Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2273/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 185 § 1 i art. 203 pkt. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant asystent sędziego Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 68/13 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; II. zasądza od [...] sp. z o.o. w [...] na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 68/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi [...]z siedzibą w Zielonej Górze na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchylił zaskarżona decyzję oraz decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] ; 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] listopada 2012 r.) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej Minister) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2011 r.) Wojewody Lubelskiego (dalej Wojewoda), o ustaleniu odszkodowania w wysokości 1.526.083 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, prawa własności nieruchomości położonej w gminie Świdnik, obrębie 6 Kolonia Krępiec, oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 0,01491 ha; nr [...] o pow. 0,0862 ha; nr [...] o pow. 0,2055 ha; nr [...] o pow. 0,0173 ha; nr [...] o pow. 0,0811 ha; nr [...] o pow. 0,0081 ha i nr [...] o pow. 0,0866 ha, przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej S 17 na odcinku Lublin- Piaski i o przyznaniu całości odszkodowania na rzecz wierzyciela hipotecznego, tj. [...] .

W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość położona w gminie Świdnik, w obrębie 6 Kolonia Krępiec, oznaczona jako działki: nr [...] o pow. 0,01491 ha; nr [...] o pow. 0,0862 ha; nr [...] o pow. 0,2055 ha; nr [...] o pow. 0,0173 ha; nr [...] o pow. 0,0811 ha; nr [...] o pow. 0,0081 ha i nr [...] o pow. 0,0866 ha, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Wojewody Lubelskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej S 17 (12) Kurów–Lublin–Piaski. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...].

W myśl art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008r. nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej uszrd bądź ustawa z 2003 r.) nieruchomości o których mowa w art. 11[f] ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja [Wojewody] Lubelskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W myśl art. 18 ust. 1c uszrd, jeżeli na nieruchomościach, o których mowa w art. 12 ust. 4, lub na prawie użytkowania tych nieruchomości jest ustanowiona hipoteka, wysokość odszkodowania z tytułu hipoteki ustala się w wysokości świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką.

Wojewoda Lubelski dla potrzeb niniejszego postępowania zlecił rzeczoznawcy majątkowemu J. L. wykonanie wyceny nieruchomości, będącej przedmiotem przejęcia, która stanowi podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania. Operat został sporządzony dnia 5 lipca 2011 r., a został zaktualizowany dnia 17 października 2012 r. Autor operatu ustalił, że wyceniana nieruchomość zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod tereny usług komercyjnych – rzemiosła i handlu (symbol UkRz, h) i pod tereny dróg i ulic – drogę ekspresową (symbol KUe). Część nieruchomości objęta jest strefą ochronną oddziaływania gazociągów wysokiego ciśnienia o szerokości 15 m od przewodów w obie strony. Położenie wycenianej nieruchomości jest atrakcyjne, jest dobrze skomunikowana z miastami sąsiednimi (Lublin i Świdnik). Nieruchomość składa się z siedmiu działek inwestycyjnych, tworzących zwarty kompleks, które wydzielono z nieruchomości zabudowanej, użytkowanej w sposób komercyjny. Na nieruchomości znajdują się budowle w postaci ogrodzenia z siatki stalowej, brama stalowa przesuwana manualnie, szlaban elektromechaniczny z urządzeniem sterującym, nawierzchnia z kostki brukowej betonowej na podsypce cementowo- piaskowej, zabezpieczenie gazociągów wysokiego ciśnienia wykonane z płyt drogowych betonowych, 4 studzienki ściekowe, oświetlenie zewnętrzne placu, reklama zewnętrzna. Na nieruchomości znajduje się też trawnik o pow. 5000 m2 i jedno drzewo - dąb w wieku 50 lat. Rzeczoznawca majątkowy wyceniając grunt zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Wartość składników budowlanych określono metodą kosztową a wartość składników roślinnych określono według zasad wyrażonych w art. 135 ust. 5 i 6 ustawy [z dnia 21 sierpnia 1997 r.] o gospodarce nieruchomościami [Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., dalej ugn bądź ustawa o gospodarce nieruchomościami]. Rzeczoznawca majątkowy wyjaśnił, że na potrzeby wyceny przebadał rynek transakcji nieruchomościami gruntowymi, przeznaczonymi pod drogi publiczne w latach 2010– 2011 na terenie gminy Świdnik i innych gmin sąsiadujących z Lublinem. Ostatecznie wartość przedmiotowej nieruchomości biegły ustalił na kwotę 1.526.083 zł, w tym wartość składników budowlanych na kwotę 493.834 zł, a wartość składników roślinnych na kwotę 35.343 zł. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przytoczył treść § 36 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej rozporządzenie). Podniósł, że art. 134 ust. 4 ugn wskazuje, że jednym z głównych czynników decydujących o wartości nieruchomości dla celów odszkodowania jest przeznaczenie nieruchomości wynikające z celu wywłaszczenia. W przepisach tych ustawodawca wprowadził do porządku prawnego tzw. zasadę korzyści wychodząc z założenia, że odszkodowanie nie może pomijać zwiększenia wartości nieruchomości spowodowanego przeznaczeniem na cel publiczny. W piśmie z 17 października 2012 r. rzeczoznawca majątkowy wyjaśnił, że przeprowadzona w operacie szacunkowym analiza rynku w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny wykazała, że ceny gruntów nabywanych w celu budowy dróg są wyższe od cen gruntów przeznaczonych pod tereny usług, rzemiosła i handlu. Mając to wszystko na uwadze organ odwoławczy uznał, że operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie sporządzono prawidłowo, w oparciu o § 36 rozporządzenia, przyjmując do porównań transakcje gruntami o przeznaczeniu drogowym.

W dalszej części organ odwoławczy odniósł się do zarzutów doboru cech rynkowych wpływających na wartość nieruchomości oraz doboru współczynników korygujących, wskazując, że należą one do warsztatu rzeczoznawcy majątkowego. Minister wskazał wady złożonego w trakcie postępowania przez UNIBET operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. J. dnia 7 listopada 2011 r.

Uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 10 kpa, gdyż strona nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie dokonała.

Odnosząc się do zarzutu nie wzięcia przez Wojewodę takich kosztów jak: koszt inwestora zastępczego, koszty prawne, doradztwa i ekspertyzy oraz opłaty administracyjne, organ odwoławczy uznał go za chybiony. Obecnie obowiązujące przepisy przewidują ustalenie w drodze decyzji odszkodowania odpowiadającego wartości odjętego prawa własności lub użytkowania wieczystego. Roszczenie za utracone korzyści i ewentualnie poniesione koszty ma charakter cywilnoprawny. Za niezasadny uznał zarzut nie uwzględnienia w kwocie odszkodowania wartości podatku VAT.

Skargę na powyższą decyzje złożyła [...] w Zielonej Górze (dalej skarżąca bądź spółka), wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, ewentualnie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie odszkodowania w wysokości 1.994.000 zł wraz z podatkiem VAT w wysokości 458.620 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 8, 10 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 80, 81, 107 § 3 kpa i § 36 ust. 1 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) orzekł jak w sentencji wyroku.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 10 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 10 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od tej ogólnej zasady postępowania administracyjnego jest możliwe tylko w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, która to sytuacja w tej sprawie nie zachodziła. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd orzekający stwierdził, że z analizy akt administracyjnych wynika, że Wojewoda nie zawiadomił stron postępowania o zebranym w postępowaniu materiale dowodowym oraz o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Tym samym strony nie miały możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie pisma rzeczoznawcy majątkowego J. L. z 29 listopada 2011 r., w którym to piśmie rzeczoznawca odnosił się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z 25 "listopada" [winno być "października"; k. 27-23 Wojewody] 2011 r. Jest to tym bardziej istotnie, że podnoszone na całym etapie postępowania administracyjnego [zarzuty] oraz zarzuty odwołania odnoszą się właśnie do wysokości ustalonego odszkodowania. W ocenie Sądu ta część postępowania administracyjnego stanowi zasadniczy w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy. Pozbawienie skarżącej możliwości zapoznania się z tak zasadniczą i istotną częścią materiału dowodowego niewątpliwie miało wypływ na treść zarzutów, a także wniosków formułowanych przez stronę skarżącą. Wskazana wadliwość postępowania organu doprowadziła, w ocenie Sądu I instancji, do naruszenia uprawnienia procesowego skarżącej do przedkładania swych uwag i wniosków w toku procesu oraz możliwości merytorycznego odniesienia się do zasadniczych kwestii związanych z przedmiotowym postępowaniem. Naruszenie zagwarantowanej stronie zasady czynnego udziału w postępowaniu należało uznać za kwalifikowaną wadę procesową postępowania. Załatwienie sprawy administracyjnej w oparciu o określone w prawie materialnym kryteria przedmiotowe, z pominięciem gwarantowanych ustawowo praw podmiotowych strony, do której kierowane są rozstrzygnięcia (decyzja administracyjna), koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego wyrażonymi zwłaszcza w art. 10 § 1 kpa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy postępowanie winno zostać przeprowadzone z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 10 kpa. W szczególności, organ winien powiadomić stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszeniu wniosków dowodowych. Stwierdzenie naruszenia formalnego skutkowało tym, że Sąd nie odniósł się do zarzutów merytorycznych podniesionych w skardze, dotyczących prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, bowiem byłoby to przedwczesne.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącego, że niedoliczenie podatku VAT do kwoty ustalonego odszkodowania narusza konstytucyjną zasadę słusznego odszkodowania za wywłaszczenie wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Należy zaakcentować, że podstawą dla ustalenia odszkodowania jest wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 ugn). Samo sformułowanie "wartość rynkowa nieruchomości" jednoznacznie wskazuje, że jest to wartość określona na podstawie czynników rynkowych, a zatem przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości pod uwagę brane są ceny transakcyjne jako efekt wzajemnego oddziaływania na siebie sił popytu i podaży. Dlatego rzeczoznawca majątkowy dokonujący wyceny wywłaszczonej nieruchomości nie ustala jej ceny sprzedaży, mogącej stanowić podstawę opodatkowania podatkiem VAT, a jedynie jak wskazano to wyżej, wartość rynkową (wartość utraconego prawa). Tym samym ewentualne podwyższenie tej wartości o wspomniany podatek, oznaczałoby ustalenie odszkodowania w wysokości przewyższającej wartość rynkową, a więc w sposób sprzeczny z art. 134 ugn. Sąd I instancji zgodził się z Ministrem, że ewentualny obowiązek zapłaty przez skarżącego podatku VAT od odszkodowania nie ma wpływu na wartość rynkową nieruchomości.

Skargę kasacyjna na powyższe orzeczenie wywiódł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, reprezentowany przez radcę prawnego S. J., zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez uznanie, że naruszenie w sprawie art. 10 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenie Minister wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] z siedzibą w Zielonej Górze, reprezentowana przez r. pr. M. W., wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie postaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i 176 ppsa). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 176 ppsa, skarżący kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 10 § 1 kpa okazał się zasadny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania konkretnych wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.5.2006 r. II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, postanowienie NSA z 22.3.2012 r., II GSK 431/12, Lex 1145527, aprobowane przez A. Wróbla w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu Postępowania administracyjnego, LEX; uw. 5 do art. 10; wyrok NSA z: 2.2.2011 r., II OSK 575/10, Lex 1070853; 1.2.2011 r., II OSK 1098/10, Lex 786594).

Sąd I instancji trafnie wskazał, że brak możliwości wypowiedzenia się przez strony co do dowodów i materiałów po złożeniu przez rzeczoznawcę majątkowego J. L. pisma z 29 listopada 2011 r., przed wydaniem decyzji z [...] grudnia 2011 r. (k. 31-38 akt Wojewody), stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa). Jednakże Wojewódzki Sąd nie dostrzegł, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, bowiem skutki tego naruszenia zostały sanowane w postępowaniu przed organem odwoławczym, a skarżący nie wykazał istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z 15.5.2003 r., I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004/1/43; wyrok II OSK 575/10).

Za taką oceną przemawiała chronologia zdarzeń. Dnia 20 października 2011 r. reprezentujący [...] z siedzibą w Zielonej Górze J. N. – Prezes Zarządu spółki, zapoznał się z dowodami i materiałami zebranymi w sprawie i odniósł się doń na piśmie, podnosząc że operat szacunkowy został sporządzony niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co ma istotny wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania; podniósł, że wyliczona wartość nie jest wartością rynkową i wniósł o sporządzenie nowego operatu szacunkowego. Kserokopię tego oświadczenia Wojewoda dnia 27 października 2011 r. doręczył rzeczoznawcy majątkowemu J. L. (k. 87, 88, 95 akt Wojewody). Pełnomocnik spółki odniósł się w piśmie z 25 października 2011 r. szczegółowo do operatu z 5 lipca 2011 r. Kserokopię pisma z 25 października 2011 r. Wojewoda doręczył dnia 22 listopada 2011 r. J. L., a rzeczoznawca majątkowy J. L. odniósł się do tego pisma w swym piśmie z 29 listopada 2011 r. (k. 23-27, 28, 31-33 t. II akt Wojewody).

Minister, w wyniku wniesienia odwołania spółki z 18 stycznia 2012 r. (do którego spółka załączyła operat rzeczoznawcy majątkowego A. J. z 20 grudnia 2012 r.), pismem z 31 października 2012 r. doręczonym dnia 5 listopada 2012 r. pełnomocnikowi spółki, zawiadomił spółkę o uzupełnieniu materiału o wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego J. L. odnośnie operatu szacunkowego z 5 lipca 2011 r. i o możliwości składania dodatkowych wniosków i zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma (wszystkie dokumenty w błędnie nieponumerowanych aktach Ministra). Dnia 7 listopada 2012 r. z aktami sprawy zapoznał się J. N. – Prezes Zarządu spółki, podnosząc że wszystkie uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego zostaną wniesione na piśmie w terminie 7 dni (k. 84 akt sądowych). Pełnomocnik spółki w piśmie z 12 listopada 2012 r. odniósł się do klauzuli aktualizacyjnej z 17 października 2012 r. dotyczącej operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego J. L. i do stanowiska J. L.; pełnomocnik spółki wniósł o pominięcie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego J. L. z 5 lipca 2011 r.; o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego A. J. i o ustalenie odszkodowania w wysokości wynikającej z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego, powiększonego o podatek VAT (w błędnie nieponumerowanych aktach Ministra).

Wobec powyższego naruszenie art. 10 § 1 kpa w końcowej fazie postępowania przed organem I instancji (od [...] października 2011 r. do [...] grudnia 2011 r.), wobec zapewnienia przez organ II instancji udziału spółki w postępowaniu odwoławczym, i aktywnego udziału spółki w tym postępowaniu, skutkowało brakiem związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy i nie uniemożliwiło spółce dokonania konkretnych czynności procesowych.

Uchylenie zaskarżonym wyrokiem decyzji z [...] listopada 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2011 r. z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 kpa, miało miejsce z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Nietrafnie Sąd I instancji uznał, że "stwierdzenie naruszenia formalnego skutkowało tym, że Sąd nie odniósł się do zarzutów merytorycznych, podniesionych w skardze, dotyczących prawidłowości operatu szacunkowego, albowiem byłoby to przedwczesne" (s. 5 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 68/213). W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji miał możliwość i obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów skargi i dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. W części tego Wojewódzki Sąd dokonał, bowiem zajął stanowisko odnośnie braku podstaw do doliczenia podatku VAT i obowiązku ustalenia wartości rynkowej nieruchomości (s. 5/6 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 68/213).

Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd rozpozna sprawę merytorycznie, dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.