Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 211/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...], z dnia [...] r. Burmistrz B. B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z infrastrukturą techniczną, dla terenu położonego w granicach działki nr [...] położonej w ramach obrębu K. , gmina B. B., dopuszczając wydzielenie działki budowlanej.

Dla inwestycji ustalono następujące szczegółowe warunki zabudowy:

a) linia zabudowy - określona na rysunku w skali 1:1000 będącym załącznikiem do niniejszej decyzji;

b) powierzchnia zabudowy - dla budynku mieszkalnego do 150 m;

c) powierzchnia biologicznie czynna - do 45 % powierzchni nowo wydzielonej działki;

d) szerokość elewacji frontowej - dla budynku mieszkalnego do 13 m;

e) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu lub attyki) - do 4,5 m;

f) rodzaj dachu, ukształtowanie połaci dachowych - pochyłe dwuspadowe lub wielospadowe;

g) kąt nachylenia dachu - do 40°;

h) wysokość kalenicy - do 8 m.

W zakresie w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej ustalono:

a) dostęp do drogi publicznej - w ramach istniejącego zjazdu do drogi publicznej powiatowej - ul. [...];

b) minimalna liczba miejsc parkingowych - do 2 miejsc;

c) dostawa wody - w ramach przyłącza wodociągowego zgodnie z warunkami operatora;

d) zasilanie w energię elektryczną - z sieci elektroenergetycznej w ramach przyłącza energetycznego zgodnie z warunkami operatora,

e) zasilenie w energię cieplną - z indywidualnego systemu grzewczego, dopuszcza się zastosowanie instalacji i urządzeń wykorzystujących odnawialne źródła energii;

f) odprowadzenie ścieków należy zrealizować poprzez - do sieci kanalizacji sanitarnej na warunkach określonych przez operatora;

g) gospodarowanie odpadami - zgodnie z polityką w zakresie prowadzenia gospodarki odpadami;

h) łączność - w ramach istniejącego systemu łączności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że projekt decyzji został przygotowany przez urbanistę posiadającego stosowne uprawnienia. Inwestor – W. K. zapoznał się z jego treścią i nie zgodził się z fragmentem dotyczącym sposobu odprowadzenia ścieków, ponieważ planował odprowadzać ścieki do przydomowej oczyszczalni.

Wskazał również, że pierwotnie inwestor złożył wniosek do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w S. o wydanie warunków przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, o czym pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. powiadomił organ, jednak E. K. – pełnomocnik inwestora wycofał pismo z dnia 31 sierpnia 2017 r.

i nie dostarczył wymaganych warunków przyłączenia do sieci kanalizacyjnej.

Organ podniósł, że w związku z powyższym, pismem z dnia 4 października 2017 r. wystąpił do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w S. w celu uzyskania informacji co do możliwości przyłączenia do zbiorczej sieci kanalizacyjnej planowanej inwestycji. Pismem z dnia 19 października 2017 r. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w S. podtrzymało stanowisko zwarte w piśmie z dnia 20 marca 2017 r., w którym wskazano jednoznacznie na możliwość podłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej.

Końcowo organ podkreślił, że w związku z art. 39 ust. 1 pkt. 3 lit. e ustawy z dnia prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1121) odmówiono wnioskodawcy realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, ponieważ byłaby ona zlokalizowana w odległości mniejszej niż 1 km od kąpieliska publicznego. Kąpielisko publiczne przy jeziorze Ł. znajduje się w odległości mniejszej niż 400 m od wyznaczonego obszaru pod planowaną inwestycję.

W. K. złożył odwołanie od decyzji Burmistrza B. B. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289) - dalej u.c.p.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odwołujący ma techniczne i ekonomiczne możliwości przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, w tym niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczające się jedynie do wskazania terminu złożenia wniosku

o ustalenia warunków zabudowy, informacji o zawiadomieniu stron postępowania

w trybie art. 61 k.p.a. oraz spełnieniu przesłanek umożliwiających wydanie decyzji wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie

i zagospodarowanie przestrzenne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) - dalej jako "u.p.z.p.", bez jego zbadania, z pominięciem analizy przepisów i jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego nie może zrealizować przydomowej oczyszczalni ścieków oraz prawidłowego wskazania na jakich podstawach organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, czy istnieją techniczne i ekonomiczne możliwości przyłączenia nieruchomości do głównej sieci kanalizacyjnej;

- ogólnej zasady legalizmu wynikającej z treści art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia o rozszerzającą interpretację przepisów stanowi naruszenie prawa;

- zasady ogólnej k.p.a. wynikającej z art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej - prowadzenie postępowania w oparciu

o szeroką, krzywdzącą obywatela wykładnię, spowodowało ograniczenie już nabytego prawa własności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania W. K. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61

ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji

o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Kolegium wskazało następnie, że sieci kanalizacyjne należy zaliczyć do uzbrojenia terenu. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji uzyskał od Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w S. potwierdzenie dotyczące możliwości przyłączenia do zbiorczej sieci kanalizacyjnej planowanej inwestycji. Organ zwrócił ponadto uwagę na to, że wnioskowana przydomowa oczyszczalnia ścieków byłaby zlokalizowana w odległości mniejszej niż 1 km od kąpieliska publicznego. Kąpielisko publiczne przy jeziorze Ł. znajduje się w odległości mniejszej niż 400 m od wyznaczonego obszaru pod planowaną inwestycję, a zatem lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków byłaby sprzeczna z przepisem art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2017.1121 - j.t.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie organu dotyczące odprowadzania ścieków sanitarnych, nie na rusza art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Należy bowiem mieć na uwadze to, że celem powołanego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji

o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie istnienie gwarancji, że w przyszłości powstanie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z planowanej inwestycji. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie wskazał, że docelowo ścieki mają być odprowadzane do sieci kanalizacyjnej, który to obowiązek wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz.U.2017.1289 - j.t.), zwanej dalej "u.c.p.g."

Organ odwoławczy podkreślił także, że ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o tym, czy i kiedy inwestycja zostanie zrealizowana. Kwestia ta jest rozstrzygana w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym bada się projekt budowlany pod kątem zgodności zawartych w nim rozwiązań

z przepisami prawa, w tym także co do sposobu odprowadzania ścieków sanitarnych

z nieruchomości. Mając to na uwadze należy oceniać wymogi zawarte w decyzji ustalającej warunki zabudowy. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że zapewnione jest odprowadzanie ścieków sanitarnych z nieruchomości, na której planowana jest inwestycja w sposób zgodny

z obowiązującymi przepisami prawnymi. Na tym etapie postępowania nie bada się czy inwestor ma techniczne i ekonomiczne możliwości przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.

Dokonując oceny podniesionych w odwołaniu zarzutów, dotyczących naruszenia prawa procesowego, Kolegium wskazało, że nie wywierają istotnego wpływu na wynik sprawy.

W. K. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się jej uchylenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy Prawo wodne w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków zgodnie z wnioskiem narusza przepisy odrębne;

- pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że odprowadzanie ścieków należy zrealizować do sieci kanalizacji ;

- art. 7, 80 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie istnienia oraz realnej i technicznie wykonalnej;

i podłączenia nieruchomości objętej wnioskiem do kanalizacji sanitarnej.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wywodził, że decyzja nie odpowiada prawu bowiem skarżący w toku postępowania administracyjnego wykazał, że nie istnieją techniczne możliwości podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Na działce skarżącego nie ma studzienki kanalizacyjnej, zaś wykonanie połączenia z siecią kanalizacyjną wymaga wykonania tzw. "przecisku" pod drogą powiatową i przydomowej przepompowni ścieków. Tymczasem mający dopiero zostać wybudowany odcinek od granicy nieruchomości skarżącego do sieci, przebiegający przez pas drogowy, nie jest w świetle obowiązujących przepisów przyłączem, lecz elementem sieci kanalizacyjnej. Zatem prace poza nieruchomością skarżącego należy zakwalifikować jako rozbudowę sieci kanalizacyjnej, a nie jako budowę przyłącza. Oznacza to, że w chwili obecnej, z uwagi na brak rozbudowania sieci kanalizacyjnej nie ma realnej i technicznie wykonalnej możliwości podłączenia nieruchomości objętej wnioskiem, do kanalizacji sanitarnej.

Inwestycja taka byłaby, w ocenie skarżącego, jednocześnie nieopłacalna pod względem ekonomicznym, lecz decydujące znaczenie ma fakt, że polegałaby nie na połączeniu z siecią, co może się odbyć tylko za pośrednictwem przyłącza kanalizacyjnego, lecz na dodatkowej rozbudowie samej sieci kanalizacyjnej, co oznacza, że wykonanie samego przyłącza, leżącego po stronie skarżącego, nie pozwoli na realne podłączenie do sieci kanalizacyjnej, gdyż z powodu braku rozbudowy tej sieci jest to technicznie niemożliwe.

Skarżący nie zgodził się również z organem w kwestii braku możliwości wyrażenia zgody na wybudowanie przydomowej oczyszczalni ścieków ze względu na zbyt bliską odległość od kąpieliska miejskiego. Wskazał, że planowane przez niego rozwiązanie, jakim jest budowa przydomowej oczyszczalni ścieków, nie powoduje wprowadzenia ścieków do ziemi w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy Prawo wodne, który zabrania wprowadzania ścieków do ziemi w odległości mniejszej niż

1 kilometr od granic kąpielisk oraz plaż publicznych nad wodami. Podkreślił,

że przedmiotowy zakaz nie dotyczy wszystkich ścieków, lecz wyłącznie tych, które zostały zdefiniowane w art. 9 ust. 1 pkt 14 tej ustawy. W katalogu ścieków wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy Prawo wodne nie wymieniono wód odprowadzanych z przydomowych oczyszczalni ścieków. W ocenie skarżącego wody zużyte są wodami nie poddanymi procesowi oczyszczenia. Wskazał, że używana

w oczyszczalniach przydomowych technologia powoduje, że jakość odprowadzanych

z nich wód spełnia stosowne normy i wobec tego nie stanowi zagrożenia dla wód podziemnych i powierzchniowych.

Skarżący wywodził, że w odwołaniu wykazał, iż nie istnieje realna i technicznie wykonalna możliwość podłączenia jego nieruchomości do kanalizacji sanitarnej. Wymagałoby to bowiem rozbudowy istniejącej sieci oraz realizacji przyłącza kanalizacyjnego. Wyjaśnił, że na jego działce nie ma studzienki kanalizacyjnej, zaś wykonanie połączenia z siecią kanalizacyjną wymaga wykonania tzw. "przecisku" pod drogą powiatową i przydomowej przepompowni ścieków. Tymczasem mający dopiero zostać wybudowany odcinek od granicy nieruchomości do sieci, przebiegający przez pas drogowy, nie jest w świetle obowiązujących przepisów przyłączem, lecz elementem sieci kanalizacyjnej. Zatem prace poza jego nieruchomością należy zakwalifikować jako rozbudowę sieci kanalizacyjnej, a nie jako budowę przyłącza. Oznacza to, że w chwili obecnej, z uwagi na brak rozbudowania sieci kanalizacyjnej nie ma realnej i technicznie wykonalnej możliwości podłączenia nieruchomości objętej wnioskiem do kanalizacji sanitarnej.

Zdaniem skarżącego, inwestycja taka byłaby jednocześnie nieopłacalna pod względem ekonomicznym, lecz decydujące znaczenie ma fakt, że polegałaby nie na połączeniu z siecią, co może się odbyć tylko za pośrednictwem przyłącza kanalizacyjnego, lecz na dodatkowej rozbudowie samej sieci kanalizacyjnej, co oznacza, że wykonanie samego przyłącza, leżącego po stronie Skarżącego, nie pozwoli na realne podłączenie do sieci kanalizacyjnej, gdyż z powodu braku rozbudowy tej sieci jest to technicznie niemożliwe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 – j.t. ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonana przez sąd ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza przepisów przywołanych w skardze, ani innych przepisów prawa, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. B. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z infrastrukturą techniczną, dla terenu położonego w granicach działki nr [...] położonej w ramach obrębu K. , gmina B. B..

Osią sporu w badanej sprawie pozostają ustalenia w zakresie odprowadzania ścieków, które obejmują konieczność podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej.

W ocenie organu takie ukształtowanie obowiązków inwestora w tym zakresie wynika po pierwsze z możliwości podłączenia do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, a po wtórez zakazu wynikającego z art. 39 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy Prawo wodne. Skarżący z kolei domaga się umożliwienia mu wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków wywodząc, że nie ma technicznej możliwości podłączenia się do sieci kanalizacji sanitarnej, bowiem wymagałoby to niewspółmiernych nakładów, a ponadto brak jest technicznych możliwości przyłączenia, z uwagi na to, że sieć kanalizacji sanitarnej w pobliżu jego nieruchomości nie została wybudowana.

Natomiast w odniesieniu do wspomnianego zakazu wprowadzania ścieków do ziemi skarżący podjął próbę wykazania, że pochodząca z przydomowej oczyszczalni woda nie stanowi ścieków w rozumieniu ustawy Prawo wodne, a zatem wskazywana przez organ bliskość kąpieliska nie może mieć w niniejszej sprawie znaczenia.

W ocenie sądu argumentacja skarżącego, w odniesieniu do obu podnoszonych

w skardze kwestii nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wówczas, gdy łącznie spełnione są warunki, o których mowa

w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten

w punkcie 3 wymaga, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co z kolei oznacza, że uzbrojenie nie musi istnieć w dacie ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sieć kanalizacji sanitarnej stanowi niewątpliwie element uzbrojenia terenu, z kolei obowiązek odprowadzania ścieków, jako element utrzymania czystości i porządku wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Obowiązek, o którym mowa realizowany jest przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.c.g., przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Jak trafnie zauważył sam skarżący co do zasady, w świetle przytoczonego przepisu, jeżeli istnieje sieć kanalizacyjna, przyłączenie do niej nieruchomości jest obowiązkowe. Właściciel nieruchomości nie ma obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci w dwóch przypadkach: gdy przed wybudowaniem sieci nieruchomość została wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków i gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. O ile pierwszy z tych przypadków nie wymaga szczególnych objaśnień, o tyle w przypadku drugim wskazać należy, że brzmienie przepisu, a zwłaszcza jego ostatni fragment wskazuje, że przesłanką zobowiązania do podłączenia się do sieci jest fakt jej istnienia oraz realna, technicznie wykonalna możliwość podłączenia. Zatem prawidłowa wykładnia cytowanych przepisów nie budzi wątpliwości i jednoznacznie wskazuje, że zgoda na wykonanie na działce budowlanej przydomowej oczyszczani ścieków może być udzielona wtedy i tylko wtedy, gdy inwestor wykaże w sposób jednoznaczny, że nie ma żadnej możliwości przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej, czy ciepłowniczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 238/13, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przywołanego orzeczenia wynika zatem, że ciężar udowodnienia, iż brak jest technicznych możliwości przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, bądź, że co prawda możliwość taka hipotetycznie istnieje, jednak realizacja przyłączenia powiązana jest z poniesieniem niewspółmiernych kosztów, przy czym, zdaniem sądu ową niewspółmierność należy oceniać w kategoriach obiektywnych, a więc nie przez odniesienie do możliwości finansowych inwestora, czy też opłacalności z punktu widzenia dalszej eksploatacji, ale przez porównanie kosztów, które inwestor musiałby ponieść w związku z przyłączeniem do sieci i kosztów budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Dopiero wykazanie, że przyłączenie się do sieci oprócz trudności technicznych generuje takie koszty, których poniesienie byłoby nieuzasadnione z punktu widzenia zamierzonego efektu, upoważnia do wydania zezwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy,

że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sprostał on temu zadaniu. Skarżący wywodzi co prawda, że w odwołaniu wykazał, iż podłączenie do istniejącej sieci nie jest możliwe i wiązałoby się z poniesieniem nadmiernych kosztów, jednak twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. Skarżący nie podjął próby podważenia wiarygodności informacji zawartej w pismach Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o. o. w S. z dnia 20 marca 2017 r. i 18 października 2017 r., z których jednoznacznie wynika, że istnieje możliwość podłączenia planowanego budynku do sieci kanalizacji sanitarnej.

Warto w tym miejscu nadmienić, że Przedsiębiorstwo w piśmie z dnia

18 października 2017 r. doniosło się do twierdzeń skarżącego dotyczących kosztów przyłączenia nieruchomości do sieci przy wykorzystaniu systemu pompowego podnosząc, że jest on porównywalny z szacunkowym kosztem budowy oczyszczalni przydomowej. Pismo to stanowiło odpowiedź na pytanie organu, zadane w związku

z podnoszonymi przez skarżącego okolicznościami dotyczącymi kosztów przyłączenia do sieci.

Dodatkowo organ pierwszej instancji przedkładając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. akta sprawy z odwołaniem skarżącego, przedłożył również szczegółowe stanowisko w przedmiocie zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Do stanowiska załączono mapkę poglądową obrazującą przebieg sieci kanalizacji sanitarnej, z której wynika, że została ona doprowadzona do wysokości nieruchomości objętej wnioskiem.

Za niezasadne, w tym stanie rzeczy, należy uznać zarzuty odnoszące się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności dotyczących zarówno możliwości podłączenia do sieci, jak i kosztów tego przedsięwzięcia.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ podjął starania zmierzające do wyjaśnienia, czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., uzasadniające wydanie zgody na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków, a skarżący ograniczył się wyłącznie do kwestionowania stanowiska organu, nie przedstawiając żadnych przeciwdowodów w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego, brak możliwości odprowadzania ścieków za pomocą przydomowej oczyszczalni ścieków wynika z zakazu, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jak bowiem ustalono planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 1 km od granicy kąpieliska publicznego przy jeziorze Ł..

Skarżący zakwestionował stanowisko organu wskazując, że zakaz nie dotyczy wód odprowadzanych z przydomowych oczyszczalni ścieków i podnosząc, iż nie stanowią one ścieków w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy Prawo wodne, jako

że nie znajdują się w wymienionym tam katalogu. Zdaniem sądu, argumentacja skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w myśl wskazanego przepisu pod pojęciem ścieków rozumie się wprowadzane do wód lub do ziemi:

a) wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2017 r. poz. 668),

c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów,

d) wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania odpadów, wykorzystane solanki, wody lecznicze

i termalne,

e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,

f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,

g) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego cyklu.

W ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że wody użytkowane w związku

z funkcjonowaniem gospodarstwa domowego są wodami zużytymi na cele bytowe

w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy Prawo wodne. Nie zmienia tego zdaniem sądu okoliczność, iż zostały one poddane procesowi oczyszczania

w przydomowej oczyszczalni ścieków. Wody te nie zostają bowiem wprowadzone do ponownego użytkowania, tylko po oczyszczeniu w przydomowej oczyszczalni ścieków, są wprowadzane do ziemi, a zatem zgodnie z ustawową definicją stanowią ścieki.

Nie ulega wątpliwości, że przed wprowadzeniem do ziemi muszą one spełniać wymagania sanitarne jednak nie pozbawia ich to charakteru wód zużytych, a więc nie nadających się do ponownego użycia, takiego jak przed wprowadzeniem do sieci wodociągowej.

W tych okolicznościach wskazane przez organ sąsiedztwo kąpieliska publicznego, znajdującego się w odległości mniejszej aniżeli wymieniona w art. 39

ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy Prawo wodne uniemożliwiało wydanie zezwolenia na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków, a zatem stanowisko organu w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.