Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 24/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i ust.2, art.14 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O.; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2019 r. (data wpływu 23 stycznia 2019 r.) K. M. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. o udostępnienie informacji publicznej w postaci fotokopii wniosku zgłoszenia do rejestracji zbioru danych osobowych dotyczących osób dotkniętych przemocą w rodzinie, złożonego do Generalnego Inspektora Danych Osobowych i informacji, czy i kiedy zbiór ten został zarejestrowany przed wejściem RODO. Ponadto wnioskodawca zwrócił się o informację, kto z imienia i nazwiska i kiedy został powołany na Inspektora Danych Osobowych w MOPS w O. oraz o służbowy numer telefonu i adres mailowy do tej osoby. Wnioskodawca wskazał jako sposób i formę udostępnienia informacji pliki komputerowe oraz przesłanie informacji pocztą elektroniczną pod podany adres.

W piśmie z dnia 7 lutego 2019 r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej podał, że "w załączeniu do niniejszego e-mail przesyłam skan potwierdzenia w dniu 13-01-2012 roku przez GIODO zarejestrowania zbioru danych osobowych o nazwie – MOPS O. Zespół Interdyscyplinarny." Ponadto poinformowano, że z dniem 25 maja 2018 r. w Ośrodku został powołany Inspektor Ochrony Danych Osobowych i jest nim C. M., tel. [...], adres e-mail [...]. Pismo zostało wysłane za pośrednictwem poczty tradycyjnej wraz z załączoną kopią zaświadczenia GIODO z dnia 13 stycznia 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność MOPS (data wpływu do MOPS – 7 luty 2019 r.) wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie MOPS do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, o orzeczenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi organ administracji nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej. W związku z tym za uzasadnione uznał zobowiązanie MOPS do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę MOPS poinformował, że pismem z dnia 7 lutego 2019 r. udzielił informacji dotyczących inspektora danych osobowych oraz potwierdzenia zgłoszenia do GIODO zbioru danych.

W piśmie z dnia 1 marca 2019 r. skierowanym do organu administracji (data wpływu – 4 marca 2019 r.) skarżący zarzucił, że nie udzielono mu odpowiedzi, kiedy został powołany Inspektor Ochrony Danych Osobowych w MOPS.

Natomiast w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2019 r. skierowanym do WSA skarżący zarzucił, że MOPS nie odpowiedział na wniosek w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem na adres e-mail, naruszając art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedział w formie papierowej na adres miejsca zamieszkania w dniu 7 lutego 2019 r., czyli w dniu złożenia skargi do WSA, nie zachowując terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie z dnia 8 marca 2019 r. MOPS poinformował wnioskodawcę, że w piśmie z dnia 7 lutego 2019 r. podał datę powołania Inspektora Ochrony Danych Osobowych w MOPS wraz z podaniem nazwiska Inspektora oraz numeru telefonu i adresu mailowego. Jednocześnie dla przypomnienia organ wskazał, że Inspektorem Ochrony Danych Osobowych w MOPS jest C. M., sprawujący tę funkcję od 25 maja 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., przy jednoczesnym jednakże rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, to wówczas skargę należy oddalić.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz 1764), dalej u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Natomiast zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, a Dyrektor MOPS jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy organ nadal pozostaje w bezczynności co do udzielenia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu wniesienia skargi za pośrednictwem organu, tj. w dniu 7 lutego 2019 r., organ również w dniu 7 lutego 2019 r. udzielił skarżącemu informacji publicznej, przesyłając za pośrednictwem poczty tradycyjnej kopię zaświadczenia GIODO z dnia 13 stycznia 2012 r., potwierdzającego zarejestrowanie zbioru danych osobowych o nazwie "MOPS O. ZESPÓŁ INTERDYSCYPLINARNY" w jawnym rejestrze zbiorów danych osobowych. Ponadto organ podał imię i nazwisko Inspektora Ochrony Danych Osobowych w MOPS, jego numer telefonu służbowego, adres e-mailowy i datę powołania. Informacja ta została odebrana przez skarżącego w dniu 22 lutego 2019 r.

Wprawdzie w piśmie z dnia 1 marca 2019 r. skierowanym do organu administracji (data wpływu – 4 marca 2019 r.) skarżący zarzucił, że nie udzielono mu odpowiedzi, kiedy został powołany Inspektor Ochrony Danych Osobowych w MOPS, to organ zasadnie zauważył w kolejnym piśmie z dnia 8 marca 2019 r., że informacja ta została już podana i ponownie wskazał imię i nazwisko Inspektora i datę rozpoczęcia sprawowania tej funkcji.

W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2019 r. skierowanym do WSA skarżący zarzucił, że MOPS nie odpowiedział na wniosek w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem na adres e-mail, ponieważ odpowiedział w formie papierowej na adres miejsca zamieszkania, nie zachowując przy tym ustawowego terminu do udzielenia informacji.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Jednakże Sąd uznał, że zarzut bezczynności na obecnym etapie postępowania nie jest zasadny, ponieważ MOPS udostępnił skarżącemu żądaną we wniosku informację publiczną, przesyłając skarżącemu kopię potwierdzenia zarejestrowania przez GIODO zbioru danych osobowych oraz podając dane dotyczące Inspektora Ochrony Danych Osobowych w MOPS. Treść żądanej przez skarżącego informacji jest mu obecnie znana i skarżący dysponuje kopią zaświadczenia wydanego przez GIODO. Pismo organu z dnia 7 lutego 2019 r. zawiera dokładnie te same informacje co do treści, których udostępnienia żądał skarżący, a skarżący miał już możliwość zapoznania się z treścią przekazanych mu informacji. Przesyłanie informacji na adres poczty elektronicznej oczywiście przyśpiesza dotarcie informacji do adresata, jednakże w przypadku ponownego przesłania przez organ informacji o tej samej treści na adres poczty elektronicznej skarżącego cel ten nie zostałby już osiągnięty.

Stwierdzić zatem należało, że w sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącemu danych publicznych, o które zawnioskował, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.

Należy wskazać, że według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Biorąc zatem pod uwagę, że w wyniku wniosku z dnia 22 stycznia 2019 r. (wpływ do organu w dniu 23 stycznia 2019 r.) organ udzielił informacji w dniu 7 lutego 2019 r. stwierdzić należy, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek tylko z jednodniowym opóźnieniem, ponieważ termin udzielenia odpowiedzi minął w dniu 6 lutego 2019 r. Tak nieznaczne opóźnienie nie miało charakteru bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i nie wynikało z lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Organ rozpatrzył wniosek w dniu otrzymania skargi. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.

W ocenie Sądu, z uwagi na jednodniowe uchybienie terminu do udzielenia odpowiedzi nieuzasadnione było wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w związku z czym skarga w tym zakresie została oddalona (pkt III wyroku).

Należy również wskazać, że Sąd nie jest władny do zobowiązania organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania (wpis od skargi) orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., w pkt IV sentencji wyroku.