Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 699/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 8a  pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi H. F. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697(słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W zaskarżonej interpretacji z [...], [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (zwany dalej Organem interpretacyjnym) stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko, jakie w swoim wniosku interpretacyjnym przedstawił H. F. (w dalszej części uzasadnienia, określany mianem Wnioskodawcy, Podatnika, Strony lub Skarżącego). Dotyczyło ono podatkowych skutków już zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, ocenianych przez wzgląd na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1387 – zwanej dalej u.p.d.o.f.), kształtujące konstrukcję kosztów uzyskania przychodów. Problemem, jaki zaistniał w sprawie było rozumienie art. 22 ust 8a pkt 2 u.p.d.o.f. – wielkość kosztów uzyskania przychodów w przypadku zbycia przez spółkę komandytową wniesionego do niej wkładu (prawa użytkowania wieczystego gruntu, który nie był dla Spółki środkiem trwałym, ale towarem) po tym, jak wnoszący go podmiot wystąpił ze spółki, następnie uzyskał od pozostałych wspólników zwrot równowartości wkładu, a po tym przedmiot niegdysiejszego wkładu jest zbywany przez spółkę.

Jak wiadomo, w polskim prawie podatkowym, opodatkowanie dochodów spółek osobowych (poza spółkami komandytowo – akcyjnymi) ukształtowano na zasadzie transparentności. Oznacza to, że przychody, koszty ich uzyskania, a także ewentualna strata są dzielone pomiędzy poszczególnych wspólników spółki osobowej w proporcji do ich prawa do udziału w zysku. W konsekwencji, spółki osobowej (jak już wcześniej wspomniano, z wyjątkiem spółki komandytowo – akcyjnej) jest jednokrotnie opodatkowany "na poziomie" wspólników (a nie dwukrotnie – najpierw jako przysporzenie spółki, a następnie – po podziale – jako przyrost wartości wspólników). Właśnie ta właściwość sprawiła, że wniosek interpretacyjny został sformułowany przez Podatnika jako wspólnika spółki komandytowej.

Interpretacja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskodawca jest komandytariuszem w spółce A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B spółka komandytowa (zwanej dalej Spółką). Wspomniany podmiot prowadzi działalność w branży budowlanej. Z kolei, inny wspólnik - C sp. z o.o. (w późniejszym czasie połączony przez przejęcie z D sp. z o.o., a dla celów tego uzasadnienia określany mianem Ustępującego wspólnika) wniósł do Spółki m.in. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej niezabudowanej. Wartość tego prawa majątkowego (nieruchomości) w dniu jego wniesienia Spółki była znacznie wyższa, niż jej cena w dniu nabycia przez Ustępującego wspólnika. Spółka, w swoich zasobach zakwalifikowała je zaś jako towar handlowy, a nie jako środek trwały.

Istotną okolicznością jest też to, że korzystając z prawa użytkowania wieczystego, na nieruchomości nim objętej, Spółka buduje budynki wielorodzinne z lokalami mieszkalnymi i użytkowymi. Znajdujące się tam lokale mieszkalne oraz użytkowe są następnie sprzedawane klientom wraz z przypadającym na nie udziałem w – jak to ujęto we wniosku o interpretację - własności gruntu. Lokale oraz udział w nieruchomości stanowią zatem dla Spółki towar handlowy.

Kolejnym, chronologicznie następczym faktem o fundamentalnym znaczeniu w sprawie jest to, że Ustępujący wspólnik postanowił wystąpić ze Spółki, na co została wyrażona zgoda. W konsekwencji tego zdarzenia, Spółka – na mocy uchwały swojego Zebrania Wspólników – zobowiązała się dokonać na rzecz Ustępującego wspólnika zwrotu równowartości wkładu w kwocie [...] zł. (była to wartość, zgodnie z którą przyjęto wkład do spółki, w czasie gdy Ustępujący wspólnik – przed swoim przekształceniem – wnosił go do tego podmiotu). Wszystkie te zdarzenia, tj. wystąpienie ze Spółki, wyrażenie na to zgody oraz spłata (zwrot wkładu) miały miejsce w roku 2017. Zwrot wkładu został zaś zrealizowany poprzez wystawienie czterech weksli, które zostały następnie spłacone przez Spółkę. Nastąpiło to ze środków pieniężnych pozyskanych przez ten podmiot na skutek jego aktywności gospodarczej, polegającej na budowie i sprzedaży mieszkań, realizowanej w czasie po opuszczeniu Spółki przez Ustępującego wspólnika. W następstwie tych zdarzeń, Ustępujący wspólnik, w swoim zeznaniu podatkowym za rok 2017 wykazał zarówno przychód w kwocie [...]zł. (wartość zwróconego wkładu, tożsama z kwotą wg której wcześniej prawo to przyjęto jako aport do Spółki) oraz koszt podatkowy w kwocie [...] zł. [...] gr. (koszt niegdysiejszego nabycia nieruchomości – prawa użytkowania wieczystego przez Ustępującego wspólnika, który następnie substancję tę wniósł jako aport do Spółki).

W tak zakreślonym, zaistniałym już oraz przyszłym stanie faktycznym sformułowano jedno pytanie. Wątpliwość Wnioskodawcy wzbudziło mianowicie to, czy w związku z jego udziałem w zysku Spółki, przychód ze sprzedaży lokali wraz z udziałem w nieruchomości (prawie użytkowana wieczystego), w części dotyczącej udziału w nieruchomości może zostać pomniejszony o koszty jego uzyskania, odpowiadające wartości nieruchomości (użytkowania wieczystego) do spłaty, do której Spółka została zobowiązana w wyniku wystąpienia Ustępującego wspólnika?

Prezentując własne stanowisko w sprawie, Strona wyraziła przekonanie, że zgodne z prawem jest ustalenie przez nią kosztu w opisany sposób. Tym samym, jej kosztem uzyskania przychodu jest "cząstka" kosztu Spółki (obliczona w proporcji do jej udziału w zysku Spółki), poniesionego przez ten podmiot na "spłatę Ustępującego wspólnika" – zwrot temu podmiotowi równowartości jego wkładu. Zapatrywanie to uzasadniono w sposób, że Podatnik najpierw powołał się na dyspozycję art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f Wynika z niego, wcześniej już wspominana zasada transparentności opodatkowania dochodu, uzyskanego w spółce osobowej. Na tym tle Wnioskodawca zaprezentował ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, ukształtowaną w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., a następnie odwołał się do regulacji prawnej, zawartej w 22 ust. 8a tej samej ustawy. W tym kontekście normatywnym, Wnioskodawca wyartykułował, że pkt 1 tego przepisu nie znajduje zastosowania w jego sprawie. Jest tak, ponieważ w tej części regulacji prawnej ustawodawca odnosi się do kwestii kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia aportu, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W stanie faktycznym, opisanym we wniosku interpretacyjnym sytuacja taka nie miała zaś miejsca. Dlatego, normatywnym punktem odniesienia dla rozważań Strony stał się art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f. Stanowi on, że w przypadku odpłatnego zbycia przez spółkę niebędącą osobą prawną rzeczy i praw będących przedmiotem wkładu do takiej spółki, za koszt uzyskania przychodu uważa się wartość poniesionych wydatków na nabycie albo wytworzenie przedmiotu wkładu, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie - jeżeli rzeczy te lub prawa nie były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych spółki.

W nawiązaniu do tej regulacji prawnej, Skarżący sformułował dwa argumenty przeciwko obejmowaniu go regulacja prawną, zawartą w art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f. Pierwszy z nich opiera się na kolejności zdarzeń, składających się na już zaistniały i przyszły stan faktyczny. Jak wyartykułowała Strona, Ustępujący wspólnik, który wniósł wkład niepieniężny (nieruchomość – prawo użytkowania wieczystego) najpierw wystąpił ze Spółki i wypłacono mu równowartość wkładu (tę samą kwotę, po jakiej w momencie jego przystąpienia do Spółki przyjęto jako aport prawo użytkowania wieczystego), a dopiero po tym Spółka zbywa lokale oraz ułamkowe części udziału w prawie użytkowania wieczystego. Z tego wywiedziono wniosek, że koszt, jaki poniosła Spółka to równowartość wkładu zwróconego Ustępującemu wspólnikowi, a nie koszt, jaki wspomniany podmiot poniósł nabywając niegdyś prawo użytkowania wieczystego, które następnie wniósł do Spółki, a ta przyjęła je jako aport.

Jednocześnie, Wnioskodawca zwrócił uwagę na klasyfikację podatkową przyrostu wartości, uzyskanego przez Ustępującego wspólnika. W tym kontekście Strona podkreśliła niebezpieczeństwo dwukrotnego opodatkowania tego samego strumienie pieniądza (podwójne opodatkowanie w znaczeniu ekonomicznym) u Ustępującego wspólnika oraz u wspólników Spółki, realne w sytuacji gdyby koszt uzyskania przychodów Spółki ze zbycia ułamkowych części udziałów we współużytkowaniu wieczystym gruntu ustalać w oparciu o dyspozycję art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.f. Czyniąc to, odwołano się do treści art. 24 ust. 3c u.p.d.o.f., a także do odpowiednika tej regulacji prawnej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. do art. 12 ust. 4 pkt 3a tego aktu prawnego. Jak wskazał Wnioskodawca, dochodem z tytułu wystąpienia wspólnika ze spółki niebędącej osobą prawną, w przypadku otrzymania środków pieniężnych jest różnica między przychodem z tego tytułu (czyli, uzyskaną kwotą), a wydatkami na nabycie lub objęcie prawa do udziałów w takiej spółce. Tym samym, opodatkowanie dochodu w postaci nadwyżki wartości zwróconego wkładu (spłaty wkładu) nad kosztami w postaci niegdysiejszego kosztu poniesionego przez Ustępującego wspólnika na nabycie substancji majątkowej, wniesionej następnie do Spółki odbywa się u osoby występującej ze spółki.

W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.f. nie może być rozumiany w ten sposób, że po raz drugi podatek od tych samych środków (od wzrostu wartości aportu wniesionego do spółki niemającej osobowości prawnej, mającego miejsce pomiędzy jego nabyciem przez wspólnika, a wniesieniem tego majątku do spółki) płaci spółka zwracająca wkład byłemu wspólnikowi. Odbywa się to zaś w ten sposób, że swój przychód pomniejsza ona o koszt nie w postaci tego, co zapłaciła wspólnikowi, który z niej wystąpił ale o koszt, który stanowi kwota, jaką ten były wspólnik uiścił, aby nabyć majątek następnie wniesiony do spółki niemającej osobowości prawnej (niższa kwota niż w rzeczywistości zwrócona ustępującemu wspólnikowi w związku z jego wystąpieniem ze spółki).

Jak już wcześniej wskazano, Organ interpretacyjny nie zgodził się z zapatrywaniem Wnioskodawcy i uznał jego stanowisko za nieprawidłowe. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie ma znaczenia to, że Ustępujący wspólnik wystąpił ze Spółki. Także po tym zdarzeniu należy bowiem mówić o sprzedaży przez Spółkę wniesionego do niej wkładu, a zatem koszty uzyskania przychodu Spółki są ustalane na podstawie art. 22 ust. 8a u.p.d.o.f. Jak to ujął Organ Interpretacyjny, we wspomnianym przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca nie zawarł wymogu "tożsamości" podmiotu wnoszącego wkład i podmiotu pozostającego wspólnikiem na dzień zbycia przez spółkę osobową przedmiotu wkładu. W związku z tym, w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyspozycją art. 22 ust. 8a u.p.d.o.f. objęto wszystkich wspólników spółki komandytowej, która dokonuje sprzedaży przedmiotu wkładu, stanowiącego jej majątek. Analizowany przepis musi być przy tym rozpatrywany w kontekście art. 8 u.p.d.o.f. (czyli, sygnalizowanej wcześniej zasady transparentności). Konsekwencją tego jest to, że w przedstawionym stanie faktycznym, obejmującym również zdarzenie przyszłe znajdzie zastosowanie art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Czyniąc to, Podatnik sformułował zarzuty zarówno materialnoprawne, jak i oparte na analizie regulacji procesowej. W zakresie prawa materialnego, wytknął on zaskarżonej interpretacji naruszenie:

1) art. 22 ust. 8a u.p.d.o.f. - poprzez jego dowolną i błędną wykładnię, w wyniku której uznano, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku wspomniany przepis znajdzie zastosowanie;

2) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. - poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem Strony, doprowadziło to do błędnego ustalenia, że w zaprezentowanym stanie faktycznym kosztem uzyskania przychodów będzie wartość wydatków poniesionych przez byłego wspólnika na nabycie przedmiotu wkładu.

Z kolei, artykułując obrazę przepisów procesowych, Skarżący wskazał na naruszenie art. 2a w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie tego podmiotu nastąpiło to poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść Skarżącego.

W odpowiedzi na te zarzuty, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Identyczne zapatrywanie zaprezentował pełnomocnik Organu interpretacyjnego podczas rozprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym. Wspomniany podmiot wskazał wówczas na trzy judykaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej potwierdzają jego racje. Są to wyroki, wydane w sprawach o sygnaturach: II FSK 3105/12, II FSK 945/16 oraz II FSK 3417/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i dlatego zaskarżona interpretacja indywidualna podlega uchyleniu. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do kwestii prawidłowości ustalenia kosztów uzyskania przychodów. W związku z tym, normatywnym punktem odniesienia dla rozważań Sądu jest art. 22 u.p.d.o.f. Jest tak, ponieważ, w przekonaniu Skarżącego, w opisanym przez niego stanie faktycznym, wysokość kosztów uzyskania powinna być ustalana na podstawie art. 22 ust. 1 wspomnianej ustawy (ogólna reguła kształtowania kosztów). Z kolei, zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w odniesieniu do Podatnika znajduje zastosowanie dyspozycja art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f.

Odnosząc się do tych kwestii godzi się zauważyć, że w myśl art. 22 ust. 8a u.p.d.o.f., w przypadku odpłatnego zbycia przez spółkę niebędącą osobą prawną rzeczy i praw będących przedmiotem wkładu do takiej spółki za koszt uzyskania przychodu uważa się:

1) wartość początkową przyjętą przez spółkę w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustaloną zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych - jeżeli rzeczy te lub prawa były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych spółki;

2) wartość poniesionych wydatków na nabycie albo wytworzenie przedmiotu wkładu, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie - jeżeli rzeczy te lub prawa nie były zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych spółki.

Strony postępowania sądowoadministracyjnego były zgodne co do tego, że w stanie faktycznym, zaprezentowanym we wniosku o interpretację indywidualną, sytuacja prawna podatnika nie jest determinowana przez dyspozycję art. 22 ust. 8a pkt 1 u.p.d.o.f. Jednocześnie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyraził przekonanie, zgodnie z którym kosztami uzyskania dla Spółki (a w odpowiedniej części, zgodnie z regułą ukształtowaną w art. 8 u.p.d.o.f., dla Wnioskodawcy) są wydatki, jakie niegdyś Ustępujący wspólnik poniósł na nabycie albo wytworzenie przedmiotu wkładu, zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f. Zdaniem tego organu, zbycie udziału w nieruchomości (w prawie użytkowania wieczystego), towarzyszące sprzedaży lokali jest bowiem odpłatnym zbyciem rzeczy lub wkładu wniesionego do Spółki.

Nie sposób zgodzić się z tym poglądem. Uwadze Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej umknęło bowiem to, że odpłatne zbywanie przez Spółkę nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego) zostało poprzedzone wystąpieniem Ustępującego wspólnika ze Spółki. Konsekwencją tego zdarzenia było zwrócenie Ustępującemu wspólnikowi równowartości wkładu w kwocie [...]zł. (była to wartość, wg której przyjęto wkład do spółki, w czasie gdy Ustępujący wspólnik – przed swoim przekształceniem – wnosił go do tego podmiotu). Tym samym, substancja majątkowa będąca przedmiotem odpłatnego zbycia, w momencie dokonywania tych transakcji nie była i nie jest już wkładem do spółki komandytowej. W konsekwencji, nie obejmuje jej "ograniczenie kosztowe", ukształtowane w art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f. – ustalanie kosztu na podstawie wydatków, jakie niegdyś wspólnik poniósł, nabywając rzecz czy prawo, następnie wniesione do spółki.

W świetle stanu faktycznego, opisanego we wniosku interpretacyjnym nie ulega wątpliwości to, że Spółka – zwracając Ustępującemu wspólnikowi wartość jego wkładu – poniosła koszt w wysokości dokonanej zapłaty. Jednocześnie, na skutek tej transakcji, będącej konsekwencją wystąpienia wspólnika ze Spółki, nieruchomość - prawo użytkowania wieczystego, które niegdyś było przedmiotem wkładu, straciło ten status. Nadal jest ono własnością Spółki, tytułem prawnym ku temu nie jest już jednak wniesienie wkładu do spółki, ale "wykupienie" tej substancji majątkowej przez Spółkę od ustępującego wspólnika (zwrot temu podmiotowi wartości jego wkładu).

Przedstawione spostrzeżenie implikuje dalsze wnioski. Skoro Spółka poniosła koszt zwrotu Ustępującemu wspólnikowi wartości jego wkładu, ustalony w kwocie, w jakiej niegdyś przyjęła go jako aport, nie sposób przyjąć, że zbywając tę substancję majątkową, ustala ona swój koszt w wysokości "historycznej", poniesionej nie przez siebie, ale przez wspólnika, którego w Spółce już nie ma. Co więcej, na rzecz tego podmiotu, w związku z jego wystąpieniem ze Spółki uiszczono kwotę wyższą niż ta, którą ten zapłacił nabywając przedmiot swojego niegdysiejszego wkładu. W myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są bowiem koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f.

Zważywszy na przedstawioną regulację normatywną, istotne jest więc rzeczywiste poniesienie wydatku będącego kosztem. Oznacza to, że jeśli w określonej sytuacji, z woli ustawodawcy "ograniczenie kosztowe" nie wchodzi w rachubę (a tak jest w przedmiotowej sprawie), koszt uzyskania przychodu, jako element podatkowego stanu faktycznego ustala się w kwocie, jaka faktycznie została wydatkowana po to, aby osiągnąć przychód. Nie ulega przy tym wątpliwości, że "spłacając" Ustępującego wspólnika – uiszczając do jego rąk równowartość niegdyś wniesionego wkładu – Spółka poniosła koszt w celu uzyskiwania przychodów. Dzięki temu możliwe stało się bowiem budowanie budynków i sprzedaż znajdujących się w nich lokali. Przyrosty wartości z tego odpłatnego zbycia nieruchomości są zaś przychodami Spółki.

W tej sytuacji, w przekonaniu Sądu, nie ma przeszkód w tym, aby dochód najpierw Spółki, a w dalszej kolejności Wnioskodawcy (przez wzgląd na dyspozycję art. 8 u.p.d.o.f.) ustalać z uwzględnieniem kosztu, jaki Spółka rzeczywiście poniosła, wypłacając Ustępującemu wspólnikowi ekwiwalent za substancję majątkową, którą ten niegdyś wniósł do tego podmiotu. Ta właśnie kwota, zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., jako wydatek poniesiony przez Spółkę stanowi jej koszt, który dla celów wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych jest "dzielony" pomiędzy jej wspólników i - w odpowiednich częściach – determinuje kształt najpierw podstawy opodatkowania, a potem wysokość zobowiązania podatkowego Skarżącego.

Sąd w swoich rozważaniach brał pod uwagę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane podczas rozprawy przez pełnomocnika Organu interpretacyjnego. Wspomniane judykaty nie wpłynęły jednak na zmianę zapatrywania Sądu na zagadnienie sporne, zaistniałe w przedmiotowej sprawie. Stało się tak, ponieważ problemy, do których odnosił się Naczelny Sąd Administracyjny nie były tożsame z kwestią zaprezentowaną przez Stronę w jej wniosku interpretacyjnym, który ostatecznie dał asumpt do wydania tego orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. W wyroku o sygn. II FSK 3105/12 chodziło o sprzedaż aportu, ale dokonaną w czasie gdy osoba która go wniosła pozostawała wspólnikiem spółki. Z kolei, problemem z którym zmagał się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II FSK 945/16 były skutki podatkowe (w zakresie kosztów uzyskania przychodów) w przypadku zbycia przez osobę fizyczną udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, otrzymanych przez podatnika wskutek rozwiązania spółki jawnej. Natomiast w sprawie o sygn. II FSK 3417/17, podobnie jak w sprawie II FSK 3105/12, kwestią rozstrzyganą przez Sąd nie były skutki sprzedaży przez spółką aportu wniesionego przez wspólnika, który wystąpił ze spółki i uzyskał zwrot równowartości wkładu zanim miało miejsce zbycie substancji majątkowej niegdyś będącej wkładem wspólnika do spółki.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, ponownie orzekając w sprawie powinien wziąć pod uwagę uprzednio zaprezentowane wnioski Sądu. Dotyczą one tego, że po ustąpieniu wspólnika ze spółki osobowej i po wypłaceniu mu równowartości aportu, jaki niegdyś wniósł, zbywając te rzeczy, Spółka nie sprzedaje wkładu. W tej sytuacji, nie znajduje zastosowania art. 22 ust. 8a pkt 2 u.p.d.o.f., a koszty uzyskania przychodu najpierw spółki, a potem wspólnika są ustalane na ogólnych zasadach, jako koszty poniesione w celu uzyskania przychodów.

Ze wszystkich, przedstawionych wcześniej względów, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Stało się tak na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Złożył się na nie uiszczony wpis od skargi, w kwocie 200 złotych, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. O wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).