Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1624/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r, poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Pana M. A. ob. [...] od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że odwołujący w dniu 14 grudnia 2010 r. po raz pierwszy złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. We wniosku oświadczył, że opuścił kraj pochodzenia ponieważ brat jego ojca zabił człowieka, a jego synowie grozili ojcu i jego rodzinie (k. 8 akt org. I inst. nr [...]). Cudzoziemiec w obawie o swoje życie wyjechał z kraju pochodzenia. Z wniosku wynikało ponadto, że Cudzoziemiec nie był nigdy zatrzymywany, aresztowany ani osadzony. Nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Nie angażował się w działania wojenne w żadnej formie. Oświadczył, że nie miał żadnych problemów z poruszaniem się po terytorium [...]. W czasie wywiadu statusowego uszczegółowił swoje zeznania wskazując, że wujek nie miał żadnej rodziny więc zemsta przeszła na rodzinę jego ojca. Powiedział też: "nie wiem dokładnie jak to było, byliśmy wtedy mali (ww. akta org. I inst. k. 99-100).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i- postanowił wydalić z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Od tej decyzji Wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców. Rozpatrując odwołanie, Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższą decyzję Rady Cudzoziemiec zaskarżył do WSA, który w wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2839/12) skargę oddalił. Skarżący zaskarżył wyrok WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 7 listopada 2012 r. strona złożyła kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. W powyższym wniosku, jako powód ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazała obawę przed poborem do wojska. W toku drugiej procedury ponownie podniesiono kwestię związaną z zemstą krwi i problem związany z [...] życia w [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu niedopuszczalności wniosku, uznając że okoliczności przedstawione przez Cudzoziemca w nowym wniosku są oparte na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek.

Powyższą decyzję organu Rady do Spraw Uchodźców, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymała w mocy. Decyzję Rady Cudzoziemiec zaskarżył do Sądu.

W dniu 15 października 2013 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Polsce. W przedmiotowym wniosku wskazał następujące przyczyny ubiegania sic o nadanie statusu uchodźcy: główną przyczyną, dla której wyjechałem z [...] wraz z moją rodziną jest ,, zemsta krwi “. Brat mojego ojca zabił pewnego mężczyznę, jego dorośli już synowie postanowili zemścić się na moim ojcu i zaczęli mu grozić. Dlatego zdecydowaliśmy się na wyjazd z [...]. Ci ludzie są wysoko postawieni i my w żaden sposób nie możemy się im przeciwstawić. Drugą przyczyną jest, to że chcą mnie wcielić do armii. Czy tego chcesz czy nie zostawiają cię w lesie, dają broń i musisz walczyć. Pragnę żyć jak normalni ludzie. W Polsce chodzę do szkoły, od 1,5 roku trenuję sztuki walki". Z wniosku wynika ponadto, że Wnioskodawca był w kraju pochodzenia prześladowany, nie był natomiast zatrzymywany, aresztowany, nie był poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej. Nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Nie należał do żadnej partii, ani innej organizacji. Do wniosku załączył wydruki potwierdzające udział w turniejach sztuk walk organizowanych w Polsce.

Szef Urzędu uznając, że okoliczności przedstawione przez Cudzoziemca w nowym wniosku są oparte na tych samych podstawach, co poprzednie wnioski, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie o nadanie cudzoziemcowi statusu uchodźcy z powodu niedopuszczalności wniosku.

Od powyższej decyzji pan M. A. złożył odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 40 ust. 2 pkt 2. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędne przyjęcie, że złożony przez Cudzoziemca wniosek jest oparty na tych samych podstawach pomimo, że przedstawił szereg nowych dowodów i okoliczności;

- art. 13, 15, 16 i 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez ich niezastosowanie.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 7, 12 i 77 Kpa oraz art. 107 § 3 poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niezebranie pełnego materiału dowodowego, niezebranie informacji o kraju pochodzenia w zakresie koniecznym dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz niezebranie wystarczajcych informacji o zemcie krwi jako realnym zagrożeniu, wobec którego państwo nie zapewnia żadnej ochrony;

- art. 80 Kpa poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy przy ocenie, czy zostały spełnione przesłanki do przyznania ochrony na terytorium Polski;

- art. 78 Kpa poprzez nieuwzględnienie dowodu z przesłuchania dwóch świadków: S. E. i A. A.

W konsekwencji Cudzoziemiec wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie mu ochrony na terytorium RP. Ponadto wniósł o przesłuchanie ww. świadków, o przeprowadzenie dowodu z załączonych przez niego materiałów, tj. 3 artykułów, o przeprowadzenie dowodu z nagrania na okoliczność tego, do czego są zdolni [...], o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia Z. B.

Rozpatrując odwołanie Strony od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Rada uznała, że jest ono bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

1. W ocenie Rady, w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec nie wskazał na żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, czy udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Na podstawie oświadczeń złożonych w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak też na podstawie wniesionego odwołania zdaniem organu brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kolejny wniosek dawał podstawę do wydania kolejnej decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodcy, rozstrzygajcej co do istoty.

W niniejszej sprawie Cudzoziemiec po raz kolejny przedstawia te same okoliczności (obawa z powodu zemsty krwi), tylko w sposób coraz bardziej dramatyczny. Tymczasem Rada wielokrotnie zwracała w swoich rozstrzygnięciach uwagę, że kolejno przekazywane informacje często wynikają z wyrachowania oraz poznania procedury i wymagań przepisów dotyczących udzielania ochrony międzynarodowej, słuchania rad innych osób doświadczonych w procedurze statusowej. Za każdym razem takie informacje należy weryfikować indywidualnie.

Jak stwierdził WSA w wyroku z dnia 8 marca 2007 r. (V SA/Wa 1054/06) składane przez skarżącego wyjaśnienia w toku prowadzonego przed organami obu instancji postępowania administracyjnego wyraźnie ,, ewoluują" w kierunku zawartych w Konwencji przesłanek - co niewątpliwie rzutuje na ocenę jego wiarygodności. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w przypadku Wnioskodawcy, który w szczególności w piśmie z dnia 14.04.2014 r., złożonym na etapie postępowania odwoławczego, próbował wyolbrzymić swoją sytuację w zamiarze uwiarygodnienia faktów rzekomego zagrożenia. Jednak podjętą próbę należy uznać za chybioną. Informacje przekazane w niniejszym piśmie pozostają bowiem w całkowitej sprzeczności z oświadczeniami złożonymi w czasie pierwszej procedury i dlatego Rada uznała je za niewiarygodne. Cudzoziemiec wskazał m. in. w przedmiotowym piśmie, że musiał wyjechać z kraju z powodu prześladowań jakich doznał w kraju pochodzenia ze strony[...]. Tymczasem z jego oświadczeń złożonych w czasie pierwszej procedury, jak również z oświadczeń złożonych przez jego ojca (akta nr [...]) jednoznacznie wynika, że miało miejsce jedno wydarzenie, które spowodowało, że rodzina opuściła kraj pochodzenia, mianowicie ojciec Wnioskodawcy zeznał: powód wyjazdu jest jeden, otóż w 1995 r. mój brat siedząc z grupą znajomych, posprzeczał sic z jednym z nich i go zabił (...) Brat zmarł pod koniec 2005 r. Ten zabity miał wówczas małych synów, teraz oni wyrośli. Na początku października 2010 r. przyszli do nas krewni (starszyzna) z rodziny tego zabitego i przekazali nam, że ci synowie nie dadzą nam spokojnie że pomszczą ojca, więc musimy wyjechać z [...]. Nie znałem tego zabitego, ani jego synów. Po tym wywiozłem rodzinę do rodziców żony, a sam mieszkałem u swoich krewnych. Gdy zrobiliśmy wszystkie niezbędne dokumenty, to wyjechaliśmy do Polski. To jest jedyna przyczyna wyjazdu. Sam Wnioskodawca w czasie pierwszej procedury zeznał, że niewiele pamięta z tamtych wydarzeń, bo był mały, jednoznacznie oświadczy też, że problemy miał ojciec, a nie on sam. Wnioskodawca oświadczył też, że nie był nigdy poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej. Dlatego obszerne wywody na temat doświadczonych prześladowań ze strony [...], przy czym nie wiadomo na czym te prześladowania miały polegać, należy uznać za całkowicie niewiarygodne i oderwane od rzeczywistości. Dodać trzeba, że nie mają też żadnego związku ze sprawą Cudzoziemca i w żadnym razie nie potwierdzają rzekomych prześladowań, informacje na temat sposobu postępowania [...], powołane w niniejszym piśmie. Już na marginesie wypada zauważyć, że WSA w wyroku oddającym skargę na decyzję Rady rozstrzygającą co do istoty wskazał, że Cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że ewentualna ,,zemsta krwi" była kierowana przez osoby będące pracownikami służb. Jednak niezależnie od oceny wiarygodności wskazanych powyżej okoliczności, poza sporem jest, iż te okoliczności, jak i nieuwzględnione przez organ I instancji wnioski dowodowe w sprawie przesłuchania świadków, dotyczyły sprawy wszczętej pierwszym wnioskiem i jak wskazał sam Skarżący, miały one poświadczyć okoliczności, o których mówił w czasie pierwszej procedury. Nie należały one zatem do kategorii nowych okoliczności, czy informacji, mających wpływ na ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie, ale do kategorii oświadczeń mających poświadczyć to, co mówił Wnioskodawca w pierwszej procedurze. Natomiast w ocenie Rady, w toku kolejno prowadzonego postępowania organy statusowe nie są upoważnione do oceny okoliczności związanych z pierwszym wnioskiem. Zaakceptowanie stanowiska zaprezentowanego przez Wnioskodawcę, że nowe okoliczności, które powinny skutkować wydaniem decyzji rozstrzygającej co do istoty, prowadziłoby bowiem do wniosku, że kolejna procedura może służyć eliminowaniu ewentualnych braków lub uzupełnianiu poprzednio prowadzonego postępowania. A z takim stanowiskiem zgodzić się nie sposób. Jego przyjęcie dawałoby bowiem podstawę do obejścia przepisów postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi procedura administracyjna jest dwuinstancyjna, a po jej wyczerpaniu przysługuje skarga do WSA. W tym miejscu podnieść należy, że w sprawie wszczętej pierwszym wnioskiem, WSA oddalił skargę Cudzoziemca na decyzję Rady. Niezależenie od powyższego, Rada podtrzymuje stanowisko, że rozpatrzenie dowodów, które istniały w chwili orzekania organu orzekającego i nie były znane temu organowi, byłoby możliwe jedynie w przypadku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

2. Odnosząc się kolejno, do rzekomo nowych okoliczności i wniosków dowodowych, uzasadniających rozstrzygnięcie co do istoty, Rada przedstawia poniższe stanowisko.

1). Jeżeli chodzi o obszerne wydruki trzech artykułów, których wskazane przez Wnioskodawcę fragmenty zostały przetłumaczone przez Radę, jak również odnosząc się do trzech plików zamieszczonych na załączonej płycie, należy wskazać, że materiały te przedstawiają sposób i metody działania funkcjonariuszy w kraju pochodzenia Cudzoziemca. Jednak nie mają one żadnego bezpośredniego związku z indywidualną sytuacją Cudzoziemca i w świetle wyżej przedstawionych rozważań, nie mają żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie.

2). Jeśli chodzi o wniosek o przesłuchanie dwóch świadków, jak również wniosek o przeprowadzenie dowodu z pisemnego oświadczenia Z. B., zdaniem Rady, wnioski te mogłyby być co najwyżej rozpatrzone we wznowionym postępowaniu. Jednak niezależenie od powyższego, należy zaznaczyć, że w świetle jednoznacznego, wyżej powołanego oświadczenia ojca Wnioskodawcy, jak też oświadczeń Cudzoziemca w pierwszej procedurze, dowody te nie mogłyby wnieść do sprawy niczego istotnego. Wskazane osoby miałyby bowiem złożyć oświadczenia na okoliczność problemów, jakich doświadczyła rodzina Wnioskodawcy w kraju pochodzenia.

3). Odnosząc się do informacji na temat ,,zemsty krwi", organ wskazał, ze okoliczności związane z "zemstą krwi" i ewentualną przynależnością do Cudzoziemca do grupy społecznej osób zagrożonych ,,zemstą krwi" były ocenione przez organy orzekające w pierwszym postępowaniu. Były też przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który, skargę na decyzję Rady oddalił.

Niezależnie od powyższego, organ wskazał, że przesłanką do nadania statusu uchodźcy nie może być obawa z powodu zemsty krwi.

4). Odnosząc się do okoliczności związanej z obawą przed powołaniem do wojska, organ wskazał, że nie jest ona nowa i była już zbadana w postępowaniu wszczętym drugim wnioskiem. Jednak niezależnie od powyższego, sam fakt powołania do służby wojskowej nie jest przesłanką do nadania statusu uchodźcy, jeżeli jest to zgodne z prawem krajowym. Również obawa przed powołaniem do wojska, czy też obawa przed karą za uchylanie się od służby wojskowej, jeżeli nie jest powiązana z innymi przesłankami warunkującymi status uchodźcy, nie stanowi sama w sobie podstawy do uznania za uchodźcę.

5). Odnosząc się do załączonych dyplomów, potwierdzających udział Cudzoziemca w turniejach sztuk walki oraz do prośby, podpisanej przez ponad 30 osób, o pozytywne rozpatrzenie sprawy a także zarzutu naruszenia art. 97 cyt. ustawy poprzez nierozważnie jego sprawy w kontekście zasady jedności rodziny i przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, Rada wskazuje, że ww. dokumenty potwierdzają jedynie, iż Wnioskodawca dobrze asymiluje się w społeczeństwie polskim. Nie są to jednak dokumenty, które mają znaczenie dla udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Zakres ochrony wynikający z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka ma względny charakter, dopuszcza bowiem ingerencję państwa w warunkach określonych w ust. 2 tego artykułu. Również Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wielokrotnie podkreślał, że tam, gdzie trzeba brać pod uwagę zjawisko imigracji, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka nie może być postrzegany jako nakładający na państwo generalny obowiązek respektowania wyboru imigranta kraju pobytu. - Rada wyjaśniła, że przyznanie pobytu tolerowanego w celu ochrony życia rodzinnego jest uzasadnione jedynie w przypadku zagrożenia w kraju pochodzenia praw cudzoziemca chronionych przez prawo międzynarodowe, w tym Konwencję Rzymską z 1950 r. Udzielenie zgody na pobyt tolerowany nie jest i nie może być metodą na legalizowanie pobytu cudzoziemca w Polsce, gdyż jest ściśle powiązane z ochroną międzynarodową i może być rozpatrywane tylko w tym kontekście. Dlatego przepis ten możemy stosować tylko w powiązaniu z ochroną międzynarodową, a nie w celu legalizacji pobytu cudzoziemca. Legalizacji takiego pobytu służą inne instytucje prawne, a nie te zawarte w ustawie o ochronie. Ponadto Cudzoziemiec nie ma żony, ani dzieci, a zasada jedności rodziny odnosi się do małżonka i małoletnich dzieci. Natomiast fakt, że ojciec Cudzoziemca i jego małoletni bracia uzyskali zgodę na pobyt tolerowany na terytorium RP nie ma znaczenia dla osobistej sytuacji Wnioskodawcy. Cudzoziemiec jest osobą 23-letnią i w pełni samodzielną. Nie bez znaczenia w tej kwestii jest również okoliczność, że matka Cudzoziemca powróciła do [...], zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że cała rodzina prowadzi wspólne gospodarstwo rodzinne na terytorium RP.

6). Odnosząc się natomiast do zarzutu niezbadania sytuacji w kraju pochodzenia Cudzoziemca organ wskazał, że sytuacja w [...] nie zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu ([...].10.2012 r.) do dnia złożenia kolejnego wniosku (07.11.2012 r. - zaledwie miesiąc po wydaniu decyzji ostatecznej) czy nawet do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji strony. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania. Przeanalizowane raporty na temat sytuacji w kraju pochodzenia odnotowują wprawdzie określone naruszenia praw człowieka, ale ani nie jest to zagrożenie nieselektywne, tj. dotykające każdego obywatela tego państwa, ani w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma takich wskazań, które sugerowałyby, że Stronę można zaliczyć do grup zagrożonych.

Podkreślono, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyspecjalizowanym w sprawach cudzoziemców, a do jego podstawowych obowiązków należy gromadzenie informacji o krajach pochodzenia cudzoziemców, szczególnie [...], skąd pochodzi zdecydowana większość osób ubiegających się o status uchodźcy. Jest też zobowiązany wziąć pod uwagę aktualną na dzień orzekania sytuację w kraju pochodzenia. Jednak jeżeli na przełomie kilku, czy kilkunastu miesięcy sytuacja ta nie zmieniła się w sposób zasadniczy, a tak jest w przypadku [...], a ponadto, gdy Wnioskodawca nie podnosi okoliczności, dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia, które mają bezpośredni wpływ na jego osobistą sytuację, i które wymagają jakiegoś szczegółowego opracowania, nie ma potrzeby ciągłego przygotowywania nowych opracowań) zachowują swoją aktualność.

Zdaniem Rady odwołujący nie wykazał we wniosku żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Powyższe uzasadniało umorzenie postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. A., zarzucając Radzie:

1/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i 8 k.p.a, przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu Strony, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego;

- art. 78 k.p.a w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, pomimo, że miały one istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy; art. 80 k.p.a poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny wniosku w przedmiocie uznania go za niedopuszczalny.

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że złożony przez Skarżącego w dniu 15 października 2013 r. wniosek jest oparty na tych samych podstawach co poprzednie wnioski, a co za tym idzie, że jest niedopuszczalny;

- naruszenie art. 13, 15, 16, 97 ust. 1 pkt 1 i 1a cyt. ustawy poprzez brak ich zastosowania.

W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Rady i decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać podniesione przez niego zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którymi jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach.

Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. V SA/Wa 2069/06, odnosząc się także do postępowania administracyjnego wszczętego kolejnym wnioskiem strony, po wydaniu przez organ decyzji odmownej w sprawie nadania statusu uchodźcy, zajął stanowisko, iż: "Decyzja ostateczna, która nie została zaskarżona, jest objęta szczególną ochroną prawną. Kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, oparty na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej, należy potraktować jako mający na celu obejście regulacji prawnej przewidzianej przepisem art. 16 § 1 k.p.a., co prowadzi do nadużycia prawa. Takie działanie strony nie może podlegać ochronie prawnej, gdyż wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych w przypadkach przewidzianych przez Kodeks postępowania administracyjnego. Kolejna decyzja odmawiająca bądź nadająca status uchodźcy wnioskodawczyni byłaby obarczona wadą prawną, powodującą wycofanie jej z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. powinno ulec umorzeniu."

Nie budzi wątpliwości sformułowana w piśmiennictwie (M.Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz LEX 2009, komentarz do art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego) definicja, iż rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W ten sposób organ administracji publicznej realizuje cel postępowania administracyjnego, jakim jest urzeczywistnienie obowiązującej normy prawnej w zakresie stosunków administracyjnoprawnych. Stosownie do tego celu postępowania administracyjnego, jak i istoty decyzji administracyjnej można odróżnić podstawę faktyczną i podstawę prawną decyzji administracyjnej. Podstawę faktyczną stanowią dokonywane przez organ administracji publicznej ustalenia faktyczne, a podstawę prawną stanowią te przepisy prawne, które organ przyjął w danym wypadku za obowiązujące i zastosował w swym orzeczeniu.

W piśmiennictwie podkreśla się, iż jakkolwiek w postępowaniu administracyjnym nie ma wzorem k.p.c. sformułowanej zasady "powagi rzeczy osądzonej (rozstrzygniętej)" to jednak gwarancje trwałości decyzji ostatecznej należy rozumieć w ten sposób, iż organ który wydał decyzję jest nią związany, jeżeli w nowej sprawie wszczętej przed tym organem nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji.

A zatem na gruncie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy wysnuć wniosek iż, gdy istotne elementy poprzednio wydanej decyzji (tożsamość stron, stan faktyczny, stan prawny) nie zmieniły się, to wniosek wszczynający nową sprawę o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny. Tak więc nowy wniosek oparty na tych samych podstawach to wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych.

Postępowanie w sprawie z wniosku opartego na tych samych podstawach faktycznych i prawnych winno być umorzone na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2. Ustawy.

W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącego zasadnie orzekające w sprawie organy uznały jego wniosek za niedopuszczalny w świetle przywołanego powyżej przepisu.

Jak wynika z akt sprawy skarżący, po raz pierwszy złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. We wniosku oświadczył, że opuścił kraj pochodzenia ponieważ brat jego ojca zabił człowieka, a jego synowie grozili ojcu i jego rodzinie (k. 8 akt org. I inst. nr [...]). Cudzoziemiec w obawie o swoje życie wyjechał z kraju pochodzenia. Z wniosku wynikało ponadto, że Cudzoziemiec nie był nigdy zatrzymywany, aresztowany ani osadzony. Nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Nie angażował się w działania wojenne w żadnej formie. Oświadczył, że nie miał żadnych problemów z poruszaniem się po terytorium [...]. W czasie wywiadu statusowego uszczegółowił swoje zeznania wskazując, że wujek nie miał żadnej rodziny więc zemsta przeszła na rodzinę jego ojca. Powiedział też: "nie wiem dokładnie jak to było, byliśmy wtedy mali (ww. akta org. I inst. k. 99-100).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i- postanowił wydalić z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Od tej decyzji Wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców. Rozpatrując odwołanie, Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższą decyzję Rady Cudzoziemiec zaskarżył do WSA, który w wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2839/12) skargę oddalił. Skarżący zaskarżył wyrok WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 7 listopada 2012 r. strona złożyła kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. W powyższym wniosku, jako powód ubiegania sic o ochronę międzynarodową wskazała obawę przed poborem do wojska. W toku drugiej procedury ponownie podniesiono kwestię związaną z zemstą krwi i problem związany z [...] życia w [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu niedopuszczalności wniosku, uznając że okoliczności przedstawione przez Cudzoziemca w nowym wniosku są oparte na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek.

Powyższą decyzję organu Rada do Spraw Uchodźców, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymała w mocy. Decyzję Rady Cudzoziemiec zaskarżył do Sądu. Z ustaleń Sądu wynika, że Wyrokiem z dnia 28 marca 2014r.Sygn. akt IV SA/Wa 2645/13 skarga została oddalona.

W dniu 15 października 2013 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Polsce. W przedmiotowym wniosku wskazał następujące przyczyny ubiegania sic o nadanie statusu uchodźcy: główną przyczyną, dla której wyjechałem z [...] wraz z moją rodziną jest ,, zemsta krwi “. Brat mojego ojca zabił pewnego mężczyznę, jego dorośli już synowie postanowili zemścić się na moim ojcu i zaczęli mu grozić. Dlatego zdecydowaliśmy się na wyjazd z [...]. Ci ludzie są wysoko postawieni i my w żaden sposób nie możemy się im przeciwstawić. Drugą przyczyną jest, to że chcą mnie wcielić do armii. Czy tego chcesz czy nie zostawiają cię w lesie, dają broń i musisz walczyć. Pragnę żyć jak normalni ludzie. W Polsce chodzę do szkoły, od 1,5 roku trenuję sztuki walki". Z wniosku wynika ponadto, że Wnioskodawca był w kraju pochodzenia prześladowany, nie był natomiast zatrzymywany, aresztowany, nie był poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej. Nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Nie należał do żadnej partii ani innej organizacji. Do wniosku załączył wydruki potwierdzające udział w turniejach sztuk walk organizowanych w Polsce.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił we wniosku żadnych nowych podstaw i okoliczności, niż te, których dotyczyły wcześniejsze wnioski. Przy czym Rada bardzo dokładnie przeanalizowała materiał dowodowy, w tym zeznania Skarżącego, składane w pierwszym i drugim postępowaniu, jak i jego ojca, odnosząc je do zeznań złożonym w ostatnim wniosku. Odniosła się też do wszystkich okoliczności dowodów przedstawionych przez Cudzoziemca w postępowaniu wszczętym ostatnim wnioskiem, jak również wyjaśniła dlaczego odmawia przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W szczególności organ ustalił, czy ostateczna decyzja odmowna została wydana w tym samym stanie prawnym, który obowiązuje obecnie, czy deklaracje Strony zawarte w kolejnym wniosku są zbieżne z tymi, które zostały odebrane w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją odmowną, czy sytuacja w kraju pochodzenia lub sytuacja osobista wnioskodawcy uległa na tyle istotnej zmianie, iż doprowadziło to do dezaktualizacji oceny zagrożenia Cudzoziemca sformułowanej w ostatecznej decyzji negatywnej, jak również czy nie ujawniły się nowe dowody, które mogły doprowadzić do zmiany oceny zagrożenia Cudzoziemca sformułowanej w ostatecznej decyzji negatywnej.

W sytuacji zatem gdy, jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń, pomiędzy złożeniem pierwszego i kolejnego wniosku nie nastąpiły żadne nowe okoliczności mogące warunkować sytuację skarżącego w kraju pochodzenia, to istniały podstawy do uznania, że nowy wniosek jest niedopuszczalny i istnieje podstawa umorzenia postępowania. Ustalenie to wyklucza możliwość ponownego, merytorycznego rozpatrywania sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż okoliczności powołane w trakcie postępowania przed organem I i II instancji nie zawierają istotnych dla rozpoznawanej sprawy elementów. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ odwoławczy rzetelnie przeanalizował także przesłankę związaną z ewentualnym udzieleniem skarżącemu międzynarodowej ochrony, tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 13, 15, 16, 97 ust. 1 pkt 1a cyt. ustawy. W uzasadnieniu decyzji Rada odniosła się do okoliczności posiadania przez jego ojca oraz małoletnie rodzeństwo zgody na pobyt tolerowany i słusznie wskazała, że okoliczność ta nie ma wpływu na sytuację skarżącego jako osoby pełnoletniej, nieposiadającej swojej rodziny (żony, dzieci na terytorium Polski) Wskazano także, że Matka Skarżącego, powróciła do [...]. Z ustaleń Sądu wynika również, że skargi siostry skarżącego - Pani Z. I. na decyzję Rady ([...]) odmawiająca udzielenia jej międzynarodowej ochrony oraz następne decyzje z dnia [...] sierpnia 2013r i [...] listopada 2013r. zostały oddalone wyrokami o sygn.. IV SA/Wa 2745/12, IV SA/Wa 2330/13 i IV Sa/Wa 29/14. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, również sytuacja w kraju pochodzenia, jak wywiódł organ odwoławczy nie wskazywała na pojawienie się nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę skarżącego przed prześladowaniem.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w sprawie wbrew podniesionym zarzutom nie doszło ani do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 2 i 13, 15, 16, 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP), ani naruszenia przepisów postępowania (w tym art. 7, 8, 78 w zw. z 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a), gdyż w sprawie zostały zachowane wszystkie przewidziane prawem procedury.

Decyzje wydane przez organy obydwu instancji w całości spełniają wymogi jakie stawia przepis art. 107 k.p.a. dotyczący m.in. uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.