Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 569/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla K. –N. –J.M. sprawy ze skargi W.S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] znak [...] z dnia 16 marca 2016 r., na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w skrócie: "Kpa";

- art. 49 b ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) w skrócie: "Pr. bud";

po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – W. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 maja 2015 r. znak: [...], którą nakazano inwestorowi obiektu - W. S. - wykonać rozbiórkę drewnianego ogrodzenia o długości 15,8 m i wysokości ok. 1,2 m zrealizowanego na dz. [....] w W. gm. Ł. od strony drogi gminnej nr [...] pod nazwą W. G. – K.S. (dz. [....]) w odległości 1,6-1,7 m od osi jezdni, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zawiadomieniem z dnia 27.08.2012r. znak: [...] PINB poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia na dz. nr [...] od strony drogi gminnej dz. Ew. nr [...] w miejscowości W., gm. Ł. niezgodnie z przepisami prawa budowlanego.

W dniu 06.08.2012r. pracownicy PINB przeprowadzili w obecności skarżącej, właścicielki działki nr [...] w W., czynności kontrolne przedmiotowego ogrodzenia. Następnie w dniu 28.11.2012 r. PINB przeprowadził na działkach nr [...] i [...] w W., z udziałem stron postępowania, rozprawę administracyjną z której sporządzono protokół wraz dokumentacją fotograficzną i szkicem sytuacyjnym.

W dniu 18 lutego 2013 r. PINB wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą nakazał rozbiórkę spornego ogrodzenia.

Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożyła skarżąca. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia 2.01.2014 r. nr [...] znak: [....], WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy PINB pozyskał do akt sprawy aktualne wypisy i wyrysy z rejestru gruntów dla działek nr [...] i [...] w W. Po wydaniu w dniu 28.04.2015 r. zawiadomienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. dnia 21.05.2015r. PINB wydał skarżoną decyzję, którą wraz z odwołaniem skarżącej przesłał do organu odwoławczego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przedmiotem postępowania była zasadność nałożenia decyzją PINB z dnia 21.05.20.15 r., nr [...], znak: [...], nakazu rozbiórki drewnianego ogrodzenia znajdującego się na działce nr [...] od strony działki nr [...] (droga gminna) w W., gmina Ł.

Organ II instancji dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią zaskarżonej decyzji badając prawidłowość rozstrzygnięcia organu l instancji w oparciu o akta sprawy. W ocenie organu II instancji PINB uczynił zadość przepisom k.p.a oraz u.p.b. oraz prawidłowo zebrał materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny.

W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 443 z dnia 27 marca 2015 r.): do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało bowiem wszczęte przed terminem określonym w art. 9 w/w ustawy, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 34, który wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy u.p.b. w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji.

W myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 u.p.b. "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: (...) 3) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych (...)".

Organ odwoławczy wskazał w szczególności, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż droga od strony której usytuowane jest w/w ogrodzenie znajduje się na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. symbolem [...] - drogi wewnętrzne oraz drogi gminne, przewidziane do funkcjonowania jako drogi wewnętrzne (§ 28 ust. 2 pkt 5 mpzp gminy Ł.). Ponadto w/w droga rozporządzeniem Wojewody nr [...] z dnia 31 grudnia 1998r., w sprawie zmiany zaliczania do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] została zaliczona do kategorii drogi gminnej (Dz. U. Woj. [...] [...] poz. [....]).

Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał, że PINB prawidłowo przyjął, iż działka nr ewid. [....] w W. stanowi drogę publiczną - drogę gminną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), a tym samym organ l instancji prawidłowo zakwalifikował ogrodzenie będące przedmiotem postępowania jako obiekt na którego budowę wymagane jest uprzednie zgłoszenie właściwemu organowi.

Z akt sprawy zgromadzonych w niniejszym postępowaniu wynika, że inwestor – W. S. legitymuje się zgłoszeniem przedmiotowych robót budowlanych z dnia 4 czerwca 2012r., na które Starosta Powiatowy nie wniósł sprzeciwu. Do w/w zgłoszenia skarżąca załączyła odręczny szkic sytuacyjny na którym zaznaczono, iż lokalizacja planowanego ogrodzenia będzie wynosić od 3 m do 3,5 m od osi drogi stanowiącej działkę nr ewid. 106. Organ II instancji wskazał, że co do zasady skuteczne zgłoszenie w trybie art. 30 u.p.b. powoduje, że inwestor jest zobowiązany wykonać roboty budowlane zgodnie z jego treścią.

W trakcie przeprowadzonej przez PINB w dniu 28 listopada 2012 r. rozprawy administracyjnej na działkach nr [....] oraz [...] w W. ustalono, iż przedmiotowe ogrodzenie: znajduje się na - wysokości posesji nr [...] dz. nr [...] w W. Ogrodzenie zostało wykonane w miejscu istniejącego wcześniej ogrodzenia, które zostało rozebrane w związku z nakazem jego rozbiórki wydanym przez PINB. Obecna lokalizacja nie była uzgadniana z zarządcą drogi i narusza ona ustalenia mpzp, ponieważ znajduje się w liniach rozgraniczających drogi (dz. nr [....]). Przedstawiciel gminy poinformował nadto, że gmina Ł. nie wyraża zgody na obecną lokalizację przedmiotowego ogrodzenia. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie PINB prawidłowo nie wdrożył procedury legalizacyjnej z uwagi na fakt, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że budowa przedmiotowego ogrodzenia została wykonana niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W § 53 ust. 11 w/w mpzp wskazano, iż ogrodzenia nieruchomości powinny być lokalizowane pod wyznaczonymi w planie liniami rozgraniczającymi dróg i ulic; w przypadku dróg i ulic nie wyznaczonych w planie liniami rozgraniczającymi, ogrodzenia powinny być lokalizowane w odległości nie mniejszej niż 3 metry od osi drogi (ulicy).

Ze szkicu sytuacyjnego załączonego do protokołu rozprawy administracyjnej wynika natomiast, iż przedmiotowe ogrodzenie wybudowano na działce nr ewid. [...] od strony działki nr ewid. [...] (będącej drogą gminną) w odległości 1.60 m - 1.70 m od osi w/w drogi.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że inwestor zrealizował roboty budowlane w sposób odbiegający od warunków wynikających z dokonanego przez niego zgłoszenia, doprowadzając tym samym do wybudowania nowego obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia.

Dodatkowo organ II instancji zauważył, że art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych wymaga, aby obiekty budowlane przy drogach w terenie zabudowy były usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Z kolei art. 43 ust. 2 w/w ustawy stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Organ II instancji zaznaczył nadto, że w niniejszej sprawie inwestor przedmiotowego ogrodzenia, przed zgłoszeniem robót budowlanych winien uzyskać zgodę zarządcy drogi, a z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie uzyskała wymaganej zgody zarządcy drogi (gminy Ł.), zaś Gmina Ł. nie wyraziła zgody na obecną lokalizację w/w ogrodzenia.

Organ II instancji uznał, że wobec nie spełnienia przesłanek warunkujących legalizację obiektu budowlanego (określonych w art. 49 b ust. 2 u.p.b.) zrealizowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia, legalizacja przedmiotowego ogrodzenia była nie możliwa.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej z dnia 3 i 4 czerwca 2015r. wskazał, że zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów był bezzasadny.

Skarżąca w dniu 1 marca 2013 r. ustanowiła pełnomocnika, w związku z powyższym zgodnie z treścią art. 40 § 2 k.p.a. zawiadomienie PINB z dnia 28 kwietnia 2015 r. znak: [...] o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami postępowania skierowane było na adres kancelarii w/w pełnomocnika.

Ponadto organ II instancji zauważył, że zarówno przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia 4 marca 2008r. (Dz. U. Woj. [...]. Nr [...], póz. [...]) jak i w/w ustawy o drogach publicznych odnoszą się do usytuowania obiektów budowlanych w odległości od osi jezdni, albo krawędzi jezdni, a nie od granicy nieruchomości.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca W. S.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i zmianę decyzji, bowiem pomiędzy działaniami w sprawie przez organ l instancji, a następnie organ II instancji, nastąpiły zmiany stanu faktycznego i prawnego.

Skarżąca podniosła, że uprawniony geodeta dokonał w lipcu 2015 r. pomiarów działki [...] i [...] oraz ustabilizował słupki graniczne w gruncie. We wrześniu 2015 r. powstał nowy odcinek drogi betonowej, a płyty ażurowe zostały usunięte. Skarżąca podtrzymała swoje uwagi i zastrzeżenia zawarte w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję PINB nakazującą W. S. wykonie rozbiórki ogrodzenia zrealizowanego na działce nr [...] w W. gm. Ł. od strony drogi gminnej.

Na wstępie rozważań wypada wskazać, że z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu administracji publicznej pierwszej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy oraz obowiązek organu drugiej instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej (por. decyzja SKO we Wrocławiu z dnia 29 września 2003 r., OSK 4141/23/03, OwSS 2004, nr 1, poz. 7, w której stwierdzono, że "istota dwuinstancyjności polega nie tylko na wydaniu dwóch decyzji w sprawie przez organy obu instancji [o ile strona wniesie odwołanie], ale też – a może przede wszystkim – na przeprowadzeniu dwóch postępowań, w których stronie umożliwiono udział"; zob. też wyroki WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1024/13, LEX nr 1406972, oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 13/13, LEX nr 1325761; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1147/10, LEX nr 1083547). A. Wiktorowska (Zasada ogólna dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym (refleksje na marginesie powstania kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych), Sam. Teryt. 1995, nr 6, s. 84), trafnie podkreśla, że "charakter kontroli instancyjnej związany jest z badaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Jej zakres jest zatem szeroki – dotyczy legalności, celowości, słuszności (zgodności z prawdą materialną), gospodarności i rzetelności. Jest to kontrola merytoryczna i kontrola formalna. Chodzi bowiem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (por. też wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276).

Podkreślić należy, że "organ odwoławczy ma obowiązek realizacji zasady prawdy obiektywnej, przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swej decyzji. Nie jest przy tym związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia; powinien skontrolować postępowanie i decyzję pierwszoinstancyjną z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione, czy też nie przez odwołującego" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2012 r., IV SA/GI 462/11, LEX nr 1109092). Organ odwoławczy, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, powinien uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, a zatem musi brać pod uwagę zdarzenia faktyczne lub zmiany przepisów, które miały miejsce po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji (por. J. Zimmermann, Polska jurysdykcja..., s. 185; T. Kiełkowski, Sprawa..., s. 137). Obowiązek ich uwzględnienia przez organ odwoławczy wynika z zasady praworządności oraz z zasady prawdy obiektywnej.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim organ bezkrytycznie odniósł się do ustaleń faktycznych poczynionych w I instancji w zakresie odległości spornego ogrodzenia od osi drogi, poprzestając na ustaleniach wynikających z pomiarów dokonanych podczas oględzin w dniu 28 listopada 2012 r. Przy czym zauważyć należy, że szkic sytuacyjny, stanowiący załącznik do protokołu zawierający owe pomiary, został sporządzony na kartce białego papieru i jak wynika z treści figurującej na nim adnotacji (górny prawy róg) "bez zachowania proporcji i skali (granice działek wyznaczono w sposób orientacyjny bez profesjonalnych urządzeń pomiarowych)" /vide K: [...] akt adm./ Wynika nadto z niego, że faktyczny przebieg drogi w terenie nie odpowiada granicom działki nr [...]. Natomiast w toku postępowania, jak również w odwołaniu skarżąca zarzucała, że nie doszło do rzetelnego wyjaśnienia kwestii czy "płot postawiono zgodnie ze zgłoszeniem", z zachowaniem wymaganej przepisami mpzp odległości od osi drogi, zarzucając w tym względzie naruszenie art. 7, 75, 77 § 1 i 78 k.p.a. W skardze do sądu dodatkowo zaś skarżąca podnosi nowe okoliczności faktyczne, które zaistniały już po wydaniu decyzji przez PINB, a które w ocenie skarżącej winny być uwzględnione w postępowaniu odwoławczym zważywszy, że dotyczą one nowych pomiarów geodezyjnych i ustabilizowaniu punktów granicznych na gruncie oraz powstania w 2015 r. nowego odcinka drogi betonowej, po usunięciu dotychczasowych ażurowych płyt. Z akt postępowania odwoławczego wynika tymczasem, że organ zaniechał poczynienia jakichkolwiek ustaleń w tym względzie, przyjmując za własne ustalenia organu I instancji, które muszą budzić wątpliwości zważywszy, że brak jest w tych ustaleniach jakiegokolwiek odniesienia do przebiegu drogi w terenie względem granic ewidencyjnych działki nr [...] wg. zalegającej w aktach sprawy mapy ewidencyjnej (K:[...] Tom II akt adm.) Natomiast rzeczą pierwszorzędną w sprawie jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość czy istotnie ogrodzenie zostało posadowione od osi drogi gminnej w odległości niezgodnej z postanowieniami mpzp i niezgodnie ze zgłoszeniem. Podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że istota dodatkowego postępowania wyjaśniającego sprowadza się do możliwości naprawienia ewentualnych wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji, które mogą zostać usunięte bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r., II SA/Sz 566/10, LEX nr 754830). Działania organu, który tak naprawdę nie podjął żadnych czynności w sprawie, ograniczają się tym samym jedynie do oceny legalności zaskarżonej decyzji, czym organ II instancji niewątpliwie naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) oraz zasadę prawdy obiektywnej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niezbędnym jest bowiem zwrócenie uwagi na art. 7 k.p.a, w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika z kolei, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wyżej zaś naprowadzone uchybienia nie pozostawiają wątpliwości, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją.

Wobec powyższego Sąd biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt lit. c orzekł jak w sentencji.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod rozwagę wyżej wskazane uwagi, przeprowadzi rzetelną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego (art.136 kpa).