Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 394/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239e
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 33 § pkt 2 i 6, art. 14
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu CeIno-Skarbowego w B. określił I. sp. z o.o. (obecnie C. sp. z o.o., dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Spółka") kwotę nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za kwiecień 2014 r. oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od maja 2014 r. do kwietnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") utrzymał ww. decyzję w mocy.

W dniu 1 września 2017r. na podstawie wyżej wymienionej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny") wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc 03/2015 w kwocie należności 609.732 zł i odsetek 114.663 zł.

NUS zawiadomieniami z dnia 1 września 2017 r. dokonał odpowiednio zajęcia wierzytelności u kontrahenta Spółki, jakim było J. S.A., i zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku [...] S.A. i [...] S.A. oraz zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w [...] Urzędzie Skarbowym w R. Natomiast zawiadomieniami z dnia 7 września 2017 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...] Bank [...] S.A. i w Banku [...] S.A.

Spółka otrzymała zawiadomienia z dnia 1 września 2017 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 8 września 2017 r. Natomiast zawiadomienia z dnia 7 września 2017 r., przez adresata niepodjęte w terminie, wróciły do [...] Urzędu Skarbowego w R.

Strona pismem z dnia 15 września 2017 r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej "u.p.e.a."), wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Uzasadniając zarzuty Skarżąca wskazała, że w treści skargi na decyzję DIAS z dnia [...] lipca 2017 r., będącą podstawą prawną obowiązku, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonalności ww. rozstrzygnięcia ze względu na trudne do odwrócenia skutki egzekucji zobowiązania podatkowego oraz oceniła, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne z uwagi na rozpatrywanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku o wstrzymanie wykonalności ww. decyzji.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Następnie NUS postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Organ egzekucyjny stwierdził, iż żadna z przesłanek zawartych w art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a. nie wystąpiła, ponieważ istnienie obowiązku podatkowego i obowiązku zapłaty zobowiązania wynikało z ostatecznej decyzji DIAS z dnia [...] lipca 2017 r., która weszła do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Strony i podlega wykonaniu, natomiast wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania. Podkreślono, iż na dzień wystawienia tytułu wykonawczego brak było rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Na dzień wydania przedmiotowego postanowienia NUS także nie było rozstrzygnięcia sądu w tej sprawie.

Pismem z dnia 30 października 2017 r. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie w sprawie zarzutów i wniosła o jego uchylenie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie zarzutów. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia DIAS przytoczył stanowisko Strony oraz stan faktyczny sprawy.

Dalej podkreślił, że decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. jest decyzją ostateczną, na co wskazywało jej pouczenie. Przytoczono również treść art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p.").

DIAS stwierdził, że Strona zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie nastąpiło jej wstrzymanie, więc podlegała ona wykonaniu, a tym samym określony nią obowiązek był wymagalny. Dodano, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję nie wstrzymuje wykonalności decyzji na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

W ocenie DIAS nie można było uznać, iż w związku ze złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej i trwającym postępowaniem w tej sprawie przed sądem, obowiązek określony tą decyzją jest niewymagalny i zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej do momentu wydania rozstrzygnięcia przez sąd. Na poparcie swojego stanowiska Organ odwoławczy przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.

W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wynikającego z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. DIAS wyjaśnił, iż egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego, a także z przyczyn przedmiotowych, gdy obowiązek wynika np. z decyzji nieostatecznej. Zdaniem DIAS w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym nie zaszła przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej ze względów podmiotowych z uwagi na fakt, iż do Spółki nie odnosi się żaden z wyjątków przewidzianych w art. 14 u.p.e.a., jak i przedmiotowych, gdyż egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek wynika z decyzji ostatecznej.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzucając mu naruszenie:

1) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., polegające na prowadzeniu czynności egzekucyjnych, pomimo iż Skarżąca w treści skargi na decyzję DIAS z dnia [...] lipca 2017 r., będącej podstawą prawną obowiązku, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonalności ww. rozstrzygnięcia ze względu na trudne do odwrócenia skutki egzekucji zobowiązania podatkowego;

2) art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., polegające na prowadzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, pomimo iż jego prowadzenie jest niedopuszczalne z uwagi na rozpatrywanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji DIAS z dnia [...] lipca 2017 r.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Oczywiście trafnie odnotował DIAS, powołując się na art. 239e O.p. oraz art. 61 § 1 p.p.s.a., że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Decyzja taka jest przecież nadal ostateczna, przez co wymaga wykonywania. Stanowisko prezentowane przez Spółkę jawnie przeczy tej zasadzie, oznacza ono wręcz, że samo wniesienie skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwiałoby także wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy przypomnieć, że możliwość wykonania decyzji w związku z wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej odpada tylko wtedy, gdy sąd administracyjny wyda w tej kwestii pozytywne dla podatnika postanowienie. Wcześniej, przed wydaniem takiego postanowienia, zaskarżona decyzja może, a nawet powinna być egzekwowana, zaś samo złożenie wniosku o wstrzymanie jej wykonania niczego w tym zakresie nie zmienia.

Niezasadność argumentacji Skarżącej przejawia się także i w tym, że w razie zaaprobowania tej argumentacji wykonanie decyzji praktycznie byłoby niemożliwe. Otóż, jak wiadomo, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji można zgłosić na każdym etapie postępowania sądowego, można go też składać wielokrotnie, o ile zmienią się okoliczności faktyczne sprawy. Ponadto rozpoznanie przez sąd skargi powinno być poprzedzone prawomocnym zakończeniem postępowania incydentalnego w przedmiocie ochrony tymczasowej. Zatem gdyby przyjąć, że sam wniosek o wstrzymanie wykonania wyklucza wykonanie decyzji, to poprzez wielokrotne, nawet oczywiście niezasadne, wnioski podatnik uzyskałby stan prawnej gwarancji, że decyzja nie będzie wykonywana. Jak widać, stanowisko Spółki jawnie prowadzi do możliwości legalnej obstrukcji postępowania egzekucyjnego i sądowego.

W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wynikającego z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Sąd wskazuje, że w doktrynie i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego, a także z przyczyn przedmiotowych, gdy obowiązek wynika np. z decyzji nieostatecznej. Tymczasem do Spółki nie odnosi się żaden z wyjątków, ani przewidzianych w art. 14 u.p.e.a., ani przedmiotowych, gdyż egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek wynika z decyzji ostatecznej. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji wymiarowej nie skutkuje niedopuszczalnością egzekucji.

Organy słusznie więc wskazały, że samo złożenie wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie skutkuje stanem braku wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji, ani niedopuszczalnością egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy. Z tego względu zarzuty Spółki prawidłowo uznano za niezasadne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd oddalił skargę, orzekając w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.