Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 65/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym skargi Z. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie przeprowadzenia kontroli przez Straż Miejską dotyczącej wywozu nieczystości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 sierpnia 2010r. J. S., powołując się na art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwróciła się Straży Miejskiej w Ł. o dokonanie kontroli na okoliczności wywozu nieczystości płynnych przez współwłaściciela nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A T. P. Jednocześnie J. S. ustanowiła swoim pełnomocnikiem swojego męża Z. S.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2010r. Naczelnik Oddziału Dzielnicowego Ł.-G. poinformował stronę, iż funkcjonariusze Straży Miejskiej udali się pod wskazany adres, gdzie zastali D. P., która przedstawiła dokument umowy zawartej z firmą wywozową na odbiór nieczystości ciekłych i odbiór odpadów stałych oraz comiesięczne faktury VAT od lutego 2009r. Ponadto funkcjonariusze ustalili, iż D. P. jest w trakcie czynności zmierzających do przyłączenia użytkowanej przez nią nieruchomości do kanalizacji znajdującej się w ulicy.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2010r. Z. S. skierował do Prezydenta Miasta Ł. "zażalenie w trybie art. 37 K.p.a.", w którym wnioskodawca zażądał natychmiastowego zawieszenia w obowiązkach Komendanta Straży Miejskiej w Ł. oraz ukarania funkcjonariuszy, którzy przeprowadzili kontrolę w dniu 5 sierpnia 2010r. Z. S. uznał, że przeprowadzona przez Straż Miejską kontrola była niezgodna z art. 28 K.p.a., a okoliczność wywozu nieczystości płynnych przez T. P. oraz kwestia legalności istniejącego na przedmiotowej nieruchomości zbiornika na nieczystości ciekłe nadal pozostaję niewyjaśniona. Zażądał przeprowadzenia ponownej kontroli.

Pismem z dnia 6 września 2010r. Naczelnik Oddziału Dzielnicowego Ł.-G. poinformował wnioskodawcę, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010r., w związku z czym należy stwierdzić, iż przeprowadzona kontrola dała wynik pozytywny, gdyż T. P. posiada wymagane prawem szambo, jak również dokumenty w zakresie utrzymania czystości i porządku.

W dniu 7 września 2010r. do Prezydenta Miasta Ł. Z. S. skierował pismo zatytułowane "zażalenie w trybie 37 K.p.a." ponownie żądając przeprowadzenia kontroli na przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na powyższe pismo Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 14 września 2010r. poinformował Z. S., iż zgodnie z żądaniem funkcjonariusze Straży Miejskiej dokonali kontroli na nieruchomości przy ulicy A, o wynikach której wnioskodawca został poinformowany, zatem zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. jest bezzasadne.

Pismem z dnia 17 września 2010r. Z. S. ponownie wystąpił z "zażaleniem w trybie art. 37 K.p.a." tym razem do Komendanta Straży Miejskiej w Ł., w którym oświadczył, iż działa w imię dobra publicznego, sprawiedliwości społecznej i poszanowania prawa. Podtrzymał także swoje żądania zgłoszone w poprzednich pismach.

Komendant Straży Miejskiej w Ł. pismem z dnia 24 września 2010r. poinformował Z. S., iż funkcjonariusze uczynili zadość żądaniu określonemu w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010r. i dokonali kontroli nieruchomości przy ulicy zamorskiej, zatem zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. należy uznać za bezzasadne. Ponadto poinformował stronę, że zgodnie z przepisami ustawy o strażach gminnych na zastosowanie i sposób prowadzenia czynności służbowych przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej przysługuje zażalenie do prokuratora.

W dniu [...] Z. S. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w zakresie zaniechania przeprowadzenia kontroli wywozu nieczystości ciekłych z nieruchomości przy ulicy A zgodnie z art. 28 K.p.a. Zdaniem skarżącego za bezczynność w niniejszej sprawie odpowiada Prezydent Miasta Ł., gdyż to właśnie jemu podlega Straż Miejska. Dalej skarżący przytoczył te same żądania, co we wcześniejszych pismach.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wniósł o odrzucenie skargi. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie jest prowadzone postępowanie administracyjne lub egzekucyjne zmierzające do wydania decyzji lub postanowienia. Nie jest zatem możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu w sprawie, której przepis prawa administracyjnego nie zobowiązuje organu administracji publicznej do wydania któregokolwiek z aktów wymienionych art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co prawda Prezydent Miasta Ł. sprawuje nadzór nad działalnością Straży Miejskiej, to jednak nie może wydać Straży Miejskiej polecenia dokonania kwalifikacji prawnej określonego zachowania z punktu widzenia przepisów Prawa o wykroczeniach, czego w ocenie organu domaga się skarżący.

Na końcu organ stwierdził, iż charakter pism skarżącego wskazuje na żądanie wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec Komendanta Straży Miejskiej oraz strażników, którzy przeprowadzali kontrolę, jednakże sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W art. 3 § 2 p.p.s.a. został zawarty katalog zamknięty spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie żądanie przeprowadzenia kontroli w zakresie wskazanym przez skarżącego może być oceniane wyłącznie w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przepisie tym mowa jest o "czynności", przez którą należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą przez organ administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Zdaniem sądu straż miejska w niniejszej sprawie nie działała jako organ administracji publicznej, lecz pełniła funkcje porządkowe zgodnie z zakresem uprawnień określonych w art. 11 ust. 1 ustawy 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (Dz.U. Nr 123, poz. 779, ze zm., dalej u.s.g.). Przeprowadzenie żądanej kontroli ma charakter czynności faktycznej, a nie administracyjnoprawnej i nie jest to inny sposób załatwienia sprawy niż decyzja czy postanowienie, akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Należy zwrócić uwagę także na przepis art. 9 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nadzór nad działalnością straży sprawuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z kolei ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu stanowi, iż nadzór nad działalnością straży w zakresie wykonywania uprawnień, o których mowa w art. 12 (w tym nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia określone w trybie przewidzianym przepisami o postępowaniu w sprawach o wykroczenia) sprawuje wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu, natomiast art. 20 u.s.g. stanowi, iż na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12, 14 i 18, przysługuje zażalenie do prokuratora.

Wobec powyższego skarga na bezczynność w zakresie przeprowadzenia żądanej kontroli jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, wobec czego na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało ją odrzucić.

-----------------------

4