Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 206/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b, art. 87 ust. 1 art. 92a, art. 18 ust. 4a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) dalej u.t.d., oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie nałożenia na S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z akt sprawy, W dniu [...] marca 2019 r. w [...] na ul. [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. N. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o.o. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w [...].

W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2019 r.

Pismem z dnia 19 marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił K. N. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu.

W odpowiedzi kierowca złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że przedmiotowy przewóz wykonywał w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o.o. na dowód czego przedstawił umowę zlecenia zawartą ze spółką S. Sp. z o.o. oraz umowę najmu samochodu osobowego zawartą z ww. spółką.

W związku z powyższym organ wezwał spółkę S. Sp. z o.o. do przedłożenia wszelkich dokumentów dotyczących skontrolowanego przewozu oraz dokumentów potwierdzających współpracę z K. N..

W odpowiedzi spółka S. potwierdziła autentyczność przesłanych przez kierowcę umów oraz przesłała skan licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił ww. Spółkę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 9.300 złotych.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2019 roku S. Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej,

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego,

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności umowy zlecenia zawartej ze spółką S. na wykonywanie przewozu osób - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia,

- art. 92a ust. 1 i 7 oraz ust. 11 w zw. z lp. 1.5, Ip. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie miał cech wykonywania działalności gospodarczej, a podmiotem wykonującym przewóz osób w dniu kontroli drogowej był kierowca pojazdu.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument,

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w dniu 7 maja 2019 r. kierujący pojazdem K. N. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki S.. W trakcie kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Jak ustalił organ na podstawie przesłanego w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r. skanu licencji oraz zgodnie z pismem Urzędu Miasta [...] z dnia 28 maja 2019 r. strona posiadała ważną na dzień kontroli licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W związku z tym kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Za powyższe na stronę nałożono karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Na podstawie pisma Urzędu Miasta [...] z dnia 28 maja 2019 r. ustalono, że do ww. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie został zgłoszony samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

W związku z powyższymi ustaleniami pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego W przedmiocie naruszenia określonego w lp. 1.5 oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Tym samym organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Organ zaznaczył, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym K. N. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o.o., jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto przedmiotowy przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Za to naruszenie nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W ocenie GITD w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej K. N. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o.o. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów, K. D. i M. O.. Kierujący pojazdem odmówił w dniu kontroli udzielenia odpowiedzi na wszystkie zadane mu pytania. Przesłuchani w charakterze świadków pasażerowie kontrolowanego pojazdu zeznali, że przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt zainstalowanej w telefonie. Usługa przewozu była wykonywana na trasie z ul. [...] na ul. [...] w [...]. Za wykonaną usługę pasażerowie zapłacili opłatę w kwocie 15 złotych, która została pobrana z karty płatniczej. Kierowca w toku postępowania administracyjnego przesłał m.in. umowę zlecenia zawartą ze spółką S. oraz umowę najmu samochodu osobowego zawartą z ww. spółką. Z powyższej umowy zlecenia wynika m.in., że "zlecenie zobowiązuje do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie" (§ 1 pkt 1). Za wykonywane prace zleceniobiorca (kierowca) otrzymywał wynagrodzenie, natomiast zleceniodawca (skarżąca) pobierała od tego wynagrodzenia prowizję. Natomiast § 10 umowy zlecenia stanowi, że zleceniodawca może pokryć wybrane koszty użytkowania pojazdu kierowcy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zdaniem organu, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz spółki S.. Równocześnie skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie wskazała jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, a postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika fakt naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2020 r. wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę K. N., nie zaś przez Skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt.B.V;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.5,1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.

4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego;

5)bnaruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] marca 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

7) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

8) naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie Bolt;

9) naruszenie art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny, następuje pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a."

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno skarżona decyzja GITD, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD, nie naruszają prawa.

Stosownie do treści art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Zgodnie z art. 5b ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej

7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

Stosownie do art. 14 ust. 4 u.t.d. jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2. polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu: zaplata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w: ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zgodnie art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Na podstawie art. 87 ust. 3 u.t.d., przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1. nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 (ust. 7 pkt 1). Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 (ust. 10).

Stosownie do treści lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Na podstawie lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w 800 zł.

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

W ocenie Sądu, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo został ustalony podmiot wykonujący przewóz i jest nim skarżąca – S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz skarżącej. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów, którzy przesłuchani w charakterze świadków zeznali, że przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt zainstalowanej w telefonie. Usługa przewozu była wykonywana na trasie z ul. [...] na ul. [...] w [...]. Za wykonaną usługę pasażerowie zapłacili 15 złotych, która to opłata została pobrana z karty płatniczej. Ponadto kierowca w toku postępowania administracyjnego przesłał umowę zlecenia zawartą ze S. Sp. z o.o. oraz umowę najmu samochodu osobowego zawartą z ww. Spółką.

Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu przez skarżącą poprzez aplikację Bolt miało charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły. Zgodnie z pismem Urzędu Miasta [...] z dnia 28 maja 2019 r. skarżąca posiadała ważną na dzień kontroli licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Na podstawie ww. pisma ustalono, że do ww. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie został zgłoszony zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia prawidłowo została nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości 9300 złotych

W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Fakt posiadania statusu przedsiębiorcy przez skarżącą nie budzi najmniejszej wątpliwości, a argumentacja odnosząca się do definicji działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowa. Odnosząc się do nieprowadzenia działalności w zakresie przewozów osób wskazać należy na umowę zlecenia z dnia [...] marca 2019 r., która postanowienia brzmią: "zleceniodawca zleca zleceniobiorcy przewóz osób lub towarów." "zleceniobiorca otrzymywał będzie wynagrodzenie od zleceniodawcy po potrąceniu o prowizje innych podmiotów jak i samego zleceniodawcy". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca Spółka organizowała przewozy osób, a więc prowadziła działalność transportową w tym zakresie. Bezpodstawne są twierdzenia strony, że odpowiedzialność za naruszenia przepisów u.t.d. ponosi kierowca wykonujący przejazd. Kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącej Spółki, w związku z czym to skarżąca ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu stwierdzonych naruszeń. Ponadto że sam charakter stwierdzonych w przedmiotowej sprawie naruszeń z logicznych względów wyklucza odpowiedzialność kierowcy. Nie sposób uznać, że to kierowca ponosi odpowiedzialność za zgłoszenie pojazdu do licencji oraz odpowiada za wyposażenie siebie w wymagane dokumenty. Kierowca nie ponosi odpowiedzialności za decyzje biznesowe przedsiębiorcy, który dopuścił do wykonywania na jego rzecz zlecenia przy użyciu pojazdu, który nie spełniał zapisanych przepisami wymogów konstrukcyjnych. To przedsiębiorca ponosi każdorazowo odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy popełnione przez pracowników, którymi posługuje się w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, dostępne w CBOSA). Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy nie było konieczne. Dla nałożenia kary na podstawie art. 92 a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżąca faktycznie odpłatnie świadczyła nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Niemniej jednak jak to już zostało wskazane powyżej z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżąca Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług przewozowych i legitymowała się także stosowną licencją na przywóz osób.

Zdaniem sądu w okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania aplikacji Bolt, którą posłużyli się pasażerowie do zamówienia przejazdu. Zasady jej działania należy bowiem uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający dowodzenia. Z zasadami tymi bez przeszkód może zapoznać się każdy potencjalny użytkownik aplikacji. Organ wyraźnie wskazał, w jaki sposób doszło do zamówienia usługi przewozu u kierowcy K. N.. Ponadto zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej, nie zaś na rzecz kierowcy.

Wbrew twierdzeniom skarżącej słuszne są ustalenia organów orzekających w sprawie, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny. W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Wskazać należy, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym [...] marca 2019 r. którym K. N. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o.o., jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto, należy wskazać, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Prawidłowo więc za to nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości Sądu.

W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.