Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2558/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 3 , art. 127 § 2, art. 7, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz P. P. kwotę 980 zł (słownie dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. P., od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., ustalającej warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zmianie sposobu zagospodarowania terenu obejmującego budowę dojazdu, dojścia, ścieżek, tarasów i altany na terenie działki nr ew. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu SKO podało, że według art. 127 § 1 k.p.a. do wniesienia odwołania jest uprawniona tylko i wyłącznie strona postępowania. Za stronę należy uznać podmiot, który spełnia przesłanki wypływające z art. 28, 29 i 30 k.p.a. Prawo to przysługuje zatem podmiotowi, który wykaże, że orzeczenie organu pierwszej instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądowe podało, że stronami w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy są, co do zasady, właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, przy czym mogą to być działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. Nawet jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, iż osobie tej przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. W każdym takim przypadku należy bowiem przeprowadzić stosowną analizę, czy dana osoba ma interes prawny, aby uczestniczyć w takim postępowaniu. Stroną postępowania będzie podmiot, na którego sferę praw w tym przypadku prawa własności do własnej nieruchomości (art. 140 i następne kodeksu cywilnego) może oddziaływać planowana inwestycja, przy czym oddziaływanie to choć potencjalne ma być badane w ujęciu obiektywnym, a nie podlegać subiektywnej ocenie zainteresowanego podmiotu opartej na jego przeświadczeniu o zakresie własnych praw. Kolegium podało, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej powoływane jako rozporządzenie) parametry obowiązującej linii zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii wyznaczonej przez zabudowę na sąsiednich działkach. Jeśli natomiast linia zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok to zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia linię zabudowy wyznacza się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Z kolei w przypadku parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia ustala się ją jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Jeśli zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas zgodnie z 6 7 ust. 3 rozporządzenia parametr ten wyznacza się w oparciu o jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Pozostałe parametry wyznacza się w oparciu o średnie wartości z całego obszaru analizy urbanistycznej i ich wyznaczenie nie wpływa już na potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiednich działek. Z powyższych przepisów wynika, zdaniem SKO, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może potencjalnie wpłynąć na ograniczenie możliwości zabudowy tylko działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i tylko właściciele takich działek mają interes sprawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. pozwalający uznać ich za strony postępowania. Na gruncie postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy co do zasady stronami są właściciele działki inwestycyjnej oraz właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, na które inwestycja oddziałuje.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy może potencjalnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią w zakresie praw i obowiązków jej właścicieli. Jednak w ocenie Kolegium interesu prawnego do posiadania przymiotu strony w tego rodzaju postępowaniach nie można wywodzić ze względu na sam fakt realizacji zamierzenia inwestycyjnego w odległości zaledwie kilku metrów od granicy z działką stanowiącej własność skarżącego oraz topograficznej bliskość obu nieruchomości.

SKO uznało, że odwołujący się nie wykazał własnego, indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Nie jest także wnioskodawcą ani właścicielem lub użytkownikiem wieczystym terenu inwestycji czy nieruchomości sąsiednich, nie posiada zatem przymiotu strony a co za tym idzie legitymacji prawnej do występowania w przedmiotowym postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję wniósł P. P., reprezentowany przez radcę prawnego, podnosząc zarzut naruszenia:

1. art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania,

2. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji i tym samym ustalenia stron postępowania, co doprowadziło organ II Instancji do błędnego uznania, że skarżący nie posada przymiotu strony, podczas gdy zamierzenie inwestycyjne wywiera istotny wpływ na realizację uprawnień właścicielskich skarżącego, zaś należąca do skarżącego nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji,

3. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń odnośnie braku statusu strony przez skarżącego, a w szczególności nieodniesienie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, co uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji,

4. § 3 ust. 2 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji czego nieuznanie skarżącego za stronę postępowania w przypadku, gdy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze analizowanym, tym samym znajduje się w sąsiedztwie planowanej inwestycji,

5. art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykazał interesu prawnego, pomimo iż planowana inwestycja położona jest w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego, co wpłynie na sposób korzystania przez skarżącego z jego własności.

Podnosząc powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podał, że działka sąsiednia w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm. dalej: "u.p.z.p.") to działka znajdująca się na obszarze analizowanym, którego określenie jest niezbędnym elementem decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy uznał za stronę postępowania właścicieli innych nieruchomości sąsiednich, tj. niezabudowanej działki o numerze ewidencyjnym [...], gdzie zgodnie z decyzją organu linia nowej zabudowy została wyznaczona w odległości co najmniej 26 m od granicy działek oraz działki o numerze ewidencyjnym [...], dla której odległość ta wynosi co najmniej 30 m. Nie uznał natomiast za stronę postępowania skarżącego, którego nieruchomość znajduje się w odległości zaledwie 5 m od wyznaczonej linii zabudowy, co aktualnym czyni wobec organu zarzut nierównego traktowania podobnych podmiotów oraz nieprzestrzegania zasady równości tychże podmiotów wobec prawa. Nieruchomość należąca do skarżącego znajduje się nie tylko w obszarze analizowanym, ale również w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a tym samym należy uznać, że skarżący jest stroną, której dotyczy postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, co obligowało organ pierwszej instancji do zapewnienia skarżącemu czynnego udziału na każdym etapie tego postępowania.

Pomimo że działka numer [...] nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną w sensie prawnym, topograficzna bliskość obu nieruchomości powoduje, że nieruchomość skarżącego pozostaje w zasięgu jej oddziaływania. Zrealizowanie inwestycji w odległości zaledwie pięciu metrów od granicy z działką skarżącego może doprowadzić do ograniczenia stronie możliwości korzystania z nieruchomości, w tym w zakresie zagospodarowania oraz zabudowy nieruchomości. Tym samym skarżący podnosi zarzut, że planowana inwestycja spowoduje konkretne konsekwencje dla nieruchomości skarżącego w zakresie wykonywania przez niego prawa własności. W szczególności należy wskazać na wpływ inwestycji na istniejącą na działce zabudowę historyczną, a przede wszystkim na rosnące na niej pomniki przyrody. Na interes prawny skarżącego wskazał sam organ, który w ślad za [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ustalił warunki wynikające z przeprowadzonych z tym organem uzgodnień. Zgodnie z powyższym planowana inwestycja znajduje się w najstarszej części założenia willowo-parkowego [...] objętego ochroną konserwatorską wynikającą z wpisu do rejestru zabytków, sam zaś budynek Willi znajduje się na działce stanowiącej własność skarżącego, stąd powinien on mieć prawo udziału w postępowaniu administracyjnym już na etapie ustalania warunków zabudowy, a jego interes prawny wynika z konieczności wyjaśnienia m.in. czy inwestycja może mieć wpływ na istniejącą na działce historyczną zabudowę a przede wszystkim na rosnące na działce pomniki przyrody (sześć drzew, w tym najbliższy dąb szypułkowy zlokalizowany jest w odległości zaledwie 16 metrów od wyznaczonej przez organ linii zabudowy dla nowej nieruchomości). Ponadto planowana inwestycja na nieruchomości położonej w bliskiej odległości od działki skarżącego wpłynie na sposób korzystania przez skarżącego z nieruchomości, ponieważ pomiędzy nieruchomościami brak jest jakiejkolwiek strefy buforowej, która mogłaby zniwelować powodowane przez inwestycję immisje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że organ do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest zweryfikować, czy pochodzi ono od uprawnionego podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. Legitymacja do wniesienia odwołania przysługuje bowiem stronie (art. 127 § 1 k.p.a.). Konsekwencją braku przymiotu strony jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W takim przypadku organ II instancji nie rozpatruje merytorycznych aspektów sprawy, skupiając się na analizie interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie.

P. P., który wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr ew. [...], nie został uznany przez organ I instancji za uczestnika postępowania, w związku z czym decyzja ta nie została mu doręczona. Jednak jego odwołanie zostało wniesione w otwartym terminie, zatem SKO zobligowane było do ustalenia, czy pochodzi ono od strony postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo zatem w pierwszej kolejności podjął się próby ustalenia, czy wnoszący odwołanie może zostać uznany za stronę postępowania i tym samym czy podniesione przez niego merytoryczne zarzuty co do decyzji pierwszoinstancyjnej mogą podlegać ocenie.

Nieprawidłowo i przedwcześnie natomiast, w zasadzie przy braku jakichkolwiek ustaleń SKO uznało, że odwołujący się nie jest stroną tego postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji trudno wywieść, czym kierowało się Kolegium podejmując decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Na stronie 3 decyzji SKO podało, że nie jest wykluczone uznanie za stronę osoby uprawnionej w stosunku do nieruchomości niebędącej nieruchomością sąsiednią, o ile zostanie wykazane, że jest ona objęta wpływem planowanej inwestycji. Natomiast w dalszych wywodach wskazało, powołując się na przepisy rozporządzenia, że ustalenie parametrów nowej zabudowy może nastąpić jedynie w ustaleniu z istniejącym zagospodarowaniem na działkach sąsiednich, zatem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może potencjalnie wpłynąć tylko na ograniczenie możliwości zabudowy tylko działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i zatem tyko właściciele tych działek mają interes prawny w rozumieniu 28 k.p.a.

Z powyższego wynika, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ odwoławczy nie wyklucza możliwości przyznania statusu strony podmiotom, których działki nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, by w innym miejscu stwierdzić, że przymiot strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy mają tylko właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.

To ostanie stanowisko SKO Sąd uznaje za nieprawidłowe. Żaden z przepisów u.p.z.p. nie określa na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu szczególnych zasad ustalania kręgu stron postępowania. W konsekwencji zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a. zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie wskazuje się, że w sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. II OSK 2645/16, z 23 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1892/17).

Zauważyć należy, że inwestor składając wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy obowiązany jest do wskazania obok charakterystycznych parametrów urbanistyczno-architektonicznych planowanej inwestycji także terenu, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Takie wskazanie dokonane przez inwestora nie oznacza jednak, że organ prowadzący postępowanie jest zwolniony z rzeczywistego badania zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Niektóre parametry mogą bowiem zostać ustalone w sposób odmienny niż wskazany we wniosku, co może mieć wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania. Chodzi tutaj o zatem oddziaływanie faktyczne, jakie będzie miała planowana inwestycja na nieruchomości znajdujące się w jej otoczeniu, i to nie tylko te bezpośrednio graniczące z działką, na której ma ona być zlokalizowana. W pojęciu oddziaływanie mieści się przewidywany wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej jak też np. prawo do korzystania z nieruchomości w sposób określony przepisami wszystkich gałęzi prawa, w tym przepisami prawa cywilnego przy uwzględnieniu norm art. 140 i 144 k.c. Konieczna jest ocena, czy planowana inwestycja ze względu na swój charakter czy rozmiar, stwarza ryzyko immisji bezpośrednich albo pośrednich.

Do ustalenia kręgu stron w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy istotny jest zatem charakter i parametry inwestycji. Wobec tego, w sytuacji, gdy odwołanie wpłynęło od podmiotu, które nie został uznany za stronę w postępowaniu przed organem I instancji i która powołując się na swój interes prawny kwestionuje tą decyzję, od ustalenia charakterystyki planowanej inwestycji i jej potencjalnego wpływu na nieruchomości sąsiednie (nie tylko te bezpośrednio sąsiadujące) winno rozpocząć swoje działanie Kolegium.

Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO nawet jednym zdaniem nie pokusiło się o scharakteryzowanie objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji. Brak jest także jakichkolwiek ustaleń, na podstawie których Sąd mógłby ocenić prawidłowość rozumowania organu odwoławczego. SKO nie odniosło się do tak oczywistej kwestii, jak podanie numeru działki, której właścicielem jest P. P. oraz jej położenia w stosunku do działki, na której ma powstać inwestycja. Nie odniosło się w ogóle do parametrów planowanej inwestycji, jej lokalizacji, wysokości i potencjalnego wpływu na działkę skarżącego. Kolegium w ogóle nie ustosunkowało się do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu argumentów, że zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane w odległości zaledwie pięciu metrów od granicy z działką skarżącego, potencjalnego wpływu inwestycji na istniejącą na działce zabudowę historyczną bowiem [...] objęta ochroną konserwatorską, znajduje się na działce stanowiącej własność skarżącego, nie odniosło się do argumentacji czy inwestycja może mieć wpływ na istniejącą na działce historyczną zabudowę a przede wszystkim na rosnące na działce pomniki przyrody (sześć drzew, w tym najbliższy dąb szypułkowy zlokalizowany jest w odległości zaledwie 16 metrów od wyznaczonej przez organ linii zabudowy dla nowej nieruchomości), a także ogólnie nie ustaliło, czy z uwagi na odległość zabudowy od nieruchomości skarżącego inwestycji będzie wykraczała poza teren, na którym ma być ona zlokalizowana.

SKO powołując się na przepisy rozporządzenia, jak się zdaje, próbowało wykazać, że stronami postępowania mogą być jedynie właściciele nieruchomości sąsiednich. Argumentacja ta jest niepełna i w zasadzie trudno ustalić, co miała wykazać. Owszem, przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosuje się przepisy rozporządzenia. Jednak pojęcie "działka sąsiednia" użyte w rozporządzeniu ma odmienną treść normatywną od zwrotu "obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać", jak i od wyrażenia "obszar analizowany". Pojęcie "działka sąsiednia", oznacza bliskie sąsiedztwo. Natomiast wyrażenie "obszar analizowany" oraz zwrot "teren, na który inwestycja będzie oddziaływać" oznaczają tzw. dalsze sąsiedztwo. Z powyższego wynika, że w rozporządzeniu prawodawca posłużył się różnymi pojęciami, które nie są korelatami. Ponadto w rozporządzeniu zawarte są kwestie techniczne, których celem jest wyznaczenie dopuszczalnych parametrów nowej zabudowy. Trudno z niego wywieść jakiekolwiek przesłanki przekładające się na sposób ustalania kręgu stron postępowania, przynajmniej SKO się to nie udało.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów art. 7, 8, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a. Umorzenie postępowania z odwołania P. P. nastąpiło przedwcześnie, bez ustaleń ze strony organu odwoławczego, czy planowana inwestycja może wpływać na sposób wykonywania przez niego prawa własności i tym samym, czy jest on stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla działki nr ew. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...]. Bez szczegółowego ustalenia okoliczności, które Sąd przytoczył powyżej i prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, trudno ocenić, czy skarżący powinien zostać uznany za uczestnika powołanego postępowania. Dlatego po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ odwoławczy ponownie ustali, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w niniejszym uzasadnieniu, czy odwołanie wpłynęło od strony postępowania. Weźmie również pod uwagę argumentację podniesioną przez skarżącego w odwołaniu co do jego ewentualnego interesu prawnego w postępowaniu, a także odniesie się do niej w uzasadnieniu decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

W pkt 2 sentencji, o zwrocie kosztów postępowania, orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 Ppsa. Na koszty postępowania składały się wpis od skargi 500 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego skarżących 480 zł (określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. Z 2020r., poz. 374 ze zm.).