Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 708/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J.Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej J.Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest wydana na wniosek J.Ł. (dalej: Wnioskodawczyni, Skarżąca) przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, interpretacja przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna) z 12 czerwca 2019 r. nr [...] dotycząca podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku z 28 marca 2019 r. (uzupełniony w dniach 8 i 28 maja 2019 r.) stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni jako osoba fizyczna w 2007 r. zakupiła nieruchomość zabudowaną budynkiem gospodarczym i masztem telekomunikacyjnym do majątku prywatnego. Nieruchomość ta stanowi współwłasność małżeńską. Wnioskodawczyni prowadzi również działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, w związku z tym działalność nie jest związana z zakupioną nieruchomością. Wnioskodawczyni jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Wnioskodawczyni postanowiła sprzedać część nieruchomości, w związku z czym 27 stycznia 2017 r. podpisała w formie aktu notarialnego umowę przedwstępną. Zgodnie z wolą Kupującego, Wnioskodawczyni dokonała podziału gruntu. Działkę o numerze 318/14 podzielono na dwie o numerze 318/16 oraz 318/17, natomiast działkę 318/15 na 318/18 oraz 318/19, w związku z czym w wyniku podziału gruntów powstały cztery działki. Ostateczna decyzja Wójta Gminy, zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, została wydana w dniu 26.10.2017 r. Podział nieruchomości wynikał z chęci sprzedaży części nieruchomości i nie zwiększył wartości sprzedawanych działek. Także w celu ochrony interesów przyszłego Kupującego, Wnioskodawczyni zawarła z nim w dniu 27.01.2017 r. umowę dzierżawy, która obowiązywała przez okres 3 miesięcy. Na jej podstawie Wydzierżawiający mógł dysponować nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń. Czynsz wynikający z umowy dzierżawy wynosił 100 zł miesięcznie. Umowa dzierżawy obejmowała dwie działki o numerze ewidencyjnym 318/14 oraz 318/15 o powierzchni 2.290 m2, przy czym łączna powierzchnia obu działek wynosiła 7.751 m2, dlatego też nie wydzierżawiono całości. Jedna z działek jest zabudowana budynkiem gospodarczym.

Wnioskodawczyni zaznaczyła, że przedmiotowa nieruchomość należy do jej majątku prywatnego i nigdy nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej, nigdy też nie czerpano zysku z jej wynajmu czy umowy o podobnym charakterze (oprócz wspomnianej umowy dzierżawy na 3 miesiące, ale była ona zawarta w celu ochrony interesów Kupującego, a nie w celu uzyskania zysku, co potwierdza wysokość czynszu). Nieruchomość została zakupiona z majątku prywatnego jako zabezpieczenie na przyszłość. Zabezpieczenie na przyszłość dotyczyło głównie zabezpieczenia majątkowego dzieci, nie była planowana tam budowa domu rodzinnego, jak również nie planowano sprzedawać nieruchomości z zyskiem. Wnioskodawca nigdy nie inwestował w powyższą nieruchomość. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niniejsze grunty kwalifikowano jako 8U - tereny zabudowy usługowej. Nieruchomość składa się z kilku działek oraz objęta jest księgą wieczystą prowadzoną w Sądzie Rejonowym w O.

Wnioskodawczyni sprzedała dwie działki, zgodnie z postanowieniami umowy nie została rozstrzygnięta kwestia podatku VAT, zostanie to uregulowane dopiero po otrzymaniu interpretacji. Numery ewidencyjne sprzedanych działek to 318/16 (niezabudowana) oraz 318/18 (zabudowana budynkiem "niezamieszkalny", gospodarczym, który nie był wykorzystywany przed sprzedażą i stał pusty). Sprzedaż działek nastąpiła w październiku 2018 r. Przed planowaną transakcją sprzedaży nie dokonywano wcześniej innych sprzedaży nieruchomości. Oprócz sprzedanych działek o numerach ewidencyjnym 318/16 oraz 318/18 nie planowano sprzedawać pozostałych działek. Sprzedaż nie będzie miała charakteru ciągłego czy powtarzalnego, jest to po prostu jednorazowa sprzedaż. Uzyskane pieniądze ze sprzedaży będą stanowić majątek prywatny Wnioskodawczyni. Sprzedaż dokonywana jest ze względu na koszty utrzymania nieruchomości generowane poprzez dużą powierzchnią. Część działek pozostanie niesprzedana i nadal będzie stanowić majątek Wnioskodawczyni.

Uzupełniając, na wezwanie organu interpretacyjnego, wniosek Skarżąca stwierdziła:

- nieruchomość od daty nabycia do dnia zawarcia umowy dzierżawy nie była w ogóle wykorzystywana, wykonywano wyłącznie czynności zabezpieczające teren oraz porządkujące, np. koszenie trawy, także budynek gospodarczy nie był wykorzystywany przed sprzedażą i stał pusty;

- nabywca przedmiotowych działek występował we własnym imieniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, stąd konieczne było podpisanie umowy dzierżawy, by mógł on dysponować oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane);

- pozwolenie na budowę wskazane w art. 33 ustawy Prawo budowlane zostało wydane na nabywcę nieruchomości.

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego Wnioskodawczyni zapytała: Czy w opisanym stanie faktycznym sprzedaż nieruchomości należącej do majątku prywatnego Wnioskodawcy podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT ?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawczyni stwierdziła, że opisana we wniosku sprzedaż nieruchomości nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdyż odbyła się poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Sprzedana nieruchomość stanowiła majątek prywatny i dokonując tej sprzedaży Skarżąca nie działała jako podatnik podatku od towarów i usług. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.2011 r. sygn. akt I FSK 13/11, w którym wskazano: "przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną". Są w wyroku tym podkreślił iż chodzi tu o działalność w tym konkretnym zakresie. Sam więc fakt, że podatnik podatku od towarów i usług prowadzi działalność gospodarczą, np. w zakresie obrotu towarami spożywczymi nie przesądza o fakcie, że będzie on także w każdym przypadku podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości. O fakcie tym przesądzi dopiero okoliczność wskazująca na zamiar wykonywania tego rodzaju czynności w sposób częstotliwy dla celów zarobkowych. Nie będzie więc działalnością gospodarczą sprzedaż majątku osobistego podatnika.

Odnośnie umowy dzierżawy Wnioskodawczyni wyjaśniła, że zawarta została tylko i wyłącznie dla ochrony interesów Kupującego, a nie w celu osiągnięcia zysku. Czynności te mają charakter zwykłego wykonywania prawa własność, a nie prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Podkreśliła, że stosunek dzierżawy (tak jak najem czy sprzedaż) jest czynnością, która może być stosunkiem łączącym osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Zatem dokonując sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika VAT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także Dyrektor KIS) stanowisko Wnioskodawczyni, w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, uznał za nieprawidłowe.

Po przetoczenia brzmienia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 i art. 2 pkt 33, 43 ust. 1 pkt 10, art. 2 pkt 14, art. 43 ust. 1 pkt 10a, art. 29a ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm. – dalej: ustawa o VAT) i przytoczeniu opisanego we wniosku stanu faktycznego Dyrektor KIS stwierdził, że w świetle przywołanych przepisów prawa, analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do stwierdzenia, że nie można uznać, iż sprzedaż opisanych nieruchomości dotyczyła majątku prywatnego i tym samym nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przeznaczenie gruntu, które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego określa te tereny jako tereny zabudowy usługowej oraz przeznaczenie znajdującego się tam budynku (gospodarcze), nie wskazuje, aby nieruchomość mogła być wykorzystywana w celach prywatnych. Trudno bowiem, aby budynek gospodarczy oraz teren przeznaczony pod zabudowę usługową, mogły służyć celom prywatnym. Wnioskodawczyni nie podjęła żadnych czynności, które wskazywałyby na zamiar wykorzystania nieruchomości w celach osobistych, dla przykładu - mieszkalnych (z wniosku nie wynika, aby Wnioskodawczyni np. wystąpiła lub zamierzała wystąpić o zgodę na zmianę kwalifikacji budynku z gospodarczego na mieszkalny, rekreacyjny, itp., o ile plan zagospodarowania dopuszcza możliwość wykorzystania terenu w takich celach). Ponadto nieruchomość przed podziałem (czyli – jak wynika z opisu sprawy – dwie działki ewidencyjne, bez względu na to jaka faktycznie powierzchnia tych działek była dzierżawiona) była przedmiotem dzierżawy, a więc czynności opodatkowanej VAT, co przesądza, iż służyła wykonywaniu działalności gospodarczej.

Z tych powodów Dyrektor KIS stwierdził, że dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu Wnioskodawczyni wystąpiła jako podatnik VAT i transakcja ta podlegała opodatkowaniu VAT. Tym samym stanowisko przestawione we wniosku było nieprawidłowe.

Jednocześnie organ interpretacyjny zaznaczył, że nie rozstrzygał możliwości zastosowania zwolnienia od podatku sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, ponieważ z zadanego pytania, przedstawionego stanowiska i wskazanych przepisów prawa podatkowego jednoznacznie wynika, że intencją Wnioskodawczyni było uzyskanie interpretacji wyłącznie w zakresie uznania Wnioskodawczyni – w związku z przedmiotową transakcją – za podatnika VAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępiania administracyjnego, zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT przez dowolną i błędną ich interpretację, w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym strona skarżąca działała jako osoba wykonująca działalność gospodarcza i tym samym jest zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości będącej jej majątkiem prywatnym i niewykorzystywanym w działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie wykorzystywała nieruchomości, będącej przedmiotem sprzedaży w celach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przez 10 lat nieruchomość nie stanowiła przedmiotu żadnych umów, czy też zobowiązań związanych z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Jedyna umowa to umów sprzedaży i zabezpieczenie tej transakcji przez wydzierżawienie jej przyszłemu kupującemu. Tego rodzaju zabezpieczenie, zdaniem Skarżącej, jest standardowym rozwiązaniem, służy zabezpieczeniu interesów kupującego i stasowane jest powszechnienie między podmiotami prywatnymi (tj. nie prowadzącymi działalności gospodarczej). Skarżąca wyjaśniła też, że nie było możliwe bezpłatne użyczenie nieruchomości, gdyż zgodnie ze stanowiskiem organów budowlanych prawo użyczenia nie nadaję prawa do starania się o pozwolenie na budowę budynku. Skarżąca twierdzi także, że nie można przyjąć, iż zobowiązanie do sprzedaży nieruchomości i powiązana z nią umowa dzierżawy ma charakter ciągły i nieruchomość jest wykorzystywana do celów zarobkowych. Skarżąca wskazała też, że przed tut. Sądem 14 maja 2019 r. (sygn. akt I SA/Wr 123/19) zapadł wyrok uchylający interpretacją indywidualną wydaną na wniosek Skarżącej. Interpretacja ta dotyczyła niemal identycznego stanu faktycznego tj. sprzedaży nieruchomości niezabudowanej, obecna dotyczy nieruchomości zabudowanej. Skarżąca powołała też orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teksy jedn. Dz. U. z 2016 r. poz.1647), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). W sprawach tych, stosownie do art. 57a P.p.s.a., sąd administracyjny związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sporna w sprawie jest kwestia czy sprzedaż nieruchomości zabudowanej budynkiem gospodarczym dokona przez Skarżącą w okolicznościach opisanych we wniosku jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, w szczególności czy dokonując tej sprzedaży Skarżąca działała jako podatnik podatku od towarów i usług.

Skarżąca uważa, że transakcja dotyczy majątku prywatnego, niewykorzystywanego w działalności gospodarczej, nie ma charakteru ciągłego, zatem dokonując tej sprzedaży nie działała jako podatki VAT.

Dyrektor KIS twierdzi, że Skarżąca dokonując sprzedaży działa jako osoba wykonująca działalność gospodarcza i tym samym zobowiązana jest do zapłaty podatku od towarów i usług.

W analogicznym stanie faktycznym i prawym tut. Sąd wyrokiem z 14 maja 2019 r. (sygn. akt I SA/Wr 123/19) uchylił interpretację indywidualną, uznając za prawidłowe stanowisko strony skarżącej. Sąd w składzie rozpoznającym niemniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu ww. wyroku i przyjmuje je za własne.

Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa ( opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenia usług) oraz podmiotowa (dostawy te i usługi musza być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnika są osoby prawne jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów poszukujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zwody; działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Kwestia dotyczycąca ustalania podmiotowości prawnopodatkowej dotyczącej sprzedaży działek, także zabudowanych o różnym statusie w zakresie ich przeznaczenia, była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne jest, że każdorazowo rozstrzygniecie odnosi się do zindywidualizowanego stanu faktycznego, którego elementy w poszczególnych sprawach są różne. W konsekwencji stwierdzenie czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga, jak wskazano to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.10..2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych właściwych dla danej sprawy.

W odniesieniu do przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności sprzedaży nieruchomości, niewątpliwie nie można przyjąć, że odpowiada ona warunkom, na które Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wskazał jako reprezentatywne działania w wyroku z dnia 15.09.2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (ECLI:EU:c 2011:589). Trybunał orzekł, że o tym czy dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Za takie aktywne działania uznał zabiegi na rzecz uzbrojenia terenu, działania marketingowe (por. pkt 40 ww. wyroku TSUE). Wskazana aktywność nie jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy nieruchomości nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Co do zasady bowiem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ponieważ jedynym oczekiwanym przychodem z takiej transakcji jest ewentualny zysk ze sprzedaży rzeczy.

W efekcie Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie przypisał Skarżącej statusu podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z uwagi na okoliczności towarzyszące samej sprzedaży, ale charakter transakcji (w ramach działalności gospodarczej) powiązał z okolicznością oddania nieruchomości w dzierżawę od dnia podpisania umowy przedwstępnej sprzedaży tej nieruchomości, którą potraktował jako prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu Dyrektor KIS nie uwzględnił jednak, że sam fakt uznania dzierżawy gruntu za działalność gospodarczą nie wiąże się z późniejszą sprzedażą nieruchomości. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika zależność odwrotna. Przyczyną zawarcia umowy dzierżawy był zamiar sprzedaży nieruchomości. Oddanie nieruchomości w dzierżawę nie stanowiła zatem przejawu wykorzystywania tej nieruchomieć w działalności gospodarczej. Z opisanego stanu faktycznego wynikało, że w zamian za oddanie nieruchomości w dzierżawę, dzierżawca zobowiązany był ponieść niewielkie koszty. Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiana będzie z działalnością gospodarczą. Należy mieć bowiem na uwadze, że jakkolwiek art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za nieistotny przyjmuje cel czy rezultat działalności gospodarczej, to na gruncie konkretnego stanu faktycznego, ocena założonych i oczekiwanych przychodów, także może wspomagać interpretację co do celu podejmowanych działań.

Przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast drugi – do zapłaty umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy. Akceptując stanowisko Dyrektora KIS, należałoby przyjąć, że nie istnieje stan faktyczny w którym zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego, nie determinowałby oceny – z uwagi na występujący czynsz – że następuje wykorzystania majątku w działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu nie można zaakceptować takiej tezy bezwarunkowo dla każdego możliwego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie umowa zawarta była z przyszłym nabywcą nieruchomości w dacie zawarcia z nim umowy przedwstępnej, przy czym tylko na trzy miesiąc i za niewilskim czynszem. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jego działanie nakierowane było wyłącznie na zachowanie składnika majątkowego w majątku osobistym. Stąd brak jakiejkolwiek aktywności na rzecz skomercjalizowania przedmiotu sprzedaży, kosztem działań podejmowanych dla zachowania go w stanie niepogorszonym w ramach dbałości o nieruchomość. Dzierżawa związane była bowiem z zwarciem umowy przedwstępnej sprzedaży, skompensowanie sobie przy tej okazji kosztów obciążających właściciela otrzymaniem niewielkiego czynszu nie może – wbrew całokształtowi okoliczności sprawy – być automatycznie potraktowane jako wykorzystywanie majątku w sposób ciągłu do celów zarobkowych w sposób wypełniający przesłanki działalności gospodarczej. W tym kontekście należy uznać, że Dyrektor KIS błędnie zastosował do stanu faktycznego sprawy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS winien uwzględnić stanowisko Sądu przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit a P.p.a.s., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania sądowego orzeczona na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800).