Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 516/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] , [...], w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 kwietnia 2002r. (k. 1 akt administracyjnych) J.B. wniosła o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki położonej w P., przy ul. [...] , obręb P., ark. nr [...], działka [...].

Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] odmówił wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez J.B. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami, dwóch garaży, dwóch pomieszczeń gospodarczych i zbiornika bezodpływowego na działce nr [...], ark. [...] w P.

Po rozpatrzeniu odwołania J.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2002r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji błędnie przyjął, iż postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przez skarżącą zamierzenia winno być prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Wniosek z dnia 30 kwietnia 2002r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony pod rządami ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) winien zostać rozpoznany w oparciu o przepisy tej właśnie ustawy.

Kolejnymi 4 decyzjami to jest decyzją z dnia [...] lutego 2003r., decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., decyzją z dnia [...] lutego 2005r. i decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Burmistrz Miasta i Gminy P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki co jednak nie spotkało się z aprobatą skarżącej i kolejne decyzje były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylone.

Podstawą odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2005r., podobnie jak wcześniejszych, był zarzut niezastosowania przez organ I instancji właściwych przepisów prawa. Nadto odwołująca wskazywała na przewlekłość postępowania.

W skardze do sądu administracyjnego J.B. zaskarżyła "działanie i bezczynność" Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, że postępowanie wszczęte z jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2002r. prowadzone jest z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji w trybie art. 138 kpa i merytoryczne rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona w części w jakiej odnosiła się do zarzutu nie rozpoznania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Już w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] listopada 2005r. skarżąca wskazywała na powtarzające się w poprzednich decyzjach, a korygowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędne zastosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zamiast ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wskazywana powtarzalność błędu i niewątpliwa przewlekłość postępowania (organ I instancji wydawał 5-cio krotnie decyzje) obligowało organ II instancji do zastosowania przepisu art. 136 i z urzędu przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów o ile uzna to za konieczne dla wydania decyzji merytoryczno–reformatoryjnej. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z 28 maja 1989r. IV SA 1278/88). Zgodnie bowiem z art. 138 § 1 pkt 2, organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Zakres kompetencji merytoryczno–reformatoryjnych organu odwoławczego ogranicza jedynie § 2 tego przepisu, który pozwala na uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji tylko wtedy gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części. Oznacza to, że we wszystkich innych przypadkach organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. Niedopuszczalna jest bowiem wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 kpa (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 1983r. sygn. akt II SA 403/83 ONSA 1983, Nr 1, poz. 38).

W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazywało na konieczność zastosowania przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wobec brzmienia przepisu art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ulegało wątpliwości, że skarżąca złożyła wniosek [...] kwietnia 2002r., a żadna z wydanych decyzji nie nosiła cech decyzji ostatecznej kończącej postępowanie. Kilkuletnie postępowanie administracyjne pozwoli organowi I instancji na zebranie materiału dowodowego w stopniu pozwalającym na wydanie przez organ II instancji decyzji merytorycznej, po ewentualnym uzupełnieniu materiału zgodnie z przepisami art. 39 – 47 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo Sąd nadmienia, że odwołanie skarżącej z dnia 17 marca 2006r. wniesione zostało w terminie, na co wskazuje przedłożona koperta i oświadczenie skarżącej złożone na rozprawie 12 stycznia 2007r.

W tych warunkach orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W pkt III wyroku określone zostało, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu – art. 152 p.p.s.a.

/-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/W. Batorowicz

kk