Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 649/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. z dnia 12 maja 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Toteż każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się z koniecznością poniesienia na ten cel wydatków. Wyjątek zaś od tej zasady ustawodawca przewidział w rozdziale 3 działu V powołanej ustawy – "Zwolnienie od kosztów sądowych"- a zwłaszcza w przepisach regulujących instytucję prawa pomocy (art. 243 – 263).

Jak wynika zaś z treści powołanego art. 246 § 1 ustawy, dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające można wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub posiadających bardzo skromny dochód lub oszczędności, a więc wobec tych osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.

Z treści wniosku H. M. oraz z treści złożonych do akt dokumentów źródłowych wynika, że średni miesięczny dochód w jej gospodarstwie domowym, który prowadzi wspólnie z mężem, przekracza łącznie kwotę 3.865 zł brutto miesięcznie. Na kwotę tę składa się świadczenie emerytalne jej męża w ww. kwocie oraz osiągany przez niego dochód z tytułu umów o dzieło (tłumaczenia przysięgłe) w wysokości kilkaset złotych miesięcznie.

Skarżąca nie osiąga żadnego dochodu i pozostaje na utrzymaniu męża (v. zeznania podatkowe za 2012 i 2013 r.).

W rubryce 7. formularza wniosku skarżąca jako składnik majątku wymieniła dom o pow. 76 m2 oraz lokal mieszkalny o pow. 64m2 z garażem. Wskazała, że jest właścicielem powyższych nieruchomości wraz z mężem (współwłasność oraz wspólność majątkowa). Podrubrykę 7.2, dotyczącą posiadanych zasobów, skarżąca wypełniła przez zakreślenie.

Z przedstawionego przez skarżącą wyciągu z posiadanego rachunku bankowego wynika, że na rachunku tym (lokata oszczędnościowa) znajdują się środki pieniężne w kwocie 2.800 zł.

Z kolei na rachunku jej męża, z którego pokrywane są wszystkie wydatki obciążające gospodarstwo domowe, każdorazowe saldo końcowe daje kwotę dodatnią mieszczącą się w przedziale od 3.478,11 do 6.952,71 zł.

Oczywistym jest, że ponoszenie kosztów postępowania zawsze powoduje określony uszczerbek utrzymania skarżącego i jego rodziny, ale nie uzasadnia to jeszcze przyznania prawa pomocy chyba, że strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego strony i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jednakże ustalona w niniejszej sprawie sytuacja majątkowa skarżącej oraz jej męża prowadzi do wniosku, że skarżąca ma wystarczające środki, aby ponieść pełne koszty postępowania. Świadczy o tym wysokość środków zgromadzonych na rachunku bankowym skarżącej i wysokość środków, którymi dysponuje mąż skarżącej, już po pokryciu kosztów utrzymania.

Należy bowiem zauważyć, że zarówno aktualne (wpis od skargi w wysokości 200 zł), jak też przyszłe i to ewentualne koszty postępowania nie spowodują uszczerbku utrzymania koniecznego skarżącej i jej męża, w sytuacji gdy posiadane i wolne do dyspozycji zasoby pieniężne stanowią ich wielokrotność.

Z tych względów na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji.