Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 701/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 7, 77, 80, 81a § 1, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. w Radomiu przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania Asesora Prokuratury Rejonowej [...] od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent") z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] odmawiającej w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego cofnięcia uprawnienia diagnosty [...] wydanego A. K. orzekło o:

- uchyleniu w całości decyzji organu I instancji;

- cofnięciu A. K. uprawnień diagnosty [...] do wykonywania badań technicznych.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu 30 grudnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...]

w R. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta R. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście A. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu powołano się na wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt [...], którym to A. K. został uznany za winnego tego, że w dniu 5 sierpnia 2011 r. w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako diagnosta zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w R. poświadczył nieprawdę co do badania technicznego samochodu marki [...] nr rej. [...] w ten sposób, że nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym ww. pojazdu i przyjął kwotę [...] zł. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt [...]. W ocenie Prokuratora działanie diagnosty wyczerpuje przesłanki z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.; dalej: "P.r.d."), co skutkować powinno cofnięciem przez Prezydenta Miasta R. uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta R. poinformował stronę oraz Prokuratora o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o cofnięcie diagnoście A. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W toku postępowania organ I instancji przeprowadził szereg czynności wyjaśniających, w tym m.in. odebrał wyjaśnienia od strony postępowania, przesłuchał świadka, przeprowadził analizę protokołów z kontroli przeprowadzonej w Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w R., wykonał kopię akt z postępowania sądowego o sygn. [...] i [...].

W dniu [...] lutego 2017 r. wydano z upoważnienia Prezydenta Miasta R. decyzję znak: [...] o umorzeniu postępowania w całości w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty.

W wyniku odwołania złożonego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Kolegium wskazało również, że organ pierwszej instancji winien wydać decyzję administracyjną merytorycznie rozstrzygającą przedmiot postępowania, tj. o cofnięciu uprawnień diagnoście do przeprowadzania badań technicznych pojazdów bądź o odmowie cofnięcia tych uprawnień. Dodatkowo organ pierwszej instancji winien ponownie ocenić poprawność przeprowadzonej analizy stanu faktycznego, w kontekście zeznań złożonych przez uczestników postępowania przygotowawczego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 84 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 2 P.r.d., § 2 ust. 1 i ust. 3, § 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, § 6 ust. 1 pkt 1, § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. Nr 155, poz. 1232 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmówiono w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego cofnięcia uprawnienia diagnosty [...] wydanego A. K.

W odwołaniu od wskazanej decyzji Asesor Prokuratury Rejonowej [...] zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji i mający wpływ na jej treść, a polegający na uznaniu, że całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do przyjęcia, że badanie techniczne pojazdu marki [...] o nr rej. [...] zostało w dniu 5 sierpnia 2011 r. przeprowadzone w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w R. [...] "[...]" przez diagnostę A. K., podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie administracyjnej materiału dowodowego, a w szczególności prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R., VII Wydziału Karnego z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt [...] skazującego A. K. za popełnienie przestępstwa z art. 271 §1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk, w głównej mierze analiza zeznań świadka T. S. powinny doprowadzić do wydania przez Prezydenta Miasta R. decyzji administracyjnej o cofnięciu A. K. uprawnienia diagnosty o numerze [...]. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji administracyjnej cofającej uprawnienia diagnosty o numerze [...] dla A. K.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. orzekł o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji oraz o cofnięciu A. K. uprawnień diagnosty [...] do wykonywania badań technicznych.

Uzasadniając Kolegium przytoczył brzmienie art. 84 ust. 1 i 3 P.r.d. Wyjaśniło, że art. 83 ustawy obowiązuje obecnie w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., nr 173, poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. A zatem przepis art. 83 ust. 6 tej ustawy jest przepisem nieistniejącym w obowiązującym stanie prawnym. Brzmienie powyższego przepisu prawa nie wyklucza, aby diagnosta stwierdzał istnienie powyższych przewinień diagnostów także na podstawie kontroli, ale kontroli dokonywanych na podstawie art. 86b ust. 2 ustawy, tj. w ramach sprawowanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów. Nie jest to jednak warunek niezbędny do cofnięcia uprawnień diagnoście w analizowanym przypadku.

SKO wskazało, iż w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11, sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. ustawy nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej

w tym przepisie.

Organ odwoławczy zauważył, iż istota problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustalenia zawarte w wyroku sądu wiążą organ administracji publicznej. Podkreślił, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednoznacznie, że okoliczności potwierdzone wyrokiem sądu należy uznać za udowodnione. Należy zatem przyjąć, że ustalenia co do faktów zawarte w sentencji wyroku sądu nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji. Taki pogląd zapobiega funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych.

W tym względzie na uwagę zasługuje art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach, tj. sądowym w sprawie karnej i administracyjnym. Skoro zatem ustalenia sądu karnego są wiążące dla sądów administracyjnych, to tym samym są wiążące dla organów administracji publicznej. Oczywiście chodzi tu wyłącznie o ustalenia wyroku karnego z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej.

Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że skazanie A. K. za przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego pojazdu, którego nie wykonał, poprzez nie wykonanie żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego i dokonanie wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, dotyczy okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania administracyjnego o cofnięcie uprawnień diagnosty.

W ocenie SKO, A. K. dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Ujawnione to zostało przez organy ścigania i potwierdzone wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w R., VIII Wydział Karny z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R., V Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...]. Okoliczność ta, zdaniem Kolegium, wypełnia przesłankę o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Wyrok Sądu Rejonowego w R. jest kwalifikowanym dowodem na okoliczności wskazane w hipotezie przepisów art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., co stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że czyn wypełniający znamiona przestępstwa z art. 271 k.k. w zb. z art. 271 § 3 kk, szczegółowo opisany w sentencji prawomocnego wyroku skazującego A. K., w zupełności odpowiada czynowi określonemu w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.

Kolegium, analizując dowody zebrane przez organ I instancji, nie zgodziło się

z wnioskami zawartymi w uzasadnieniu skarżonej decyzji, przede wszystkim zaś

z kwestionowaniem wiarygodności zeznań świadka T. S. złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego i sądowego, w kontekście zeznań złożonych przed organem administracji. W tej kwestii Kolegium podzieliło argumentację Odwołującego, iż zeznania świadka w toku postępowania przygotowawczego, jako złożone w krótkim odstępie czasu od zaistniałych faktów, nacechowane są największą wiarygodnością. Świadek nigdy zeznań tych w zdecydowany sposób nie odwołał - również na etapie przesłuchania przed organem administracji publicznej - zasłania się jedynie czasem niepamięcią, natomiast brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że treść zeznań złożonych w toku postępowania.

W ocenie Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji dokonano czysto hipotetycznych rozważań co do ciągu zdarzeń zaistniałych w dacie popełnienia przez A. K. przestępstwa, których wystąpienie zostało wykluczone poprzez wydanie przez sąd karny prawomocnego wyroku skazującego.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się A. K. (dalej: "skarżący"), który pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. (data wpływu do SKO) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

a) art. 84 ust. 3 P.r.d. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy podane przesłanki

w powyższej sprawie nie występują;

b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie, w sytuacji, gdy poprzednia taka sama sprawa A. K. w przedmiocie odebrania mu uprawnień diagnosty nie została merytorycznie zakończona, gdyż na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2017 r. (znak: [...]), złożono skutecznie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która jeszcze nie została rozstrzygnięta. Co za tym idzie rozpatrzenie powyższej sprawy i wydanie decyzji powinno zależeć od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;

c) art. 7, art. 77, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a. poprzez tłumaczenie wszystkich ustalonych niejasności co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, a także nie przeprowadzenia postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy

w szczególności poprzez powołanie się w całości na ustalenia Sądu Rejonowego

i Sądu Okręgowego w sprawie A. K., podczas gdy z przepisów wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w prawomocnym wyroku skazującym, lecz uzasadnienie wyroku sądu karnego stanowi jedynie dowód, że sąd karny tak, a nie inaczej ustalił i ocenił określone fakty, nie stanowi zaś dowodu ich istnienia, nie może więc zastąpić dokonania przez sąd samodzielnych ustaleń, co za tym idzie w kwestiach spornych Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno przeprowadzić określone dowody i ustalenia i samemu dokonać subsumpcji, a w przypadku niejasności rozstrzygnąć je na korzyść A. K., czego nie dokonał jednak organ.

Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji

w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty WR/D/0041 do wykonywania badań technicznych.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.). Stosownie do art. 84 ust. 1 P.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 3 P.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że zawarte w nim sformułowanie, iż uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11 i z 27 czerwca 2012 r., II GSK 619/11, dostępne - jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednolicie przyjmuje się ponadto, że w razie ustalenia, iż okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Na odpowiedzialność wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d. nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina (por. wyroki NSA z 25 lutego 2015 r., II GSK 46/14 i z 12 kwietnia 2013 r., II GSK 60/12 oraz z 12 stycznia 2012 r., II GSK 1395/10).

Sąd zauważa także, iż wykładnia art. 84 ust. 3 P.r.d. wywoływała wątpliwości, które ostatecznie zostały wyjaśnione przez uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (opubl. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37). Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej uchwale stanowisko, że: "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że Starosta stosownie do treści art. 84 ust. 2 u.p.r.d. wydaje uprawnienia do wykonywania badań technicznych, po spełnieniu określonych warunków, a w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. ustawodawca zobligował starostę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1) stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wobec tego, w ocenie NSA brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Uprawnienia nadzorcze

w stosunku do diagnostów określa bowiem art. 84 ust. 2 i 3 u.p.r.d., a elementami tego nadzoru są: nadawanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień.

W rezultacie NSA stwierdził, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień w sytuacji, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokumentu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Dalej NSA w uchwale dodał, że zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko

w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście

z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", wobec diagnosty można zastosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. "Wynik kontroli", o którym mowa

w tym przepisie, nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego

w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień.

Zasadniczą kwestią w tego typu sprawach jest zatem stwierdzenie stanu rzeczy polegającego na poświadczeniu nieprawdy tj. wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, bez względu na to, czy miało to miejsce w wyniku kontroli, czy też w innym trybie. Takie stanowisko od daty wydania uchwały jest nadal aktualne, co potwierdza liczne orzecznictwo m.in. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1225/17, w którym wskazano, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym, opublikowany w bazie LEX nr 2353828).

Ponadto w wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 3104/15 potwierdzono już ugruntowane stanowiska sądów administracyjnych, iż "odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawa o ruchu drogowym ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost jego treść: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawo o ruchu drogowym. Okolicznością wymienioną w punkcie 2 tego przepisu jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Ponadto art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również przyczyny na skutek, których zdaniem diagnosty doszło do stwierdzonych uchybień, nie mogą być brane pod uwagę" (opublikowany w bazie LEX nr 2358646).

Brzmienie www. przepisu, który wskazuje, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawo o ruchu drogowym oznacza, iż decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter związany, a cofnięcie uprawnień jest niezależne o odpowiedzialności karnej. W wyroku z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1099/15 NSA wskazało, iż ww. przepis "ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej" (opublikowany w bazie LEX nr 2228108).

W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący, w drodze odrębnego postępowania karnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego

2016 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego tego, że w dniu 5 sierpnia 2011 r. w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako diagnosta zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w R. poświadczył nieprawdę co do badania technicznego samochodu marki [...] nr rej. [...] w ten sposób, że nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym ww. pojazdu i przyjął kwotę [...] zł. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...].12.2016 r. sygn. akt [...].

W ocenie Sądu prawidłowo zatem Kolegium uznało, iż skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., gdyż został skazany za przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego pojazdu, co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 271 k.k. w zb. z art. 271 § 3 kk. Sąd zauważa także, iż ustalenia co do faktów zawarte w sentencji wyroku sądu prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji.

W związku z powyższym należy uznać zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2017 r. za zgodną z prawem materialnym. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi, że sądowa kontrola decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a., od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej cofnięcia uprawnień diagnosty. Przepis art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. wymaga istnienia miedzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Jeżeli w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego przepisu.

Należy także wyjaśnić, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 481/17 WSA w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Reasumując, w ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77, 80 i 81a § 1 k.p.a., bowiem dysponował wystarczającym materiałem dowodowym w postaci prawomocnego wyroku skazującego, a ewentualne inne dowody nie mogły podważać ustaleń wynikających

z tego wyroku. Poza tym zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom art. 107 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.