Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 238/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, NSA Tadeusz Michalik, Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1 do 10, art. 7 ust. 1 i 5 oraz art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wstrzymał T. S. wypłatę dodatku mieszkaniowego z [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że T. S. nie opłaca należnych opłat za mieszkanie i z tego powodu następuje wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego.

Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła T. S. W odwołaniu tym przedstawiła trudną sytuację materialną rodziny, która uniemożliwia terminowe regulowanie opłat mieszkaniowych. Nadto przekazała organowi odwoławczemu potwierdzenie uiszczenia zaległego czynszu za [...] miesiące.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją dnia

[...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1 – 4 i 7, at. 7 ust. 1, 5 i 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji wskazało, że T. S. zobowiązana była do wpłacania miesięcznie na konto Spółdzielni Mieszkaniowej różnicę między czynszem a dodatkiem mieszkaniowym w kwocie [...]zł. Na dzień [...] występowała u skarżącej zaległość w opłatach czynszowych za [...] miesiące w wysokości [...]zł, która została uregulowana wpłatą z dnia [...], natomiast za [...] T. S. nie wpłaciła do Spółdzielni Mieszkaniowej różnicy między czynszem a dodatkiem mieszkaniowym, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.

Z powyższą decyzją organu odwoławczego nie zgodziła się T. S., która wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W motywach skargi przedstawiła trudną sytuację materialną rodziny, jak również podniosła, że aby uregulować występujące zaległości w opłatach czynszowych zaciągnęła pożyczkę w "[...]". Zaznaczyła także, że organ odwoławczy w sposób bezduszny zapatrzony jest w przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn podniesionych w skardze.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności przyjdzie przywołać stan prawny jaki obowiązuje w rozpatrywanej sprawie, otóż stosownie do postanowień art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ w przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W przypadku uregulowania należności w terminie wskazanych trzech miesięcy wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, za który wypłata była wstrzymana. Z kolei w myśl art. 7 ust. 12 wskazanej ustawy osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal mieszkalny wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu należności powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji. Jednocześnie po myśli art. 8 ust. 4 powyższej ustawy pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące. W razie niedopełnienia tego obowiązku pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości w tych opłatach. Pobierający jest obowiązany zwrócić organowi te kwoty w terminie kolejnych 2 miesięcy, jeżeli gospodarstwo domowe, któremu przyznano dodatek mieszkaniowy, nie uiści zaległych opłat w terminie miesiąca od powstania obowiązku zawiadomienia organu o powstaniu zaległości.

Skarżąca mocą decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] otrzymała dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł na okres od [...] do [...]. Postępowanie w rozpatrywanej sprawie uruchomione zostało w następstwie pisma Spółdzielni Mieszkaniowej A w Z. z dnia [...] z którego wynika, że skarżąca posiada zaległości za [...] miesiące. W ramach prowadzonego postępowania pracownik organu pierwszej instancji telefonicznie ustalił z pracownikiem powyższej Spółdzielni, że w dniu

[...] skarżąca wpłaciła różnicę między czynszem a dodatkiem mieszkaniowym wynoszącą [...] zł, za miesiąc: [...],[...],[...] i [...]. Natomiast z akt sprawy nie wynika, by skarżąca była w jakikolwiek sposób informowana o uruchomieniu tego postępowania, jednakże gdy dokona się analizy treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oraz skargi do tutejszego Sądu, to można wysunąć tezę, że skarżąca o prowadzeniu wskazanego postępowania wiedziała, czego wymownym, dowodem było uregulowanie występującego zadłużenia w opłatach czynszowych. Zatem pomimo braku formalnych dokumentów potwierdzających wiedzę skarżącej o prowadzonym postępowaniu, należy przyjąć, że o tym postępowaniu była poinformowana. Jednakże należy zwrócić uwagę na fakt, że stosownie do postanowień art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja administracyjna winna zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji formalnie zawiera uzasadnienie, jednakże faktycznie takiego uzasadnienia nie zawiera, ponieważ sprowadza się ono do stwierdzenia faktu nie opłacania przez skarżącą należnych opłat za mieszkanie oraz przywołanie treści art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z kolei zaskarżona decyzja jest bardziej rozbudowana w tym zakresie, ponieważ zawiera przedstawienie stanu faktycznego w sprawie, jak również przytacza przepisy, jednakże nie zawiera ich interpretacji. Wskazane uchybienie ma w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie, ponieważ wpływa na treść rozstrzygnięcia. Jest to o tyle ważne, że organy administracji w sposób nieprawidłowy zastosowały w sprawie treść art. 7 ust. 11 w związku z art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Stosownie do przywołanych przepisów na podmiocie pobierającym należności za zajmowane lokale mieszkalne, czyli w niniejszej sprawie na Spółdzielni Mieszkaniowej A w Z. ciążył obowiązek powiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o występowaniu zaległości czynszowej obejmującej pełne dwa miesiące. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie opłacała czynszu przez okres od [...] do [...] następstwem czego wskazana Spółdzielnia pismem z dnia [...] poinformowała organ o występowaniu zaległości obejmującej [...] pełne miesiące. W piśmie tym Spółdzielnia nie sprecyzowała, za które to miesiące skarżąca posiadała zaległości czynszowe. Jednakże dalsze działania skarżącej potwierdzone w ramach postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, pozwalają ustalić, że na dzień [...] skarżąca miała zaległości czynszowe obejmujące nie [...] lecz [...] pełne miesiące. Zatem wskazane pismo z dnia [...] nie zawierało prawdziwej informacji, co jest istotne w kontekście treści art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zamieszczonych w nim konsekwencjach nie poinformowania organu administracji o występujących zaległościach w opłatach czynszowych. Jednocześnie brzmienie wskazanego przepisu w zestawieniu z treścią art. 7 ust. 11 powyższej ustawy pozwala stwierdzić, że organ administracji wstrzymuje wypłatę dodatku mieszkaniowego wówczas, gdy osoba zalega z opłatami czynszowymi za dwa pełne miesiące. Wskazane ustalenie jest kluczowe dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skarżąca w dniu [...] uregulowała opłaty czynszowe za okres od [...] do [...]. Tym samym w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji czyli w dniu [...] w przypadku skarżącej nie występowało zaleganie w opłatach czynszowych obejmujące dwa pełne miesiące. W tym dniu można było mówić o występowaniu zaległości obejmującej jeden pełny miesiąc. W konsekwencji oznacza to, że organ pierwszej instancji wydal swoją decyzję z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z kolei organ odwoławczy w dniu podjęcia przez siebie rozstrzygnięcia nie dysponował informacją zawartą w skardze, że skarżąca otrzymała nowy dodatek mieszkaniowy w jeszcze niższej wysokości, a mianowicie w kwocie [...]zł na okres od [...] do [...]. Wziąwszy pod uwagę treść art. 7 ust. 12 ustawy o dodatkach mieszkaniowych skarżąca musiała uregulować występujące ewentualnie zaległości w opłatach czynszowych.

W konsekwencji organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję z jednej strony podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, a jak zostało to powyżej ustalone było ono wadliwe z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, to jeszcze nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie występowania wskazanej zaległości w opłatach czynszowych. Takim postępowaniem organ ten dopuścił się naruszenia postanowień art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W konsekwencji należy uznać, że oba organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co wyczerpuje przesłankę uwzględnienia skargi sformułowaną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak również organy te dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi zamieszczona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wyżej wymienionej ustawy.

Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi, ponieważ skarga poza wyrazem niezadowolenia oraz odwołaniem się do trudnej sytuacji materialnej rodziny nie zawiera zarzutów, które mogłyby być uwzględnione.

Z uwagi na wskazane uchybienia Sąd zdecydował się uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, który to organ ustali, czy występuje jeszcze przedmiot postępowania i podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, mając na względzie stan faktyczny w sprawie oraz naprowadzenia zamieszczone w niniejszym wyroku.

Po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy Sąd orzekł o tym, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.