Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 547/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" spółki z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 18 czerwca 2014 r. nr LI/1209/14 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2014 r. Rada Miasta Katowice działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), dalej zw. u.s.g. oraz art. 3 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. , poz. 647 ze zm.), dalej zw. u.p.z.p. podjęła uchwałę nr LI/1209/14 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulicy Owsianej w Katowicach.

Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. skarżące "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. wezwało Radę Miasta Katowice do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zapisu § 7 pkt 5 oraz dopuszczenie w § 11 dla terenu U3 wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i mieszkalnictwa zbiorowego w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Uchwałą z dnia 9 września 2014 r. nr LIII/1254/14 Rada Miasta Katowice uznała wezwanie do usunięcia naruszenia za bezzasadne. Uchwała została doręczona skarżącej w dniu 12 września 2014 r. (po wniesieniu skargi).

W dniu 11 września 2014 r. "A" spółka z o.o. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą uchwałę, zarzucając przekroczenie władztwa planistycznego gminy poprzez ustalenie dla terenu oznaczonego symbolem U3 przeznaczenia wykluczającego wielorodzinną zabudowę mieszkaniową oraz mieszkalnictwo zbiorowe, w sytuacji gdy taką zabudowę dopuszczało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy oraz uwarunkowania lokalne, w szczególności istniejąca w sąsiedztwie zabudowa mieszkaniowa dostępna z tych samych dróg publicznych, co spowodowało ograniczenie praw skarżącej do dysponowania nieruchomością, do której przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego, a w konsekwencji naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Nadto, zarzuciła nieprawidłowości w trybie sporządzania planu poprzez nadmierną generalizację treści i pominięcie części uwag, co stanowiło naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz pominięcie analizy możliwych rozwiązań alternatywnych w Prognozie Oddziaływania na Środowisko, co narusza art. 51 ust. 3b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 17 ust. 4 u.p.z.p.

Uzasadniając swój interes prawny skarżąca wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym działek o nr: 1, 2, 3, położonych w dzielnicy [...] przy ul. [...], objętych uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego. natomiast pozbawienie w planie możliwości zagospodarowania przedmiotowego terenu zabudową mieszkaniową niweczy plany inwestycyjne skarżącej. W ocenie skarżącej, wprowadzając faktyczny zakaz zabudowy mieszkaniowej Rada Miasta Katowice przekroczyła zasadę proporcjonalności określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz zasadę równości określoną w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Niezależnie od tego skarżąca wskazała, że studium jako podstawowe kierunki zmian w przeznaczeniu terenu objętego planem dopuszczało zabudowę zamieszkania zbiorowego, natomiast plan ją wykluczył.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności części uchwały, tj. odnośnie zapisów § 7 pkt 5 oraz § 11 dla terenu U3. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Katowice, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Katowice wniosła o oddalenie skargi, wskazując na niewykazanie przez skarżącą konkretnego naruszenia swojego interesu prawnego. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ gminy wskazał, że uzasadnienie dla przyjętych w planie ustaleń znalazło się zarówno w uzasadnieniu uchwały o przyjęciu planu, jak i w załączniku do tej uchwały, tj. rozstrzygnięciu Rady Miasta o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag do projektu planu. Prawidłowość procedury potwierdza również brak podjęcia działań przez organ nadzoru jakim jest Wojewoda Śląski. Zdaniem Prezydenta, gmina nie przekroczyła swoich kompetencji w zakresie posiadanego władztwa planistycznego, ustalenia Studium wprawdzie teoretycznie pozwalały na lokalizację funkcji mieszkaniowej, jednak po spełnieniu szeregu warunków. Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej w przyjętym planie stałoby w sprzeczności z podstawowym celem dążenia do ustalenia ładu przestrzennego i likwidacji konfliktów przestrzennych, bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego planem znajdują się zakłady produkcyjne, a natężenie hałasu funkcji produkcyjnej oddziaływałoby na funkcje mieszkaniowe, wywołując konflikty. Wskazał również, że zgodnie z § 2 Studium, kierunki przeznaczenia terenu nie stanowią gwarancji przeznaczenia terenu na te cele w miejscowym planie. Natomiast samo Studium jako akt skierowany do organów administracji samorządowej ma charakter wewnętrzny. Wynikający z art. 20 u.p.z.p. brak sprzeczności planu z zapisami studium nie oznacza tożsamości tych zapisów. Przyjęte zapisy planu gwarantują w pierwszej kolejności ochronę interesów właścicieli lub użytkowników nieruchomości realizujących funkcje produkcyjne i usługowe w oparciu o wymagane i uzyskane w tym celu akty z zakresu administracji publicznej, w tym decyzje administracyjne. Jako gołosłowne ocenił zarzuty dotyczące braku rozpatrzenia uwag zgłoszonych do planu, bowiem wszystkie uwagi zostały przedstawione Radzie Miasta, a jedynie uwagi, które się powtarzały zostały przedstawione łącznie. Rozstrzygnięcia w tym zakresie zawiera załącznik nr 2 do uchwały wraz z merytorycznym uzasadnieniem. Zwrócił również uwagę, że część postulatów nie dotyczyła kwestii związanych z ustaleniami planu (likwidacja opłaty planistycznej, wprowadzenie przystanku autobusowego). Wskazał również na wykonanie prognozy oddziaływania na środowisko, która została poprzedzona uzgodnieniami z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i wyjaśnił przyczyny braku rozwiązań alternatywnych.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1364/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Zdaniem Sądu, przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego koncepcji zmiany podstawowego i dopuszczalnego przeznaczenia terenu jest ewidentnie sprzeczne z uchwalonym wcześniej Studium, z którego wprost wynika, że obszar objęty planem oznaczony jest symbolem Um i przeznaczony jest pod zabudowę usługowo-mieszkaniową, gdy tymczasem plan przyjął oznaczenie symbolem U, wskazując przeznaczenie terenu wyłącznie pod usługi i zabudowę usługową.

Odnośnie zarzutów dotyczących kwestii proceduralnych związanych z rozpatrzeniem uwag do projektu planu, Sąd wskazał, że art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi w tym zakresie, że plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W niniejszej sprawie organ w toku procedury planistycznej nie podjął uchwał rozstrzygających indywidualnie wniesione uwagi, rozpatrując uwagi jednocześnie z uchwaleniem planu, wprawdzie stanowiło to naruszenie trybu sporządzania planu, jednak nie było to istotne naruszenie z punktu widzenia unormowania art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących pominięcia części uwag zgłoszonych w toku procedury planistycznej oraz braku merytorycznego uzasadnienia ich odrzucenia. Wszystkie uwagi dotyczące projektu planu zostały przedstawione Radzie Miasta i poddane rozstrzygnięciu. Łączne przedstawienie powtarzających się uwag oraz pominięcie częściowo treści uwag, które nie dotyczyły ustaleń projektu planu (likwidacja renty planistycznej) nie stanowi naruszenia procedury planistycznej, bowiem ustawa nie zawiera wskazań co do formy rozpatrzenia uwag i w ocenie Sądu przyjęta forma w zaskarżonej uchwale nie może być traktowana jako naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkujących nieważnością planu.

W ocenie Sądu, niezasadny był również zarzut dotyczący braku wskazania w prognozie oddziaływania na środowisko rozwiązań alternatywnych. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został poddany ocenie w ramach prognozy oddziaływania na środowisko i wykonawca tego projektu uznał, że ustalenia miejscowego planu nie wpłyną negatywnie na wartości przyrodnicze oraz nie powodują kolizji i konfliktów przestrzennych, wobec czego nie zachodzi konieczność projektowania rozwiązań alternatywnych.

Jednakże wskutek skargi kasacyjnej Rady Miasta Katowice, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2177/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca pozostawił uznaniu organu planistycznego przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu z ustaleniami studium. Rada, jako twórca polityki przestrzennej gminy powinna zatem dokonać autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Oczywiście stopień związania planu ustaleniami studium zależy przede wszystkim od brzmienia konkretnych postanowień studium, przy czym punktem wyjścia do dokonania powyższej oceny jest zawsze określenie przedmiotu i sposobu ujęcia ustaleń studium. Zgodność ta nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności ze studium, lecz jest to stopień związania znacznie silniejszy niż spójność, bądź niesprzeczność (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3154/13 Lex nr 151937, z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13 Lex 1519416). Stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń dokonanych w studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianej w studium (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2769/13, Lex 2089962).

W niniejszej sprawie, Sąd I instancji uznał brak zgodności zapisów planu z ustaleniami studium, gdyż obszar objęty planem oznaczony został w planie symbolem U – teren usług i zabudowy usługowej, podczas gdy w Studium teren ten był oznaczony symbolem Um – teren zabudowy usługowo-mieszkaniowej.

Jako podstawowe kierunki przeznaczenia tego terenu oznaczonego symb. Um były: usługi administracyjno-biurowe, usługi konsumpcyjne oraz usługi handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży do 2000 m2, usługi społeczne, zabudowa wielofunkcyjna, zabudowa zamieszkania zbiorowego, zaawansowana technologicznie działalność produkcyjna, węzły przesiadkowe publicznego transportu zbiorowego (§ 3.1), zaś jako dopuszczalne kierunki przeznaczenia terenów wskazano: obiekty handlu detalicznego lub handlowo-usługowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (...), usługi kultu religijnego i cmentarze przy kościele, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, salony sprzedaży, stacje paliw, parkingi, garaże oraz "na podstawie planu miejscowego": usługi produkcyjne, handlu hurtowego, nieuciążliwa produkcja, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 3.2). Sąd I instancji dostrzegł ograniczenia w zakresie zmian w przeznaczeniu terenów, wynikające z zapisów zawartych w pkt 3.3.2, 3.3.3, 3.4.1, 3.4.2, cytując je w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jednak, co słusznie zarzucono w skardze kasacyjnej, nie odniósł się do nich merytorycznie, nie podał, czy zostały one czy nie uwzględnione w zaskarżonej uchwale.

Słusznie także zarzucono w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji nie odniósł się do wskazywanych przez organ zapisów § 2 Rozdziału II Studium, zawierającego wytyczne dotyczące określenia przeznaczenia terenów w miejscowych planach. Organ szczególnie zwrócił uwagę na treść § 2 pkt 2: Kierunki przeznaczenia terenów określone w studium nie stanowią gwarancji przeznaczenia terenu na te cele w miejscowym planie (pkt 2.1), nie mogą być interpretowane jako podstawa do wprowadzenia funkcji i form zagospodarowania naruszających zasady ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2.2), dla konkretnych terenów mogą być ustalane w planach pod warunkiem, że ich wprowadzenie nie spowoduje konfliktów w stosunku do istniejącego zagospodarowania, zgodnego z podstawowymi kierunkami przeznaczenia obszaru przyjętymi w studium, co należy zapewnić w planie miejscowym poprzez odpowiednie rozgraniczenie terenów oraz ustalenie zasad i warunków zagospodarowania (pkt 2.3b). Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł brak uwzględnienia przez Sąd I instancji postanowień Studium zawartych w Rozdziale XIV w § 2. Szczególnie dotyczy to zapisów, z których wynika, że rozwiązania projektów planów powinny odpowiadać nadrzędnym celom i kierunkom polityki przestrzennej określonym w Rozdz. I studium, w związku z tym w przypadkach uzasadnionych realizacją tych celów i kierunków dopuszczono modyfikacje i uściślenie rozwiązań zawartych w dalszych rozdziałach studium (§ 2 pkt 2). Zachowanie zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium w zakresie przeznaczenia terenów wymaga przeznaczenia co najmniej 50% powierzchni obszaru na cele zgodne z co najmniej jednym spośród podstawowych kierunków przeznaczenia (§ 2 pkt 4).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak odniesienia się do wszystkich zapisów Studium, które miały zastosowanie do terenu objętego planem, na które wskazała także Rada Gminy w odpowiedzi na skargę, oznacza brak pełnej kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny polecił ustalenie, czy plan nie narusza ustaleń Studium (art. 20 u.p.z.p.), przy uwzględnieniu wszystkich jego postanowień. Od dokonanych ustaleń i ich oceny prawnej będzie zależało, czy nastąpiło istotne naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące nieważnością planu w całości lub w części zakwestionowanej przez skarżącą Spółkę. Mając na uwadze, że stopień związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów studium, należało przeanalizować wszystkie zapisy studium oraz dokumentację planistyczną, argumentację Rady Miasta Katowice co do zapisów obu aktów.

Za nieusprawiedliwiony uznano natomiast zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., Skarżąca Spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym, zaś zapisy planu uniemożliwiają jej realizację inwestycji. Zatem ma ona interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że nie jest także usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 102 u.s.g. oraz art. 45 Konstytucji RP.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona uchwała w części, jakiej dotyczy naruszenia interesu prawnego skarżącej, a mianowicie przeznaczenia działek, do których przysługuje jej tytuł prawny, została podjęta zgodnie z obiektywnie obowiązującym porządkiem prawnym. Rada Miasta nie nadużyła też przysługującego jej władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p. – w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1073).

Dla oceny legalności zaskarżonego aktu prawa miejscowego miarodajny jest bowiem stan prawny z daty jego podjęcia.

Zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego skład orzekający przeanalizował wszelkie zapisy Studium, dotyczące terenu o symbolu U3, przywołane w wyroku w sprawie II OSK 2177/15. Przede wszystkim zgodnie z § 2 pkt 2 Rozdziału II Studium, kierunki przeznaczenia terenów określone w studium nie stanowią gwarancji przeznaczenia terenu na te cele w planie miejscowym, gdyż nie mogą powodować konfliktów w stosunku do istniejącego zagospodarowania, zgodnego z podstawowymi kierunkami przeznaczenia obszaru przyjętymi w studium i powinny odpowiadać nadrzędnym celom i kierunkom polityki przestrzennej.

Kwestionowany zapis § 7 ust. 5 uchwały, wprowadza na całym obszarze zakaz realizacji zabudowy chronionej przez hałasem. Teren o symbolu U3, ma następujące przeznaczenie podstawowe: a) biura, b) usługi z wyłączeniem usług handlu o pow. użytkowej powyżej 2 000 m2, stacji paliw, zabudowy chronionej przed hałasem, c) zaawansowana technologicznie działalność produkcyjna.

Przeznaczenie dopuszczalne to: drobna produkcja, nieuciążliwa produkcja, usługi handlu hurtowego i magazynowego, drogi wewnętrzne, garaże i parkingi, ciągi piesze, ciągi pieszo-jezdne, dojścia, dojazdy, infrastruktura techniczna i urządzenia budowlane, obiekty małej architektury oraz zieleń urządzona (§ 11 pkt 1, 2 uchwały). Przedmiotowy teren w Studium oznaczony jest symbolem Um1 – obszar zabudowy usługowo-mieszkaniowej, dla której ustalone zostały podstawowe warunki przeznaczenia terenów m.in. pod zabudowę wielofunkcyjną i zabudowę zamieszkania zbiorowego (3.1 d,e). Jako dopuszczalne kierunki w Studium wskazano zabudowę mieszkaniowo-usługową, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (3.3 g, h). Jednakże wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub mieszkaniowo-usługowej dopuszczono tylko w miejscach, gdzie nie spowoduje to ograniczeń możliwości rozwoju funkcji usługowych i produkcyjnych obszaru i w jego otoczeniu (3.3.2).

Lokalizację zabudowy mieszkaniowej i chronionej przed hałasem dopuszczono wyłącznie pod warunkiem spełnienia standardów akustycznych (3.3.3).

Wreszcie, w Studium wskazano, że kształtowanie zespołów zabudowy o dominującej funkcji mieszkaniowej nie jest preferowanym kierunkiem zagospodarowania obszarów Um (3.4.1) i może być wprowadzone jedynie jako uzupełnienie wiodącej funkcji usługowej, w przypadku położenia obszaru w sąsiedztwie istniejących lub rozwijających się osiedli mieszkaniowych, w stosunku do których aktualny sposób użytkowania jest uciążliwy lub tworzy niekorzystny kontekst wizualny, zapewniając kształtowanie przyjaznego środowiska zamieszkania (3.4.2). Niezbędne jest w takim wypadku wprowadzenie zieleni osłonowej lub lokalizowanie zabudowy usługowej (3.5.7).

Zdaniem sądu administracyjnego, dla oceny zgodności zapisów planu z ustaleniami studium (art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.- w brzmieniu z daty podjęcia zaskarżonej uchwały), niezbędne jest rozeznanie faktycznego sposobu zagospodarowania działek skarżącej oraz ich otoczenia oraz porównanie załączników graficznych, dołączonych do skargi w postaci naniesienia na wyrys ze studium terenu o symbolu U3 i załączników graficznych do decyzji o warunkach zabudowy, a także złożonego w toku rozprawy sądowej przez Gminę załącznika graficznego do planu z naniesieniem granic działek skarżącej.

Przede wszystkim działki skarżącej, wymienione w skardze, zajmują co prawda znaczną część terenu o symbolu U3, lecz nie jego całość. Skarżąca nie legitymuje się zaś interesem prawnym w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., uprawniającym ją do kwestionowania przeznaczenia terenów sąsiednich, położonych również na terenie o symbolu U3.

Plany inwestycyjne skarżącej uległy zaś modyfikacji w toku procedury planistycznej. Uzyskała ona decyzję z dnia [...] r. o warunkach zabudowy części jej nieruchomości na cele zabudowy zamieszkania zbiorowego ([...]). Inwestycji tej nie zrealizowano. Następnie złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zespołu pięciu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych. Niewątpliwie od strony północnej działki skarżącej graniczą z zabudową mieszkaniową. Jest to teren położony poza obszarem zaskarżonej uchwały. Jednak od strony tej zabudowy (od płn.-zach.), położony jest duży obiekt firmy "B", w którym prowadzona jest produkcja wyrobów ceramicznych. Od strony zachodniej znajdują się obiekty biurowe "C", zaś od strony południowej – duże zakłady produkcyjne, wymienione w odpowiedzi na skargę. Również na części nieruchomości skarżącej prowadzona jest obecnie działalność usługowa. Poprzednio prowadzony był tam tartak. Sposób zagospodarowania terenów został opisany w odpowiedzi na skargę i nie jest kwestionowany przez skarżącą.

Organ gminy wyjaśnił też, że w poprzednim planie z 1991 r., teren skarżącej był przeznaczony pod usługi, składy i magazyny.

Natomiast w zaskarżonej uchwale teren sąsiedni od strony północnej, zachodniej i południowej ma przeznaczenie U, od strony wschodniej ZL – teren lasów.

W Studium teren sąsiadujący z terenem Um1, przeznaczono pod zabudowę usługowo-produkcyjną (UP). Jest to teren położony poza granicami zaskarżonej uchwały. Porównanie przeznaczenia terenów w planie miejscowym z faktycznym stanem zagospodarowania i odniesienie istniejącego stanu rzeczy do zapisów Studium, które z istoty winno cechować się pewną ogólnością zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 u.z.p.z. w ocenie składu orzekającego prowadzi do przekonania, że Rada Miasta Katowice dokonała prawidłowej interpretacji zapisów Studium i zasadnie stwierdziła zgodność planu z jego ustaleniami. Wprowadzenie do planu miejscowego dla terenu U3 funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i mieszkalnictwa zbiorowego, doprowadziłoby wprost do zaburzenia ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Zabudowa taka sąsiadowałaby bezpośrednio z zabudową produkcyjną od strony południowej. Oczywiste jest, że mogłoby to doprowadzić do konfliktów społecznych i nie sprzyjałoby kształtowaniu przyjaznego środowiska zamieszkiwania. Logiczne jest, że przedmiotowy teren przeznaczono pod usługi i nieuciążliwą produkcję, gdyż taki jest obecny sposób jego zagospodarowania i wykorzystywania. Przeznaczenie takie stanowi też naturalny kontekst dla funkcji mieszkaniowej, usytuowanej jedynie od strony północnej, oddzielając je od terenów przemysłowych, usytuowanych od południa. Nie jest bowiem pożądane lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie dużych zakładów produkcyjnych, nawet jeżeli stan technologii powoduje brak znacznej uciążliwości dla otoczenia. Istotna jest także estetyka zagospodarowania. Oddzielenie zabudowy mieszkaniowej od terenów produkcyjnych nastąpiło zatem zgodnie z wymogami Studium (3.5.7) – poprzez przeznaczenie przedmiotowego terenu pod usługi i nieuciążliwą produkcję.

Należy też mieć na uwadze, że opisane wyżej przeznaczenie terenów Um, dotyczyło całego Studium, podczas gdy planem objęto jedynie teren 1 Um, czyli jego fragment. Stąd też Rada Miasta zastrzegła, że zapisy Studium nie stanowią gwarancji przeznaczenia terenu w planie miejscowym.

Uzyskanie przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy dla budynku zamieszkania zbiorowego, nie oznacza też naruszenia na etapie procedury planistycznej zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Nie doszło też do naruszenia istoty prawa własności (art. 64 Konstytucji oraz art. 140 kodeksu cywilnego). Działki skarżącej nie były w poprzednim planie przeznaczone na cele zabudowy mieszkaniowej, ani też tego rodzaju zabudowa nie została tam zrealizowana. Prawo własności nie ma charakteru absolutnego. O ile na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy wystarczające jest stwierdzenie w obszarze analizowanym zabudowy o takiej samej funkcji, to w planowaniu planistycznym dochodzi do kształtowania ładu przestrzennego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wymagania ładu przestrzennego, podlegają zaś uwzględnieniu w równym stopniu, jak walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności oraz potrzeby interesu publicznego (art. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Obowiązkiem gminy, jest zaś wyważenie interesu społecznego i interesu obywateli.

Skład orzekający nie stwierdził zatem naruszenia zasad sporządzania planu. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego Sąd uznał, że nie mogą być kwalifikowane jako istotne. Brak podstaw do twierdzenia, że doszłoby do przyjęcia innych ustaleń planistycznych, niż zawartych w zaskarżonej uchwale.

Faktem jest, że Rada Miasta nie odniosła się do uwagi skarżącej w zakresie likwidacji opłaty planistycznej, bowiem jej zdaniem, nie uległo zmianie przeznaczenie terenu w porównaniu do zapisów poprzedniej uchwały, a nawet ograniczono sposób jego użytkowania. Tymczasem stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę planistyczną, stanowią obligatoryjny element planu miejscowego (art. 15 ust. 2 pkt 12 u.z.p.z.). Dopiero na etapie określania tej opłaty następuje szacowanie wartości nieruchomości celem ustalenia, czy nastąpił wzrost wartości wskutek uchwalenia planu. Nie jest wystarczające proste porównanie zapisów obecnego i poprzednio obowiązującego planu. Zatem w żadnym wypadku Rada Miasta nie była władna do uwzględnienia uwagi w postaci likwidacji opłaty planistycznej.

Podobnie, gdy idzie o postulat lokalizacji przystanku autobusowego na terenie o symbolu 1KP. Zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że ustalenia planu nie wykluczają istnienia takiej infrastruktury, zaś w planie nie zawiera się zapisów przewidujących konkretną lokalizację poszczególnych urządzeń.

Bezpodstawne jest też kwestionowanie uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie nieuwzględnienia uwag. Rada gminy ma swobodę w tym zakresie. Na użytek procedury planistycznej sporządzono też wymaganą prognozę oddziaływania na środowisko (art. 17 pkt 4 u.z.p.z.). Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko – w ówczesnym brzmieniu (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), w prognozie wyjaśniono brak rozwiązań alternatywnych. Projekt planu wraz z prognozą został pozytywnie zaopiniowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach oraz uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co dokumentują akta procedury planistycznej.

Skarżąca w istocie neguje stanowisko autorów tego dokumentu w zakresie klimatu akustycznego, bezpodstawnie domagając się dodatkowych analiz na etapie rozpatrywania uwag dla uzasadnienia żądania wprowadzenia funkcji mieszkaniowej na terenie U3. Oczywiste jest, że zabudowa taka niesie mniejsze skutki w zakresie oddziaływania na środowisko, tyle że nie każdy teren może być przeznaczony na takie cele, zwłaszcza w sytuacji, gdy miałby sąsiadować z zakładami produkcyjnymi.

Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest też stanowisko SKO w Katowicach, zajęte na etapie ustalania warunków zabudowy.

Wskazane w skardze niespójności i błędy w uzasadnieniu uchwały o nieuwzględnieniu uwag, nie mogą być kwalifikowane jako istotne naruszenie sporządzenia planu, gdyż stanowią gołosłowną polemikę z ustaleniami prognozy i Studium, zmierzającą do wykazania możliwości wprowadzenia w planie miejscowym zabudowy mieszkaniowej dla terenu U3. Nie jest też istotnym naruszeniem procedury łączne rozpoznane uwag, dotyczących tych samych kwestii.

Nadto, działając z urzędu, sąd administracyjny nie stwierdził innego naruszenia zasad sporządzania planu jako jego merytorycznej zawartości oraz istotnego naruszenia trybu, określonego w art. 17 i art. 20 u.z.p.z. i właściwości organów w rozumieniu art. 28 ust. 1 tej ustawy.

Stąd też naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło w zgodzie z obiektywnie pojętym porządkiem prawnym.

Z tych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369).