Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 804/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 32 ust 1 pkt 1 art 34 ust 3 pkt 1 , art 35 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2019 r. sprawy ze skargi A. F. i J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 maja 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 9 stycznia 2019 r., znak: [...], wydaną na wniosek P. G., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, korekcie zakresu wniosku (pismo inwestora z 21.11.2018 r., karta nr [...] akt organu I instancji) oraz uzupełnieniu projektu budowlanego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową przeznaczoną na warsztat samochodowy oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., co., gazowa, wentylacji mechanicznej, elektryczna), wiz prądu, wiz gazu, szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe wraz z instalacją kanalizacyjną do budynku, zbiornik retencyjny na wody opadowe, wraz z systemem podczyszczania i gromadzenia ścieków opadowych i technologicznych, utwardzenia dojść i dojazdu, na działkach nr [...], [...] w miejscowości Ł., gm. B..

Powyższa decyzja została wydana w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w wyniku wydania decyzji z dnia 13 października 2017 r., znak: [...], którą Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc konieczność prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania oraz uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie przewidywanej uciążliwości projektowanego warsztatu samochodowego oraz zasięgu obszaru oddziaływania.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. F. i J. F. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołujący się podnieśli, że decyzja jest wadliwa, ponieważ: została wydana pomimo braku rozstrzygnięcia w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko; narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb poprzez usankcjonowanie możliwości budowy budynku z częścią usługową w postaci warsztatu samochodowego, pomimo, że przeznaczenie takie nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (nie spełnia warunków przewidzianych w § 8 ust. 3 pkt 1 i 3 tego planu); warsztat samochodowy nie jest typową formą usługi dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z uwagi na związane z nim uciążliwości; brak jest możliwości skontrolowania ilości zatrudnionych pracowników; należy brać pod uwagę nie tylko deklarowaną skalę działalności, lecz również możliwość jej zwiększenia; skoncentrowanie działalności warsztatu samochodowego wśród budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie służy tylko społeczności lokalnej, lecz oferuje usługi bądź dla całej miejscowości, bądź dla innych miejscowości - nie stanowi więc ani uzupełnienia ani wzbogacenia przeznaczenia podstawowego; planowana inwestycja narusza interesy uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Pb), w tym chronionego konstytucyjnie prawa własności oraz tzw. prawa sąsiedzkiego, poprzez dopuszczenie uciążliwości nadmiernych; wysokość projektowanego budynku (w części opisowej projektu wskazano 9,88 m, natomiast w części rysunkowej: 10,26 m) jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na poparcie swoich twierdzeń odwołujący się przywołali szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

Wojewoda decyzją z dnia 17 maja 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 9 stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził po analizie całości materiału dowodowego, że zaskarżona decyzja Starosty [...] udzielająca pozwolenia na budowę jest prawidłowa, choć niniejsze rozstrzygnięcie wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w nieznacznym zakresie (art. 136 k.p.a.).

Wojewoda wyjaśnił, że na terenie objętym pozwoleniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 27 października 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości Ł. i J. w gminie B. (Dz.Urz.Woj.Małop.2010.689.5874 ze zmianami), zwany dalej MPZP. Działki inwestycyjne położone są w terenach oznaczonych jako I 16MN Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Działki nr [...] i nr [...] (należące do odwołujących się) sąsiadują bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi od ich strony północno-zachodniej. W trakcie postępowania odwoławczego projektant usunął drobne niespójności w dokumentacji projektowej, określając jednoznacznie, że wysokość kalenicy projektowanego budynku wynosi 10,23 m w stosunku do poziomu "zero". Projektant doprowadził także do spójności część opisową projektu budowlanego (str. 7) - zgodną z sentencją zaskarżonej decyzji - z treścią rysunku projektu zagospodarowania terenu (rys. nr 1, strona 17 projektu budowlanego), zwanego dalej rysunkiem PZT, w zakresie planowanego zjazdu publicznego, wyłączonego z zakresu inwestycji (odrębny tryb), oraz projektowanych przyłączy: wodociągowego, elektrycznego i gazowego, które będą wykonywane odrębnymi trybami, zgodnie z warunkami wydanymi przez jednostki zarządzające tymi sieciami (Dokumentacja formalno-prawna, str. 165-170 projektu). Ponadto, projektant dołączył do projektu budowlanego informację uzupełniającą w zakresie wibracji i hałasu generowanego przez projektowany warsztat samochodowy (str. 8 i 15), w której stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie generowała nadmiernego hałasu, przekraczającego dopuszczalne poziomy ustalone dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tj. 50 dB w czasie najbardziej niekorzystnych ośmiu kolejnych, następujących po sobie godzin w ciągu dnia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U.2014.112). W związku z położeniem inwestycji w terenach zabudowy jednorodzinnej, poziom hałasu w przyszłości nie może zostać przekroczony. Ponadto projektant doprecyzował, że w przedmiotowym warsztacie będą używane narzędzia nie generujące żadnych wibracji, które by oddziaływały na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2019.799).

Zgodnie ze wskazaniami Wojewody ujętymi w decyzji z dnia 13.10.2017 r., znak: [...], że wszystkie uzupełnienia informacji o obszarze oddziaływania obiektu powinny znaleźć się w projekcie budowlanym, projektant uczynił im zadość na etapie postępowania odwoławczego. Przy czym zauważono, że ww. informacje dotyczące hałasu oraz przeznaczenia, wyposażenia i zakresu wykonywanych usług - o identycznej treści - były już dołączone do akt organu I instancji we wcześniej prowadzonym postępowaniu (karta nr 46) i zostały także opisane w ww. decyzji z 13.10.2017 r., zatem strony postępowania miały możliwość zapoznania się z nimi i wniesienia swoich uwag.

Z uwagi na fakt, iż w niniejszym postępowaniu odwoławczym inwestor nie dołączył do akt sprawy nowego materiału dowodowego, a tylko w niewielkim zakresie uzupełnił projekt budowlany - bez wpływu na prawidłowość przyjętych już wcześniej rozwiązań projektowych oraz wykonanych analiz (bez zmiany wniosków) - organ odwoławczy nie uznał za konieczne zawiadamianie stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych uwag przed wydaniem niniejszej decyzji (art. 10 k.p.a.).

Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, że wysokość zaprojektowanego budynku przekracza 10 m, co jest niezgodne z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a) MPZP, organ wyjaśnił, że zgodnie z rysunkiem nr A7 Elewacja frontowa zachodnia Elewacja boczna południowa (str. 35 projektu) poziom terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku - zarówno istniejący jak i projektowany - znajduje się na wysokości + 0,35, tj. 35 cm ponad poziomem zero (poziomem posadzki parteru). Zatem biorąc pod uwagę wskazane przez projektanta wysokości najwyżej położonej kalenicy dachu, wysokość projektowanego budynku wynosi 9,88 m (10,23 m - 0,35 m). Oznacza to, że planowany budynek spełnia ustalenia MPZP w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W ocenie odwołujących się skoro Wójt Gminy B. prowadził postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko - zakończone ostateczną decyzją z 28.10.2016 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (DOŚ), którą umorzono postępowanie z uwagi na brak podstaw do tego, aby inwestycję uznać za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - to analogicznie powinien takie postępowanie przeprowadzić również w stosunku do przedmiotowej inwestycji, która obejmuje m.in. także budowę stacji obsługi pojazdów. Odpowiadając na ten zarzut wyjaśniono, że jak to już stwierdzono w decyzji Wojewody z 13.10.2017 r., znak: [...], ww. decyzja DOŚ dotyczy hali napraw o powierzchni użytkowej 30 m2, a nie pomieszczenia usługowego (z jednym kanałem samochodowym) o powierzchni 42,86 m2, jak to ma miejsce w zaprojektowanym budynku. Zatem ww. decyzja DOŚ dotyczy warsztatu samochodowego wbudowanego w budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działkach nr [...] i nr [...] (czyli na tym samym terenie co przedmiotowa inwestycja), ale obiekt opisany w tej decyzji ma nieznacznie mniejszą powierzchnię użytkową. Niemniej jednak orzeczenie to potwierdza fakt, iż przedsięwzięcie o parametrach zbliżonych do przedmiotowego warsztatu samochodowego, w rozumieniu nieobowiązujących już ("ostrzejszych" wobec stacji obsługi pojazdów) przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397), nie zostało uznane za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane było prowadzenie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań udzielenia zgody na realizację tego przedsięwzięcia.

Podsumowując rozważania w tej kwestii Wojewoda stwierdził, że projektowany budynek z wbudowanym warsztatem obsługi pojazdów osobowych składającym się z hali napraw z jednym kanałem samochodowym oraz odprowadzeniem wód opadowych i sanitarnych, w tym oczyszczonych ścieków z powierzchni warsztatowej, do szczelnych zbiorników okresowo opróżnianych z wywozem ścieków do najbliższej oczyszczalni w G. (tj. instalacji, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego), nie jest przedsięwzięciem, dla którego konieczne byłoby przeprowadzenie postępowania środowiskowego. Oznacza to, że organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają podstaw, aby żądać od inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem zaskarżona decyzja, w której stwierdzono, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, jest w tym zakresie prawidłowa. Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U.2018.2081 ze zmianami).

Odpowiadając na kolejne zarzuty dotyczące dopuszczalnej zabudowy w terenach MN, zgodnie z ustaleniami MPZP, organ wyjaśnił, że na terenie całego planu: Zgodnie z przepisami odrębnymi, ewentualna uciążliwość wynikającą z prowadzonej działalności musi ograniczać się do granic terenu, do którego użytkownik posiada tytuł prawny (§ 5 ust. 7), przy czym przez brak uciążliwości prowadzonego programu usługowego należy rozumieć taki rodzaj działalności usługowej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia to jest nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych (§3 ust. 12 MPZP). Natomiast w terenach MN dodatkowo ustala się, jako warunek lokalizacji obiektów przeznaczenia dopuszczalnego (które uzupełnia i wzbogaca oraz nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym - § 2 ust. 10 MPZP), utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego dla mieszkańców (§ 8 ust. 3 pkt 3 MPZP).

Reasumując swoje rozważania Wojewoda stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mają moc powszechnie obowiązującą (akty prawa miejscowego), organy administracji architektoniczno-budowlanej winny kierować się literalnie definicjami zamieszczonymi w planie, w tym także odnośnie do braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego, zdefiniowanej w MPZP. Przy czym, analizując orzecznictwo w powyższym zakresie, nie można pominąć bezspornego faktu, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektywnie niewielkim warsztatem z jednym kanałem naprawczym dla samochodów osobowych (w garażu znajduje się miejsce postojowe obsługujące budynek mieszkalny). Organ, uwzględniając informacje i analizy projektanta dołączone do projektu budowlanego, nie podzielił opinii odwołujących się, że projektowany warsztat, wbudowany w budynek mieszkalny jednorodzinny, nie spełnia funkcji uzupełniającej wobec zabudowy mieszkaniowej.

Ponadto, po analizie zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego, m.in. rysunku PZT, organ odwoławczy stwierdził, iż jest on zgodny z pozostałymi ustaleniami MPZP oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Organ podniósł, że dach przedmiotowego budynku zaprojektowano zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 MPZP, jako dwuspadowy (z naczółkami) o jednakowym nachyleniu głównych połaci (45°) i wysokości najwyżej położonej kalenicy: 9,98 m (licząc od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku), doświetlony oknami połaciowymi, pokryty dachówką ceramiczną w kolorze niejaskrawym (zakaz stosowania kolorów intensywnie żółtych, zielonych, fioletowych, niebieskich) i ciemniejszym (tj. czarny, czerwony lub brązowy) niż ściany w kolorze pastelowym (np. jasnobrązowym) - opis, str. 6 projektu, oraz rys. nr 7 i 8, str. 35 i 36.

Teren biologicznie czynny działek budowlanych nr [...] i nr [...] w terenach I 16MN wynosi 452,73 m2 (str. 7 projektu) i jest większy niż 40% powierzchni tych działek (0,4x991,0m2=396,4m2), § 7 ust. 3 pkt 1 MPZP. Natomiast wskaźnik powierzchni zabudowy terenu wynosi 14,4% (str. 7 projektu) i jest mniejszy niż ustalony maksymalny 30% (143,13m2:991,0m2=0,14443), § 7 ust. 4 pkt 1 MPZP.

Budynek zaprojektowano w odległości 13,92 m od granicy z działką drogową nr [...], tj. poza nieprzekraczalną linią zabudowy, ustaloną zgodnie z § 7 ust. 9 pkt 3 MPZP.

Zgodnie z § 7 ust. 10 pkt 2 MPZP, w obrębie działek inwestycyjnych zlokalizowano dla potrzeb mieszkańców 2 stałe miejsca postojowe (jedno wewnątrz budynku, w garażu, pomieszczenie nr [...] na rzucie parteru, drugie wzdłuż granicy z działką drogową nr [...]) oraz dodatkowo 3 miejsca postojowe w związku z prowadzeniem działalności usługowej (tj. minimum 1 miejsce na 20 m2 powierzchni użytkowej, z wyłączeniem powierzchni pomocniczej - 42,86m2:20m2=2,14). Na rysunku PZT, zgodnie z § 18-21 warunków technicznych projektant wskazał 4 zewnętrzne miejsca postojowe - jedno o wymiarach 3,6 m x 5,0 m, pozostałe o wymiarach 2,5 m x 5,0 m - w odległości 3,0 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...].

Dalej wskazano, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Starosty [...] z 19.10.2016 r., znak: [...], zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu wchodzącego w skład nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] położone w miejscowości Ł. (str. 179-182 projektu).

Zgodnie z treścią rysunku PZT, planowany budynek o wysokości 10,23 m (liczonej od poziomu zerowego budynku, tj. posadzki parteru) usytuowany jest - ścianą północno-zachodnią bez otworów okiennych i drzwiowych - w odległości 3 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...] oraz 8,4 m od istniejącego budynku nr [...] na nich usytuowanego. Od strony południowo-wschodniej zaprojektowano ścianę z otworami okiennymi w odległości 4,4 m od niezabudowanej działki nr [...] oraz narożnik tego budynku w odległości około 5 m od niezabudowanej działki nr [...].

W projekcie budowlanym projektant określił obszar oddziaływania inwestycji (str. 8) i stwierdził, że budynek zaprojektowany w odległości 3 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...] oddziałuje na te nieruchomości.

Ponadto, w projekcie budowlanym znajdują się Analiza nasłonecznienia (str. 193) oraz Analiza przesłaniania (str. 194). Organ na podstawie ww. analiz, stwierdził, że planowana inwestycja nie ogranicza w sposób ponadnormatywny dostępu naturalnego światła do okien lokali mieszkalnych na działkach nr [...] i nr [...].

Organ, analizując obszar oddziaływania planowanej inwestycji, stwierdził że faktycznie projektowany budynek o wysokości kalenicy 10,23 m (liczonej od poziomu zerowego budynku), usytuowany w odległości 3 m od granicy, ogranicza swobodną zabudowę działek nr [...] i nr [...], a to z uwagi na § 13 i § 60 warunków technicznych. Natomiast działki sąsiednie nr [...] i nr [...] nie leżą w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, gdyż nie zostaje ograniczona możliwość ich swobodnej zabudowy, zgodnie z przepisami. Potwierdzają to opisane wyżej analizy przesłaniania i nasłonecznienia.

Podsumowując stwierdzono, że wskazany w zaskarżonej decyzji obszar oddziaływania projektowanego budynku (bez zjazdu, wyłączonego z zakresu wniosku), został określony przez Starostę W. prawidłowo.

Wojewoda wyjaśnił, że realizacja zjazdu z drogi gminnej (z działki nr [...] obręb T.), nie wymaga zgłoszenia. Inwestor wyłączył budowę zjazdu z drogi gminnej z zakresu wniosku, zatem organu administracji architektoniczno-budowlanej nie zatwierdzają w takiej sytuacji projektu budowlanego zjazdu, a jedynie przyjmują do wiadomości lokalizację tego zjazdu, przedstawioną na rysunku PZT.

W ocenie Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP, a także wymaganiami ochrony środowiska. Spełnia także wymagania Pb oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, w tym rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2018.1935). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego (BIOZ, strony 195-197 projektu). Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (strony 3, 171-174 projektu).

Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Pb), w tym chronionego konstytucyjnie prawa własności oraz tzw. prawa sąsiedzkiego, poprzez dopuszczenie uciążliwości nadmiernych, Wojewoda wyjaśnił, że w jego ocenie, takie naruszenie nie nastąpiło, zatem w takiej sytuacji wydanie odmowy pozwolenia na budowę (byłoby nieuzasadnionym ograniczeniem praw inwestora, w tym równego dla wszystkich, konstytucyjnie chronionego prawa własności nieruchomości - tj. m.in. prawa do jej zabudowy.

Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wobec spełnienia wymagań określonych w zacytowanych przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb (inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy (spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. F. i J. F. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 pr. bud., art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi wykazywano, że zaskarżona decyzja Wojewody, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] jest wadliwa, ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane (dalej: pr. bud.) poprzez usankcjonowanie możliwości budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową przeznaczoną, na warsztat samochodowy wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...] w miejscowości Ł. B., pomimo że planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami i narusza uzasadnione interesy skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W pierwszej kolejności wymaga zaznaczenia, że Sąd podziela wszystkie wnioski i stwierdzenia Wojewody, tak względem stanu faktycznego, jak i przedstawionej interpretacji przepisów prawa. Kontrolowana decyzja, zawierająca obszerne uzasadnienie, jest w ocenie Sądu zgodna z prawem.

Przechodząc do szczegółowych zarzutów skargi rozpocząć należy od zarzutu dotyczącego stanu faktycznego. Otóż skarga wskazuje, że pozwolenie na budowę nie obejmuje całego zamierzenia budowlanego a w szczególności przyłączy wodociągowego, elektrycznego i gazowego. Trzeba zatem wskazać, że projekt budowlany początkowo istotnie przewidywał, że przyłącze wodociągowe, energii elektrycznej oraz gazu do projektowanego budynku miały być wykonywane w II etapie budowy. Obecnie wskazano w projekcie, że przez teren działki nr [...] przebiega sieć wodociągowa i gazowa, a w narożniku działki zlokalizowane są słupy energii elektrycznej. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu (str. 17 proj.bud.) są zaznaczone wszystkie sieci poszczególnych instalacji wraz z przyłączami. W projekcie budowanym wskazano, że przyłącza będą wykonywane, zgodnie z warunkami wydanymi przez właściwe jednostki wedle odrębnego trybu ( str. 7 proj.bud.). Projekt budowlany zawiera także warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej, energetycznej i gazowej ( str. 164-168 proj.bud.).

Co się tyczy zarzutu, iż przedmiotowe przedsięwzięcie budowlane, polegające m.in. na budowie pomieszczenia usługowego (z jednym kanałem samochodowym) o powierzchni 42,86 m2, winno być objęte decyzją środowiskową, to w ocenie Sądu należy podzielić argumentację organu w tym względzie, wbrew twierdzeniom skargi, iż argumentacja ta jest po części historyczna. Wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przewiduje w art. 71 Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( DZ.U.2018.2081 t.j.) Przepis ten powiada, iż:

1. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

2. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Uprzednio ( w czasie wydania skarżonej decyzji) obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U.2016.71 t.j, dalej "rozporządzenie"), które w swej pierwotnej wersji przewidywało, że przedsięwzięciami potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy są m.in. stacje obsługi środków transportu ( § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia), a więc warsztaty samochodowe. Przepis ten został uchylony z dniem 1 sierpnia 2013r. Jest to okoliczność historyczna, ale istotna z dwóch powodów. Po pierwsze, jako przedsięwzięcie uprzednio wymagające wydania decyzji środowiskowej, stacje obsługi środków transportu, czyli warsztaty samochodowe, były oceniane jako uciążliwe bez względu na faktyczną ich uciążliwość. Przykładem jest tu wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2013 r. II SA/Sz 1198/12:

"Wyjaśnić należy, że dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia w cytowanym powyżej rozporządzeniu, a co za tym idzie, skoro przepisy wymieniają wprost stacje obsługi środków transportu jako przedsięwzięcie wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy administracji były uprawnione do przyjęcia uciążliwej funkcji tego obiektu, bez faktycznego sprawdzenia stopnia szkodliwości tej inwestycji. Sąd zważył, że opracowane w planie zagospodarowania przestrzennego terenu R. zasady zagospodarowania i zabudowy działek nr (...) obr. (...) oraz dz. nr (...) obr. (...) (por. § 6 pkt 2 i 4) jednoznacznie wskazują, że w tym miejscu wyklucza się lokalizację jakichkolwiek uciążliwych dla otoczenia obiektów, a takim jest bez wątpienia warsztat samochodowy obsługujący środki transportu na zasadzie stacji obsługi. Zgodnie z § 4 pkt 14 uchwały o przymiocie tzw. "nieuciążliwości", danego obiektu decydują przepisy szczególne, a więc, między innymi, i powyżej wskazane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko".

Trzeba to mieć na uwadze, w szczególności posługując się orzeczeniami zapadłymi na gruncie stanu prawnego istniejącego do 2013r.

Po drugie, usunięcie stacji obsługi środków transportu z grupy przedsięwzięć potencjalnie mogących oddziaływać na środowisko wyeliminowało obowiązek organów automatycznego zwracania się o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w stosunku do warsztatów samochodowych. Jak to bowiem stwierdził WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., II SA/Sz 1134/18, LEX nr 2625770: "Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może uwarunkować wydanie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. II OSK 696/16, LEX nr 2434092 wskazał: "Jeżeli z wniosku inwestora i jego oświadczenia złożonego na żądanie organu wynika, że planowana inwestycja nie ma charakteru przedsięwzięcia, dla którego na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy nie mają obowiązku prowadzić dalszego postępowania w celu badania jedynie potencjalnej, teoretycznej możliwości prowadzenia w planowanym obiekcie działalności, która mogłaby wskazywać na to, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach": (por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2015 r., II SA/Bk 996/14, LEX nr 1650973). Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 20 maja 2016 r. II OSK 2250/14, LEX nr 2083463: "(...)Skoro ustawodawca uchylił przepis § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia z 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) precyzyjnie mówiący o tym, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczyć należało m.in. stacje obsługi środków transportu - to uznać należy, iż ten rodzaj działalności, nie jest objęty zakresem wskazanego aktu prawnego. Nie sposób przy tym przyjmować, że pojęcie (stacja obsługi środków transportu), zostało zastąpione terminem "miejsce przetwarzania pojazdów". Wynika to z przedstawionego wyżej zakresu znaczeniowego tego terminu, a nadto z faktu, że nie jest poprawne logicznie stawianie warsztatu samochodowego, na równi z innymi rodzajami działalności, określonymi w § 2 ww. rozporządzenia. Działalności te bowiem odnoszą się do aktywności o nieporównywalnie większym stopniu oddziaływania na środowisko".

W niniejszej sprawie tak właśnie jest, gdyż warsztat nie jest inwestycją, zgodnie z rozporządzeniem j.w. obowiązującym w chwili wydawania decyzji przez organy, objętą wspomnianym aktem prawnym, potencjalnie znacząco mogącą oddziaływać na środowisko. Ponadto na marginesie jedynie stwierdzić należy, że warsztat obsługi pojazdów osobowych składający się z hali napraw z jednym kanałem samochodowym jest niewielkim przedsięwzięciem i słusznie organy uznały, kierując się przepisami nieobowiązującego już obecnie rozporządzenia, że przedsięwzięcie nie wymaga oceny środowiskowej.

Najistotniejsze zarzuty skargi dotyczą oceny uciążliwości przedsięwzięcia na tle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga posługuje się cytatami z kilku orzeczeń sądów administracyjnych, wskazującymi na fakt, że warsztat samochodowy uznało się w tych orzeczeniach za uciążliwy, celem wykazania, że tak właśnie należy ocenić przedsięwzięcie w przedmiotowej sprawie. Tymczasem trzeba zwrócić uwagę, że część z tych orzeczeń dotyczy stanów faktycznych z czasu, kiedy obowiązywało rozporządzenie w poprzedniej wersji obowiązującej do 1.08.2013r., a więc siłą rzeczy warsztaty samochodowe uznawano za uciążliwe z samej nazwy. Po drugie, w niektórych stanach faktycznych sformułowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego były tego rodzaju, że przekonywały do wniosku o uciążliwości warsztatu, wykluczając tego typu działalność na obszarach mieszkaniowych. Trzeba wobec tego zauważyć i podkreślić, że stany faktyczne powołanych orzeczeń i sprawy niniejszej różnią się, przede wszystkim treścią zapisów MPZP.

Na terenie objętym pozwoleniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 27 października 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości Ł. i J. w gminie B. (Dz.Urz.Woj.[...]). Zauważyć należy, że, jak to wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 grudnia 2018 r. II SA/Kr 1399/18, LEX nr 2598843: "Ustawodawca określając w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone". Obowiązuje zatem ścisła wykładnia postanowień MPZP na tyle, na ile to jest możliwe.

Zapisy obowiązującego planu dla terenów, gdzie ma znaleźć się inwestycja, przewidują obszar MN –tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o funkcji podstawowej mieszkaniowej. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się m.in. możliwość lokalizacji usług o charakterze komercyjnym oraz usług o charakterze publicznym realizowanych jako obiekty wolnostojące lub wbudowanych w budynki (§ 8 ust. 2 pkt 1). Przeznaczenie dopuszczalne jest to przeznaczenie, które wedle definicji zawartej w § 3 pkt 10 uzupełnia i wzbogaca oraz nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń przeznaczenia dopuszczalnego jest m.in. dostosowanie go do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego oraz utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego dla mieszkańców (§ 8 ust. 3 pkt 1 i 3). Natomiast przez brak uciążliwości prowadzonego programu usługowego należy rozumieć taki rodzaj działalności usługowej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia, to jest nie powoduje przekraczania standardów jakości ustalonych dla środowiska określonych w przepisach odrębnych, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, w tym substancji zapachowych (§ 3 pkt 12).

Rozpoczynając od oceny inwestycji z punktu widzenia drugiej cechy, a to uciążliwości, pokreślenia wymaga, że cecha ta została zdefiniowana w MPZP w sposób, który nie budzi wątpliwości Sądu. Owa uciążliwość nie została pozostawiona intuicyjnej ocenie organów czy sądu, ale opisana jako przekroczenie regulacji przepisów odrębnych dotyczących zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza. Zatem uciążliwość jest tutaj zagadnieniem "mierzalnym", tak na etapie projektowym, jak i na etapie rzeczywistej działalności. Z tego powodu nie są przydatne orzeczenia powołane w skardze, a dotyczące rozumienia owej uciążliwości. Patrząc na rozwiązania projektowe można przeczytać, że zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, w przedmiotowym warsztacie prowadzona będzie działalność polegająca na świadczeniu usług w zakresie podstawowych napraw bieżących pojazdów osobowych, wymianie płynów eksploatacyjnych np. oleju, wymianie i wyważaniu kół. Nie przewiduje się napraw blacharskich, lakierowania pojazdów czy skomplikowanych napraw silników. Podstawowym wyposażeniem warsztatu będą narzędzia i elektronarzędzia ręczne, klucze pneumatyczne, kompresor, urządzenie do ustawienia geometrii kół, wyważarka i montażownia kół, podnośniki samochodowe. Warsztat pracować będzie na jedną zmianę, prace naprawcze wykonywane będą w środku budynku, hałas na zewnętrz nie przekroczy 50 dB (str. 8 proj.bud.). Wielkość zatrudnienia to maksymalnie dwóch pracowników, a szacowana ilość obsługiwanych samochodów w ciągu jednego dnia roboczego wyniesie od czterech do sześciu (str. 21-22 proj.bud.).

Przewidywana emisja zanieczyszczeń z samochodów obsługiwanych przez warsztat samochodowy jest znikoma i w żaden sposób nie wpłynie na stan jakości powietrza (str. 14 proj.bud.) Ponadto, w przedmiotowym warsztacie będą używane narzędzia nie generujące żadnych wibracji, które by oddziaływały na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz.U.2019.799 (str. 15). Projektant dołączył do projektu budowlanego opracowanie Dane o strefach ochronnych i zagrożeniach dla środowiska (str. 8-15), sporządzone w oparciu o ustawę Prawo Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (t.j. Dz.U.2018.799 ze zmianami), Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2012.1031), Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2010.16.87), Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U.2010.130.881).

Mając na względzie powyższe, trzeba wskazać, że niewielki warsztat samochody, wbudowany w budynek mieszkalny, o jakim mowa, wedle projektanta nie będzie emitował zanieczyszczeń czy hałasu przekraczającego normy ochrony środowiska, a zatem spełnia wymagania braku uciążliwości, w ścisłej zgodzie z zapisami MPZP. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że inwestor przewiduje w jednym budynku zamieszkanie i usługi, co tym bardziej świadczy o fakcie, iż nie przewiduje się emisji w jakikolwiek sposób utrudniających pobyt mieszkaców, a cóż dopiero mówić o dalszym sąsiedztwie.

Kolejna kwestia dotyczy wymogu dostosowania przeznaczenia uzupełniającego do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego. Także i w tym zakresie w ocenie Sądu nie można zarzucić organom wadliwej oceny zgodności z MPZP. Niewątpliwie bowiem warsztat będzie istniał jako część usługowa budynku mieszkalnego. Budynek ten będzie obiektem wolnostojącym, parterowym, z poddaszem użytkowym. Pomieszczenia związane z funkcją mieszkaniową zlokalizowane będą na parterze oraz na poddaszu. Część usługowa będzie również zlokalizowana na parterze, a jej łączna powierzchnia nie będzie stanowić więcej niż 40 % powierzchni użytkowej części mieszkalnej budynku, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 MPZP ( str. 21 proj.bud.). Mając na względzie, iż przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaprojektowanie części usługowej w jednym budynku z częścią mieszkalną jak najbardziej spełnia wymóg wkomponowania warsztatu w istniejącą i projektowaną zabudowę jednorodzinną. Część usługowa bowiem z racji usytuowania wraz z częścią mieszkaniową nie będzie się wyróżniała w otoczeniu budynków jednorodzinnych.

Co się tyczy zapisów MPZP, iż przeznaczenie dopuszczalne uzupełnia i wzbogaca oraz nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym, dostrzec należy, że jest to wymóg najbardziej oceny i wieloznaczny. Dla skarżących niewątpliwie prowadzenie niewielkiego warsztatu samochodowego nie mieści się w podanych kryteriach. Natomiast dla innych osób – na przykład dla dalszych sąsiadów ta kwestia może przedstawiać się zupełnie odmiennie. W ocenie Sądu tego rodzaju usługi, o ile nie są realizowane na dużą skalę, wzbogacają funkcję mieszkaniową, a to z tego powodu, iż aktualnie zasadniczo wszyscy poruszają się środkami transportu, przede wszystkim samochodami osobowymi. Jest tak szczególnie w mniejszych miejscowościach, gdzie infrastruktura komunikacyjna transportu publicznego jest nieporównanie słabiej rozwinięta niż w większym mieście. Dlatego niewielki warsztat naprawy samochodów będzie przydatny dla mieszkańców i ułatwi życie codzienne, przy założeniu omówionego wyżej braku uciążliwości. Wskazać w tym miejscu należy, że "W przypadku nieprecyzyjnych, czy zbyt ogólnych postanowień planu nie można ich interpretować zawężająco i to w taki sposób, że wykładnia ta prowadzi do zakazu zabudowy, przy możliwym spełnieniu innych parametrów, gdy postanowienia planu o takim zakazie zabudowy wyraźnie nie stanowią. Przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2019 r., IV SA/Po 159/19, LEX nr 2679168).

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, należy powołać przy interpretacji ważną regułę wynikającą z art. 4 Prawa budowlanego, a mianowicie zasadę wolności zabudowy. "(...)Przez pojęcie wolności budowlanej rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Zasada wolności zabudowy obejmuje zarówno sprawy samej zabudowy, jak i późniejszego użytkowania obiektu budowlanego. Wolność budowlana polega ponadto na nieutrudnianiu właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie (...)" (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 28 września 2017 r., II SA/Kr 1099/16, LEX nr 2408874 ). W ocenie Sądu, dokonując interpretacji nieostrych i ocennych stwierdzeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których ostatnio była mowa, należy mieć na względzie tę zasadę, zwłaszcza że interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 lipca 2019 r., II SA/Kr 371/19, LEX nr 2698689). Jeśli zatem można dokonać interpretacji zapisów planu korzystnej dla inwestora, mając na względzie zasadę wolności budowlanej, poruszając się cały czas w granicach prawa wyznaczonych przez ten plan, to zdaniem Sądu należy to uczynić. W efekcie należy dojść do przekonania, że niewielki warsztat samochodowy usytuowany w budynku mieszkalnym ubogaca przeznaczenie podstawowe czyli mieszkaniowe i z nim nie koliduje.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że nie ma miejsca podnoszone w skardze naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.