Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 804/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] K. B. sprawy ze skargi K. N., E. N. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...].TS.KS Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (zwany dalej "Inspektorem Powiatowym"), działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 290, zwanej dalej "Prawem budowlanym") oraz art. 104 i 130 ustawy z [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1579, zwanej w skrócie "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał skarżącym K. i E. N. rozbiórkę obiektu budowlanego tj. budynku inwentarskiego o powierzchni zabudowy 240 m2, usytuowanego na działce nr [...], obręb 54 przy ul. [...] w T..

Inspektor Powiatowy stwierdził, że na posesji przy ul. [...] wykonano roboty budowlane polegające na budowie budynku inwentarskiego – "papugarni" Budynek jest konstrukcji stalowej, ściany wyłożone płytami warstwowymi. Obiekt jest zaopatrzony w instalacje: wodno – kanalizacyjną, elektryczną i gazową. Część dwukondygnacyjna obiektu została wykonana w 2010 r., a jego rozbudowa nastąpiła w roku 2014 r.

Obiekt został sklasyfikowany jako inwentarski, gdyż jest przystosowany do hodowli zwierząt, w jego wnętrzu znajdowały się ptaki egzotyczne oraz regały spoczynkowe i wydzielone cele gniazdowe.

Właściciel nie przedstawił pozwolenia na budowę obiektu. Taka decyzja nie została odnaleziona w zasobach archiwalnych.

Inspektor Powiatowy stwierdził też, że w przedmiotowej sprawie występuje niezgodność wybudowanego samowolnie obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwia jego legalizację. Mianowicie działka, na której znajduje się obiekt budowlany objęta jest miejscowym planem zagospodarowania obszaru "G. N. S. – B" w T., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady M. T. z dnia [...] października 2008 r. Zgodnie z planem działka nr [...] znajduje się w granicach obszaru oznaczonego symbolem 6.14-MN/U1, dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe: "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami" oraz przeznaczenie dopuszczalne: "drogi wewnętrzne, obiekty małej architektury, zieleń urządzona, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej". Przedmiotowy obiekt ma funkcję niezgodną z planem miejscowym, a ponadto przekracza linie zabudowy i nie spełnia wymogu zachowania min. 25 % powierzchni działki biologicznie czynnej.

Organ wskazał ponadto, że Prezydent M. T. [...] listopada 2015 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budynku inwentarskiego wykorzystywanego do hodowli ptaków – papug na terenie działki nr [...] przy ul. [...] oraz w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istniejącego budynku gospodarczego związanego z usługami edukacyjnymi: opieką nad ptakami egzotycznymi, na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w T..

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących K. – P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim") decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ ustalił, że skarżący (inwestorzy), naruszyli przepisy Prawa budowlanego (art. 28 ust. 1), gdyż w 2010 r. rozpoczęli budowę budynku przeznaczonego do przetrzymywania papug, mającego obecnie powierzchnię 240 m2, bez wcześniejszego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Takie działanie jest samowolą budowlaną, do której ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Inspektor Wojewódzki podniósł, że nakaz rozbiórki przewidziany w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organ do badania, czy budowa zrealizowana (realizowana) bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy nie narusza przepisów, w tych techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji, stwierdził, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem inwentarskim, gdyż z poczynionych ustaleń wynika, że jest przystosowany do hodowli zwierząt, we wnętrzu znajdowały się ptaki egzotyczne, regały spoczynkowe i wydzielone cele gniazdowe, a inwestor prowadzi zarejestrowaną w Urzędzie M. w T. hodowlę ptaków. Nadto zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) rzeczony obiekt nie wypełnia definicji obiektu gospodarczego, gdyż służy hodowli zwierząt, a nie jest "przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych".

Inspektor Wojewódzki stwierdził, że również usytuowanie obiektu (odległości: 0,5 m; o,8 m; 0,1 – 0,6 m) narusza przepisy ww. rozporządzenia w zakresie dotyczącym zachowania dopuszczalnych odległości obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 i nast. rozporządzenia).

Nie ma też prawnych możliwości legalizacji obiektu, albowiem pełni on funkcję niezgodną z planem miejscowym oraz przekracza linię zabudowy i nie spełnia wymogu zachowania 25 % powierzchni działki biologicznie czynnej.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego tj. zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu.

Inspektor Wojewódzki podkreślił, że inwestorzy podejmując próbę legalizacji obiektu wystąpili do Prezydenta M. T. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże Prezydent postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. odmówił wydania takiego zaświadczenia. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2016 r. (znak [...]).

Organ odwoławczy podkreślił także, że zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu jako budynku inwentarskiego tj. przystosowanego do hodowli zwierząt oznacza, że jest to budynek o funkcji niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do sądu [...] i E. N. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie:

1) art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że obiekt budowlany jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, przy czym w decyzji organ II instancji wskazał, że obiekt budowlany nie jest zgodny z warunkami, a tym samym organy poczyniły sprzeczne ze sobą ustalenia, które miały bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji,

2) art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewskazanie dokładnej podstawy prawnej wydanej decyzji,

3) art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niezgromadzenie przez organy orzekające w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności nieskorzystanie z opinii biegłego oraz jedynie pobieżne dokonanie oględzin przedmiotowego obiektu budowlanego, a w konsekwencji uznanie, że obiekt budowlany usytuowany jest w odległości 0,5 m od granicy z działkami 136/17 i 136/13; przekracza linię zabudowy; nie zachowano min. 25 % powierzchni działki budowlanej biologicznie czynnej oraz ustalenie, że obiekt budowlany jest budynkiem inwentarskim, podczas gdy ustalenie stanu faktycznego w tej sprawie wymaga wiedzy specjalistycznej,

4) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ogólne i nieprecyzyjne wskazanie przez organy obu instancji terminu, do którego rozbiórka ma być wykonana.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organy błędnie doszły do przekonania, że hodowla skarżących nie może zaliczyć się do lokalnej formy działalności gospodarczej, o której mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalonym uchwałą nr [...] Rady M. T. z dnia [...] października 2008 r. Nieruchomość skarżących oznaczona jest na rysunku planu symbolem 6.14-MN/U1. W § 8 planu zagospodarowania stwierdzono, że podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Natomiast z definicji w słowniczku (§ 3 ust. 16 uchwały) wskazano, że przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami należy rozumieć możliwość realizacji na jednej działce budowlanej budynku mieszkaniowego i budynku usługowego lub jednego budynku łączącego ww. funkcje, przeznaczonych dla funkcji mieszkaniowej właścicieli i drobnych, lokalnych form aktywności gospodarczej. Jedynak charakterystyka terminu "lokalne formy aktywności gospodarczej" to taka, że "nie mogą one wywoływać niekorzystnych dla otoczenia natężeń ruchu związanego np. z transportem towarów, znacznego zapotrzebowania na media komunalne, odprowadzania agresywnych ścieków i wytwarzania toksycznych odpadów". W opinii skarżących hodowla ptaków egzotycznych spełnia ww. warunki tzn. jest drobną i lokalną formą działalności gospodarczej, która nie wpływa na otoczenie.

Skarżący zauważyli ponadto, że w § 8 ust. 3 planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających obowiązkowo sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Użyty w przepisie spójnik "i" oznacza koniunkcję, co oznacza wymóg łącznego spełnienia ww. warunków. Nawet gdyby ewentualnie hodowla znacząco oddziaływała na środowisko, to nie wymaga ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dlatego hodowla ptaków może być przedsięwzięciem realizowanym na działce skarżących.

Skarżący podnieśli, że organy bezprawnie zakwalifikowały obiekt budowlany jako "budynek inwentarski". Ani Prawo budowlane ani rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie definiują takiego budynku, nie można zatem uznać, że obiekt budowlany jest budynkiem inwentarskim. Organy powinny ustalić charakterystykę budynku w szczególności w oparciu o jego przeznaczenie. Skarżący zauważyli, że budynek inwentarski przeznaczony jest do przechowywania zwierząt gospodarskich, natomiast papugi są zwierzętami egzotycznymi.

Zdaniem skarżących, skoro organ I instancji zobowiązał ich postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. do przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, to oznacza, że zdaniem organu obiekt budowlany jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby bowiem organ uznał niezgodność obiektu z przepisami czy planem, to zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego musiałby od razu nakazać rozbiórkę obiektu. W tej sytuacji postępowanie organów jest niejasne i budzi wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że skarżący jako inwestorzy wznieśli obiekt budowlany nie uzyskawszy wcześniej, stosownie do wymogu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę. Także Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził, aby ustalenie organu co do wzniesienia obiektu budowlanego bez stosownego pozwolenia na budowę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa.

Sporna jest natomiast kwestia, czy istnieją warunki do "zalegalizowania" wzniesionego obiektu budowlanego tj. do doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem.

Stosownie do art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast ze wskazanym ust. 2 artykułu 48 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W wydanym postanowieniu organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). Skutkuje to możliwością orzeczenia o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (art. 49 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego), po uprzednim ustaleniu opłaty legalizacyjnej i stwierdzeniu m.in., że istnieje zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 49 ust. 4 pkt 2, art. 49 ust. ust. 1 Prawa budowlanego).

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków organ jest zobowiązany zastosować art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego tj. nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).

Z powyższego wynika, że koniecznym warunkiem ewentualnej legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego jest stwierdzenie, że wzniesiony obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru budowlanego takiej oceny może dokonać samodzielnie już na wstępnym etapie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1625/08) tj. nawet nie żądając stosownego zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady jednak winien nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia stosownego zaświadczenia.

W przedmiotowej sprawie organ postanowieniem z [...] lipca 2015 r. nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do [...] października 2015 r. zaświadczenia Prezydenta M. T. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, iż skarżący w zakreślonym terminie żadnego z tych dokumentów nie przedstawili. Należy jednakże zwrócić uwagę, iż postanowienie to zostało uchylone przez Inspektora Wojewódzkiego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., którą to decyzją organ odwoławczy uchylił także decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] marca 2016 r. nakazującą skarżącym rozbiórkę przedmiotowego obiektu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (k.33).

W ponownym postępowaniu Inspektor Powiatowy nie wydawał postanowienia zobowiązującego skarżących do przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Tym niemniej w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta M. T. z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiające skarżącym wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budynku inwentarskiego wykorzystywanego do hodowli ptaków – papug, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w T. (k. 19 akt organu I instancji) oraz postanowienie tegoż Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmawiające skarżącym wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przebudowy istniejącego budynku gospodarczego związanego z usługami edukacyjnymi: opieką nad ptakami egzotycznymi na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w T.. Postanowienie Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. (k. 38 akt).

W tej sytuacji ponowne wydanie postanowienia o nałożeniu na skarżących obowiązku przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było zbędne, skoro organ w toku ponownego rozpatrzenia sprawy dysponował rozstrzygnięciami świadczącymi o tym, iż skarżącym odmówiono wydania takiego zaświadczenia.

Stanowisko wyrażone przez organ planistyczny gminy w zaświadczeniu wiąże, co do zasady, organ nadzoru budowlanego w toku podejmowanych czynności w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Stwierdzenie, że wykonane roboty budowlane są niezgodne z ustaleniami planu miejscowego uniemożliwia dalsze prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Skoro bowiem budowa nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki, o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Należy mieć przy tym na uwadze, że przedłożenie zaświadczenia określonej treści pełni funkcję dowodową i stwarza wzruszalne domniemanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt II OSK 1625/08 (LEX nr 1217982), fakt, że w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przewidziano możliwość nałożenia na samowolnych inwestorów obowiązku przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza uprawnienia organów nadzoru budowlanego do samodzielnego zdecydowania o tej przesłance legalizacji. W przedmiotowej sprawie domniemanie to nie zostało jednakże obalone. Skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego jak też w samej skardze przyznają, że przedmiotowy budynek służy im do celów hodowli zwierząt. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 8 pkt 1 lit. a) w związku z § 3 pkt 16 uchwały nr [...] Rady M. T.) wynika wprawdzie, że na terenie nieruchomości skarżących dopuszczalne jest prowadzenie "lokalnych form aktywności gospodarczej", jednakże skoro plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie "usługowe" terenu to owe "lokalne formy aktywności gospodarczej" nie mogą być innego charakteru aktywnością gospodarczą niż świadczenie usług. Hodowla czyli planowa opieka nad wzrostem i rozwojem zwierząt nie zawiera się w pojęciu świadczenia usług tj. w działalności gospodarczej służąca do zaspokajania potrzeb ludzi.

W sytuacji, kiedy nie ma sporu co do przeznaczenia przedmiotowego budynku tj. prawidłowo ustalono, że służy on hodowli zwierząt, a nie lokalnej działalności usługowej – nie ma w istocie znaczenia, czy prawidłowe jest nazwanie go budynkiem inwentarskim oraz czy służy on hodowli zwierząt domowych czy egzotycznych. Istotne jest, że prawidłowo tj. zgodnie ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, organ ustalił, że obiekt ten służy hodowli zwierząt, a nie lokalnemu świadczeniu usług. W tej sytuacji nie było zatem potrzeby aby, jak wskazują skarżący w skardze, powołać biegłego celem określenia rodzaju budynku.

Należy zauważyć, że już wskazana powyżej okoliczność (prowadzenie hodowli) jest wystarczająca do stwierdzenia niezgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – co jest przesłanką orzeczenia nakazu rozbiórki.

Pozostałe ustalenia co do przekroczenia przez budynek linii zabudowy i braku zachowania minimalnego obszaru powierzchni biologicznie czynnej w tej sytuacji nie mają istotnego znaczenia. Należy jednakże zauważyć, że podważanie wynikającego z zaświadczenia Prezydenta domniemania co do niezgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może polegać – jak to czynią skarżący – jedynie na ogólnikowym zakwestionowaniu prawidłowości oględzin ("pobieżne dokonanie oględzin") i stwierdzeniu, że ustalenie położenia budynku wymaga powołania biegłego. Należy wskazać, że organy obu instancji dysponowały nie tylko samym zaświadczeniem Prezydenta, ale także wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nadesłaną przez Wydział Geodezji i Kartografii Urzędu M. T. kopią mapy geodezyjnej z naniesionym, w wyniku przeprowadzonego wywiadu terenowego, budynkiem skarżących – a więc dokumentami, które pozwalają na ewentualną weryfikację zaświadczenia Prezydenta. Skarżący w żaden sposób nie podważyli prawidłowości tych dokumentów.

Skarżący nie sprecyzowali, na czym dokładnie polega niedokładne wskazanie przez organ podstawy prawnej wydanej decyzji oraz – zważywszy, iż jest to zarzut naruszenia przepisów postępowania – w jaki sposób owa niedokładność mogła mieć wpływ na wynik postępowania. Podstawą prawną decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku jest art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego – i ten właśnie przepis został w zaskarżonej decyzji wskazany.

Należy też zauważyć, że Prawo budowlane nie przewiduje wskazania terminu rozbiórki jako elementu nakazu rozbiórki; zaskarżona decyzja takowego wskazania nie zawiera. W tej sytuacji niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ogólne i nieprecyzyjne wskazanie terminu do którego rozbiórka ma zostać wykonana.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd oddalił skargę.