Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1564/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 201 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. A S.A. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium lub organ drugiej instancji) z [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w zakresie odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010.

2. Stan sprawy.

2.1. Decyzją z [...] r. Wójt Gminy S. (dalej: organ pierwszej instancji) określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie [...] zł.

Decyzją z [...] r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W piśmie z 9 grudnia 2015 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję.

Wyrokiem z 26 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 50/16 tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z [...] r. Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości spornych budowli, przesądził jednocześnie zasadność ich opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2018 r. II FSK 3434/16 oddalił skargę kasacyjną skarżącej wywiedzioną od powyższego wyroku.

Decyzją z [...] r. Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] r. Kolegium ustaliło, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia spowodowane wniesieniem skargi do WSA i NSA spowodowało wydłużenie podstawowego terminu przedawnienia tylko do dnia [...] r. Przyjęto natomiast, że zaszły okoliczności, o których mowa jest w art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 1325, ze zm. - o.p.) tj. przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Zgodnie z pismem Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] r., zawiadomieniem z dnia [...] r. (doręczonym spółce [...] r.) dokonano zajęcia rachunku bankowego skarżącej w B S.A. w W..

W skardze na powyższą decyzję spółka podniosła, obok zarzutu zaniechania ustaleń faktycznych w zakresie podstawy opodatkowania spornych budowli, zarzut naruszenia - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 i 4 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji z [...] r., w sytuacji w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010.

Motywując zarzut przedawnienia spółka wskazała, że zastosowanie środka egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie nie wywołało skutku przerwania biegu przedawnienia, gdyż ustanowiony w sprawie pełnomocnik otrzymał postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności dopiero w dniu [...] r., tj. kilka dni po tym jak dokonano zajęcia rachunku bankowego. W opinii pełnomocnika, skoro postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało doręczone do dnia wszczęcia egzekucji, to taka egzekucja nie przerwała biegu terminu przedawnienia. Zatem z upływem 2015 r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok.

Prawomocnym wyrokiem z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gł 1169/19 tut. Sąd uchylił decyzję Kolegium z [...] r. i w związku z przedstawionym zarzutem przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazał na konieczność zweryfikowania daty doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia z [...] r. o nadaniu decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu, egzekucja jest niedopuszczalna, jeżeli przed jej wszczęciem nie zostało doręczone stronie postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy czym w sytuacji reprezentowania spółki w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przez pełnomocnika - postanowienie o nadaniu rygoru jest skutecznie doręczone w dniu jego przekazania ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Zdaniem Sądu, konsekwencją ustalenia, że postanowienie z [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pełnomocnik spółki otrzymał [...] r., będzie stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji (oznaczałoby to przeprowadzenie czynności zajęcia rachunku bankowego na podstawie niewykonalnej decyzji). W efekcie nie wystąpi przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Sąd wskazał na toczące się postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. o uznaniu za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji dotyczącej zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok. Jak wskazał, wśród zarzutów podniesionych przez spółkę znalazł się m.in. zarzut niedopuszczalności egzekucji z racji niewykonalności decyzji w chwili dokonania czynności egzekucyjnej. Zasadność tego zarzutu oparto na tym, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone pełnomocnikowi spółki dopiero kilka dni po dokonaniu czynności egzekucyjnej. W dniu 11 grudnia 2017 r. zapadł wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1221/17 oddalający skargę spółki (pozostaje nieprawomocny).

Ponownie rozpatrując sprawę z odwołania spółki od decyzji Wójta Gminy S. z [...] r. Kolegium postanowieniem z [...] r. włączyło do akt sprawy potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej postanowienia Wójta Gminy S. z [...] r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zażalenie pełnomocnika z 21 października 2015 r. na postanowienie Wójta Gminy S. z [...] r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

2.2. Postanowieniem z [...] r. Kolegium zawiesiło postępowanie w sprawie odwołania z dnia 3 września 2015 r. wniesionego przez skarżącą od decyzji Wójta Gminy S. z [...] r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (sygn. akt III SA/Wa 1221/17).

Kolegium w wydanym postanowieniu stwierdziło, że dla rozpatrzenia sprawy konieczne jest prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. Nie sposób by stanowisko, w tej kwestii było podejmowane niezależnie w dwóch różnych postępowaniach. Kolegium zauważyło, że w razie uznania zarzutu spółki w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, odmienne stanowisko Kolegium i tak nie uchroni przed koniecznością uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i umorzenia postępowania. Wobec powyższego w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2020 r. 1325, ze zm. - o.p.) organ podatkowy zawiesił postępowanie.

2.3. W piśmie z 31 sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania. Zarzucono, że organ z naruszeniem art. 217 § 2 o.p. nie wykazał uchwytnego związku pomiędzy postępowaniem w sprawie odwołania spółki, a postępowaniem w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w którym wyrok wydał WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1221/17), a na skutek złożonej skargi kasacyjnej sprawa trafiła do NSA.

2.4. Po rozpatrzeniu zażalenia, Kolegium zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.

Wskazał, że zgodnie z art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że B otrzymał zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w dniu [...] r., a spółka [...] r. Natomiast wykonanie zajęcia nastąpiło w dniu [...] r. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na adres siedziby spółki doręczono w dniu [...] r. Jednocześnie przesłano to postanowienie na adres pełnomocnika. Pełnomocnik spółki w piśmie z 21 października 2015 r. nadał w tym samym dniu zażalenie na postanowienie Wójta Gminy S. z [...] r. Pełnomocnik odebrał skierowane do niego postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu [...] r. Powyższe oznacza, że brak prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przed wszczęciem egzekucji, nie spowodował braku działań procesowych mających na celu podważenie wykonalności nieostatecznej decyzji, skoro przed wszczęciem egzekucji zostało nadane przez pełnomocnika zażalenie na postanowienie.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie ocena kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego będzie uzależniona od prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, m. in. zarzutu niedopuszczalności prowadzenia egzekucji wobec braku doręczenia pełnomocnikowi postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przed wszczęciem egzekucji. Sprawa uznania zarzutu spółki w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie może być rozstrzygana dwutorowo, w dwóch odrębnych postępowaniach. Wynik postępowania sądowoadministracyjnego przed NSA, dotyczącego zasadności zarzutów spółki w sprawie prowadzenia egzekucji, ma bezpośredni wpływ na ocenę, czy nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, a zatem stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Tym samym zawisłość sporu przed NSA, spowodowała konieczność zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia spółce zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. W razie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za zasadne, Kolegium orzekając w sprawie wymiaru podatku (niezależnie od własnej oceny spornej kwestii) musiałoby uwzględnić konieczność uchylenia decyzji i umorzenia postępowania z uwagi na brak skutku przerwania biegu terminu przedawnienia. Zasadnie zatem Kolegium przyjęło, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarzucono mu:

1) art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 o.p. poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonym postanowieniu przesłanek przemawiających za zasadnością zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r.,

2) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Kolegium, podczas gdy organ ten błędnie zawiesił postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r., w sytuacji gdy Kolegium, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, miało zweryfikować tylko datę doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia z dnia [...] r. o nadaniu decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności, co tym samym oznacza, że wszczęta egzekucja nie wpływa w żaden sposób na postępowanie wymiarowe w zakresie 2010 r.,

3) art. 70 § 1 o.p. poprzez nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r. i w konsekwencji bezzasadne zawieszenie przedmiotowego postępowania.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu podano, że uzasadnienie faktyczne i prawne w istocie w żaden sposób nie wyjaśnia podstawy faktycznej i prawnej podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zauważono, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podobnie jak w utrzymanym w mocy postanowieniu tego Kolegium, nie wskazano, z naruszeniem art. 217 § 2 o.p, uchwytnego związku pomiędzy postępowaniem w sprawie odwołania spółki z 3 września 2015 r. od decyzji Wójta Gminy S. z [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 r., a postępowaniem w sprawie zarzutów, w którym wyrok wydał WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1221/17), a na skutek złożonej skargi kasacyjnej sprawa trafiła do NSA.

Nie wykazano w szczególności, z jakiej przyczyny rozpoznanie skargi kasacyjnej przez NSA od wyroku WSA w Warszawie uniemożliwia rozpoznanie odwołania spółki z 3 września 2015 r.

Dlatego też niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wpływu, jaki wywiera kwestia rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA, stanowi naruszenie art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 o.p. Takie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nosi cechy dowolności i arbitralności i dlatego wymyka się spod racjonalnej kontroli.

Dalej podano, że zgodnie z wytycznymi WSA w Gliwicach organ ma tylko zweryfikować datę doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia z [...] r. o nadaniu decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jeżeli zaś potwierdzi się, że jest to [...] r. to automatycznie oznacza to, że egzekucja była niedopuszczalna i doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Bez wpływu zaś na to postępowanie pozostaje sposób zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie Kolegium narusza także art. 70 § 1 o.p. poprzez nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r. i w konsekwencji bezzasadne zawieszenie przedmiotowego postępowania.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w postępowaniu w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Zdaniem Kolegium prejudykatem w rozpoznawanej sprawie jest przesądzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy w przedmiocie uznania za niezasadne zarzuty w sprawie egzekucji dotyczącej zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok. Spółka stanowiska tego nie podziela.

5. Rozważając sporne zagadnienie w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pojęcie "zagadnienia wstępnego" było już wielokrotnie przedmiotem rozważań w orzecznictwie, a stanowisko w tym zakresie uznać należy za utrwalone. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela je i przyjmuje za własne. Z tych względów posłuży się przedstawioną w nich argumentacją.

W tych ramach wskazać należy, że powołany termin ten obejmuje sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Oznacza to, że nie każda kwestia, która w przekonaniu strony, czy też organu stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem jest w istocie i obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, a powołany wyżej przepis art. 201 o.p. nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu), będą zatem zachodziły jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia danej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi kwestiami ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast, kiedy sprawa, co do której rozstrzygać ma organ administracji, jest przedmiotowo związana z inną sprawą toczącą się przed organem administracji bądź sądem czy organami ścigania, ale której brak rozstrzygnięcia nie tamuje (nie uniemożliwia) prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyroki NSA z 24 października 2014 r. II GSK 1040/13, z 8 grudnia 2015 r. II GSK 1657/15, wyrok z 19 listopada 2015 r. II GSK 2031/15; z 2 października 2019 r. II GSK 503/19, z dnia 16 października 2020 r. I FSK 9/18, z dnia 2 października 2020 r. II FSK 1227/18).

Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć taką sytuację, gdy wydanie orzeczenia merytorycznego w rozpoznawanej przez organ podatkowy sprawie zależy wprost od wydania innego orzeczenia merytorycznego przez inny organ lub sąd w przedmiocie stanowiącym kwestię wstępną dla rozpoznawanej sprawy. Będą to dwie sprawy pozostające ze sobą w tak ścisłym związku, że wydanie decyzji w sprawie podatkowej jest uzależnione od przesądzenia określonej kwestii.

Związek pomiędzy sprawą rozpatrywaną w postępowaniu podatkowym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polegać powinien na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi obligatoryjną podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Oznacza to, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organ rozpatrujący i orzekający w sprawie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania głównego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania podatkowego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r, sygn. akt II FSK 1891/11).

Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. powstaje wtedy, gdy przeszkodą w załatwieniu sprawy jest uprzednie rozstrzygnięcie jakiejś kwestii materialnej, nie leżącej w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie (por. WSA w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Gd 888/20).

Na tle tych uwag stwierdzić należy, że rozpatrzenie przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1221/17 w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogło być uznane za zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej (podatkowej) oraz relacji między nimi, nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie danej sprawy administracyjnej (podatkowej) w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2015 r. II GSK 397/14 oraz wyrok z 16 kwietnia 2010 r., I FSK 536/09, CBOSA).

Tymczasem Kolegium zgodnie z zaleceniami WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1169/19 w ponownym postępowaniu miało tylko zweryfikować datę doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia z [...] r. o nadaniu decyzji pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Sąd wskazał, że Kolegium przede wszystkim zweryfikuje datę doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia o nadaniu decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak zauważono wcześniej, w aktach sprawy znajduje się jedynie wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. – śledzenia przesyłek, z którego wynika, iż akt ten pełnomocnik otrzymał w dniu [...] r. Dodano, że data tam wskazana pozostaje w zgodzie z oświadczeniem pełnomocnika zawartym w skardze, co do tej okoliczności. W zależności od wyniku tych ustaleń Kolegium rozstrzygnie o możliwości merytorycznego orzekania w niniejszej sprawie (wykazanie doręczenia postanowienia z [...] r. przed wszczęciem egzekucji). W przypadku gdy uzna, iż merytoryczne orzekanie w niniejszej sprawie jest niemożliwe ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. uchyli zaskarżoną decyzję i umorzy postępowanie pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium postanowieniem z [...] r. włączyło do akt sprawy potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej postanowienia z [...] r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zażalenie pełnomocnika na to postanowienie.

Badając związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej, a kwestią rozstrzygnięcia przez NSA sprawy dotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, gdzie wśród zarzutów podniesionych przez spółkę znalazł się m. in. zarzut niedopuszczalności egzekucji z racji niewykonalności decyzji w chwili dokonania czynności egzekucyjnej wskazać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. od rozstrzygnięcia zagadnienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Jakkolwiek można przyjąć, że sprawa, co do której rozstrzygać ma organ podatkowy, jest w pewien sposób związana ze sprawą dotyczącą zarzutów, albowiem zasadność jednego z zarzutów oparto na tym, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone pełnomocnikowi spółki dopiero kilka dni po dokonaniu czynności egzekucyjnej, to jednak nie można uznać, że ewentualny brak jej rozstrzygnięcia uniemożliwia prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jak wyżej zostało już wskazane ponownie rozpatrując sprawę Kolegium włączyło do akt sprawy potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej postanowienia z [...] r.

Sąd podziela bowiem pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 2 października 2020 r. II FSK 1227/18, zgodnie z którym zagadnienie wstępne musi wykazywać bezpośredni związek z tokiem postępowania podatkowego. Oznacza to bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści.

Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, zatem zawieszając postępowanie w sprawie odwołania wniesionego przez skarżącą od decyzji Wójta Gminy S. z [...] r., organ naruszył art. 201 § 1 pkt. 2 o.p.

6. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.- p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, gdyż dotknięte są one tymi samymi wadami. Stosownie do art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

7. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł.

Składa się na nią uiszczony wpis sądowy (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł), określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r. poz. 1800, ze zm.).