Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 824/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.92a ust. 1 w zw. z art. 72
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji P. Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].04.2016 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 tys. zł na Pana A. K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy z tytułu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Rozpoznając odwołanie od organu I instancji, w którym odwołujący kwestionował zasadność nałożenia kary pieniężnej z powodu naruszenia art. 92 a ust. 1 w zw. z art. 72 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenia art. 7, 77, 80

i 107 § 1 i 3 kpa organ odwoławczy stwierdził, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym przez organ I instancji istniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji wynika, że skarżący został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli pismem z dnia [...].01.2016 r., które skarżący odebrał osobiście w tym samym dniu. W piśmie tym wskazano termin rozpoczęcia kontroli, jej zakres, wykaz dokumentów niezbędnych do jej przeprowadzenia oraz zawarte w nim zostało pouczenie o obowiązku wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli w przypadku nieobecności kontrolowanego. W związku z wnioskiem o zmianę terminu kontroli zgłoszonym przez kontrolowanego z powodu wyjazdu do Kazachstanu organ wyznaczył kolejny termin wszczęcia kontroli na dzień [...] lutego 2016 r. na godz. 9:00 doręczając zawiadomienie o tym w dniu [...] lutego 2016 r.

W wyznaczonym dniu do kontroli nie doszło, ponieważ inspektorzy którzy stawili się

o godz: 9:00 w siedzibie przedsiębiorcy nie zastali go ani tez osoby upoważnionej do reprezentowania go w razie kontroli. Próba kontaktu telefonicznego także się nie powiodła, dopiero po godz. 11:00 skarżący poinformował, że z powodów osobistych nie będzie obecny w przedsiębiorstwie informując jednocześnie o wyjeździe do Moskwy. Również próba przeprowadzenia kontroli bez uprzedzenia w dniu [...].03.2016 r. nie doszła do skutku.

Oceniając tę sytuację organ stwierdził, że skarżący dopuścił się naruszenia niepoddania się przeprowadzenia czynności kontrolowanych w całości. Skarżący

w związku z ustalonymi terminami kontroli miał możliwość zaplanowania swojej działalności w taki sposób aby umożliwić dokonanie kontroli. Uchybił też obowiązkowi o którym mowa w art. 80 ust. 3 ustawy o działalności gospodarczej t.j. wskazania na piśmie osoby do reprezentowania go podczas kontroli w przypadku jego nieobecności. Te ustalenia dawały podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 50, art. 55, art. 89 c i art. 92 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 1414 ze zm.), art. 79 a, art. 80 ustawy

o działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz 584 ze zm.) nakładającej karę pieniężną

w wysokości określonej l.p. 1.5 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Decyzja organu I instancji jako zgodna z prawem została utrzymana w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący A. K. zarzucając naruszenie:

- art. 92 a ust. 1 w zw. z art. 72 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w całości lub w części;

- art. 7 i 77 kpa poprzez odstąpienie od podjęcia wszelkich czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy i poprzestanie na stwierdzeniu iż kontrola nie odbyła się

w planowanym dniu bez podjęcia próby skontaktowania się z odwołującym

i wyznaczenia kontroli z uwzględnieniem specyfiki prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i faktu, iż wykonuje on transport drogowy osobiście;

- art. 80 kpa prze odstąpienie od oparcia się na całokształcie materiału dowodowego i przyjęcie, że odwołujący się nie poddaje kontroli lub ją uniemożliwia w sytuacji gdy bezpośredni kontakt z odwołującym jednoznacznie wskazywał na chęć udostępnienia wszystkich dokumentów inspektorom z jednoznaczną prośbą

o dostosowanie terminu kontroli do czasu gdy odwołujący będzie przebywał

w siedzibie firmy;

- art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez wadliwe sporządzenie decyzji;

- art. 92 c pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez brak uznania iż naruszenie nastąpiło bez winy odwołującego się.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa,

a tylko w takim zakresie Sąd dokonuje jej kontroli zgodnie z art. 1 ustawy Prawo

o ustroju sądów administracyjnych.

Z ustalonego stanu faktycznego, który Sąd uznaje za prawidłowy wynika jednoznacznie, że skarżący nie poddał się kontroli w terminie wyznaczonym przez organ, a jednocześnie nie wykazał, że istniały przesłanki wskazane w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym uzasadniające przyjęcie, że niepoddanie się kontroli nastąpiło bez winy skarżącego.

Ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego wynika, że organ uwzględnił okoliczności wskazywane przez skarżącego o niemożliwości przeprowadzenia kontroli w dniu [...].01.2016 r. w związku z czym wyznaczył nowy termin kontroli na dzień [...].02.2016 r. na godz.: 9:00. Kontrola w tym dniu nie doszła do skutku mimo, iż skarżący był o niej zawiadomiony w dniu [...].02.2016 r.

Skarżący podnosi, iż do kontroli w tym dniu nie doszło z uwagi na fakt, iż

w tym dniu miał wyznaczoną rozprawę w Sądzie Rejonowym w B. na godz.: 12:00 i wprost z trasy przyjechał do Sądu.

Fakty te nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Skarżący nie powiadomił inspektorów o niemożliwości stawiennictwa na kontrolę w wyznaczonej dacie, nie przedstawił też żadnych dowodów na okoliczność iż przebywał w tym czasie za granicą.

Prawidłowo zatem organ ocenił, iż skarżący miał możliwość stawienia się na kontrolę na godz.: 9:00 ponieważ rozprawę w Sądzie miał dopiero na godz: 12:00. Nadto mimo, iż skarżący był dwukrotnie poinformowany o potrzebie przedstawienia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli, dokumentów tych organowi nie przedstawił i nie podjął żadnej próby uzgodnienia nowego terminu kontroli o ile rzeczywiście istniały obiektywne przyczyny niemożliwości jej przeprowadzenia w dniu [...].02.2016 r. Nie zasługuje też na usprawiedliwienie wskazywana okoliczność ze względu na fakt, iż prowadzi firmę jednoosobowo nie mógł upoważnić innej osoby do reprezentowania go w czasie kontroli podczas jego nieobecności. Skarżący od dnia pierwszego zawiadomienia tj. [...].01.2016 r. miał wystarczająco długi okres czasu aby uzgodnić termin kontroli przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej działalności,

z którą istotnie mogą być związane okresy nieobecności w firmie tym bardziej, że odpowiednio wcześniej poinformowani o tym inspektorzy uwzględnili ten fakt jak to było w przypadku kontroli wyznaczonej na dzień [...].01.2016 r.

Ocena organu, iż skarżący nie poddał się kontroli poprzez niestawiennictwo

w dacie wyznaczonej kontroli, a także próbie jej przeprowadzenia w dniu 4.03 bez uprzedzenia jest oparta na dowodach zgromadzonych w postepowaniu, które zostały prawidłowo ocenione przez organ. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa jak to podnosi skarżący w skardze.

W tych okolicznościach nie było podstaw do uznania, że istnieją podstawy do zastosowania art. 92 c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a innych okoliczności które by uzasadniały uznanie, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia obowiązku poddania się kontroli skarżący nie przedstawił.

W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, iż w sprawie zachodziła podstawa

z art. 92 a w zw. z art. 72 ustawy o transporcie drogowym do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku Nr 3 do ustawy L.p. 1.5 za niepoddanie się przeprowadzeniu kontroli w całości.

Dlatego na zasadnie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.