Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 495/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2016 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 15 czerwca 2016 r., nr [..], nakazującą inwestorowi E. K. rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [..] obr. [..] w R., będącego w budowie, realizowanego bez pozwolenia na budowę na granicy z działkami nr [..]-[..] dobudowanego do istniejącego budynku o nr. ew. [..].

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r., wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wstrzymał prowadzone przez inwestora E. K. roboty budowlane związane z budową, bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr [..] budynku gospodarczego, usytuowanego przy granicy z trzema działkami - i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia, w terminie do 30 listopada 2015 r., następujących dokumentów: ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez uprawnioną osobę; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji przedstawił przebieg dwuinstancyjnego postępowania i przesłanki jego prowadzenia. Wyjaśnił, że postanowienie podjęto w toku ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej budowy budynku gospodarczego na działce nr [..], po decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2015 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [..] z dnia 23 stycznia 2015 r., nakazującą, na podstawie art. 48 ust. i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, inwestorowi E. K. rozbiórkę będącego w budowie, bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr [..] w R., na granicy z działkami nr [..]-[..], dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego - i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W decyzji kasacyjnej zwrócono uwagę na nieprawidłowe postępowanie organu pierwszej instancji. Organ powiatowy orzekł nakaz rozbiórki będącego w budowie obiektu budowlanego bez uruchomienia procedury, która zawiera przesłanki do zalegalizowania samowolnie realizowanego budynku: nie wydał obligatoryjnego w jej przebiegu postanowienia nakładającego obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, określonych dokumentów. Spełnienie tego obowiązku umożliwia kontynuację czynności legalizacyjnych. Powiatowy Inspektor nie uwzględnił istotnej okoliczności prawnej, że razem z uchyleniem decyzji nakazowej uchylone zostaje, z mocy prawa, poprzedzające ją postanowienie. Organ podkreślił przy tym, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, że jeżeli samowolną budowę budynku gospodarczego rozpoczęto w 1983 r. i budowa ta była kontynuowana sukcesywnie do 2012 r., to w sprawie nie ma zastosowania norma art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odsyłająca do przepisów dotychczasowych przy orzekaniu wobec obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., lecz art. 48 tej ustawy.

W uzasadnieniu organ opisał stan zaawansowania realizowanego budynku gospodarczego na granicy z działkami nr [..] i nr [..] wskazując, że wykonano mur o wysokości 2,35 m na ścianie fundamentowej wysokości 1,3 m. Prostopadle do tego muru, na granicy z działką nr [..], wykonano mur wysokości 3,88 m. Powstała piwnica kryta stropem żelbetowym, ze schodami wejściowymi zewnętrznymi od strony zachodniej. Wymienione elementy murowe przylegają do budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [..], tworząc pomieszczenie o powierzchni zabudowy ok. 29 m2.

Następnie zaskarżoną decyzją z dnia 15 czerwiec 2016 r., podjętą na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorowi rozbiórkę będącego w budowie budynku gospodarczego, bowiem inwestor w wyznaczonym terminie nie wywiązał się z nałożonego postanowieniem obowiązku i nie przedkłożył wymaganych dokumentów.

Odwołanie od tej decyzji złożył E. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Zarzucił naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez zignorowanie słusznych wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia 15 grudnia 2011 r., w której m.in. zobowiązano organ pierwszej instancji do precyzyjnego określenia obowiązku rozbiórki w sentencji decyzji oraz art. 48 Prawa budowlanego przez poniechanie jakichkolwiek ustaleń co do możliwości zalegalizowania ewentualnej samowoli budowlanej. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez bezzasadne przyjęcie, że inwestor nie spełnił obowiązku dostarczenia dokumentów, bowiem są one, w tym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już od wielu lat w posiadaniu PINB. Ewentualnie powinien wezwać do aktualizacji dokumentów.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o rozbiórce jest prawidłowa. Według organu naruszono art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowalne poprzez budowę bez uzyskania pozwolenia, na działce nr [..] przy ul. C. w R. budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy ok. 29 m2, dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego. Organ pierwszej instancji prawidłowo uruchomił tryb art. 48 ustawy Prawo budowlane, wstrzymując roboty budowlane i nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów niezbędnych do zalegalizowania powstałej samowoli. Wobec niespełnienia nałożonego obowiązku przez inwestora ziściły się przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że organ powiatowy uwzględnił na tym etapie postępowania wskazania zawarte w drugiej decyzji kasacyjnej z dnia 7 kwietnia 2015 r. Zakres orzeczonego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nie budzi wątpliwości, bowiem dotyczy będącego w budowie budynku gospodarczego w całym jego aktualnym stadium, dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego. Możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zależy wyłącznie od spełnienia wszystkich warunków określonych w przepisach art. 48 ustawy Prawo budowlane. Opcja legalizacyjna jest uprawnieniem sprawcy samowoli budowlanej lub jego następcy prawnego, a nie ich obowiązkiem. Organ nadzoru budowlanego winien jedynie ustalić, czy spełnili oni ustawowo określone warunki. Wyjaśnił organ odwoławczy, że znajdująca się w aktach powiatowego inspektora nadzoru decyzja nr [..] o warunkach zabudowy z dnia 30 października 2003 r. nie jest dokumentem wymaganym w trybie art. 48 Prawa budowalnego. Została wydana w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą nr XV/59/90 Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia 29 marca 1990 r., która utraciła moc, podczas gdy ocena budowy w niniejszym trybie następuje na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleń ostatecznej (aktualnej) decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu - w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 a i b).

W skardze na powyższą decyzję E. K. zarzucił, że wydana została na podstawie nieprawidłowych ustaleń dokonanych przez powiatowy organ nadzoru budowalnego i wobec tego wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na postawienie płotu o wysokości 2015 cm nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie. Zakwestionował ustalenie organu pierwszej instancji, że mur płotu ma wysokość 235 cm, bowiem nawet w trakcie oględzin w dniu 14 lipca 2009 r. ustalono, że wysokość muru wynosi 215 cm. Fakt, że mur jest wyższy od strony wschodniej jest spowodowane dużym spadkiem terenu około 4 m na długości około 26m wschód zachód. Mur płotu nie łączy się z murem budynku gospodarczego tylko z murem budynku sąsiadów, który jest posadowiony około 120 cm na mojej działce.

Co do powstania, jak twierdzi "piwniczki" o wielkości 7,2 m2 wyjaśnił skarżący, że pierwotny projekt z 1983 r. budynku gospodarczego miał wejście do piwnicy od strony południowej, dlatego zostały pobudowane schody i mur oporowy o wysokości 220 cm oddalony o 180 cm. Przy utwardzaniu terenu nastąpiło zakrycie tej przestrzeni, z tego powodu powstała piwniczka. Wskazana przez organ powiatowy powierzchnia piwniczki 29 m2 jest nieprawdziwa, gdyż jej wielkość wynosi 7,2 m2. Organ powiatowy nigdy nie oglądał piwniczki, na dowód czego przedłożył projekt piwnicy domku gospodarczego, gdzie widoczne są schody i mur oporowy. Wyjaśnił, że gołębnik, który postawił na tymczasowym zadaszeniu nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia, jest postawiony na słupach drewnianych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił nadto, że przedmiotem sprawy samowoli nie była piwniczka, gołębnik, płot czy mur, ale budynek gospodarczy, którego samowolna budowa rozpoczęła się w 1983 r., a rozbudowa i nadbudowa była prowadzona również po 1 stycznia 1995 r.

Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017r. skarżący wskazał, że podtrzymuje skargę twierdząc, że według niego przedmiotem sprawy jest wybudowanie płotu i wyjaśnił, że budynek gospodarczy został wybudowany legalnie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżone decyzje w istocie swojej odpowiadają obowiązującemu prawu, co czyni wniesioną skargę niezasadną.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2016 r. nakazująca E. K.rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [..] w R., będącego w budowie, realizowanego bez pozwolenia na budowę na granicy z działkami nr [..]-[..], dobudowanego do istniejącego budynku o nr. ew. [..].

Podstawą prawną orzeczonej rozbiórki był przepis art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), którego stosowanie nakazywał przepis art. 6 ustawy zmieniającej z 2015 r. Wskazany przepis stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do będącego przedmiotem niniejszego postępowania budynku gospodarczego wszczęto i nie zakończono przed dniem 28 czerwca 2015 r., co uprawniało do stosowania przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2015 r.

Ze wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia wynika, że rozbiórka była efektem przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Przepis ten określa między innymi warunki legalizacji samowoli budowlanej.

Stosownie do regulacji przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego samowola budowlana, polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę.

Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego szczegółowo określa przesłanki legalizacji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez organy nadzoru budowalnego po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ administracji winien ocenić, czy budowa:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

Wówczas organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie (art. 48 ust. 3):

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych w ust. 3 obowiązków stosuje się ust. 1 art. 48, co oznacza, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W ustalonych przez organ okolicznościach sprawy wskazać należy, że kwestionowane decyzje wydane zostały w toku procedury legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu na działce nr [..] w R. bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni 29,5 m2, dobudowanego do istniejącego na wskazanej działce budynku gospodarczego.

W ocenie sądu orzeczona rozbiórka jako wynik braku przedłożenia koniecznych do legalizacji dokumentów potwierdzających zgodność z prawem powstałej zabudowy, w tym braku decyzji o warunkach zabudowy, jest rozstrzygnięciem właściwym, odpowiadającym zarówno ustaleniom faktycznym, jak i stanowi prawnemu.

Otóż w pierwszej kolejności, odnosząc się między innymi do zastrzeżeń skarżącego co do zakresu kontrolowanego postępowania, sąd na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie powziął wątpliwości, że przedmiotem procedowania organów nadzoru budowlanego w trybie legalizacji były roboty budowlane, w wyniku których inwestor dobudował do już istniejącego na działce nr [..] w R. budynku gospodarczego kolejny budynek gospodarczy o powierzchni 29,5 m2. Z ustaleń organów nadzoru budowlanego poczynionych bezpośrednio na nieruchomości wynika, że realizacja kwestionowanej zabudowy powstawała na przestrzeni dłuższego okresu, w tym również pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co uzasadniało wdrożenie procedury legalizacyjnej przewidzianej w przepisach art. 48 Prawa budowlanego, a nie skorzystanie z możliwości przewidzianych w treści przepisu art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Zabudowa ta była wynikiem wzniesienia na granicy z działkami nr [..] i nr [..] muru o wysokości 2,35 m na ścianie fundamentowej wysokości 1,3 m. Prostopadle do tego muru, na granicy z działką nr [..] wykonano mur wysokości 3,88 m, co doprowadziło do powstania piwnicy krytej stropem żelbetowym, ze schodami wejściowymi zewnętrznymi od strony zachodniej. Wskazane elementy murowane przylegające do budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [..] stworzyły obiekt o powierzchni zabudowy około 29 m2, który stał się przedmiotem czynności legalizacyjnych organów nadzoru budowlanego. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w żadnym razie nie potwierdza, ażeby organy kontrolowaną przed sądem procedurą legalizacji objęły inne roboty budowlane, w postaci budowy piwnicy, muru czy gołębnika, które również powstały na działce nr [..] za przyczyną inwestora.

W świetle art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Obiekt budowlany objęty niniejszym postępowaniem ze względu na powierzchnię zabudowy wymykał się wyjątkowi określonemu w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 20 lutego 2015 r. Przepis ten stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Prawo wymagało wówczas jedynie zgłoszenia.

Zatem opisane roboty budowlane, skutkiem których powstał obiekt dobudowany do istniejącego, jak trafnie przyjęły organy nadzoru budowlanego, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę przed ich rozpoczęciem, czemu skarżący jako inwestor uchybił. To zaś uprawniało organy nadzoru budowlanego do wszczęcia i przeprowadzenia procedury legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu. Do skutecznej legalizacji jednak potrzebna jest aktywna postawa inwestora, której w niniejszej sprawie zabrakło. Inwestor zobowiązany postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r. wydanym w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji wybudowanego obiektu budowlanego nie przedłożył żadnego z nich, przede wszystkim zaś nie złożył ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Prawidłowo organ drugiej instancji, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 30 października 2003 r., wydana w oparciu o wówczas obowiązujący miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta z dnia 29 marca 1990 r. dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie pralni i suszarni, nie jest właściwą decyzją potwierdzającą w procedurze legalizacji zgodność wybudowanego obiektu budowlanego z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając to na uwadze sąd uznał za prawidłowe procedowanie organów nadzoru budowalnego w trybie art. 48 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego. Wobec stwierdzenia samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powiatowy organ nadzoru prawidłowo wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów, w tym potwierdzającego zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającymi umożliwić ocenę zgodności wykonanych samowolnie robót budowlanych z obowiązującym prawem i ich legalizację, która jednak jest wyłącznie uprawnieniem inwestora, a nie jego obowiązkiem.

Skoro skarżący nie przedłożył dokumentów, o które został wezwany, prawidłowo stosując przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego rozstrzygnął o rozbiórce wybudowanego samowolnie obiektu budowlanego.

Analiza materiału dowodowego sprawy doprowadziła sąd do wniosku, że organy nadzoru budowlanego obu instancji w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgromadziły kompletny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i zastosowały odpowiadające ustalonym okolicznościom konsekwencje prawne. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie zastosowania przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.