Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1276/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Anna Lech Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 lipca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 218/05 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8.07.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 218/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą został utrzymany w mocy rozkaz personalny tegoż Szefa z dnia [...] nr [...] o mianowaniu J. W. na stanowisko [...] i ustaleniu wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej na dzień 24.09.2005 r., od którego to rozkazu w części dot. wysługi lat i nagrody jubileuszowej odwołał się J. W. Decyzje te zostały wydane na podstawie art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.08.2004 r. sygn. akt II SA/Wa 801/04, uchylającego rozkaz personalny Szefa Agencji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.04.2004 r. K 45/02.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż uznanie niekonstytucyjności art. 230 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy o Agencji, na podstawie którego wypowiedziano stosunek służbowy J. W., miało ten skutek, że decyzje w przedmiocie rozkazu o wypowiedzeniu zostały uchylone, gdyż zgodnie z art. 190 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Wyrok Sądu uchylający decyzje w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego wywołuje skutki na przyszłość od jego uprawomocnienia się, a wobec tego decyzje w przedmiocie wypowiedzenia stosunku wywoływały do dnia uprawomocnienia się skutki prawne, gdyż tylko stwierdzenie nieważności decyzji zniosłoby te skutki – kontynuował Sąd, uznając, że prawidłowo określona została data stażu służby dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej, bowiem w okresie od 2.08.2002 r. do 27.09.2004 r. nie istniał stosunek służbowy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył J. W., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) poprzez dokonanie oceny i kontroli zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania, a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) polegające na wydaniu zaskarżonego wyroku wbrew rozstrzygnięciu zawartemu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.08.2004 r. sygn. akt II SA/Wa 801/04 – które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew mającemu powszechnie obowiązującą moc wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.04.2004 r. K 45/02.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wobec uchylenia rozkazów o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie wywoływały one skutków prawnych od chwili ich wydania, a nie od chwili uprawomocnienia się wyroku, a wobec tego ocena Sądu, że uchylone rozkazy personalne wywoływały skutki prawne jest sprzeczna z art. 1 § 1 i 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, z art. 190 Konstytucji i wyrokiem Sądu uchylającym te rozkazy, którym stwierdzono, że nie podlegają one wykonaniu w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "p.p.s.a", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wymienione w § 2 tego artykułu, które powodowałyby nieważność postępowania, zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę tylko w jej granicach. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko przedstawione w niej zarzuty, nie będąc ani upoważnionym, ani zobligowanym do ich poprawiania, uzupełniania czy interpretowania. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. jednym z elementów skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie, jak z tego zatem wynika podstawy i ich uzasadnienie stanowią całość, którą związany jest Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczony zarzut powinien być zatem uzasadniony, bowiem Sąd nie może domyślać się o co skarżącemu w istocie chodzi, będąc związany granicami skargi.

W skardze kasacyjnej J. W. postawił zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) poprzez dokonanie kontroli zaskarżonych rozkazów w sposób sprzeczny z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania. Przepis ten, a zwłaszcza § 2 art. 1 tej ustawy nakazuje sądom administracyjnym kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, zatem także z obowiązującym w dacie orzekania przez organy. Zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny w świetle nieobowiązujących przepisów powodowałby rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy pod tym kątem w sytuacji, gdyby zarzut taki znalazł rozwinięcie w uzasadnieniu, przez wskazanie tych nieobowiązujących przepisów i wpływu dokonania oceny w ich świetle na rozstrzygnięcie. Ani w podstawach, ani w ich uzasadnieniu nie wskazano przepisów i nie wyjaśniono o co chodzi. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem nie wiadomo na czym naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miałoby polegać.

Tak więc oba te zarzuty są nieusprawiedliwione.

Za taki należy również uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Naruszenia przez Wojewódzki Sąd zasady związania oceną wyrażoną w wyroku sądu skarżący dopatruje się w tym, że wydając zaskarżony wyrok Sąd nie wziął pod uwagę oceny wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.08.2004 r. Sygn. akt II SA/Wa 801/04. Związanie oceną, o którym mowa w tym przepisie, dotyczy oceny wyrażonej w danej sprawie, w konkretnym przedmiocie. Wyrok z dnia 6.08.2004 r. dotyczył sprawy, której przedmiotem było wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego i w tej sprawie rozpoznając ją ponownie organy były związane oceną, tak jak i Sąd w razie ew. skargi na nowo wydaną decyzję. Niniejsza sprawa dotyczyła natomiast uposażenia związanego z ponownym mianowaniem na stanowisko, wobec wyroku Sądu z dnia 6.08.2004 r., zatem nie był to ten sam przedmiot, w którym wyrażona została ocena ww. wyrokiem.

Z tego względu orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.