Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 28/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia zawiesić postępowanie.


UZASADNIENIE

Skarżący R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej, o jaką wystąpił wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2013 r. żądając udostępnienia orzeczeń sądowych wraz z uzasadnieniami, jakie zapadły w latach 2010-2013 w sprawach o odszkodowanie od Skarbu Państwa o symbolu 028 i niewydaniu jednocześnie decyzji o odmowie jej udzielenia.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w [...] wniósł o umorzenie postępowania i orzeczenie brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu Prezes Sądu Rejonowego wskazał, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego dokonał ponownej analizy podstawy prawnej zgłoszonego żądania i uznał, że wnioskowane przez skarżącego informacje winny zostać udostępnione skarżącemu w formie zanonimizowanej. Jednocześnie podkreślił, że wcześniejsza ocena, co do sposobu załatwienia wniosku skarżącego była oparta o niejednoznaczne orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie dostępu do akt sprawy. Na okoliczność udostępnienia przez organ informacji publicznej wnioskowanej przez R. S. do akt sprawy złożono pismo z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr [...] (K. nr 13 akt sądowych). Z urzędu Sądowi wiadome jest, że w dniu 4 listopada 2013 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego RP z pytaniem prawnym, o zbadanie zgodności min.:

- art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, w szczególności w zakresie, w jakim nie regulują z należytą precyzją relacji między tą ustawą a art. 61 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP oraz przepisami szczególnymi normującymi dostęp do określonych typów danych znajdujących się w posiadaniu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, lub /i podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym danych chronionych z mocy uregulowań szczególnych, a także stanowiących element akt spraw indywidualnych, jakie były lub są prowadzone przez organy władz publicznych lub/ i do danych świadczących o wynikach takich postępowań, z art. 2, art. 7, art. 51 ust. 2, ust. 5 oraz z art. 61 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Konstytucji RP,

- art. 113 ust. 1, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b lub lit. c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 3, art. 145 § 2, art. 146 § 1 i § 2, art. 147 § 1 tej ustawy w zakresie, w jakim trzy pierwsze z tych przepisów pozwalają sądowi administracyjnemu na przystąpienie do wyrokowania i uwzględnienie skargi na określone w niej działanie, bezczynność lub przewlekłość postępowania organu władzy publicznej (podmiotu) poddanego kontroli takiego sądu przez wyjście poza zarzuty i wnioski skargi lub powołaną w niej podstawę prawną, bez stworzenia takiemu organowi, w tym podmiotowi wymienionemu przykładowo w art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przed zamknięciem rozprawy lub przed przystąpieniem do wyrokowania możliwości odniesienia się do nie podniesionych w skardze zarzutów, wniosków lub do nie wskazanej w niej podstawy prawnej zaskarżenia, z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - art. 141 ust. 4 i art. 149 P.p.s.a w brzmieniu nadanym temu ostatniemu przepisowi przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw, w zakresie, w którym pozwalają sądowi administracyjnemu na uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania adresata wniosku uznawanego przez jego autora za wniosek w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej bez jednoczesnego wyraźnego wskazania:

a) zdarzeń, z których wystąpieniem lub brakiem sąd administracyjny łączy stan bezczynności lub przewlekłości postępowania organu lub podmiotu wymienionego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej lub/ i wymienionego w art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

b) działań, które taki organ lub podmiot ma podjąć w następstwie wyroku sądu administracyjnego w celu usunięcia stanu bezczynności lub przewlekłości postępowania, jaki został ustalony przez sąd lub/i

c) trybu postępowania, w jakim rozpoznanie danego wniosku, zdaniem sądu administracyjnego, powinno było lub miałoby jeszcze nastąpić, z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Postępowanie należało zawiesić.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a) sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z treści powołanego przepisu wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi więc być istotne, z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 62).

Jednocześnie wskazać również należy, iż w wyroku z dnia 9 czerwca 2014 r. NSA, sygn. akt I OZ 375/14 (dostępnym na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdził, że "zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również celowością, sprawiedliwością jak i ekonomiką procesową. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien ocenić także wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 P.p.s.a.). Tego rodzaju rozstrzygnięcie, powinno być, w związku z tym, zawsze dostatecznie umotywowane. Sąd powinien zatem uwidocznić wpływ kwestionowanych w skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego pytaniu prawnym przepisów na rozstrzyganą przez niego sprawę oraz wyjaśnić, dlaczego w zaistniałej sytuacji zawieszenie postępowania będzie miało status priorytetowy względem wymienionych wyżej gwarancji. Zawieszenie postępowania z tego powodu wiąże się bowiem z koniecznością ważenia, która wartość w konkretnym przypadku będzie mieć - względem pozostałych - charakter nadrzędny i dlatego nie można, w takiej sytuacji, opierać się wyłącznie na okoliczności hipotetycznej możliwości wznowienia postępowania sądowego."

Dodać wypada, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślić również należy, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a).

W ocenie Sądu sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne z dnia 4 listopada 2013 r., zarejestrowane pod sygn. akt K 58/13 o zbadanie zgodności z Konstytucją RP szczegółowo przytoczonych w pytaniu prawnym przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz .U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a.

W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd zobligowany był zatem do dokonania oceny, czy wniosek skarżącego zainicjował postępowanie, który winno być prowadzone i zakończone zgodnie z przepisami ustawy o dostępie informacji publicznej, a które poddane zostały kontroli Trybunału Konstytucyjnego. W niniejszej sprawie, skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o udostępnienia mu orzeczeń sądowych wraz z uzasadnieniami, jakie zapadły w tym sądzie w latach 2010-2013 w sprawach o odszkodowanie od Skarbu Państwa, zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 028. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w pytaniu prawnym z dnia 4 listopada 2013 r. skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego, domagał się stwierdzenie min., że "art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zmianami: Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271; z 2004 r. Nr 240, poz. 2407; z 2005 r. Nr 64, poz. 565, oraz Nr 132 poz. 1110; z 2010 r. Nr 182, poz. 1228; z 2011 r. Nr 204, poz. 1195; z 2012 r. poz. 908), w szczególności w zakresie, w jakim nie regulują z należytą precyzją relacji między tą ustawą a art. 61 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP oraz przepisami szczególnymi normującymi dostęp do określonych typów danych znajdujących się w posiadaniu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, lub /i podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 lub ust. 2 u. d. i. p., w tym danych chronionych z mocy uregulowań szczególnych, a także stanowiących element akt spraw indywidualnych, jakie były lub są prowadzone przez organy władz publicznych lub/ i do danych świadczących o wynikach takich postępowań, są sprzeczne z art. 2, art. 7, art. 51 ust. 2, ust. 5 oraz z art. 61 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Konstytucji RP."

W ocenie tut. Sądu, wnioskowane przez skarżącego informacje publiczne stanowią element akt spraw indywidualnych prowadzonych przez organy władz publicznych, które z mocy uregulowań szczególnych podlegają ochronie. W konsekwencji uznać należało, że odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na postawione pytanie prawne będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie, wobec czego zasadne jest zawieszenie postępowania z urzędu, do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie prawne zadane przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, zarejestrowane pod sygnaturą K 58/13.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.