Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 333/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 50 par. 1 i par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu i umorzyło postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Burmistrz Miasta zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej m.in. naruszenie art. 18 pkt 10 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Podniosło w uzasadnieniu, że Burmistrz Miasta w niniejszej sprawie działał jako organ pierwszej instancji, a zatem nie może złożyć skargi na przedmiotową decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Warunkiem dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu w myśl art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przyznano legitymację do jej wniesienia.

W orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma bowiem interesu we wniesieniu skargi, zaś skarga wniesiona przez ten organ, niemający z zasady legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1020/11, baza Lex nr 966196). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (publ. ONSA 2003/4/115) powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji zachodzi bowiem brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skoro organem orzekającym w sprawie w pierwszej instancji był Burmistrz Miasta (decyzja z dnia 24 maja 2012 r.), to tenże organ - Burmistrz Miasta - nie może skutecznie wnieść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczącego decyzji wydanej przez ten właśnie organ.

Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.