Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 800/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 239, art. 236 par. 1 art. 201 par. 3 art. 139 par. 3 art. 54 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant pomocnik sekretarza Agnieszka Liberda – Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia

[...]r. wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wszczęto kontrolę podatkową w C. N. T. sp. z o.o. w S. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2008r. W trakcie kontroli stwierdzono, że przed innym organem prowadzone jest postępowanie, którego wynik rzutował będzie na możliwość prawidłowego przeprowadzenia i załatwienia sprawy przez organ kontroli skarbowej.

W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] zawiesił kontrolę podatkową.

Od postanowienia organu I instancji strona złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i nadanie sprawie dalszego biegu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu,

że rozpatrzenie sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ oraz brak uzasadnienia stanowiska zajętego w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu strona podniosła, że w związku z lakonicznym uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia trudno odnieść się do motywów, którymi kierował się organ uzależniając dalsze prowadzenie postępowania od toczącego się postępowania karnego będącego na etapie przygotowawczym. Organ nie wskazał w jaki sposób wynik postępowania karnego może rzutować na wynik kontroli skarbowej. Ponadto nie podał, jakie nowe dowody mogą zostać pozyskane w wyniku toczącego się od końca 2008r. postępowania karnego.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.umorzył postępowanie zażaleniowe.

W uzasadnieniu organ podniósł, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana została w art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.

z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 tej ustawy, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania podatkowego w tym przypadku uwarunkowane jest od wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie podatkowe jest w toku, jego rozstrzygnięcie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz zagadnienie to nie zostało jeszcze rozstrzygnięte przez ten organ lub sąd. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wszystkie przesłanki zostały spełnione. Postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia strony

z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2008r. jest w toku i nie zostało zakończone. Postępowanie to zostało zawieszone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem dnia [...]r., a rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę Apelacyjną w K. stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Wynik przeprowadzonego przez ww. organ postępowania ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie rozliczenia strony i wydania przez organ I instancji decyzji podatkowej. Zagadnienie wstępne do czasu wydania zaskarżonego postanowienia nie zostało rozstrzygnięte przez Prokuraturę Apelacyjną w K. Przekazanie organowi I instancji zebranego materiału dowodowego przez Prokuraturę Apelacyjną w K. stanowić będzie podstawę do wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego, a w konsekwencji doprowadzenie do zakończenia tego postępowania podatkowego.

Organ podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B.

w postanowieniu z dnia [...]r. uzupełniającym postanowienie z dnia

[...]r. wskazał organ, tj. Prokuraturę Apelacyjną w K. Wydział V do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji, która prowadzi postępowanie przygotowawcze o sygn. akt [...] w sprawie tzw. "karuzeli podatkowej"

w wewnątrzwspólnotowym obrocie telefonami komórkowymi, w ramach której strona jest jednym z działających podmiotów biorących udział w obrocie tymi towarami. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgromadzone w toku prowadzonego śledztwa materiały dowodowe dotyczące ustaleń faktycznych mają wpływ na prawidłowe przeprowadzenie i zakończenie kontroli podatkowej.

Organ podniósł, że w trakcie prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania zażaleniowego w przedmiocie zawieszenia kontroli prowadzonej w C. N.T., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydał w dniu

[...]r. postanowienie nr [...], którym podjął z urzędu zawieszoną kontrolę podatkową. Prowadzenie zatem postępowania zażaleniowego w przedmiocie zawieszenia kontroli podatkowej stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego organ odwoławczy umorzył postępowanie zażaleniowe.

Na postanowienie organu II instancji C.N.T. Spółka

z o.o. w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie standardów demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności konstytucyjnych zasad zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz działania organów władzy publicznej na podstawie

i w granicach prawa, tj. art. 7 ustawy zasadniczej. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2, art. 203 § 1 w zw. z art. 205a § 1 pkt 4, art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1, art. 139 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Spółka wniosła

o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]r. o zawieszeniu kontroli podatkowej, postanowienia tego organu z dnia [...]r. o uzupełnieniu postanowienia o zawieszeniu kontroli podatkowej, postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. zawiadamiającego, że postępowanie zażaleniowe zostanie zakończone nie później niż do dnia [...]r., postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. o podjęciu z urzędu zawieszonej kontroli podatkowej - z powodu wydania ich z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), bądź bez podstawy prawnej (art. 247 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

W uzasadnieniu skarżąca odnosząc się do postanowienia o zawieszeniu kontroli podatkowej podniosła, że organ w postanowieniu tym nie podał, jaka kwestia (zagadnienie wstępne) ma być przedmiotem rozstrzygnięcia oraz jaki organ ma dokonać tego rozstrzygnięcia. Organ również, stosownie do art. 203 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, nie wezwał Spółki do wystąpienia w oznaczonym terminie do organu właściwego o rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego oraz sam z urzędu nie wystąpił do właściwego organu o rozstrzygnięcie tego zagadnienia.

Odnosząc się do postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. uzupełniającego postanowienie z dnia [...]r. poprzez wskazanie, że organem rozstrzygającym zagadnienie wstępne jest Prokuratura Apelacyjna w K., skarżąca zarzuciła, że w postanowieniu tym nie wskazano jakie rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego ma być dokonane przez Prokuraturę Apelacyjną.

W kwestii zaskarżonego postanowienia z dnia [...]r. informującego Spółkę, że postępowanie zażaleniowe zostanie zakończone nie później niż do dnia

[...]r. strona podniosła, że uzasadnienie tego postanowienia nie zwiera wskazania przyczyn niezałatwienia sprawy w okresie od wpływu zażalenia, tj. od dnia

[...]r. do dnia wydania postanowienia z dnia [...]r. Strona podała, że

z akt sprawy wynika, iż w okresie pomiędzy 11 maja a 8 lipca 2009r. organ nie wykonał żadnych udokumentowanych czynności.

Ustosunkowując się do skarżonego postanowienia z dnia [...]r.,

o podjęciu z urzędu zawieszonej kontroli podatkowej, skarżąca podniosła, że sentencja tego postanowienia nie zawiera informacji, w jakim dniu organ powziął wiadomość

o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie rozstrzygające zagadnienie wstępne, od którego uzależnione było rozpatrzenie sprawy.

Z akt sprawy nie wynika, aby podjęcie z urzędu kontroli podatkowej było poprzedzone otrzymaniem od Prokuratury Apelacyjnej w K. jakichkolwiek materiałów zmieniających stan faktyczny ustalony w kontroli podatkowej przed jej zawieszeniem.

Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. umarzającego postępowanie zażaleniowe, skarżąca podniosła,

że z akt sprawy wynika, iż podobnie jak w okresie pomiędzy dniem 11 maja a 8 lipca 2009r., tak jak i pomiędzy dniem 8 lipca a 11 września 2009r., organ nie wykonał żadnych udokumentowanych czynności.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Spółka podniosła,

że zawieszenie postępowania było pozbawione podstawy faktycznej. Prokuratura nie jest organem administracyjnym, ani też sądowym wydającym rozstrzygnięcia materialnoprawne, a nadto w przedmiotowej kontroli podatkowej nie zachodziły przesłanki (zjawiska) uniemożliwiające kontynuowanie kontroli. Zawieszenie kontroli podatkowej w istniejącym stanie faktycznym, ze wskazaniem podstawy prawnej

w postaci art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nastąpiło zatem z rażącym naruszeniem prawa.

W kwestii naruszenia art. 203 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, skarżąca wskazała, że zawieszenie postępowania podatkowego z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej rodzi po stronie organu podatkowego obowiązek wezwania strony do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu

o rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego, a jeżeli strona nie wystąpiła

w wyznaczonym terminie, obowiązek wystąpienia organu z urzędu do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego.

W zakresie naruszenia art. 213 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Spółka podniosła, że organ podatkowy może z urzędu w każdym czasie uzupełnić albo sprostować postanowienie w zakresie enumeratywnie wymienionym w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącym zamknięty katalog. Katalog ten obejmuje uzupełnienie co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach.

W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że postanowienie z dnia [...]r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem istniejący stan faktyczny nie pozwalał na zawieszenie kontroli podatkowej, to tym samym uzupełnienie postanowienia w zakresie wskazania organu mającego dokonać rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, również nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 205 § 1 w zw. z art. 205a § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że organ podatkowy podejmuje z urzędu zawieszoną kontrolę podatkową, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jej zawieszenie. W niniejszej sprawie, skoro przyczyną zawieszenia kontroli była przesłanka wymieniona w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to aby można było podjąć zawieszoną kontrolę warunkiem sine qua non było powzięcie wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia rozstrzygającego kwestię prejudycjalną. Tymczasem, zdaniem Spółki, faktycznej przyczyny podjęcia zawieszonej kontroli podatkowej należy się doszukiwać

w postanowieniu organu z dnia [...]r., w którym wskazano, iż zakończenie postępowania (zażaleniowego) nastąpi nie później niż do dnia 11 września 2009r.

Argumentując zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w których mowa jest o umorzeniu postępowania, strona wskazała,

że podjęcie zawieszonej kontroli nie uwolniło organu od rozstrzygnięcia, co do zgodności z prawem postanowienia objętego zażaleniem. Wada prawna postanowienia o zawieszeniu kontroli podatkowej przekłada się na kolejne postanowienie,

tj. o uzupełnieniu i o podjęciu zawieszonej kontroli. Nie można bowiem uzupełnić postanowienia wydanego z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie uwalnia to tego postanowienia od wady prawnej. W konsekwencji, postanowienie o podjęciu kontroli podatkowej dotknięte jest wadą rażącego naruszenia prawa, albowiem nie można podjąć kontroli zawieszonej z rażącym naruszeniem prawa. Tylko eliminacja z obrotu prawnego postanowienia z dnia [...]r. przywróciłaby stan prawny sprzed jego wydania.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że co do zasady wynikającej z art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny działać szybko, a sprawy które nie wymagają zbierania dowodów, informacji, wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie.

Z pisma organu I instancji z dnia [...]r., przy którym przekazano zażalenie Spółki, wynika wprost brak podstawy faktycznej do zawieszenia kontroli podatkowej

z przyczyny wymienionej w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dla organu odwoławczego była to wystarczająca informacja do załatwienia sprawy niezwłocznie. Jednak postępowanie zażaleniowe zostało formalnie zakończone dopiero po upływie czterech miesięcy od dnia jego wszczęcia. Nastąpiło to zatem z rażącym naruszeniem art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, według którego zakończenie sprawy w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania zażalenia - a sprawy w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o jej przeprowadzenie - nie później niż w ciągu 3 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł

o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze uznał je za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu

z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, ocenione według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.).

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodne z prawem jest postanowienie organu II instancji o umorzeniu postępowania zażaleniowego prowadzonego na skutek zażalenia na postanowienie o zawieszeniu kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2008r., gdy w trakcie postępowania zażaleniowego nastąpiło podjęcie ww. kontroli przez organ I instancji.

Podać należy, iż organ kontroli skarbowej zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia [...]r. powołując się na art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego organ podatkowy zawiesza postępowanie, "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd".

Z akt sprawy wynika, że ww. postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z dnia

[...]r. Natomiast postanowieniem z dnia [...]r. organ kontroli skarbowej podjął zawieszone postępowanie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane [...]r. Nie budzi zatem wątpliwości, że w dniu wydania postanowienia przez organ II instancji, kontrola podatkowa została już podjęta. Przedmiot postępowania podatkowego w postaci zawieszenia postępowanie przestał istnieć na skutek podjęcia postępowania. Rozpatrzenie zażalenia w przedmiocie zawieszenia postępowania, gdy postępowanie zostało już podjęte stało się bezprzedmiotowe.

Zasadnie zatem organ na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej umorzył postępowanie zażaleniowe, bowiem nie było już przedmiotu postępowania zażaleniowego. Zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3 tej ustawy organ odwoławczy wydaje decyzję (postanowienie w związku z art. 239 ww. ustawy), w której umarza postępowanie odwoławcze (zażaleniowe). Postępowanie zażaleniowe zostaje zakończone postanowieniem o umorzeniu tego postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Zastosowanie ma odpowiednio art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia prawa, a tym bardziej kwalifikowanego (rażącego) poprzez umorzenie postępowania zażaleniowego zamiast merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. Wydane postanowienie ma oparcie w ww. przepisach prawa, zatem niezasadny jest zarzut wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej. Tym samym, w ocenie tut. Sądu, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady prawa i z art. 7 Konstytucji zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa.

Podobny pogląd do zaprezentowanego w przedmiotowej sprawie – odnośnie zasadności umorzenia postępowania prowadzonego na skutek wniesionego środka zaskarżenia w sytuacji podjęcia zawieszonego postępowania – został wyrażony

w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006r. (sygn. akt III SA/Wa 3034/05), w którym Sąd stwierdził, że: "Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego wystąpi wówczas, kiedy w toku tego postępowania,

a przez wydaniem rozstrzygnięcia przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje także, gdy będące przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowienie o zawieszeniu postępowania, zostanie pozbawione, wynikającego z jego istoty skutku prawnego, poprzez podjęcie zawieszonego postępowania, co w niniejszej sprawie miało niewątpliwie miejsce w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia.(...) W tym stanie rzeczy nie było możliwe wydanie innego rodzaju rozstrzygnięcia, co do złożonego przez Skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnoszącego się do postanowienia o zawieszeniu postępowania, jak tylko umorzenie w tym zakresie postępowania."

Analogiczny pogląd został zawarty również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2008r., sygn. akt I SA/Wr 782/07, w którym podniesiono, że "orzekanie merytoryczne w zakresie zasadności zażalenia na postanowienie zawieszające postępowanie egzekucyjne było bezprzedmiotowe, skoro w trakcie postępowania zażaleniowego odpadła podstawa zawieszenia i podjęto zawieszone postępowanie, co było w istocie zgodne z żądaniem zawartym w zażaleniu strony skarżącej."

Sąd w tut. składzie podziela ww. poglądy. Wobec braku podstaw do merytorycznej oceny zasadności zawieszenia postępowania przez organ I instancji na skutek podjęcia postępowania, bezprzedmiotowym staje się także merytoryczne odnoszenie się do postanowienia z dnia [...]r. w przedmiocie uzupełnienia postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Odnośnie postanowienia o podjęciu postępowania podkreślić należy, że nie podlega ono zaskarżeniu, stosownie bowiem do art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zgodnie natomiast z art. 201 § 3 tej ustawy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Nie budzi zatem wątpliwości, że postanowienie

w przedmiocie podjęcia postępowania jest niezaskarżalne. Poprzez wydanie postanowienia z dnia [...]r. osiągnięty został rezultat żądany przez stronę w postaci nadania "sprawie dalszego biegu". Po podjęciu postępowania organ obowiązany jest podejmować wszelkie czynności przewidziane prawem zmierzające do zakończenia go wydaniem decyzji. Stronie natomiast służy prawo do złożenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W przedmiocie zarzutu Spółki dotyczącego naruszenia zasady szybkości załatwienia sprawy należy stwierdzić, że jest on zasadny. Stosownie do art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Zauważyć należy, iż zażalenie strony skarżącej wpłynęło do organu

II instancji w dniu 11 maja 2009r. Organ przez prawie dwa miesiące nie podjął żadnych czynności i nie załatwił sprawy (zażalenia). W dniu [...]r. zostało wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania doręczone stronie dnia [...]r., na które podatnikowi służyło zażalenie. Powyższe spowodowało przedłużenie terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zażalenia, o którym to przedłużeniu strona została zawiadomiona postanowieniem z dnia [...]r., doręczonym [...]r., wydanym w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej. Organ II instancji ponownie przez prawie dwa kolejne miesiące nie podejmował żadnych czynności, w konsekwencji załatwienie zażalenia nastąpiło po czterech miesiącach od jego wpłynięcia do organu II instancji.

Niewątpliwie najbardziej właściwym byłoby – ze względu na zasadę szybkości postępowania z art. 125 Ordynacji podatkowej – wcześniejsze załatwienie sprawy, która nie wymagała prowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego, zebrania dowodów, jednakże nie stanowi to podstawy do uwzględnienia skargi, skoro wydane – po podjęciu zawieszonego postępowania – postanowienie umarzające postępowanie w sprawie rozpatrzenia środka zaskarżenia od postanowienia o zawieszeniu postępowania, było prawidłowe i nie naruszało prawa. W ocenie Sądu doszło zatem do naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej, jednak naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie Sąd zauważa, że stosownie do art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Okres zatem zawieszenia postępowania nie może wpływać na zwiększenie obciążeń podatnika odsetkami za zwłokę, o ile zaległość podatkowa powstała.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.