Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 790/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.4 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących E. S. i M. S. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 listopada 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3 i 4 pkt 2 i 9 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 55 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) – dalej jako: "ustawa", rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) – dalej jako "rozporządzenie", a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku E. K. – M., ustalił warunki zabudowy działki nr [..], obręb [..], przy ul. M. w G., oznaczonej literami A, B, C, D-A na załączniku graficznym do decyzji, dla inwestycji polegającej na "rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z budynkiem istniejącym", określając, że planowana zabudowa stanowić będzie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (ozn. graf. MN).

W decyzji organ zawarł ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując, że należy zachować: linie zabudowy - obowiązującą - 5 m od granicy działki z ul. M., z uwagi na szerokość działki dopuścić można uskoki w elewacji frontowej budynków w celu urozmaicenia bryły budynku, oraz nieprzekraczalną - od ul. W. - 6m od krawędzi jezdni; wskaźnik powierzchni zabudowy - max 0,25; szerokość elewacji frontowej - max 23 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wnioskowanego budynku - max 7,5 m (od poziomu terenu przy wejściu do budynku); geometrię dachu - dach płaski.

W zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej organ stwierdził, że budynek przy ul. M. figuruje w ewidencji zabytków niewpisanych do rejestru pod nr [..].

Organ określił także - powołując się na opinię Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 27 lipca 2016 r., nr [..] - warunki dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, wskazując, że: (-) w zakresie komunikacji obsługa komunikacyjna odbywać się ma od ul. M., budowa lub przebudowa zjazdu wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, a projekt zjazdu, wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), wymaga uzgodnienia z Zarządem Dróg i Zieleni; (-) w zakresie miejsc postojowych na terenie stanowiącym własność inwestora należy przewidzieć miejsca postojowe kierując się wytycznymi dla funkcji mieszkaniowej

- 1,5 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny; (-) w zakresie sposobu zagospodarowania wód opadowych - odprowadzenie wód deszczowych, na warunkach Zarządu Dróg i Zieleni - opinia z dnia 27 lipca 2016 r., nr [..]; wody opadowe i roztopowe należy w maksymalnym stopniu zagospodarować na terenie inwestora, sposób zagospodarowania wód opadowych nie może powodować zalewania działek sąsiednich, w tym pasa drogowego ul. M. i W.; w przypadku braku możliwości zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na terenie inwestora o warunki techniczne odprowadzenia ich do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej należy wystąpić z wnioskiem do Zarządu Dróg i Zieleni; (-) w zakresie infrastruktury technicznej - na bazie istniejących przyłączy.

Ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich organ określił wskazując, że obiekt budowlany powinien być zaprojektowany z uwzględnieniem ochrony przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby.

Wśród wymaganych uzgodnień organ wskazał obowiązek uzyskania uzgodnienia od Zarządu Dróg i Zieleni - w przypadku budowy lub przebudowy zjazdu z drogi publicznej oraz Miejskiego Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w celu ustalenia dopuszczalnych parametrów nowej zabudowy wyznaczono wokół wnioskowanej działki obszar analizowany, odmierzając trzykrotną szerokość jej frontu, lecz nie mniej niż 50 m. Po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, a także warunków i zasad jego zagospodarowania ustalono, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących wnioskowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Do wyznaczenia parametrów wnioskowanej zabudowy przyjęto następujące kryteria wynikające z rozporządzenia:

- dla obowiązującej linii zabudowy - § 4 ust. 1 rozporządzenia - przyjęto przedłużenie linii zabudowy budynków sąsiadujących;

- dla wskaźnika powierzchni nowej zabudowy - zgodnie z § 5 ust. 1 - przyjęto średni wskaźnik występujący na działkach sąsiednich;

- dla szerokości elewacji frontowej - zgodnie z § 6 ust. 2 - przyjęto, jako maksymalną, szerokość elewacji sąsiedniego budynku w zabudowie bliźniaczej;

- dla wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - § 7 ust. 1 - przyjęto wysokość budynku istniejącego na tej samej działce;

- dla geometrii dachu - § 8 - przyjęto występującą na budynkach sąsiednich formę zadaszenia – dach płaski.

Organ ustalił nadto, że teren ma dostęp do drogi publicznej - ul. M.i ul. W., istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 i 9 ustawy decyzję wydano po uzgodnieniu z Konserwatorem Zabytków, który nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, oraz z zarządcą drogi.

Odnosząc się do wniesionych w toku postępowania przez E.S. i M. S. zastrzeżeń organ wyjaśnił, że adres wnioskowanej nieruchomości został skorygowany w decyzji. Organ stwierdził też, że strony nie podały żadnej normy prawnej, która powodowałaby naruszenie interesu osób trzecich przez planowaną inwestycję. Twierdzenie, że inwestycja nie spełnia art. 61 ust. 1 ustawy nie jest zasadne. Parametry nowej zabudowy ustalono w oparciu o gabaryty (w tym wysokość i szerokość) budynków sąsiadujących z wnioskowaną działką. Analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonano zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia. Z analizy tej jednoznacznie wynika, że przy ul. M. istnieją budynki w zabudowie bliźniaczej (nr [..] i [..]-[..] oraz [..] i [..]), a szerokość elewacji frontowej jednego z nich, najbliżej sąsiadującego, przy ul. M. [..] i [..], wynosi 23 m. Szerokość ta, jako maksymalna, przyjęta została w ustaleniach decyzji. Organ wyjaśnił nadto, że uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla terenu objętego ochroną konserwatorską dokonano się zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy, to znaczy poprzez przesłanie projektu decyzji, co dokonano pismem z dnia 22 września 2016 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r., E. S. i M. S. zarzucili jej naruszenie:

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1

w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy polegające na nieuzasadnionym ustaleniu zaskarżoną decyzją warunków zabudowy, w sytuacji w której: w treści wniosku inwestor jako działkę, dla której wnosi o ustalenie warunków zabudowy, wskazał działkę zlokalizowaną przy ul. W., podczas gdy zaskarżona decyzja odnosi się do działki zlokalizowanej przy ul. M.; postępowanie z wniosku inwestora toczyło się w stosunku do działki położonej przy ul. W. - co oznacza wydanie przez organ decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wobec innej działki niż wobec tej co do której toczyło się postępowanie, a także nieuprawnione przekroczenie przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy granic wniosku inwestora;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1

w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez: przeprowadzenie przez organ analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania ternu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, w oparciu o niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym dane, a także ustalenie przez organ dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej w szerokości znacznie przekraczającej maksymalną dopuszczalną w okolicznościach danej sprawy;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1

w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne ustalenie przez organ, że teren objęty analizą obszar posiada infrastrukturę techniczną wystarczającą dla zabezpieczenia planowanej inwestycji;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1

w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) - dalej jako: "ustawa – Prawo ochrony środowiska", poprzez bezpodstawne ustalenie przez organ. że w zakresie ochrony środowiska nie należy formułować żadnych zastrzeżeń co do ustalonych warunków zabudowy;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia odwołujących się o zwróceniu się do wojewódzkiego konserwatora zabytków celem uzgodnienia treści decyzji w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 ze zm.) – dalej jako "ustawa o ochronie zabytków", oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym ustaleniu zaskarżoną decyzją warunków zabudowy w sytuacji, w której organ postępowania zwrócił się do wojewódzkiego konserwatora zabytków celem uzgodnienia treści decyzji w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków w stosunku do działki położonej przy ul. W. (wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..]) - skutkiem czego, w stosunku do działki położonej przy ul. M. w G.(wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..]) organ nie dokonał wymaganego przepisem art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a nadto - niezależnie od powyższego, w każdym wypadku wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w treści odwołania dowodów (na wskazane w treści odwołania okoliczności),

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 25 września 2017 r., nr SKO [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy oraz § 3, § 4 i § 9 rozporządzenia, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy - podkreślając, że w świetle § 3 rozporządzenia pojęcie "nowej zabudowy" oznacza nową, tj. planowaną zabudowę,– wyjaśnił, że w obszarze analizowanym wyznacza się dla nowej inwestycji takie parametry jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy działki nr [..] obręb [..], przy ul. M. w G., dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dwa lokale mieszkalne oraz budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z budynkiem istniejącym. We wniosku podano, że powierzchnia zabudowy wynosić będzie 250 m2, powierzchnia użytkowa 500 m2, 2 kondygnacje + piwnica. Nadto we wniosku podano, że projekt uzgodniono z Miejskim Konserwatorem Zabytków. W zakresie przewidywanej infrastruktury podano: zapotrzebowanie na wodę – 3 m3/d, zapotrzebowanie na energię elektryczną - 35kW, odprowadzanie ścieków - 3 m3/d, zapotrzebowanie na gaz sieciowy.

Jak stwierdził organ odwoławczy, w toku postępowania opracowana została przez osobę uprawnioną analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji. Projekt decyzji przedstawiono do uzgodnienia Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków. Pismem z dnia 22 września 2016 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Kolegium stwierdziło przy tym, że w obu zawiadomieniach (z dnia 14 lipca 2016 r. i z dnia 22 września 2016 r. organ pierwszej instancji prawidłowo podał oznaczenie działki objętej wnioskiem, natomiast błędnie podał adres działki, tj. ul. W., zamiast ul. M.).

Organ odwoławczy podał, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej w niniejszej sprawie wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (działki objętej wnioskiem od strony ul. M.), co potwierdza załącznik graficzny do decyzji. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna - (wolnostojące budynki mieszkalne, budynki w zabudowie bliźniaczej, o liczbie dwóch lub trzech kondygnacji), zabudowa mieszkalna wielorodzinna. Planowane zamierzenie jest dopuszczalne na zasadzie kontynuacji funkcji mieszkaniowej - jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej - w obszarze analizowanym.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonej decyzji wyznaczono obowiązującą linię zabudowy - 5 m od granicy działki z ul. M. Wskazując na treść § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wyjaśnił, że z analizy urbanistycznej wynika, iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki dla całego obszaru analizowanego wynosi 0,25 i tak ustalono w decyzji - max. 0,25. Wskazując na treść

§ 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że z analizy urbanistycznej wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej budynków przy ul. M. wynosi 14,3 m, jednak - z uwagi na dużą szerokość frontu działki objętej wnioskiem (42 m) - można dopuścić ustalenie szerokości elewacji frontowej na 23 m, w nawiązaniu do budynków sąsiednich w zabudowie bliźniaczej. W ocenie Kolegium, podane w analizie urbanistycznej uzasadnienie dla przyjętej wielkości parametru, o którym mowa w § 6 rozporządzenia, jest wystarczające. Podkreślając fakt, że przepisy rozporządzenia mają na celu ustalenie warunków dla nowej zabudowy w sposób, który będzie służyć zachowaniu ładu przestrzennego, Kolegium uznało, że ustalenie tego parametru na 23 m nie zaburza ładu przestrzennego. Organ zaznaczył przy tym, że działka objęta wnioskiem jest działką narożną (róg ulic M. i W.). Front działki ustalono zgodnie z wnioskiem strony od ul. M. To szczególne położenie działki nr [..] jako działki narożnej, jej wielkość i kształt, uzasadniają przyjęcie ww. parametru na poziomie 23 m.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że w zaskarżonej decyzji podano w punkcie 3c, iż "średnia szerokość elewacji frontowej budynków wzdłuż ul. M. - max 23 m", co zostało sprostowane ostatecznym postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2017 r., poprzez wpisanie treści: "szerokość elewacji frontowej - max 23 m".

Organ odwoławczy - wskazując na treść § 7 ust. 1-4 rozporządzenia, stwierdził, że z analizy wynika, iż w obszarze analizowanym występują budynki dwu- i trzykondygnacyjne. Kierując się zaś treścią § 8 rozporządzenia wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w obszarze analizowanym występują dachy strome, a także płaskie, zaś w decyzji przyjęto - dach płaski, bowiem zgodnie z analizą należy zachować geometrię dachu.

Kolegium uznało odwołanie stron za nieuzasadnione wyjaśniając w tym zakresie, że warunki zabudowy ustalono na podstawie rzetelnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Organ nie uwzględnił zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W szczególności za niezasadny uznał zarzut błędnego ustalenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla innego terenu niż podany we wniosku (tj. działki nr [..] obręb [..] przy ul. M. w G.). Działka objęta wnioskiem była prawidłowo określona (nr działki, obręb) w pismach organu, analizie urbanistycznej i wreszcie samej decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Podanie błędnego adresu nieruchomości w zawiadomieniach nie spowodowało wprowadzenia w błąd stron postępowania co do terenu rzeczywiście objętego wnioskiem, co pośrednio potwierdza pismo skarżących z dnia 10 października 2016 r. Wbrew przekonaniu skarżących, obszar analizowany wyznaczono prawidłowo i na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę stanu faktycznego funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wyżej wskazano przepisy rozporządzenia mają na celu ustalenie warunków dla nowej zabudowy w sposób, który będzie służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Cel ten został osiągnięty w niniejszej sprawie. Ustalenie poszczególnych parametrów planowanej zabudowy nie zaburzy ładu przestrzennego. Działka objęta wnioskiem jest działką narożną (róg ulic M. i W.), stanowiącą część terenu ograniczonego ulicami W., M. i A.

Wskazując na powyższe uwagi Kolegium stwierdziło, że niezasadny jest zarzut ustalenia warunków zabudowy dla innego obszaru niż objęty wnioskiem inwestora, czy też przekroczenie granic wniosku strony. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżących, że inwestor podał we wniosku adres nieruchomości - ul. W., bowiem wniosek znajdujący się w aktach sprawy podaje adres nieruchomości

- ul. M.

Nadto za niezasadny uznał organ odwoławczy zarzut braku uzgodnień. Jak stwierdziło Kolegium ,organ pierwszej instancji skierował projekt decyzji do uzgodnienia Miejskiego Konserwatora Zabytków. który był organem właściwym do uzgodnienia w zakresie ochrony zabytków. Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wbrew twierdzeniom skarżących nie doszło do naruszenia podanych w odwołaniu przepisów prawa. Kolegium wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy nie zależy od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji i spełnienia określonych ww. przepisami przesłanek ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, organ administracji publicznej jest zobowiązany do ustalenia warunków zabudowy.

W skardze na powyższą decyzję E. S. i M. S. wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1

w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, polegające na nieuzasadnionym ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której:

a. w treści wniosku inwestor jako działkę, dla której wnosi o ustalenie warunków zabudowy wskazał działkę zlokalizowaną przy ul. M., podczas gdy organ prowadził postępowanie w stosunku do działki zlokalizowanej przy ul. W.;

b. postępowanie z wniosku inwestora toczyło się w stosunku do działki położonej przy ul. W. - co oznacza wydanie przez organ decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wobec innej działki niż wobec tej co do której toczyło się postępowanie;

c. postępowanie z wniosku inwestora toczyło się w stosunku do działki położonej przy ul. W. - co oznacza nieuprawnione przekroczenie przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy granic wniosku inwestora;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1

w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 w zw. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, polegające na nieuzasadnionym ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której organy postępowania zaniechały podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza zaniechały zebrania całego materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia celu postępowania, które to naruszenie doprowadziło do poczynienia ustaleń niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym, co w konsekwencji skutkowało:

a. przeprowadzeniem przez organy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, w oparciu o dane niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym;

b. ustaleniem przez organy dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej w szerokości znacznie przekraczającej maksymalną dopuszczalną w okolicznościach danej sprawy;

c. bezpodstawnym ustaleniem przez organy, że teren objęty analizą obszaru posiada infrastrukturę techniczną wystarczającą dla zabezpieczenia planowanej inwestycji;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 56 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym ustaleniu zaskarżoną decyzją warunków zabudowy w sytuacji, w której:

a. organ postępowania nie zawiadomił odwołujących się o zwróceniu się do wojewódzkiego konserwatora zabytków celem uzgodnienia treści decyzji w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

b. organ postępowania zwrócił się do wojewódzkiego konserwatora zabytków celem uzgodnienia treści decyzji w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, jedynie w stosunku do działki położonej przy ul. W. (wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..]), wskutek czego w stosunku do działki położonej przy ul. M. w G. (wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..]) organ nie dokonał wymaganego przepisem art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków;

- art. 78 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przez organ wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżących w odwołaniu, które miały na celu wykazanie okoliczności o kluczowym znaczeniu dla niniejszego postępowania, a w szczególności:

a. faktu, że niniejsze postępowanie w rzeczywistości toczyło się w stosunku do działki przy ul. W.,

b. numeru, pod jakim działka położona przy ul. M. wpisana jest do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta, a w konsekwencji faktu, że ta działka nie została w rzeczywistości objęta uzgodnieniem z wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c. faktu, że w sąsiedztwie działki przy ul. M. znajduje się Grupowy Pomnik Przyrody;

- art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 54 pkt 2 w zw. z art. 56

w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym ustaleniu zaskarżoną decyzją warunków zabudowy działki (wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..]) w sytuacji, w której organ postępowania zaniechał zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zaniechał podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, jak również zaniechał uwzględnienia zastrzeżeń formułowanych w toku postępowania przez skarżących - które to naruszenie doprowadziło organ do poczynienia ustaleń niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym;

- art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak rzeczywistego i pełnego uzasadnienia decyzji umożliwiającego zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, oraz zaniechanie rozpatrzenia wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, a w szczególności zarzutu błędnego uznania, iż nie należy formułować żadnych zastrzeżeń co do ustalonych warunków zabudowy w zakresie ochrony środowiska w myśl art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy należało go zastosować, gdyż uwzględniając całokształt przedstawionych okoliczności rozstrzygnięcie organu powinno polegać na uchyleniu decyzji i orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.).

Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Z art. 135 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, brak było w czasie wydawania kwestionowanych decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) - dalej jako "u.p.z.p.", ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., planowana inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wyżej wymieniony przepis stanowi bowiem, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja, polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z budynkiem istniejącym, wymagała zatem ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 września 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2016 r., którą ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunki mają charakter obligatoryjny i łączny. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest zatem jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, LEX nr 322451).

Z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika zaś, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak i służącym do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie taką analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzono.

Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Chodzi zatem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Tak określona kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powyższa regulacja ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 946/04, LEX nr 214349, oraz komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) – dalej jako "rozporządzenie", określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym wymagania dotyczące ustalania m.in. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W rozporządzeniu wskazano, że przez cechy zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu

(§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. wskazywanego wyżej rozporządzenia. Z ustępu drugiego cytowanego paragrafu wynika natomiast, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

W przepisach zawartych w §§ 4 - 8 rozporządzenia określono wymagania dotyczące obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1); w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2); jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3); dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).

Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1); dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2).

W myśl § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (ust. 1); dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2).

Z przepisów § 7 rozporządzenia wynika zaś, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1); wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2); jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3); dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność, że cechy i parametry podlegające ustaleniu w decyzji o warunkach zabudowy muszą w sposób niebudzący wątpliwości dotyczyć nowej zabudowy, a zatem odnosić się do planowanego przez inwestora rodzaju inwestycji. W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja polegać na rozbudowie istniejącego na działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dodatkową część budynku, która będzie powodować zwiększenie powierzchni zabudowy działki, oraz na budowie nowego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z budynkiem obecnie istniejącym. Przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem projekt rozbudowy domu jednorodzinnego, sporządzony w lutym 2016 r., ukazuje planowany zakres inwestycji. Niewątpliwie zatem wskaźniki zabudowy określone w decyzji powinny odnosić się do całego kompleksu budynków planowanego do realizacji w oparciu o wnioskowane warunki zabudowy. Tymczasem z decyzji organu pierwszej instancji wydanej w niniejszej sprawie, jak również ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy urbanistycznej, nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, czy każdy z przyjętych wskaźników zabudowy dotyczy całego planowanego kompleksu budynków, czy też może planowanego do realizacji budynku bliźniaczego z istniejącym budynkiem. Wątpliwości te wynikają m.in. ze wskazania w osnowie decyzji organu pierwszej instancji wskaźnika powierzchni zabudowy bez wskazania, czy dotyczy on zabudowy nowej, czy istniejącej, przy jednoczesnym wskazaniu w uzasadnieniu decyzji wskaźnika powierzchni nowej zabudowy. Z kolei w analizie urbanistycznej parametr ten ujęto jako średni wskaźnik powierzchni zabudowy - z jednoczesnym wyjaśnieniem, że parametry nowej zabudowy kształtować należy w oparciu o charakter architektoniczny budynku istniejącego.

Również określenie szerokości elewacji frontowej budzi analogiczne wątpliwości. W osnowie decyzji organu pierwszej instancji określono ten parametr jako szerokość elewacji frontowej, zaś w uzasadnieniu decyzji jako maksymalną szerokość elewacji sąsiadującego budynku w zabudowie bliźniaczej. W analizie urbanistycznej z kolei szerokość elewacji frontowej dla planowanej inwestycji powiązano z budynkami sąsiednimi, w zabudowie bliźniaczej przy ul. M. [..] i [..]. Nie jest zatem jednoznaczne, czy zdaniem organu znaczenie dla wyznaczenia szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy ma szerokość elewacji całego kompleksu zabudowy przy ul. M. [..] i [..], czy też tworzących go budynków bliźniaczych, a nadto, czy tak ustalony parametr należy stosować dla planowanej zabudowy w zakresie całego kompleksu zabudowy mającego powstać po realizacji inwestycji, czy też jedynie dla tej jego części związanej z budową budynku bliźniaczego z budynkiem istniejącym.

Z kolei określenie w osnowie decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w odniesieniu do wnioskowanego budynku sugeruje, że podana wartość dotyczy budynku w zabudowie bliźniaczej z istniejącym budynkiem. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono bowiem, że parametr ten odpowiada wysokości budynku już istniejącego. W tożsamy sposób parametr ten został ustalony w analizie urbanistycznej. Taki sposób ustalenia i rozstrzygnięcia nie pozwala jednak na jednoznaczne stwierdzenie, jaką wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej autor analizy, jak również organ pierwszej instancji przewidział dla części budynku istniejącego, o którą inwestor planuje budynek ten rozbudować, a w tym zakresie ustalenia decyzji również powinny być precyzyjne.

Planowana inwestycja, z uwagi na swą złożoność, wymaga ustalenia warunków zabudowy w sposób precyzyjny, z uwzględnieniem zabudowy istniejącej oraz zabudowy planowanej do realizacji. W decyzji, zarówno w jej osnowie jak i uzasadnieniu, musi być zawarte rozstrzygnięcie i jego wyjaśnienie, w którym w sposób jednoznaczny i wykluczający jakiekolwiek wątpliwości, organ wskaże, jakiej zabudowy dotyczą ustalone warunki zabudowy. Takie same wymagania dotyczą sposobu sporządzenia oraz treści analizy urbanistycznej, która również powinna w sposób jednoznaczny określać, jakiej zabudowy dotyczy. Tego rodzaju ustalenia zabrakło w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w sporządzonej na zlecenie organu analizie urbanistycznej. Organ pierwszej instancji - akceptując tak sporządzoną analizę i przyjmując ją jako podstawę faktyczną wydanej decyzji, uchybił obowiązkowi dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy wynikającego z art. 7 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej unormowań ustawowych oraz zawartych w rozporządzeniu wykonawczym wynika, że cechy zabudowy i zagospodarowania terenu dla nowej zabudowy muszą wynikać ze sporządzonej prawidłowo w danej sprawie analizy urbanistycznej. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że zgodnie z ww. przepisami organ nie może w decyzji o warunkach zabudowy ustalić innych wskaźników, czy też parametrów niż takie jak określono w wynikach analizy. Decyzja organu pierwszej instancji, jak również analiza urbanistyczna, na której decyzja ta została oparta, nie spełniają powyższych wymogów.

Należy także dodać, że parametry nowej zabudowy powinny być przyjęte zarówno w analizie urbanistycznej, jak i w decyzji o warunkach zabudowy poprzez wskazanie dokładnych, konkretnych wartości. Określenie konkretnych wymagań w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji służy zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz (zob. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 1485/05, LEX nr 214359). Dlatego też wskaźniki nowej zabudowy, określane w decyzjach o warunkach zabudowy, muszą mieć konkretną wielkość (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 585/11, LEX nr 965372) a organy administracji publicznej nie mają swobody przy ustalaniu poszczególnych parametrów dla inwestycji, ich określenie winno nastąpić w sposób stanowczy i konkretny, w tym poprzez podanie ich w wartościach liczbowych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 946/04, Lex Omega nr 214349). Z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nie wynika również możliwość określenia wskaźników, czy wielkości poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru, albo poprzez odwołanie się do innych, nieskonkretyzowanych wielkości, jak np. "istniejąca wysokość", "obecna szerokość", względnie wprowadzanie - budzącego wątpliwości, niedookreślonego pojęcia "około". Pozostawienie inwestorowi zbyt dużej dowolności i swobody może bowiem prowadzić do zaburzenia ładu przestrzennego, np. przez realizację obiektów zbyt niskich w stosunku do otoczenia, gdy określono tylko ich maksymalną wysokość. Dlatego w orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie zgodnie wskazuje się, że przepisy §§ 4 - 8 rozporządzenia nie dają podstaw do określania w części pisemnej analizy, a co za tym idzie - także w decyzji o warunkach zabudowy, poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, niekonkretny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 679/10, LEX nr 1081838; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt

IV SA/Wa 1601/06, LEX nr 424613; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 800/07, LEX nr 512279).

W sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono m.in.:

- obowiązująca linia zabudowy – 5 m od granicy działki z ul. M., na przedłużeniu linii zabudowy budynków przy ul. M.; z uwagi na położenie działki u zbiegu dwóch ulic, ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. W.

– 6 m od krawędzi jezdni;

- średni wskaźnik powierzchni zabudowy - 0,25;

- średnia szerokość elewacji frontowej – do max 23 m;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wnioskowanego budynku wynosi 7,5 m (od poziomu terenu przy wejściu do budynku); wysokość części planowanej nie może przekraczać wysokości istniejącego budynku;

Prezydent Miasta w decyzji z dnia 21 listopada 2016 r. ustalił zaś:

- linię zabudowy dopuszczając uskoki w elewacji frontowej oraz motywując to ustalenie szerokością działki i urozmaiceniem bryły budynku;

- wielkość powierzchni zabudowy – max 0,25;

- szerokość elewacji frontowej – max 23 m;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wnioskowanego budynku – max 7,5 m (od poziomu terenu przy wejściu do budynku).

Organ pierwszej instancji ustalił zatem w swojej decyzji w sposób niewynikający z analizy urbanistycznej, a nadto w sposób niedokładny i niekonkretny, wskaźniki i parametry nowej zabudowy dotyczące najważniejszych cech planowanej inwestycji, tj. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości budynku. Do tego w części przyjął inne parametry niż ustalone w analizie urbanistycznej, w której niektóre wartości były ustalone precyzyjnie, a nie poprzez określenie ich maksymalnego parametru (vide wskaźnik powierzchni zabudowy). Nadto zaakceptował określenie w analizie w sposób niekonkretny wskaźnika szerokości elewacji frontowej, tj. "do max 23 m", podobnie jak wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wnioskowanego budynku, i tak nieprecyzyjne ustalenia powtórzył do decyzji. W decyzji określając też nieprawidłowo wielkość powierzchni zabudowy jedynie na "max 0,25". Ustalając niedokładne i niekonkretne wskaźniki i parametry nowej zabudowy organ pierwszej instancji naruszył w sposób istotny art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia.

Z kolei w odniesieniu do parametru linii zabudowy organ pierwszej instancji określił go niezgodnie z wynikami analizy urbanistycznej oraz z naruszeniem § 4 rozporządzenia. W analizie wyznaczono linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy budynków przy ul. M. [..] i [..]. Autor analizy nie stwierdził uskoku w przebiegu linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nawet zaś gdyby taki przebieg linii zabudowy stwierdził, to uzasadniałoby to jedynie wyznaczenie linii nowej zabudowy zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie - jak określił to organ pierwszej instancji - poprzez dopuszczenie uskoków w elewacji frontowej budynków dla urozmaicenia ich bryły. Autor analizy urbanistycznej nie dopuścił innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, stąd brak było podstaw, aby dopuścić rozwiązanie przyjęte przez organ pierwszej instancji. Dodać należy, że odmiennie niż w osnowie swej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił sposób ustalenia linii zabudowy w jej uzasadnieniu. Przyjął bowiem, że linia zabudowy ma być przedłużeniem linii zabudowy budynków sąsiadujących, nie wyjaśnił przy tym, z jakich przyczyn dopuścił uskoki w elewacji frontowej budynku. Wskazanie w osnowie decyzji takich okoliczności jak szerokość działki oraz urozmaicenie bryły budynku nie stanowi uzasadnienia dla odmiennego niż w analizie określenie tego parametru zabudowy, skoro nie wynika to z analizy.

Sąd uznał zatem, że niektóre z zaakceptowanych przez Kolegium warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonych w decyzji organu pierwszej instancji dla planowanej inwestycji zostały ustalone w sposób nieprecyzyjny, a także niezgodny z wynikami analizy urbanistycznej i tym samym naruszający przepisy prawa materialnego regulujące sposób ustalania tych wskaźników i parametrów. Naruszenie to miało zaś niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2016 r. - również bowiem dopuściło się naruszenia tych przepisów prawa materialnego. Dodatkowo wskazać należy na nieścisłości zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, który podawał, że w analizie ustalono szerokość elewacji frontowej na 23 m, podczas gdy parametr ten w analizie, podobnie jak w decyzji organu pierwszej instancji, określono jako "max 23 m". Ta część uzasadnienia Kolegium, w której wyjaśnia ono zasadność przyjęcia szerokości elewacji frontowej na 23 m, nie odnosi się zatem do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Ponadto wyjaśnić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu (i piśmie je uzupełniającym z dnia 11 kwietnia 2017 r.) od decyzji organu pierwszej instancji, jak również do zgłaszanych przez skarżących wniosków dowodowych, w tym - do zarzutu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w związku z błędnie sporządzoną analizą urbanistyczną. Odnośnie tego zarzutu brak jest jakichkolwiek wyjaśnień w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący postawili w stosunku do sporządzonej analizy konkretne zarzuty dotyczące przyjętej w jej treści charakterystyki zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym (w szczególności do cech zabudowy istniejącej przy ul. M. [..] i [..], do której to odnoszono część z ustalonych warunków zabudowy, podnosząc, że na tych działkach znajduje się jeden budynek jednorodzinny wolnostojący, a nie – jak przyjęto w analizie - budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej – vide str. 11 – 12 odwołania; zarzut ten został rozwinięty w piśmie skarżących z dnia 11 kwietnia 2017 r.), jak również szereg innych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzuty, to jest: zarzut dotyczący sposobu wyznaczenia tego obszaru, zarzut wyznaczenia szerokości elewacji frontowej znacznie przekraczającej maksymalną dopuszczalną (tu również w odniesieniu do cech zabudowy przy ul. M. [..] i [..], których prawidłowość ustalenia przez organ pierwszej instancji skarżący kwestionowali, podnosząc m.in., że do szerokości elewacji frontowej budynku znajdującego się na tych działkach wliczono szerokość garażu – vide str. 13 – 14 odwołania oraz str. 4 – 5 pisma skarżących z dnia 11 kwietnia 2017 r.), zarzut błędnego ustalenia, że obecna infrastruktura techniczna działki objętej inwestycją jest wystarczająca dla zabezpieczenia tej inwestycji (str. 15 odwołania), zarzut nierozważenia występowania w bezpośrednimi sąsiedztwie działki objętej wnioskiem Grupowego Pomnika Przyrody w postaci drzewostanu i w konsekwencji ustalenia przez organ, że w zakresie ochrony środowiska nie należy formułować żadnych zastrzeżeń (str. 16 – 17 odwołania), zarzut dotyczący braku dokonania uzgodnienia z konserwatorem zabytków w związku z wyrażonymi w odwołaniu wątpliwościami, czy uzgodnieniu podlegała nieruchomość wpisana do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta pod numerem [..], czy też pod numerem [..] (k. 5 i n. odwołania), zarzut nieuzasadnionego uwzględnienia przy szacowaniu szerokości elewacji frontowej budynków sąsiednich przybudówek i garaży (zarzut zawarty w piśmie skarżących z dnia 11 kwietnia 2017 r.).

Bezzasadność odwołania Kolegium uzasadniło ogólnikowymi stwierdzeniami bez odniesienia się do rzeczywistej argumentacji zaprezentowanej przez skarżących w odwołaniu i uzupełniającym je piśmie skarżących z dnia 11 kwietnia 2017 r., a także bez odniesienia się do dowodów zawnioskowanych przez odwołujących się. Prawidłowe rozpatrzenie zarzutów odwołania wymagało tymczasem samodzielnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej, oraz odniesienia się do zgłoszonych wniosków dowodowych, czego w toku postępowania odwoławczego zabrakło. Tak sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych decyzji wydawanej na skutek odwołania, wynikających z treści art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji poczynionych wyżej uwag Sąd uznał, że organ drugiej instancji, mimo podjęcia zaskarżonej – merytorycznej decyzji, nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Podjęte bez analizy i oceny całości materiału dowodowego rozstrzygnięcie jest orzeczeniem dowolnym, stwarzającym jedynie pozór rozpoznania merytorycznego sprawy i jako takie nie może podlegać kontroli sądowej. Nie został bowiem, mimo jego wydania, zrealizowany cel postępowania odwoławczego, a tym samym złamana została fundamentalna zasada ustrojowa i zasada procedury administracyjnej jaką jest dwuinstancyjność postępowania. Oznacza to też naruszenie prawa strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy administracyjnej. Ponadto stanowi o zasadności zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Należy podkreślić, że jedną z naczelnych zasad polskiego systemu prawnego jest wyrażona w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada dwuinstancyjności postępowania, w myśl której każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Konkretyzację powyższej zasady w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 15 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Celem zasady dwuinstancyjności jest zagwarantowanie jednostce, której statusu prawnego dana sprawa dotyczy, prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji do organu wyższej instancji w celu sprawdzenia (skontrolowania) prawidłowości orzeczenia (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 maja 2000 r., sygn. akt SK 29/99, OTK 2000, nr 4, poz. 110). Z kolei istotą zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy administracyjnej. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Komentarz do art. 15, (w:), B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 85).

Reasumując, zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wprowadza obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej przez organy. Zgodnie z art. 140 k.p.a., w postępowaniu odwoławczym, w sprawach nieuregulowanych, znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Organ drugiej instancji, rozpoznając odwołanie, nie jest zatem związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Organ ten obowiązany jest rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, zatem zakres postępowania odwoławczego nie jest węższy niż zakres postępowania przed organem pierwszej instancji, a organ odwoławczy ma nie mniejsze w tym względzie obowiązki.

Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym brak jest wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania.

W ocenie Sądu należy w związku z powyższym stwierdzić, że organ drugiej instancji nie wypełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 15 oraz

art. 107 § 3 i 4, a także art. 138 k.p.a.

W związku z wysokim stopniem ogólności argumentacji zaprezentowanej przez Kolegium, w ocenie Sądu nie można przyjąć, że Kolegium dokonało samodzielnej analizy zasadności wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sposób planowany przez inwestora. W odwołaniu zostały podniesione konkretne zarzuty w stosunku do treści decyzji organu pierwszej instancji, jej uzasadnienia oraz treści sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej, do których to zarzutów organ odwoławczy nie odniósł się. Oznacza to naruszenie wyżej przytoczonych powyżej przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnienia w tym miejscu nadto wymaga, że swe zastrzeżenia (częściowo pokrywające się z zarzutami zawartymi w odwołaniu) co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora podnosili już skarżący na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji (vide: pismo E. S. i M. S. z dnia 10 października 2016 r. - k. 7 akt administracyjnych pierwszej instancji), jednak nie zostały one w sposób wyczerpujący rozpatrzone przez organ pierwszej instancji, który w tym zakresie także naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 i 4 k.p.a.

Reasumując podkreślić należy, że nieprawidłowo sporządzona analiza nie może być podstawą do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Rozstrzygnięcia opartego na takiej analizie organ drugiej instancji nie miał zatem prawa zaakceptować, a tak w niniejszej sprawie postąpił. Tymczasem dopiero prawidłowo opisany i przeanalizowany obszar poddany analizie może stanowić podstawę do ustalenia funkcji oraz cech zabudowy występującej na tym obszarze, które wyznaczałyby dopuszczalne funkcję oraz parametry nowej zabudowy. Brak jest również możliwości ustalenia dla planowanej zabudowy wskaźników i parametrów, które nie wynikają z analizy. Z zacytowanych powyżej przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia jasno wynika bowiem, że ustalane w decyzji o warunkach zabudowy parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy muszą znajdować potwierdzenie w sporządzonej w danej sprawie analizy urbanistycznej.

Braki i uchybienia wydanych decyzji organów obu instancji skutkowały stwierdzeniem przez Sąd, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z opisanymi powyżej naruszeniami przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, mającymi wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Skarżący opłacili skargę stosownym wpisem i byli reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Na koszty im solidarnie przyznane od organu odwoławczego w wysokości 1500 zł składa się wpis od skargi – 500 zł i koszty zastępstwa procesowego, tj. koszty wynagrodzenia pełnomocnika zawodowego wraz ze stosowną opłatą od pełnomocnictwa w łącznej kwocie – 1000 zł. Ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd miał na względzie niezbędny, znaczny nakład pracy adwokata oraz istotny wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co uzasadniało przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w wysokości przekraczającej stawkę minimalną wynikającą z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

(Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) w oparciu o § 15 ust. 3 pkt 1 i 3 tegoż rozporządzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji obowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku.