Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2107/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Eliza Kapłańska, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. G. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu 21.12.2001 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2000 r. ([...]), którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), dalej zwanej Prawem budowlanym, zobowiązał T. i H. S. do przedłożenia określonych dokumentów (inwentaryzacja instalacyjno-budowlana opinia, techniczna, projekt docelowy całości robót, zgodę współwłaścicieli mieszkania nr 2). Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, T. i H. S. w listopadzie 1999 r., bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia, wykonali roboty instalacyjne polegające na zmianie technologii istniejącej kotłowni na paliwo stałe na kotłownię opalaną olejem opałowym oraz wymianie instalacji co. w lokalu mieszkalnym nr 1.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ nadzorczy stwierdził, iż nałożone obowiązki na T. i H. S., nie posiadają w swojej konstrukcji znamion obowiązków mogących doprowadzić zaistniał}' stan faktyczny do stanu zgodnego z prawem. Wspomniane obowiązki mają na celu zbadanie stanu istniejącego wykonanych robót, co nie jest treścią powołanego na wstępie art. 51 Prawa budowlanego i stanów i rażące naruszenie prawa wyżej powołanej ustawy.

I. i A. G. (współwłaściciele budynku zajmujący lokal mieszkalny nr 2) w dniu 1.02,2002 r. złożyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektoratu pismo, w którym pytali się, jaki ma być dalszy tok postępowania w sprawie i jak długo mają jeszcze czekać na pozytywne załatwienie sprawy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. powyższe pismo, jak sam określił, "mające znamiona odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r.", przesłał do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 133 kpa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, co wynika z uzasadnienia decyzji, uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe - pomimo błędnego uzasadnienia, gdyż zmiana technologii kotłowni na olej opałowy z paliwa stałego i wymiana instalacji co., nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu art.. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. W tej sytuacji decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2000 r., nakładająca na inwestora określone obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu.

A. G. na powyższą decyzję w dniu 17.05.2002 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której szeroko opisuje dotychczasowe postępowanie w sprawie, na końcu stawiając pytanie: "Kto ma nakazać współwłaścicielowi domu do złożenia - przymuszenia odpowiednich dokumentów potwierdzających bezpieczeństwo eksploatowanej kotłowni".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 129 § 2 kpa, ponieważ decyzja pierwszej instancji (z dnia [...].01.2002 r.) z ostała doręczona I. i A. G. w dniu 15.01.2002 r., w tym samym dniu co T. i H. S. (patrz zwrotne potwierdzenie odbioru), tymczasem pismo "mające znamiona odwołania od decyzji" wpłynęło do organu w dniu 1.02.2002 r. (piątek) w siedemnastym dniu od daty doręczenia decyzji. Kwestii tej, jak i tego, czy pismo to należało potraktować jako odwołanie od decyzji, skoro nie wynikało to z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (art. 128 kpa), nie badał żaden z organów, chociaż jak wynika z pisma z dnia [...].02.2002 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego miał pewne wątpliwości co do charakteru tego pisma, określając je jako pismo "mające znamiona odwołania od decyzji".

W dacie wniesienia powyższego pisma do organu (1.02.2002 r.), niezależnie od jego treści, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...].01.2002 r. była już decyzją ostateczną i podlegała ochronie wynikającej z przepisu art. 16 § 1 kpa. Tak więc pismo I. i A. G. z dnia 31.01.2002 r. organy mogły potraktować jedynie w trybie przepisów dotyczących rozpatrywania skarg i wniosków.

Pozostająca w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji (z dnia [...].01.2002 r.) zawiera rozstrzygnięcie nie naruszające przepisów prawa, chociaż nie można się zgodzić z uzasadnieniem tej decyzji. Jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2000 r. należało bowiem podać rażące naruszenie art. 51 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, jednak nie z powodu charakteru nałożonych obowiązków w/w decyzją, a z powodu, że przepis ten w tej sprawie w ogóle nie powinien mieć zastosowania, skoro roboty wykonane przez T. i H. S., zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, nie są zaliczane do robót budowlanych.

W ocenie Sądu, błędne uzasadnienie decyzji pierwszej instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy (na podjęte rozstrzygnięcie).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające, powołanej na wstępie.