Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1018/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 21 ust 1 , art 20 w zw z art 22 ust 1 , par 44
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej organ odwoławczy na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 i art. 165 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 138), art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję z dnia 4 lutego 2014r. znak [...] Burmistrza – dalej "organ I instancji" w sprawie ustalenia J.T.- dalej "Strona", "Skarżący" łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 w kwocie [...] zł płatne w ratach, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z decyzji organ I instancji wynika, że przyjął powierzchnię gruntów gospodarstwa rolnego ogółem [...] ha, liczbę ha przeliczeniowych ogółem [...], stawkę za 1 ha w zł [...] , pow. użytków rolnych w ha ogółem [...] i podatek rolny po odliczeniu ulg w wysokości 0 oraz podatek od nieruchomości od gruntów pozostałych od [...] m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako "dr" według stawki [...] zł w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od decyzji Strona zakwestionowała decyzję podnosząc, ze podatek naliczony przez organ jest niezgodny ze stanem rzeczywistym. Według Strony brak jest we wskazanej decyzji gruntów rolnych – gruntów pozostałych drogi. Strona podniosła, że pomimo kilku wniosków podatnika, organ nalicza stany podatku niezgodne ze stanem rzeczywistym. W związku z tym wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i ustalenie wysokości podatku zgodnie ze stanem fatycznym.

Organ odwoławczy w decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r. wskazał, że art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

W przedmiotowej sprawie ustalono Stronie wysokość zobowiązania w podatku rolnym i podatku od nieruchomości, co daje podstawę do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego.

Dalej organ odwoławczy badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że jest ona prawidłowa zarówno co do podmiotu, jak również przedmiotu opodatkowania oraz trybu prowadzonego postępowania.

Wskazując na fakt, że z rejestru gruntów wynika, że Strona jest właścicielem działek [...] i [...] w O. o łącznej powierzchni [...] ha, z czego [...] ha to grunty oznaczone symbolem dr, czyli drogi, organ odwoławczy podniósł, że w zaskarżonej decyzji jako przedmiot opodatkowania przyjęto [...] ha fiz. użytków rolnych oraz [...] m2. drogi

Zatem argumenty podnoszone przez Stronę w odwołaniu nie mogą być, zdaniem organu odwoławczego, uwzględnione przy wymiarze podatku, bowiem organ I instancji przyjął dane przedmiotów opodatkowania za rejestrem gruntów.

Dalej organ odwoławczy podał, że organ podatkowy jest związany danymi z ewidencji gruntów i budynków według stanu aktualnego w roku podatkowym (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie z nimi wydana została zaskarżona decyzja, w związku z czym należało ją utrzymać w mocy. Z danych tych wynika, że część jednej działki będącej własnością Strony oznaczona jest symbolem dr. Działka taka podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunt pozostały. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prowadząc jako organ podatkowy postępowanie podatkowe jest zobligowany do uwzględnienia przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków. Nie ma uprawnienia do prowadzenia w postępowaniu podatkowym postępowania dowodowego zmierzającego do weryfikacji czy dane te zgodne są z rzeczywistością. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez organ administracji publicznej, w tym w postępowaniach podatkowych. Dalej organ wskazał, że określenie na nowo przez uprawnione organy a nie przez organ podatkowy (rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) prawidłowych wartości w ewidencji gruntów i budynków stanie się podstawą do ponownego przeliczenia wymiaru podatku od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego jako niezgodnej ze stanem faktycznym a więc naruszającą art. 7 i art. 8 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ z konsekwencją pomija stan faktyczny tj. nieistnienie przedmiotu opodatkowania tj. drogę wykazaną w ewidencji gruntów przez inny organ administracji publicznej tj. Starostwo Powiatowe. Pomimo wniosków podatnika nie zostało wszczęte postępowanie mające na celu ustalenie stanu faktycznego. Zapis w ewidencji, zdaniem Skarżącego, jest błędny. Starosta według Skarżącego winien wszcząć postępowanie, przeprowadzić postępowanie i ewentualnie obciążyć Skarżącego kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r. Skarżący wskazał, że organ podatkowy jest uprawniony do przeprowadzenia dowodów przeciwko dokumentom urzędowym a więc zawartym w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Skarżącego organ podatkowy ma prawo pominąć taki dowód jeśli dane z ewidencji są sprzeczna z ustaleniami faktycznymi. Organ zdaniem Skarżącego winien przeprowadzić inne czynności dowodowe np. oględziny w terenie, zlecenie biegłemu dokonania pomiarów i pominięcie zapisów ewidencji. Zdaniem Skarżącego w świetle obowiązujących przepisów możliwe jest ustalenie zobowiązania podatkowego na podstawie dowodów co do rodzaju użytków (grunty rolne, droga), rzeczywistą powierzchnię bez zmian zapisów w ewidencji. Do pisma załączył odwołanie od decyzji ustalającej podatek na rok 2013 i mapę z naniesionym oznaczeniem powierzchni oznaczonych jako drogi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie była kwestia wpływu zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków na ustalenie wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowisko Skarżącego sprowadzało się bowiem do tego, że przedmiot opodatkowania nie istnieje a w skardze ponadto zarzucił, że dane wynikające z ewidencji nie mają w kwestii ustalania wysokości należnego podatku znaczenia przesądzającego, albowiem organy podatkowe w każdym przypadku winny przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia prawidłowej klasyfikacji gruntów, ich powierzchni. Organ prezentował stanowisko odmienne i nie podzielał zapatrywań podatnika na kwestie wymiaru podatku.

W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez Skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może być uwzględnione, a zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane bez naruszenia prawa. Wskazać należy, że Sąd dokonuje kontroli decyzji na dzień jej wydania. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. Nie mogą być zatem brane przy kontroli tej decyzji za 2014 r., zarzuty Skarżącego kierowane przeciwko decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2013.

Zauważyć w tym miejscu także należy, że Skarżący w toku postępowania administracyjnego dotyczącego 2014 r. nie podnosił zarzutu błędu co do przyjętej powierzchni do opodatkowania, nie wnosił też żadnych wniosków dowodowych przed organem podatkowym.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Kategoryczna treść tego przepisu nie budzi wątpliwości Sądu, a jej treść wskazuje, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Należy jednocześnie zaznaczyć, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego wówczas, gdy wynikające z nich dane nie pozwalają na ustalenie podstaw opodatkowania tj. nie pozwalają na ustalenie tego, czy na danym terenie znajduje się budowla (droga). Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, albowiem dane zawarte w ewidencji były wystarczające do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podobnie w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, orany podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacja podatkowa. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie – por. np. s. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28).

W rozpoznawanej sprawie klasyfikacja ewidencji gruntów, na którą powoływały się organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej nie pozostają w sprzeczności z treścią innego dokumentu urzędowego – takiego Skarżący nie przedłożył przed organem podatkowym.

Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 20 w związku z 22 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 rozporządzenia MRRB starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Przepis § 45 ust. 2 rozporządzenia MRRB określa, że źródłami danych ewidencyjnych są m.in.: materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; wyniki pomiarów fotogrametrycznych; wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; wyniki oględzin. Dodatkowo § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Skarżący takich działań, stanowiących podstawę dokonania zmian w ewidencji nie podjął. Z oświadczenia Skarżącego wynika, że podjął dopiero czynności przygotowawcze, wystąpił do geodetów stąd zarzuty są nieuzasadnione.

Również przedłożony przez Skarżącego dokument- mapa z zaznaczoną drogą, nie zmienia zapatrywania Sądu na przedmiotową sprawę. W istotce potwierdza ona jedynie stanowisko organu co do zapisów w ewidencji.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.