nagród; dokumentacji związanej z opuszczaniem jednostki wojskowej; należy traktować jako informację publiczną. W/w dane i dokumenty mieszczą się w pojęciu informacji o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej, jednostki organizacyjnej dysponującej mieniem Skarbu Państwa, wydatkowaniem przez organ środków publicznych oraz danych publicznych, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy.

Organ wskazał, że ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikają

z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podał, że należało ustalić, czy osoba - żołnierz w czynnej służbie wojskowej odbywający przeszkolenie w ramach Kursu Przeszkolenia Kadry Rezerwy w Centrum Szkolenia [...] [...] w M. w charakterze słuchacza był w tamtym czasie osobą pełniąca funkcję publiczną, o której mowa w art. 5 ust. 2 zdanie drugie. Organ wskazał, że pozytywna odpowiedź na powyższe pytanie byłaby legitymacją prawną do przekazania informacji o jakie wnioskowała strona skarżąca.

[...] wskazał, że funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Organ podał, że wnioskodawca podnosił, że żołnierz w czynnej służbie wojskowej będąc funkcjonariuszem publicznym, jest na podstawie art. 115 Kodeksu karnego jednocześnie osobą pełniąca funkcję publiczną. Organ podniósł, że błędne jest wywodzenie z tej definicji faktu, iż można uzyskać informację na temat każdego żołnierza, w tym jego danych osobowych tylko z tego powodu, iż Kodeks karny zalicza każdą osobę w czynnej służbie wojskowej do kręgu osób pełniących funkcje publiczne. [...] podał, że wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Żołnierz, którego dotyczą informacje i dokumenty żądane przez stronę nie spełnia żadnej z przesłanki zawartej w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz wykładni Trybunału Konstytucyjnego. Takiej przesłanki

nie spełniają także żołnierze, którzy wyrażali zgody na urlopy i przepustki żołnierzom biorącym udział w przeszkoleniu żołnierzy rezerwy dlatego udostępnienie danych osobowych tych żołnierzy nie leżało w obowiązku Komendanta Centrum. Decyzji przełożonych żołnierza odbywającego przeszkolenie w ramach Kursu Przekwalifikowania Kadry Rezerwy, dotyczących ewentualnej zgody na urlopy lub przepustki, zgodnie z ukształtowaną definicją nie należy utożsamiać z treścią wykonywanych zadań w sferze publicznej. Zdaniem organu II instancji z pełnieniem funkcji publicznych w przypadku osoby - żołnierza w czynnej służbie wojskowej odbywającej przeszkolenie wojskowe w ramach szkolenia rezerwy można by mówić wówczas jeśli taka osoba wykonywałaby zadania wynikające z ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1483 z późn. zm.).

W przypadku żołnierza, który występuje w roli słuchacza o pełnieniu funkcji publicznej w rozumieniu ustawy mowy być nie może. W czasie przeszkolenia rezerwy w ramach Kursu Przeszkolenia Kadry Rezerwy w Centrum Szkolenia, trwającego tydzień, żołnierz nie wykonuje innych zadań jak tylko uczestniczy na zajęciach szkoleniowych, które odbywają się na terenie kompleksu wojskowego w salach wykładowych, a także, wyjątkowo na placu ćwiczeń. Taka sama sytuacja jest w przypadku żołnierzy przełożonych, którzy wyrażają zgodę na przepustki, urlopy, czy zwolnienia od zajęć. Podejmowane przez nich decyzje, w tym zakresie, w żaden sposób nie mieszczą się w realizacji nałożonych na instytucję zadań publicznych. Wyrażenie zgody na urlop lub przepustkę należy traktować jako wewnętrzne czynności organizacyjne nie mające wpływu na kierowanie tą jednostką, zatem nie mają charakteru publicznego.

[...] podniósł, że słusznie organ I instancji uznał, że udostępnienie danych osobowych osób fizycznych, w stosunku do których nie można przyjąć, iż ich personalia można zakwalifikować jako informację publiczną o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, byłoby naruszeniem prawa do prywatności. W sytuacji gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe,

a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu.

Organ odwoławczy podkreślił, że K.S. wnioskował nie o dokumenty służbowe związane z wykonywaniem zadań w Centrum Szkolenia [...] [...]w ogóle, lecz o dokumenty dotyczące konkretnej osoby - żołnierza w czynnej służbie wojskowej odbywającego przeszkolenie wojskowe rezerwy, który występował w roli słuchacza nie pełniącego funkcji publicznej w rozumieniu ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

Z uwagi na to, że dane i dokumenty, których żądał wnioskodawca dotyczyć miały żołnierzy odbywających czynną służbę wojskową, jak bezsprzecznie ustalono

nie będących osobami pełniącymi funkcję publiczną, nie podlegają upublicznieniu

w ramach dostępu do informacji publicznej.

Komendant Główny [...] [...] podkreślił, że udostępnienie danych osobowych

i związanych z osobami innych informacji, powiązanych z pełnieniem służby wojskowej, w sytuacji kiedy osoby te nie pełnią funkcji publicznych mogłoby doprowadzić do ukształtowania takiej praktyki, że osoby występujące o udzielenie informacji publicznej w zakresie żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową, uzyskiwałyby dane wszystkich żołnierzy, co mogłoby zagrażać bezpieczeństwu tych osób, a także bezpieczeństwu państwa. Dane na temat wszystkich żołnierzy, w tym i tych którzy

nie pełnią funkcji publicznej, stanowią źródło informacji, które mogą być informacją dla służb wywiadowczych i grup przestępczych, co nie leży w interesie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a dalej interesie publicznym.

Decyzja Komendanta Głównego [...] [...] z dnia [...] kwietnia

2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi (pismo nazwane zażaleniem) K.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wskazał, że u.d.i.p. dotyczy informacji publicznych wytworzonych przez funkcjonariuszy publicznych i pełniących funkcje publiczne w CS [...] [...] (w rozumieniu u.d.i.p.) przełożonych podczas szkoleniem innego funkcjonariusza publicznego i pełniącego funkcję publiczną [...] D.S. (również funkcjonariusza publicznego w rozumieniu u.d.i.p.), a więc wniosek nie dotyczy dokumentów wytworzonych bezpośrednio przez szkoloną [...] D.S., tylko przez innych funkcjonariuszy publicznych z CS [...] [...] jej przełożonych.

Skarżący wskazał, że ochronie ze względu na prywatność pchor. D.S. mogą np. podlegać dane w zakresie, o której (dzień i godzina) faktycznie opuściła miejsce skoszarowania (np. z uwagi na przepustkę) chociaż wg. wnioskującego te dane również powinny zostać przekazane. Jednak nie będą podlegały ochronie np. z uwagi na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. informacje ze względu na prywatność w zakresie, czy przełożony wyraził zgodę i w i jakim zakresie czasowym (czasookres dni i godzin) na opuszczenie tych koszar przez szkoloną. Podniósł, że wnioskowane informacje w zakresie imienia

i nazwiska innych żołnierzy z wnioskowanych dokumentów, bez podawania innych danych osobowych tych żołnierzy np. w postaci: daty urodzenia, nr pesel, miejsca zamieszkania itp. nie naraża ich na niebezpieczeństwo, nie naraża całej służby wojskowej lub wręcz bezpieczeństwa państwa. Dodał, że na stronach internetowych dane żołnierzy (np. prokuratorów i sędziów z wnioskowanego przeszkolenia) i innych funkcjonariuszy publicznych są publicznie dostępne w zakresie imienia i nazwiska oraz innych danych drażliwych, oraz funkcjonują od dawna w przestrzeni publicznej.

Komendant Główny [...] [...], reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podał,

że żadna z osób, o których dane wnioskuje strona w czasie służby w Centrum Szkolenia [...] [...] w M. nie wykonywała czynności związanych z pełnieniem funkcji prokuratora albo sędziego, tak jak żadna z tych osób nie była zobowiązana do publikowania swojego oświadczenia majątkowego w związku z faktem służby w ww. ośrodku szkolenia [...] [...]j. Skarżący w skardze nawiązuje do swojego wniosku tylko w zakresie imienia i nazwiska osoby, nie odnosząc się do innych danych o które wnioskował, a które zdaniem organu II instancji

są powiązane z danymi osobowymi także nie powinny być udostępnione.

Skarżący w piśmie z dnia 28 maja 2018 r., wskazał, że z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 wynika, że "wniosek o informacje udip, poza informacjami z książki opuszczenia koszar (dokument wewnętrzny) jest zasadny i powinien być rozpatrzony". Wskazał też, że organ nie może powoływać się na ochronę danych osobowych oraz ochronę prywatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie Sądu organy dokonały w tej sprawie błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 tej ustawy, co doprowadziło do ich niewłaściwego zastosowania. Uchybienie niniejsze w postaci naruszenia prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu informacje żądane przez wnioskodawcę od Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...]w M. nie stanowią informacji o sprawie publicznej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Tryb udzielania informacji, o których mowa w m.in. ust. 1 określają ustawy, w tym u.d.i.p. Ustawa ta służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych

i innych rozstrzygnięć (lit.a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej

i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Sprawą publiczną jest sprawa mająca znaczenie dla większej ilości osób i grup obywateli oraz dla funkcjonowania organów państwa (v. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 918/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, gdy mowa o podmiotowym prawie do uzyskiwania informacji (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) należy przez nie rozumieć prawo do informacji m.in. o statusie prawnym podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., organach

i osobach sprawujących funkcje, ich kompetencjach, majątku publicznym, stanowiskach zajętych w sprawach publicznych, treści decyzji administracyjnych, czy innych rozstrzygnięć. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).

W sprawie niniejszej tymczasem nie chodzi o uzyskanie informacji o sprawie publicznej. Wnioskodawca nie wystąpił o informacje o zasadach i trybie funkcjonowania podmiotu zobowiązanego, o osobach sprawujących w Centrum Szkolenia [...] [...] w M. funkcje, o ich kompetencjach, czy o majątku publicznym, jakim ten podmiot dysponuje i sposobie wydatkowania tych środków publicznych, ale o informacje o osobie (konkretnej osobie – D.S.), która, jak we wniosku podał K.S., przebywała w podanym przez skarżącego okresie na szkoleniu w Centrum Szkolenia [...][...] w M.

W sprawie nie jest kwestionowane, że osoba pełniąca czynną służbę wojskową jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 8 Kodeksu karnego. To, że osoba wymieniona we wniosku skarżącego jest funkcjonariuszem publicznym

w rozumieniu powołanego wyżej przepisu nie oznacza jednakże, że każda informacja dotycząca tego funkcjonariusza publicznego, jak i innych funkcjonariuszy, o których mowa we wniosku, jest informacją o sprawie publicznej.

Z decyzji organu wynika, że osoba, o której skarżący chciał pozyskać wymienione we wniosku informacje brała udział w roli słuchacza w przeszkoleniu rezerwy w ramach Kursu Przeszkolenia Kadry Rezerwy w Centrum Szkolenia trwającego tydzień. Organ podał, że żołnierz nie wykonywał innych zadań, jak tylko uczestniczył w zajęciach szkoleniowych, które odbywały się na terenie kompleksu wojskowego w salach wykładowych, a także wyjątkowo na placu ćwiczeń.

W ocenie Sądu kwestie dotyczące przebiegu szkolenia konkretnej osoby –

w kontekście treści pytań wnioskodawcy zawartych we wniosku – nie są informacjami

o działalności organu. Jeśli zaś chodzi o funkcjonariusza publicznego, to informacją publiczną jest to, czy funkcjonariusz publiczny był uczestnikiem danego szkolenia,

w jakim okresie i miejscu szkolenie to się odbywało (skarżący wiedzę w tym zakresie, jak wynika z treści wniosku posiadał i pytań w tym przedmiocie nie formułował). Informacją publiczną będzie też informacja o środkach finansowych wydatkowanych na szkolenie funkcjonariusza, czy funkcjonariuszy publicznych (chodzi o kwotę wydatkowaną ze środków publicznych na cel szkoleniowy). Powyższe także nie było przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy we wniosku skierowanym do Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...] w M.

Zdaniem Sądu, kwestia wejść i wyjść D.S. - uczestnika szkolenia będącego funkcjonariuszem publicznym ze szkolenia, kwestia udzielanych w tym zakresie przepustek i osób (funkcjonariuszy) ich udzielających, kontrola opuszczania przez uczestnika szkolenia miejsca przebywania, wyjazdów w trakcie szkolenia, przebiegu samego szkolenia, korzystania ze zwolnień lekarskich przez uczestnika szkolenia na szkoleniu, czy zestawienie obecności, nieobecności i dokumenty dotyczące tego zestawienia, stanowią informacje o osobie, konkretnej osobie,

tj. D.S. Żądane przez wnioskodawcę informacje nie mieszczą się w pojęciu informacji o sprawie publicznej. Organ wyraźnie wskazał, że osoba, o której informacje chciał pozyskać wnioskodawca była słuchaczem w ramach Kursu Przeszkolenia Kadry Rezerwy, zatem nie kształtowała w tym czasie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Żądane przez K.S. informacje nie mają związku z kształtowaniem spraw publicznych, nie przesądzają o kierunku działania organu. Dotyczą kwestii

i dokumentów wewnętrznych, nie odnoszących się do publicznej sfery działania.

Okoliczność powołania się przez skarżącego na pogląd zaprezentowany przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 marca 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie nie zmienia.

Żądania wniosku, tak ujęte jak we wniosku (wnioskach) skarżącego do Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...] w M.

nie dotyczą informacji o działalności funkcjonariusza, czy funkcjonariuszy publicznych w aspekcie sprawowania funkcji publicznej (kształtowania spraw publicznych), jak również samego organu. Nie stanowią zatem informacji o sprawie publicznej. Żadna z kwestii poruszonych we wniosku (wnioskach) K.S. nie jest stanowiskiem w sprawie publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.d.i.p. Żądanie wnioskodawcy, co wynika ze skargi ma nadto cel osobisty. Skarżący wskazał na potrzebę dokonania ustaleń we wnioskowanym przez niego zakresie na gruncie u.d.i.p., "aby Sąd w Gdańsku mógł wyrokować na podstawie rzetelnego materiału dowodowego". Ta okoliczność tylko dodatkowo potwierdza brak możliwości przypisania żądanym informacjom charakteru sprawy publicznej, do której dostęp miałby przysługiwać "każdemu".

Pamiętać należy przy tym, o czym była już mowa wyżej, że zakres prawa do informacji został określony w Konstytucji RP przez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie prawa do uzyskiwania informacji z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności.

Przez tę działalność należy rozumieć aktywność ukierunkowaną na wypełnienie określonego celu, a nie jakąkolwiek aktywność. Prawo do informacji obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnienie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (v. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Błędnie zatem na gruncie tej sprawy – biorąc pod uwagę treść żądań wnioskodawcy – organy przyjęły, że odpowiedzi na pytania postawione przez K.S. stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na wniosek (wnioski) K.S. organ powinien był poinformować pismem, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej

i nie podlegają udostępnieniu na gruncie u.d.i.p.

Z uwagi na naruszenie przez organ I i II instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. poprzez błędną ich wykładnię, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...]w M. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] oraz decyzję Komendanta Głównego [...] [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] i decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...] [...]

w M. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Zgodnie bowiem

z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia

prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 200 zł.