Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 392/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 a ust 1  art. 5 ust 1, art. 10 ust 1 oraz art. 19 pkt 1 lit a-d
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R. Sp. J. B. Ś. i D. Ś. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzjami z dnia [...] nr [...] i nr [...] utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. znak; [...] w sprawie określenia R. spółka jawna B. i D.Ś. ( dalej – Spółka, skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 17 622,00 zł i na rok 2014 w kwocie 18 264,00 zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że Spółka złożyła w dniu 31 lipca 2014 r. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013 i 2014, wskazując w nich te same przedmioty opodatkowania, jednakże do ich opodatkowania strona zastosowała stawki analogiczne jak w 2012 r. obowiązujące na podstawie Uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. nr XXIX/658/2008. Skarżąca stanęła na stanowisku, że pomimo wadliwości uchwały Rady Miasta K.e z dnia 22 grudnia2011 r. nr XXI/446/2011 - dalej uchwałą z dnia 22 grudnia2011 r.) potwierdzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 109/12 Rada Miasta nie podjęła stosownej uchwały w sprawie stawek za 2013 i 2014 rok wobec czego mają zastosowanie stawki z roku 2012.

Prezydent Miasta K. w dniu [...] r. wydał decyzje określające Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 i 2014 przy zastosowaniu stawek określonych w uchwale a dnia 22 grudnia 2011 r..

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższych decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zważyło, że w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wskazał, że konsekwencją przyjętego przez Sąd stanowiska jest stwierdzenie, że stawki podatku od nieruchomości wynikające z uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r. mogą mieć zastosowanie dopiero od 1 stycznia 2013 r., chyba, że zostanie podjęta nowa uchwała do końca roku z zachowaniem odpowiedniej procedury. Ponadto organ drugiej instancji uznał, że stwierdzenie nieważności części aktu prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Miasta K. z dnia 22 grudnia 2011 r. w części w § 5 w zakresie że "ma zastosowanie do przedmiotów opodatkowania określonych niniejszą uchwałą począwszy od 1 stycznia 2012 r." spowodowało, że w tej części powyższy akt od samego początku jego uchwalenia nie był zdolny do wywoływania skutku prawnego tj. kształtowania uprawnień czy obowiązków, jednakże od dnia 1 stycznia 2012 r. W odniesieniu do stawki według której należało opodatkować przedmioty opodatkowania, stanowiące własność Spółki, organ podkreślił, że uchwała z dnia 22 grudnia 2011 r. uchwalała stawki podatkowe podatku od nieruchomości, stawki te zostały uchwalone i mimo stwierdzenia nieważności w wyżej omówionej części obejmują one wszystkie przedmioty opodatkowania tj. grunty; budynki i budowle. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że nie ma żadnych przeszkód by uchwała z dnia 22 grudnia 2011 r. znalazła zastosowanie w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania Spółki zarówno w roku podatkowym 2013 i 2014 . Tym samym nie do przyjęcia jest twierdzenie, że wobec stwierdzenia nieważności części uchwały, wystąpiła sytuacja określona w art. 20 a ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( dalej - u.p.o.l.), a mianowicie nieuchwalenie przez radę gminy stawek podatkowych na 2013 i 2014 rok. Ponadto organ podkreślił, że odwoływanie się do regulacji wynikającej z art. 20a ust 1 u.p.o.l. nie ma w tym przypadku zastosowania bowiem ewentualna potrzeba jej rozważenia mogłaby mieć miejsce wówczas, gdy skutkiem wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r. byłoby wyeliminowanie wszystkich przepisów uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r. określających stawki podatkowe dla przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Na powyższe decyzje Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o ich uchylenie wraz z decyzjami poprzedzającymi je organu pierwszej instancji ewentualnie stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa w szczególności art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania do państwa prawa i jego organów; art. 20a ust 1 u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie; nieprawidłowe przyjęcie podstawy prawnej do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2013 i 2014 r tj. uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r.; naruszenie art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez selektywną ocenę dowodów i faktów oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji Podatkowej polegające na niewystarczającym uzasadnieniu faktycznym i prawnym wydanych decyzji. Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię, konsekwencją czego było wadliwe zastosowanie ww. przepisów do sytuacji faktycznej sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podkreśliła, że organ drugiej instancji w niewystarczający sposób uzasadnił swoje decyzje jak i nie wyjaśnił dlaczego regulacja zawarta w art. 20a ust 1 u.p.o.l. nie ma w tym przypadku zastosowania. W ocenie strony organ całkowicie zignorował argumentację i przedstawione w odwołaniu dowody, a w szczególności nie odniósł się do okoliczności, że podatki od nieruchomości mają charakter roczny i uchwalane są corocznie przez organ stanowiący; uchwała stanowiąca podatki winna w tytule jednoznacznie określać jakiego roku dane stawki dotyczą; w przypadku nieuchwalenia na dany rok stawek podatku bezwzględnie winna mieć zastosowanie regulacja wynikająca z art. 20 a ust 1 u.p.o.l; organ nie uwzględnił wskazanych przez stronę dowodów potwierdzających zasadę i normę prawidłowej redakcji uchwał. Końcowo podkreśliła, że w uchwale z dnia 22 grudnia 2011 r. nie ma jednoznacznego sformułowania od kiedy uchwalone stawki mają zastosowanie zaś termin wejścia uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r. w życie nie może być uznany jako zastępcze domyślne wskazanie terminu obowiązywania nowych stawek.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzjii wniosło o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Ke 392/15 i I SA/Ke 393/15i prowadzić je pod wspólną sygn. I SA/Ke 392/15. W tym samym dniu w sprawie I SA/Ke 392/15 Sąd wydał wyrok, którym oddalił skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ,,ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Stan faktyczny spraw jest bezsporny. Jak z niego wynika, w dniu 22 grudnia 2011 r. Rada Miasta K., podjęła uchwałę w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W § 5 uchwały ustalono, że "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i ma zastosowanie do przedmiotów opodatkowania określonych niniejszą uchwałą począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r." W wyniku zaskarżenia przedmiotowej uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., co do którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie o sygn. II FSK 1677/12 oddalił skargę kasacyjną, stwierdził nieważność uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r. w części określonej w § 5 w zakresie, że ,,ma zastosowanie do przedmiotów opodatkowania określonych niniejszą uchwałą począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r."

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny skutków jakie nastąpiły z chwilą stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., nieważności zaskarżonej uchwały w wyżej wskazanym zakresie w odniesieniu do roku podatkowego: 2013 i 2014.

Skarżąca stanęła na stanowisku że, w związku ze stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. nieważności uchwały w części określonej w § 5 i nieuchwalenia przez Radę Miasta nowej uchwały w sprawie stawek za 2013 i 2014 r., organ podatkowy zobligowany był do zastosowaniem regulacji wynikającej z art. 20 a ust 1 u.p.o.l. i tym samym zastosowania stawek obowiązujących w roku poprzednim tj. 2012, uchwalonych uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 października Nr XXIX/658/2008

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w wyniku stwierdzenia nieważności uchwały w wyżej wskazanym zakresie, stawki podatku od nieruchomości określone w uchwale z dnia 22 grudnia 2011 r. będą miały zastosowanie ale od stycznia 2013 r.

W ocenie Sądu za prawidłowe należało uznać stanowisko organu odwoławczego.

Uchwała o stosowaniu nowych wyższych stawek podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2012 r. została podjęta w dniu 22 grudnia 2011 r., a następnie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. w dniu 27 grudnia 2011 r. Zgodnie z jej § 5 uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym z zapisem, że ma zastosowanie do przedmiotów opodatkowania określonych tą uchwałą od dnia 1 stycznia 2012 r.Z powyższego wynika, że uchwała weszła w życie 11 stycznia 2012 r. ale ze skutkiem wyższego podatku od nieruchomości już od dnia 1 stycznia 2012 r. Konsekwencją powyższego, skutki finansowe dla podatników zostały wprowadzone z datą wcześniejszą niż ogłoszenie aktu normatywnego. Przyjęte przez organ podatkowy rozwiązanie działania wstecznego skutków uchwały, zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznane za niezgodne z prawem i w tej części spowodowało jej nieważność. W tym miejscu zaznaczyć należy że, w wyniku stwierdzenia nieważności części uchwały, nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego całej uchwały, lecz spowodowało, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż w tej tylko części powyższy akt od samego początku nie był zdolny do wywoływania skutku prawnego czyli kształtowania uprawnień i obowiązków od dnia 1 stycznia 2012 r. Innymi słowy nowe stawki wynikające z przedmiotowej uchwały nie mogły mieć zastosowania od stycznia 2012 r. Uchwała z dnia 22 grudnia 2011 r. w pozostałym zakresie, z pominięciem części co do której stwierdzono nieważność, weszła w życie w dniu 11 stycznia 2012 r. i do końca roku nie została uchwalona przez Radę Miasta żadna nowa uchwała w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na kolejne lata. Powyższe oznaczało, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie regulacja wyrażona w art. 20a ust 1 u.p.o.l. Art. 20a ust 1 u.p.o.l. stanowi, że w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust 1, art. 10 ust 1 oraz art. 19 pkt 1 lit a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust 2. Przedmiotowa uchwała wprawdzie podjęta została przed końcem roku 2011 ale weszła w życie po publikacji i stosownym vacatio legis dopiero w dniu 11 stycznia 2012 r. Wobec czego konsekwencją przyjętego stanowiska jest stwierdzenie że, stawki podatku od nieruchomości wynikające z uchwały z dnia 22 grudnia 2011 r. mogły mieć zastosowanie najwcześniej dopiero w kolejnym roku podatkowym czyli od stycznia 2013 r. W odniesieniu do 2013 i 2014 r. obowiązywały zatem stawki wynikające z uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 grudnia 2011 r., nie zaś jak wskazuje skarżąca stawki określone uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. Nr XXIX/658/2008.

Mając na względzie powyższe, Sąd za niesłuszny uznał zarzut skarżącej dotyczący niewłaściwej wykładni art. 20 a ust 1 u.p.o.l. W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo dokonał interpretacji przepisów prawa materialnego i określił zobowiązanie podatkowe od nieruchomości za 2013 i 2014 rok stosując stawki wynikające z uchwały dnia 22 grudnia 2011 r. Ponadto nie sposób pominąć, że z dniem wejścia w życie uchwały tj. 11 stycznia 2012 r., stosownie do jej zapisu § 3 straciła moc uchwała Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. Nr XXIX/658/2008 w sprawie określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości, co dodatkowo przesądza o całkowitym braku zasadności zastosowania wynikających z niej stawek przy określaniu zobowiązania podatkowego od nieruchomości za rok 2013 i 2014.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie odpowiadają przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargi.