Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1553/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas P, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi L. N. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. Uchyla zaskarżone postanowienie; 2. Zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego L. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. nr [...], na podstawie art. 134 k.pa. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014r. nr [...].

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] listopada 2014r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...] nałożył na L. N. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...] sierpnia 2013r. o godz. 22:08:46. Następnie na skutek wniesienia przez L. N. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję.

L. N. niezgadzając się z w/w rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje z dnia [...] grudnia 2014. Sąd po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia [...] września 2015r. sygn.. akt VI SA/Wa 614/15 oddalił skargę w całości. Wyrok jest prawomocny od dnia [...] października 2015r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016r. L. N. złożył do GITD wniosek o umorzenie kary pieniężnej oraz wszczęcie postępowania w związku z przedawnieniem kary ewentualnie ze złym stanem zdrowia wnioskodawcy i jego sytuacją ekonomiczną. Wnioskodawca wniósł jednocześnie o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji GITD z dnia [...] listopada 2014 nr [...] oraz zawieszenie ewentualnie niewszczynanie postępowania egzekucyjnego aż do czas rozpoznania wniosku o umorzenie w związku z przedawnieniem. W uzasadnieniu złożonego wniosku strona powołała się na art. 92a ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym zgodnie z którym nie wszczyna się postepowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust.1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynęło okres ponad 2 lat.

GITD po rozpoznaniu złożonego wniosku postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. nr. [...] maja 2016r. nr [...] na postawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji GITD z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] z uwagi na fakt, iż od wskazanej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje.

W uzasadnieniu organ wskazał, odwołując się do brzmienia przepisu art. 127 § 3 k.p.a. że postępowaniu administracyjnym nie występuje trzecia instancja. Wyjaśnił również, że art. 92a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 1414 z późn. zm.- dalej: "ustawa o transporcie drogowym") nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, do którego stosuje się ustawę z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (jt. Dz.U z 2015r. poz. 460). Podkreślił także że strona została poinformowana o możliwości zwrócenia się na podstawie art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych(jt. Dz.U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm.) do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, której przypadają wpływy z tytułu kar pieniężnych za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, z wnioskiem o umorzenie należności lub rozłożenie całości bądź części, odroczenie terminu spłaty całości bądź części należności lub rozłożenie całości lub części należności na raty, ponieważ jest to odrębne postepowanie administracyjne, a GITD nie jest organem właściwym w tym przedmiocie.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się L. N. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie GITD z dnia [...] maja 2016r., w której wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości. Skarżący zarzucił, iż organ nie rozpoznał istoty sprawy albowiem skarżący nie wnosił wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wniosek o umorzenie kary pieniężnej z uwagi na przedawnienie. W uzasadnieniu skarżący odwołując się do zapisu art. 92c ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wskazał iż przepis ten przewiduje 2 letni okres przedawnienia, który organ winien zastosować.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z treści zgromadzone i przedstawionego Sądowi materiału dowodowego w szczególności z wniosku skarżącego (pismo datowane na dzień [...] stycznia 2016r.), jak również treści samej skargi wynika jednoznacznie, iż wskazany wniosek nie był wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną GITD z dnia [...] grudnia 2014r. ani tym bardziej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem z dnia [...] listopada 2014r. nr [...]. Tym samym za nieprawidłowe należy uznać przyjęcie przez organ, że skarżący pismem datowanym na dzień [...] stycznia 2016r. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez GITD decyzji z dnia [...] listopada 2014r., która była również przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z treści złożonego wniosku wynika, że żądanie, które zostało skierowane do GITD nie zostało wniesione w oparciu o art. 127 § 3 k.p.a. lecz jest to nowy wniosek i dotyczy przeprowadzenia postępowania w trybie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

A zatem jeżeli organ do którego zostało skierowane żądanie tj. GITD jest organem właściwym do jego rozpoznania to winien, w przedmiocie złożonego wniosku wydać stosowne rozstrzygniecie po przeanalizowaniu uprzednim istnienia przesłanek z art. 93 ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem skarżący jednoznacznie domaga się rozpoznania sprawy w oparciu o ten przepisy. Jeżeli jednak po stronie organu istnieją wątpliwości co do żądania wnioskodawcy, to winien wezwać wnoszącego do zajęcia jednoznacznego stanowiska a dopiero potem podejmować w sprawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.