Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 393/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik (spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta B. przyznał D. K prawo do zasiłku do dnia 9 stycznia 2006 r. w wysokości 521,90 zł miesięcznie.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. szeroko odniosła się do trudności, na jakie napotkała usiłując znaleźć pracę w charakterze nauczyciela. Mimo podjętych przez nią starań i obietnic dyrektorów kilku szkół, ostatecznie nie została zatrudniona. W dniu 28.09.2005 r. złożyła skargę do Prezydenta Miasta B. na dyrektorów szkół, w których ubiegała się o pracę, jednakże nie otrzymała zadawalającej odpowiedzi. Odwołująca podniosła również, iż nie rozumie powodu, dla którego dwoma decyzjami (z dnia 4 stycznia 2006 r.,a następnie z dnia 13 stycznia 2006 r.) przyznano jej prawo do zasiłku w różnych wysokościach (tj. 417, 60 zł- pierwszą z wymienionych decyzji i 521,90 zł drugą). Decyzje te skarżąca odbiera jako próbę dokonania oszczędności jej kosztem. Odwołująca zaznacza ponadto, że oczekuje pomocy w znalezieniu pracy nauczyciela i w związku z tym też prosi o interwencję Wojewodę.

Po rozpatrzeniu odwołania D. K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że odwołująca się w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy (30.12.2005 r.) udokumentowała mniej niż

5 lat okresu uprawniającego do zasiłku, a więc zgodnie z art. 72 ust. 2 miała prawo do zasiłku w wysokości 417,60 zł. Ponieważ 9 stycznia 2006 r. bezrobotna przedłożyła następne świadectwa pracy dokumentując łącznie 16 lat, 5 miesięcy i 27 dni okresu uprawniającego do zasiłku, w związku z tym od tego dnia ma ona prawo do zasiłku w wysokości 521, 90 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody D. K. podniosła, iż decyzja ta tylko w części zawiera odpowiedź na jej odwołanie. Nie odniesiono się bowiem w niej do kwestii zatrudniania nauczycieli i problemów z tym związanych, które skarżąca sygnalizowała w skardze złożonej do Prezydenta Miasta B. Mimo konstytucyjnych gwarancji prawa do pracy i podejmowanych przez skarżącą wysiłków, została ona zmuszona do zasilenia szeregów bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawując kontrolę legalności decyzji administracyjnych Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że wychodząc poza zawarte w niej zarzuty bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej. Oceniając w powyższy sposób decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. Sąd uznał skargę na tę decyzję za nieuzasadnioną.

Jakkolwiek w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. przyznającej jej prawo do zasiłku o wysokości 524,90 zł, poza stwierdzeniem, że organ próbuje jej kosztem uzyskać oszczędności, skarżąca nie podnosiła innych zarzutów w zakresie dotyczącym przedmiotu tej decyzji, Wojewoda zobligowany przepisem art. 128 kpa, w myśl którego dla uznania pisma za odwołanie wystarczy by strona wyraziła w nim niezadowolenie z wydanej decyzji, rozpoznał sprawę na nowo z uwzględnieniem mających zastosowanie w niej przepisów. Organ odwoławczy trafnie uznał, iż ponieważ prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa, przy czym przedstawione wraz z wnioskiem dokumenty rzutują na wysokość przyznawanego zasiłku, to dostarczenie przez skarżącą w dniu 9 stycznia 2006r. - już po wydaniu pierwotnej decyzji w przedmiocie zasiłku i po upływie 7 dni od daty zarejestrowania w PUP w B. - świadectw pracy z pozostałych miejsc jej zatrudnienia, zgodnie zresztą z podpisanym przez nią w dniu 30 grudnia 2005r. zobowiązaniem, obligowało Prezydenta Miasta B. - w świetle prawidłowej interpretacji treści art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 99 poz. 1001) do ustalenia na nowo wysokości zasiłku począwszy od dnia 9 stycznia 2006r. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 cyt. ustawy w związku z obwieszczeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 10 marca 2005r. (Monitor Polski 2005 nr 17 poz. 291) po waloryzacji kwota pełnego 100% zasiłku wynosi 521,90 zł miesięcznie.

Pozostałe poruszane w odwołaniu problemy nie dotyczyły stricte decyzji organu I instancji i nie wymagały ustosunkowania się do nich w wydanym przez organ II instancji rozstrzygnięciu. Niewłaściwe, zdaniem skarżącej, opisane w odwołaniu potraktowanie jej przez dyrektorów szkół, w których starała się uzyskać pracę, mogłoby być zakwalifikowane jedynie jako skarga podlegająca rozpatrzeniu w odrębnym trybie uregulowanym w przepisach działu VIII kpa, w którym to trybie nie wydaje się decyzji administracyjnych.

Także sąd administracyjny nie jest kompetentny do zajmowania stanowiska w kwestiach należących do postępowania skargowego określonego w dziale VIII kpa, gdyż nie jest ono objęte zakresem przedmiotowym kontroli sądowoadminsitracyjnej regulowanym przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).

Z przedstawionych wyżej względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz, iż Sąd nie jest kompetentny do ustosunkowania się do poruszonych w skardze nurtujących skarżącą problemów, orzeczono na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy, jak w sentencji.