Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 497/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a), art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f)
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi C. reprezentowany przez C. Sarl z siedzibą w Luksemburgu z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 grudnia 2016r. C. z siedzibą: [...] Wielkie Księstwo Luksemburga ("Skarżąca", "Strona", "Podatnik", "Fundusz" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzję z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 23.12.2015r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 966.500,00 zł, pobranego od dywidend wypłaconych w 2012r. przez płatników: B. S.A. i O. S.A. (poprzednio: T. S.A.) oraz od odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych w 2012r. przez Bank H., a także o zwrot wnioskowanej nadpłaty na wskazany we wniosku rachunek bankowy.

Z uzasadnienia złożonego wniosku wynikało, iż Strona jest funduszem inwestycyjnym prawa luksemburskiego, zajmującym się działalnością inwestycyjną, w tym inwestowaniem w polskie papiery wartościowe. W 2012r. na rzecz Funduszu B. S.A. i O. S.A. wypłaciły dywidendy, a Bank H. odsetki od obligacji skarbowych w łącznej kwocie 9.167.832 zł. Wypłacone Funduszowi dywidendy zostały obciążone zryczałtowanym podatkiem dochodowym wg stawki 15% zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt b) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Luksemburgiem, natomiast odsetki od obligacji skarbowych obciążono zryczałtowanym podatkiem dochodowym wg stawki 10% zgodnie z art. 11 ust. 2 tej umowy.

Zdaniem Strony, płatnicy nienależnie pobrali zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych, gdyż Fundusz spełniał wszystkie warunku przewidziane w art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.p.". W ocenie funduszu ustanowienie podmiotu trzeciego jako spółki zarządzającej jest czynnością ściśle techniczną i z celowościowego punktu widzenia ten sam rezultat jest osiągany przez zarządzanie funduszem poprzez jego organ (zarząd), czy scedowanie kluczowych funkcji zarządczych na zewnętrzną spółkę podlegającą nadzorowi finansowemu. Według Funduszu o jego porównywalności do polskich funduszy inwestycyjnych przesądza ochrona osób inwestujących zbiorowo za pośrednictwem takiego wehikułu, gwarantowana przez pozostawienie go pod nadzorem finansowym sprawowanym przez powołany ku temu organ publiczny.

Pełnomocnik Skarżącej zaznaczył, że Fundusz, jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, podlegał w 2012r. przepisom luksemburskiej ustawy z dnia 17.12.2010r. w sprawie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania (UCITS) implementującej w pełni przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dz.U.UE.L.2009.302.32, ze zm.) - zwana dalej: Dyrektywą UCITS z 2009r. Zgodnie z ustawą UCITS fundusz inwestycyjny typu SICAV nie ma obowiązku wyznaczenia spółki zarządzającej. Oznacza to, że może on być zarządzany samodzielnie. Równocześnie ustawa UCITS nakłada na fundusz nieposiadający spółki zarządzającej szereg dodatkowych restrykcji, których spełnienie ma zagwarantować poprawne prowadzenie działalności przez fundusz. Fundusz nieposiadający spółki zarządzającej ma obowiązek na równi ze spółką zarządzającą prowadzić działalność zarządzania inwestycjami w sposób mający na względnie interes inwestorów a także ma prawo, w celu bardziej efektywnego administrowania, delegować część funkcji spółki zarządzającej na podmiot zewnętrzny. Z celowościowego punktu widzenia ten sam rezultat był osiągalny zarówno w przypadek mianowania spółki zarządzającej, jak również pełnienia funkcji spółki zarządzającej samodzielnie przez organy Funduszu.

Ponadto Fundusz zwrócił uwagę, że niektóre z jego działań, w zakresie zarządzania, zostały przekazane doradcy inwestycyjnemu. Doradca inwestycyjny odpowiedzialny jest za inwestycje oraz reinwestowanie aktywów poszczególnych subfunduszy, zgodnie z celami i polityką inwestycyjną opisaną w aktualnym prospekcie Funduszu.

Zdaniem Funduszu, przepisy polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy analizować w kontekście naruszenia art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), dalej: "TFUE", a także art. 63 TFUE, który ustanawia swobodę przepływu kapitału oraz zakazuje wszelkich ograniczeń tego uprawnienia.

NUS, po dokonaniu oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, decyzją z dnia [...].08.2016r., nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. pobranego od dywidend oraz od odsetek od obligacji skarbowych w łącznej kwocie 966.500,00 zł.

Strona nie zgodziła się z powyższym orzeczeniem, stąd w dniu 7.09.2016r. reprezentowana przez pełnomocnika – W. M., złożyła odwołanie od tej decyzji do DIS, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W odwołaniu Pełnomocnik zarzucił NUS naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w związku z art. 10, art. 12, art. i art. 56 ust. 1 Traktatu z dnia 25 marca 1957r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w związku z art. 91 ust. 3, art. 87 ust. 1, art. 9 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez:

- przyjęcie, że Fundusz nie spełnił warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że Fundusz nie wyznaczył podmiotu zarządzającego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., z czego wynikało odmienne (dyskryminujące) traktowanie Funduszu na gruncie polskiego prawa podatkowego z powodu, że jego struktura organizacyjno-prawna różni się od polskich funduszy;

- naruszenie zasady prymatu prawa Unii Europejskiej (dalej: "UE") nad prawem krajowym, w sytuacji kolizji prawa krajowego z prawem UE, poprzez błędną wykładnię i zawężenie zastosowania zwolnienia podmiotowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

DIS, po rozpatrzeniu odwołania Strony utrzymał w mocy decyzję NUS. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z zasady swobodnego przepływu kapitału nie można wywodzić konieczności stosowania bezwarunkowego zwolnienia wszystkich podmiotów mianujących się funduszami inwestycyjnymi, lecz tylko tych, które spełniają określone kryteria, podobne jak ma to miejsce w przypadku funduszy inwestycyjnych tworzonych w oparciu o przepisy ustawy o funduszach inwestycyjnych. Podmiot powołujący się na powyższą zasadę, aby być uznany za porównywalny z funduszami krajowymi i podlegać zwolnieniu od opodatkowania na mocy art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., musi spełniać wymienione w nim warunki, które polski ustawodawca oparł na cechach charakteryzujących działania polskich funduszy. W porządku krajowym bowiem nie podlegają powyższemu zwolnieniu wszystkie podmioty osiągające zyski m.in. z kapitałów pieniężnych, ale tylko te, które spełniają ściśle określone wymogi wskazane w ustawie z dnia 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2004r., Nr 146, poz. 1546, ze zm.), dalej: "u.f.i." i tym samym mogą zostać uznane za fundusze inwestycyjne.

Zdaniem DIS wszyscy podatnicy korzystający z tej samej ulgi podatkowej powinni być traktowani w identyczny sposób, w tym Spółka. W związku z powyższym należało zbadać czy Fundusz wypełnił wszystkie warunki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Analizując poszczególne warunki zwolnienia z podatku dochodowego wskazane w tym przepisie stwierdzono, że:

a) z certyfikatu rezydencji podatkowej wynika, że w 2012r. Fundusz był rezydentem podatkowym Wielkiego Księstwa Luksemburga, a zatem podlegał w państwie, w którym miał siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów;

b) z wyciągu z Rejestru Spółek Handlowych w Luksemburgu z dnia 14.09.2015r. wynika, że jedynym przedmiotem działalności Spółki jest lokowanie posiadanych kapitałów w papierach wartościowych wszelkiego rodzaju oraz innych płynnych aktywach finansowych wymienionych w obowiązujących przepisach prawa na potrzeby rozłożenia ryzyka inwestycyjnego, pozwalając akcjonariuszom korzystać z wyników zarządzania portfelem. Spółka będzie miała prawo podejmować wszelkie kroki i działania uznane przez siebie za celowe do osiągnięcia i rozwinięcia jak najszerzej rozumianego przedmiotu działalności w ramach dopuszczonych ustawą z dnia 17 grudnia 2010r. w sprawie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania wraz z ewentualnymi zmianami;

c) z zaświadczenia UCITS wydanego przez luksemburską Komisję Nadzoru Sektora Finansowego w dniu 27.07.2012r. wynika, że Fundusz został utworzony w dniu 16.03.2007r., wpisany do rejestru prowadzonego przez ww. Komisję pod numerem [...] i ma siedzibę pod adresem: [...] Luksemburg. Zgodnie z ww. zaświadczeniem Fundusz jest spółką inwestycyjną z wydzielonymi subfunduszami, spełniającą warunki określone w dyrektywie 2009/65/WE. Ponadto zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez luksemburską Komisję Nadzoru w dniu 03.12.2015r., [...] , utworzony w dniu 16.03.2007r. w formie spółki inwestycyjnej z kapitałem zmiennym, z siedzibą w [...] posiada pozwolenie wydane zgodnie z art. 129 ustawy z dnia 17 grudnia 2010r. o przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i podlega nadzorowi Komisji;

d) z zaświadczenia UCITS z dnia 27.07.2012r. oraz zaświadczenia luksemburskiej Komisji Nadzoru z dnia 03.12.2015r. wynika, że w 2012r. Fundusz podlegał nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym w Luksemburgu;

e) z Prospektu [...] z lipca 2012r. wynika, że w okresie objętym wnioskiem depozytariuszem (powiernikiem i agentem ds. płatności) Funduszu był J. S.A. z siedzibą: [...] Luxembourg. Ponadto z wyjaśnień pełnomocnika funduszy z dnia 29.03.2016r. wynika, że w 2012r. J. S.A. pełnił funkcję depozytariusza, w szczególności jako powiernika aktywów (odpowiedzialnego za bezpieczeństwo przechowywanych aktywów), zarządcy administracyjnego, agenta ds. płatności i agenta domicylowego w oparciu o odrębne umowy zawarte 16 marca 2007r.;

f) z zaświadczenia UCITS z dnia 27.07.2012r. wynika, że C. jest spółką inwestycyjną, która sama sobą zarządza i spełnia warunki wyznaczone w dyrektywie 2009/65/WE. W Prospekcie z lipca 2012r. podano, że "Spółka jest spółką typu SICAV "pod własnym zarządem". Ponadto z wyjaśnień pełnomocnika, jak i umowy z dnia 16.03.2007r. zawartej pomiędzy C. a C. S. wynika, że Fundusz zlecił część funkcji zarządzających doradcy inwestycyjnemu - C. S., który na podstawie tej umowy świadczył usług zarządzania inwestycjami i doradztwa w odniesieniu do aktywów Funduszu.

Ponadto w piśmie z dnia 11.04.2016r. pełnomocnik Strony wyjaśnił, że w okresie, którego dotyczy wniosek, Fundusz był zarządzany samodzielnie, co oznacza, że wszystkie kluczowe decyzje związane z zarządzaniem Funduszem były podejmowane przez zarząd Funduszu. Fundusz zlecił część funkcji spółki zarządzającej zewnętrznej spółce – C. S., która w 2012r. pełniła funkcję doradcy inwestycyjnego Funduszu na podstawie umowy inwestycyjnej. C. S. (CISA) posiada licencję wymaganą przez prawo szwajcarskie do wykonywania tego typu funkcji.

Ponadto w umowie doradztwa inwestycyjnego i koordynacji dystrybucji z dnia 16.03.2007r., w art. III pkt 1 zagwarantowano członkom zarządu możliwość, w dowolnym momencie, wydawania wytycznych i/lub udzielania wskazówek CISA dotyczących prowadzenia działalności Spółki, zarówno jeśli chodzi o ogólną politykę Spółki, jak i w odniesieniu do konkretnych spraw, a CISA będzie je realizować.

DIS dodał, że z decyzji Federalnego Urzędu Nadzoru Rynków Finansowych FIMMA z dnia 1.12.2009r. w sprawie C. S., G., dotyczącej przyznania pozwolenia na prowadzenie działalności w charakterze podmiotu zarządzającego funduszami zbiorowego inwestowania oraz zakończenia podlegania spółki ustawie o giełdach papierów wartościowych wynika, że C. S. posiada pozwolenie na prowadzenie działalności w charakterze podmiotu zarządzającego funduszami zbiorowego inwestowania.

Oceniając powyższe dowody DIS stwierdził, że Fundusz w 2012r. spełniał warunki przewidziane w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) - e) u.p.d.o.p. Natomiast warunek ujęty w lit. f) tego artykułu nie został przez Fundusz w 2012r. spełniony. Spółka nie była bowiem zarządzana przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru finansowego państwa swojej siedziby. Warunkiem koniecznym zwolnienia jest zarządzanie przez profesjonalne podmioty zewnętrzne.

Zdaniem DIS, jak wynika z wyżej wymienionych dowodów oraz wyjaśnień Strony złożonych w toku postępowania, C. zarządzany był samodzielnie - przez dyrektorów Funduszu. Pełnomocnik Funduszu wyjaśniła w piśmie z dnia 27.01.2016r., że w odniesieniu do przedsiębiorstw typu SICAV, które nie wyznaczyły spółki zarządzającej, art. 27 (1) ustawy UCITS stanowi m.in., że osoby kierujące działalnością SICAV muszą cieszyć się nieposzlakowaną opinią i posiadać odpowiednie doświadczenie w odniesieniu do rodzaju działalności prowadzonej przez daną spółkę, a dane personalne takiego dyrektora oraz każdej zastępującej go osoby muszą być przedłożone CSSF.

DIS zauważył, że warunek zwolnienia określony w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit f) u.p.d.o.p. nie jest spełniony, gdy fundusz inwestycyjny, tak jak w C., zarządzany jest przez zarząd (dyrektorów Funduszu) i spółkę zarządzającą działalnością inwestycyjną. Przepis ten wymaga, aby instytucja wspólnego finansowania była zarządzana przez podmiot zewnętrzny, który prowadzi swoją działalność na podstawie zwolnienia właściwego organu nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę.

DIS stwierdził, iż taki sposób zarządu Funduszem (tj. zarząd i doradca inwestycyjny), wbrew twierdzeniom Strony, stoi w sposób istotny w opozycji do uregulowań zawartych w art. 6 ust. I pkt 10a oraz u.f.i. uwzględniającej uregulowania Dyrektywy Rady z dnia 20.12.1985r. nr 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz jej wersji przekształconej, tj. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009r. (Dz.U.UE.L.2009.302.32). Przy czym istotne jest, iż dyspozycja art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. stanowiąca podstawę zwolnienia funduszy inwestycyjnych odnosi się wprost do uregulowań ustawy o funduszach inwestycyjnych i na tle przepisów tej ustawy dokonywana jest porównywalność funduszy.

W świetle powyższego, DIS uznał, iż zasadnie pobrano od Strony zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż Strona nie była objęta dyspozycją normy zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. Zatem zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. w związku z art.10, art. 12, art. i art. 56 ust. 1 Traktatu z dnia 25 marca 1957r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w związku z art. 91 ust. 3, art. 87 ust. 1, art. 9 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że Fundusz nie spełnił warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. z uwagi na uznanie, że Fundusz nie wyznaczył podmiotu zarządzającego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. DIS w W. uznał za nieuzasadnione.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu DIS wskazał, że jak stanowi art. 18 TFUE, w zakresie stosowania Traktatów i bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Zgodnie z art. 63 ust. 1 TFUE istotą swobody przepływu kapitału jest zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie ograniczeń w przepływie kapitału w ramach Unii Europejskiej oraz w relacjach z państwami trzecimi. Swoboda przepływu kapitału nie jest wolnością bezwzględną, jej wykonywanie podlega ograniczeniom uzasadnionym koniecznością ochrony interesu ogólnego o charakterze bezpośrednim lub pośrednim. Przepis art. 65 TFUE bowiem normuje kwestie dopuszczalnego usprawiedliwienia odstępstwa od zasady ograniczenia swobody przepływu kapitału stanowiąc traktatową podstawę wprowadzania takich ograniczeń - wyłączenie zakresu stosowania swobody przepływu kapitału ze względu na potrzebę ochrony innych dóbr.

W niniejszej sprawie, zdaniem DIS, nie doszło jednak do naruszenia ww. przepisów, gdyż Fundusz nie posiada cech równoważnych cechom polskich funduszy inwestycyjnych. Wbrew stanowisku Strony, przyjęcie innej, niż w skarżonej decyzji, interpretacji warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., byłoby niegodne z jego literalnym brzmieniem. NUS, wydając skarżoną decyzję, uwzględnił fakt, iż fundusze inwestycyjne z różnych krajów działają w innych systemach prawnych i mogące z tego wynikać różnice w ich tworzeniu i funkcjonowaniu w obrocie gospodarczym. Jednakże powyższa okoliczność nie może determinować przyznania zwolnienia Wnioskodawcy w sytuacji, gdy nie zostały łącznie spełnione warunki zwolnienia określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., a ustawodawca uzależnił zwolnienie określone tym przepisem właśnie od łącznego spełnienia wszystkich wskazanych w nim warunków, szczególnie w sytuacji, gdy tylko podmioty spełniające wszystkie warunki określone w ww. przepisie znajdują się w sytuacji porównywalnej do sytuacji polskich funduszy inwestycyjnych.

Pismem z dnia 23 grudnia 2016r. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego M. N. oraz doradcę podatkowego J. S., zaskarżyła decyzję opisaną w komparycji niniejszego wyroku.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. , w zw. z art. art. 12 i art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (wersja skonsolidowana: Dz. U. nr C 321 E z 29 grudnia 2006r.; obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE poprzez sprzeczną z celem ww. regulacji wspólnotowej interpretację przepisów krajowych, prowadzącą do odmowy równego traktowania Spółki pod względem podatkowym w Polsce w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych działających na podstawie u.f.i., mimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie uzyskiwania dochodów z odsetek i dywidend w 2012r.;

b) wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia:

- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), dalej: "o.p." poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym;

- art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 oraz 233 § 2 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie spełniający ustawowych wymogów, polegające na niepełnym i niespójnym wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, nie odnoszącym się do całości argumentacji Spółki, uzasadniającej swoje stanowisko w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") i sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w sprawie jest to, czy dochody osiągnięte przez Skarżącą z tytułu dywidend i odsetek wypłaconych Skarżącej w 2012r. przez polskich płatników powinny być zwolnione od podatku dochodowego zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. pomimo tego, że Skarżąca nie spełnia warunku przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p.

Zdaniem organów niespełnianie powyższego warunku prowadzi do niemożności uznania, że Skarżącej przysługuje powyższe zwolnienie. Skarżąca uważa natomiast, że niespełnianie przez nią tego warunku nie stanowi przeszkody dla skorzystania przez nią ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., ponieważ jest ona mimo to funduszem porównywalnym z polskimi funduszami inwestycyjnymi i dlatego powinna ona korzystać z powyższego zwolnienia.

Przechodząc do rozstrzygnięcia sporu, należy najpierw odnieść się do stanu prawnego. Otóż art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.p. w brzmieniu obowiązującym od 4 grudnia 2011r. stanowi, że zwalnia się od podatku instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki:

a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,

b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe,

c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, albo prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, w przypadku gdy:

– prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego oraz

– zgodnie z dokumentami założycielskimi ich tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40.000 euro,

d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,

e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,

f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę;

Na wstępie wskazać należy, że zmiana art. 6 od 4 grudnia 2011r. nastąpiła z uwagi na podjęte przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia Dyrektywy nr 2006/4093 ustawą z dnia 25 listopada 2010r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478) poprzez dodanie pkt 10a w art. 6 w ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397, ze zm.)

Fundusze zagraniczne, aby być uznane za porównywalne z funduszami krajowymi i podlegać zwolnieniu od opodatkowania na mocy art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., muszą spełniać określone w przepisach warunki. Formułując te warunki oparto się tu na cechach charakteryzujących działania polskich funduszy, tj.:

- przedmiot działalności, który jest ograniczony do lokowania środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe (art. 3 ust. 1 u.f.i.),

- możliwość utworzenia funduszu inwestycyjnego wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego (art. 14 ust. 1),

- obowiązek prowadzenia rejestru aktywów funduszu przez depozytariusza (art. 9),

- podleganie nadzorowi KNF (art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. Nr 183, poz. 1537 ze zm.),

- posiadanie przez wszystkie fundusze inwestycyjne osobowości prawnej, pomimo że stanowią one jedynie masę majątkową utworzoną z wpłat uczestników i nabytych za te wpłaty aktywów.

Muszą też być zarządzane przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę.

W ocenie Sądu przesłanki zwolnienia podmiotowego z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. należy oceniać poprzez pryzmat zasady równego traktowania polskich funduszy inwestycyjnych i ich odpowiedników (podmiotów równoważnych) z Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Do tych bowiem zasad odwoływali się autorzy nowelizacji u.p.d.o.p. wprowadzając przedmiotowe zwolnienie. To z kolei narzuca kierunek interpretacji spornych przepisów.

Zgodnie z przyjętym przez polskiego prawodawcę modelem, fundusze inwestycyjne zarządzane są przez odrębną od nich osobę prawną, tj. towarzystwo funduszy inwestycyjnych. Konstrukcja zakłada więc, że organem jednej osoby prawnej jest inna osoba prawna. Rozwiązanie to jest zgodne z przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz. U. UE L 302/32) – dalej "UCITS", tj. z jej art. 6, które przewidują możliwość utworzenia przedsiębiorstwa zarządzającego (management company).

Jest to o tyle istotna kwestia, że podział funduszy inwestycyjnych można oprzeć na kryterium odwołującym się właśnie do powyższej okoliczności, mianowicie do stosunku prawnego zachodzącego pomiędzy inwestorem funduszu a spółką zarządzającą. I zgodnie z tym kryterium można wyodrębnić: 1) fundusze statutowe, w których brak jest rozdziału pomiędzy majątkiem spółki zarządzającej a majątkiem funduszu, 2) fundusze umowne, w których majątek jest oddzielony od majątku spółki zarządzającej (D. Krupa, Zamknięte fundusze inwestycyjne, Warszawa 2008).

W funduszu statutowym uczestnik funduszu inwestycyjnego jest jednocześnie inwestorem i udziałowcem spółki, więc łączą go z funduszem relacje o charakterze korporacyjnym i majątkowym. Wynika z tego, że uczestnicy takiego funduszu nabywają prawa typowe dla współwłaścicieli spółek prawa handlowego i wpływają na decyzje w sprawach personalnych i gospodarczych funduszu. W sensie prawnym fundusz jest własnością spółki, a papiery własnościowe, w które inwestuje fundusz, stają się jednocześnie składnikiem majątku spółki. W funduszu statutowym brak jest specjalnej ochrony majątku inwestorów lokowanego przez fundusz, gdyż z punktu widzenia prawa uczestnicy takiego funduszu traktowani są jak zwykli akcjonariusze. Ta forma uczestnictwa w funduszu pociąga za sobą również niekorzystne konsekwencje prawne związane z pozycją wspólnika spółki handlowej, jak np. obciążenie inwestora ryzykiem zadłużenia lub upadłości spółki.

W przypadku funduszy umownych stosunek prawny między uczestnikami a spółką zarządzającą nie ma charakteru korporacyjnego. Ten model funduszu charakteryzuje się oddzieleniem majątku inwestorów od majątku spółki zarządzającej funduszem. Uczestnicy funduszy umownych podlegają ochronie prawnoadministracyjnej.

Oddzielenie aktywów funduszu inwestycyjnego od aktywów organu zarządzającego przekłada się na rozdzielenie ryzyka inwestycyjnego i ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaniem działalności polegającej na tworzeniu i zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi. Dzięki temu, środki gromadzone przez fundusz inwestycyjny pozostają oddzielną masą majątkową, co oznacza, iż w przypadku pogorszenia sytuacji finansowej podmiotu zarządzającego środki zgromadzone w funduszu inwestycyjnym pozostają bezpieczne i nie wchodzą do masy upadłościowej spółki zarządzającej. Jest to więc istotny element konstrukcji funduszy inwestycyjnych, bo współtworzy system gwarantujący określony poziom bezpieczeństwa działalności funduszy inwestycyjnych. Innymi elementami tego systemu jest nadzór nad funduszami sprawowany przez uprawniony organ, ustanowienie limitów inwestycyjnych oraz obowiązków w zakresie publikowania informacji o działalności i sytuacji finansowej funduszu.

Pojęcie "zarządzanie", o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., musi być rozumiane szeroko. Generalnie rzecz ujmując, "zarządzanie" oznacza prowadzenie spraw określonego podmiotu, polegające na administrowaniu jego majątkiem i kierowaniu jego bieżącą działalnością. W wypadku zarządzania funduszami inwestycyjnymi pojęcie to ulega modyfikacji, obejmując nie tylko pośrednictwo w zbywaniu i dokupowaniu jednostek uczestnictwa, ale także całokształt czynności związanych z inwestowaniem powierzonych środków i instrumentów finansowych w odpowiednie aktywa, zgodnie z przyjętymi w statucie danego funduszu zasadami polityki inwestycyjnej. Na szerszy zakres zarządzania wskazuje również treść załącznika nr II Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), opublikowanej w Dz.Urz.UE.L z 2009r. Nr 302, str. 32, gdzie w ramach funkcji zarządzania wyodrębnia się zarządzanie inwestycjami oraz działalność administracyjną polegającą na wykonywaniu czynności takich, jak obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem, zapytania klientów; wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe), monitorowanie przestrzegania uregulowań, prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa, wypłata zysków, emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa, rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń), prowadzenie ksiąg, wprowadzanie do obrotu.

W skarżonej decyzji DIS stwierdza, że Fundusz nie spełnia wymogu wprowadzonego dla instytucji wspólnego inwestowania zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 4 grudnia 2011r., tj. nie jest zarządzany przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę. Fundusz mianowicie zarządzany był przez zarząd (Dyrektorów Funduszu) i spółkę zarządzającą działalnością inwestycyjną. DIS wskazał, że funkcje spółki zarządzającej, jakie przekazano na spółkę [...] , obejmują daleko mniejszy zakres spraw, niż przewidziany w ustawie o funduszach inwestycyjnych i nie wypełniają w dostateczny sposób pojęcia "zarządzać" w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) u.p.d.o.p. Wskazał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wymóg zarządzania przez podmiot zewnętrzny nie jest spełniony, gdy podmiot ten zarządza tylko portfelem inwestycyjnym. Przywołał co do tej kwestii wyrok NSA z dnia 24.07.2015r. sygn. akt 11 FSK 1455/13; wyrok WSA z dnia 17.12.2015r. sygn akt III SA/Wa 2803/15, wyrok WSA z dnia 16.12.2015r. sygn. akt III SA/Wa 4063/14.

Spółka wskazała w skardze do sądu, że choć ostateczną odpowiedzialność za efektywność prowadzonej działalności inwestycyjnej ponosił zarząd Spółki (który był również uprawniony do wydawania wiążących wytycznych i instrukcji dla Zarządzającego), to nie zmienia to konstatacji, że dla potrzeb stosowania art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. należało uznać, że Spółka była w 2012r. zarządzana przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę.

W ocenie Sądu nie można ignorować faktu, że Spółka w 2012r. była współzarządzana przez zarząd Spółki oraz przez spółkę zarządzającą działalnością inwestycyjną, i pomimo tego faktu przyjmować, że zarządzanie Spółką zostało powierzone podmiotowi zewnętrznemu spełniającemu wymagania, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p.

Pełnomocnik Strony w piśmie z dnia 11.04.2016r. wyjaśnił, że w okresie, którego dotyczy wniosek, Fundusz był zarządzany samodzielnie, co oznacza, że wszystkie kluczowe decyzje związane z zarządzaniem Funduszem były podejmowane przez zarząd Funduszu. Fundusz zlecił część funkcji spółki zarządzającej zewnętrznej spółce – C. S. (CISA), która w 2012r. pełniła funkcję doradcy inwestycyjnego Funduszu na podstawie umowy inwestycyjnej. [...] posiada licencję wymaganą przez prawo szwajcarskie do wykonywania tego typu funkcji. W umowie zagwarantowano członkom zarządu Funduszu możliwość, w dowolnym momencie, wydawania wytycznych i/lub udzielania wskazówek CISA dotyczących prowadzenia działalności Spółki, zarówno jeśli chodzi o ogólną polityką Spółki, jak i w odniesieniu do konkretnych spraw.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że Fundusz powierzył CISA wszystkie funkcje w zakresie zbiorowego zarządzania portfelem w rozumieniu wyjaśnionym powyżej.

Zauważyć również należy, że o powierzeniu innemu podmiotowi zarządzania instytucją wspólnego inwestowania można mówić wówczas, gdy podmiot wykonujący taki powierzony zarząd czyni to samodzielnie – nie będąc poddany obowiązkowi wykonywania wytycznych i instrukcji zwłaszcza w odniesieniu do konkretnych spraw. Związanie podmiotu zarządzającego wytycznymi i instrukcjami w zakresie zarówno ogólnej polityki, jak i poszczególnych spraw, oznacza, że w istocie rzeczy należy mówić o współzarządzaniu funduszem, o ile nie o pozorności delegowania na zewnętrzny podmiot zarządzania funduszem. W istocie więc spółka zarządzająca - CISA – dysponuje stosownym zezwoleniem organem nadzoru nad rynkiem finansowym Szwajcarii, ale nie zarządza Funduszem, lecz - bez względu na zakres - jedynie współzarządza nim wraz z działającym Zarządem Funduszu.

Wskazać w tym miejscu należy, że tylko wówczas, gdy zagraniczna instytucja zbiorowego inwestowania spełnia wszystkie wyszczególnione w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. wymogi, objęta jest podmiotowym zwolnieniem od polskiego podatku dochodowego od osób prawnych i to niezależnie od tego, czy poza tym odpowiada, czy też nie odpowiada warunkom stawianym polskim funduszom inwestycyjnym przez ustawę o funduszach inwestycyjnych. Takie stanowcze twierdzenie można sformułować w oparciu o literalne brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., gdyż z jego treści wynika brak normatywnych podstaw do poszukiwania jeszcze innych, niż w nim wymienione, przesłanek zastosowania zwolnienia. Jeżeli instytucja wspólnego inwestowania będzie jedynie współzarządzana przez podmiot spełniający warunek przewidziany w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p., to wobec pokrywania się kompetencji spółki zarządzającej działalnością inwestycyjną oraz kompetencji przysługujących zarządowi spółki - instytucji zbiorowego inwestowania jako organowi uprawnionemu do prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz przesłanka z tego przepisu nie zostanie spełniona (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2016r., sygn. akt II FSK 417/14).

Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że ustalony model zarządzania Funduszem - oparty na Zarządzie oraz spółce zarządzającej działalnością inwestycyjną, nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f u.p.d.o.p. W konsekwencji zasadnie organy podatkowe odmówiły stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 966.500,00 zł pobranego od dywidend oraz od odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych na rzecz C. w 2012r.

Oceniając rozwiązania przyjęte w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. pod kątem ich zgodności z zasadą swobody przepływu kapitału (art. 63 TFUE), wskazać należy, że w odróżnieniu od podatków pośrednich, podatki dochodowe zostały zharmonizowane w ramach UE jedynie w ograniczonym zakresie. Oczywistym jest, iż pomimo że opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji państw członkowskich, to muszą one wykonywać je z poszanowaniem prawa wspólnotowego i powstrzymywać się od wszelkiej dyskryminacji opartej na przynależności państwowej. Odmienne traktowanie nie stanowi samo w sobie dyskryminacji. Dyskryminacja może polegać tylko na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji lub też na stosowaniu tej samej zasady do różnych sytuacji.

Interpretacja norm krajowych w kontekście zasady swobody przepływu kapitału winna dotyczyć warunków tworzenia i działania funduszy, z uwzględnieniem w szczególności przedmiotu ich działania, ich obowiązków oraz stosowanych wobec nich środków kontroli. Fundusze zagraniczne nie mają zatem być identyczne z funduszami polskimi, ale ich charakter musi być porównywalny z polskimi, prowadzona przez nie działalność winna odbywać się w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi funduszy krajowych.

Warunek zarządzania przez podmiot zewnętrzny dotyczy wszystkich funduszy oraz instytucji wspólnego inwestowania, które chcą skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, z tym, że w przypadku funduszy prawa polskiego przyjęcie innego modelu zarządzania wprost uniemożliwia ustawa o funduszach inwestycyjnych.

Okoliczność, że Skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia nie wynika z faktu, iż jest podmiotem prawa luksemburskiego, działającym w określonej przez to prawo formie prawnej, odmiennej niż ta, w jakiej działała niż fundusz inwestycyjny powołany na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawodawca mógł jednak jako warunek zastosowania zwolnienia podatkowego wprowadzić określony sposób zarządzania funduszem inwestycyjnym oraz jednostką wspólnego inwestowania, jako element ograniczenia ryzyka inwestycyjnego.

Bezpieczeństwo inwestycji gwarantowane jest bowiem na poziomie instytucjonalnym, majątkowym oraz regulacyjnym. Bezpieczeństwo instytucjonalne wiąże się z przyznaniem funduszowi inwestycyjnemu osobowości prawnej i powierzenie zarządzania nim odrębnemu podmiotowi, a także przekazanie obowiązków związanych z przechowywaniem aktywów kolejnemu podmiotowi zaangażowanemu w proces zbiorowego inwestowania, tj. depozytariuszowi. W ten sposób zostało oddzielone ryzyko inwestycyjne związane z działalnością lokacyjną funduszu, od ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaniem działalności polegającej na tworzeniu i zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi, czy przechowywaniu jego aktywów. Bezpieczeństwo majątkowe wynika z przyjętych rozwiązań w zakresie konstrukcji prawnej funduszu, które przekładają się na rozdział majątku funduszu od majątku towarzystwa i majątku depozytariusza. Dzięki temu rozwiązaniu upadłość spółki zarządzającej lub depozytariusza nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla powierzonych funduszowi środków. Bezpieczeństwo regulacyjne powiązane jest z poddaniem funduszy inwestycyjnych rygorystycznej regulacji prawnej, a ich działalność nadzorowi państwowemu.

Uprawniony jest więc wniosek, że przepisy polskiej ustawy podatkowej zapewniły zwolnienie z opodatkowania zagranicznym instytucjom wspólnego inwestowania na analogicznych zasadach, jakie obowiązują fundusze inwestycyjne działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. W tym właśnie miejscu zasadne jest odwołanie się do okoliczności, że formułując warunki zwolnienia w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. ustawodawca wziął pod uwagę cechy charakteryzujące fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Tym samym nastąpiło zrównanie w zakresie opodatkowania w Polsce funduszy zarówno polskich, jak i zagranicznych, działających na analogicznych zasadach.

Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych przez Skarżąca przepisów TFUE. W konsekwencji nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 120 O.p. poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 oraz art. 233 § 2 O.p.

Zdaniem Sądu postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. Strona na każdym etapie postępowania była informowana zarówno o treści materiału dowodowego, jak i możliwości zgłaszania uwagi i zastrzeżeń co do jego treści. Ponadto, odmienna ocena stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono zasadę określoną w art. 121 § 1 wskazanej ustawy, bowiem z regulacji tej nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Okoliczność, iż Strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania (art. 124 O.p.). Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W ocenie Sądu DIS w sposób wystarczający wyjaśnił w uzasadnieniu skarżonej decyzji podstawę prawną rozstrzygnięcia, podobnie jak i w wystarczającym zakresie odniósł się do argumentacji Skarżącej. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przywołanych powyżej przepisów prawa procesowego.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.