Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1248/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 33 par. 1 pkt 1, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Anna Rotter (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. O., zwana dalej Skarżącą wniosła skargę na postanowienie z dnia [...] roku znak: [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: wierzyciel, organ), o utrzymaniu w mocy postanowienia organu z dnia [...]r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: KPA), w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689, dalej: u.o.a.).

Stan sprawy.

Organ w związku z brakiem realizacji przez Skarżącą należności z tytułu zaległości abonamentowych, przekazał w dniu [...]r. za pomocą platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. tytuł wykonawczy nr [...], który obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 roku do czerwca 2020r.

Pismem z dnia 30 października 2020r. Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Skarżąca zarzuciła brak wymagalności obowiązania wyjaśniając, iż dowód w postaci odcinka "U" z 2002r. oraz wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego z [...] r.. dotyczą innego podmiotu oraz utraciły ważność w 2008r. i tym samym nie mogą prawnie stanowić żadnego dowodu. Takim dowodem, zdaniem Skarżącej, mógłby być indywidualny numer identyfikacyjny, gdyby Poczta Polska S.A. posiadała dowód nadania numeru i powiadomiła Skarżącą o tym fakcie. Ponieważ organ nie dysponuje takim dowodem nie można uznać, że numer ten został nadany. Skarżąca podkreśliła, iż telewizor wyrejestrowała, a takie dokumenty przechowuje się do 5 lat. Tymczasem w niniejszej sprawie minęło 23 lata, a odbiornik, którego dotyczy rejestracja nie jest już odbiornikiem, gdyż fizycznie nie istnieje. W zarzutach podkreślono, że wraz ze Skarżącą mieszka jej matka – J. P., która ma prawo dożywotniego zamieszkiwania wraz ze Skarżącą, a dodatkowo jest niepełnosprawna i wymaga opieki oraz ukończyła 80 lat i tym samym jest zwolniona z opłaty za abonament. W konsekwencji Skarżąca wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, które uważa za bezpodstawne.

Postanowieniem z dnia [...] roku, wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. po rozpoznaniu wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. egzekucji administracyjnej postanowił oddalić zarzut nieistnienia obowiązku. Rozpatrując zarzut nieistnienia obowiązku, organ wyjaśnił, że rejestracja odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych (dalej: odbiorniki RTV) używanych pod adresem ul. [...], [...] D., zgłoszona została na dane osobowe Skarżącej w Urzędzie Pocztowym D. w dniu [...]r. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna nr [...], stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników RTV i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Podkreślono, iż w Urzędzie Pocztowym D. w dniu [...]r. w związku z brakiem książeczki radiofonicznej wydano kolejną książeczkę radiofoniczną o nr [...].

Wyjaśniono ponadto, iż dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie. Według Skarżącej organ nie uwzględnił, że odbiornik RTV nie istnieje. Zdaniem Skarżącej organ nie uwzględnił, że mieszka ona z matką, która jest zwolniona z opłat abonamentowych ze względu na wiek (81 lat) jak również ze względu na niepełnosprawność. Skarżąca nie posiada umowy z pierwotnym wierzycielem ani wypowiedzenia tej umowy, ani cesji praw tej umowy, zaznaczyła ponadto, iż wydrukowanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie może być dowodem z uwagi na brak podpisu Skarżącej. Skarżąca dopiero na etapie zażalenia podniosła zarzut wskazując, iż sprawa dotyczy okresu sprzed 23 lat, a zobowiązanie z tytułu zaległości przedawniło się.

Po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciel postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy postanowienie organu z dnia [...]r. Wierzyciel zwrócił uwagę, iż w dniu [...]r. Skarżąca dokonała rejestracji odbiorników RTV używanych pod adresem [...], [...] D. Organ wskazał na dowód w postaci kserokopii "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofoniczno/telewizyjnego" z dnia [...]r. Według organu nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie można utożsamiać z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, gdyż nadanie to stanowiło jedynie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu. W odniesieniu do podnoszonej w zażaleniu kwestii wyrejestrowania odbiornika, organ podniósł, iż to na Skarżącej ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Zwrócono również uwagę, iż nie został wskazany indywidualny numer identyfikacyjny matki Skarżącej, a w bazie abonentów Poczty Polskiej S.A. nie odnaleziono rejestracji odbiorników na dane osobowe J. P.

Organ zaznaczył, że zarejestrowanie odbiorników w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw regulujących kwestie związane z opłatami abonamentowymi bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym.

Odnosząc się z ostrożności do wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części, organ podniósł, że do przedawnienia zobowiązań z tytułu opłat abonamentowych zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) Organ wskazując na treść art. 70 § 4 O.p. stwierdził, że wobec zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w dniu [...]r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, a należność objęta tytułem wykonawczym nie uległa przedawnieniu.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu.

W skardze Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia, co jej zdaniem skutkuje brakiem podstaw prawnych przeprowadzenia egzekucji komorniczej. Zdaniem Skarżącej organ błędnie nie uwzględnił zwolnienia z tytułu prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z J.P., która jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i ma 81 lat. Skarżąca podniosła, iż obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych nie dotyczy osób, które ukończyły 75 lat. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada dokumentów z tamtego okresu, gdyż upłynęło już 24 lata, a dokumenty przechowuje się 5 lat. Dalej wskazano, iż indywidualny numer identyfikacyjny nie jest dowodem, gdyż jest to wydruk bez podpisu. Skarżąca dodała, że odbiornik RTV już dawno nie istnieje. A Skarżąca nie posiada umowy z pierwotnym wierzycielem, którym nie jest Poczta Polska S.A., ani cesji praw tej umowy. Zdaniem Skarżącej organy - zarówno pierwszej instancji jak i drugiej instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku,

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu,

3) błąd, co do zobowiązanego,

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne,

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części,

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Według art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej,

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut,

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Prawo do ich wniesienia istnieje wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu, o czym poucza się zobowiązanego stosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie Skarżąca zgłosiła zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Następnie w zażaleniu na postanowienie organu z dnia [...]r. Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia, do którego z ostrożności odniósł się organ w decyzji z dnia [...]r.

W ocenie Sądu podnoszony przez Skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku okazał się bezzasadny. Wskazać należy, iż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 306 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 roku, a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 roku w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 roku weszła w życie u.o.a. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia wżycie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym

W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofoniczno/telewizyjnego" z dnia [...]r. Z powyższego dokumentu wynika, iż rejestracja odbiornika RTV dokonana została przez Skarżącą w Urzędzie Pocztowym D. w dniu [...]r. na adres: D., ul. [...]. Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii odcinka "U" wynika, iż po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna nr [...], stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika RTV i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Sąd stwierdza, iż dokonanie rejestracji odbiornika RTV przez Skarżącą nie budzi wątpliwości.

Odnośnie zarzutu braku obowiązku posiadania dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV przez nieokreślony czasookres, wskazać należy na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015r. sygn. akt I SA/Gl 481/15, w którym stwierdzono "regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać taki dokument w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika i w interesie zobowiązanego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie okoliczności wyrejestrowania". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela zacytowaną powyżej tezę. W przekonaniu Sądu zebrane dane potwierdzają, że sporny obowiązek powstał i nie przestał istnieć.

Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Jak podkreślono powyżej, fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (Część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 236/13.

To Skarżąca jako abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat powinna wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadamiania urzędu pocztowego. m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 roku rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm.) oraz § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (poprzez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m. in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny.

Stosownie do treści § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.

Co istotne u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści lub formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Dane rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16. W swoich wywodach NSA stwierdził, iż u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Tożsame wnioski wypływają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15.

Jak wynika z powyższych wywodów, obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV.

W przekonaniu Sądu organ prawidłowo uznał, iż nie należy przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a więc utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacji nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia.

Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, organ prawidłowo przyjął, iż poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącej indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...]r. podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, stanowi dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Jednocześnie dla skuteczności czynności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2262/15).

Sąd zauważa, iż nie dołączono do powyższej kserokopii wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącej indywidualnego numeru identyfikacyjnego dowodu wysłania (choćby kopi koperty). Z uwagi na podniesione powyżej argumenty, ta okoliczność nie ma znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie obowiązek Skarżącego do uiszczenia opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że Skarżąca dokonała rejestracji odbiornika RTV.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał wniesiony przez Skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.

Organ prawidłowo przyjął, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, iż Skarżąca zamieszkiwała z matką, która w dacie powstania zaległości z tytułu opłat abonamentowych miała ukończone 75 lat, w sytuacji, gdy J. P. nie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny z tytułu uprzedniej rejestracji odbiornika RTV.

Odnośnie zgłoszonego w skardze zarzutu przedawnienia to podnieść należy, iż został on zgłoszony na etapie zażalenia na postanowienie z dnia [...]r., a następnie powielony w skardze na postanowienie z [...]r. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenia. Po wniesieniu zarzutów nie można ich uzupełniać w zgłoszonym terminie, powołując ich nowe podstawy na etapie zażalenia lub skargi. W konsekwencji Sąd nie był uprawniony do rozpatrzenia zarzutu przedawnienia zgłoszonego po raz pierwszy w zażaleniu na postanowienie organu z dnia [...]r. i powielonego w skardze.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), a zatem skargę w oparciu o art. 151 tej ustawy należało oddalić.