Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 383/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15gg ust. 1 w zw. z art. 15g ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania G. J. działającego pod firmą G. w K. od decyzji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 13 listopada 2020r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania stronie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19-działajać na podstawie art. 15gg ust. 1 w zw z art. 15g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020r. poz. 374 ze zm. dalej-ustawa COVID-19), oraz art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 256 ze zm. dalej-K.p.a.)-utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy, strona w dniu 30 lipca 2020r. złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy wniosek o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o art. 15gg ustawy COVID-19. Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie do wynagrodzenia dla 151 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020r. na łączną kwotę 762.703,95 zł z czego 650.826,72 zł stanowiło dofinansowanie do wynagrodzeń a 118.877,23 zł składki na ubezpieczenia społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia.

W toku prowadzone postępowania organ ustalił, że strona w dniu 30 kwietnia 2020r. złożyła już wniosek obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 134 pracowników (z czego dla 5 z tytułu przestoju ekonomicznego, a dla 129 z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy) przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020r. ( za kwiecień, maj, czerwiec 2020r.). Wniosek ten oparto o treść art. 15g ustawy COVID-19 i został on rozpatrzony pozytywnie, strona otrzymała dofinansowanie, które przekazano w trzech transzach.

Mając powyższe na uwadze organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem.

Strona wyjaśniła, że z brzmienia art. 15gg nie wynika, że nie jest uprawniona do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymała dofinansowanie w ramach art. 15g ustawy. Sformułowanie ,, takich samych tytułów wypłaty" oznacza ,,identyczne tytuły wypłaty", zatem listy płac z różnych miesięcy to różne dokumenty i stanowią inne tytuły, dlatego jest uprawniona do otrzymania wnioskowanych świadczeń. Pomimo wezwania strona nie przekazała listy pracowników, na rzecz których otrzymała wsparcie w ramach wniosku.

Organ I instancji powołał się na treść art. 15gg ust. 6, ust. 7 oraz art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19. Podkreślono, że zarówno art. 15g jak i 15gg ustawy, dopuszczały możliwość wielokrotnego składania wniosków obejmujących wsparcie udzielane ze środków FGŚP jednakże takie wnioski nie mogły obejmować okresów krótszych niż 1 miesiąc, a łączny okres wsparcia o wszystkie złożone wnioski nie mógł przekraczać 3 miesięcy na rzecz konkretnego pracownika. Z porównania treści art. 15g i art. 15gg wynika jednoznacznie, iż wprawdzie pracodawca mógł skorzystać ze środków FGŚP w oparciu o obydwie regulacje, jednakże w odniesieniu do tego samego pracownika udzielone wsparcie nie mogło łącznie przekroczyć dofinansowania do wynagrodzeń przekraczających okres 3 miesięcy. Stwierdzenie ,,takich samych tytułów wypłaty" odnosi się do tytułu rozumianego jako podstawa wypłaty a w tym konkretnym wypadku wynagrodzenia za pracę.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na dokonanie weryfikacji osób objętych obydwoma wnioskami gdyż strona nie ujawniła nazwisk pracowników o dofinansowanie których ubiegała się.

W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Motywując rozstrzygnięcie przypomniano treść art. 15g i art. 15gg ustawy COVID-19 oraz zaznaczono, że strona pomimo kierowanych do niej wezwań nie przekazała listy pracowników na których otrzymała wsparcie. Zgodnie z art. 15gg ust. 9 pkt 7 ustawy, strona zobowiązywała się sporządzić wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń z FGŚP i jednocześnie zobowiązywała się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów.

Wedle art. 15gg ust. 7 ustawy, pomoc z FGŚP można otrzymać wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskało się pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Także art. 15g ust. 18 ustawy stanowi, że podmioty mogą otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsca pracy.

Przepisy te ograniczają prawo do świadczeń podmiotów o których mowa w art. 15 ust. 1 i 1a ustawy aby zapobiec ich kumulacji. Warunkiem uzyskania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Należy wskazać, że chodzi tu o sam fakt nieuzyskania pomocy. Podmiot może otrzymać pomoc z dwóch źródeł (z art. 15 gg ust. 7 i art. 15g ust. 18 ustawy) pod warunkiem braku tożsamości pracowników na rzecz których ją dany podmiot uzyskuje. Taki sam tytuł wypłat oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję zarzucono naruszenie:

I.prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1.naruszenie art. 15 g i art. 15gg ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że art. 16, art. 15g i ust. 6 art. 15gg ustawy COVI-19 wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinasowania na podstawie art. 15gg ustawy jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15 g ustawy COVID-19 w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom - podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wyklucza możliwości finansowania zarówno na podstawie art. 15g jak i art. 15gg ustawy tak długo jak każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo) co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyznaniem Skarżącemu wnioskowanego dofinansowania,

2.naruszenie art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 oraz art. 6 i art. 8§1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc niepoprawne zakwalifikowanie w/w warunku jako dwóch odrębnych przesłanek udzielenia świadczenia, które musza być rozpatrywane łącznie tj. dla uzyskania świadczenia musi być spełniony zarówno warunek podmiotowy jak i przedmiotowy przy czym relewantny ma być ,,sam fakt nieuzyskania pomocy", co doprowadziło do wadliwego przyjęcia- z naruszeniem zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej-iż Skarżący nie spełnia ,,warunków" udzielenia dofinansowania, podczas gdy w istocie w/w warunek dotyczy nieudzielenia dofinansowania a przy tym stanowi jednak warunek, który-owszem- należy rozpatrywać łącznie, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło na dokonaną przez organ II instancji ocenę spełnienia warunków otrzymania dofinasowania ale jednocześnie narusza słuszny interes Skarżącego, ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyjęciem, że warunek ,,uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat" w niniejszej sprawie w ogóle się nie zaktualizował, albowiem (i) jest to jeden warunek, który musi być rozpatrywany łącznie (koniunkcja) a skoro (ii) Skarżący na podstawie wniosku z 30 lipca 2020r. występował o dofinansowanie z innego tytułu (innej zakresowo listy płac)-decyzja o udzieleniu świadczenia nie powinna być warunkowana zakresową odrębnością listy pracowników, jako że wystarczające dla ustalenia braku aktualizacji warunku nieudzielenia pomocy jest ustalenie, że kolejny wniosek nie dotyczył ,,takich samych tytułów wypłat",

3.naruszenie art. 6 w zw z art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie-wbrew zasadzie exceptiones non sunt extendena-że organ II instancji uprawniony jest do wykroczenia poza powszechnie przyjęte zasady interpretacyjne, nakazujące (i) prymat wykładni językowej oraz (ii) powstrzymanie się od wykładni rozszerzającej co doprowadziło do uznania, że wyrażenie ,,taki sam" (tytuł wypłaty, pracownik) należy interpretować rozszerzając zakres semantyczny w/w pojęcia, podczas gdy w/w przepisy nakazują by -zgodnie z zasadą praworządności i działania w granicach prawa-wyrażenia językowe interpretować w sposób ścisły oraz przy zachowaniu prymatu wykładni językowej, a zatem pojęcia ,,taki sam" (tytuł wypłaty, pracownik) należy wyłożyć jako synonim słowa ,,identyczny" tym samym wykluczając z jego zakresu semantycznego wszelkie desygnaty, które identyczne nie są zaś zastosowanie w/w przepisów powinno prowadzić do przyjęcia, że organ administracyjny- w ramach przyznanych mu kompetencji -nie może dopisywać odpowiednich rozwiązań do obowiązujących aktów prawnych, rozszerzając przy tym ich kontekst językowy, arbitralnie wyłączając tym samym Skarżącemu możliwość ubiegania się o przysługujące mu dofinansowanie a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

4.naruszenie art. 7 w zw z art. 107§3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie jak organ II instancji rozumie pojęcie ,,tytuł wypłaty" albowiem z jednej strony organ stwierdza, że jest nim (i) dofinansowanie na rzecz ochrony miejsc pracy a z drugiej (ii) wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń, a jednocześnie uważa, że (iii) Tarcza Antykryzysowa dopuszcza możliwość łączenia dofinansowań z takich samych tytułów, o ile całkowity okres pobierania świadczeń nie przekracza 3 miesięcy na tych samych pracowników, co prowadzi do (nielogicznych) konstatacji, jakoby ustawodawca nie dopuszczał możliwości składania jakichkolwiek kolejnych wniosków o dofinansowanie bowiem każdy taki wniosek dotyczy dofinansowania na rzecz ochrony miejsc pracy, co narusza zasady sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnej określone w w/w przepisie bowiem uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów jakimi kierował się organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji a jednocześnie uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

5.naruszenie art. 138§1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przyznanie dofinansowania zgodnie z wnioskiem z dnia 30 lipca 2020r. nr [...]

Wskazując na powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi w całości przez SKO w [...] w trybie autokontroli na podstawie art. 54§3 p.p.s.a., na wypadek nieuwzględnienia w/w wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę jej autor przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że pomoc z art. 15g i art. 15gg to dwa odrębne rodzaje pomocy o czym świadczy chociażby chronologia przepisów. Nie istnieje przepis prawa, który wykluczałby jednoczesne dofinansowanie na podstawie art. 15g i art. 15gg ustawy COVID-19.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r. poz. 1842, ze zm.).

Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325, ze zm.; dalej-p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez Skarżącego decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu . Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09).

Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że Skarżący składając wniosek w lipcu 2020r. podał, że ubiega się o pomoc dla 151 pracowników, nie ubiega się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy oraz zobowiązał się dostarczyć na żądanie uprawnionych organów kopię wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku.

Organ zwrócił się do Skarżącego (pismem z dnia 31 lipca 2020r.) o przesłanie wyjaśnień z dołączonym wykazem pracowników w celu weryfikacji. Przypomniano Skarżącemu, że jeżeli otrzymał już zwolnienie ze składek na ubezpieczenia społeczne z innych instytucji to od WUP (Wojewódzkiego Urzędu Pracy) może otrzymać jedynie dofinansowanie na wynagrodzenia dla pracowników.

Skarżący w piśmie z dnia 3 sierpnia 2020r. sformułował problem interpretacji pojęcia ,,takich samych tytułów wypłat" chociaż organ zwracając się do strony o nadesłanie listy pracowników w ogóle nie podnosił tej kwestii i nie wymagał by strona przedstawiała swoje stanowisko w tym zakresie. Poinformował, że pracownicy objęci wnioskiem z lipca 2020r. to część tych samych ale częściowo są też ,,nowi" pracownicy.

Organ po raz wtóry (w trybie art. 79a§1 K.p.a. w zw z art. 15gg ust. 9 pkt 7 ustawy COVID-19, pismo z dnia 26 sierpnia 2020r.) wezwał Skarżącego o nadesłanie kopii wykazu pracowników objętych wnioskowanym dofinansowaniem pod rygorem wydania decyzji niezgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Również i w tym piśmie organ nie wypowiadał w zakresie interpretacji art. 15g i art. 15gg ustawy COVID-19.

Skarżący nie przesłał wymaganych dokumentów ani nie wypowiedział się w sprawie.

Przybliżenie tego kalendarium czynności jest o tyle istotne, iż Skarżący nie wywiązał się z obowiązku, który wypełnić zobowiązał się składając wniosek (pkt 7 ustępy 5 i 7) zatem złożony wniosek nie sposób było rozpatrzyć.

Analiza treści odwołania a w szczególności zarzutów skargi pokazuje, że Skarżący zupełnie pomija powyższe okoliczności i w swojej polemice z organem koncentruje się na kwestiach natury interpretacyjnej nie dostrzegając, że nie chciał ujawnić danych pracowników na których potencjalnie taką pomoc mógłby otrzymać.

Co więcej, organ przed rozpatrzeniem wniosku nigdy nie prezentował swojej wersji wykładni art. 15g i art. 15gg ustawy COVID-19 i nie wymagał jej również od strony.

Zważywszy na powyższy stan faktyczny i treść art. 15gg ust. 6 i 7 oraz art. 15g ust. 16 ustawy COVID-19 uznano, że Skarżący nie może otrzymać dofinansowania, ponieważ we wniosku z lipca 2020r. domagał się wypłaty świadczenia w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy tj., z tytułu dofinasowania do wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne należnych od tych wynagrodzeń, co do których to pracowników otrzymała już dofinansowanie na podstawie art. 15g powoływanej ustawy.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia.

Zważywszy art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Skarżący w okresie wcześniejszym na podstawie wniosku z kwietnia 2020r. otrzymał z WUP w K. dofinansowanie wynagrodzeń 134 pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 oraz składek na ubezpieczenia społecznej - o którym mowa w art. 15g ustawy COVID-19 - na okres 3 miesięcy (od kwietnia do czerwca 2020r.).

Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np., w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19).

W przedmiotowej sprawie nie jest również istotne to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane przez WUP w K. na podstawie art. 15g ustawy COVID- 19) dotyczyło innego okresu (3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie C0VID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.

Pogląd organów o niemożności łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19, jest zatem prawidłowy.

Reasumując, po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się uchybień przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności tych, które zarzucano w skardze.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwa.

Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.