Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2714/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: § 43 ust. 3 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. i C. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 252/17 w sprawie ze skargi M. N. i C. N. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 252/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. N. i C. N. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Starosta Stalowowolski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w obrębie [...], gmina Pysznica, oznaczonych w rejestrze gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], dla których Sąd Rejonowy w Stalowej Woli prowadzi księgę wieczystą nr [...], będących własnością C. N. i M. N. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, poprzez udzielenie P. S.A. z siedzibą w K., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV [...], w tym na podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej nad działkami. Lokalizację przewodów linii oraz obszaru pasa technologicznego przedstawiono szczegółowo na szkicach sytuacyjnych, stanowiących integralną część powyżej wskazanej decyzji Starosty z [...] kwietnia 2014 r. Obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny linii dla działki nr [...] wynosi [...]ha, a dla działki nr [...] - [...]ha.

Wnioskiem z 18 marca 2016 r. P. S.A. wystąpiły do Starosty Stalowowolskiego o ustalenie odszkodowania za szkody powstałe na skutek zdarzeń związanych z udzieleniem zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV [...] na nieruchomości oznaczonych jako dz. nr [...] i [...].

Po przeprowadzeniu postępowania Starosta Stalowowolski decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 1.603 zł za ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości, z uwagi na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. N. i C. N.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowił operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. B., z dnia 30 maja 2016 r. W operacie tym biegły wskazał, że lokalizacja napowietrznej linii elektroenergetycznej (urządzenia przesyłowego) wpłynie negatywnie na zmianę walorów użytkowych nieruchomości, tj. spowoduje obniżenie wartości nieruchomości poprzez ograniczenie możliwości jej wykorzystania, natomiast brak jest szkód związanych z utratą pożytków, o których mowa w § 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Biegły wskazał też na występowanie oddziaływania pola elektroenergetycznego w pasie technologicznym linii. Obszar zajęcia działki nr [...] wynosi [...]ha, natomiast działka nr [...] w całości znajduje się w pasie technologicznym. W wypisie z rejestru gruntów powyższe działki składają się z gruntów zakwalifikowanych jako RHIa - grunty orne. Położone są w obszarze, na którym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pysznica, uchwalonego uchwałą nr XXI/172/2012 r. Rady Gminy Pysznica z dnia 10 sierpnia 2012 r. teren nieruchomości położony jest na obszarze określonym jako tereny ograniczonych warunków rozwoju rolnictwa - zagrożenia powodziowe.

Rzeczoznawca podał, że wyceniana nieruchomość położona jest w terenach kompleksu upraw rolnych usytuowanego w niedalekim sąsiedztwie rzeki San, w strefie peryferyjnej miejscowości [...]. Lokalizacja nieruchomości dobra, ze względu na sąsiedztwo nieruchomości rolnych oraz w odległości 2km od siedlisk.

W bliskim i dalszym sąsiedztwie brak jest obiektów uciążliwych, takich jak magazyny, składy czy obiekty przemysłowe. Dojazd do działek dobry - droga gruntowa. Grunt użytkowany rolniczo, położony w obszarze aktywnym kompleksu rolnego. Działki nie są wyposażone w urządzenia melioracyjne, trudności w uprawach nie występują, warunki terenowe i lokalizacyjne dobre. Usytuowanie ogólne: miejscowość wiejska. Uwarunkowania uwzględniające usytuowanie działki w stosunku do obiektów użyteczności publicznej słabe. Wskaźnik bonitacji gruntu wynosi 1,50. Grunt rolny leży w II okręgu podatkowym według przepisów o podatku rolnym.

Na potrzeby wyceny rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej. Jako okres badania cen transakcyjnych nieruchomości rolnych na terenie Gminy Pysznica rzeczoznawca przyjął okres od stycznia 2014 r. do dnia szacowania. W wyniku badania aktów notarialnych dotyczących transakcji nieruchomościami rolnymi na obszarze Gminy Pysznica wybrał do porównań 12 transakcji nieruchomościami rolnymi podobnymi ze względu na lokalizację, funkcję w planie zagospodarowania przestrzennego, warunków glebowych, kształtu i stanu zagospodarowania. W wyniku dokonanej analizy rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość rynkową 1ha prawa własności gruntu rolnego w wysokości 13.639 zł, a po zastosowaniu współczynnika korygującego wartość rynkową 1ha prawa własności gruntu rolnego określił na kwotę 17.048,75 zł.

Wojewoda podał, że odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości wynikające z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości rzeczoznawca obliczył jako iloczyn wartości rynkowej 1ha powierzchni gruntu (17.048,75 zł/ha), powierzchni działek zajętej pod pas technologiczny i współczynnika obniżenia wartości rynkowej na skutek lokalizacji pasa technologicznego linii elektroenergetycznej (0,20). Według wyjaśnień rzeczoznawcy, z uwagi na brak danych rynkowych umożliwiających określenie współczynnika obniżenia wartości rynkowej nieruchomości, współczynnik został określony w oparciu o standard 5.8 "Zasady określania wartości szkód spowodowanych budową infrastruktury podziemnej i nadziemnej" na poziomie 0,20 (ze względu na brak na działkach naziemnych elementów infrastruktury technicznej). Ww. standard zaleca przyjęcie współczynnika z przedziału 0,15 do 0,20 włącznie.

Wyliczona przez rzeczoznawcę wartość jednorazowego odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości w pasie technologicznym linii elektroenergetycznej 220 kV, przebiegającej przez działki nr [...] i [...], położone w [...], wynosi w zaokrągleniu 1.603 zł.

W ocenie organu analiza operatu szacunkowego wykazuje, że w wycenie uwzględniono wszystkie okoliczności istotne dla oceny wartości nieruchomości, zawarte w operacie wnioski logicznie wynikają z opisu stanu faktycznego, operat nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, które mogłyby podważać zaufanie co do jego rzetelności, natomiast twierdzenia uzasadnione są odnośnymi analizami.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. N. i C. N., zarzucając naruszenie:

1) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 K.p.a.;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.;

3) art. 130 ust. 2 w zw. z art. 174 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.);

4) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 Konstytucji RP;

5) § 43 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego;

6) art. 107 § 3 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę za nietrafne uznał zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3, a także art. 10 w zw. z art. 79 K.p.a. W ocenie Sądu zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. K.p.a., co pozwoliło organom obu instancji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i 80 K.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego – na prawidłowe zastosowaniu normy prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, szczegółowo wyjaśnia motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z decyzji Starosty Stalowowolskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny przedstawia ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również dokładnie i szczegółowo wyjaśnia podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto odniesiono się w nim do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Sąd nie podzielił także zarzutu skargi o naruszeniu art. 10 § 1 w zw. z art. 79 K.p.a. Skarżący zostali zawiadomieni o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, w tym ze sporządzonym operatem szacunkowym (pismo z dnia 2 czerwca 2016 r.), o terminie rozprawy, która odbywał się z ich udziałem, a także z udziałem rzeczoznawcy majątkowego (zawiadomienie z dnia 15 czerwca 2016 r., protokół z rozprawy w dniu 6 lipca 2016 r.), a także o zgromadzeniu materiału niezbędnego do wydania decyzji i możliwości zapoznania się z nim, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia żądań.

Zwrócono przy tym uwagę, że operat szacunkowy (dowód) sporządzony jest przez biegłego rzeczoznawcę, zaś oględziny nieruchomości, które on przeprowadza nie są oględzinami, o jakich mowa w art. 79 § 1 K.p.a. Stąd też przeprowadzenie tej czynności bez udziału stron, jak i uprzedniego ich zawiadomienia nie stanowi o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu (a więc obowiązku procesowego).

Sąd badając sprawę pod kątem regulacji zawartych w Dziale III Rozdział 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie dopatrzył się także takich naruszeń prawa, które winny były skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazano, że dla ustalenia wysokości odszkodowania sporządzony został operat szacunkowy przez rzeczoznawcę majątkowego. Zgodnie z tym operatem oszacowana wartość jednorazowego odszkodowania z tego tytułu wynosi 1.603 zł i jak wynika z jego treści (wnioski z dokonanych obliczeń) mieści się w granicach cen uzyskiwanych na rynku lokalnym za tego typu nieruchomość gruntową, jak również w podobnej lokalizacji. Obliczona została przez rzeczoznawcę jako iloczyn wartości rynkowej 1ha powierzchni gruntu (17.048,75 zł), powierzchni działek zajętej pod pas technologiczny i współczynnika obniżenia wartości rynkowej wskutek lokalizacji pasa technologicznego linii elektroenergetycznej (0,20).

W ocenie Sądu wszystkie kwestie związane z ustaleniem odszkodowania, poprzedzonym uzyskaniem operatu szacunkowego, czyli opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego, w uzasadnieniu tym zostało szczegółowo omówione i wyjaśnione. Operat ten nie zawiera nieprawidłowości i Sąd, zważywszy także na regulacje wynikające z rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego nie znalazł podstaw do kwestionowania tego stanowiska organu. W operacie rzeczoznawca uwzględnił wszystkie okoliczności istotne dla obliczenia wartości nieruchomości, jego wnioski są logiczne i wynikają z opisu stanu faktycznego, brak w nim sprzeczności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie też zaakcentowano, że wyboru podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości, doboru nieruchomości podobnych, ustalenia wielkości wskaźników korygujących dokonuje rzeczoznawca majątkowy i odpowiada on za te kwestie (należące do sfery jego wiedzy fachowej).

Kwestionowane w skardze prawidłowości sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego nie mogło, zdaniem Sądu, odnieść spodziewanego przez skarżących skutku. W takiej sytuacji na poparcie swoich zarzutów strona powinna przedłożyć zgodnie z art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami ocenę prawidłowości operatu dokonaną przez organizację zawodową rzeczoznawców. Niesporne jest, że takiej oceny skarżący nie przedłożyli, pomimo czynnego udziału w toku postępowania (m.in. uczestniczenia w rozprawie z udziałem rzeczoznawcy majątkowej).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. N. i C. N., zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.);

b) art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

c) §43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez ustalenie odszkodowania nieodpowiadającego wartości poniesionych szkód na skutek założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej przez nieruchomość skarżących, tj. ustalenie rażąco niskiego odszkodowania, nieodpowiadającego "słusznemu odszkodowaniu", a także pominięcie obligatoryjnych elementów, które winny być uwzględnione przy ustalaniu wartości odszkodowania m.in. trwałych skutków spowodowanych obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii infrastruktury elektroenergetycznej;

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80 i 107 § 3, art. 138 § 2 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. opartej o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w którym:

- nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego;

- pominięto żądanie strony przeprowadzenia dowodu mającego znaczenie dla sprawy;

- nie dokonano właściwej oceny operatu szacunkowego, w którym nie uwzględniono wszystkich czynników wpływających na obniżenie wartości nieruchomości;

- uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia właściwie okoliczności, na których oparł się organ uznając wiarygodność operatu szacunkowego, a także nie zawiera odniesienia się do zasadności pominięcia przy ustalaniu odszkodowania przesłanek określania jego wysokości, co uniemożliwia poznanie motywów rozstrzygnięcia oraz uniemożliwia przeprowadzenie jego kontroli;

- utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Starosty i nie przekazano sprawy do ponownego rozpoznania przed organem I instancji pomimo istnienia szeregu istotnych naruszeń przepisów postępowania, co przesądzało o wadliwości tej decyzji i konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2) dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego z zakresu wyceny nieruchomości, celem ustalenia prawidłowej wartości odszkodowania należnego z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na kontroli zarzutów sformułowanych przez skarżącego.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W skardze zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80 i 107 § 3, art. 138 § 2 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy wskazać należy, że zakres postępowania wyjaśniającego jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego. To przepisy prawa materialnego określają przedmiot sprawy, a tym samym zakres postępowania i okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia rozpoznania danej sprawy.

Przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Przysługuje ono uprawnionemu podmiotowi na mocy art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. Zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n., odszkodowanie to powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Stosownie zaś do art. 130 ust. 2 u.g.n., ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (zob. art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Stosownie natomiast do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Przepisy tego rozporządzenia regulują szereg zagadnień dotyczących wyceny nieruchomości, a przede wszystkim szczegółowe zasady dotyczące określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny. Natomiast § 43 ust. 1 stanowi, że przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się w szczególności: (1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji; (2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie. Z kolei z § 43 ust. 3 rozporządzenia wynika, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się: (1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości; (2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości; (3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; (4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Odszkodowanie z art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n. nie przysługuje bowiem za samo zdarzenie w postaci wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia prawa nieruchomości, lecz za wynikające z takiej decyzji ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

W skardze kasacyjnej, która zmierza do zakwestionowania wysokości ustalonego odszkodowania wskazano na naruszenie przepisów postępowania P.p.s.a. i K.p.a, natomiast jeśli chodzi o przepisy materialnoprawne, które regulują zasady ustalania odszkodowania wskazano tylko § 43 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia, natomiast art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 4 ustawy stanowi podstawę prawną do przyznania odszkodowania w przedmiotowej sprawie, natomiast przepisy te nie regulują zasad dotyczących jego ustalania. Jeżeli zatem zgodnie z art. 128 ust. 4 ustawy, odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli doszło do zmniejszenia wartości nieruchomości odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadająca temu zmniejszeniu, to aby ustalić kwotę odpowiadającą zmniejszeniu wartości nieruchomości, zagadnieniem podstawowym jest ustalenie jaka była wartość nieruchomości. Tymczasem skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, zarówno z ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i z rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, które regulują zasady wyceny nieruchomości i zasady sporządzania operatu szacunkowego. Tym samym obliczona w operacie i przyjęta przez organ w decyzji wartość rynkowa 1ha powierzchni gruntu na kwotę 17.048,75 zł nie została zakwestionowana, ani tym samym podważona. Tak ustalona wartość nieruchomości o powierzchni jednego hektara stała się podstawą do ustalenia odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości, które obliczono jako iloczyn wartości rynkowej 1ha i powierzchni działek zajętych pod pas technologiczny, która nie jest kwestionowana (tj. [...]m2) i współczynnika obniżenia wartości wynoszącego 0,2. Z uwagi na brak danych rynkowych umożliwiających określenie współczynnika obniżenia wartości rynkowej nieruchomości, współczynnik został określony w oparciu o standard 5.8 "Zasady określania wartości szkód spowodowanych budową infrastruktury podziemnej i naziemnej "na poziomie 0,20, a powołany standard zaleca przyjęcie współczynnika z przedziału 0,15 do 0,20 włącznie. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia § 43 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia jest niezasadny. W uzasadnieniu zaś skargi kasacyjnej, skarżący wskazują, że ustalając zmniejszenie wartości nieruchomości nie uwzględniono czy to trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, czy też obowiązku udostępniania nieruchomości w celu wykonania konserwacji, usuwania awarii. Powyższe kwestie reguluje powoływany już § 43 ust. 3 rozporządzenia w pkt 3 i w pkt 4, które nie zostały jednak objęte zarzutem skargi kasacyjnej, który został ograniczony tylko do § 43 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia. W konsekwencji treść sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej, a konkretnie przepisy które zostały wskazane jako naruszone nie pozwoliły na jej uwzględnienie. Należy wyraźnie zaznaczyć, że sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zakwestionowały, ani nie podważyły ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organ administracji i dokonanej w tym zakresie kontroli przez Sąd I instancji. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są również niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.