Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2053/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprawie ze skargi P. M., R. M. Sp. j. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie zwrotu środków Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr. [...], a także decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie rozwiązania umowy o dofinansowanie wraz z wezwaniem do zwrotu środków. Wniosek ten Skarżąca uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w jej majątku poprzez możliwą egzekucję decyzji. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, że działa w formie spółki osobowej wobec czego wspólnicy ponoszą subsydiarną odpowiedzialność razem ze spółką całym swoim majątkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. wyjątkowo stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (czego nie stosuje się do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a. (przedmiot kontroli sądowej), a także art. 134 i 135 p.p.s.a. (zakres kontroli sądowej). W związku z tym, normą z art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem tego zwrotu pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7, podjętej na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów p.p.s.a., ale w tej mierze zachowującej aktualność także obecnie. Stwierdził w niej, że zwrot "w granicach danej sprawy", użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrot "w granicach tej samej sprawy", użyty w art. 61 p.p.s.a., dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772).

W ocenie Sądu wskazane we wniosku Skarżącej decyzje Narodowego Centrum Badań i Rozwoju i Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie mogą podlegać wstrzymaniu, ponieważ nie mieszczą się w granicach sprawy będącej przedmiotem skargi złożonej w niniejszym postępowaniu. Zestawienie tych decyzji z zaskarżonym postanowieniem wskazuje co prawda na tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, lecz nie wskazuje na tożsamość przedmiotową, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie Skarżąca takiego uzasadnienia nie przedstawiła ograniczając się do stwierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia niebezpieczeństwo znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wszczęciem przez organ postępowania egzekucyjnego. Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317), wnioskodawca nie może oczekiwać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.