Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 467/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca/ Sędzia WSA MariaTkacz - Rutkowska Protokolant Katarzyna Gierczak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Skarżący K. R. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...]. o nr [...] w przedmiocie określenia za marzec 2002r. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...].

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez Urząd Skarbowy w L. zaistnienia następujących okoliczności:

Skarżący nie opodatkował podatkiem od towarów i usług dokonanych w okresie od [...] do [...] sprzedaży ośmiu samochodów osobowych, sprowadzonych z zagranicy a następnie ubezpieczonych i zarejestrowanych przez skarżącego.

Ponadto organ ustalił, iż w latach 1999 - 2002 skarżący z tytułu dokonanych transakcji uzyskał łączny dochód w kwocie [...] (przy całkowitym obrocie w kwocie [...]), natomiast dochód z tytułu renty inwalidzkiej wyniósł w tych latach odpowiednio: [...];[...];[...] i [...]., co zdaniem organu wskazuje, iż rzeczywistym zamiarem skarżącego było nabywanie samochodów w celu dalszej sprzedaży i uzyskanie dodatkowego źródła przychodu. Potwierdza to także dokonywanie czynności nabycia i sprzedaży rzeczy tego samego rodzaju w sposób ciągły i zorganizowany.

Skarżący w skardze z dnia [...] (uzupełnionej pismem z dnia [...]) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 2 i art. 5 ustawy a dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U Nr 11, poz. 50 ze zm.) w skrócie uptu.

W uzasadnieniu podniósł, iż częstotliwość zakupu oraz sprzedaży samochodów wskazuje na normalną wymianę samochodów w ramach rzeczywistych potrzeb i możliwości życiowych, a nie jak wywodzi decyzja, chęci osiągnięcia dodatkowego dochodu. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, w sposób przekonywujący, okoliczności wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, które muszą istnieć w chwili ich wykonywania.

Ponadto zarzucił organowi nieprawidłowe ustalenie momentu nabycia niektórych samochodów, a także brak rzetelności w ustaleniu wysokości dochodów, polegającą na tym, iż organ przy jego wyliczeniu nie uwzględnił innych kosztów związanych z zakupem samochodów, na przykład nakładów poniesionych na remont i konserwację tych samochodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] (uzupełnionej pismem z dnia [...]) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Za bezzasadny uznał zarzut skarżącego, co do nieprawidłowego wyliczenia zysku, jaki osiągnął ze sprzedaży samochodów. Przy wyliczeniu kosztu zakupu danego pojazdu organ uwzględnił cło, podatek akcyzowy, podatek od towarów i usług oraz opłaty manipulacyjne. Jednocześnie przyznał organ, iż zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę przytoczono błędne dane, które nie mają istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę. Natomiast pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Niezależnie, bowiem od zarzutów i żądań podniesionych w skardze Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa oraz przepisy mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Jedynym ograniczeniem jest związanie Sądu granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, a także zakazem orzekania na niekorzyść strony skarżącej. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 134 § 2 upsa Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet, jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Materiał dowodowy sprawy potwierdza, zdaniem Sądu, iż zamiarem skarżącego było dokonywanie w sposób częstotliwy sprzedaży samochodów osobowych, nabytych w tym celu. Wskazuje na to nie tylko ilość sprzedanych samochodów w tak krótkim czasie (osiem samochodów w ciągu czterech lat), lecz również fakt, sprzedaży tych samochodów po cenach wyższych od cen zakupu (Renault 19 [...] - [...]; Opel Astra [...] - [...]; Volkswagen Passat [...] - [...]; Opel Astra F - CC [...] - [...], Opel Astra [...] - [...] i [...] - [...]), a także to, iż nabywane samochody wymagały przeprowadzenia napraw, co z reguły nie występuje w obrocie samochodami nabytymi na cele osobiste.

Zamiar dokonania sprzedaży w sposób częstotliwy określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu musi istnieć, jak słusznie zauważa skarżący, w chwili jej dokonania. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, organy wykazały, w związku z kolejnymi transakcjami, istnienie tego zamiaru.

Przyjmując, zatem, iż skarżący z tytułu dokonanych sprzedaży samochodów stał się podatnikiem podatku od towarów i usług, Sąd uznał jednak, iż jest on zwolniony z tego podatku.

Na podstawie art. 7 ust.1 pkt 5 uptu zwolnieniu z podatku od towarów i usług podlegała sprzedaż towarów używanych, z wyjątkiem importu, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Tak, więc podatnik mógł skorzystać z tego prawa pod warunkiem, że dokonał sprzedaży (darowizny) towarów używanych, w rozumieniu przepisów uptu oraz że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Zgodnie z art. 4 pkt 7b uptu towarem używanym ( w odniesieniu do rzeczy ruchomych) w rozumieniu przepisów uptu jest towar, którego okres używania przez podatnika dokonującego sprzedaży wyniósł, co najmniej pół roku.

W niniejszej sprawie bezsporne jest to, iż sprzedaż samochodów w latach od 2000 do 2002 następował po upływie, co najmniej sześciu miesięcy od daty nabycia.

Również drugi z warunków, co nie jest przedmiotem sporu, a jedynie rozważań Sądy, został spełniony.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w stosunku do tych towarów" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o podatek naliczony od czynności nabycia towaru, nie zaś o podatek naliczony od innych czynności związanych z tym towarem. Innymi słowy powyższy warunek nie jest spełniony, gdy podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od obrotu danym towarem. Celem zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 uptu jest umożliwienie sprzedaży bez podatku towarów, co, do których ekonomiczny ciężar podatku został już poniesiony przez podatnika, który nie mógł odliczyć podatku zapłaconego przy ich nabyciu z powodu wyraźnego zakazu odliczenia, ale także zwolnienie dotyczy tych sytuacji, gdy towar został nabyty bez podatku lub przez podatnika, który w chwili nabycia korzystał ze zwolnienia podatkowego i dlatego nie przysługiwało mu prawo do odliczenia.

Zwolnienie nie dotyczy natomiast takiej sytuacji, w której podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ale z niego nie skorzystał, co nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżący był, bowiem zobowiązany do uiszczenia podatku importowego z tytułu zaimportowania samochodu, co nie jest równoznaczne z podatkiem naliczonym przy zakupie towaru.

Konkludując należy stwierdzić, iż organy podatkowe ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, dokonując przy tym nieprawidłowej wykładni prawa materialnego.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a upsa uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 200 upsa zwrot kosztów postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 upsa.