Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 39/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R. S. pismem z dnia 12 maja 2016 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] o udostępnienia wydruków:

1. Opracowanie Europejskiego Komitetu d/s. Zapobiegania Torturom dotyczące minimalnej powierzchni przypadającej na jednego więźnia,

2. Uwagi Ogólne Nr 35 Komitetu Praw Człowieka do art. 9 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

3. Protokół Stambulski,

4. Wniosek RPO do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie kontroli osobistych skazanych przebywających w jednostkach penitencjarnych.

Wnioskujący wskazał, że ww. dokumenty dostępne są na stronie RPO jednak nie umie ich otworzyć ze stanowiska komputerowego w tut. jednostce penitencjarnej.

Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego, po uzyskaniu opinii informatyka, polecił wydać skazanemu opisane dokumenty na płycie CD.

W skardze z dnia 30 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący R. S. wskazał na bezczynność organu w załatwieniu jego wniosku z dnia 12 maja 2016 r. Zarzucił organowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm. - dalej zwanej u.d.i.p. lub ustawą)

W tej sytuacji wniósł o:

1) zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 12 maja 2016 r.,

2) stwierdzenie, iż bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej przez miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art 154 § 6 w związku z art. 149 § 2 P.p.s.a. administracyjnymi,

4) przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym,

5) zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania (art. 200 P.p.s.a.).

W uzasadnieniu - powołując się na stan faktyczny sprawy - podał, że to Dyrektor odmówił mu prawa do komputera, naruszając jego prawa obywatelskie

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego Nr [...] w [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku o oddalenie skargi. Wskazując na ustalenia faktyczne i prawne i po zacytowaniu art. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. organ podał, że informacja o którą wnioskował skarżący nie jest informacją publiczną wytworzoną przez Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...], wobec powyższego nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że Rzecznik Praw Obywatelskich udostępnił żądaną informacją w BIP, wobec powyższego w trybie art. 7 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna została udostępniona. Zgodnie z treścią art. 10 ust 1 ustawy tylko informacja, która nie została udostępniona w BIP jest udostępniana na wniosek. W związku z tym uznał, że skoro informacja została udostępniona w BIP, to udostępnienie jej na wniosek nie jest możliwe. Ponadto zauważył, że adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinien być Rzecznik Praw Obywatelskich. Poza tym Dyrektor Zakładu Karnego nie ma obowiązku drukować skazanym wszystkich informacji znajdujących się w BIP. Zdaniem organu, w świetle tak sprecyzowanego żądania skarga R. S. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Dalej, Dyrektor Zakładu Karnego stwierdził, że prawa i obowiązki osadzonych zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej zwanej K.k.w. w Oddziale 4 - "Prawa i obowiązki skazanego", zawarte w Rozdziale X Kodeksu, zatytułowanym "Kara pozbawienia wolności". Jednakże nie mogą być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, bowiem nadzór nad wykonywaniem kary pozbawienia wolności wykonują określone organy w powołanej wyżej ustawie. Są wśród nich nie tylko organy Służby Więziennej, ale też sąd powszechny, w szczególności sąd penitencjarny lub sędzia penitencjarny, należący do organów postępowania wykonawczego w myśl art. 2 K.k.w. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 647), skargi załatwiają odpowiednio - w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych - Kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego, którym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych wyznaczony został radca prawny W. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przepisy nie określają, na czym polega stan "bezczynności", zatem w odkodowaniu znaczenia tego pojęcia celowe jest sięganie do poglądów doktryny i orzecznictwa. Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Oznacza to więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Przedmiot postępowania sądowego w niniejszej sprawie stanowiła skarga na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w udostępnieniu informacji publicznej. Mając na uwadze przedmiot skargi wskazać należy, że dostęp do informacji publiczne reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.) zwana dalej ustawą.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W związku z powyższym skargę uznać należało za dopuszczalną.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Nie sposób nie zauważyć również, że prawo obywateli do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne przewidziano w art. 61 Konstytucji RP, który w ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, przy czym przepisy Konstytucji RP nie zawężają tego pojęcia do dokumentów urzędowych. Informację publiczną stanowi zatem zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji zdań przewidzianych prawem oraz tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Konkretyzacja powyższego konstytucyjnego tego prawa następuje w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na podmiotach określonych w z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, którymi są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności zaś organy władzy publicznej (pkt 1).

Oceniając właściwość organu wskazanego we wniosku, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1415, z późn. zm.) Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną, zgodnie zaś z art. 7 pkt 3 tej ustawy dyrektor zakładu karnego jest organem Służby Więziennej. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w [...] organ Służby Więziennej jest organem władzy publicznej i należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zatem spełniona została przesłanka podmiotowa.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Zaakcentować w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Skarżący we wniosku z dnia z dnia 12 maja 2016 r. zażądał od Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] udostępnienia informacji publikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej Rzecznika Praw Obywatelskich. Wskazać wobec tego należy, że w świetle art. 10 ustawy brak jest podstaw do żądania udostępnienia informacji, skoro została ona opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Stanowisko w tym zakresie można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wskazuje się ponadto, że odmowa udostępnienia informacji publicznej, która jest już udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, następuje w postaci czynności materialno-technicznej, a nie na mocy decyzji (por. wyroki NSA z 17 czerwca 2011 r., I OSK 462/11; z 25 września 2008 r., I OSK 416/08; z 11 stycznia 2010 r., I OSK 1557/09, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym trzeba uznać, że w świetle ww. przepisu żądanie w tym zakresie było niezasadne. Zaznaczyć przy tym przyjdzie, że organ wydał skarżącemu żądane informacje na płycie CD, chociaż nie był do tego zobligowany. W świetle obowiązujących przepisów nie można zarzucić Dyrektorowi Zakładu Karnego bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia z dnia 12 maja 2016 r., gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje trybu udzielania na wniosek zainteresowanego informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, z uwagi na fakt przebywania skarżącego w zakładzie karnym, podkreślenia wymaga, że osobista sytuacja wnioskodawcy będącego osobą pozbawioną wolności, nie powoduje wyłączenia w stosunku do niego stosowania art. 10 ust. 1 ustawy. Przepis ten jest powszechnie wiążący i nie pozwala na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności. Fakt osadzenia w zakładzie karnym nie przesądza z góry, że skazany jest pozbawiony dostępu do internetu, a w konsekwencji zapoznania się m.in. z Biuletynem Informacji Publicznej. W świetle przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "K.k.w."), nie jest wykluczona możliwość uzyskania przez skazanego dostępu do internetu, i - jak wynika z treści skargi - skarżący z tej możliwości korzysta, jednak w ograniczonym zakresie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 30 maja 2012 r., I OSK 481/12; z 7 marca 2012 r., I OSK 2479/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 730/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), trafnie podkreśla się, że osadzony w zakładzie karnym musi liczyć się z ograniczeniami swobód i wolności, które są nieodzownym elementem wykonywania kary w warunkach izolacyjnych. Co do zasady nadal przysługują mu wszystkie prawa i wolności gwarantowane w Konstytucji (poza prawem do wolności osobistej). Powyższe zasady respektuje także Kodeks karny wykonawczy, który nie pozbawia w sposób bezwzględny osadzonego w zakładzie karnym dostępu do internetu. Zgodnie z art. 110a § 2 K.k.w., dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Ponadto art. 102 K.k.w. zawiera przykładowy katalog praw osób skazanych, wśród których nie ma co prawda dostępu do internetu (tylko radia, telewizji, książek i prasy - pkt 6 przepisu), jednak katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, na co wskazuje użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności". Oznacza to, że osoba skazana na pobyt w zakładzie karnym może dochodzić swoich praw w zakresie dostępu do internetu na zasadach ogólnych, przewidzianych w K.k.w. Jeśli dyrektor zakładu karnego narusza prawo osadzonego w zakresie dostępu do internetu, to zgodnie z art. 6 § 2 K.k.w. osadzony może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, którymi - według art. 2 pkt 5 K.k.w. - są m.in. dyrektor okręgowy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej. Ponadto odrębny tryb składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu przewiduje art. 102 pkt 10 K.k.w., zgodnie z którym skarżący ma prawo do przedstawiania ich w nieobecności innych osób administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Poza tym pkt 11 art. 102 K.k.w. przewiduje prawo osób skazanych do prowadzenia korespondencji z organami ścigania, wymiaru sprawiedliwości i innymi organami państwowymi, organami samorządu terytorialnego, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka. Podkreślenia wymaga też, że przychylenie się dyrektora zakładu karnego do wniosku osoby skazanej o umożliwienie dostępu do internetu nie jest uzależnione wyłącznie od jego dobrej woli, skoro osoba ta może dochodzić swoich racji w sposób przewidziany w powołanych przepisach kodeksu karnego wykonawczego i w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 647). Obowiązujące przepisy prawne nie pozbawiają zatem w sposób bezwzględny i systemowy dostępu do internetu, w tym do Biuletynu Informacji Publicznej, osób osadzonych w zakładzie karnym.

Powyższe rozważania dotyczące kwestii dostępu osób pozbawionych wolności do internetu, w tym do informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej, należy odnieść również do sposobu załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2016 r., w części, w której domagał się on umożliwienia zapoznania się z informacjami publicznymi publikowanymi na stronach internetowych RPO.

Dokonując oceny wniosku w powyższym zakresie, a w szczególności biorąc pod uwagę zakres żądanych informacji, należy uznać, że w istocie skarżący domagał się dostępu do internetu. Tego rodzaju wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest to bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, pomimo że skarżący powołuje się w nim na ustawę, lecz wniosek o możliwości skorzystania z połączenia internetowego. Tymczasem, jak wskazano już wyżej, w przypadku osób pozbawionych wolności dostęp do internetu regulują przepisy z zakresu prawa karnego wykonawczego. Analogicznie jak w odniesieniu do omówionych wcześniej wniosków o udostępnienie informacji publicznej umieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje trybu postępowania w odniesieniu do wniosków o umożliwienie dostępu do Internetu.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do skutecznego postawienia Dyrektorowi Zakładu Karnego Nr [...] w [...] zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 12 maja 2016 r., gdyż nie podlegał on rozpatrzeniu w żadnym z trybów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Z przedstawionych względów, skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.