Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 380/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.1, art.16 ust.1 pkt 50
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Tadeusz Piskozub ( spr. ) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 380/08

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", określającej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok w wysokości 25.763,00 zł.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:

W dniu 30 marca 2007r. w Urzędzie Skarbowym Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. złożyła zeznanie CIT-8 o wysokości dochodu (poniesionej straty) osiągniętego w 2006 roku, w którym wykazała m.in.: przychody w wysokości 2.147.227,04 zł oraz koszty uzyskania przychodów w wysokości 2.071.434,90 zł. Podatek należny za 2006 rok Spółka wpłaciła w całości w dniu 2 kwietnia 2007r.

Zadeklarowany do opodatkowania dochód w kwocie 75.792,14 zł Spółka pomniejszyła o dochód wolny od podatku w kwocie 2.299,92 zł, ustalony zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późno zm.) i dotyczący otrzymanej dotacji na zakup środków trwałych zwolnionej od podatku w wysokości odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 z późno zm.) oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późno zm.), w dniu 16 maja 2008r. wydał decyzję określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok w kwocie 25.763,00 zł.

Przeprowadzone czynności kontrolne wykazały, że Spółka nieprawidłowo zakwalifikowała stratę z tytułu likwidacji skradzionego samochodu osobowego Opel "[...]" w kwocie 62.100,00 zł na podstawie dowodu "[...]" z 29 grudnia 2006r., do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym, organ I instancji ustalił przychody Spółki w wysokości 2.147.227,04 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 2.009.334,90 zł.

W odwołaniu od decyzji, Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i zażądała skorygowania kwoty wymierzonego podatku od osób prawnych za rok 2006, do kwoty 13.963,00 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 15 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późno zm.), które zawierają definicję kosztów i wyłączenia niektórych wydatków i strat z kosztów z kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Spółki, wykazana w zaskarżonej decyzji nieprawidłowość dotycząca zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego samochodu osobowego Opel "[...]", zaksięgowanego w ciężar konta 722 "kradzieże" na podstawie dowodu "[...]" z 29 grudnia 2006r. w kwocie 62.100,00 zł, jest jak najbardziej prawidłowa.

W ocenie Skarżącej, aby stwierdzić, czy wydatek można uznać za koszt uzyskania przychodu, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zaistnieć muszą jednocześnie dwa warunki: celem poniesienia wydatku powinno być osiągnięcie przychodu i wydatek ten nie może znajdować się w określonym w art. 16 ust. 1 ustawy katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością oraz możliwość osiągnięcia dzięki nim przychodu. W takim ujęciu kosztami będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim, jak i pośrednim związku z uzyskanymi przychodami.

W dalszej części odwołania Strona przedstawia własne stanowisko odnośnie przepisu art. 16 ust. 1 pkt. 50 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. W omawianym przypadku skradziony pojazd ubezpieczenie posiadał, wobec czego ww. zdarzenie nie spełnia warunków określonych w cytowanym artykule i tym samym nie ma więc przesłanek do zakwestionowania zaliczenia niezamortyzowanej części wartości skradzionego pojazdu do kosztów uzyskania przychodu.

Za wysoce krzywdzące, w stosunku do poszkodowanego, strona uznała, odniesienie się organu pierwszej instancji dotyczące oceny okoliczności w jakich doszło do utraty środka trwałego, nie wypłacenie do tej pory odszkodowania z tytułu jego ubezpieczenia, a także uznania, że była to strata zawiniona przez Podatnika w wyniku nierozważnego działania.

Skarżąca podniosła, że przepis prawa podatkowego nie uzależnia prawa do zaliczenia straty z tytułu kradzieży samochodu w koszty uzyskania przychodów od faktu otrzymania odszkodowania z tego tytułu.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.

Wskazał, iż art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera klauzulę generalną, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższa konstrukcja daje podatnikowi podstawę do odliczenia wszystkich kosztów poniesionych w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych w ustawie, pod warunkiem jednakże, iż wykaże on związek z prowadzoną działalnością, polegający na tym, że poniesienie go ma lub może mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W ocenie organu, aby dany wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy między tym wydatkiem a osiąganymi przychodami. Natomiast działalność gospodarcza podatnika podejmowana jest w celu osiągnięcia przychodów (dochodów, zysków) i obejmuje więc takie działania, które zmierzają do generowania przychodów a nie strat. Podatnik, nabywając na potrzeby tej działalności określony środek trwały i wykorzystując ten środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej, dąży do osiągnięcia przychodów, zobowiązany jest więc do zachowania (zabezpieczenia) tego środka trwałego. W sytuacji zaistnienia takiego zdarzenia na które podatnik nie ma wpływu, a które skutkuje utratą tego środka trwałego, to zdarzenie to nie może powodować negatywnych skutków dla podatnika w zakresie zaliczenia straty z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów i to tylko w granicach określonych przepisami. Natomiast zdarzenia, na które podatnik mógłby mieć wpływ lub które wynikają z jego zaniedbania, nie mogą być uznane za związane z ogólnym ryzykiem prowadzenia działalności. Skutki nieracjonalnego, nierozważnego działania stanowią ryzyko przedsiębiorcy i nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Organ podkreślił, iż straty nadzwyczajne, w znaczeniu określonym ustawą z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 z późno zm.), są to straty powstające na skutek zdarzeń trudnych do przewidzenia, poza działalnością operacyjną jednostki i nie związane z ogólnym ryzykiem jej prowadzenia (art. 3 ust. 1 pkt 33 ustawy). Strata jest zdarzeniem losowym, niezależnym od woli podatnika. Zdarzeniem losowym są ubytki i szkody powstałe w wyniku działania sił przyrody, może to być także działanie innego człowieka powodujące ubytek, szkodę dla podatnika, pod warunkiem, że podatnik nie przyczynia się w jakiś sposób do powstania tej szkody, czy też nie ułatwia jej powstania. Natomiast jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika, uniemożliwiać będzie przyjęcie, że powstała szkoda stanowi stratę. Zawinienie to przybrać może formę niezachowania staranności wymaganej w danych warunkach, niedopełnienia obowiązków ciążących na podatniku z mocy prawa lub zwyczajów.

W ocenie organu II instancji, aby kradzież środków trwałych zaliczyć w straty stanowiące koszt uzyskania przychodów, poszkodowany musi udowodnić, iż w danym przypadku wystąpiło zdarzenie losowe, które może mieć wpływ na podstawę opodatkowania, ale tylko wówczas gdy podatnik dołożył należytej staranności w celu jego uniknięcia. Nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów straty powstałe wyłącznie z winy podatnika, wynikające z jego zaniedbań, których nie popełniłby racjonalnie działający podmiot gospodarczy. Jeśli kradzież jest wynikiem zawinionego działania podatnika lub zaniedbań, która w wyniku racjonalnego działania nie miałaby miejsca, wówczas strata powstała w wyniku kradzieży nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Nie można straty samochodu uznać za koszt uzyskania przychodów w sytuacji, gdy nie był on zabezpieczony lub zabezpieczony w sposób nienależyty.

Organ wskazał, iż likwidacji środka trwałego dokonano po otrzymaniu postanowienia o umorzeniu śledztwa Komendy Miejskiej Policji w E. z dnia "[...]", z którego wynika, że śledztwo w sprawie kradzieży dokonanej w dniu "[...]". o godz. 21.00 w E., przed bramą wjazdu na posesję uruchomionego, niezamkniętego samochodu Opel "[...]" nr rej."[...]" wraz ze znajdującym się wewnątrz mieniem, umorzono wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

Skradziony samochód był przez Spółkę ubezpieczony w B. na podstawie polisy "[...]", która obejmowała także ubezpieczenie dobrowolne AC.

Ubezpieczyciel odmówił Spółce wypłaty odszkodowania, z uwagi na to, że użytkujący pojazd – Prezes Spółki zostawił samochód niezamknięty z uruchomionym silnikiem, z dowodem rejestracyjnym i polisą wewnątrz, co stanowiło naruszenie ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco. Powyższe okoliczności w ocenie organu wskazują, że kradzież samochodu była wynikiem nierozważnego postępowania Prezesa Spółki J. K.

Organ odwoławczy akceptując stanowisko strony skarżącej, iż odmowa wypłaty odszkodowania nie wpływa na prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty samochodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 50 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy, zwrócił uwagę, iż nie każda strata samochodu może być uznana za koszt uzyskania przychodów. Tylko strata niezależna od podatnika i nie wynikająca z jego winy, jest kosztem uzyskania przychodów i ma związek z osiąganymi przychodami (spełnia przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy). Natomiast strata powstała z jego winy, bądź nierozważnego działania jest zaliczona do kosztów ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej, ale brak jest związku między kosztem a osiąganymi przychodami. W związku z powyższym, w ocenie organu wydatek ten nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy i zbędne jest dalsze rozważanie możliwości zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z póź zm.) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, iż jedynie strata będąca normalny następstwem prowadzenia działalności, której nie można było przewidzieć i nie jest zawiniona przez podatnika może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, gdy faktycznie ocel działania podatnika jest ze strony organu subiektywna i nie bierze pod uwagę wszystkich okoliczności zdarzenia.

W opinii Skarżącej, zaliczenie kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego tj. samochodu osobowego Opel "[...]" nr rej. "[...]", zaksięgowanego w ciężar konta 722 "kradzieże" na podstawie dowodu LT "[...]’ z 29 grudnia 2006r. w kwocie 62.100,00 zł jest jak najbardziej prawidłowe, w myśl art. 15 ust.1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podniosła także, iż organy podatkowe uznając okoliczności kradzieży tego środka trwałego jako stratę zawinioną przez podatnika w wyniku nie rozważnego działania podmiotu gospodarczego oraz braku należytej staranności i racjonalności w dbaniu o ten majątek, orzekły sposób wysoce krzywdzący w stosunku dla poszkodowanego.

Strona Skarżąca wskazała, iż przepis prawa podatkowego nie uzależnia prawa do zaliczenia straty z tytułu kradzieży samochodu w koszty uzyskania przychodów od fakt otrzymania odszkodowania z tego tytułu. Tym samym, nie wypłacenie odszkodowania nie pozbawia podatnika prawa do uznania poniesionej straty za koszt uzyskania przychodu, natomiast naruszenie opisywanego prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię nie może być podstawą do roszczeń Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 62.100,00 zł.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25.7.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej w skrócie p.p.s.a.

Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów procedury.

W niniejszej sprawie należy podkreślić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawy organom podatkowym do ustaleń zawartych w obu decyzjach I i II instancji. W ocenie Sądu, organy podatkowe starannie i dociekliwie zebrały materiał dowodowy oraz oceniły go z zasadami logicznego rozumowania, zaś całość postępowania prowadzona była w sposób wnikliwy i z zapewnieniem stronie czynnego udziału.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy Spółka prawidłowo zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów stratę z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego, skradzionego samochodu osobowego marki Opel "[...]" w kwocie 62.100,00 zł. Zdaniem Strony takie straty zostały prawidłowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż spełniają przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. zostały poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celu osiągnięcia przychodów oraz nie podlegają wykluczeniu z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 50 tej. ustawy, ponieważ samochód Spółki posiadał ubezpieczenie dobrowolne.

W ocenie Sądu, przedstawione przez Stronę Skarżącą stanowisko nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Należy wskazać, iż zgodnie z powołanym wyżej przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 16 ust.1 pkt 50 wymienionej wyżej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym.

Trzeba w związku z tym podkreślić, że podatnik może odliczyć od przychodów wszelkie koszty pod tym jednak warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zwrot "w celu" oznacza, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem a osiągniętym przychodem musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy, chodzi o to, by poniesienie wydatku miało wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Strona Skarżąca nabywając środek trwały, jakim był samochód osobowy Opel "[...]", oraz wykorzystując ten środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej, dążyła do osiągnięcia przychodów. Zobowiązana była w związku z tym, do odpowiedniego zabezpieczenia wykorzystywanego środka trwałego, zwłaszcza przed różnego rodzaju zdarzeniami na które mogła mieć wpływ. Tylko bowiem wystąpienie nadzwyczajnego, losowego zdarzenia, którego nie można przewidzieć lub jemu zapobiec, uzasadnia zaliczenie straty środka trwałego z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów w granicach określonych przepisami. Warto przy tym podnieść, iż straty nadzwyczajne, w znaczeniu określonym ustawą z dnia września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 z późno zm.), są to straty powstające na skutek zdarzeń trudnych do przewidzenia, poza działalnością operacyjną jednostki i nie związane z ogólnym ryzykiem jej prowadzenia (art. 3 ust. 1 pkt 33 ustawy).

Jak wynika natomiast z akt sprawy oraz poczynionych ustaleń, Spółka zaewidencjonowała w ciężar konta 772 - "kradzieże" na podstawie dowodu "[...]" z 29 grudnia 2006r. kwotę 62.100,00 zł stratę z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego, skradzionego samochodu osobowego Opel "[...]". Likwidacji środka trwałego dokonano po otrzymaniu z Komendy Miejskiej Policji w E. postanowienia z dnia "[...]" o umorzeniu śledztwa, z którego wynika, że śledztwo w sprawie kradzieży dokonanej w dniu "[...]" o godz. 21.00 w E., przy ul."[...]" przed bramą wjazdu na posesję, uruchomionego, niezamkniętego samochodu Opel "[...]" nr rej."[...]" wraz ze znajdującym się wewnątrz mieniem, umorzono wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

Skradziony samochód był przez Spółkę ubezpieczony w B. na podstawie polisy , która obejmowała także ubezpieczenie dobrowolne AC. Ubezpieczyciel odmówił Spółce wypłaty odszkodowania, z uwagi na to, że użytkujący pojazd zostawił samochód niezamknięty z uruchomionym silnikiem, z dowodem rejestracyjnym i polisą wewnątrz, co stanowiło naruszenie ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco.

Na okoliczność kradzieży Prezes Spółki J. K. w dniu 15 kwietnia 2008 r. zeznał do protokołu przesłuchania, iż "[...]" ok. godz. 21.00 wracał, będącym własnością Spółki samochodem Opel Vectra, z biura do domu. Zatrzymał samochód przy ul. "[...]" przed bramą wjazdową na posesję i wysiadł z niego w celu otworzenia bramy. W samochodzie pozostawił kluczyki, dokumenty, rzeczy osobiste oraz dokumenty i pieczątki Spółki. W trakcie otwierania bramy wjazdowej, kiedy znajdował się w odległości ok 3, 4 metrów od samochodu, nieznany mężczyzna podbiegł do samochodu i zatrzasnął się w nim. Prezes zeznał, że próbował odzyskać samochód, m. in. podbiegł do niego i próbował otworzyć drzwi od strony kierowcy i tylne drzwi pasażera oraz wybić szybę, podczas gdy złodziej manewrował tym samochodem w celu wyjazdu z uliczki. Próby odebrania samochodu nie powiodły się i złodziej odjechał w nieznanym kierunku.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazują na brak należytego zabezpieczenia środka trwałego przed zaistnieniem zdarzenia tj. kradzieży samochodu. Prezes Spółki swoim zachowaniem przyczynił się do powstania tejże straty, gdyż nie zachował należytej staranności w celu jej uniknięcia. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie, Spółka nie mogła zaliczyć kradzieży środka trwałego w straty stanowiące koszt uzyskania przychodów. Natomiast bez znaczenia w niniejszej sprawie jest kwestia nieuzyskania przez Stronę Skarżącą odszkodowania od ubezpieczyciela. Nie mogą bowiem stanowić kosztów uzyskania przychodów straty powstałe wyłącznie z winy podatnika, wynikające z jego zaniedbań, których nie popełniłby racjonalnie działający podmiot gospodarczy. Jeśli kradzież jest wynikiem zawinionego działania podatnika lub zaniedbań, która w wyniku racjonalnego działania nie miałaby miejsca, wówczas strata powstała w wyniku kradzieży nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, iż tylko strata niezależna od podatnika i nie wynikająca z jego winy, jest kosztem uzyskania przychodów i ma związek z osiąganymi przychodami (spełnia przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy). Natomiast strata powstała z jego winy, bądź nierozważnego działania jest zaliczona do kosztów ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej, ale z uwagi na brak związku między kosztem a osiąganymi przychodami nie może być uznana za koszt uzyskania przychodów. Z uwagi na to, że sporny koszt nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w ocenie Sądu bezpodstawne było dalsze rozważanie możliwości zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy.

Z tych powodów i uznając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.