Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 206/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2019 r.

nr [...], na podstawie na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia

14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, z późn. zm), w zw. z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania dr. J. Z. utrzymała w mocy uchwałę nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiającą nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu CK wskazała, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2019 r. po zapoznaniu się z odwołaniem dr. J. Z. od uchwały Nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...] i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały — 3 głosy, przeciw uchyleniu — 27 głosów, wstrzymujących się — 4 głosy). Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2019 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji I w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik tajnego głosowania: za uchyleniem uchwały — 0 głosów, przeciw uchyleniu — 11 głosów, wstrzymujących się — 0 głosów).

CK wskazała, że przedmiotem oceny Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] były osiągnięcie naukowe Kandydata - zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 882 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Organ odwoławczy wskazał, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ przytoczył treść wskazanego wyżej przepisu. Wskazał, że Komisja Habilitacyjna w dniu [...] lutego 2016 r. podjęła negatywną opinię w sprawie nadania dr. J. Z. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych, w dyscyplinie [...]. CK podała, że Komisja Habilitacyjna stwierdziła, że: "aktywność naukowa dr J. Z. nie jest zadowalająca. Przedstawiony przez niego, jako osiągnięcie naukowe, cykl 6 publikacji (I książka i 5 artykułów) zatytułowanych "[...]" nie spełnia wymogów ustawy i nie może stanowić podstawy do nadania stopnia doktora habilitowanego. W związku z tym, komisja jednogłośnie negatywnie opiniuje wniosek dr. J. Z. o nadanie mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych, w dyscyplinie [...]. " CK wskazała, że głosowanie przeprowadzono w trybie jawnym na wniosek Habilitanta. Liczba uprawnionych członków komisji - 7, obecnych podczas głosowania - 7. Oddanych głosów ważnych za nadaniem stopnia doktora habilitowanego - 0, przeciw - 7, wstrzymało się - 0.

Na podstawie art. 18a ust. 11 Ustawy, Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w dniu [...] lutego 2016 r. w głosowaniu tajnym podjęła uchwałę nr [...] odmawiającą nadania dr. J. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych, w dyscyplinie naukowej [...] (wynik tajnego głosowania: liczba osób uprawnionych - 41, obecnych - 35, ważnych - 33, za odmową nadania stopnia — 26 głosów, przeciw odmowie nadania stopnia — 2 głosy, wstrzymujących się — 5 głosów). CK wskazała m.in., że Rada Wydziału, po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania habilitacyjnego przedstawioną przez Kandydata do stopnia naukowego doktora habilitowanego, recenzjami jego osiągnięć (trzy recenzje są negatywne) oraz stanowiskiem Komisji habilitacyjnej, podzieliła stanowisko Komisji Habilitacyjnej, że osiągnięcia naukowe kandydata nie spełniły ustawowych wymogów niezbędnych do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie [...], przewidzianych w art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

Od powyższej uchwały dr J. Z. złożył odwołanie z dnia [...] marca 2016 r. W odwołaniu wnosił o uchylenie uchwały nr [...] Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2016 r. oraz o umorzenie postępowania habilitacyjnego bez konsekwencji finansowych.

CK wskazała, że w postępowaniu odwoławczym zostało powołanych dwóch recenzentów, którzy negatywnie zaopiniowali odwołanie dr. J. Z. CK przytoczyła fragmenty opinii recenzentów, w tym prof. dr.hab. A. R., który wskazał m.in. "(...) Ze zdaniem recenzentów zgodzili się pozostali członkowie komisji habilitacyjnej na posiedzeniu [...] lutego 2016 r., a także zdecydowaną większością głosów (na 33 oddane głosy 26 było za, przeciw 2 osoby, wstrzymało się 5 osób) Rada Wydziału [...] U[...] na posiedzeniu [...] lutego t.r.. Tymczasem [...] lutego, a więc tuż przed ww. posiedzeniem Rady Wydziału, a już wiedząc o negatywnej opinii komisji habilitacyjnej, dr Z. skierował na ręce Dziekana Wydziału, dr. hab. W. S. podanie z prośbą o "umorzenie postępowania habilitacyjnego na podstawie art. 105 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego". Powodem była niemożliwość poniesienia kosztów przewodu wycenionych wstępnie na 14 000 zł w umowie zawartej między habilitantem a Uniwersytetem [...] września 2015 r. Habilitant stracił bowiem [...] września 2015 r. pracę w Uniwersytecie [...] na mocy Ustawy o rotacji adiunktów i nie dysponował żadnymi środkami finansowymi na pokrycie kosztów przewodu habilitacyjnego. Zażądał więc nie tylko umorzenia postępowania, ale i jego kosztów, ale w sytuacji, gdy cały przewód został prawie zakończony i to niepomyślnie dla niego.

W tej sytuacji Rada Wydziału na posiedzeniu [...] lutego nie zgodziła się z wnioskiem o umorzenia postępowania i wydała negatywną decyzję odnośnie do nadania mu stopnia doktora habilitowanego. Zrobiła to zgodnie z prawem. Niemniej habilitant odwołał się od tej decyzji do Centralnej Komisji [...] marca t.r. argumentując, iż "wystawienie mnie bezpodstawnych faktur w skrajnie trudnej sytuacji materialnej, w której obecnie jestem, za próbę wyłudzenia ode mnie pieniędzy". Do CK wnosi więc, by umorzyła ona jego postępowanie habilitacyjne "bez konsekwencji finansowych " oraz o " odwołanie bezprawnej decyzji [podkr. — A.R.] w sprawie odmowy nadania mnie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]". Uważam owe prośby za bezzasadne. Jeśli habilitant nie miał pieniędzy na przeprowadzenie przewodu, to powinien napisać podanie do Dziekana Wydziału [...] wkrótce po utracie pracy, a nie dopiero po uzyskaniu informacji o negatywnej opinii komisji habilitacyjnej w kwestii jego wniosku o nadanie mu stopnia doktora habilitowanego. Choć jednak habilitant ma prawo na każdym etapie przewodu zrezygnować z dalszego postępowania, to powinien uzyskać na to zgodę Centralnej Komisji oraz jednostki prowadzącej przewód (przez brak sprzeciwu). Tymczasem Rada Wydziału [...] na posiedzeniu [...] kwietnia b.r. nie zgodziła się na umorzenie postępowania habilitacyjnego dr. Z. z uwagi na fakt, iż wniosek ten " został złożony (drogą elektroniczną) na 2 dni przed planowanym zakończeniem procedury, kiedy wszystkie istotne czynności przedmiotowego postępowania były już wykonane".(...)".

CK wskazała, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania od uchwały Nr [...] Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...].

Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2019 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi J. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o unieważnienie postępowania habilitacyjnego i zwrot poniesionych kosztów. Skarżący wskazał m.in. na okoliczności zawarcia pomiędzy nim a Uniwersytetem [...] umowy w kwestii finansowej, a także trudności finansowe. Podniósł, że w związku z tymi trudnościami w dniu [...].02.2016 złożył drogą pocztową na ręce Prof W. S. podanie, również w wersji e-mailowej o umorzenie postępowania habilitacyjnego na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. Wskazał na otrzymane faktury VAT. Podniósł, że przewód habilitacyjny był kontynuowany bez wpłaconej zaliczki. Zaznaczył, że wbrew jego podaniu przewód nie został przerwany i do dziś nie otrzymał żadnej odpowiedzi w tej materii ze strony komisji habilitacyjnej przy Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. Skarżący wskazał, że zarzuca naruszenie art. 233 §1 i 2 i art. 328 § 2 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki

i doświadczenia życiowego, polegające na zupełnym pominięciu zasady lojalności wobec partnera, faktu nadużycia kontraktowego. Wskazał też na naruszenie art. 490 § 1 k.c. w zw. z art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wskazał także na naruszenie art. 65 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron złożonych w dniu [...] września 2015 r. w przedmiocie habilitacji a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie się do oceny stanu faktycznego sprawy. Skarżący rozszerzył argumentację dotyczącą braku podstaw żądania od niego opłat. Wskazał m.in., że nie jest prawdą, że nie podejmował żadnych czynności związanych z próbą polubownego rozwiązania umowy z Uniwersytetem [...]. Podał, że od samego początku dowiedziawszy się o utracie zatrudnienia aktywnie poszukiwał rozwiązań. Uczelnia nie chciała żadnej proponowanej przeze mnie propozycji uznać. Wskazał, że "co do wysokości dochodzonego roszczenia nie zostało ono udowodnione i nie może się ostać". W odniesieniu do kwestii naukowych wskazał, że posiada "większy dorobek badawczy i publikacyjny nawet za czas postdoktorski (kilkadziesiąt publikacji, z których ponad 10 książkowych z ogólnej ok. 115, w tym 18 - książek) niż trzej recenzenci razem wzięte, którzy do tego nie są specjalistami wybranej dziedziny". Skarżący podniósł też, że z ramienia Uniwersytetu [...] w roku 2014 był nominowany do nagrody Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał m.in., że w postępowaniu habilitacyjnym, aby organ mógł umorzyć postępowanie na wniosek strony muszą być spełnione 3 przesłanki. Pierwszą jest "wniosek strony – osoby zainteresowanej - habilitanta". Warunek drugi stanowi brak sprzeciwu innych stron postępowania,

a trzecim jest kategoria interesu społecznego. Pełnomocnik wskazał, że z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, komentarza wymaga trzeci z wymienionych warunków - interes społeczny. Jest to kategoria szeroka i wielowymiarowa. Wyraża ją m.in. ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Precyzując istotę i znaczenie dwóch stopni naukowych oraz tytułu profesora, warunki ich uzyskiwania, wymagania wobec instytucji, które mogą je nadawać, szczegółowe procedury, ustawa stoi wyraźnie na gruncie interesu społecznego. Jest nim, najogólniej biorąc, rola nauki w życiu społecznym, jej znaczenie dla kultury kraju i rozwoju społeczno-gospodarczego. Z istoty i wielorakich funkcji i roli nauki wynika ważny, wręcz kluczowy i zasadniczy interes społeczny. Nauka to także stopnie naukowe i tytuł naukowy, to instytucje i zasady ich funkcjonowania.

To stanowi o wysokich standardach merytorycznych i formalnych wobec procedur ich uzyskiwania i nadawania. Procedury wymagają szacunku dla prawa, dla regulacji zawartych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym. Z tych względów, tworząc określone prawo uzyskiwania stopnia naukowego doktora habilitowanego, ustawodawca przewidział instytucję odwołania od decyzji – uchwały rady jednostki.

Pełnomocnik wskazując na treść art. 21 ust. 3 ustawy, podniósł jednocześnie,

że ta regulacja jest ważna z zasadniczego powodu. Uchwała odmowna rady jednostki "zamraża" możliwość uzyskania stopnia doktora habilitowanego na okres trzech lat (lub ewentualnie jednego roku), natomiast uchwała w sprawie umorzenia postępowania takich konsekwencji nie ma. Jest więc znacząca dla osób, których osiągnięcia naukowe w opinii recenzentów, komisji habilitacyjnej i rady jednostki nie zostały uznane

"za wnoszące znaczny wkład w rozwój danej dyscypliny naukowej" (art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Umorzenie postępowania nie stwarza takich formalnych barier w ewentualnym wykorzystaniu dorobku habilitacyjnego w dalszym możliwym procesie awansowym,

a takie ograniczenia stwarza uchwała rady jednostki odmawiająca nadania stopnia doktora habilitowanego.

W ocenie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów prowadzenie postępowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną samego kandydata. Celem polityki naukowej Państwa jest harmonijny rozwój kadr naukowych zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego (art. 33 ust. 1a ustawy). W przeprowadzane postępowania awansowe zaangażowane są poważne środki budżetowe (uposażenia członków rady wydziału/naukowej, recenzentów, członków CK) i osobowe. Przypadki wycofywania przez kandydata wniosku z założeniem uniemożliwienia wydania

decyzji negatywnej są niezgodne z powołanym celem polityki naukowej Państwa,

a więc i z interesem społecznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja i uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]

nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Podkreślenia wymaga przy tym, że kwestie finansowe podniesione

w skardze nie były przedmiotem niniejszej sprawy i nie podlegały ocenie Sądu.

W sprawie jest bezsporne, że w wyniku głosowania w dniu [...] lutego 2016 r.

w sprawie odmowy nadania dr. J. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...] Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] stwierdziła, że w trakcie głosowania obecnych było 35 osób, oddano 33 głosy ważne, za odmową nadania stopnia oddano 26 głosów, przeciw odmowie nadania stopnia 2 głosy, wstrzymało się od głosu 5 osób.

W związku z tym Rada Wydziału odmówiła nadania dr. J. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]. W uchwale wprost stwierdzono, że osiągnięcia naukowe habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełniły wymagań określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Rada Wydziału podjęła uchwałę po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania habilitacyjnego przedstawioną przez kandydata, recenzjami osiągnięć habilitanta (trzy recenzje negatywne) oraz stanowiskiem Komisji Habilitacyjnej. Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego i podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę akta sprawy, brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości tego postępowania. Nie zachodzą przesłanki stwierdzenia jego nieważności.

W sprawie tej nie ma wątpliwości, co do podstaw podjętej przez Radę Wydziału negatywnej uchwały. Skoro osiągnięcia naukowe habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełniły wymagań określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych

i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, to brak jest podstaw do zakwestionowania uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Nadto, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego wobec procedowania przez Radę Wydziału w sprawie nadania stopnia naukowego mimo wniosku habilitanta z dnia [...] lutego 2016 r. o umorzenie postępowania habilitacyjnego. Nieuwzględnienie tego wniosku nie narusza prawa. Wziąć trzeba pod uwagę, że wniosek o umorzenie postępowania złożony został przez habilitanta już po podjęciu przez Komisję Habilitacyjną uchwały stanowiącej negatywną opinię w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, a dwa dni przed podjęciem uchwały przez Radę Wydziału.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze, ustawy z dnia 14 marca 2003 r.,

w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stosownie zaś do art. 105 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Zasadnie w odpowiedzi na skargę podniesiono, że z istoty i roli nauki wynika ważny interes społeczny. Nauka to także stopnie naukowe i tytuł naukowy, to instytucje i zasady ich funkcjonowania. Konieczne jest zachowanie wysokich standardów merytorycznych i formalnych w zakresie procedur ich uzyskiwania i nadawania. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że ustawodawca przewidział określone konsekwencje

w przypadku, gdy wobec habilitanta podjęta zostanie uchwała o odmowie nadania przez Radę Wydziału stopnia naukowego. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 3 ustawy,

w przypadku utrzymania w mocy uchwały, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania habilitacyjnego po upływie co najmniej trzech lat. Okres ten może zostać skrócony do 12 miesięcy w przypadku znacznego zwiększenia dorobku naukowego lub artystycznego. Ustawodawca postanowił zatem, że osoba, której osiągnięcia naukowe nie spełniały ustawowych wymogów, albowiem nie stanowiły znacznego wkładu autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, nie będzie mogła przez ściśle określony czas ponownie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania habilitacyjnego. Umorzenie postępowania habilitacyjnego na tym etapie postępowania, na którym zgłoszony został wniosek o jego umorzenie, w istocie byłoby w tej sprawie sprzeczne z interesem społecznym. W postępowaniu habilitacyjnym, które zasadniczo powinno zakończyć się uchwałą rozstrzygającą sprawę co do istoty, sporządzone zostały bowiem już opinie recenzentów, a także Komisja Habilitacyjna podjęła uchwałę. Niezastosowanie zatem przez Radę Wydziału art. 105 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Zasadnie w świetle powyższego Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału z dnia 25 lutego 2016 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji nie jest decyzją dowolną. Decyzje Centralnej Komisji należą do decyzji wydawanych przez organ kolegialny.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano,

że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, wyrok NSA z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2222/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie,

że organ należycie rozpatrzył sprawę w postępowaniu odwoławczym. Z akt postępowania i z zaskarżonej decyzji wynika, że recenzenci Centralnej Komisji przedstawili odnoszącą się do istoty sprawy argumentację przeciwko przyjęciu odwołania. Recenzje te są jednoznaczne i nie pozostawiają wątpliwości, co do braku podstaw do uwzględnienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.