Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1795/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, 3 lit. a, pkt 15
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c, par. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt. 21, 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant referent Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. G. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej jako p.r.d. lub ustawa - art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) – dalej jako u.d.p., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2015 r. nakładającą na M. G. – dalej jako strona – karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. IV.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach:

[...] października 2014 r. w miejscowości Suchatówka na drodze krajowej nr 15, na odcinku Chrzanów - Kraków, o dopuszczalnych naciskach osi do 10t, zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. A., wykonujący przejazd z ładunkiem mięsa drobiowego (ładunek podzielny), w imieniu przedsiębiorcy M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...].

Pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów dokonano na zalegalizowanym stanowisku do ważenia pojazdów przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu LP 600, których numery podano w protokole kontroli, posiadającymi ważne świadectwa legalizacji ponownej.

W wyniku kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd samochodowy przekroczył dopuszczalny nacisk na drugiej pojedynczej osi napędowej o 1,05t (nacisk wynosił na jednym kole 5800kg i na drugim 5550kg – łącznie 11,05t). Kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Kierujący pojazdem został zapoznany z procedurą kontroli i z wynikami ważenia, ze świadectwami legalizacji wag oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez zastrzeżeń.

Kierowca przesłuchany w charakterze świadka stwierdził, że pojazd załadowano w C. przez pracowników C. S.A., oraz że był obecny przy załadunku i nie zgłosił żadnych uwag dokonującym załadunku. Podał, że nie miał możliwości zważenia pojazdu, ponieważ na miejscu załadunku nie było wagi. Trasa po której poruszał się pojazd była najbardziej optymalną, została określona przez firmę zlecającą przewóz.

Po zawiadomieniu M. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego i o prawach przysługujących stronie, przewoźnik przedłożył wyjaśnienia, w których wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na niewiarygodne wyznaczenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu członowego wskutek użycia wag LP 600 niezgodnie z instrukcją obsługi producenta oraz postanowieniami świadectwa homologacji tych urządzeń pomiarowych. Podał, że podczas kontroli zastosowano nieprawidłową metodologię ważenia, ponieważ pomiarów dokonano za pomocą dwóch odrębnych wag niepołączonych, tymczasem pomiarów nacisku osi wagami LP 600 dokonuje się w układzie dwóch lub więcej wag połączonych.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał C. S.A. z siedzibą w C. jako załadowcę do udzielenia wyjaśnień w zakresie powstałego naruszenia. C. S.A. z siedzibą w C. nie odpowiedział na wezwanie organu.

W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał [...] stycznia 2015 r. decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za naruszenie zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV.

Odnosząc się do twierdzeń strony organ podkreślił, że zgodnie z instrukcją producenta "zestawy 2 sztuk wag mogą być łączone ze sobą w zestawy ważące", co oznacza, że producent przewidział możliwość połączenia wag kablem nie zastrzegając jednocześnie, iż jest to jedyny dopuszczalny sposób ważenia poszczególnych osi pojazdu.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania stwierdzając, że strona nie dochowała należytej staranności aby uniknąć naruszenia przepisów ustawy. Ładunek został umieszczony na pojeździe w obecności kierowcy, który przed wyjazdem winien sprawdzić czy pojazd odpowiada określonym normom. Przewoźnik odpowiedzialny jest za działania kierowców których zatrudnia i którymi posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Ponadto zobowiązany jest do organizowania i realizacji przewozu w sposób nie powodujący przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi pojazdu.

Od powyższej decyzji, M. G., pismem z 26 stycznia 2015 r. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 35, 140aa ust. 1,3 p.r.d.

Zdaniem przedsiębiorcy podmiotem wykonującym przejazd, a zarazem stroną postępowania administracyjnego powinien być kierowca. Ponadto w ocenie odwołującego zwrot "naciski osi" użyty w art. 2 ust. 35a p.r.d. określa liczbę mnogą, w związku z czym pojazdem nienormatywnym jest pojazd, którego naciski co najmniej dwóch osi są większe od dopuszczalnych. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. jest możliwe jedynie gdy doszło do przejazdu pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych – określonych liczbą mnogą. Przedmiotowy przejazd był natomiast wykonywany wyłącznie po jednej drodze krajowej.

Decyzją wymienioną na wstępie, Główny Inspektor Transportu Drogowego, opisując przebieg postępowania, zasady określania kategorii zezwoleń i zastosowane przepisy w sprawie, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego pomiar pojazdu członowego został dokonany w sposób prawidłowy, ponieważ z instrukcji obsługi wag LP 600 wynika jedynie możliwość utworzenia zestawu ważącego, a nie obowiązek tworzenia takiego zespołu przy pomiarach nacisków osi.

Organ podał, że przedstawione przez stronę wyjaśnienia nie stanowiły dowodów świadczących, że dochowano należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Z punktu widzenia przewoźnika (podmiotu wykonującego przejazd) kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej, w przeciwieństwie chociażby do załadowcy, którego istota odpowiedzialności sprowadza się do czynności załadunkowych i ich wpływie na nienormatywność pojazdu. Każdy z podmiotów odpowiada za czynności do których był zobowiązany, z uwzględnieniem, charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia. Czynnością zaś, za którą odpowiada przewoźnik, jest przewóz wykonywany pojazdem spełniającym określone normy. Według organu odwoławczego nie zachodziły podstawy do uwolnienia przewoźnika od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie i do umorzenia postępowania. Przewożony ładunek nie był ładunkiem sypkim ani drewnem, a w związku z niedochowaniem przez przewoźnika należytej staranności i wystąpieniem wpływu na naruszenie, nie mógł mieć zastosowania przepis art. 140aa ust. 4 ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji błędnie wskazał w decyzji opis naruszenia jednak błąd ten nie miał wpływu na wysokość kary pieniężnej i nie stanowił podstawy do uchylenia decyzji, gdyż przewoźnik nie posiadał żadnego zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że organ I instancji w poprawny sposób określił stronę postępowania, ponieważ podmiotem wykonującym przejazd jest ten na rzecz którego przejazd jest wykonywany, a nie kierowca. Wyjaśnił, także iż do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym wystarczy stwierdzenie jednokrotnego przejazdu, na konkretnej drodze publicznej, jednego pojazdu nienormatywnego.

Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. wnosił o uchyleniu obu decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzucił:

I. nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego zapisanej w art. 2 pkt 35a prd, co skutkowało błędnym zastosowaniem przywołanego przepisu materialnego;

II. naruszenie art. 7, 11, 77 § 1 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i brakiem odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do błędnego zastosowania definicji pojazdu nienormatywnego z art. 2 pkt 35 prd;

III. nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd poprzez uznanie strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia strony postępowania;

IV. naruszenie art. 8, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niezrozumiałego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji;

V. nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 1 prd prowadzące do naruszenia art. 2, 7 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez nałożenie kary za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym;

VI. naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące ustalenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, będące wynikiem zastosowania wag LP 600 niezgodne z instrukcją producenta oraz świadectwem homologacji tych przyrządów.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w ramach postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącego, w świetle definicji pojazdu nienormatywnego (mówiącej o "naciskach osi", a nie o "nacisku osi"), na kontrolowany przejazd niepotrzebne było jakiekolwiek zezwolenie, gdyż pojazd nie spełniał definicji pojazdu niermatywnego z art. 2 pkt 35a p.r.d. Nadto skarżący ponownie podnosił, iż stroną postępowania powinien być kierujący pojazdem, gdyż to ta osoba "wykonywała przejazd", a nie skarżący. To stwierdzenie zdaniem skarżącego należy wyprowadzić z literalnej wykładni art. 140aa i z art. 140ab ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Skarga kwestionowała sposób przeprowadzenia ważenia pojazdu z użyciem dwóch wag LP 600 bez ich połączenia. Ten sposób ważenia pojazdu był wadliwy w świetle wymagań ich instrukcji obsługi, co spowodowało niemiarodajny wynik kontroli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga ma uzasadnione podstawy dla jej uwzględnienia.

W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie nietrafny był zarzut skarżącego, iż kontrolowany pojazd nie spełniał definicji pojazdu nienormatywnego z art. 2 pkt 35a ustawy - pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Przepis ten wskazuje, że nie normatywność pojazdu występuje w sytuacji, w której "naciski jego osi" przekraczają parametry dozwolone dla danej drogi. Należy przez to rozumieć nacisk którejkolwiek osi pojazdu powodujący nie normatywność pojazdu, a nie, że dopiero przy nie normatywności wszystkich osi pojazdu będzie spełniał on dyspozycję z tego przepisu. Pojazd nie może być w części normatywny i w części nienormatywny. Jeżeli zatem chociażby jedna z jego osi powoduje nacisk na drogę przekraczający przewidziane dla niej normy, wówczas staje się on pojazdem nienormatywnym.

Pojazd zatrzymano na drodze krajowej nr 15, która zgodnie z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. poz. 1061), dopuszczała przejazd pojazdów "o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t". Zatem już z tytułu powołanego rozporządzenia wprost wynika, iż przekroczenie dopuszczalnego tonażu na jednej osi czyniło przejazd po drodze krajowej nr 15 z naruszeniem tego aktu normatywnego.

Nie można także uznać za trafny zarzut skarżącego, jakoby z art. 140aa ust. 1 ustawy, należało wywieźć, iż sankcję za przejazd pojazdem nienormatywnym można zastosować wyłącznie w przypadku ustalenia, że przejazd taki został wykonany więcej niż jednym pojazdem, z naruszeniem norm tonażowych dopuszczalnych dla danej drogi. Przepis sankcjonując przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia odnosi się do każdego przejazdu pojazdu nienormatywnego, a nie do jednoczesnego przejazdu, jakiejś bliżej nieustalonej, grupy pojazdów. Na takie rozumienie przepisu art. 140aa ust. 1 ustawy wskazuje powołany w jego treści przepis art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym – ruch pojazdu nienormatywnego (a nie pojazdów nienormatywnych) jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego (a nie pojazdów nienormatywnych) odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, (...).

Stwierdzenie skargi o nieprawidłowym określeniu strony postępowania nie można uznać za uzasadnione. To, bowiem nie kierowca (pracownik skarżącego), lecz skarżący został prawidłowo ustalony stroną postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 140aa ust. 3 ustawy - karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Skarżący nieprawidłowo rozumie określenie "podmiot wykonujący przejazd" sprowadzając pojęcie owego "podmiotu" do osoby kierującej pojazdem.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z cytowanego przepisu można wyprowadzić tylko jeden uprawniony wniosek, że transport drogowy, to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej, mn.in. w zakresie przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi. Tą działalność gospodarczą wykonuje przewoźnik drogowy, rozumiany przez art. 4 pkt 15 wymienionej ustawy, jako przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Transport drogowy jest definiowany w pkt 3 lit. a) przepisu art. 4 ustawy o transporcie drogowym, jako określenie obejmujące również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W myśl natomiast art. 2 pkt 21 ustawy – Prawo o ruchu drogowym kierowca to osoba uprawniona do kierowania pojazdem silnikowym, a więc kierowca, będąc pracownikiem najemnym przewoźnika, wykonuje jedynie w imieniu i na rzecz przewoźnika przejazd rozumiany, jako "prowadzenie pojazdu". Czynności kierowcy sprowadzają się zatem wyłącznie do czynności faktycznych prowadzenia pojazdu silnikowego i w tym zakresie kierowca odpowiada za samo prowadzenie pojazdu zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W tych warunkach "podmiotem wykonującym przejazd" (w rozumieniu art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy) jest podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego rzeczy, a nie kierowca wykonujący manualne funkcje prowadzenia pojazdu. Przepis ten mówi, bowiem o "podmiocie wykonującym przejazd", a nie o "podmiocie prowadzącym pojazd".

Niemniej jednak skarga miała uzasadnione podstawy dla jej uwzględnienia z powodów wskazanych w jej pkt VI – nieprawidłowe zastosowanie wag LP 600 do pomiaru obciążenia osi kontrolowanego pojazdu, przez co ustalone wyniki ważenia pojazdu mogą budzić wątpliwości.

Do pomiaru nacisku osi kontrolowanego pojazdu na drogę użyto wag LP 600 dokładności IIII o numerach fabrycznych podanych w protokole kontroli. Wagi te posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej. Nie chodzi więc o to, że do pomiaru nacisku drugiej pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu użyto niewłaściwych urządzeń kontrolnych, lub urządzeń nieposiadających prawidłowej legalizacji, lecz o to, że urządzeń tych użyto niezgodnie z ich przeznaczeniem wskazanym w Instrukcji Obsługi tych wag i w ich Certyfikacie Zatwierdzenia Typu WE Nr PL 05 004.

Zgodnie z Instrukcją Obsługi wag LP 600 (s. 3) wagami tymi można mierzyć naciski kół lub osi pojazdu. Zgodnie z opisem obsługi wag LP 600 (s. 5 Instrukcji – opis wyświetlacza i przyciski sterujące) wyświetlacz podaje: nacisk lokalny, nacisk całkowity lub zsumowany nacisk całkowity. Nacisk lokalny (LOCAL) oznacza obciążenie zmierzone na danej wadze. Nacisk całkowity (TOTAL) jest obciążeniem zmierzonym na wagach tworzących zespół ważący. Konfigurację wag tworzących "zestaw ważący" opisano na s. 7 w przykładzie (pkt 3) Instrukcji Obsługi podając, że dla pomiaru jednej osi należy skonfigurować dwie wagi, wówczas te dwie wagi utworzą zespół ważący umożliwiający pomiar nacisku osi pojazdu (s. 9 Instrukcji).

Zgodnie z Załącznikiem z dnia 9 lutego 2005 r. do Certyfikatu Zatwierdzenia Typu WE Nr PL 05 004 wag LP 600 (s. 3 z 9 pkt 2.2.2) – wagi LP 600 mogą pracować każda oddzielnie lub mogą być łączone w system ważący służący do pomiaru nacisku osi pojazdu. Połączenia dokonuje się za pomocną przewodu przez wbudowany interfejs, wówczas (zgodnie z opisem w Instrukcji wyświetlania się na wagach mierzonych wartości) na obu wagach pojawi się jedna wartość (TOTAL), nacisk całkowity. Zatem tylko po połączeniu przewodem dwóch wag można dokonać pomiaru nacisku osi pojazdu na drogę, gdyż wówczas obie wagi utworzą jeden zespół ważący, wykazujący jeden (taki sam) wynik ważenia, który może zostać wyzerowany jednym przyciskiem (pkt 2.3.2 Załącznika).

Jak wynika z ustaleń organu administracji (arkusz pomiarowy, wyniki pomiarów i ważenia pojazdu), przy pomiarze drugiej pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniki pomiaru wykazały: na jednym kole 5800kg i na drugim kole 5550kg. Te wyniki pomiarów wskazują więc, że wagi użyte do kontroli nie były połączone, gdyż w przypadku ich połączenie, zgodnie z Instrukcją Obsługi wag LP 600 i z Załącznikiem do Certyfikatu ich Zatwierdzenia, obie wartości obu kół powinny na zespole ważącym wykazać taką sama wartość.

W tych ustaleniach organu administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za zasadne zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) przez niewystarczające zebranie materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienie, na przykład na podstawie wiadomości specjalistycznych pozyskanych opinią wysoko kwalifikowanego biegłego specjalisty posiadającego wiedzę z zakresu wag LP 600 i ważnienia tymi wagami (która mogła zostać przeprowadzona na podstawie art. 84 § 1 k.p.a.), stwierdzającą, czy sposób użycia przedmiotowych wag w czasie kontroli pozwalał na bezsporne i miarodajne ustalenie nacisku drugiej osi napędowej kontrolowanego pojazdu. Instrukcja Obsługi wag LP 600 i Załącznik do Certyfikatu ich Zatwierdzenia powinny być przedstawione biegłemu. Naruszenie wymienionych przepisów postępowania spowodowało jednocześnie naruszenie zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji, podejmując rozstrzygnięcie merytoryczne lub procesowe, będzie miał na względzie powyższe uwagi i wskazania, co do dalszego postępowania.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.