Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 298/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Społeczności Chrześcijańskiej "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Społeczności Chrześcijańskiej "[...]" kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia S., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy M. miasta W. w dniu [...] marca 2011 r. o ustaleniu na wniosek Stowarzyszenia S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokali mieszkalnych na cele usług - punkt katechetyczny w budynku mieszkalno - usługowym na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] przy ul. P. w Dzielnicy M. w W.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono dotychczasowy stan faktyczny sprawy, zacytowano wybrane przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy i wskazano na spełnienie wszystkich wymagań prawnych do ustalenia wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych lokali mieszkalnych. Stwierdzono również, że §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy wskazuje obowiązek określenia ilości wymaganych miejsc parkingowych dla danej inwestycji co uczynił organ pierwszej instancji w punkcie 1.5 decyzji tego organu. Szczegółowe określenie wymogów dotyczących m.in. zapewnienia miejsc parkingowych odbywać się będzie na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę. Orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane ocena, czy projektowany obiekt nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Stowarzyszenie S. wniosło o jej uchylenie oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 9 ust. 5 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 §1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 poprzez pominięcie ich dyspozycji.

W uzasadnieniu skargi wskazano argumentację mającą uzasadniać zgłoszone zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jakkolwiek w §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr[...], poz.[...]) wskazano na sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy poprzez stosowanie nazewnictwa odnośnie obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej m.in. poprzez określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych, to jednak organy orzekające w sprawie obu instancji zobowiązane były ustalić, z jakich przepisów odrębnych wynika możliwość ustalenia ilości miejsc parkingowych w taki sposób, jak uczynił to organ pierwszej instancji w pkt 1.5 swojej decyzji poprzez wskazanie : "2-6 miejsc postojowych /100 uczniów na zmianę (...) oraz co najmniej 3 łatwo dostępne miejsca postojowe dla samochodów, jako miejsca dla osób podwożących uczniów (dzieci)."

Powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 67 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), który stanowi, że minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 1. W art. 54 pkt 2 lit. c powołanej ustawy stwierdzono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przepis §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy stosuje się zatem do zapisywania w decyzji ustaleń określonych w art. 54 pkt 2 lit. c ustawy, które mają wynikać z przepisów odrębnych. Zgodnie zaś z art. 64 powołanej ustawy, art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

W pkt 1.5 decyzji organu pierwszej instancji - poza wymogiem zapewnienia miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych - organ orzekający określił ilość miejsc parkingowych wskazując m.in. iż: "Należy zapewnić we własnym zakresie miejsca postojowe, według zalecanych wskaźników parkingowych określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W.

(Uchwała Nr [...] Rady miasta W. z dn. [...] października 2006 r.), dla podstrefy Ic-śródmiejskiej zróżnicowanych warunków obsługi komunikacyjnej, uszczegółowionych w opracowanym normatywie parkingowym dla miasta W. Wskaźniki te stosowane są również w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z polityką miasta i [...], w tym Zrównoważonego Planu Rozwoju Transportu Publicznego (Uchwała Nr [...] Rady miasta W. z dn. [...] lipca 2009 r.)"

Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego, dlatego nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest również jakichkolwiek przepisów prawa dających podstawę do uznania za przepisy odrębne - w rozumieniu art. 54 pkt 2 lit. c powołanej ustawy – [...] oraz polityki miasta.

Ponadto, według art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

Organy orzekające obu instancji w żaden więc sposób nie wyjaśniły, z jakich przepisów odrębnych wynika ustalenie miejsc postojowych w pkt 1.5 decyzji organu pierwszej instancji, poza miejscami postojowymi dla osób niepełnosprawnych. Wyjaśnienie to jest o tyle istotne, ponieważ organ odwoławczy utrzymał w mocy ustalenie ilości miejsc postojowych w decyzji organu pierwszej instancji jednocześnie wskazując, iż szczegółowe określenie wymogów dotyczących m.in. zapewnienia miejsc parkingowych odbywać się będzie na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę.

Skoro według art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, to wbrew stwierdzeniom organu odwoławczego w niniejszej sprawie, przy wydawaniu pozwolenia na budowę organ będzie związany ustaleniem ilości miejsc postojowych w sposób określonych w pkt 1.5 decyzji organu pierwszej instancji, dla którego nie wskazano podstawy mającej wynikać z przepisów odrębnych, o czym stanowi art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powyższe wskazuje na naruszenie przez organy obu instancji art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 6 i art. 107 §3 kpa poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku zapewnienia określonej ilości miejsc postojowych bez wskazania przepisu odrębnego uprawniającego do nałożenia takiego obowiązku.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający określi m.in. wymagania dotyczące ilości miejsc postojowych w sposób wynikający z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dając temu wyraz w decyzji w sposób określony art. 107 §3 kpa.