Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 804/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 20 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.),, Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Protokolant Referent Anna Rusajczyk, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Parku A na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] marca 1999 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 1999r. Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej we wsi M.

Pismem z dnia [...] maja 2005r. Dyrektor Parku A" na zasadzie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego polegającego na braku uzgodnienia przez Dyrektora Parku A" projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej we wsi M. Zarząd Gminy zobowiązany był do uzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Parku zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. oraz w związku z art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody. Naruszenie trybu uzgodnień prowadzi do nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części.

Następnie zaś Dyrektor Parku A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na tą uchwałę zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. w związku z art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody poprzez niedokonanie wymaganych ustawą uzgodnień planu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Wójt Gminy w dniu [...].03.2005 r. wystąpił do Dyrektora Parku A zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] dotyczącego budowy zasilania energetycznego nn-0,4 kV na terenie działek nr [...] położonych w miejscowości M., gm. C.. W trakcie tego postępowania uzgadniającego ustalono, że dla przedmiotowego terenu - tj. części dz. [...] - istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...].03.1999 r., w którym tereny oznaczone w planie ogólnym jako 25.43 ZN /zieleń niska/ przeznaczono m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Podczas procedury sporządzania planu Zarząd Gminy zobowiązany był do uzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Parku A zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt. 4 lit. a obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz. U. Nr 89 poz. 415 z późn. zm./ w związku z art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r./Dz. U. Nr 114 poz. 492/. Plan ten nie był przedstawiony do uzgodnienia Dyrektorowi Parku A, co zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi naruszenie trybu postępowania określonego w art. 18 tej ustawy i prowadzi do nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Do dnia wniesienia skargi Rada Gminy nie podjęła działań niezbędnych do usunięcia naruszenia.

Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2006r. skarżący stwierdził, że interes prawny do wniesienia skargi na uchwałę wynika z tego, że Park A został pominięty jako organ administracji, z którym należało uzgodnić projekt planu przed jego uchwaleniem.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona uchwała podjęta przez Radę Gminy w dniu [...] marca 1999r. dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej we wsi M., gm. C.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz.1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia- zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do dokonania oceny, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego – Parku A.

W orzecznictwie NSA jednoznacznie prezentowany jest pogląd, że przy korzystaniu z przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywoływać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. (tak postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995r. sygn. akt II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170, wyrok NSA z dnia 04 lutego 2005r. OSK 1563/04, LEX nr 171196).

W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z naruszenia przepisów zobowiązujących organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do uzgodnienia ustaleń tego planu z dyrektorem parku narodowego, jeśli obszar objęty planem leży na terenie takiego parku.

W świetle powyższego nie można uznać, że zaskarżona uchwała, której legalność kwestionuje w skardze Park A, narusza jego interes prawny lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny. Tym samym skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wniesienia przewidzianej w tym przepisie skargi do sądu administracyjnego.

Przede wszystkim jednak należy mieć na uwadze, że skarżący Park A wniósł skargę w niniejszej sprawie jako pominięty przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały organ uzgadniający. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji zachodzi brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Brak jest bowiem podstaw do przyznania organowi administracji publicznej legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, w której temu organowi powierzone zostało orzekanie ( tak NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04, LEX 171164).

Wskazać przy tym należy, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie zamyka drogi do poddania kontroli sądu administracyjnego przedmiotowej uchwały. Uprawnionym bowiem do wniesienia skargi w trybie art. 93 ust. 1 zdanie drugie ustawy o samorządzie gminnym jest organ nadzoru, który zgodnie poglądami wyrażonymi w orzecznictwie nie jest ograniczony terminem do zaskarżenia uchwały (vide wyrok NSA z dnia 15.07.2005r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006/1/7). Możliwie jest również zaskarżenie uchwały przez prokuratora.

Z uwagi na brak legitymacji skargowej Parku A Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.