Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 404/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 42, art. 43, art. 44, art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi B.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego B. M., kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 404/15

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu wniosku B. M. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 885 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ulica A 81/85 pod stoiska handlowe w dniach 27.09.2012 r.,17.10.2012 r.,18.10.2012 r., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 123 w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.).

Jak wynika z załączonych akt, w dniu 22 listopada 2012 r. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję nakładającą na B. M. prowadzącego kwiaciarnię w Ł. przy ul. A 81/85 karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego. Decyzja wysłana została za pośrednictwem poczty na adres strony wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako adres dla doręczeń tj. na adres [...] Ł., ul. B 10 m.30. Ten sam adres wskazany był także jako adres głównego miejsca wykonywania działalności. Przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" i została uznana za doręczoną w trybie tzw. "awizo".

Pismem z dnia 24 listopada 2014r. B. M. wystąpił do organu o doręczenie przedmiotowej decyzji i w dniu 16 grudnia 2014 r została mu doręczona potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji nr [...] z dnia [...] wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

W dniu 30 grudnia 2014 r. do Zarządu Dróg i Transportu wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. W odwołaniu wskazano, że decyzja została doręczona dopiero w dniu 16 grudnia 2014 r., a nie, jak twierdzi organ, w dniu 18 grudnia 2012 r. Jednocześnie z ostrożności , na podstawie art. 58 § 1 i art. 60 k.p.a. pełnomocnik Strony wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując na brak winy B. M. w uchybieniu terminu. W tym zakresie wskazał, że skarżący nie mógł odebrać decyzji, bowiem nie przebywał w miejscu, na które decyzja została doręczona. Ponadto decyzja dotyczy pasa drogowego ulicy A 81/85, gdzie skarżący wykonuje działalność gospodarczą , a zatem, w ocenie pełnomocnika, właściwym było doręczenie decyzji pod ten adres. Do odwołania załączono wydruk z CEIDG z dnia 23 .12.2014r. , gdzie jako adres głównego miejsca wykonywania przez Skarżącego działalności wskazana była ul. B 10 lok 30 w Ł., a jako adres dla doręczeń ul. C 18 , [...] R.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu stwierdziło, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a następnie decyzja organu I instancji były przesłane na adres: B. M. [...] Ł., ul. B 10 m.30. tj adres do doręczeń figurujący w bazie CEIDG. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] - jako przesyłka ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru - nadana została 29.11.2014r.

Na potwierdzeniu doręczenia widnieje adnotacja, że w dniu 03.12.2014r. z powodu niemożności doręczenia przesyłkę pozostawiono na okres 7 dni do dyspozycji adresata w [...] , z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia i zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a następnie z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 10.12.2014r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy 18.12.2014r., gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. ( Powyższe daty zostały sprostowane w postanowieniu SKO z dnia [...], gdyż doręczenie wykonywane było w 2012 r.)

Organ przytoczył treść art. 39 , art. 42 § 1-3 i art. 44 § 1-4 k.p.a. i wskazał, że spełnienie warunków wskazanych w tych przepisach rodzi domniemanie prawne, że przesyłkę doręczono adresatowi z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu.

Wskazał, że w okolicznościach omawianej sprawy przesyłki tj. pismo z dnia 19.10.201r. znak [...] - zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie oraz decyzja Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] były prawidłowo kierowane na adres do doręczeń. Przesyłki te były dwukrotnie awizowane, a na załączonych formularzach potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie Pocztowym złożono przesyłkę oraz podano informację dotyczącą zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Organ I instancji prawidłowo też adresował korespondencję na wskazany przez Stronę adres do doręczeń, którego prawidłowość sprawdzono w dniu 20.11.2012 r., w bazie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (wydruk w aktach sprawy). Adres na jaki wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania i zaskarżoną decyzję to właśnie adres jaki podany był w dacie 20.11.2012r. w tej ewidencji.

W tym zakresie niezasadne są zatem zarzuty pełnomocnika skarżącego, bowiem w 2012r. dla B. M. wskazany adres do doręczeń to: "B 10 lok.30, [...] Ł." . Załączony do odwołania wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z innym adresem do doręczeń nosi datę 23.12.2014r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że dokonało sprawdzenia w oparciu o ogólnodostępne dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP. Wydruk z dnia 24.02.2015r. odzwierciedla historyczny stan wpisu po zmianach na dzień 22.12.2011 dotyczący wykonywanej działalności przez B. M. i adres do doręczeń : B 10 lok.30, [...] Ł. Z danych na stronie internetowej i wydruku z dnia 24.02.2015r wynika, że zmiany w zakresie "adres do doręczeń" dokonano w dniu 22.09.2014r. Potwierdza to załączony wydruk z dnia 24.02.2015 r.

Zatem załączony do odwołania wydruk z dnia 23.12.2014r. o danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP - i wskazany tam adres do doręczeń: ul. C 18, [...] R. , wykonany został na potrzeby uzasadnienia wniosku i odwołania. Wobec tego niezasadny jest zarzut o nieprawidłowości kierowania przez zarządcę drogi w 2012r. pism dla Pana B. M. na adres do doręczeń: "ul. B 10 lok.30, [...] Ł.".

Kolegium stwierdziło, że jest bezsporne, iż strona nie odebrała osobiście zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stoiska handlowego zlokalizowanego w pasie drogi powiatowej ul. A (dz[...], obręb[...]) i decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Natomiast zdaniem Kolegium, nastąpiło doręczenie zastępcze przesyłek kierowanych do Strony i zostały spełnione warunki z art. 44 kpa, a korespondencja była kierowana na wskazany przez stronę adres do doręczeń.

Ustalenia wykazały, że przesyłka zawierająca pismo z dnia 19.10.2012r. o zawiadomieniu strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie - została doręczona 13.11.2012r. ( z upływem 14 dni od dnia pierwszej awizacji, która miała miejsce w dniu 30.10.2012r.) . Również ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że doszło do skutecznego doręczenia stronie - decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej. Przesyłka zawierająca w/w decyzję została doręczona 17.12.2012r. ( z upływem 14 dni od dnia pierwszej awizacji, która miała miejsce w dniu 03.12.2012r.)

Zgodnie z przepisem art. 129 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, w myśl przepisu art. 129 § 2 kpa. Strona chcąc wnieść odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] winna zachować termin ustawowy 14 dni, który upłynął w dniu 31 grudnia 2012 r.

W zakresie wniosku o przywrócenie terminu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. wymagane jest spełnienie łączne następujących przesłanek:

a/ uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b/ zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c/ zainteresowany dopełni czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Zdaniem Kolegium w omawianej sprawie strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i uzasadniony tylko okolicznościami obiektywnymi. ( wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11.09.2014r. sygn.akt I SA/Ol 583/14 Lex nr 1510023, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25.06.2014r. sygn.IISA/Po 336/14 Lex nr 15038810). Nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przede wszystkim wbrew zarzutom pełnomocnika, strona wskazała już w 2011r. jako adres do doręczeń : "ul. B 10 lok.30, [...] Ł.", a zmiana tego adresu nastąpiła dopiero w dniu 22.09.2014r. Zatem brak jest podstaw do uznania, że strona zachowała należytą staranność w prowadzeniu swoich spraw i w tych okolicznościach brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe Kolegium postanowiło jak na wyżej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik B. M. zaskarżył w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i zarzucił mu naruszenie :

1/art. 123,124,126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niespójność uzasadnienia postanowienia z treścią rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia powodującą brak możliwości kontroli instancyjnej oraz niemożność wydania merytorycznego rozstrzygnięcia;

2/ art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, iż w realiach sprawy nie było podstaw do przywrócenia terminu stronie, stanowiące rażące naruszenie prawa;

3/art. 57 § 5 pkt k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż odwołanie od decyzji zostało złożone przez skarżącego 30 grudnia 2014r, w sytuacji, gdy data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej to dzień 23 grudnia 2014 r.

4/ art. 42 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący w odwołaniu od decyzji wskazał, iż nie doszło do doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak i przesyłki z decyzją z dnia [...], zatem przesyłki te w ogóle nie zostały skarżącemu doręczone, skoro organ sam wskazał, iż sprawdzenia poprawności adresu dla doręczeń skarżącemu dokonał w dniu 20 listopada 2012r , a zatem dwa dni przed wydaniem decyzji w sprawie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano na niespójność ustalonego stanu faktycznego z treścią rozstrzygnięcia. Podkreślono, że decyzja nie została doręczona, jak twierdzi organ, w dniu 18 grudnia 2012r., a dopiero na skutek działań skarżącego w dniu 16 grudnia 2014 r., a zatem odwołanie zostało wniesione terminie. Gdyby zaś przyjąć, że do doręczenia doszło , to skarżący nie ponosi winy w ewentualnym uchybieniu terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył , co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2102r. poz. 270) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że skarga jest uzasadniona, choć częściowo z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

Zaskarżone postanowienie rozstrzyga negatywnie dla strony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Przesłanki przywrócenia terminu określa art. 58 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu strona wniesie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania można orzec jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wyżej wymienionych przesłanek. W pierwszej kolejności należy jednak rozstrzygnąć, czy w sprawie doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji i czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniało prawidłowość doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. i uznało, że została ona doręczona przez awizo 17 grudnia 2012 r. tj. z upływem 14 dni od dnia pierwszej awizacji, która miała miejsce w dniu 3 grudnia 2012 r. Od 18 grudnia 2012 r. rozpoczął swój bieg 14 dniowy termin do wniesienia odwołania , który upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r.

W związku z powyższym wskazać należy, że przyjęte przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne dotyczące prawidłowego awizowania przesyłki zawierającej decyzję nie znajdują w pełni oparcia w aktach sprawy. Znajdująca się w aktach administracyjnych przesyłka polecona skierowana do B. M. na adres: ul. B 10 m.30 , [...] Ł., zawierająca decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została nadana 29 listopada 2012 r. Znajduje się na niej stempel "Awizowano dnia 03.12.2012" i parafka doręczyciela , odcisk datownika z datą 3.12.12 potwierdzający złożenie przesyłki w Urzędzie Pocztowym [...], stempel "Awizowano powtórnie" z odciskiem datownika 10.12.12 oraz stempel "Zwrot nie podjęto w terminie z odciskiem datownika 18.12.12.

Na odwrocie przesyłki wpisano odręcznie w pkt 2 nr Urzędu Pocztowego – [...]", w którym pozostawiono przesyłkę i odciśnięto datę 03.12.2012, w pkt 3 odciśnięto datę, kiedy przesyłkę awizowano powtórnie -10.12.2012, a w pkt 4 odciśnięto datę "18 gru 2012", jako datę zwrotu przesyłki do nadawcy. Nie zostało natomiast napisane ani zaznaczone, gdzie zawiadomienie, czyli tzw. "awizo" zostało pozostawione: w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, czy na drzwiach mieszkania adresata , jego biura , innego pomieszczenia/../, w widocznym miejscu, przy wejściu na posesję adresata, jaka była przyczyna niedoręczenia przesyłki. Brak jest także podpisu doręczyciela potwierdzającego wykonanie tych czynności .

W ocenie Sądu, stanowisko organu, że decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. nie może być wobec tego uznane za prawidłowe w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

Sposób doręczania pism w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 39-45 K.p.a. Osobie fizycznej, pisma w postępowaniu administracyjnym należy doręczać zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 – 3 K.p.a. tj. w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1), mogą być również doręczane w lokalu organu administracji, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2), a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby , pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub , gdy nie jest to możliwe , w drzwiach mieszkania. Dopiero w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 wchodzi w grę możliwość doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., a skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 K.p.a. zależy od łącznego i spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych.

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. ( w brzmieniu obowiązującym w dacie doręczania decyzji tj. do 1 stycznia 2013 r ) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Stosownie do § 2 tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 wskazywanego przepisu).

Jak stanowi art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Doręczenie uregulowane w art. 44 k.p.a. jest doręczeniem zastępczym. Unormowanie to spełnia dwojakie zadanie. Po pierwsze, przepisy te stwarzają dla adresata pisma prawo do odebrania w określonym czasie pisma osobiście lub przez osobę upełnomocnioną do działania w jego imieniu, stanowiąc odpowiednio do tego o prawnym obowiązku przechowywania pisma z zawiadomieniem o tym fakcie adresata. Po drugie, zapobiegają tamowaniu biegu postępowania, ale dopiero w przypadku zaniechania odbioru pisma przez adresata w określonym terminie ( B. Adamiak, J. Borkowski "KPA Komentarz" Wyd 11 str. 254) Stosowanie instytucji prawnej doręczenia zastępczego służyć ma zapewnieniu ekonomiki postępowania i zapobiegać przewlekaniu postępowania administracyjnego przez adresatów pism. Jednocześnie omawiany sposób doręczenia stwarza stan fikcji w tym zakresie. Pozwala bowiem na przyjęcie domniemania, iż strona odebrała w określonej dacie skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Wobec tego stosowanie tej instytucji nie może być dowolne i może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w kolejnych paragrafach art. 44 k.p.a., przy czym poszczególne czynności doręczenia muszą być wykonane z należytą starannością i w kolejności przewidzianej w przepisie .

Instytucja doręczenia zastępczego składa się z kilku istotnych czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną. Czynności te wymienione są w poszczególnych paragrafach art. 44 k.p.a. Po pierwsze – nastąpić musi stwierdzenie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub innej osobie uprawnionej do jej odbioru, co doręczyciel stwierdza na przesyłce podając przyczynę niemożności doręczenia przesyłki. Po drugie – gdy doręczenia dokonuje się przez pocztę, przesyłka zostaje złożona na przechowanie w placówce pocztowej przez 14 dni., co również powinno być stwierdzone na przesyłce odciskiem datownika danej placówki pocztowej. Po trzecie – doręczyciel zobowiązany jest zawiadomić stronę o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to ( tzw. awizo) umieścić należy w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe – na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Obowiązki listonosza w takiej sytuacji określał § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.) obowiązującego do dnia 24 maja 2013 r., stanowiąc, że jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Informację o pozostawieniu zawiadomienia np. w skrzynce pocztowej adresata także zaznacza się na przesyłce. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Również pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki powinno być potwierdzone na przesyłce stosowną adnotacją oraz odciskiem datownika, tak aby po jej zwrocie do organu prowadzącego postępowanie można było stwierdzić, czy są podstawy do stwierdzenia powstania skutku prawnego, wynikającego z fikcji doręczenia ustanowionej w art. 44 § 4 k.p.a.

Jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, licząc od daty pierwszego zawiadomienia, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby jednak organ mógł stwierdzić, że powstał skutek doręczenia, wszystkie czynności muszą być wykonane z należytą starannością. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że niezawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki, jak też zupełny brak informacji na zwrotce lub też jej nieczytelne wypełnienie oznaczają, że doręczenie jest bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 485/07 - niepublikowane, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1457/1996 - Lex nr 34760, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 roku, sygn. akt III RN 70/2000 - OSNP 2001/19/574,wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 roku, sygn. akt II SA/Gd 2552/1999 - Lex nr 76110).

W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego nie zawiera adnotacji o przyczynie niemożności jej doręczenia adresatowi. Nie wiadomo także gdzie zostało umieszczone "awizo", czyli zawiadomienie o nadejściu przesyłki i miejscu gdzie można ją odebrać i w jakim terminie. Brak też podpisu doręczyciela z datą. Wobec tego nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 44 § 1-4 k.p.a. i nie można było uznać, że przesyłka została skarżącemu skutecznie doręczona w grudniu 2012 r. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien ocenić czy Skarżącemu upłynął termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. i rozważyć, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie jest bezprzedmiotowy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny np. w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2013 r. sygn. II OSK 962/12, czy wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. II OSK 1762/09 ( orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do tych zarzutów skargi, które opierają się na oczywistej omyłce organu co do dat awizowania przesyłki, stwierdzić należy, że nie są one zasadne, gdyż nie ulega wątpliwości, że w sprawie oceniane było doręczenie decyzji organu I instancji dokonywane w 2012 r , a nie w 2014 r. .

Sąd nie podziela także stanowiska pełnomocnika Skarżącego, że decyzja powinna być doręczana na adres faktycznie prowadzonej przez Skarżącego działalności. Wskazanie bowiem przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną adresu dla doręczeń obliguje organ do dokonywania doręczeń na ten właśnie adres. W związku z tym kierowanie do B. M. korespondencji do dnia 22 września 2014 r. na adres dla doręczeń " B 10, m.30 [...] Ł." było prawidłowe.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO oceni, czy i ewentualnie w jakiej dacie decyzja organu I instancji została doręczona i czy zachowany został termin do wniesienia od niej odwołania. Powinno także wyjaśnić datę wniesienia odwołania od decyzji, gdyż nie wynika ona z załączonych akt administracyjnych.

Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie wydane zostało z takim naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a., który miał wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone od organu na rzecz skarżącego koszty składa się wpis w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ).

d.j.