Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 738/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 36a ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. B. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 23 maja 2013 r.

Przedmiotem skargi M. B. i A. B. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej PINB) z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] zobowiązująca A. B. do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 28 lutego 2013 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego wprowadzone zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy inwestycji p.n.: "budynek mieszkalny (4 mieszkania), z usługami w parterze, na działce nr 2200 obr. [...] wraz z przyłączami wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, gazu na działkach nr 2200, 2204 obr. [...] położonych przy ul. L. w R." realizowanej w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...].

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej, jako k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm., określanej dalej, jako P.b.).

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji objętej skargą wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził czynności kontrolne w sprawie realizacji robót budowlanych przy wyżej opisanej inwestycji. W ich trakcie stwierdzono, że wymiary poziome budynku (szerokość i długość) oraz jego usytuowanie na działce są zgodne z projektem. Stwierdzono natomiast zmiany w zakresie wysokości i kubatury obiektu, gdyż wysokość parteru do spodu podciągu wynosi 4,11m - zamiast 3,35m, a do stropu 4,79m – zamiast 4,02m. Wysokość piętra zmieniono z 2,83m na 3,04m. Wysokość od stropu piętra do kalenicy wynosi 1,90m zamiast 2,90m, zmieniono także wysokość poziomu kalenic lukarn z 8,78m na 9,43m. W związku z podniesieniem wysokości parteru i piętra zwiększyła się wysokość ścian zewnętrznych, która obecnie wynosi 5,90m zamiast 5,49m, co skutkuje zmianą kubatury budynku. Organ I instancji ustalił również, że zwiększono zakres utwardzenia terenu działki oraz podwyższono poziom terenu działki nr 2200 do ok. 50 cm w stosunku do terenu działek sąsiednich, czego nie przewidywał projekt zagospodarowania działki. Wprowadzona także została zmiana w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania parteru z funkcji usługowej (związanej z działalnością rolniczą - suszarnia nasion) na produkcyjną (produkcja okien aluminiowych), co narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obiekt usytuowany jest na terenie działki położonej na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z elementami usług i handlu. W ocenie organu I instancji powyższe zmiany jako dotyczące charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego i zakresu objętego projektem zagospodarowania działki, zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu oraz ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądziły o uznaniu, że doszło do istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę i projektu budowlanego. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. ([...]), PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. wstrzymał roboty budowlane, nakazując jednocześnie wykonanie zabezpieczeń przed wpływem czynników atmosferycznych oraz przed dostępem osób postronnych.

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) zobowiązał A. B. do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 28 lutego 2013 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego wprowadzone zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu organ o powołał się na treść art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. i wskazał, że projekt zamienny winien być sporządzony w sposób zgodny z tym przepisem. Nadto powołał się na art. 51 ust. 4 P.b., zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestorów, organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Natomiast w przypadku nie wykonania w terminie nałożonego obowiązku zgodnie z art. 51 ust. 5 P.b. organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Odwołanie od tej decyzji złożyli M. B. i A. B. wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionowali stanowisko organu co do istotnego odstępstwa w zakresie charakterystycznych parametrów budynku i zagospodarowania terenu. Ich zdaniem nie można w czasie realizacji inwestycji stwierdzić, że doszło do zmiany wysokości parteru, skoro obiekt jest w trakcie realizacji i dopiero przy zgłoszeniu odbioru “będzie w stanie docelowym i możliwa będzie ocena jego zgodności z projektem budowlanym". Zdaniem odwołujących wprowadzone do obiektu drobne zmiany nie naruszające przepisów warunków technicznych, warunków bezpieczeństwa, nie godzące w interesy sąsiadów i niezmieniające zasadniczo gabarytów i przeznaczenia obiektu są dopuszczalne. Wskazali na fakt, że teren działki został wyrównany w celu prawidłowego przeprowadzenia inwestycji, co spowodowało “minimalną różnicę poziomu" w stosunku do sąsiednich działek, plac został wybetonowany przed projektowaniem obiektu, w czasie budowy uległ zniszczeniu i ponownie został pokryty płytami betonowymi i utwardzony kostką. Podniósł, że budynek znajdował się na etapie prac wykończeniowych. Zarzucił pominięcie okoliczności, że najemca dokonywał technologicznego rozruchu. Niezasadne jest również stanowisko organu w kwestii zmiany sposobu użytkowania części lokalu. Zarzucili niepowiadomienie kierownika budowy o wyniku przeprowadzonej kontroli i niezapoznanie się z dziennikiem budowy oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 11 i art. 84 k.p.a.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że wydana decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Z dokonanych ustaleń jednoznacznie wynika, że przy realizacji robót budowlanych inwestor dokonał zmiany charakterystycznych parametrów obiektu (art. 36a ust. 6 pkt 2 P.b.) tj. jego wysokości, co w konsekwencji skutkuje także zmianą kubatury. Inwestor dokonał zmian dotyczących projektu zagospodarowania działki (pkt 1 ww. przepisu), dotyczących zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu tj. parteru zamiast funkcji usługowej (suszarnia nasion) - funkcja produkcyjna (produkcja okien aluminiowych). Zmiana ta narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji (pkt 6 i 7 art. 36a P.b.). Organ podał, że powyższe naruszenia noszą cechy istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Inwestor nie posiada wymaganej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany był do podjęcia działań o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. tj. wstrzymania robót budowlanych, co też uczynił postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem WINB z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]).

Organ podał, że mając na względzie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. w dalszej kolejności obligatoryjnym działaniem organu jest nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Nałożenie na inwestora tych obowiązków ma na celu zalegalizowanie wprowadzonych zmian, ewentualnie doprowadzenie rozpoczętej budowy do takiego stanu w którym możliwe będzie wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, co zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do argumentów zażalenia podał, że nie mają one znaczenia i wpływu na merytoryczną ocenę przedmiotowej sprawy. Ustawodawca poprzez zdefiniowanie pojęć "istotnego" i "nieistotnego odstąpienia" w art. 36a ust. 5 P.b. nie pozostawił organom nadzoru budowlanego uznaniowości w zakresie kwalifikacji odstępstw od pozwolenia na budowę i projektu. Ustalenia organu I instancji dotyczące zakresu i charakteru zaistniałych odstępstw znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i nie budzą wątpliwości. Końcowo organ zaznaczył, że dla potrzeb postępowania naprawczego koniecznym jest przedłożenie co najmniej dwóch egzemplarzy prawidłowo sporządzonego i skompletowanego projektu budowlanego zamiennego.

Skargę na tę decyzję złożyli M. B. i A. B. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust. 1 i 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, naruszenie art. 7 i art. 77 poprzez brak zgromadzenia i szczegółowego rozpatrzenia materiału dowodowego, naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, a także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak działań, które budowałyby zaufanie obywateli do organów administracji.

W uzasadnieniu skarżący rozwinęli podniesione zarzuty kwestionując

w szczególności dokonane przez organy ustalenia dotyczące zmiany wysokości i kubatury obiektu. Wbrew twierdzeniom organu ustawodawca nie definiuje pojęć "istotnych i nieistotnych odstępstw". Usytuowanie przedmiotowego obiektu pozostaje zgodne z warunkami ujętymi w pozwoleniu na budowę. Nie zostało zmienione przeznaczenie obiektu. Wykonywane w budynku prace (montaż okien) były pracami związanymi wyłącznie z jego budową. Zakwestionowali zasadność nakładania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego i równoczesne wstrzymywanie wszystkich robót budowlanych.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawując wymiar sprawiedliwości kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Badają zatem, czy poddany kontroli akt zgodny jest z przepisami prawa materialnego oraz czy postępowanie, w którym go wydano odpowiada regulacjom procesowym. Ustalenie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też stwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia kwestionowanej decyzji (postanowienia) w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a. Sąd orzeka przy tym w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami, wnioskami skargi, jak też powołaną w niej podstawą prawną, na co wskazuje art. 134 § 1 P.p.s.a.

Dokonując kontroli skarżonego rozstrzygnięcia w wyżej określonych granicach Sąd uznał, że jest ono zgodne z prawem, dlatego też skarga podlegała oddaleniu. Kwestionuje ona decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zobowiązująceą A. B. do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 28 lutego 2013 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego wprowadzone zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy inwestycji p.n.: "budynek mieszkalny (4 mieszkania), z usługami w parterze, na działce nr 2200 obr. [...] wraz z przyłączami wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, gazu na działkach nr 2200, 2204 obr. [...] położonych przy ul. L. w R." realizowanej w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z kolei powołany w poprzednim zdaniu przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy nakazuje organowi w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 wstrzymanie postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Poza sporem pozostaje, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy inwestycji p.n.: "budynek mieszkalny (4 mieszkania), z usługami w parterze, na działce nr 2200 obr. [...] wraz z przyłączami wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, gazu na działkach nr 2200, 2204 obr. [...] położonych przy ul. L. w R." z uwagi na ich realizację przez inwestora A. B. w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. Postanowienie to - po rozpatrzeniu zażalenia A. B. i M. B. - zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Skarga złożona na to postanowienie przez A. B. i M. B. prowadzona pod sygnaturą II SA/Rz 737/12 została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. oddalił ją, przyjmując, że przedmiotowa inwestycja była realizowana w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z mocy przepisu art. 170 p.p.s.a. prawomocny wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jest to prawomocność materialna wyroku. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się bowiem w tym, że także inne sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza więc, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Granice powagi rzeczy osądzonej wyznaczone są przez przedmiot rozstrzygania. Prawomocność materialna dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na treść zawartą w orzeczeniu sądowym. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje ona zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (wyroki NSA z dnia 11 lipca 2008 r., I OSK 1074/07, oraz z dnia 29 września 2010 r., I FSK 944/10).

W takiej sytuacji Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest wyrokiem zapadłym w sprawie II SA/Rz 737/12 i przyjmuje, że przy realizacji robót budowlanych inwestor dokonał zmiany charakterystycznych parametrów obiektu (art. 36a ust. 6 pkt 2 P.b.) tj. jego wysokości, co w konsekwencji skutkuje także zmianą kubatury. Inwestor dokonał zmian dotyczących projektu zagospodarowania działki (pkt 1 ww. przepisu), dotyczących zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu tj. parteru zamiast funkcji usługowej (suszarnia nasion) - funkcja produkcyjna (produkcja okien aluminiowych). Zmiana ta narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji (pkt 6 i 7 art. 36a P.b.). Naruszenia noszą cechy istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. Inwestor nie posiada wymaganej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany był do podjęcia działań o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. tj. wstrzymania robót budowlanych, co też uczynił postanowieniem [...] czerwca 2012 r. nr [...]). Przed upływem dwóch miesięcy od wydania wskazanego w poprzednim zdaniu postanowienia organ I instancji wydał decyzję, którą nakazał A. B. sporządzić i przedstawić w terminie do 28 lutego 2013 r. projekt budowlany zamienny uwzględniający wprowadzone zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy inwestycji p.n.: "budynek mieszkalny (4 mieszkania), z usługami w parterze, na działce nr 2200 obr. [...] wraz z przyłączami wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, gazu na działkach nr 2200, 2204 obr. [...] położonych przy ul. L. w R." realizowanej w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...].

Opisany wyżej stan faktyczny i prawny sprawy uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., co czyni skargę na tę decyzję nieuzasadnioną.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy ponownie powtórzyć, że z mocy przepisu art. 170 p.p.s.a. prawomocny wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tej też przyczyny stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie II SA/Rz 737/12, iż wskazane tam roboty budowlane prowadzone były w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach korzysta z powagi rzeczy osądzonej.

Ponadto należy stwierdzić, że organ w sposób czytelny i znajdujący oparcie w sporządzonym w dniu 21 grudnia 2011 r. protokole z czynności kontrolnych stwierdził, że doszło do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, co w konsekwencji skutkuje także zmianą kubatury. Fakt zmiany kubatury budynku przyznaje w skardze sam skarżący.

Zasadne jest również stanowisko organów, że dokonane przez inwestora odstępstwo ma charakter odstępstwa istotnego. Zgodnie z art. 36a. ust. 5 ustawy Prawo budowlane nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy między innymi zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu lub charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Z opisanego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że przy realizacji robót budowlanych inwestor dokonał zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, wymienionych w pkt 2 powołanego przepisu, tj. jego wysokości, co w konsekwencji skutkuje także zmianą kubatury. Inwestor dokonał również zmian dotyczących projektu zagospodarowania działki. jak też zmiany w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego z usługami na parterze realizowana jest z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę.

Co do naruszenia przepisów art., 7, 77 i 10 K.p.a. wskazać należy, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 7 i 77 zależy od wskazania jakich to dowodów - które miałyby wpływ na wynik sprawy organ nie przeprowadził - w sytuacji, kiedy sam przyznaje, że zmieniono w obiekcie parametry, przez co zmieniła się kubatura budynku, zaś co do art. 10 K.p.a. uzależniona jest od wykazania przez podnoszącego go, iż uchybienie organu pozbawiło go możliwości dokonania konkretnej czynności, na co niniejsza skarga nie wskazuje.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, dlatego skarga nie może zostać uwzględniona. Orzeczenie znajduje podstawę prawną w przepisie art. 151 p.p.s.a.