Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 924/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 art. 7 ust. 1 art. 29a ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122 art. 187 art. 199a par. 3 art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A spółki akcyjnej z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 25248 (dwadzieścia pięć tysięcy dwieście czterdzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku postępowania kontrolnego, przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2009 rok stwierdzono, że Centrum Targowe "A" S.A. , obecnie prowadząca działalność pod firmą "A" S.A. z siedzibą w R. w deklaracjach podatkowych złożonych za październik oraz listopad 2009 r. nie wykazała transakcji sprzedaży nieruchomości (gruntów) na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Wskutek powyższego podatnik zaniżył w złożonych rozliczeniach za wskazane miesiące kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 1.799.115,00 zł. W ocenie organu kontroli skarbowej zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że w konsekwencji obniżenia wkładów niepieniężnych w spółce "B", zgodnie z dokonaną aktem notarialnym Rep. A Nr [...] zmianą umowy "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa, podatnik dokonał na jej rzecz odpłatnej dostawy wskazanych w treści aktu gruntów, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., powołując się m.in. na treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, określił stronie zobowiązania podatkowe za październik oraz listopad 2009 r., uwzględniając przy tym podatek należny z tytułu dokonania przedmiotowej dostawy towarów (gruntów).

We wniesionym odwołaniu pełnomocnicy strony zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że w rezultacie podjętych ustaleń o zapłacie kwoty pieniężnej w miejsce zwrotu części wkładu do spółki strona w rzeczywistości dokonała odpłatnej dostawy towarów na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Podniesiono także, że organ kontroli skarbowej dopuścił się przy rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy przekroczenia granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji arbitralnego i nieuzasadnionego ustalenia innej czynności prawnej, niż w rzeczywistości miała miejsce pomiędzy spółką, a "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa.

W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W szczególności organ podniósł kwestię prawidłowości wniesienia przez podatnika wkładu niepieniężnego (aportu) do "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Stwierdzono, że zgodnie ze szczegółowym określeniem wniesionych aportem nieruchomości, zawartym na str. 4-5 aktu notarialnego Rep. A Nr [...]- przedmiotem rzeczonego wkładu niepieniężnego (o łącznej wartości 385.971.713,00 zł) była nieruchomość położona w R., składająca się z gruntu (w ilości: 32 działek) zabudowanego budynkami o łącznej wartości 371.632.216,00 zł wraz z budowlami o łącznej wartości 1.665.991,00 zł. Zgodnie z załączonym do akt sprawy Operatem Szacunkowym Nieruchomości "Kompleksu Handlowego A" w R. z dnia 26 stycznia 2009 r. wniesione aportem przez Stronę naniesienia, usytuowane są na gruntach, które w części zostały tym aportem wniesione, a w części na gruntach, które nie stanowiły jego przedmiotu. Wskazano również na sytuację odwrotną, kiedy to na wniesionej przedmiotowym aportem działce nr [...] usytuowana była m.in. hala handlowa - pasaż południowy, która nie była przedmiotem ww. aportu.

Odwołując się do treści art. 47 i art. 48 ustawy Kodeks cywilny organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem rozpoznanej przez organ kontroli skarbowej dostawy towarów jest wyłącznie grunt (w ilości 30 działek), o łącznej wartości 9.976.912,00 zł (tj. bez naniesień). Tymczasem jak wskazano przykładowo - zgodnie z treścią przywołanego powyżej operatu szacunkowego nieruchomości hala handlowa D jest położona na działkach o numerach: [...], [...], [...]; przy czym wskazane działki, zgodnie z ustaleniami organu kontroli skarbowej, wskutek podjętych w dniu 25.09.2009 r. uchwał, były przedmiotem odpłatnej dostawy CT "A" S. A. na rzecz spółki komandytowej. Z uwagi na zachodzące wątpliwości organ odwoławczy zalecił aby powyższa kwestia z uwagi na treść regulacji art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług - została uwzględniona w treści decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W następstwie przeprowadzonego w powyższym zakresie postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. i listopad 2009 r. (w kwotach odpowiadających kwotom zobowiązań podatkowych określonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] r.).

We wniesionym odwołaniu pełnomocnicy strony wskazali, że nie zgadzają się z przedstawionym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., że zgodnie z treścią uchwał z dnia 25 września 2009 r. (Rep. A Nr [...] z dnia 25.09.2009 r.) dokonane zostały dwie niezależne czynności, z których druga polegała na zbyciu sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntów przez Centrum Targowe "A" S.A. na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Zdaniem strony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowi uzasadnienia dla zawartej w decyzji organu pierwszej instancji oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego a okoliczności faktyczne jednoznacznie wskazują, że zamiarem stron był zwrot części wkładu i rozliczenie go w formie pieniężnej, a nie sprzedaż nieruchomości, jak postuluje organ.

W następstwie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi ocena treści uchwał podjętych aktem notarialnym Rep. A Nr [...], tj. rozstrzygnięcie, czy w wyniku obniżenia wkładów niepieniężnych, zgodnie z treścią ww. aktu, podatnik dokonał odpłatnej dostawy gruntów na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zdaniem organu iż w analizowanym przypadku dokonane zostały dwie, niezależne czynności. Pierwsza czynność polegała na zmniejszeniu wartości udziału Centrum Targowego "A" w majątku spółki komandytowej, czemu towarzyszył zwrot nieruchomości. Następnie strony złożyły zgodne oświadczenia woli, iż prawo własności nieruchomości pozostaje w spółce komandytowej, która zobowiązuje się zapłacić za nie określoną w treści uchwały cenę rynkową, tj. 9.976.912,00 zł. Druga czynność polegała zatem na zbyciu - przeniesieniu prawa własności nieruchomości gruntów przez Centrum Targowe "A" S.A. na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji przekazanie środków pieniężnych w ww. kwocie dokonane zostało na rachunek bankowy Centrum Targowego "A" S.A. w dniach: 12, 13, 17 listopada 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił przy tym, że orzekające w sprawie organy podatkowe nie kwestionują - wbrew twierdzeniom spółki ani treści rzeczonych uchwał, ani rzetelności aktu notarialnego, którym ich podjęcie zostało udokumentowane. Wręcz przeciwnie zdaniem organów obu instancji to właśnie treść uchwał, a także kolejność ich podjęcia stanowią podstawę dla stwierdzenia że w wyniku realizacji treści tychże uchwał rozpoznać należy dostawę towarów. Odnosząc się natomiast do argumentacji podatnika, jakoby w analizowanym przypadku nie wystąpił konstytutywny na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług element dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a mianowicie odpłatne przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel należy wskazać, że okoliczność iż obie uchwały, tj. o obniżeniu wkładu Spółki i o wypłacie na Jej rzecz równowartości wkładu w miejsce jego zwrotu podjęte zostały jedna po drugiej, niemalże w tym samym momencie, nie wyklucza tego, że Spółka po podjęciu pierwszej z ww. uchwał korzystała z prawa do rozporządzanie przedmiotowymi nieruchomościami jak właściciel. Organ zauważył, że do podjęcia drugiej z uchwał o treści: w miejsce zwrotu wkładu, o którym mowa powyżej, nastąpiła wypłata na rzecz C T "A" S.A. kwoty w wysokości 9.976.912,00 zł, zgodnie z art. 453 Kodeksu Cywilnego (datio in solutum), co stanowi równowartość wniesionego wkładu rzeczowego, niezbędna była zgoda spółki (której - zgodnie z treścią pierwszej uchwały - zwrócono część wkładów), co wywieść można z treści samych uchwał (kolejności ich podjęcia), a także wskazuje na to treść ww. art. 453 Kodeksu cywilnego. Gdyby spółka takiej zgody nie wyraziła, to - zgodnie z treścią pierwszej uchwały - na Jej rzecz dokonano by zwrotu wkładu (przedmiotowych nieruchomości) w naturze.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, iż w analizowanym stanie faktycznym zastosowanie znajdują przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym wypłaconą na rzecz spółki kwotę 9.976.912,00 zł traktować należy jako kwotę należną (brutto) z tytułu dokonanej sprzedaży (dostawy gruntów), w której zawarty jest należny podatek VAT 22% w kwocie 1.779.115,00 zł.

W skardze do sądu administracyjnego spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że w rezultacie podjętych ustaleń o zapłacie kwoty pieniężnej w miejsce zwrotu części wkładu do spółki, spółka w rzeczywistości dokonała odpłatnej dostawy towarów na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa,

b) art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, poprzez cyt. "niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do czynności obniżenia wkładów A S.A. w "B" oraz czynności zwrotu części wkładów spółki - w miejsce zwrotu przedmiotu wkładu zwrócenie ich równowartości w pieniądzu;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r.- Ordynacja podatkowa, poprzez:

- uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczo wybranej części materiału

dowodowego;

- naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez arbitralną ingerencję w swobodę transakcji zawieranych przez Spółkę w oparciu jedynie o przypuszczenia nieznajdujące uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym;

- przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności dowodów z dokumentów urzędowych, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji arbitralnego i nieuzasadnionego ustalenia innej czynności prawnej, niż w rzeczywistości miała miejsce pomiędzy Spółką, a "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa;

- brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter

sprawozdawczy i ogranicza się do przytoczenia okoliczności, które w ocenie orzekających w sprawie organów przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa.

3) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 193 § 1-2, § 4 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie za nierzetelne ksiąg podatkowych Spółki w związku z niewykazaniem w nich przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości rzekomo dokonanej przez Spółkę na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa (zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do uznania, że transakcja taka miała miejsce);

- art. 199a § 2 ww. ustawy poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia tezy o pozorności czynności prawnych dokonanych pomiędzy Spółką a "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa,

- art. 199a § 3 ww. ustawy poprzez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego sprzedaży nieruchomości przez spółkę na rzecz "B" Sp. z o.o. Sp. komandytowa i dokonanie arbitralnego rozstrzygnięcia w tym zakresie, pomimo że istniejące w sprawie wątpliwości nie pozwalały organowi na samodzielne ustalenie treści czynności prawnej.

Z uwagi na powyższe Strona Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle obowiązujących przepisów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ dopatruje się różnic pod względem skutków podatkowych między zwrotem części wkładu dokonanym w formie pieniężnej a zwrotem w formie rzeczowej, uznając jednocześnie, że zwrot w tej ostatniej postaci byłby dla spółki skarżącej neutralny podatkowo. Natomiast otrzymanie pieniędzy zamiast wniesionej nieruchomości, spowodowało - zdaniem organu – efekt tożsamy ze sprzedażą przedmiotu aportu.

Stanowisko organu w tej kwestii nie jest jednak prawidłowe i zdaniem Sądu narusza art. 7 ust.1 cytowanej ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2004r, Nr 54, poz. 535 ze zmianami). Zgodnie z art. 5 ust.1 cytowanej ustawy opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów. W myśl art. 7 ust.1 cytowanej ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Wobec powyższych obowiązujących uregulowań prawnych przed wydaniem decyzji organ odwoławczy winien odpowiedzieć na dwa pytania.

Po pierwsze, czy czynność będąca przedmiotem oceny ma charakter dostawy, o której mowa wyżej. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie powyższe winien w dalszej konieczności znaleźć odpowiedź na pytanie czy taka dostawa miała charakter odpłatny. Dopiero udzielenie pozytywnej odpowiedzi na oba powyższe pytania może pozwolić na rozpoznanie po stronie spółki skarżącej obowiązku podatkowego i określenie zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. przez dostawę rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami pod tytułem właściciela. Zgodnie zaś z treścią niekwestionowanych przez organy podatkowe uchwał podjętych na walnym zgromadzeniu wspólników spółki "B" w dniu 25 września 2009 r. kwestia własności udziałów i prawa do dysponowania nimi nie była przedmiotem zgromadzenia. Zresztą, jak wiadomo, na podstawie uchwał, choćby sporządzonych w przepisanej formie, nie można przenieść własności nieruchomości.

W trakcie przedmiotowego zgromadzenia podjęto za to decyzję o zwrocie na rzecz spółki skarżącej części wniesionych aportem udziałów (po obniżeniu ich wartości) do spółki B. Zwrot wartości udziałów nie jest zaś przeniesieniem prawa do rozporządzania towarem ani też otrzymaniem zapłaty za zbyty towar.

W zaskarżonej decyzji zabrakło rozważań w powyższym zakresie, dotyczącym istoty podatkowoprawnego charakteru czynności zdziałanej między obiema spółkami, czego nie może zaakceptować sąd administracyjny.

W toku ponowionego postępowania organ nie uniknie obowiązku zdefiniowania charakteru owej (owych) czynności, z wykazaniem, że stanowi dostawę w rozumieniu art. 7 ust.1 ustawy o VAT.

W zaskarżonej decyzji argumentacja organu w omawianym zakresie w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że "w konsekwencji obniżenia wkładów niepieniężnych (...) dokonała odpłatnej dostawy przedmiotowych gruntów na rzecz B Sp. z o.o. Sp. komandytowa, która podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...). Strona otrzymała w zamian środki pieniężne w wysokości wartości obniżenia wkładów (...)." (s. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Przy tak ukierunkowanej argumentacji należy zwrócić uwagę, że zwrot części wkładu wniesionego w formie rzeczowej, a dokonany w formie pieniężnej, nie oznacza żadnego trwałego przysporzenia majątkowego, które powiększałby majątek wspólnika i które mogłoby być potraktowane jako osiągnięcie przychodu podlegającego opodatkowaniu, jak trafnie podniósł WSA w Łodzi w wyroku z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 735/15.

W świetle obowiązującego art. 29a ust.1 zapatrywanie powyższe pozostaje aktualne także na gruncie podatku od towarów usług. Zgodnie z powołanym przepisem zapłatą jest wszystko to, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, Tymczasem w rozpoznawanej sprawie na skutek podjęcia przedmiotowych uchwał spółka skarżąca nie otrzymała zapłaty za swój towar, a jedynie dokonano na jej rzecz zwrotu jej towaru (nieruchomości stanowiącej przedmiot aportu), przy czym zwrot ten nastąpił w formie pieniężnej a nie rzeczowej.

W tym miejscu należy odwołać się również do cywilistycznej instytucji datio in solutum. Zgodnie z art. 453 K.c. zdanie pierwsze, jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Oznacza to, że spełnienie za zgodą wierzyciela przez dłużnika innego świadczenia w miejsce tego, do którego dłużnik był pierwotnie zobowiązany, powoduje wygaśnięcie zobowiązania. Zawarcie umowy o zastąpieniu pierwotnego świadczenia innym świadczeniem nie zmienia charakteru prawnego świadczenia pierwotnego, a szczególności nie zmienia jego przyczyny, celu i podstawy prawnej.

Na gruncie art. 29 a ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. należy przyjąć, że opodatkowaniu podlegają przesunięcia majątkowe pomiędzy podatnikami, które są dokonywane w oparciu o tytuł prawny przewidujący odpłatne zbycie rzeczy lub praw majątkowych, a strony transakcji łączy umowa przewidująca zapłatę ceny.

Tymczasem wypełnienie zobowiązania z tytułu zwrotu części wkładu, nie przewiduje odpłatnego zbycia nieruchomości. Nie ma zatem charakteru wzajemnego, a więc jest nieodpłatne. Taki też charakter ma świadczenie spełniane zamiast świadczenia pierwotnego. Za ekwiwalentne świadczenie wzajemne nie może przy tym być uznane zwolnienie się z długu wskutek wykonania zobowiązania. Zatem w sytuacji zaistniałej w omawianej sprawie nie wystąpią dwie odrębne transakcje. Rozliczenie zobowiązania wobec udziałowca nie ma tu charakteru odpłatnego zbycia prawa rzeczowego. Jest ono jednostronną czynnością prawną dokonaną w wyniku zmniejszenia wkładu skarżącej będącej następstwem uchwały zgromadzenia wspólników. Ponadto nastąpiło ono na podstawie uchwał podjętych na podstawie przepisów prawa handlowego, w formie aktu notarialnego, których nie kwestionują organy podatkowe (s. 10 odpowiedzi na skargę).

O ewentualnym przysporzeniu, a więc także o swoistej zapłacie w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT po stronie skarżącej spółki można będzie mówić jedynie wówczas, gdyby okazało się, że wartość spełnionego zmienionego świadczenia, jest wyższa od wartości, do której uzyskania skarżąca była uprawniona z tytułu częściowego zwrotu wkładu.

Jedynie na marginesie zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji organ zwrócił uwagę, iż przed wniesieniem nieruchomości do spółki komandytowej, dokonano ich wyceny według wartości rynkowej. W wyniku tej wyceny, wartość wkładu niepieniężnego wniesionego przez spółkę skarżącą do spółki B wyniosła 385.971.713 zł, a zwrot części wkładu wyniósł 9.976.912 zł, podczas gdy koszt nabycia nieruchomości przez spółkę skarżąca wynosił 2.546.483,41 zł.

Wprawdzie organ wprost nie stwierdził, że kwota otrzymana przez skarżącą nie stanowiła rzeczywistej równowartości części wkładu, wskazał jednak, że wycena dokonana przez rzeczoznawców przed wniesieniem nieruchomości do spółki komandytowej, znacznie odbiegała od wydatku poniesionego na nabycie tych nieruchomości. Wartość rynkowa nieruchomości ustalona przez rzeczoznawców ukształtowała jednak wartość wkładu wniesionego do spółki komandytowej oraz wartość wierzytelności przysługujących komandytariuszowi wobec tej spółki. Istotna jest zatem ocena czy wartość wkładu wniesionego do spółki komandytowej została ustalona w sposób prawidłowy, co może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Tak więc w toku ponowionego postępowania organ będzie zobowiązany do wykazania, czy czynności przybrane w formę uchwał zgromadzenia wspólników z dnia 25 września 2009 r. stanowiły dostawę oraz czy, w przypadku ustaleń pozytywnych, była zachowana odpłatność tej dostawy, przy zastosowaniu przez strony tych czynności instytucji określonej w art. 453 K.c. Brak ustaleń i stosownych ocen w tym zakresie, spowodowało naruszenie zasad: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż organ nie rozważył wszechstronnie zebranego materiału dowodowego i okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, co stanowi również wadę uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Organ zasadnie stwierdził natomiast, że dla oceny zdarzenia należącego do przedmiotu sprawy nie ma potrzeby występowania do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego sprzedaży nieruchomości, skoro organ nie kwestionował treści aktów notarialnych. Nie doszło zatem do naruszenia art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 §1 punkt 1 litera c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. nr 270 z 2012r. ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

mko