Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 127/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 44 , art 58 , art 59
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] sprawy ze skargi D. P. na postanowienie nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 8 grudnia 2021 r. nr [...] znak: [...], po rozpoznaniu wniosku D. P. z 8 lutego 2021 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z 29 kwietnia 2020 r., znak: [...], którym PINB:

- nałożył na D. T. P. - członka zarządu [...] Sp. z o.o. w K. - karę pieniężną w wysokości [...] zł za to, że ww. spółka nie udzieliła organowi egzekucyjnemu wyjaśnień i informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji, żądanych wezwaniami z 30 stycznia 2020r. i 5 lutego 2020r. (w zakresie pkt II tegoż wezwania),

- zarządził na podstawie art. 15zzs ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa o COVID", bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na niniejsze postanowienie - ze względu na interes publiczny dotyczący zapewnienia porządku publicznego oraz ładu przestrzennego,

- wezwał D. T. P. do uiszczenia nałożonej kary pieniężnej w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia na rachunek PINB informując, że w przypadku nieuiszczenia w terminie, kwota ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji wskazał art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.", w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej "u.p.e.a.",

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał m.in., że postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r., znak: [...] wydane zostało w ramach czynności przedegzekucyjnych dotyczących obowiązku orzeczonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z 29 lutego 2016 r. znak: [...], tj. obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego - budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. o wymiarach ok. 6,10 m x 4,70 m, wybudowanego bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

W piśmie z 8 lutego 2020 r. D. P. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r. Do ww. wniosku załączone zostało odrębne pismo podpisane przez wyżej wymienionego, zawierające zażalenie na ww. postanowienie PINB.

W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że wbrew treści pouczenia, jakim opatrzone zostało zaskarżone postanowienie PINB, na ww. postanowienie przysługuje zażalenie do organu II instancji (a nie skarga do sądu administracyjnego). Dla poparcia swojego stanowiska organ przywołał poglądy wyrażone w orzecznictwie.

Organ II instancji wskazał, że przesyłka pocztowa zawierająca skierowane do D. P. postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r., znak: [...] została zwrócona do Powiatowego Inspektoratu z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki przez jej adresata. Z potwierdzenia odbioru ww. przesyłki wynika, że 4 maja 2020 r. listonosz pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki, a w dniu 12 maja 2020 r. przesyłka była awizowana powtórnie, a następnie wobec jej niepodjęcia zwrócona do nadawcy. Z art. 44 K.p.a. wynika, że w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonych od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Dalej MWINB zaznaczył, że awizowanie przedmiotowej przesyłki przypadło na czas, w którym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.).

Organ zacytował pierwotne brzmienie art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 695 ze zm.) oraz jego nowelizację wprowadzoną na mocy art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1423). Wskazał również na brzmienie przepisu intertemporalnego zamieszczonego w art. 11 ust. 1 tej ustawy. Cytując z kolei art. 13 ww. ustawy organ II instancji wskazał, że skoro ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw ogłoszona została w dniu 20 sierpnia 2020 r., zatem jej wejście w życie nastąpiło w dniu 4 września 2020 r.

Kolejno organ II instancji wyjaśnił, że wprowadzone przywołanymi wyżej ustawami z dnia 16 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 24 lipca 2020 r. zmiany stanowiły unormowania szczególne, ale o charakterze generalnym, dotyczące doręczeń w ogólności, tj. również doręczeń realizowanych w ramach procedury administracyjnej, na zasadach określonych w tej procedurze. Zmiany te zmodyfikowały zasady doręczeń określone w K.p.a. (bez zmiany samej ustawy - K.p.a.), najpierw zawieszając skutek doręczeń w postępowaniach administracyjnych w związku z nieskutecznością podwójnej awizacji (art. 44 K.p.a.), zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., aby następnie przywrócić poprzez nowelizację art. 98, ww. skutek doręczeń, ale już z mocy samego prawa, na podstawie art. 5, art. 11 i art. 13 ustawy z 24 lipca 2020 r. oraz znowelizowanego w/w ustawą art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r.

W przepisach ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. ustawodawca nie zawarł jednocześnie wymogu by przesyłki, które były podwójnie awizowane i następnie zwrócone do organu administracji publicznej (nadawcy), przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, miały być raz jeszcze wysyłane przez organ. Co więcej, jeżeli mimo braku takiego wymogu, organ po zwróceniu mu przez operatora pocztowego podwójnie awizowanej przesyłki zdecydował jednak o ponownym jej przesłaniu do adresata, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 2020 r., doręczenie takiej przesyłki odbywało się na zasadach ogólnych określonych przepisami K.p.a., nie zaś według zasady określonej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, tj. z mocy samego prawa w terminie określonym w art. 11 ust. 1. Wynika to z art. 11 ust. 2 ww. ustawy.

W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że przesyłka zawierająca egzemplarz postanowienia PINB [...] z 29 kwietnia 2020 r., znak: [...], przeznaczony dla D. P., podlega regulacji zawartej w art. 11 ust. 1 ww. ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw. Na podstawie tego przepisu ww. przesyłkę uznać zatem należy za doręczoną po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. tj. w dniu 19 września 2020 r., a zatem termin do złożenia przez wyżej wymienionego skutecznego zażalenia, biorąc pod uwagę zasadę obliczania terminów ustanowioną w art. 57 § 1 K.p.a., rozpoczął swój bieg 20 września 2020 r., a upływał z dniem 26 września 2020 r., który przypadał na sobotę. Mając na względzie treść art. 57 § 4 K.p.a. ostatnim dniem terminu był więc 28 września 2020 r. (poniedziałek).

Przedmiotowe zażalenie D. P. z 8 lutego 2021 r. zostało nadane w placówce operatora pocztowego 8 lutego 2021 r., a więc z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie PINB. Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia skarżący przedłożył jednocześnie odrębne pismo z 8 lutego 2021 r. zawierające zażalenie na ww. postanowienie. Tym samym zainteresowany spełnił wymóg zawarty w art. 58 § 1 K.p.a.

Kolejną przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest złożenie przez podmiot zainteresowany wniosku przed upływem siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 K.p.a.). W podaniu z 8 lutego 2021 r., zawierającym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, skarżący wyjaśnił, że o wydaniu przedmiotowego postanowienia dowiedział się 1 lutego 2021r., po rozmowie jego pełnomocnika z przedstawicielem PINB. Ze złożonych przez zainteresowanego wyjaśnień wynika zatem, że do 1 lutego 2021 r., kiedy to jego pełnomocnik przekazał mu uzyskaną w Powiatowym Inspektoracie informację o wydanym przez PINB postanowieniu o nałożeniu kary pieniężnej, nie miał on świadomości wymierzenia mu kary porządkowej i związanego z tym uprawnienia do zaskarżenia wydanego w tej sprawie postanowienia. Wskazane wyżej twierdzenia uprawdopodabniają załączone do akt PINB dokumenty tj. sporządzone 2 lutego 2021r. pełnomocnictwo, na mocy którego skarżący upoważnia S. T. do wykonania fotokopii akt "spraw związanych z wezwaniami oraz nałożenia kar, grzywien na spółkę [...] sp. z o.o. w związku przede wszystkim z realizacją, opóźnieniami i nieprzesłaniem informacji dotyczącymi inwestycji spółki przy ul. [...] w K." oraz protokół przyjęcia stron z 3 lutego 2021 r. dokumentujący czynność zapoznania się przez S. T. z aktami znak: [...]

W związku z powyższym MWINB stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r. został złożony przez zainteresowanego w terminie, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., tj. w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie PINB skarżący wskazał, że "(...) O wydaniu postanowienia i próbie jego doręczenia nie wiedziałem, był to okres pandemii i w tym czasie nie była prowadzona przeze mnie jakakolwiek działalność. Zgodnie z zaleceniami Ministra Zdrowia i Rządu z racji zakwalifikowania w grupie podwyższonego ryzyka nie bywałem w biurze ze względu na zamknięcie gospodarki i brak jakichkolwiek czynności do wykonania, jak również biuro nie informowało mnie o próbie doręczenia korespondencji. Z tego względu w żaden sposób nie odebrałem postanowienia z mojej winy, co czyni wniosek o przywrócenie terminu do załączonego zażalenia zasadnym (...)".

Z powyższego zdaniem organu II instancji wynika, że skarżący wywodzi brak swojej winy w uchybieniu terminu z faktu ograniczenia swojej działalności zawodowej w związku z zamknięciem gospodarki w okresie pandemii i związanej z tym swojej absencji w miejscu prowadzenia działalności (biurze), jak również nieinformowania go przez biuro o próbie doręczania mu korespondencji.

W ocenie MWINB wskazana wyżej argumentacja jest niewystarczająca, by uznać za uprawdopodobniony brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. W treści przedmiotowego wniosku zainteresowany nie wskazał czasookresu swojej nieobecności w biurze (siedzibie spółki), nie jest zatem wiadomym, czy pokrywa się on z terminem otwartym do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...], przypadającym na okres od 20 do 28 września 2021 r. (koniec tego terminu przypadał na 26 września 2020 r., który był sobotą, kolejnym zaś dniem był 27 września 2020 r. tj. niedziela, która jest również dniem wolnym od pracy (art. 57 K.p.a.). Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przeszkoda w dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego dla dokonania tej czynności, zatem uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu temu terminowi musi dotyczyć tego okresu, w którym miała być dokonana czynność.

Niezależnie od powyższego nieobecność zainteresowanego w biurze (siedzibie spółki) nie oznacza sama w sobie braku możliwości kontaktu ani z biurem spółki (jeżeli działa), ani z urzędem administracji publicznej, zwłaszcza przy świadomości prowadzonej wobec spółki egzekucji niepieniężnego obowiązku rozbiórki, wynikającego z decyzji PINB nr [...] z 29 lutego 2016 r. znak: [...] (obejmujący ten obowiązek tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony został przez PINB wobec [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. 18 czerwca 2020 r.). Jest to kwestia odpowiedniego zorganizowania pracy biura spółki, również w kontekście dostosowania organizacji pracy do zaistniałych pandemicznych warunków, na które powołuje się zainteresowany.

Organ II instancji nadmienił również, że w okresie terminu otwartego do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r. znak: [...], ani stan epidemii, ani wywołane nim ograniczenia nie były nową, czy nagłą okolicznością. Wynika to z faktu, że już od 14 do 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U. z 2020 r. poz. 433) natomiast od 20 marca 2020 r. obowiązuje stan epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz.U. z 2020 r., poz. 490).

W kontekście podniesionych przez skarżącego argumentów, MWINB dokonał analizy akt postępowania egzekucyjnego znak: [...], w wyniku czego ustalił, iż kierowana przez Powiatowy Inspektorat na adres [...] Sp. z o.o.: Plac [...], [...], między 25 marca a 28 września 2020 r. korespondencja dotycząca przedmiotowej sprawy i zawierająca: wezwanie z 10 marca 2020 r., odpis tytułu wykonawczego z 18 czerwca 2020 r., pismo z 27 lipca 2020 r., wezwanie z 1 września 2020 r. oraz postanowienie z 23 września 2020 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, była skutecznie doręczana pod ww. adresem. Powyższe oznacza po pierwsze, że biuro spółki nie zaprzestało w ww. okresie działalności, po drugie, że zobowiązana Spółka powzięła informację o podejmowanych przez PINB działaniach celem doprowadzenia do wykonania obowiązku rozbiórki orzeczonego w decyzji PINB nr [...] z 29 lutego 2016 r.

Mając zatem świadomość ww. podejmowanych wobec spółki działań, zainteresowany jako jej prezes w dobrze pojętym interesie spółki mógł albo w ramach korespondencji z Powiatowym Inspektoratem albo w siedzibie inspektoratu poprzez upoważnioną osobę, zapoznać się z aktami sprawy PINB znak: [...], w tym również uzyskać wiedzę o obciążeniu go porządkową karą pieniężną. Zaniechując wymienionych wyżej, możliwych do wykonania działań, zainteresowany nie wykazał się starannością w dbaniu o własne interesy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie MWINB, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r. nastąpiło bez jego winy. Nie spełnił zatem jednej z wymienionych w art. 58 K.p.a. przesłanek przywrócenia terminu. Wystąpienie przesłanki negatywnej skutkowało koniecznością odmowy przez MWINB przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia.

D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 8 grudnia 2021 r. nr [...] znak: [...], zarzucając mu:

- naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez uznanie wniesionego zażalenia za wniesione z przekroczeniem terminu do jego wniesienia pomimo braku podstaw do zastosowania tych przepisów wobec wniesienia zażalenia w terminie,

- naruszenia art. 44 K.p.a. w zw. z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 i w zw. z art. 5 i 11 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przesyłki awizowane, a następnie zwrócone do organu administracyjnego, przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, nie wymagają ponownego doręczenia, gdyż z mocy prawa od dnia wejścia w życie tejże ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. uznaje się je za doręczone,

- naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 9 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zaniechania informowania obywateli w sposób wyczerpujący i należyty oraz dokonywanie wykładni przepisów prawa w sposób, który prowadzi do naruszenia tych zasad.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął wskazane wyżej zarzuty. W szczególności skarżący argumentował, że art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. odnośnie przesyłek od organów administracyjnych, a niedoręczonych, wyraźnie i wprost stwierdza, że uznaje się je za doręczone po upływie 14 dni od daty wejścia w życie tej ustawy. Z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. natomiast wynika, że powyższy skutek nie zachodzi, gdy został już dokonany zwrot przesyłki do organu (jak w niniejszej sprawie, kiedy zwrot nastąpił jeszcze w maju 2020 r.). Skutek opisany w art. 11 ust. 1 i 2 dotyczy tylko przesyłek pocztowych, które znajdują się jeszcze w placówkach pocztowych i adresat przesyłki pocztowej ma możliwość odebrania tej przesyłki pocztowej celem zapoznania się z nią. Tylko co do takich przesyłek pocztowych znajduje zastosowanie art. 11 ust. 1. Organ w sposób niedopuszczalny i wbrew jego literalnej treści oraz niezgodnie z jego celem, dokonał rozszerzającej wykładni tego przepisu uznając, że znajduje on zastosowanie również co do przesyłek niedoręczonych i zwróconych do nadawcy, a więc co do przesyłek, które ich odbiorca nie mógł zapoznać się z ich treścią.

Wykładnia zastosowana przez organ, a to że wyjątek opisany w ust. 2 art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy doszło do ponownego wysłania pisma celem doręczenia jest wadliwa. Organ przy tym pominął, że zmiana wprowadzona ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. polega na przywróceniu stosowania fikcji doręczeń, a tym samym w celu jej przyjęcia konieczne jest spełnienie przesłanek z art. 44 k.p.a. Z tego powodu dla zastosowania tego przepisu konieczne było spełnienia opisanych w tym przepisie przesłanek, a więc okoliczności pozostawania w placówce pocztowej przesyłki przez okres 14 dni oraz dwukrotne jej awizowanie, tak by adresat miał możliwość zapoznania się z kierowaną do niego korespondencją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 567/21).

Skarżący podniósł, że "w czasie, kiedy była kierowana i awizowana korespondencja do D. P. korespondencja w sprawie nie mógł być stosowany art. 144 K.p.a. a to wobec obowiązującej wówczas art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. Treść art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020r. nie obejmowała więc przesyłek zwróconych, co do których była podjęta bezskuteczna próba ich doręczenia, lecz tylko takich, które znajdowały się jeszcze w placówkach pocztowych i oczekują na podjęcie. Skoro ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. przywracała fikcję doręczeń, co do takich przesyłek zgodnie z art. 144 K.p.a., to wymagane było spełnienie warunków umożliwiających adresatowi zapoznanie się z korespondencją. Art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. nie jest przepisem samodzielnie regulującym kwestie doręczenia, lecz wymaga uzupełnienia o warunki opisane art. 144 k.p.a. Nie ma zatem decydującego znaczenia, że przedmiotowe wezwanie oczekiwało w odmiennym stanie prawnym na skarżącego przez okres 14 dni, skoro był to okres wyłączający możliwość uznania przesyłki za doręczoną w tej szczególnej sytuacji wynikającej z omówionych wyżej regulacji prawnych. Bez znaczenia jest to, że w zaskarżonym postanowieniu Organ uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 18 września 2020 r., bowiem między 4 a 18 września 2020 r. D. P. i tak nie miała możliwości odebrania przesyłki w placówki pocztowej, bo przesyłka została wcześniej zwrócona do nadawcy".

Z tego względu, zdaniem skarżącego, w sposób wadliwy organ wywodzi, że nie było obowiązku ponownego doręczenia postanowienia, co do którego nie zostało wniesione zażalenie. Skoro nigdy nie doszło do jego skutecznego doręczenia, to taki obowiązek wynika z ogólnych przepisów K.p.a., co nie wymaga odrębnych uregulowań. Niewątpliwie sposób wykładni art. 11 ust 1 i 2 ustawy zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu narusza przepisy, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zaniechania informowania obywateli w sposób wyczerpujący i należyty oraz dokonywanie wykładni przepisów prawa w sposób, który prowadzi do naruszenia tych zasad. Ponadto skarżący, pomimo kontaktów z organami administracyjnymi, o fakcie wydania postanowienia dowiedział się przypadkiem i po upływie okresu do wniesienia zażalenia liczonego w sposób wskazany przez organ.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że jest ono prawidłowe, a niezasadna skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 8 grudnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z 29 kwietnia 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 i art. 59 K.p.a. W myśl art. 58 K.p.a.:

§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że mając na uwadze jednoznaczną treść przytoczonych przez organ uregulowań wprowadzonych w związku z epidemią, skutek doręczenia postanowienia I instancji nastąpił 19 września 2020 r., a zatem zażalenie z dnia 8 lutego 2021 r. wniesiono z uchybieniem terminu.

Należy przypomnieć, że stosownie do art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W myśl zaś art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Jak słusznie wskazał organ II instancji, powyższe zasady zostały zmodyfikowane w związku z wprowadzeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.). Stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695 ze zm.) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów.

Z kolei w art. 98 ust. 2 ww. ustawy określono, w jakich przypadkach powyższy przepis nie będzie miał zastosowania. W dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Artykułem 5 tej ustawy ustawodawca dokonał zmiany art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w ten sposób, że po literze c) dodał literę d) w brzmieniu "organ administracji publicznej".

Oznacza to, że od daty wejścia w życie ustawy przesyłki wysłane przez organ administracji publicznej i do tego organu, mogły na powrót być uznane za doręczone, w ramach fikcji doręczenia. Zatem od chwili wejścia w życie zmiany do przesyłek wysłanych do lub przez organ administracji publicznej nie stosuje się już ograniczeń wynikających z przytoczonego art. 98 ust. 1. Jednocześnie w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej postanowiono, że przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wspomniana ustawa nowelizująca weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co wynika z art. 13 tej ustawy, a zatem z dniem 4 września 2020 r. W kontekście powyższego warto zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 grudnia 2021 r., sygn. II FSK 1221/21 rozważając kwestię wejścia w życie omawianych przepisów wyjaśnił, że nie ma znaczenia fakt, że niektóre poszczególne przepisy tej ustawy weszły w życie w innych terminach, co wynika z poszczególnych punktów art. 13 ustawy, bowiem jej art. 11 wyraźnie wskazał na obowiązek liczenia 14 dniowego terminu od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie od dnia wejścia w życie niektórych poszczególnych jej przepisów.

W świetle przytoczonej regulacji zamieszczonej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, Sąd stwierdza, że prawidłowo organ II instancji uznał, iż przesyłkę zawierającą postanowienie PINB z 29 kwietnia 2020 r. należało uznać za doręczoną po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy z 24 lipca 2020 r. tj. 19 września 2020 r. Zatem termin do złożenia zażalenia upływał z dniem 26 września 2020 r. Z racji zaś tego, że koniec terminu przypadał na sobotę – stosownie do treści art. 57 § 4 K.p.a. - ostatnim dniem terminu był 28 września 2020 r. (poniedziałek). W tej sytuacji nadanie zażalenia w placówce operatora pocztowego 8 lutego 2021 r., miało miejsce z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia.

Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego przez skarżącego, że skutek opisany w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw dotyczył wyłącznie przesyłek pocztowych, które znajdowały się w dacie wejścia w życie ustawy jeszcze w placówkach pocztowych i ich adresaci mieli możliwość odebrania tej przesyłki pocztowej celem zapoznania się z nią. Należy zauważyć, że art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, zawieszał możliwość uznania przesyłki doręczonej w trybie art. 44 K.p.a. na czas obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów.

Powyższa regulacja zakładała zatem, że skutek doręczenia będzie miał miejsce w mocy prawa jako konsekwencja uchylenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Zastosowanie tego przepisu w stosunku do korespondencji kierowanej do i z organu administracji publicznej zostało następnie wyłączone omówioną wyżej ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (art. 5), przy czym w art. 11 ustalono reguły dotyczące przesyłek awizowanych we wcześniejszym okresie. I tak jako zasadę wskazano, że przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wyjątek od tej zasady przewidziano zaś w sytuacji, gdy przed dniem wejścia w życie ustawy operator pocztowy dokonał zwrotu przesyłki, a organ administracji publicznej ponownie wysłał pismo podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru (art. 11 ust. 2). Należy zauważyć, że omawiana regulacja ma charakter kompleksowy i swoim zasięgiem obejmuje wszystkie przypadki doręczania przesyłek organu administracji publicznych w okresie obowiązywania w stosunku do organów administracji publicznej art. 98 ust. 1.

Gdyby ustawodawca chciał, aby czynność doręczenia awizowanych uprzednio i zwróconych przesyłek pocztowych była powtórzona, dałby temu jednoznaczny wyraz w ustawie. Brak takiego wskazania wyklucza możliwość uznania, że treść art. 11 ust. 1 obejmuje wyłącznie przesyłki pocztowe, które znajdowały się w dacie wejścia w życie ustawy w placówkach pocztowych i nie upłynął jeszcze termin na ich podjęcie. Wykładnia forsowana przez skarżącego pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisów. W konkluzji stwierdzić należy, że art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i został prawidłowo zastosowany przez organ administracji.

Odnosząc się do argumentacji i zarzutów skarżącego trzeba podkreślić, że Sąd nie ma możliwości ani kompetencji do dokonywania słusznościowej oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę jednoznacznych regulacji normatywnych.

Przechodząc do oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek zawartych w art. 58 K.p.a. Sąd w pełni podziela stanowisko w tej kwestii zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Argumentacja braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia jest niewystarczająca, by uznać za uprawdopodobniony brak zawinienia skarżącego.

Po pierwsze, skarżący nie wskazał dokładnego czasu swojej nieobecności w biurze (siedzibie spółki). Nie sposób go zatem odnieść do terminu otwartego do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...], przypadającego na okres od 20 do 28 września 2021 r. Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przeszkoda w dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej musi istnieć co najmniej w chwili upływu terminu przypisanego dla dokonania tej czynności.

Niezależnie od powyższego MWINB słusznie dostrzegł, że nieobecność zainteresowanego w biurze (siedzibie spółki) nie oznacza brak możliwości kontaktu z biurem spółki oraz z urzędem administracji publicznej, zwłaszcza przy oczywistej i niespornej świadomości prowadzonej wobec spółki egzekucji niepieniężnego obowiązku rozbiórki wynikającego z decyzji PINB nr [...] z 29 lutego 2016 r. znak: [...]

Co znamienne, korespondencja kierowana przez PINB w trakcie postępowania egzekucyjnego znak: [...], na adres spółki: Plac [...], [...], między 25 marca a 28 września 2020 r., dotycząca przedmiotowej sprawy i zawierająca: wezwanie z 10 marca 2020 r., odpis tytułu wykonawczego nr [...] z 18 czerwca 2020 r., pismo z 27 lipca 2020 r., wezwanie z 1 września 2020 r. oraz postanowienie z 23 września 2020 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, była każdorazowo skutecznie doręczana pod ww. adresem. Powyższe oznacza po pierwsze, że wbrew oświadczeniom skarżącego biuro spółki nie zaprzestało w ww. okresie działalności, po drugie, że zobowiązana spółka powzięła informację o podejmowanych przez PINB działaniach celem doprowadzenia do wykonania obowiązku rozbiórki orzeczonego w decyzji PINB nr [...] z 29 lutego 2016 r.

Dodatkowo, w okresie terminu otwartego do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r., ani stan epidemii, ani wywołane nim ograniczenia nie były okolicznością nową ani nagłą.

Mając zatem świadomość ww. podejmowanych wobec spółki działań, skarżący jako jej prezes w dobrze pojętym interesie swoim i spółki mógł albo w ramach korespondencji z PINB albo w siedzibie inspektoratu poprzez upoważnioną osobę zapoznać się z aktami sprawy PINB znak: [...], w tym również uzyskać wiedzę o obciążeniu go porządkową karą pieniężną. Zaniechanie wymienionych wyżej, możliwych do wykonania działań, wykazuje brak staranności w dbaniu o własne interesy.

Podsumowując Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił, by uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r. nastąpiło bez jego winy. Nie spełnił zatem jednej z wymienionych w art. 58 K.p.a. przesłanek przywrócenia terminu, wobec czego MWINB zasadnie odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia.

Żaden z wymienionych w skardze przepisów K.p.a. nie został naruszony przez organ II instancji.

Na marginesie Sąd zaznacza, że wywiedziona do WSA w Krakowie odrębna skarga D. P. na osobne postanowienie nr [...] z 8 grudnia 2021 r. znak: [...] - stwierdzające wniesienie z uchybieniem terminu zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z 29 kwietnia 2020 r. - została oddalona przez WSA w Krakowie wyrokiem z 27 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Kr 128/22.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.