Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 596/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 46/15 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi F. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 293/14 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 46/15 umorzył postępowanie w sprawie ze skargi F. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 293/14 oraz oddalił wniosek o zwrot poniesionych kosztów w wysokości 750 zł.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2016 r. skarżący złożył pismo, w którym wniósł o wycofanie skargi o wznowienie postępowania, zwrot skargi i dokumentów sądowych ze sprawy oraz zwrot poniesionych kosztów w wysokości 750 zł. Skarżący wskazał na brak naprawy wyrządzonych mu szkód przez sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z lat 2002 - 2016, brak powołania niezależnych Komisji, zwiększonego składu sądu oraz brak monitorowania rozpoznawanych spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umarzając postępowanie sądowe stwierdził, że skarżący skutecznie cofnął skargę, zaś Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.

Odnosząc się do wniosku o zwrot poniesionych kosztów w wysokości 750 zł wskazano, że postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu ponieważ skarżący nie uiścił wpisu ani nie poniósł żadnych innych kosztów, wniosek o zwrot kosztów, nie znajduje uzasadnienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł F. W., domagając się jego uchylenia.

W uzasadnieniu wnoszący zażalenie podniósł argumenty związane z nieprawidłowymi, w jego ocenie, działaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w latach 2002 - 2016.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie postępowania sądowadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Tym samym uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia przez sąd istnienia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r., zatytułowanym "Wniosek", cofnął skargę z dnia 19 stycznia 2015 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 293/14. Żądanie cofnięcia skargi zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. Zasadnie zatem, wbrew zarzutom podnoszonym w zażaleniu, Sąd I instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a.

Motywy jakimi kierował się skarżący cofając skargę nie podlegają ocenie Sądu chyba, że cofnięcie ma na celu obejście prawa. Czynnościami mającymi na celu obejście prawa są czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Do grupy takich czynności będą zaliczane czynności, których treść nie zawiera wprawdzie elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które przez te czynności mają być wywołane (w zamiarze podmiotów wykonujących te czynności) naruszają zakazy lub nakazy wynikające z dyspozycji ustawowych (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 324). W niniejszej sprawie nie można mówić o obejściu prawa w rozumieniu art. 60 P.p.s.a. Wskazane przez F. W. okoliczności mają subiektywny charakter i wynikają z niezadowolenia skarżącego z prowadzenia czynności w sprawach, w których był stroną. Przeświadczenie strony co do tego, że proces był prowadzony wadliwie nie uzasadniają uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.

Właściwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżącemu postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem nie był on wzywany do uiszczania wpisu od skargi, ani też nie ponosił innych kosztów postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.