Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 379/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 2, 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1art. 20,
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2011r. sprawy ze skargi E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...]. nr [...]ustalającą W. i E.C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 rok w kwocie 200 zł.

W uzasadnieniu decyzji SKO w K. wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] Wójta Gminy P. na podstawie art. 1c, 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 207 i art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej oraz Uchwał Rady Gminy w P. z dnia 10 grudnia 2010r. Nr 11/11/2010 i z dnia 27 grudnia 2010r. Nr 111/16/2010 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, oraz z dnia 7 grudnia 2009r. Nr LI/286/2009 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, ustalił dla E.C. i W. C. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości położonej w W. Z. 4B, na 2011r. w kwocie 200 zł. Do opodatkowania przyjęto grunty o powierzchni 1.177m2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni 125m2. Organ podatek ustalił na podstawie wykazu nieruchomości złożonego przez podatnika zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Od tej decyzji z dnia [...]. odwołali się E.C. i W. C. kwestionując jej merytoryczną prawidłowość. Podnieśli, że są oni współwłaścicielami gruntów o klasie R-VI, a w ich gminie inni podatnicy płacą niższe podatki od nieruchomości mimo posiadania większych powierzchni gruntu.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w K. wyjaśniło, że ze zgromadzonych akt sprawy dotyczących ustalenia podatku od nieruchomości położonej w W. Z. 4B na 2011 r. wynika, że w ewidencji gruntów i budynków E. i W. C. figurują jako właściciele gruntów o powierzchni 1.177 m2 sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako tereny mieszkaniowe (działka nr 186/4). Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że grunt sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe należy obciążać w oparciu o Uchwałę Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2010r. według stawek właściwych dla gruntów "pozostałych".

Następnie SKO w K. powołało treść art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wyjaśniło, że dowody zgromadzone w aktach sprawy stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia przez organ podatkowy podatników na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na których spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma fakt, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej w W. Z. 4B (działka nr 186/4), sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe o powierzchni 1.177m2.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, tj. wypis z rejestru gruntów potwierdza prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych. Tym samym zarzut skarżących, iż są oni współwłaścicielami gruntów o klasie R-VI, jest zdaniem organu niezasadny.

Organ nadto wskazał na nieprawidłowość w decyzji z dnia 2 lutego 2011r., która jednak w jego ocenie nie skutkuje wadliwością prowadzonego postępowania podatkowego przez organ I instancji. Wójt Gminy P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że podatek ustalił na podstawie wykazu nieruchomości złożonego przez podatnika zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tymczasem w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej przez E. i W. C. w dniu 28 września 2010r. wykazano budynek mieszkalny o powierzchni 125m2 oraz grunty opodatkowane podatkiem rolnym klasy V o powierzchni 1.177m2, co jest niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem SKO w K., organ podatkowy winien powyższą niezgodność wyjaśnić w trybie art. 155 czy też w trybie art. 274a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 czerwca 2011r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożyli E. C. i W. C.. Zaskarżając decyzję w całości wnieśli o "zmianę oraz obniżenie podatku od nieruchomości i gruntu o 70 %".

W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie wyjaśniło merytorycznie sprawy co do wysokości podatku wyznaczonego przez Wójta Gminy P.. Wyjaśnili, że działkę w gminie P. o numerze 186/4 posiadają od 5 lat i budzi wątpliwości ustalenie podatku w wysokości 200 zł od tak małej powierzchni gruntu. Zdaniem skarżących podatek ten jest niewspółmierny w porównaniu do innych gospodarstw położonych w gminie, które płacą niższe podatki. Podatek ten nie był wymierzany od 2007r. a w 2011r. został ustalony po raz pierwszy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Podnosząc ponadto, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i budynków według stanu prawnego na 17 lutego 2011r. potwierdzający prawidłowość zaskarżonego orzeczenia. Z akt sprawy, jak i z dowodów załączonych do niniejszej skargi nie wynika, aby skarżący byli współwłaścicielami gruntów o klasie R-VI. Sprawa klasyfikacji gruntów nie może zaś być przedmiotem rozstrzygnięcia i oceny Kolegium, z uwagi na to, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaś w ewidencji tej jako właściciel przedmiotowej nieruchomości, sklasyfikowanej w operatach geodezyjnych jako tereny mieszkaniowe, figurują E i W. C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej P.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 P.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja ani ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Przede wszystkim należy podnieść, iż skarżący w skardze powołują się jedynie na subiektywne odczucie płacenia wyższego podatku od nieruchomości w stosunku do innych mieszkańców nie wskazali natomiast przepisów prawa, które ich zdaniem narusza przedmiotowa decyzja. Skarżący twierdzą, że skoro inni podatnicy w gminie płacą niższe podatki od nieruchomości, to ich zdaniem powinni płacić podatek o 70% niższy niż im ustalono.

Na wstępie rozważań należy jednoznacznie stwierdzić, iż sąd nie zajmuje się subiektywnymi odczuciami podatników ale wyłącznie stosowaniem obowiązującego prawa i oceną czy prawo jest prawidłowo interpretowane.

Podatek od nieruchomości jest podatkiem lokalnym, pobieranym przez samorządy gminne. Podstawą prawną przedmiotowych decyzji jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej oznaczana skrótem u.p.o.l.) oraz uchwała Rady Gminy w P. z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz uchwała Rady Gminy w P. z dnia 10 grudnia 2009r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości. W podstawą opodatkowania w niniejszej sprawie stanowi powierzchnia gruntu oraz powierzchnia użytkowa budynku w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Od początku 2003r. w przepisach u.p.o.l. utrzymana została aczkolwiek mocno zmodyfikowana, zasada, zgodnie z którą podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba najpierw ustalić czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Zasada ta została zapisana w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wszystkie użytki rolne, co jest nowością obowiązującą od 2003r., bez względu na to, czy stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tak więc grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako R (grunt orny), nie podlega podatkowi od nieruchomości, chyba że jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Od każdego użytku rolnego, począwszy od 2003r., należy opłacać podatek rolny.

O tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów. Podatnicy i organy podatkowe powinny zatem zweryfikować grupy do 1 ha pod kątem ich oznaczeń w ewidencji gruntów. Jeśli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie wszystkie niezbędne dowody do wydania decyzji zgromadzono. Uchwały Rady Gminy, wypis z rejestru gruntów oraz informacje podatników w sprawie podatku od nieruchomości.

Rozstrzygnięcie organów znajduje podstawę prawną w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tymi przepisami podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś budynków ich powierzchnia użytkowa.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatków i opłat są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W aktach znajduje się wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień 17 lutego 2011r, z którego jednoznacznie wynika iż działka skarżących o nr 186/4 jest terenem mieszkaniowym, a nie gruntem rolnym. Zatem do tej działki stosuje się podatek od nieruchomości, a nie podatek rolny czego nie rozumieją skarżący. Problem klasyfikacji nie może być przedmiotem oceny sądu. Podatnicy również dowolnie nie mogą klasyfikować gruntu wg własnego przekonania. W tym celu są odpowiednie procedury prawne.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencje gruntów i budynków oraz ewidencje gleboznawczą prowadzą starostowie. Właściciele gruntów są obowiązani zgłaszać wszelkie zmiany danych objętych ewidencją w terminie 30 dni. Skarżący jak wynika z akt sprawy takich zmian nie zgłaszali.

Z przedłożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości wynika że są wyłącznie właścicielami działki zabudowanej o pow. 0,1177ha, a nie gospodarstwa rolnego. W rejestrze gruntów ich działka jest oznaczona jako tereny mieszkaniowe. Ta okoliczność nie budzi wątpliwości.

Rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych, które corocznie waloryzuje Minister Finansów na podstawie art. 20 u.p.o.l. ogłaszanych w obwieszczeniu w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych. Stawki maksymalne na rok 2011 zostały ogłoszone obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010r.(M.P. z dnia 6 sierpnia 2010r).

Organy podatkowe prawidłowo zastosowały prawo wymierzając podatek od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji gruntów i przyjętych stawek w uchwale Rady Gminy w P. z dnia 10 grudnia 2010r. Gmina w uchwale w paragrafie pierwszym punkcie drugim litera "c "od gruntów pozostałych, a więc w tym od terenów mieszkaniowych ustaliła stawkę 0,17 zł od metra kwadratowego powierzchni. Jest to stawka znacząco niższa niż maksymalna stawka określona w obwieszczeniu Ministra Finansów, który określił granice stawki od gruntów (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c) na kwotę nie przekraczającą 0,41zł. . Dodatkowo należy zauważyć, że budynek skarżących został zwolniony od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Gminy w P. z dnia 7 grudnia 2009r.

W tym stanie rzecz nie można uznać za słuszne zarzutów skarżących zawartych w skardze. Nadto Sąd nie może odnieść się do twierdzeń skarżących, że inni mieszkańcy gminy płacą niższe podatki od nieruchomości albowiem nie to jest przedmiotem sprawy, a jedynie przedmiotem sprawy jest fakt prawidłowego, zgodnego z prawem wymiaru podatku skarżącym. Z tego samego powodu bez znaczenia jest okoliczność. że skarżący w latach 2007 - 2010 nie płacili podatku od nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.