Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 788/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 670/22 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2022 r. nr 759/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) we Wrocławiu postanowieniem z 11 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 670/22, po rozpoznaniu wniosku T. S.A. w Krakowie (Spółka) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) we Wrocławiu z 26 lipca 2022 r., Nr 759/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka w swej skardze na w/w postanowienie DWINB wniosła o jego wstrzymanie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie postanowienia generuje dla strony skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Podkreślono, że jest ona operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, i że galopująca inflacja, widmo stagflacji, obostrzenia pandemiczne i związane z tym uregulowania prawne generują po jej stronie konieczność ograniczania budżetu przeznaczonego na inwestycje. Ponadto rok do roku następuje obniżanie kapitału zakładowego Spółki. Strona skarżąca podniosła również, że utrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu godzi w jej bezpieczeństwo związane z funkcjonowaniem na rynku energetycznym oraz może spowodować pogorszenie kondycji finansowej.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedstawione przez stronę skarżącą argumenty nie uzasadniały wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż nie wskazywały na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Nadto sąd ten wskazał, że dokonanie wydatkowania środków finansowych celem wykonania decyzji administracyjnej nie ma charakteru nieodwracalnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – T. S.A. w Krakowie, która zaskarżyła je w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa) poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że strona skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podczas gdy nałożona przez organy administracyjne grzywna pieniężna wprost stwarza dla Spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o czym świadczy szereg uprawdopodobnionych, a podnoszonych w skardze, okoliczności o charakterze społeczno-gospodarczym generowanych zdarzeniami niezależnymi od ww. Spółki, lecz bezpośrednio godzącymi w jej sytuację ekonomiczną.

Mając powyższe na uwadze Spółka wnosi o:

1) zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w części zaskarżonej,

2) zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych,

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia WSA we Wrocławiu, do czasu rozstrzygnięcia niniejszego zażalenia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca Spółka wywodzi jak we wniosku zawartym w skardze do sądu wojewódzkiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 3 Ppsa). Stosownie do treści art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego wynika zatem, że sąd może wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli stwierdzi zajście chociaż jednej z dwóch przesłanek: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie przedmiotem aktu zaskarżonego skargą do sądu pierwszej instancji jest postanowienie DWINB wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Organ pierwszej instancji nałożył na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w wysokości 20 000 zł.

W ocenie sądu pierwszej instancji złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na brak przesłanek do wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał bowiem, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by na skutek egzekucji grzywny groziła jej znaczna szkoda, bądź trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to zasadniczo należy podzielić. Z przedstawionych przez stronę okoliczności nie wynika bowiem, by na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia mogło grozić Spółce wyrządzenie znacznej szkody. Ogólnikowe wskazania "na konieczność ograniczania budżetu przeznaczonego na inwestycje" czy "obniżenie kapitału zakładowego Spółki" nie świadczą o możliwości wyrządzenia szkody znacznej, a więc szkody przekraczającej zwykłe następstwa wykonania aktu. Świadczenie pieniężne jest łatwo odwracalne i zasadniczo nie skutkuje powstaniem ryzyk o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.