Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 26/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 3, art. 7 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 15 ust. 2, art. 17 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP w S. do rozpoznania wniosku skarżącego T. L. z dnia 4 stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP w S. na rzecz skarżącego T. L. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., jest bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP, zwanego dalej "Organem", polegająca na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] r.

T. L. reprezentowany przez radcę prawnego P. P., podniósł w skardze, że pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. zwrócił się do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie skanów orzeczeń wydanych przez ten organ w latach 2011 – 2015 oraz wskazanie kiedy i gdzie planowane są obecnie posiedzenia organu. Pismo to zostało doręczone organowi w dniu 11 stycznia 2016 r. Do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił informacji, jak również nie zareagował na wniosek.

W uzasadnieniu skargi T. L. przytoczył przepisy ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058

ze zm.), dalej "u.d.i.p.", z których wywiódł zdolność sądową skarżonego Organu.

Do skargi załączone zostały: pełnomocnictwo, wniosek u udzielenie informacji publicznej oraz kopia dowodu doręczenia wniosku organowi. Z treści wniosku wynika, że skarżący wskazywał, iż jest członkiem Stowarzyszenia i uczestniczy w realizacji projektu, którego podstawowym celem jest poprawa jakości orzecznictwa w sprawach dyscyplinarnych.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", argumentując,

że skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w tym przepisie, bowiem nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Dalej organ wywodził, że zgodnie z treścią

art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast w przypadkach, o których mowa

w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W związku z faktem, iż skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, organ nie miał możliwości złożenia odpowiedzi na to wezwanie, a w konsekwencji nie jest możliwym ustalenie, czy skarga została złożona w terminie.

Organ, gdyby sąd nie podzielił argumentacji dotyczącej zasadności odrzucenia skargi, wniósł o jej oddalenie wywodząc, że T. L. pomimo tego, że złożył skargę w swoim imieniu, we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyraźnie wskazywał, że zwraca się do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego jako członek Stowarzyszenia. W ocenie organu ma to istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem nie był to pierwszy wniosek kierowany w imieniu Stowarzyszenia do Okręgowego Sąd Dyscyplinarnego ZOIA w S. Wnioski o podobnej treści były kierowane przez Stowarzyszenie do innych Okręgowych Sądów Dyscyplinarnych na terenie RP. W ocenie Organu działanie członków Stowarzyszenia zaprzecza chęci jak najszybszego uzyskania dostępu do informacji wskazanych we wniosku.

Dla uzasadnienie tej tezy organ wskazał, że podobny wniosek został złożony przez Stowarzyszenie pocztą elektroniczną bez zabezpieczenia potwierdzenia jego odbioru, albo doręczenia z wykorzystaniem systemu ePUAP. Wniosek ten nigdy nie dotarł do odbiorcy. W sprawie tej Stowarzyszenie również wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność, jednak wyrokiem z dnia 28 października wydanym w sprawie II SAB/Sz 110/15 została ona oddalona.

Po oddaleniu skargi Stowarzyszenie pismem z dnia 1 grudnia

2015 r., doręczonym w dniu 12 grudnia 2015 r., ponownie zwróciło się doręczenie pocztą tradycyjną lub elektroniczną kserokopii lub skanów orzeczeń wydanych w latach 2011 – 2015. W odpowiedzi organ wezwał Stowarzyszenie do uiszczenia opłaty w łącznej kwocie [...] zł, stanowiącej koszt dokonania anonimizacji i sporządzenia kserokopii. Opłata ta nie została przez Stowarzyszenie uiszczona.

T. L., jako członek Stowarzyszenia zwrócił się do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP z tożsamym wnioskiem, wnosząc o doręczenie skanów orzeczeń drogą elektroniczną. Pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. wysłanym w dniu 27 stycznia 2016 r. skarżący został poinformowany o tym, że doręczenie skanów orzeczeń będzie możliwe dopiero po uiszczeniu opłaty za dokonanie przez pracownika sądu anonimizacji wyroków oraz wezwany do uiszczenia kwoty [...] zł. Pismo to zostało skarżącemu doręczone w dniu 4 lutego 2016 r., natomiast już w dniu 29 stycznia 2016 r. skarżący, nie czekając na odpowiedź, złożył skargę do sądu.

Organ podkreślił, że zdaje sobie sprawę z tego, iż w niniejszej sprawie T. L. złożył skargę we własnym imieniu, jednakże chronologia wydarzeń oraz fakt powoływania się przez skarżącego na członkostwo w Stowarzyszeniu, nie pozwala oceniać jego działania w oderwaniu od działań Stowarzyszenia. W ocenie Organu zarówno aktywność skarżącego jak i Stowarzyszenia, którego jest członkiem wskazują na to, że ich celem nie jest jak najszybsze pozyskanie żądanych informacji, bowiem nie uiszczając opłaty za anonimizację i sporządzenie kopii orzeczeń Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego oraz składając kolejne wnioski o udzielenie tożsamych informacji, nie przybliżają się do celu, jakim jest – zgodnie z ich twierdzeniami – uzyskanie orzeczeń sądu.

Organ przyznał także, że pismo zawierające informację o konieczności uiszczenia opłaty zostało co prawda sporządzone w dniu 25 stycznia 2016 r., ale zostało nadane dopiero dwa dni później - 27 stycznia 2016 r.

Końcowo Organ wskazał, że jest gotów udzielić żądanych informacji niezwłocznie po uiszczeniu przez skarżącego żądanej opłaty. Niezależnie od powyższego Organ wyjaśnił, że stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów i inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. Nr 194, poz. 1635), zwanego dalej "rozporządzeniem", rozprawa przed sądem dyscyplinarnym jest jawna dla członków izby samorządu zawodowego, chyba że jawne rozpoznanie mogłoby ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes publiczny powinny być objęte tajemnicą, lub okoliczności, które mogą naruszyć ważny interes prywatny.

W posiedzeniu sądu dyscyplinarnego nie mają prawa uczestniczyć osoby inne aniżeli wymienione w treści tego przepisu.

Konkludując Organ wywiódł, że nie pozostawał w bezczynności, a dwudniowe opóźnienie w nadaniu przesyłki było wyłącznie wynikiem omyłki pracownika, spowodowanej dużą ilością pracy związanej z bieżącym funkcjonowaniem Sądu.

Z załączonego do skargi pisma Organu z dnia 25 stycznia 2016 r., skierowanego do T. L. i doręczonego skarżącemu w dniu 4 lutego 2016r. wynika, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Architektów RP, wezwał go do uiszczenia kwoty [...] zł wynikającej z dodatkowych kosztów, jaki Izba musi ponieść w związku z przetworzeniem informacji publicznej w celu jej udostępnienia zgodnie z wnioskiem, w sposób zapewniający ochronę danych osobowych. Organ powołał się na art. 15 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że przygotowanie żądanych materiałów wymaga ich skserowania i anonimizacji. Z uwagi na ograniczone kadry powierzenie wykonania tego zadania wymaga pracy w godzinach nadliczbowych i dodatkowego wynagrodzenia pracownika w wysokości [...] (1 godzina).

Organ poinformował również skarżącego o treści § 4 ust. 1 rozporządzenia

i wyjaśnił, że w posiedzeniach sądu dyscyplinarnego mogą brać udział jedynie osoby wskazane w treści tego przepisu. Nadto wskazał, że w dacie udzielenia odpowiedzi przewidziany był jeden termin rozprawy nie podając jego daty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Skarga T. L. okazała się uzasadniona.

Przedmiotem skargi, jak wyżej wspomniano, jest bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Architektów RP

w S. W pierwszej kolejności zatem rozważenia wymagało, czy jest to podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Tryb i zasady udzielania informacji publicznych regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

W tym miejscu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1946 ze zm.). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy samorząd zawodowy architektów tworzą członkowie zrzeszeni w izbie architektów. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa jednostkami organizacyjnymi samorządów zawodowych są:

1) Krajowa Izba Architektów oraz Krajowa Izba Inżynierów Budownictwa, zwane dalej "Krajowymi Izbami";

2) okręgowe izby architektów oraz okręgowe izby inżynierów budownictwa, zwane dalej "okręgowymi izbami".

Z kolei po myśli art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy organami okręgowych izb są:

1) okręgowy zjazd izby;

2) okręgowa rada izby;

3) okręgowa komisja rewizyjna;

4) okręgowa komisja kwalifikacyjna;

5) okręgowy sąd dyscyplinarny;

6) okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Należy zatem uznać, że okręgowy sąd dyscyplinarny, jako organ okręgowej izby architektów, jest – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., zobowiązany do udzielenia informacji zakwalifikowanych jako informacje publiczne.

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących

z powszechnych wyborów.

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Stosownie do art.7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:

1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;

2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11;

3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3,

i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;

4) udostępniania w centralnym repozytorium.

W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej podmiot zobowiązany,

po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie, nie dłużej niż w terminie 14 dni udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Co do zasady dostęp do informacji publicznych jest bezpłatny. Ustawodawca

w art. 15 ust. 1 u.d.i.p. przewidział jednak, że jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W takim przypadku, na podstawie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, brak jest podstaw do uzależnienia udostępnienia żądanych informacji od dokonania opłaty (por. wyroki WSA w S. z dnia 29 maja 2013 r. syn. akt II SA/Sz 338/13, WSA w K. z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 372/14, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem podmiotu zobowiązanego w sytuacji, gdy udostępnienie informacji generuje dodatkowe koszty, jest poinformowanie wnioskodawcy o ich wysokości. Informacja ta powinna zostać wnioskodawcy przekazana w terminie 14 dni. Kolejne 14 dni stanowi okres, w którym wnioskodawca może dokonać zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji, bądź wycofać wniosek. Jeżeli wnioskodawca w tym okresie nie przejawi żadnej aktywności, to wówczas podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację w sposób wskazany we wniosku, a następnie – jeżeli wnioskodawca opłaty nie uiścił, podjąć działania zmierzające do jej wyegzekwowania. Nie ma jednak w takim przypadku podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji, ani tym bardziej do milczenia podmiotu zobowiązanego i oczekiwania na wniesienie opłaty. Brak reakcji wnioskodawcy przesądza o przyjęciu do wiadomości obowiązku poniesienia kosztów udostępnienia informacji i podtrzymaniu wniosku w takim kształcie, w jakim został on złożony.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zasadnym jest twierdzenie skarżącego, iż Organ pozostaje w bezczynności. Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć brak reakcji i działania Organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa i w terminie tymi przepisami przewidzianym.

Podkreślenia wymaga, iż pismo Organu z dnia 25 stycznia 2016 r., stanowiące odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej, zawierało wskazanie wysokości opłaty za udostępnienie informacji, które wymagały uprzedniego skopiowania i anonimizacji. Zostało ono nadane dwa dni po upływie wskazanego w art. 15 ust. 2 terminu. Pismo to zostało skarżącemu doręczone w dniu 4 lutego 2016 r. Stosownie zatem do art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Organ powinien zatem udzielić skarżącemu żądanych informacji po upływie 14 dni od dnia otrzymania przez niego pisma o wysokości opłaty za udzielenie informacji, w formie żądanej przez skarżącego, bez względu na to, czy została ona uiszczona. Tymczasem Organ pozostawał bierny, uzależniając udzielenie informacji od uprzedniego pokrycia kosztów jej wytworzenia przez skarżącego, co wynika wprost z odpowiedzi na skargę w której wyraźnie wskazano, że udostępnienie informacji nastąpi po uiszczeniu opłaty.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że Organ zareagował na wniosek skarżącego z opóźnieniem, bowiem pismo informujące o wysokości opłaty powinno dotrzeć do skarżącego w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a więc najpóźniej w dniu 25 stycznia 2016 r. Tymczasem informacja ta dotarła do skarżącego dopiero w dniu 4 lutego 2016 r., a więc po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że uzależnianie udzielenia informacji od uiszczenia opłaty nie znajduje oparcia w art. 15 u.d.i.p., który nie daje podstaw do takiego działania. W konsekwencji zatem przekazanie skarżącemu pisemnej informacji o wysokości opłaty po upływie terminu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., jak również oczekiwanie Organu na uiszczenie opłaty należy traktować jako bezczynność. Obowiązkiem Organu było bowiem poinformowanie skarżącego

o wysokości opłaty we wskazanym w art. 15 ust. 2 u.i.d.p. terminie, a następnie udzielenie informacji po upływie 14 dni od dnia, w którym skarżący otrzymał pismo

z dnia 25 stycznia 2016 r. Skoro skarżący otrzymał pismo w dniu 4 lutego 2016 r.

to należy przyjąć, że do dnia 18 lutego 2016 r. miał czas na zmodyfikowanie wniosku, bądź jego cofnięcie. Skoro tego nie uczynił, to obowiązkiem Organu było udostępnienie informacji zgodnie z żądaniem skarżącego. Do dnia złożenia odpowiedzi na skargę Organ nie udostępnił żądanych informacji, twierdząc, że uczyni to niezwłocznie po otrzymaniu opłaty.

Organ nie zadośćuczynił również obowiązkowi udzielenia informacji w zakresie wskazania terminów rozpraw przed sądem dyscyplinarnym. Skarżący żądał bowiem udzielenia informacji o terminach posiedzeń sądu w celu oddelegowania swojego przedstawiciela. Organ udzielił niepełnej informacji w tym zakresie, powołując się na przepisy rozporządzenia i wywodząc, że brak jest możliwości uczestnictwa w posiedzeniach sądu dyscyplinarnego osób spoza kręgu wskazanego w § 4. Nie przesądzając o trafności tego poglądu wskazać należy, że przywoływany przez Organ przepis nie wyklucza udzielenia informacji o terminach posiedzeń sądu dyscyplinarnego. Brak możliwości uczestnictwa w rozprawie nie jest równoznaczny

z utajnieniem informacji o terminie posiedzenia sądu dyscyplinarnego, zwłaszcza,

że nie przewiduje tego żaden przepis rozporządzenia. Zatem uznać należy, że Organ nie udzielił informacji w tym zakresie zgodnie z wnioskiem skarżącego, a więc pozostaje w bezczynności.

W ocenie sądu bezczynność Organu nie miała jednak charakteru rażącego, bowiem wynikała z błędnej interpretacji przepisów prawa i przekonania

o dopuszczalności oczekiwania na uiszczenie opłaty, a także błędnego mniemania Organu, iż brak możliwości uczestnictwa w rozprawie nie obliguje go do udzielenia informacji o jej terminie.

Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje, w ocenie sądu, okoliczność,

iż T. L. deklaruje przynależność do Stowarzyszenia, bowiem – jak słusznie zauważył Organ, skargę wniósł we własnym imieniu. Działania Stowarzyszenia podejmowane we wcześniejszym okresie oraz na terenie całego kraju nie mogły być brane pod uwagę, zważywszy, iż nie jest ono stroną tego postępowania. Przynależność do Stowarzyszenia nie wyklucza samodzielnego składania wniosków udzielenie informacji publicznej przez jego członków we własnym imieniu, nawet jeżeli dotyczą one tego samego przedmiotu i są kierowane do tych samych organów.

Brak było również podstaw do odrzucenia skargi z powodu niewniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury w tej sprawie, skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 522/14 dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) .

W tym stanie rzeczy stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.