Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 704/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, 219 k.p.a.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie oddania gruntu pod budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Z. W. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. o wydanie zaświadczenia cyt.: "ujawniającego oddanie pod budowę samofinansującego się zwłaszcza przy wybudowanej [...] - o mocy 300 MW - wybudowanej ze [...]...., gruntu wielu działek o łącznej powierzchni 27.28.47 ha pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" w P. objętego księgą wieczystą [...] Sądu Rejonowego w T. - że oddany - został - wyłącznie - Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] (1500 nowych nie istniejących dotychczas w Świecie Członków Inwestorów do Budowy za własne, nigdzie pieniądze, tego Osiedla Osiedla samofinansującego się, wybudowanego wyłącznie w latach: [...]r. Do [...] r. (...)" - /pisownia oryginalna/.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Kierownik Referatu Postępowań Administracyjnych i Regulacji Prawnych, Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Urzędu Miasta P. odmówił, na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 § 1 i 2 oraz art. 23 k.p.a., wydania zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem wniesionym przez Z.W.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji poinformował, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku, gdyż żądane informacje nie wynikają ze zgromadzonej w Urzędzie Miasta P. dokumentacji, a są jedynie subiektywną interpretacją faktów, odnośnie których organ nie posiada stosownych zbiorów dokumentów. Nadto wnioskodawca nie wskazał przepisów prawa, które wymagają urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, jak również nie wskazał swego interesu prawnego w sprawie.

Z. W. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na ww. podnosząc, że organ I instancji odmówił nie tylko wydania zaświadczenia o żądanej treści ale i wyjaśnień. W dalszej kolejności podniósł inne zarzuty, nie wskazując ich związku ze sprawą.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Kolegium utrzymało zaskarżone doń postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało dotyczące zaświadczeń przepisy k.p.a., podniosło, iż z dokumentacji będącej w posiadaniu organu I instancji nie wynikają informacje, których umieszczenia w zaświadczeniu domaga się wnioskodawca, a nadto nie wskazał on przepisów prawa, które wymagają urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego. W konsekwencji w ocenie Kolegium postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia w rozpoznawanej sprawie było uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami.

Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydane w sprawie postanowienie Kolegium wnosząc o jego uchylenie., a także uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego. Postanowienie Kolegium uznał za "wykręt" albowiem cyt. "Każdy wie, że Urząd Miasta P. nie wywiązał się całkowicie. Nie wybudował na ww 1072 metrach kwadratowych gruntu Osiedla "[...]" [...]. A przecież małżonkowie Z. i H. W. - ponieśli koszty tej budowy - tej [...]- i to nie jest prawda, że to jest ocena subiektywna". Następnie skarżący wskazał szereg okoliczności związanych z osiedlem i elektrownią, nie wskazując ich związku z przedmiotem sprawy.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1467) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone doń postanowienie pierwszoinstancyjne odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Z.W..

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zgodnie natomiast z § 2 cytowanego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W przytoczonym powyżej § 2 art. 217 k.p.a. określono zatem dwie odrębne podstawy wydania zaświadczenia. W pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega wówczas badaniu, albowiem jest on z góry uznany przez przepis prawa. W przypadku natomiast określonym w pkt 2 art. 217 § 2 organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1996 r. sygn.. akt I SA/Wr 142/96.

W myśl z kolei art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej, po ustaleniu, iż dana osoba ma interes prawny w żądaniu zaświadczenia, obowiązany jest to zaświadczenie wydać jednak jedynie wtedy gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W konsekwencji przytoczonych norm stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia wówczas, gdy osoba ubiegająca się nie wskaże przepisu prawa lub nie wykaże interesu prawnego albo gdy jej żądanie nie znajduje oparcia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 k.p.a. – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn.. akt I SA 1499/99. Ta ostatnia okoliczność może mieć miejsce gdy osoba żąda wydania zaświadczenia w sprawie, w której organ administracji publicznej nie posiada wiedzy albowiem nie prowadzi w odniesieniu do tych faktów żadnych ewidencji, rejestrów bądź innych zbiorów danych.

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego podkreślić należy że wnioskując o wydanie zaświadczenia cyt. "ujawniającego oddanie pod budowę samofinansującego się zwłaszcza przy wybudowanej [...] - o mocy 300 MW - wybudowanej ze [...]...., gruntu wielu działek o łącznej powierzchni 27.28.47 ha pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" w P. objętego księgą wieczystą [...] Sądu Rejonowego w T. - że oddany - został - wyłącznie - Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] (1500 nowych nie istniejących dotychczas w Świecie Członków Inwestorów do Budowy za własne, nigdzie pieniądze, tego Osiedla Osiedla samofinansującego się, wybudowanego wyłącznie w latach: [...]r. Do [...]r. (...)", Z. W. nie wykazał podstawy prawnej swego żądania, nie wykazał swego interesu prawnego, a nadto żądana treść zaświadczenia dotyczy nie tylko faktów wynikających z posiadanej przez organ dokumentacji dotyczącej budowy osiedla, lecz także ich interpretacji i twierdzeń wskazanych przez Z. W. W konsekwencji Prezydent Miasta P. nie mógł był wydać wnioskowanego zaświadczenia albowiem obowiązku wydania zaświadczenia nie kreuje przekazanie przez wnioskodawcę informacji i twierdzeń, które zdaniem wnoszącego winny stanowić treść żądanego zaświadczenia. W świetle art. 218 k.p.a. wiedza o faktach, mających znaleźć urzędowe potwierdzenie w zaświadczeniu musi bowiem wynikać z danych gromadzonych w odpowiednim trybie przez organ administracji publicznej.

W konsekwencji wydane przez organ I instancji postanowienie, podnoszące niewykazanie przez wnioskodawcę interesu prawnego oraz fakt nie dysponowania stosownymi danymi, w zakresie swej osnowy było co do meritum poprawne. Zarówno bowiem brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy jak też nie gromadzenie danych umożliwiających potwierdzenie żądanych faktów skutkować musi w myśl art. 219 k.p.a. podjęciem postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści. Tym samym za pozostające w zgodzie z prawem uznać należy także utrzymujące postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy, zaskarżone w niniejszym postępowaniu, postanowienie organu II instancji.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.