Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2579/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2012 r. l.dz. [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. I. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r. l.dz. [...]Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania T.I. Sp. z o.o.utrzymał w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...].01.2012 r., znak: [...]odmawiającą zmiany decyzji własnej nr [...], z dnia [...]06.2010 r., w zakresie przewidywanego terminu zakończenia prac konserwatorskich oraz robót budowlanych w P.B., położonym przy ul. [...]w [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...], znak: [...], pozwolił T.I.Sp. z o. o. na wykonanie określonych w niej robót budowlanych oraz prac konserwatorskich w P.B., położonym przy ul. [...]w [...], w przewidywanym terminie: od 7 czerwca 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. T.I. Sp. z o.o.wystapiła do [...]Konserwatora Zabytków o zmianę w/w decyzji w zakresie terminu zakończenia prac tj. do dnia 31 grudnia 2012 roku. W uzasadnieniu podniesiono, że określone w pozwoleniu prace nie zostały rozpoczęte z powodu nierozstrzygnięcia kwestii pozwolenia na budowę parkingu pod dziedzińcem P. B..

[...] Konserwator Zabytków odmówił zmiany decyzji nr [...], z dnia [...].06.2010 r., w zakresie przewidywanego terminu zakończenia prac konserwatorskich oraz robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych pozwolenia wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. Nr 150, poz. 1579), zachowują ważność do końca okresu na który zostały wydane. Należy więc uznać, iż celem powyższej regulacji jest spowodowanie wygaśnięcia pozwoleń wydanych na podstawie rozporządzenia uchylonego na mocy § 32 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. Tym samym nie jest możliwe utrzymanie w obiegu prawnym decyzji wydanej na podstawie przepisów uchylonego już rozporządzenia poprzez jej zmianą we wnioskowanym zakresie. W konkluzji wskazano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia wymaga uzyskania nowego pozwolenia.

Rozpatrując odwołanie spółki T. l. organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji wskazując na jednoznaczne brzmienie § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych, stanowiącego iż pozwolenia wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, zachowują ważność do końca okresu, na który zostały wydane, nie jest możliwa zmiana w trybie art. 155 Kpa takiego pozwolenia w zakresie terminu wykonania określonych w nim robót budowlanych. Cytowany przepis § 29 jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 155 Kpa, który sprzeciwia się dokonaniu zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na roboty budowlane.

Wobec powyższego, zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego , w razie niewykonania przedmiotowych prac budowlanych w terminie określonym w wydanym pozwoleniu, inwestor jest zobowiązany wystąpić do organu konserwatorskiego o wydanie nowego pozwolenia na w/w prace.

W skardze T. l. spółka z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie :

- art. 155 k.p.a. w związku z § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz.U. 2011 Nr 165, poz. 987) poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku strony pod względem merytorycznym i odmowę zmiany decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wskutek błędnego uznania przez organ administracji że zmianie decyzji sprzeciwia się przepis

szczególny tj. § 29 ww. rozporządzenia,;

- art. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a., poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności, że na podstawie pozwolenia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]strona uzyskała pozwolenie na budowę - decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], które jest ważne, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego co najmniej przez 3 lata od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna i odmowę zmiany decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy przemawiał za tym interes strony i nie sprzeciwiały się temu przepisy szczególne oraz poprzez niewzięcie pod uwagę utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do znaczenia pojęcia "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wskazanego w punkcie 3;§ 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. 2004 Nr 150 poz. 1579) poprzez uznanie "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac" za pojęcie równoznaczne z okresem, na który pozwolenie zostało wydane, podczas gdy upływ przewidywanego terminu zakończenia objętych pozwoleniem konserwatorskim prac nie powoduje wygaśnięcia pozwolenia;

Wskazując na powyższe podstawy strona skarżaca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2012r. oraz o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożonej skardze nie można odmówić słuszności, ponieważ podniesione w niej zarzuty znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność

VII SA/Wa 2579/12

rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarżaca spółka T. l., na podstawie projektu uzgodnionego ze [...]Konserwatorem Zabytków uzyskała w dniu [...]czerwca 2010 roku, pozwolenie nr [...], na wykonanie określonych w niej robót budowlanych oraz prac konserwatorskich w P.B., położonym przy ul. [...]w [...]. W punkcie 2 decyzji określono przewidywany termin prac: 7 czerwca 2010 r; zakończenie prac 31 grudnia 2011 r. Następnie na rzecz spółki wydane zostało pozwolenie na budowę - decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] (decyzja w aktach sprawy). Pozwolenie to jest przy tym ważne, zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, co najmniej 3 lata od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. W dniu 15 grudnia 2011 r. spółki T. l. wystąpiła z wnioskiem o zmianę terminu wykonania prac remontowo-budowlanych określonych w pkt. 2 decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010r. Wniosek ten był przez organ rozpatrzony w oparciu art. 155 K.p.a. Organ organ konserwatorski odmówił zmiany decyzji nr [...], z dnia [...].06.2010 r., w zakresie przewidywanego terminu zakończenia prac konserwatorskich oraz robót budowlanych powołując się na § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych. Zdaniem organu pozwolenie z dnia [...]czerwca 201Or. wygasło z dniem 31 grudnia 2011 r. tj z dniem określonym w pkt. 2 decyzji , ponieważ wydane zostało na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także, innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. Nr 150, poz. 1579).

W związku z powyższym należy zauważyć, źe zgodnie z treścią § 29 w/w rozporządzenia pozwolenia wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. , o którym mowa w § 32 rozporządzenia , zachowują ważność do końca okresu, na który zostały wydane. W związku z powyższym by można było w niniejszej sprawie zastosować ten przepis należało by ustalić czy rzeczywiście decyzja z dnia [...] czerwca 201Or. wygasła z dniem 31 grudnia 2011r. biorąc pod uwagę brzmienie pkt. 2 decyzji.

Zdaniem Sądu utożsamianie przez organ administracji pojęcia "okresu na który zostało wydane pozwolenie" oraz "przewidywanego terminu zakończenia prac" jest ,jak słusznie zauważyła strona skarżąca .błędne, gdyż pojęcia te nie są równoznaczne. Zgodnie z utrwaloną wykładnią pojęcia "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r., zamieszczony w pozwoleniu konserwatorskim przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac stanowi termin o charakterze wyłącznie informacyjnym, którego upływ nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Wynika to ponad wszelką wątpliwość z brzmienia pkt. 2 decyzji.

Należy mieć przy tym na uwadze, że uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac przy zabytku stanowi jedynie jeden z etapów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę - na podstawie projektu zaakceptowanego przez Konserwatora Zabytków właściwy organ wydaje pozwolenie na budowę. Skoro więc decyzja nie została wydana na czas określony a jedynie określała przewidywane terminy realizacji prac , które były uzależnione od kolejnego pozwolenia tym razem organu budowlanego to omawiany termin przewidywanego rozpoczęcia i zakończenia prac objętych pozwoleniem konserwatorskim ma zatem wyłącznie walor informacyjny - wiążący się z przewidywaniami inwestora, które mogą okazać się nietrafne - na przykład wskutek przedłużenia się z przyczyn od niego niezależnych postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (vide wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 201 Or. II OSK 671/09 Lex nr 597767). Biorąc więc pod uwagę brzmienie pkt. 2 decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 201Or. oraz brak innych stosownych postanowień decyzji nie sposób zgodzić się z organami o wygaśnieniu lub utraty ważności ważności decyzji.

Nadmienić przy tym należy, ze art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym stanowi, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków

wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Natomiast z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga:

1) prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru;

2) wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku;

W ocenie Sądu, decyzja [...] Konserwatora Zabytków została wydana z naruszeniem prawa, podobnie jak i zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 24 lipca 2012r. która, co do zasady, zaakceptowała stanowisko organu pierwszej instancji. Omówione powyżej naruszenie prawa, którymi dotknięte są zaskarżona decyzja i decyzja pierwszej instancji, stanowią dostateczną przesłankę do ich uchylenia na podstawie na podstawie art. 145 ust.1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270).

Ponownie rozpatrując sprawę organy winny mieć powyższe na względzie, rozpatrujac ponownie wniosek o o zmianę terminu wykonania prac remontowo- budowlanych określonych w pkt. 2 decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010r na podstawie art. 155 K.p.a.

Z tych względów uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji jest jak najbardziej uzasadnione.