Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 757/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18b ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 29,  art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. S., M. S. wspólników spółki cywilnej [...] na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...][...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 123 w zw. z art. 126, art. 141 i art. 144 w zw. z art. 113 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a") – utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w W. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2011 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej jaka wystąpiła w decyzji tegoż organu z dnia [...] marca 2011 r.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2011 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 268 a i art. 113 §1 i § 3 k.p.a., z urzędu wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki jaka wystąpiła w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W sentencji wskazał, iż w polach decyzji o zapisie: "na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 Nr 125, poz. 874 z późniejszymi zmianami, zgodnie z ustaleniami protokółu kontroli nr [...] z dnia [...] września 2010 roku oraz ustaleniami poczynionymi w trakcie postępowania administracyjnego" wykreślić: "[...]" i "wpisać: [...]". W polach decyzji o zapisie: "uzasadnienie: opis naruszenia (przepis naruszony)" w wersie 1 wykreślić: "o godz. 08.50" i wpisać: "o godz. 07.50"; w wersie 3 wykreślić : "[...]" i wpisać: "[...]"; w wersie 4 wykreślić: "K. K., zam. [...] D." i wpisać: "Z. R., zam. [...] S. B. ul. S. [...]"; w wersie 5 wykreślić "ul. [...] W. [...]".

Od powyższego postanowienia J. S., wspólnik spółki cywilnej "[...]" s.c. J. S. i M. S., wniósł zażalenie. Wskazał, iż błędy jakie wystąpiły w decyzji z [...] marca 2011 r., są błędami merytorycznymi, których nie można zaliczyć jako błędy pisarskie i rachunkowe, czy też inne oczywiste omyłki. Dodał, że błędy te spowodowały, że decyzja jest błędna, dotycząca innego zdarzenia i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia poprawiającego błędy merytoryczne decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2011 r. podniósł, iż z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że intencją organu, dokonującego sprostowania w decyzji z dnia [...] marca 2011 r., było wskazanie prawidłowego numeru protokołu i godziny kontroli, numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu i danych kierowcy. Wskazał, iż w sposób nie budzący wątpliwości można stwierdzić, że powyższe błędy powstały przy elektronicznym sporządzaniu czystopisu decyzji. W ocenie organu odwoławczego nie można w niniejszej sprawie uznać innych intencji organu I instancji, gdyż organ II instancji w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. uchylającej decyzję z dnia [...] października 2010r., precyzyjnie wskazał co powinien wziąć pod uwagę organ I instancji przy ponownym wydaniu decyzji. Podniósł także, iż z protokołu kontroli wynika kiedy, gdzie i jaki pojazd kontrolowano oraz kto nim kierował.

Na powyższe postanowienie J. S. i M. S.– wspólnicy spółki cywilnej "[...] s.c. J. S. i M. S." (dalej: "skarżący") złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnieśli o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili, iż organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko organu I instancji uznał, iż sprostowane błędy należą do błędów pisarskich oraz oczywistych omyłek. Skarżący wskazali, iż były to istotne błędy merytoryczne skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. przez dokonanie sprostowania decyzji z [...] marca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ I instancji sprostował wskazaną wyżej decyzję w ten sposób, że zmienił numer protokołu kontroli (wykreślił: [...] i wpisał: [...]), a także w jej uzasadnieniu, stanowiącym opis naruszenia, dokonał zmiany numeru rejestracyjnego kontrolowanego autobusu, jak i nazwiska osoby nim kierującej (wykreślił : [...] i wpisał: [...] oraz wykreślił: K. K., zam. [...] D. i wpisał: Z. R., zam. [...] S. B. ul. S. [...]).

Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granicę dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (postanowienia). Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 434). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to zatem widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki.

W świetle powyższego wadliwość decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegająca na niewłaściwym oznaczeniu kontrolowanego pojazdu, osoby nim kierującej, jak i wskazaniu numeru innego protokołu kontroli, nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, sprostowane mocą zaskarżonego postanowienia z [...] maja 2011 r. omyłki pisarskie wykroczyły poza granicę błędu pisarskiego i rachunkowego czy też innej oczywistej omyłki, zatem – jak Sąd wskazał powyżej - nie kwalifikowały się do sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. Jednocześnie rażące naruszenie prawa popełnione przez organ przy okazji sprostowania rzutuje na rażącą wadliwość decyzji, która została sprostowana. W orzecznictwie przyjmuje się, że błędnie sprostowana decyzja nie może funkcjonować w obrocie prawnym jako decyzja prawidłowa, bowiem stanowi ona - wraz z postanowieniem o sprostowaniu- nierozerwalną całość.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym (sygnatura akt sądowych VIII SA/Wa 756/11).

Mając powyższe na względzie powstała konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego postanowień organów administracji z [...] kwietnia 2011 r. i [...] maja 2011 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1) wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w pkt 2) na podstawie art. 152 p.p.s.a.