Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 829/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.131 ust. 1 pkt 1, 132 ust. 2 pkt 2,  255(1) ust. 3 okt 5, 255(2), art. 255(3), art. 255(7) ust. 1, art. 255(9) ust. 2, art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, 8, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy ACCO 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej A. K. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej "p.w.p.", po rozpoznaniu sprzeciwu F. Spółki z o.o. z siedzibą w K. (dalej: wnioskodawca) wobec decyzji tego Urzędu z dnia [...] lutego 2008 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy ACCO o numerze R [...] unieważnił prawo ochronne na znak towarowy ACCO udzielony na rzecz A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w W. (dalej: uprawniona, skarżąca ) oraz przyznał skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. w W. w dniu [...] stycznia 2004 r. złożyła wniosek o udzielenie prawa ochronnego na słowno - graficzny znak towarowy ACCO o numerze Z [...], przeznaczony do oznaczania usług: "pomoc w zarządzaniu, administrowaniu i prowadzeniu działalności gospodarczej lub handlowej przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych. Analizy kosztów, ekspertyzy w zakresie działalności gospodarczej. Rachunkowość, doradztwo podatkowe, sporządzanie zeznań podatkowych, pomoc w postępowaniu przed organami podatkowymi, prowadzenie ksiąg rachunkowych i pozostałych urządzeń księgowych, sporządzanie sprawozdań statystycznych, obsługa podmiotów gospodarczych w zakresie prowadzenia spraw pracowniczych, rozliczeń w zakresie ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych w zakresie rozliczeń z ZUS i funduszami emerytalnymi. Pomoc w zakładaniu przedsiębiorstw i ich likwidacji. Pozostałe usługi doradcze i księgowe zawarte w tej klasie. Usługi w zakresie rekrutacji personelu, doradztwo w zakresie zarządzania personelem. Pośrednictwo w poszukiwaniu pracy i personelu, usługi wynajmu personelu – leasing pracowników" w klasie 35; "ekspertyzy i szacowanie wartości dla celów podatkowych, doradztwo w sprawach ubezpieczeń zdrowotnych, świadczeń emerytalnych, zarządzanie majątkiem. Doradztwo finansowe, doradztwo w zakresie pozyskiwania źródeł kapitału" w klasie 36.

Urząd Patentowy (dalej: UP), mimo wątpliwości co do podobieństwa powyższego znaku towarowego – w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. – do znaku towarowego ACCO zarejestrowanego pod nr R-[...] na rzecz F. Spółki z o.o. z siedzibą w K. (przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 35, 36, 41 i 42), decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. udzielił prawo ochronne na znak towarowy słowno – graficzny ACCO, przeznaczony do oznaczania towarów i usług jak wyżej opisano, tym że w klasie 35 zamiast "usługi wynajmu personelu – leasing pracowników" zawarto oznaczenie: "usługi agencji pracy tymczasowej". Decyzja ta została opublikowana w Wiadomościach Urzędu Patentowego z dnia 31 lipca 2008 r.

W dniu 27 stycznia 2009 r. F. Spółka z o.o. z siedzibą w K złożyła sprzeciw wobec powyższej decyzji UP z dnia [...] grudnia 2007 r. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 131 ust. 1 p.w.p. i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wnioskodawca podnosił, że sporny znak towarowy jest podobny do znaku zarejestrowanego na jego rzecz w takim stopniu, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, gdyż porównywane znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczania identycznych lub podobnych towarów, a znaki są myląco podobne, zwłaszcza że zawierają identyczne elementy słowne. Ponadto wskazał, że sporny znak towarowy narusza jego prawa do firmy, gdyż używa oznaczenia ACCO jako znaku firmowego od 1991 r. Skarżąca zaś rozpoczęła działalność gospodarczą w 1995 r.

Uprawniona do spornego znaku uznała sprzeciw za bezzasadny. wnosiła o oddalenie sprzeciwu w całości. W trakcie postępowania argumentowała, że brak jest podstaw do powoływania się na prawa H. Z., prowadzącej działalność pod spornym oznaczeniem (która personalnie połączona jest z wnioskodawcą), skoro składający sprzeciw do spornego znaku powstał na mocy umowy spółki zawartej w dniu 22 czerwca 1995 r. a uprawniona rozpoczęła działalność gospodarczą od dnia 13 czerwca 1995 r. Z kolei co do zarzutu drugiego uprawniona wykazywała różnice dotyczące samych znaków w warstwie graficznej. Element słowny zaś posiada niewielką siłę oddziaływania z uwagi na skojarzenie z rodzajem usług. Stanowi bowiem część angielskich słów oznaczających "księgowość, księgowy".

Po przeprowadzeniu postępowania w trybie spornym, UP decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy ACCO.

Jako zasadny organ uznał zarzut oparty na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., stanowiący, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Dokonując oceny podobieństwa towarów (usług) UP uznał je za bezsporne. Przeciwstawiony znak towarowy przeznaczony został do oznaczania usług w klasach 35, 36, 41 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej: "usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych i podatkowych, przygotowywanie list płac, zeznań podatkowych, analiza kosztów, sporządzanie prognoz ekonomicznych, wycena działalności handlowej, doradztwo specjalistyczne w sprawach organizowania i prowadzenia działalności gospodarczej, doradztwo w zakresie zarządzania personelem, ekspertyzy w działalności handlowej i gospodarczej, biuro pośrednictwa pracy, agencja reklamowa, doradztwo w zakresie organizacji i informatyzacji rachunkowości; badanie sprawozdań finansowych, doradztwo podatkowe, prowadzenie postępowania likwidacyjnego i upadłościowego, doradztwo w sprawach finansowych, wycena finansowa dla celów: ubezpieczeniowych, bankowych, podatkowych, ekspertyzy dla celów fiskalnych w tym ekonomiczno – finansowe, doradztwo w sprawach ubezpieczeniowych, pośrednictwo ubezpieczeniowe, pośrednictwo w zakresie obrotu nieruchomościami, wycena nieruchomości, administrowanie nieruchomościami, usługi nauczania w tym w formie pracowni specjalistycznych, szkolenia, publikowanie tekstów i książek; usługi opracowywania ekspertyz i opinii prawno – ekonomicznych, ekspertyz i opinii z zakresu prawa finansowego, podatkowego, prawa ubezpieczeń, prawa pracy oraz analiz prawno – ekonomicznych, prawno – finansowych, prawno – podatkowych, zakończonych raportami". Porównując zakres oznaczeń UP stwierdził, że w obydwu znakach usługi mieszczą się w zakresie usług rachunkowych, podatkowych, pomocy w prowadzeniu działalności gospodarczej i obejmują swym zakresem także doradztwo, sporządzanie analiz oraz ekspertyz, jak i w zakresie spraw pracowniczych, ubezpieczeniowych i pośrednictwa pracy. Różnice między oznaczeniami mają jedynie charakter redakcyjny. Przeciwstawiony znak towarowy obejmuje szerszy zakres usług.

Porównując zaś podobieństwo znaków towarowych, przypomniał, że oznaczenia winny być oceniane jako całość, przy szczególnym uwzględnieniu proporcji w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalności i sposobie postrzegania, miejsca w znaku i kontekstu, w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Porównania znaków należało dokonywać na różnych płaszczyznach postrzegania, mając na uwadze jednocześnie ogólne wrażenie, jakie te znaki wywierają na odbiorcy. Dokonując oceny elementów słownych i graficznych przeciwstawionych znaków, UP uznał za element dominujący – element słowny "acco". Elementy graficzne obu znaków spełniały rolę podrzędną, gdyż sprowadzały się do zastosowania określonej czcionki, tła i czerwonego trójkąta w przeciwstawionym znaku. Służyły tylko wyeksponowaniu elementu słownego i posiadały niewielką zdolność utrwalenia w pamięci odbiorcy. W obu znakach wykorzystano tę samą kolorystykę (niebiesko - białą), a trójkąt UP uznał za element wyeksploatowany i do tego znacznie mniejszy od elementu słownego. Organ nie przyjął, aby element słowny "acco" był oficjalnym czy zwyczajowym skrótem. Uznał, że element ten mam charakter fantazyjny i nie kojarzy się odbiorcom z rodzajem usług, oznaczonych obydwoma znakami. Zatem zaistniało ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, szczególnie że zakres odbiorców usług, organ określił bardzo szeroko: od dużych profesjonalnych podmiotów gospodarczych, do osób nie prowadzących działalności gospodarczej, okazjonalnie korzystających z usług uprawnionej i wnioskodawcy.

Organ nie podzielił natomiast argumentacji wnoszącego sprzeciw co do wystąpienia przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wskazał, że samo ustalenie pierwszeństwa firmy nie determinuje kolizji między znakiem i wcześniejszą firmą. Musi jeszcze wstępować element konkurencyjności między obiema firmami. W ocenie organu wnioskodawca nie przedstawił dowodów na faktyczny przedmiotowy i terytorialny zakres swojej działalności, co powinien uczynić z własnej inicjatywy.

Pismem z dnia 17 marca 2011 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powoływaną decyzję UP z dnia [...] listopada 2010 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania wskutek niewłaściwego zastosowania: art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz na niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

- prawa materialnego poprzez błędna wykładnię art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. polegającego na przyjęciu, że zachodzą przesłanki uzasadniające istnienie ryzyka konfuzji.

Uzasadniając zarzuty skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo przyjął, że element słowny ma największą siłę oddziaływania, gdyż ma ją niewielką w rzeczywistości z uwagi na silne skojarzenie z rodzajem usług oznaczanych z porównywanymi znakami. Znaki powinny być przede wszystkim badane w warstwie graficznej. Usługi, z uwagi na swoją specyfikę, kierowane są do odbiorców prowadzących działalność gospodarczą, którzy będą rozważnie podejmować decyzję, zwłaszcza że korzystanie z omawianych usług wymaga formy pisemnej. Powoduje to, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorcy w błąd. Potwierdza to także odmienna grafika. Zresztą wyraz "acco" jest także używany przez inne podmioty, co także dowodzi słabej zdolności odróżniającej tego elementu, czego organ nie zbadał, mimo posiadania stosownych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W stanowiskach zajętych na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. i pismach procesowych skarżąca oraz uczestnik postępowania podtrzymali dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), nazywanej dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega uwzględnieniu, aczkolwiek częściowo z innych powodów niż te, które legły u jej podstaw. Zaskarżona decyzja bowiem narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2557 ust. 1 p.w.p. UP wydaje decyzję po przeprowadzeniu postępowania spornego. W postępowaniu spornym, w myśl

art. 2552 ust. 1 p.w.p. UP doręcza stronom postępowania spornego odpisy wniosku, wyznaczając jednocześnie termin do nadesłania pisemnej odpowiedzi na wniosek. Następnie, zgodnie z art. 2553 ust. 1 po upływie terminu wyznaczonego stronie do udzielenia odpowiedzi na wniosek UP wyznacza termin rozprawy, o czym zawiadamia strony lub ich pełnomocników, doręczając im jednocześnie odpis odpowiedzi na wniosek, jeżeli została udzielona. Bezpośrednio po przeprowadzeniu rozprawy powinna zostać ogłoszona decyzja, w myśl art. 2559 ust. 2 p.w.p. Z powyższych uregulowań wynika, że po rozprawie (jej zamknięciu) nie powinno być prowadzone postępowanie dowodowe.

Jednocześnie wymaga zauważenia, że z mocy art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed UP w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym i jego art. 70 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do protokołu zeznania na piśmie, podpisanego przez zeznającego, oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. W takiej sytuacji powinna znaleźć się odpowiednia adnotacja w protokole rozprawy. Adnotacja taka znalazła się w protokole rozprawy z dnia 22 października 2010 r. (k. – 50 -51 akt adm.), ale w odniesieniu do innych pism stron. Natomiast po zamknięciu rozprawy, przed ogłoszeniem decyzji, wnioskodawca złożył kolejne pismo w dniu 28 października 2010 r. (data wpływu do UP w dniu 2 listopada 2010 r., k. – 52-73 akt adm.). Organ w kontekście tego pisma postanowił oddalić wniosek wnoszącego sprzeciw o otworzenie zamkniętej rozprawy. Nie zawarł uzasadnienia tego postanowienia ani w protokole z dnia 5 listopada 2010 r. (k. – 74 akt adm.), ani w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji nie jest wiadome stanowisko UP czy uznał za materiał dowodowy w sprawie, dowody dołączone do powołanego pisma. Dowody te mogłyby mieć istotne znaczenie przy ustalaniu stanu faktycznego w zakresie mocy odróżniającej spornego znaku (wykaz firm posiadających w swojej nazwie "ACCO") oraz okresu używania spornego oznaczenia w nazwie wnioskodawcy, jak i zasięgu terytorialnego działania wnioskodawcy (ogłoszenia w Internecie), a wcześniej – przez osoby, udziałowców spółki zgłaszającej sprzeciw.

Brak odniesienia się do omawianego pisma i dołączonych doń dowodów doprowadziło do naruszenia zasad z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wynika z nich obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co powinno nastąpić po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Następnie ustalenia organu winny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a czego zabrakło w niniejszej decyzji.

Gdyby organ uznał, że strony nadmiernie przewlekały postępowanie, np. poprzez przedstawianie stanowiska (wraz z materiałami dowodowymi) dopiero na rozprawie i to w formie załączników do rozprawy (zwłaszcza, że skarżąca wcześniej nie uzasadniła swego stanowiska co do bezzasadności sprzeciwu), to powinien skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 2553 ust. 5 mówiącego, że w przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony UP może wyznaczyć im w toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

Odnosząc się z kolei do podstaw, które były powoływane przez wnioskodawcę w sprzeciwie jako przyczyny unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, to w zakresie zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. czy wpływ na siłę dominującą elementu "acco" miało używanie tego oznaczenia przez inne firmy, także oferujące usługi rachunkowe, księgowe (wydruki z Internetu, k. – 23 – 26, 52 akt adm.).

Ponadto, w ocenie sądu, organ zbyt szeroko określił krąg odbiorców usług, do oznaczania których został zgłoszony kwestionowany znak towarowy. Mając na uwadze rodzaj usług opisanych w zgłoszeniu, w wydruku strony internetowej skarżącej (k. – 4 akt adm.) wynika, że usługi swoje uprawniona kieruje do osób prowadzących działalność gospodarczą. Podobna sytuacja istnieje w przypadku odbiorców usług oferowanych przez wnioskodawcę (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, k. – 61 – 68 akt adm.). Zatem krąg odbiorców tych usług obejmuje podmioty (osoby prawne i fizyczne) prowadzące działalność gospodarczą czyli charakteryzujące się wyższym poziomem wiedzy co do prowadzonej działalności aniżeli przeciętny obywatel, który okazjonalnie korzysta usług doradztwa lub usług rachunkowości. W kontekście powyższego UP nie dokonał oceny zdolności odróżniającej elementów graficznych, mimo że w obu przeciwstawionych znakach przede wszystkim użyto koloru: białego i niebieskiego, a wspólnym elementem jest sformułowanie "acco".

Urząd Patentowy w trakcie postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony przez skarżącą porównywał ten znak z przeciwstawionym znakiem wnioskodawcy (akta adm. zgłoszenia spornego znaku). W tamtym postępowaniu uznał, że zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego na ten znak. Uzasadniając swoje stanowisko odwoływał się organ do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt T-390/03 (karta badania znaku towarowego w aktach zgłoszeniowych).

Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, gdyż w myśl art. 246 ust. 2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego. Z kolei zaś według art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione jeżeli zostanie wykazane, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Organ nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji zmiany stanowiska wobec spornego znaku, zwłaszcza, że w obu postępowaniach jako przeciwstawny znak badał znak towarowy wnioskodawcy.

Takie działanie organu stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Stanowisko UP powinno być dokładnie zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji w myśl art. 107 § 3 k.p.a., czego organ nie uczynił.

Wnioskodawca w sprzeciwie wskazał jako podstawę unieważnienia spornego znaku towarowego także art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p. stanowiący, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Oznaczenie "acco" znajduje się w nazwie wnioskodawcy i skarżącej. Urząd Patentowy przyjął, że wnioskodawca nie wykazał dowodów na faktyczny przedmiotowy i terytorialny zakres swojej działalności.

Nie jest kwestionowane przez strony, że w przypadku kolizji między nazwą używaną przez przedsiębiorstwo a zarejestrowanym później znakiem towarowym decydujące znaczenie ma pierwszeństwo używania. Strony przytaczały argumentację wskazującą, że każda z nich pierwsza zaczęła używać spornego oznaczenia w nazwie. Organ do tej okoliczności wprost się odniósł. Wnioskodawca przedłożył dokumenty, z których wynikało, że udziałowcy F. Sp. z o.o. w K. co najmniej od 1992 r. używali spornej nazwy (kopia umowy spółki cywilnej, k. – 58 akt adm.), a H. Z. – już od 1991 r. (kopia zaświadczenia o wpisie do działalności gospodarczej, k. – 43 akt adm.). Nie budzi wątpliwości, że z działalnością gospodarczą, do tego o tym samym profilu, firmowaną spornym oznaczeniem, wykonywaną niezmiennie od 1992 r. pod tym samym adresem (odpis z KRS, k. -66 akt adm., kopia umowy spółki, k. – 58 akt adm.) nieprzerwanie związane są te same osoby. Zmianie tylko ulegała forma organizacyjnoprawna działalności tych osób, co świadczy o ciągłości istnienia tego przedsiębiorstwa (tak NSA w wyroku z dnia 30 marca 2006 r., sygn. II GSK 9/06, opubl.: https://cbois.nsa.gov.pl).

Z kolei co do zasięgu terytorialnego i przedmiotowego UP nie odniósł się do twierdzeń wnioskodawcy co do wykonywania przez niego działalności na terenie [...] (protokół rozprawy z dnia 22.10.2010 r., k. -. 49 akt adm.), reklamowania działalności w Internecie, poprzez radio i ewentualnych skutków tej reklamy, dokumentów określających przewidywany zakres działalności., np. kopia odpisu z KRS. Owszem, sposób działania pełnomocników należało uznać za naganny, w sytuacji, gdy Urząd Patentowy sprawy w trybie postępowania spornego rozstrzyga w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę; strona zaś jest zobowiązana wskazać środki dowodowe, w myśl

art. 2551 ust. 3 pkt 5 i art. 2552 p.w.p. Nie były bowiem składane dowody, na które powoływano się piśmie, pisma były składane dopiero na rozprawie, nie wspominając o piśmie wnioskodawcy złożonym po zamknięciu rozprawy. W takiej sytuacji organ winien zdyscyplinować strony poprzez instrument wskazany w art. 2553 ust. 5 p.w.p.

W konkluzji należy stwierdzić, iż UP nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Odnośnie pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.