Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 427/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2002 r. do kwietnia 2004 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 stycznia 2006 r. B. M. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2002 r. do kwietnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 10 lutego 2006 r. wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 22 lutego 2006 r. Skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów wpisu od skargi. Na urzędowym formularzu dołączonym do pisma Skarżący sprecyzował zakres swojego żądania wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 427/06 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz w zakresie częściowym. Postanowienie zostało doręczone w dniu 13 kwietnia 2006 r.

Pismem z dnia 8 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał ponownie Skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu sądowego w kwocie 500 zł od wyżej wymienionej skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Ze znajdującego się w aktach sądowych "Potwierdzenia odbioru" wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 12 maja 2006 r. na wskazany adres do doręczeń. Odbiór wezwania pokwitował dorosły domownik – M. A.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu Skarżący pismem z dnia 18 maja 2006 r. "ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów wpisu sądowego", wskazując, iż nie jest w stanie ponieść wydatku łącznego w kwocie 1.000 zł w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 427/06 i III SA/Wa 428/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia.

W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.

Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie Skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu w sposób prawidłowy. Wezwanie do dokonania tej czynności, zawierające pouczenie o skutkach jej niewykonania w wyznaczonym terminie, doręczone zostało zgodnie z przepisami p.p.s.a., zawartymi w Dziale III Rozdział 4 – "Doręczenia".

Termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu, liczony z wyłączeniem dnia w którym zostało doręczone wezwanie, tj. 12 maja 2006 r., upłynął z dniem 19 maja 2006 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżący w tym terminie nie uiścił należnego wpisu od złożonej skargi.

Sąd podkreśla, iż na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie mogło mieć wpływu kolejne pismo Skarżącego z dnia 18 maja 2006 r. o zwolnienie od kosztów wpisu sądowego. Uwzględnić bowiem należało, że kilka tygodni wcześniej został rozpatrzony wniosek Skarżącego z dnia 22 lutego 2006 r., uzupełniony przy piśmie z dnia 23 marca 2006 r., o przyznanie prawa pomocy. Wobec nie złożenia sprzeciwu od postanowienia z dnia 10 kwietnia 2006 r., wydanego przez Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postanowienie to uzyskało skutek prawomocnego orzeczenia sądu, o czym stanowi art. 259 § 3 p.p.s.a. Sytuacja Skarżącego była więc przedmiotem rozważań w zakończonym prawomocnie postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy. Poza tym, w piśmie z dnia 18 maja 2006 r. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych, istotnych okoliczności, wskazując jedynie na konieczność uiszczenia wpisu także w innej sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem (sygn. akt III SA/Wa 428/06). Ta okoliczność była znana Sądowi, jako że w obu sprawach Skarżącego prowadzono równoległe akta i postępowanie.

Stwierdzić zatem należało, że rozstrzygnięcie powyższego postępowania "wpadkowego" co do zasady uzyskało przymiot prawomocności, a w konsekwencji moc wiążącą między innymi wobec sądu, który je wydał. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 794/05: "(...) Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. (...) Należy dodać, iż inna interpretacja tego przepisu mogłaby pozwolić stronom na nieograniczone przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, ponieważ sytuacja materialna podmiotów z uwagi na bieżące gospodarowanie dostępnymi środkami ulega ciągłym zmianom. Zawsze można więc stwierdzić, iż w porównaniu z sytuacją istniejącą w chwili rozpatrywania pierwszego wniosku aktualny stan materialny danego podmiotu jest odmienny (...)". Sąd w tym składzie w pełni ten pogląd aprobuje.

Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.