Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 172/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 04 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej R. S. w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

R. S. pismem z dnia [...] września 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w zakresie wydania zaświadczenia –wniosek z dnia [...] listopada 2019 r. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po [...] odrzucił skargę – k. 111 i n.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt IV SPP/Po [...] odmówił przyznania prawa pomocy.

Pismem z dnia [...] października 2021 r. skarżący R. S. złożył samodzielnie pismo z założeniami do skargi kasacyjnej (k. 140 in.). W piśmie tym zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika oraz o zwolnienie z kosztów.

Postanowienie z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt IV SPP/Po [...] stało się przedmiotem zażalenia R. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędne zastosowanie art. 247 p.p.s.a. i wniósł o jego uchylenie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., sygn. akt III OZ [...] Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., sygn. akt IV SPP/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy w oparciu o przesłanki wyrażone w art. 246 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt III OZ [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

W uzasadnieniu tego postanowienia NSA wskazał, że "Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że skarżący w niniejszej sprawie, mając tego pełną świadomość, bowiem swoimi pismami spowodował oraz wciąż powoduje wszczęcie co najmniej dziesiątek spraw sądowoadministracyjnych, w tym wiele spraw o przyznanie prawa pomocy (często kilkukrotnie w jednej sprawie), nie złożył stosownego formularza, w którym powinien przedstawić w sposób rzetelny informacje o swoim majątku. Powyższe wpisuje się w opisany przez Sąd pierwszej instancji sposób zachowania skarżącego, który doprowadza do sztucznego generowania kolejnych korespondencji sądowych, co składa się ostatecznie na nadużywanie przez skarżącego prawa do sądu. Nadto Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znanym jest z urzędu fakt, że stosownie do informacji uzyskanych od [...] Sądowego w Ś., skarżący dysponuje znacznymi środkami na rachunku maklerskim w [...] Biuro Maklerskie w K. o wartości portfela [...] zł. Powyższy fakt wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, zaś skarżący w żaden sposób do tego się nie odniósł w zażaleniu, a niewątpliwie posiadanie takiej sumy przez skarżącego nie uprawnia go do przyznania prawa pomocy czy to w zakresie częściowym, czy też całkowitym. Nie można bowiem uznać, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub też pełnych kosztów - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem już z powyższego wynika, że zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Należy jeszcze raz podkreślić, że skarżący w żaden sposób nie odniósł się do ww. faktu, który był podstawą uznania przez Sąd pierwszej instancji, że nie spełnia on przesłanek przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 p.p.s.a.

Po drugie, zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że R. S., wobec okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nadużywa prawa do sądu. Wszczyna on szereg postępowań sądowoadministracyjnych w bardzo podobnych przedmiotach, dotyczących tych samych organów administracji publicznej. Jego działania cechuje celowe przedłużanie tychże postępowań, zaskarżanie każdych orzeczeń i zarządzeń, a nawet zwykłych pism od sądu, "zasypywanie" sądu obszernymi pismami niezwiązanymi z meritum sprawy, ciągłe występowanie o przyznanie prawa pomocy bez prawidłowo wypełnionego formularza (co po tylu latach działalności skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym powinno być oczywiste). Działania skarżącego nie są skierowane na rzeczywistą ochronę praw podmiotowych, systemowo obciąża on Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz pośrednio Naczelny Sąd Administracyjny, upatrując w tym cel sam w sobie. Wyżej opisaną działalność skarżącego należy ocenić zdecydowanie negatywnie, lecz w istocie nie miała ona większego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania wpadkowego. Z uwagi bowiem na okoliczności opisane w poprzednim akapicie, skarżącemu nie mogło zostać przyznane prawo pomocy, a fakt nadużywania przez niego prawa do sądu stanowi jedynie argument pomocniczy.

Na koniec wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wykonał wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego podane w postanowieniu z [...] grudnia 2021 r., sygn. akt III OZ [...], i ocenił wniosek skarżącego pod kątem przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. Do argumentów Sądu pierwszej instancji skarżący merytorycznie się nie odniósł".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna wniesiona samodzielnie przez skarżącego R. S. podlegała odrzuceniu.

Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny, w P. odrzucił skargę R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia – k. 111 i n.

Wraz z uzasadnieniem powyższego postanowienia doręczono skutecznie skarżącemu pouczenie, w którym wskazano, że od postanowienia z dnia [...] października 2021 r. skarżącemu przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem, która musi być sporządzona przez zawodowego pełnomocnika – k. 120 i k. 122 – pouczenie doręczone 20 października 2021 r.

W dniu [...] października 2021 r. skarżący złożył podpisane w formie elektronicznej pismo nazwane założenia do skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o prawo pomocy.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt III OZ [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie WSA z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiające przyznania prawa pomocy na podstawie art. 246 p.p.s.a. wskazując, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znanym jest z urzędu fakt, że stosownie do informacji uzyskanych od [...] Sądowego w Ś., skarżący dysponuje znacznymi środkami na rachunku maklerskim w [...] Biuro Maklerskie w K. o wartości portfela [...] zł. Powyższy fakt wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, zaś skarżący w żaden sposób do tego się nie odniósł w zażaleniu, a niewątpliwie posiadanie takiej sumy przez skarżącego nie uprawnia go do przyznania prawa pomocy czy to w zakresie częściowym, czy też całkowitym. Nie można bowiem uznać, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub też pełnych kosztów - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem już z powyższego wynika, że zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Należy jeszcze raz podkreślić, że skarżący w żaden sposób nie odniósł się do ww. faktu, który był podstawą uznania przez Sąd pierwszej instancji, że nie spełnia on przesłanek przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 p.p.s.a. NSA wskazał nadto, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wykonał wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego podane w postanowieniu z [...] grudnia 2021 r., sygn. akt III OZ [...], i ocenił wniosek skarżącego pod kątem przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższa na względzie stwierdzić należy, że pismo z dnia [...] października 2021 r. (k. 140 i n.) mające stanowić skargę kasacyjna, zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, a tym samym nie odpowiada wymogom określonym w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. – "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Skarga kasacyjna wniesiona osobiście przez stronę nie będącą adwokatem, radcą prawnym lub osobą wymienioną w art. 175 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny jako niedopuszczalna - art. 178 p.p.s.a. Sporządzenie przez stronę skargi kasacyjnej osobiście nie jest brakiem, który może zostać usunięty, w szczególności poprzez jej późniejsze podpisanie przez osobę uprawnioną do złożenia skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy opisana wyżej skarga kasacyjna R. S. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.