Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 172/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. S. i D. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bk 172/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] Starosta S., powołując się na art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.), dalej jako u.g.n., orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności B. i D. S., stanowiącej działkę nr [...] położoną w obrębie S., gm. B. Wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z działki polega na zezwoleniu Po. S.A. (dalej jako Spółka) na założenie i przeprowadzenie przez działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii nad działką na odcinku około 32 m i wysokości nie mniejszej niż około 13, 4 m od ziemi, a także na funkcjonowanie tej linii po jej wybudowaniu na części działki w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obie strony), o powierzchni około 2 207 m2.

W decyzji wskazano, że lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na stanowiącej integralną cześć decyzji mapie, zaś obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 m od osi linii w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Organ podał w sentencji decyzji, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego polega w szczególności na prawie wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego robót budowlano – montażowych oraz innych czynności związanych z budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP oraz w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że z wnioskiem o jej wydanie wystąpiła Spółka realizująca inwestycję celu publicznego w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV E. - Granica RP, której przebieg przez nieruchomości gminy B. przewidziany został zarządzeniem zastępczym Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze umożliwiającym realizację odcinka dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica Państwa na terenie gminy Bakałarzewo (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 21 lipca 2014 r., poz. 2689). Organ stwierdził, że przedstawiciele inwestora przedłożyli dokumenty wskazujące, że przeprowadzili próby polubownego ustalenia warunków umowy w sprawie udostępnienia gruntu i uzyskania zgody na budowę linii, które zakończyły się wynikiem negatywnym. Nadto stwierdził, że przewidziany wnioskiem zakres ograniczenia uprawnień właściciela pokrywa się z przebiegiem i zasięgiem inwestycji przewidzianym przytoczonym wyżej zarządzeniem Wojewody. Wynika to z porównania zapisu mapy stanowiącej załącznik graficzny uchwalonego zarządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z mapą stanowiącą załącznik wniosku i decyzji. Starosta podkreślił, że założenie przewodów elektroenergetycznych nad działką nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z niej. Zauważył też, że wydanie decyzji poprzedziły rokowania z właścicielami gruntu, przeprowadzone w formie wymiany korespondencji, zakończone przez inwestora wobec braku dojścia do porozumienia.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik B. S. zarzucił naruszenie szeregu przepisów:

- art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości mimo braku przesłanek ustawowych tj. wyrażenia przez właściciela nieruchomości zgody na przeprowadzenie inwestycji;

- naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości bez poprzedzenia tej procedury rokowaniami;

- naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez niewskazanie sposobu ograniczenia i sposobu korzystania z nieruchomości oraz niewystraczająco konkretne określenie terenu podlegającego ograniczeniu i wskazaniu całych nieruchomości jako terenu, z którego korzystanie zostało ograniczone i to w sytuacji, gdy wniosek i potrzeby inwestora nie uzasadniają ograniczenia korzystania z całej nieruchomości, jak też poprzez wskazanie jedynie orientacyjnej wielkości terenu, nad którym nastąpi podwieszenie linii w sytuacji, gdy na podstawie sporządzonego projektu inwestycji możliwe jest dokładne określenie obszaru potrzebnego do jej przeprowadzenia;

- naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że rokowania zostały przeprowadzone;

- naruszenie art. 13 § 2 k.p.a. poprzez udzielenie stronie informacji, że nie jest dopuszczalne zawarcie ugody w sytuacji, gdy obowiązkiem organu jest podejmowanie czynności skłaniających do zawarcia ugody,

- naruszenie art. 75 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że okoliczność przeprowadzenia rokowań została udowodniona i poprzez odmowę uznania jako dowodów przeciwnych dokumentów złożonych przez skarżącego;

- art. 43 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie skuteczności doręczenia korespondencji D. S.;

- art. 94 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie rozprawy i jej nieodroczenie mimo nieobecności D. S. wywołanej nieprawidłowym wezwaniem;

- naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia polegające na niewyjaśnieniu przepisów prawa, braku analizy uciążliwości przebiegu inwestycji i oceny, czy zakres ograniczenia nie jest nadmierny oraz braku uzasadnienia szerokości pasa technologicznego oraz braku wskazania jednostek redakcyjnych art. 104 k.p.a. i wyjaśnienia zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n.

Odwołanie nie zostało uwzględnione. Wojewoda P. po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. (nr [...]) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Wyjaśnił rolę przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowiącego podstawę prawną rozstrzygania o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz charakter decyzji ograniczającej. Nawiązując do okoliczności sprawy stwierdził, że wyczerpały one dyspozycję wskazanego przepisu w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku inwestora. Wojewoda podkreślił, że inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją celu publicznego, a jej przebieg przez nieruchomość skarżącego wynika z zarządzenia zastępczego Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lipca 2014 r. Organ II instancji podzielił ocenę pierwszoinstancyjną co do poprzedzenia decyzji rokowaniami z właścicielem nieruchomości i opisał tok wymiany korespondencji z etapu negocjacji. Wojewoda przypomniał, że na wnioskodawcy (inwestorze) ciąży z mocy u.g.n. obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego po zrealizowaniu inwestycji i do wyrównania szkody wyrządzonej przy przeprowadzaniu inwestycji. Rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowania mogą zapaść tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez starostę, a nie w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wojewoda nie podzielił też zarzutów odwołania w zakresie braku poprawności uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej.

Skargę na powyższą decyzję odwoławczą złożyli do sądu administracyjnego B. i D. S. formułując następujące zarzuty:

I. naruszenia prawa materialnego tj.:

1. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez wydanie decyzji mimo braku przesłanek ustawowych, tj. pomimo zadeklarowania przez nich zgody na przeprowadzenie inwestycji,

2. art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości bez poprzedzenia tej procedury rokowaniami,

3. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez niewskazanie sposobu ograniczenia i sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy ograniczenie prawa własności winno zostać konkretnie i wyczerpująco zdefiniowane,

4. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez niewystarczająco konkretne określenie terenu podlegającego ograniczeniu w sytuacji, gdy potrzeby inwestora nie uzasadniają ograniczenia korzystania z całej działki;

II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w zakresie pozorności przeprowadzonych rokowań,

2. art. 75 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że okoliczność przeprowadzenia rokowań została udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy,

3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji polegające na:

a). braku analizy uciążliwości przebiegu planowanej inwestycji i oceny, czy jest to minimalny możliwy zakres ingerencji w prawo własności (brak uzasadnienia, że orzeczony zakres ograniczenia stanowi o minimalnym obciążeniu nieruchomości),

b). braku jakiegokolwiek uzasadnienia szerokości pasa technologicznego,

c). pominięciu wyjaśnienia, dlaczego wniosek o powołanie świadka nie zasługiwał na uwzględnienie.

Uzasadniając zarzuty skarżący podkreślali, że co do zasady wyrazili zgodę na przeprowadzenie planowanej inwestycji, podczas gdy decyzja mogła być wydana – zgodnie z art. 124 u.g.n. – tylko przy braku zgody właściciela gruntu. W ich ocenie, nie została dopełniona przesłanka przeprowadzenia rokowań, bowiem konsultacje miały charakter pozorny tzn. przedstawiono ofertę, na którą mogli odpowiedzieć twierdząco lub przecząco. Sposób przeprowadzenia rokowań powinien zatem zostać oceniony z punktu widzenia art. 7 k.p.a. i pod kątem ich pozorności. Tego jednak nie uczyniono. Nadto Wojewoda nie odniósł się do zarzutu dotyczącego pominięcia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka na okoliczność pozornego przeprowadzenia rokowań. Uniemożliwiono im również przedstawienie własnych twierdzeń. Skarżący zarzucili również, że zobrazowanie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości na mapie w skali 1: 2000 stanowiącej integralną część decyzji Starosty nie spełnia warunku dostatecznie dokładnego przedstawienia ingerencji w sposób korzystania z nieruchomości. Ustalenia w tym zakresie powinny być bardziej precyzyjne, gdyż chodzi o ingerencję w konstytucyjnie zagwarantowane prawo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarga nie zawiera okoliczności, które nie byłyby przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Wyjaśnił, że analiza dokonana przez organy wykazała, że zarówno wskazany przebieg linii jak i szerokość pasa technologicznego stanowią minimalnie niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem sąd nie stwierdził naruszeń prawa zarzuconych przez skarżących. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości skarżących została wydana na podstawie obowiązującego przepisu prawa i w granicach zakreślonych jego treścią, co dla sądu administracyjnego, kontrolującego zaskarżony akt wyłącznie przez pryzmat jego zgodności z prawem, stanowiło uzasadnioną podstawę dla oddalenia skargi.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje zatem, że przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie, są:

- uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektami;

- brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji.

Nadto z art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Instytucja opisana art. 124 ust. 1 u.g.n. jest jednolicie interpretowana przez sądy administracyjne i doktrynę. Administracyjne ograniczenie sposobu korzystania właściciela nieruchomości ze swego prawa własności ma charakter wyjątkowy, jak każde ograniczenie uprawnień właścicielskich. Służy ściśle określonemu celowi publicznemu, którego realizacja została przewidziana w ściśle określony sposób. Ma zastosowanie, gdy osiągnięcie celu stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości (vide wyrok z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1098/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA oraz E. Bończak – Kucharczyk, komentarz do art. 124 u.g.n., Lex).

Materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych niewątpliwie pozwalał na uznanie, że spełnione zostały wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, położonych w obrębie S., gmina B., składającej się z działki nr [...], objętej Księgą Wieczystą [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S.

Zlokalizowanie na nieruchomości skarżących napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.– Granica RP wynika z zarządzenia zastępczego Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze umożliwiającym realizację odcinka trasy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – Granica Państwa na terenie Gminy Bakałarzewo (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 21 lipca 2014 r. poz. 2689). Jak wynika z treści tego zarządzenia, celem ustaleń planu było umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, jakim jest napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV Ełk – Granica RP. Przebieg linii poprzez poszczególne nieruchomości objęte ustaleniami planu został oznaczony na załączniku graficznym zarządzenia. Z jego uzasadnienia wynika, że Wojewoda działając na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedurę planistyczną poprzedził analizą dokumentów uwzględniających aspekty środowiskowe, społeczne i planistyczne. Konsultowano różne warianty przebiegu linii elektroenergetycznej przez teren Gminy B. Przyjęty do realizacji wariant został zaakceptowany przez organ ochrony środowiska – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wskazany przez wnioskodawcę przebieg odcinka linii elektroenergetycznej przez nieruchomość skarżących pokrywa się z lokalizacją przewidzianą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości przewiduje taki zakres ograniczeń, jakie wprowadził uchwalony zastępczo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym planem zagospodarowania przestrzennego nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie podziela twierdzenia skarżących, jakoby organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dysponował swobodą w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Zdaniem sądu, udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzedzone zostało rokowaniami ze skarżącymi zmierzającymi do uzyskania zgody na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (vide wyrok z dnia 12 lutego 2013 r., II SA/Bk 692/12, z dnia 30 czerwca 2011 r., II SA/Lu 301/11, CBOSA). Podzielając w całości powyższe stanowisko dodać należy, na co trafnie zwracał uwagę organ, że przepis art. 124 u.g.n. nie określa ani formy rokowań, ani sposobu ich dokumentowania, jak też nie określa wiążąco momentu, w którym przesądzone zostaje, iż rokowania należy uznać za nieprzynoszące skutku w postaci porozumienia stron.

Akta sprawy administracyjnej wskazują, że skarżący zostali zaproszeni do rokowań pismem wnioskodawcy z dnia [...] sierpnia 2014 r. W piśmie tym inwestor szczegółowo określił przebieg linii przez działkę skarżących, określił szczegółowy zakres prac oraz zaproponował właścicielom stosowne odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości. Inwestor nadmienił w piśmie, że w przypadku braku osiągnięcia porozumienia i braku reakcji na zaproszenie do rokowań, będzie zmuszony zwrócić się do właściwego organu o wszczęcie procedury wywłaszczeniowej. Wnioskodawca nie zignorował odpowiedzi skarżącego na zaproszenie do rokowań (zawartej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r.), ponieważ w kolejnym piśmie (z dnia [...] sierpnia 2014 r.) odniósł się do zastrzeżeń skarżącego, a następnie podtrzymał ofertę złożoną w zaproszeniu do rokowań. Pismo to powtórnie wskazywało, że brak reakcji właściciela nieruchomości skutkować będzie wszczęciem procedury wywłaszczeniowej z art. 124 ust. 1 u.g.n. Następnie inwestor poinformował pełnomocnika skarżących (którego zgłoszenia do sprawy dokonała B. S.), że wobec braku jego stanowiska uznaje rokowania za zakończone negatywnie i przekazuje sprawę wraz z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej właściwemu organowi.

Z opisanej wyżej korespondencji wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w celu wybudowania linii elektroenergetycznej, które zakończyły się niepowodzeniem. Nie dostrzegając szans na zawarcie porozumienia wnioskodawca zdecydował się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Skład orzekający zgadza się ze stanowiskiem organu, że rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Poprzez "przedłużanie" toku korespondencji niemożliwe byłoby rozpoczęcie procesu budowlanego dla każdej inwestycji liniowej celu publicznego, bowiem inwestor nie byłby w stanie uzyskać tytułu prawnego do władania nieruchomością na cele budowlane.

Wbrew zatem zarzutom skarżących, decyzja została podjęta po przeprowadzeniu postępowania w sposób właściwy i po wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla treści decyzji. Obszar podlegający ograniczeniom wynikającym z faktu zlokalizowania na nieruchomości skarżących linii elektroenergetycznej został wskazany w sposób wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartych w części opisowej (szerokość pasa technologicznego) i graficznej (długość odcinka linii wynikająca z określonego rysunkiem planu przebiegu linii na gruncie skarżącego), a samo ograniczenie nastąpiło po niepomyślnym przebiegu rokowań. Szczegóły techniczne realizowanej inwestycji określać będzie projekt budowlany i dopiero na etapie sporządzania projektu zagospodarowania terenu inwestycji i "wrysowaniu" przewidzianego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przebiegu linii na podkład geodezyjny (a konkretnie mapę dla celów projektowych) będzie znana precyzyjnie długość pasa technologicznego na odcinku przebiegającym przez grunty skarżących.

Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi. Jak wyżej wskazano, zdaniem sądu organ wystarczająco konkretnie wskazał teren podlegający ograniczeniu sposobu korzystania i nie można zgodzić się z tym, że zezwolił na ograniczenie sposobu korzystania z działki w całości, a więc ograniczył sposób korzystania z nieruchomości jedynie orientacyjnie. Do takich wniosków nie uprawnia treść załączonej do wniosku o wydanie decyzji mapy oraz mapy stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej.

Nie można zgodzić się także z zarzutem niewłaściwego procedowania przez organy, w tym z nieprawidłowym wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, odmową dopuszczenia dowodu z zeznań świadka na okoliczność pozorności przeprowadzenia rokowań czy z nieprawidłowo sporządzonym uzasadnieniem decyzji. Wręcz przeciwnie, zdaniem sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne, wyjaśnia sposób interpretacji zastosowanej podstawy prawnej, ze wskazaniem na stanowisko orzecznictwa i doktryny. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zgodzić się również należy z oceną organu co do braku podstaw do dopuszczenia dowodu z zeznań świadka, skoro – jak wyżej wywiedziono – korespondencja prowadzona między inwestorem a skarżącymi jednoznacznie dowodzi faktu przeprowadzenia rokowań, bynajmniej nie pozornego, ale rzeczywistego. Także brak nakłaniania stron przez organ do zawarcia ugody nie stanowi o naruszeniu prawa, ale o jego wypełnieniu, zważywszy na treść art. 118 ust. 2 u.g.n. wykluczającą możliwość zawarcia ugody w postępowaniu wywłaszczeniowym.

Faktycznie organ odwoławczy nie zawiadomił skarżących w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ale naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim dlatego, że w postępowaniu odwoławczym oceniano i analizowano ten sam materiał dowodowy co w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Również skarżący w skardze nie wykazali, że z powodu niemożliwości skorzystania na etapie odwoławczym z prawa uregulowanego w art. 10 § 1 k.p.a. nie mogli uzupełnić materiału dowodowego lub dokonać innej czynności, która miałaby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżących, mieli oni możliwość wypowiedzenia się w sprawie, w tym zostali prawidłowo powiadomieni o rozprawie administracyjnej. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej B. S. w dniu [...] października 2014 r. (pełnomocnik uczestniczyła w rozprawie), a także odrębnie D. S., do którego kierowaną korespondencję odebrała B. S. w dniu [...] października 2014 r. Nadto po przeprowadzeniu rozprawy pełnomocnik skarżącej złożyła dodatkowe pisemne wyjaśnienie (pismo z dnia [...] października 2014 r.).

Mając powyższe na uwadze skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).