Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 161/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Sprawy jakości, certyfikacja, dozór
Zatrudnienie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 17, art. 18m ust. 1 pkt 5, art. 58 ust. 2 i 3 i 3a
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi A.G. i M. B. – wspólników spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa W. z dnia [...] nr WUP [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa Wielkopolskiego decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr WUP [...], wskazując na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), w związku z art. 8 ust. 1 pkt 17, art. 18m ust. 1 pkt 5 oraz art. 85 ust. 2, ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej jako u.p.z.i.r.p.), wykreślił z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia podmiot: [...], w zakresie certyfikatu 14164 (dalej jako spółka, skarżący).

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że Państwowa Inspekcja Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy w [...] pismem z [...] lipca 2017 r. poinformował o wynikach kontroli przeprowadzonej w spółce. Wskazano następujące naruszenia:

1. brak numeru wpisu do rejestru KRAZ w dokumentach, m.in. w umowach, ogłoszeniach i ofertach pracy, co stanowi naruszenie art. 19g u.p.z.i.r.p.,

2. brak informowania na piśmie osoby skierowanej do pracy za granicą albo pracy tymczasowej do podmiotu działającego poza terytorium RP o kosztach, opłatach i innych należnościach związanych z kierowaniem do pracy oraz podjęciem i wykonywaniem pracy za granicą, co stanowi naruszenie art. 19d u.p.z.i.r.p.,

3. brak określania w treści zawieranych pisemnych umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych przez agencję pracy tymczasowej, w szczególności: pracodawcy zagranicznego, przysługujące świadczenia socjalne, warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych, obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia, zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń, co stanowi naruszenie art. 85 ust. u.p.z.i.r.p.,

4. brak określenia w treści zawartych umów przez agencję pracy tymczasowej z pracodawcami zagranicznymi, do którego zamierza kierować osoby do pracy za granicą: liczba miejsc pracy, okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne, zakres odpowiedzialności stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym określenie strony pokrywającej koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń, co stanowi naruszenie art. 85 ust. 3 u.p.z.i.r.p.,

5. brak rzetelnego przedstawiania Marszałkowi informacji o działalności agencji zatrudnienia, w szczególności brak wskazywania faktycznej liczby osób kierowanych do wykonywania pracy tymczasowej, co stanowi naruszenie art. 19f ust. 1 u.p.z.i.r.p.,

6. brak poinformowania Marszałka o każdej zmianie danych m.in. o zmianie siedziby firmy w terminie 14 od dnia ich powstania, co stanowi naruszenie art. 19e. ust. 1 u.p.z.i.r.p.,

7. brak uzgodnienia na piśmie między agencją pracy tymczasowej a pracodawcami: wymagań kwalifikacyjnych koniecznych do wykonywania pracy, która ma być powierzona pracownikowi tymczasowemu, przewidywanego okres wykonywania pracy tymczasowej, wymiaru czasu pracy pracownika tymczasowego oraz miejsca wykonywania pracy tymczasowej, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 260 z późn. zm., dalej jako u.z.p.t.),

8. brak wskazywania w prowadzonym przez agencję pracy tymczasowej wykazie osób kierowanych do pracy za granicą danych jak: imię i nazwisko, adres zamieszkania osoby, okresu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co stanowi naruszenie art. 85 ust. 3a u.p.z.i.r.p.

Marszałek Województwa napisał, że ww. kontrolę przeprowadził uprawniony do tego organ, gdyż marszałek województwa kontroluje agencje zatrudnienia tylko pod względem przestrzegania warunków, o których mowa w art. 19,19a, 19e i 19f ustawy, natomiast w pozostałym zakresie co do przestrzegania warunków prowadzenia agencji

zatrudnienia określonych w ustawie kontrole sprawuje inspekcja pracy, a do obowiązków okręgowego inspektora pracy należy powiadomienie marszałka województwa o stwierdzonych przypadkach naruszenia w tym zakresie unormowań u.p.z.i.r.p. Dalej Marszałek wskazał, że ustalenia dokonane podczas kontroli ujęte w protokole jednoznacznie wskazywały na naruszenie przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia wskazanych w art. 85 ust. 2, ust. 3, ust. 3a u.p.z.i.r.p.

Organ stwierdził, że z treści art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję wymienionych w nim przepisów, decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Oznacza to, że naruszenie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 85 ust. 2 -5 ww. ustawy, stanowi przesłankę do wydania takiej decyzji. Przy czym każde (nawet jednorazowe) nieprzestrzeganie wymienionych w tych przepisach zasad stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Organ zobligowany jest więc do wydania decyzji za sam fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązków z art. 85 ust. 2-5 u.p.z.i.r.p. i tym samym naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie. Ustawodawca bowiem nie przewidział w art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Kwestia ewentualnego zastosowania się przez stronę do zaleceń pokontrolnych inspektora pracy i usunięcia nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dalej organ I instancji ocenił, że specyfika prowadzonej przez agencję zatrudnienia działalności nie może zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Podkreślił, że działalność agencji jest działalnością regulowaną, więc przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Nadrzędnym celem u.p.z.i.r.p. jest ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia i dlatego ustawodawca określił szczegółowe warunki prowadzenia agencji zatrudnienia oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. Z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. wynika wprost, że naruszenie przez agencję zatrudnienia obowiązków wskazanych w art. 85 ust. 2-5 ustawy, obwarowane jest sankcją w postaci wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia. Marszałek ocenił, że stwierdzenie naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, obliguje do jej wykreślenia z przedmiotowego rejestru, bez względu na to, czy naruszenie nadal istniało w dacie

wydania decyzji, nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, ani z samą treścią przepisu art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p.

W odwołaniu od opisanej decyzji wspólnicy spółki napisali, że decyzja przeczy przeprowadzonej kontroli, gdyż kontrola ma służyć ulepszeniu działalności podmiotu gospodarczego, usunięciu ewentualnych niedociągnięć w końcu mieć charakter wychowawczy dla przedsiębiorcy, a w tej konkretnej sytuacji podmiot gospodarczy może nie przestrzegać przepisów ponieważ kontrola w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania takiej działalności i wykreślenia z KRAZ. Skarżący nadmienili, że co miesiąc płacą składki na ZUS i podatki w wysokości 30-40 tys. zł; pozbawienie Spółki certyfikatu narazi na stratę Skarb Państwa, Fundusze, osoby zabezpieczone społecznie itd. Rok 2016 był pierwszym rokiem działalności, brakowało doświadczenia i dogłębnej znajomości wszystkich norm prawnych, stąd być może nie tak dobrze przygotowane sprawozdanie i nie tak dobrze przygotowane umowy. Kontrola PIP pozwoliła na ulepszenie standardów pracy i działalności, nauczyła wielu rzeczy i wykreślenie agencji z rejestru agencji byłoby zbyt surowym i rygorystycznym działaniem. Skarżący wskazali, że w 2017 r. zawarli ponad 200 umów na dostarczenie pracowników na polskim rynku i rynkach innych krajów Unii Europejskiej, otrzymali świadectwo ochronne znaku towarowego, powstają oddziały spółki na zasadzie franszyzy, posiadają też spółkę na [...], mają podpisane kontrakty na sprowadzenie pracowników na rynek ukraiński i polski. Podkreślili, że nigdy nie mieli zadłużenia w płaceniu podatków czy składek ZUS.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z [...] lutego 2018 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Uzasadniając SKO napisało, że zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym, który w szczególności stanowi informacja Okręgowego Inspektora Pracy w [...] oraz protokół kontroli. Również odwołujący nie kwestionują faktu stwierdzenia naruszeń opisanych w protokole kontroli. Kontrolę przeprowadził uprawniony do tego organ. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a więc w sposób jednoznaczny potwierdza naruszenie przez kontrolowanego przepisów tam wymienionych. Z redakcji art. 18m ust. 1 pkt 5

u.p.z.i.r.p. wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję wymienionych w nim przepisów (art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d, art. 85 ust. 2-5 oraz art. 85a), decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Przy czym każde, nawet jednorazowe nieprzestrzeganie wymienionych w tych przepisach zasad, stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r., II SA/Sz 1127/15, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA). Wobec powyższego w razie stwierdzenia naruszeń organ zobligowany jest do wydania decyzji z uwagi na fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązków z art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d, art. 85 ust. 2-5 oraz art. 85a u.p.z.i.r.p. W odróżnieniu bowiem od sytuacji określonej w art. 18m ust. 1 pkt 6 u.p.z.i.r.p., przepis art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. nie przewiduje możliwości usunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. SKO oceniło, że wobec tego słusznie stwierdził organ I instancji, że zastosowanie się przez agencję zatrudnienia do zaleceń pokontrolnych inspektora pracy i usunięcie nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nadto organ nie był zobligowany do rozważenia tych okoliczności i prowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wspólnicy spółki wnieśli o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Zarzucili, że organy administracji nie uwzględniły interesu 15 osób pracujących na rzecz spółki, nie uwzględniły interesu klientów spółki (pracodawców polskich u których pracują pracownicy skarżącej); zaznaczyli, że mają zawartych ponad 150 umów rekrutacyjnych, jak i dużą ilość umów nadania pracowników tymczasowych. Dalej zarzucili, że nie zostały uwzględnione interesy spółki, która poniesie duże straty pieniężne w związku z wykreśleniem z rejestru. Spółka ma zobowiązania finansowe wobec pracowników, jak i wobec naszych klientów, brak możliwości prowadzenia agencji zatrudnienia narazi na stratę wspólników Spółki, pracowników, klientów oraz Skarb Państwa. Organy obu instancji nie wzięły pod uwagę wystąpienia pokontrolnego PIP.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.); natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę administracyjną należy wskazać, że zgodnie z art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku, między innymi, naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d, art. 85 ust. 2-5 oraz art. 85a tej ustawy. Organy administracji wydały swoje decyzje odwołując się do wyników kontroli przeprowadzonej przez inspektorów PIP i bazując na opisanych w tym protokole naruszeniach. Zdaniem Sądu obie decyzje podlegają uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w

sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia. Rzecz w tym, że organy obu instancji bezkrytycznie oparły się na ustaleniach innego organu, rezygnując z własnej oceny zarzucanych naruszeń. Nie przeprowadziły także analizy konkretnych zachowań, które zadaniem organów winny skutkować zastosowaniem środków sankcjonujących wobec strony. Organy administracji zgodnie wskazały na art. 75 § 1 zdanie pierwsze K.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Zarówno w nauce, jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze – opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa, po drugie – ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, po trzecie – organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom,

jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, po czwarte – rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki (A. Wróbel. Komentarz do art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, nb. 3 [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska i M. Wilbrandt-Gotowicz. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Lex). Tymczasem organy obu instancji poprzestały na stwierdzeniu, że protokół kontroli, który został podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany, stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Kserokopia protokołu kontroli znajduje się w aktach sprawy; wynika z niego, że kontrolą objęto zagadnienia przestrzegania przez agencję zatrudnienia przepisów u.p.z.i.r.p. oraz przepisów prawa wobec osób wykonujących pracę tymczasową, legalność zatrudnienia cudzoziemców (k. 124). Natomiast organ I instancji poprzestał na skopiowaniu omówienia wyników przeprowadzonej kontroli, powołując się na pismo z Powiatowej Inspekcji Pracy z [...] lipca 2017 r. – w pierwszym akapicie uzasadnienia. Zatem organ I instancji nie rozpatrzył materiału dowodowego, ale oparł się na ocenie zaprezentowanej przez inny organ. Opisanego uchybienia nie wyeliminował organ wyższego stopnia.

Stwierdzone powyżej naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia, czyni zdaniem Sądu, przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sprawa wymaga bowiem rozpoznania od początku i w pełnym zakresie. Ze względu natomiast na kontrolne funkcje sądu administracyjnego, nie może on dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc, sąd nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego.

Organy w toku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy zobowiązane będą dokonać analizy materiału dowodowego i wydać decyzje administracyjne spełniające wymogi normatywne także w zakresie elementów składowych uzasadnienia wskazanych w art. 107 k.p.a.

Należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą do przeprowadzenia postępowania dowodowego, uwzględniającego wszelkie dostępne środki dowodowe, które organy uznają jako konieczne do rozpoznania merytorycznego sprawy, a więc nie tylko w postaci protokołów kontroli ale także

ewentualnego przeprowadzenia dowodu, w sytuacji gdy nie zostaną jeszcze wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – w postaci przesłuchania strony. Wszystkie te czynności procesowe powinny zostać podjęte z uwagi na ewentualne negatywne konsekwencje normatywne tj. sankcji prawnej w postaci wykreślenia strony z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia.

Dopiero bowiem przeprowadzenie analizy z protokołów kontroli oraz ewentualne przeprowadzenie pozostałych dowodów na wyżej wskazane okoliczności, które zostaną zgromadzone w ponownie rozpoznawanej sprawie administracyjnej pozwolą organom na uzyskanie materiału dowodowego pozwalającego wydać rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie i określić czy zachowanie strony postępowania skutkuje obowiązkiem zastosowania obligatoryjnej sankcji prawnej.

Podkreślić należy, że przeprowadzenie dowodów powinno obejmować wskazane w u.p.z.i.r.p. okoliczności, które stanowią podstawę do zastosowania art. 18 m ust. 1 u.p.z.i.r.p.

Należy wskazać, że materialnoprawną podstawę wydania przez organy decyzji sankcjonującej stanowiły - poza ww. 18 m ust. 1 pkt 5 u.p.z.i.r.p. - przepisy art. 85 ust. 2, ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, a także w zakresie przedmiotu niniejszej sprawy organy zobowiazane są więc do przeprowadzenia dowodów, a następnie dokonania ich wszechstronnej analizy w przedmiocie materialnoprawnych pozytywnych przesłanek zastosowania środka sanckjonującego w postaci wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Organy zobowiązne więc będą do przeprowadzenia dowodów w zakresie naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d, art. 85 ust. 2-5 oraz art. 85a; a także w zakresie nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h.

Wskazać w szczególności należy, że na podstawie art. 85 ust. 1. u.p.z.i.r.p. podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia wyłącznie w ramach świadczonej usługi, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 u.p.z.i.r.p. kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się wyłącznie bezpośrednio do pracodawcy zagranicznego na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi.

Ustawodawca wprowadza pewne elementy ww. umowy. I tak:

Umowa ta powinna określać w szczególności:

1) pracodawcę zagranicznego i jego siedzibę;

2) okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3) rodzaj umowy oraz warunki zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej do pracy świadczenia socjalne;

4) warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych;

5) obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia;

6) zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń;

7) kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na:

a) dojazd i powrót osoby skierowanej,

b) wydanie wizy,

c) badania lekarskie,

d) tłumaczenia dokumentów;

8) informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy;

Ponadto na podstawie art. 85 ust. 2a u.p.z.i.r.p. Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawienia cudzoziemcowi kierowanemu do pracy za granicą u pracodawcy zagranicznego przed podpisaniem umowy, o której mowa w ust. 2, jej pisemnego tłumaczenia na język dla niego zrozumiały.

Zgodnie z art. 85 ust. 3 u.p.z.i.r.p. Agencja zatrudnienia ma obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności:

1) liczbę miejsc pracy;

2) okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3) rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne;

4) zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

Ponadto na podstawie art. 85 ust. 3a u.p.z.i.r.p. Agencja zatrudnienia jest obowiązana do prowadzenia:

1) wykazu podmiotów, do których są kierowane osoby do pracy za granicą, zawierającego w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu;

2) wykazu osób kierowanych do pracy za granicą, zawierającego imię i nazwisko, adres zamieszkania osoby oraz w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu, do którego skierowano osobę do pracy za granicą, oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu, okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek poinformować na piśmie osobę kierowaną do pracy za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86 (art. 85 ust. 4 u.p.z.i.r.p.).

Agencja zatrudnienia jest także obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność agencji zatrudnienia (art. 85 ust. 5 u.p.z.i.r.p.).

Podkreślić należy, że – jak już wyżej zostało wskazane - organy: I instancji, jak i organ odwoławczy w uzasadnieniach decyzji nie przeprowadziły całościowej analizy

zebranego w sprawie materiału dowodowego; tym samym decyzje te nie spełniają normatywnych wymogów uzasadnienia decyzji, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a.

Przepis art. 107 § 3 K.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W powyższym kontekście organy w uzasadnieniach decyzji nie zawarły normatywnych elementów. W konsekwencji tego zaniechania uzasadnienia decyzji - biorąc pod uwagę ww. wzorzec normatywny – są niepełne i nie spełniają wymogów ustawowych.

Organy zobowiązane będą zdecydować, po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego, do dokonania aktu subsumcji, w zakresie ustalenia przesłanek normatywnych środka sankcjonującego w postaci wykreślenia strony z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Organy będą więc zobowiązane - w aspekcie art. 107 § 3 K.p.a. – do wskazania faktów, które organy uznają za udowodnione, ich opisania, a następnie zakwalifikowania tychże faktów do określonych ww. przepisów prawnych.

Organy zobowiązane będą także dokonać oceny normatywnej zachowania strony w zakresie poszczególnych umów, jak również innych obowiązków wynikających z treści art. 85 u.p.z.i.r.p., biorąc pod uwagę treść ww. przepisów prawnych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Z opisanych powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.