Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 144/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art.  250  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup bielizny osobistej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu J. J. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;


UZASADNIENIE

W treści skargi M.F. zarzucił Burmistrzowi Miasta C.bezczynność w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku celowego.

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego J. J.

Wezwaniem z dnia 13 września 2017 r. Sąd zwrócił się do wspomnianego pełnomocnika o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez wskazanie, czy skarżący przed złożeniem skargi wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz o nadesłanie dowodu wniesienia zażalenia wraz z jego odpisem.

Odpowiadając na to wezwanie adwokat J. J. nadesłał pismo procesowe datowane na 10 października 2017 r., w którym podniósł, iż z uwagi na brak kontaktu ze skarżącym prosi o wydłużenie wyznaczonego terminu. Podkreślił bowiem, iż dwukrotnie zwracał się do M. F. z prośbą o kontakt wystosowując do niego pisma datowane na 7 września 2017 r. (niezwłocznie po wyznaczeniu go pełnomocnikiem) oraz na 5 października 2017 r. (po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi), jednak pomimo to skarżący nie podjął z nim żadnego kontaktu ani nie przekazał mu informacji na temat czynności podjętych przezeń przed wniesieniem skargi. Równocześnie pełnomocnik strony wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd odrzucił skargę podnosząc w uzasadnieniu, że pomimo wezwania, w sprawie nie zostało wykazane, aby skarżący przed złożeniem tej skargi wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem procesowym z dnia 22 listopada 2017 r. radca prawny J. J. powtórnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na uwadze treść powyższych unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów określonych w przywołanym § 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na którą składa się opłata za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego. Kwotę tą podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł;

W tym miejscu należy podkreślić, że pełnomocnik strony podjął w sprawie działania zmierzające do zapewnienia jej należytej reprezentacji. W dniu 11 października 2017 r. upoważniony przezeń pełnomocnik substytucyjny przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei on sam dwukrotnie, stosownymi pismami, zwracał się do M. F. o nawiązanie z nim kontaktu, celem ustalenia dalszych kroków procesowych, a następnie celem uzyskania informacji umożliwiających udzielenie odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi (radca prawny J. J. przedłożył kopie rzeczonych pism wraz z dowodami nadania - stanowią one karty nr 61-66 akt sprawy). Pisma te jednak - jak wywodził - pozostały bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W konsekwencji, chociaż skarga w sprawie została odrzucona, rozpoznający wniosek uznał, iż pełnomocnik strony wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie stanowi to efektu jego uchybień, gdyż dołożył on należytej staranności i podjął niezbędne czynności zmierzające do udzielenia skarżącemu stosownej pomocy prawnej. W konsekwencji, w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawcy stosownego wynagrodzenia.

Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.