Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 196/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1  pkt 1  lit. c  i  pkt 2 lit. b, par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 196/07 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał M. P. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła na pełnomocnika M. P. z urzędu adwokata A. M., któremu skarżący w dniu 25 lipca 2007 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie.

Wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 196/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. P. na opisaną decyzję Wojewody z dnia 9 lutego 2007 r. oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 292,80 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oraz kwotę 17 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków.

W dniu 31 października 2007 r. wpłynęła do Sądu opinia o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 196/07. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów za sporządzenie tej opinii, oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.

Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 146,40 zł.

Z tych względów Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.