Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 195/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia l września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu l września 2004 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w O. ul. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 16 lutego 2004 roku, znak "[...]" w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 16 lutego 2004 roku, znak "[...]" odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 13 listopada 2003 roku, znak "[...]" dotyczącej usunięcia przez Wspólnotę Mieszkaniową "A" w O. ul. M. nieprawidłowości wynikających z protokołu z dnia 5 listopada 2003 roku, naruszających przepisy przeciwpożarowe.

Wspólnota Mieszkaniowa "A" w O. błędnie pouczona przez organ, wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § l pkt 2 i 5 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 98, póz. 1071 ze zm.), § 140 ust. 2 i 4 oraz § 207 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), a także art. 3 ust. l Ustawy z 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 80, poz. 903 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że podnoszone zarzuty są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § l Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Strona skarżąca, w wyniku błędnego pouczenia udzielonego przez organ, po otrzymaniu decyzji wniosła skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 11 czerwca 1981 roku, SA 584/81 (ONSA 1981, nr l, poz. 55) "Organ administracji II stopnia stwierdzający nieważność decyzji organu I stopnia na podstawie art. 156 k.p.a., działa jako organ nadzoru, a niejako organ odwoławczy, co skutkuje, że od takiej decyzji stwierdzającej nieważność przysługuje odwołanie w postępowaniu instancyjnym, a nie skarga do NSA". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 15 grudnia 1984 roku, III AZP 8/83 (OSNC 1985/10/143) stwierdzając, że Jeżeli chodzi o stwierdzenie nieważności decyzji utrwalił się i nadal jest aktualny pogląd, że decyzja taka jest decyzją wydaną w pierwszej instancji".

W tej sytuacji, strona skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu powinna była skorzystać z przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia na przedmiotową decyzję.

Z powyższych względów, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.