Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 906/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym za 2020 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr[...]. Wójt Gminy J. ustalił K. M. (zwanej dalej: "skarżącą") zobowiązanie w podatku rolnym za 2020 r. w kwocie 276 zł. Do podstawy opodatkowania przyjął powierzchnię posiadanych przez stronę użytków rolnych "R IVa" i "R IVb". Analogiczny stan faktyczny sprawy był podstawą ustalenia zobowiązania za rok poprzedni.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1256 ze zm., zwanej dalej: "u.p.r."). Zdaniem strony skarżącej posiadane przez nią grunty należy traktować jako "zadrzewione i zakrzewione" (świadczyć mają o tym zdjęcia dołączone do odwołania), a tym samym zwolnione z podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło poglądu skarżącej i decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...]utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, że skarżąca posiada łącznie 8,78 ha gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako "R IVa" i "R IVb" oraz "RV" i "RVI". Wszystkie wymienione symbole oznaczają grunty stanowiące użytki rolne. Tak więc, zdaniem Kolegium, grunt działki nr [...]niewątpliwie podlega podatkowi rolnemu, przy czym grunty klasy V i VI są ustawowo zwolnione z podatku, natomiast do gruntów "R IVa" i "R IVb" ma zastosowanie stawka właściwa dla gospodarstw rolnych (równowartość 2,5q żyta), a podstawę ich opodatkowania stanowi powierzchnia mierzona w hektarach przeliczeniowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że uszczegółowieniem zasady wynikającej z art. 1 u.p.r. jest art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z tym przepisem, podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości

w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą do wymierzania m.in. podatku rolnego. Organy podatkowe nie mają kompetencji ani do podważania prawdziwości tych danych, ani tym bardziej do zmiany tych danych, tym bardziej że ewidencja gruntów i budynków posiada walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 o.p.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania zwolnienia przewidzianego dla tzw. "gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych". Z ewidencji gruntów wynika bowiem, że strona nie posiada takich gruntów. Ostatnia odnotowana zmiana w ewidencji (1999 r.) wskazuje na następujące rodzaje użytków gruntowych będących we władaniu strony: "R IVa", "R IVb", "RV", "RVI" - wszystkie one stanowią grunty orne. Kolegium podniosło, że aby grunt mógł być na potrzeby opodatkowania traktowany jako "grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytku rolnym", powinien mieć oznaczenie "LzR". Następnie przytoczyło treść art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. oraz stwierdziło, że zwolnieniu podlegały wyłącznie grunty oznaczone jako "RV", "RVI" - są to użytki rolne, których klasa bonitacyjna została ustalona jako V i VI. Z kolei grunty "R lVa" i "R lVb" nie mogły być zwolnione, ponieważ: a) sklasyfikowano je jako lVa i lVb (zwolnienie obejmuje klasy V, VI i VIz), b) nie są "gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych", lecz tzw. gruntami ornymi.

Powyższą decyzję SKO strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zdaniem skarżącej użytek rolny musi się charakteryzować użytkowaniem rolniczym; działka nr [...]nie była natomiast użytkowana rolniczo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

1. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

2. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. 2018 poz. 2107 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a..). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

3. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta Jaświł w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2020 r.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2019 poz. 1256, dalej: u.p.r.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. np. przeznaczenia gruntów. W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2019 poz. 725, dalej: p.g.k.). Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 p.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 p.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w p.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2019 poz. 939, dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 p.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 p.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu przy czym zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych, przy czym obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.).

Jak trafnie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 596/18 na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U 2019 poza 1170, dalej: u.p.o.l.), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza wskazana już powyżej regulacja zawarta w art. 4 ust. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 2997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 poza. 900, dalej: o.p.), dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą.

Powołując się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe powinny uwzględnić, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13.

W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.).

Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem.

Mając na uwadze powyższe sąd pozostaje na stanowisku, że weryfikacja danych dotyczących przeznaczenia nieruchomości nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący przeznaczenia gruntów na działce nie ulegnie zmianie w ewidencji gruntów będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku. Tym samym twierdzenia skarżącej jakoby należące do niej grunty nie były użytkowane rolniczo, a dopiero gdy zostaną przygotowane do użytkowania rolniczego i będą przynosiły dochód, zgłosi je do opodatkowania podatkiem rolnym, należy uznać za bezzasadne. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą bowiem przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, która, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

4. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że nie powinna płacić podatku rolnego, ponieważ grunty działki są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytku rolnym, więc na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym są zwolnione od podatku rolnego. Na poparcie swoich twierdzeń w toku postępowania przedłożyła zdjęcia obrazujące przedmiotową nieruchomość.

Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, a bez wątpienia prywatne zdjęcia skarżącej takiego waloru nie posiadają, tak więc rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przy czym bez znaczenia pozostaje przywoływana w skardze okoliczność, że skarżąca nie uzyskuje z przedmiotowej nieruchomości dochodu z uwagi na jej nieprzygotowanie do rolniczego wykorzystania.

W ocenie Sądu, co już zostało wskazane powyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą wymiaru podatków, w tym i podatku rolnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia przeznaczenia gruntu, podlegającego opodatkowaniu ma wpis w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla podatnika przez Starostwo. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to ma możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wskazać w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania, skarżąca oprócz wyżej wspomnianych zdjęć nie zaoferowała nowych dowodów, które potwierdzałyby prezentowane stanowisko. W związku z tym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Stąd, zarzuty zawarte w skardze ocenić należało jako chybione.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącej, że Wójt nie dokonałby zwolnienia 20% należących do niej gruntów od podatku rolnego gdyby nie były na nich ustanowione grunty zadrzewione i zakrzewione to wskazać należy, że zwolnienia użytków klasy IV b organ dokonał na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.r., który stanowi, że grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20% powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów, a nie jak wskazuje skarżąca – na podstawie ust. 1 pkt 1 tego przepisu (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Zwolnienie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 obejmuje bowiem użytki rolne klasy V i VI i jak słusznie wskazuje skarżąca jest dokonywane z urzędu, natomiast zwolnienia na podstawie pkt 7 tego przepisu dokonuje się na wniosek, który skarżąca z resztą prawidłowo złożyła i dlatego też Wójt dokonał zwolnienia od podatku rolnego 20% powierzchni użytków rolnych klasy IV b, na których zaprzestano produkcji rolnej. Nie ulega bowiem wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżąca nie prowadzi produkcji rolnej na spornych gruntach, jednakże jej zobowiązanie podatkowe wynika, jak już zostało wyjaśnione szczegółowo powyżej, z faktu, że grunty, jakie obejmuje działka nr [...], są sklasyfikowane w Ewidencji gruntów jako użytki rolne. Skoro zaś ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, a co za tym idzie - odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków, to organ był w tym zakresie związany treścią Ewidencji gruntów i budynków.

5. W ocenie sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. SKO szczegółowo wyjaśniło, na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące.

6. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

7. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.