Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 128/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 29
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2016r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. S, M. S. , utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego, będącego w budowie na działce nr ewid. [...] w miejscowości M. i udzielającej J.B.- P. i R. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z w/w budową, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym, jednocześnie nakładającej na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2016r. M. S. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB w K.) z wnioskiem o dokonanie kontroli zgodności realizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości M. gm. D., informując o podwyższeniu terenu o ok. 70 cm. Organ I instancji przeprowadził czynności wyjaśniające, w tym kontrolę na przedmiotowej nieruchomości, w toku której ustalił, że na w/w działce znajduje się realizowany budynek mieszkalny na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę. Organ stwierdził jednocześnie, że inwestor dokonał następujących odstępstw:

- wprowadził zmiany rzędnej posadowienia posadzki parteru, która winna wynosić 240,07 m n.p.m., a zrealizowano na poziomie 240,69 m n.p.m.;

- zmienił usytuowanie budynku względem granicy działki z drogą dojazdową, z projektowanej odległości 10,78 m na odległość 13,00 m;

- dokonał nieprzewidzianych w projekcie zmian rzędnych terenu działki nr ewid. [...] w części między budynkiem, a działką nr ewid. [...].

Postanowieniem z dnia [...] w K. nakazał inwestorom wstrzymać roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego budynku mieszkalnego i urządzeń z nim związanych, a następnie decyzją z dnia [...] ten sam organ nałożył na w/w obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2016r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku, względem projektu zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] Starosta uchylił decyzję tego organu z dnia [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. W dniu 2 września 2016r. inwestorzy przedłożyli projekt budowlany zamienny, a po przeprowadzeniu jego analizy wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] PINB w K. zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z w/w budową, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym, jednocześnie nakładając na w/w inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Odwołania od tej decyzji złożyli K. S. -K.i M. S. Na skutek ich rozpoznania organ II instancji stwierdził, że ustalenia dokonane przez organ I instancji znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, zebranych i ocenionych stosownie do przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa. Z analizy znajdujących się w aktach sprawy map, a także jak ustalono na etapie postępowania odwoławczego, z map będących w posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy D., nie wynika, aby przez teren działki nr [...] w miejscowości M. gm. D. przebiegał rów, ciek czy starorzecze. Teren przedmiotowej nieruchomości jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa M. przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną, a twierdzenia skarżącego co do istnienia rzekomego cieku nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Bezspornie inwestorzy realizując budowę budynku mieszkalnego w sposób istotny odstąpili od udzielonego im pozwolenia na budowę, toteż zasadnie organ I instancji przeprowadził procedurę w trybie art. 51 ust 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po wcześniejszym wstrzymaniu robót przy przedmiotowym budynku. Dokonana przez organy nadzoru budowlanego analiza przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wykazała, iż spełnione zostały wymogi niezbędne do zatwierdzenia projektu. Wbrew twierdzeniom skarżącej przedłożony projekt zamienny nie narusza przepisów, w tym także § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania działki, sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 19 lipca 2016r. pod znakiem [...], rzędna terenu działki skarżących nr ewid. [...] wynosi 240,1 m n.p.m., czyli dokładnie tyle, ile projektowany poziom rzędnej działki [...] przy granicy z działką [...]. Projekt przewiduje, że w odległości 1 metra od granicy poziom rzędnej terenu działki inwestorów będzie niższy niż poziom działki skarżących i wynosić będzie 239,8 m n.p.m., co uniemożliwia kierowanie wód opadowych z działki nr [...] w kierunku działki nr [...]. Wbrew obawom skarżącego nie dochodzi do tworzenia się "tamy", skoro przy granicy poziomy działek sąsiadujących według założeń projektu będą identyczne, a w głąb działki inwestorów jej poziom ulega obniżeniu, o czym świadczy projektowana rzędna 239,8 m n.p.m.

Odpowiadając na zarzut naruszenia § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa M. , określającego minimalną odległość lokalizacji budynków od granicy lasów jako 12m, organ odwoławczy wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na tym terenie (oznaczonym symbolem MN) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną,

a kwestię dopuszczalności realizacji inwestycji w tej lokalizacji pod kątem wskazanego wyżej zapisu planu rozstrzygają decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...], oraz decyzja z dnia [...], w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej części obszaru działki nr ewid. [...] w miejscowości M. .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. K. S. -K. zarzuciła:

naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie, jakie fakty organ I instancji uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz dlaczego określonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego i dokonanie oceny na podstawie nie pełnego materiału dowodowego;

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późn.zm.) poprzez nie nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości;

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nie nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości.

Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji uzasadniając swoją decyzję ograniczył się wyłącznie do przedstawienia stanowiska M. S. i R. P. dotyczącego wykonania przeciwskarpy wzdłuż granicy z działką o nr ewid. [...]. Natomiast organ II instancji nie przeprowadził jakichkolwiek dodatkowych dowodów i powołał się wyłącznie na zapisy w projekcie zagospodarowania działki sporządzonym na mapie do celów projektowych. Tymczasem już na etapie zgłaszania nieprawidłowości w niniejszej sprawie wskazywano, że na działce nr ewid. [...] inwestorzy podnieśli teren gruntu w taki sposób, że uniemożliwiało to swobodny spływ wody z działki skarżącej. Organy obu instancji nie sprostały wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 kpa. Ograniczenie się wyłącznie do przedstawienia stanowisk stron i odwołanie się do mapy do celów projektowych nie wskazuje, jakie fakty organ I instancji uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz dlaczego określonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Można się tylko domyślać, że organy I i II instancji uznały za wiarygodne i udowodnione oświadczenie złożone przez R.P., natomiast odmówiły wiarygodności oświadczeniu M. S. Przyjęcie jednakże takiego domniemania prowadzi do stwierdzenia, że tym samym organy I i II instancji wydając decyzje naruszyły także przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ I instancji nie zebrał bowiem jakiegokolwiek materiału dowodowego, a tak przynajmniej wynika z zaskarżonej decyzji, który mógłby potwierdzić wiarygodność oświadczenia M. S. czy R.P. Organ ten ograniczył się bowiem jedynie do przedstawienia stanowisk stron postępowania, które były ze sobą sprzeczne. W tej sytuacji organ I instancji winien był dokonać własnych ustaleń, chociażby poprzez przeprowadzenie stosownej wizji w terenie. Niewystarczającym było również odniesienie się organu II instancji do mapy do celów projektowych, gdy wykazano, że inwestorzy znacząco podnieśli teren gruntu. W takich warunkach wybudowanie dodatkowo przeciwskarpy jeszcze bardziej zaburzy panujące warunki wodne. Jest oczywistym, że dane przywołane na mapie do celów projektowych nie są wyjątkowo dokładne i nie określają rzędnej terenu dla wszystkich fragmentów działek. Na pewnym odcinku sąsiadujące ze sobą działki mają tożsame rzędne, lecz na pozostałych odcinkach działka skarżącej była usytuowana w ten sposób, że spływ wód odbywał się swobodnie na działkę inwestorów. Już obecnie, bez wykonania przeciwskarpy, ten spływ jest niemożliwy. Wskazane wady zaskarżonych decyzji prowadzą do dalszego naruszenia kolejnych przepisów, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa M. na terenie gminy D. dla terenu, o którym mowa w ust. 1 (tj. terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MN, na którym położona jest działka nr ewid. [...]) ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: ... lokalizacja budynków od granicy lasów nie mniej niż 12 m. Jeżeli, jak twierdzi organ I instancji, działka inwestorów objęta jest decyzją na wyłączenie z produkcji leśnej, to decyzja ta potwierdza, że budynek został wybudowany w lesie, a zatem nie spełnia warunku określonego w § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania terenu. Wbrew stanowisku organu I instancji, gdyby nawet wskazana decyzja wyłączała z produkcji leśnej cały obszar działki nr ewid. [...], to i tak nie oznacza to możliwości lokalizacji budynku wbrew uregulowaniom określonym w § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania terenu. Ogólna zasada, że decyzja administracyjna nie może zmieniać aktu prawa miejscowego oraz szczegółowa analiza przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2015 poz. 909 z późn. zm.) prowadzi do wniosku, że decyzja o wyłączeniu z produkcji leśnej nie może prowadzić do uchylenia nakazu lokalizacji budynków zgodnie z treścią § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania terenu. W konsekwencji wybudowany na działce nr ewid. [...] budynek narusza § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc tym samym o niedopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji – stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: ... zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto, mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2, na organie I instancji spoczywał obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego, a w szczególności projektu zagospodarowania działki, z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Podstawową i nieznająca wyjątków zasadą jest zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości wyrażony w § 29 rozporządzenia. Zatem, jeżeli M. S. oświadczył prawdę, czego jak już wyżej podniesiono organ I instancji nie zweryfikował, a organ II instancji jedynie odwołał się do mapy do celów projektowych, to uformowanie przeciwskarpy spowoduje, że wody opadowe, które dotąd naturalnie przemieszczały się z działki nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...] pozostaną na działce nr ewid. [...]. Tym samym powstanie skutek w postaci zmiany naturalnego spływu wód opadowych w ten sposób, że będą one z powrotem kierowane na działkę nr ewid. [...]. Taki zaś skutek powoduje, że projekt budowlany narusza w sposób oczywisty zakaz wyrażony w § 29 rozporządzenia i w konsekwencji zobowiązywał organ I instancji do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Zaś organ II instancji, wskutek takich uchybień organu I instancji, winien był decyzję I instancji uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po terminie, jak również stwierdził, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji. Następnie organ nadesłał pismo Poczty Polskiej S.A. z wyjaśnieniami dotyczącymi procesu doręczenia przesyłki zawierającej decyzję, które to pismo nie zostało dołączone do odpowiedzi na skargę. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, uzasadniły w sposób pełny swoje stanowisko, nie dopuszczając się także naruszenia przepisów prawa materialnego. Bezspornym w sprawie było, że inwestorzy dopuścili się określonych istotnych odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, co skutkowało wstrzymaniem przez PINB w K. robót budowlanych oraz nałożeniem w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1332), dalej jako "uPb", obowiązku sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku – w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Taki projekt zamienny został sporządzony i przedstawiony organowi w zakreślonym terminie.

W sytuacji takiej jak powyższa, zgodnie z art. 51 ust. 4 uPb po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.

W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 5 uPb w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ustawodawca nie przewidział zatem przy wydawaniu tych decyzji możliwości nałożenia na inwestora jakichkolwiek nowych obowiązków zmierzających do zalegalizowania inwestycji. Jeżeli inwestor, zgodnie ze zobowiązaniem nałożonym ostateczną decyzją przedłoży projekt zamienny, organ, w myśl art. 51 ust. 4 Prawa budowalnego może jedynie zatwierdzić ten projekt, o ile odpowiada on przepisom prawa (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 12 listopada 2015r., sygn. II SA/Lu 7/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2016r., sygn. II SA/Kr 288/16).

W niniejszym przypadku taki projekt zamienny został złożony w zakreślonym przez organ terminie. Należało zatem ocenić, czy jest on zgodny z obowiązującymi przepisami.

Niekwestionowane były zmiany dokonane w projekcie zamiennym w zakresie dostosowania do stanu istniejącego rzędnych posadowienia posadzki parteru oraz usytuowania budynku względem granicy działki z drogą dojazdową. Zgodnie z ustaleniami organu nadzoru w trakcie dokonanej kontroli odstępstwo w pierwszym z tych elementów polegało na posadowieniu posadzki parteru na poziomie 240,69 m n.p.m. zamiast na poziomie 240,07 m n.p.m. Według projektu zamiennego poziom posadzki parteru zaprojektowano na poziomie 240,77 m n.p.m. Z kolei budynek faktycznie usytuowano w odległości 13,00 m od granicy działki z drogą dojazdową zamiast pierwotnie projektowanej odległości 10,78 m. W projekcie zamiennym przyjęto odległości odpowiednio 13,20 i 13,30 m po obu stronach ściany frontowej budynku. Przyjęte w powyższym zakresie zmiany uwzględniają stan faktycznie istniejący, co potwierdza załączona do projektu mapa do celów projektowych, przedstawiająca aktualne zagospodarowanie i rzędne terenu (por. adnotacja na str. 3 części opisowej projektu zamiennego).

Nie można podzielić argumentów skargi co do tego, że zatwierdzając zamienny projekt budowlany organy nie przeprowadziły niezbędnego postępowania dowodowego, w tym nie dokonały wizji w terenie, co doprowadziło do błędnych ustaleń jakoby realizacja projektu zamiennego miała prowadzić do zaburzenia stosunków wodnych poprzez uniemożliwienie spływu wód z działki skarżącej na działkę inwestorów.

Przede wszystkim, jak ustalił organ odwoławczy, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia jakoby przez teren przedmiotowej działki przebiegał rów, ciek czy starorzecze. Ponadto, jak już podniesiono, mapa do celów projektowych wykonana na potrzeby projektu zamiennego, zawiera aktualne dane dotyczące rzędnych terenu (por. str. 3 i 4 części opisowej projektu). Uwzględniają one zatem podwyższenie terenu dokonane przez inwestorów. Jednocześnie w projekcie wprowadzono zmianę polegającą na wprowadzeniu skarpy – przeciwspadku skierowanego w kierunku działki inwestora, mającej na celu zabezpieczenie działki skarżącej przed ewentualnym napływem wody opadowej. Okoliczność ta wynika z samej treści mapy do celów projektowych, gdzie rzędne terenu obu działek przy granicy wynoszą tyle samo, tj. 240,10 m n.p.m. Z kolei projektowany poziom rzędnej działki inwestorów (nr [...]) w odległości 1 metra od granicy wynosi 239,80 m n.p.m., a zatem o 30 cm niżej niż przy granicy. W tej sytuacji niemożliwym jest aby wody opadowe spływały z działki inwestorów na działkę skarżącej.

Trzeba podkreślić, że zgodnie z powoływanym przez skarżącą przepisem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.

z 2015r. poz. 1422) zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie z tym, co podniesiono w poprzednim akapicie, w niniejszym przypadku sytuacja taka nie będzie miała miejsca, tj. wody opadowe nie będą kierowane z terenu działki inwestorów na teren działki skarżącej, co wynika w sposób logiczny z samego projektu. Zapobiegać temu ma bowiem projektowany przeciwspadek, tj. obniżenie terenu działki inwestorów w odległości 1 metra od granicy. Nie dojdzie zatem do naruszenia powołanego przepisu.

Nie można także podzielić argumentów skargi dotyczących naruszenia § 18 ust. 2 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa M. na terenie gminy D. . Istotnie, zgodnie z tym przepisem dla przedmiotowego terenu, jako oznaczonego na rysunku planu symbolem MN, przewidziano lokalizację budynków od granicy lasów w odległości nie mniejszej niż 12 metrów. W niniejszym przypadku inwestorzy uzyskali jednak decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] oraz z dnia [...] w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej części obszaru działki nr ewid. [...]. Decyzje te zostały wydane w oparciu o przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1161), zgodnie z którym wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie.

Bez wątpienia działka inwestorów położona jest na terenie oznaczonym w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN,

tj. przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną. Poprzez uchwalenie we właściwym trybie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o takiej treści doszło już tym samym do przeznaczenia gruntu leśnego na cele inne niż leśne – zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Okoliczność ta została uwzględniona przy wydawaniu wspomnianych decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. W powołanej sytuacji dla spełnienia wymogu przewidzianego w § 18 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwym było uzyskanie decyzji w trybie art. 11 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Obszar wyłączenia z produkcji leśnej przewidziany w obu decyzjach uwzględnia zaś odległość 12 metrów projektowanego budynku od granicy terenów, na których znajdują się lasy, a których nie wyłączono z produkcji leśnej. W tej sytuacji brak było zatem podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb.

Należy zauważyć, że zgodnie ze zobowiązaniem nałożonym w decyzji organu I instancji na podstawie art. 51 ust. 4 uPb, inwestorzy po wykonaniu robót budowlanych będą zobowiązani do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Decyzja taka jest wydawana po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli,

o której mowa w art. 59a uPb, która obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał za niezasadne zarówno zarzuty dotyczącej naruszenia przepisów art. 107 § 3, art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, jak też zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 uPb w zw. z art. 35 ust. 3 uPb. Organy bowiem w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny, uzasadniając swoje stanowisko w sposób właściwy, jak również brak było podstaw do zastosowania art. 35 ust. 3 uPb.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.