Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 213/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 2, art. 169 ust. 10, art. 169 ust. 15, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 1 i par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant: Asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Politechniki W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [..]., nr [...]; II. stwierdza nieważność decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Politechniki W. z dnia [...]nr [...]; III. zasądza od Rektora Politechniki W. na rzecz skarżącej A. C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...] Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] powołując się na przepis art. 169 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym, § 7.2 Statutu [...] oraz uchwały Senatu [...] z dnia [...] maja 2013r. określającej warunki i tryb rekrutacji na różne formy studiów w [...] na rok akademicki 2014/2015, utrzymała w mocy decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lutego 2015r, Nr [...] odmawiającą przyjęcia A. C. na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na Wydziale [...] na kierunku [...].

W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu kwalifikacyjnym A. C. uzyskała 48,99 punkty kwalifikacyjne, co oznacza, że wskaźnik rekrutacyjny nie przekroczył wymaganego progu kwalifikacji, który wynosił 49,02 punktów, co uzasadnia decyzję o nieprzyjęciu na studia. Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu, Uczelniana Komisja Rekrutacyjna poinformowała, że jedynym organem uchwalającym warunki i tryb rekrutacji na [...] jest Senat Uczelni, a odpowiednia uchwała została udostępniona w sposób przyjęty na uczelni. Zdaniem organu, każdy zainteresowany mógł się z nią zapoznać.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2015r. skarżąca A. C. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., powołała się na przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wniosła o uwzględnienie skargi w całości, poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że w dniu 19 lutego br. ogłoszone zostały listy przyjętych i listy osób nieprzyjętych na studia na I rok studiów stacjonarnych II stopnia we W. na Wydziale [...][...] - na kierunku [...]. Na ten sam dzień datowana jest decyzja Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej [...] Nr [...], finalizująca - na poziomie postępowania pierwszoinstancyjnego - przedmiotowe postępowanie rekrutacyjne, odmawiająca przyjęcia skarżącej w roku akademickim 2014/2015 na I rok stacjonarnych (dziennych) studiów II stopnia magisterskich, prowadzonych na Wydziale [...][...]. Decyzję tę doręczono skarżącej na początku marca 2015 r.

Skarżąca podkreśliła, że obszernie uzasadnionym odwołaniem z dnia 6 marca 2015r. zakwestionowała powyższą decyzję, w szczególności z przyczyn formalnych. Zdaniem skarżącej decyzja organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. "markuje" próbę polemiki, z treścią odwołania, poprzestając (poza wątkiem merytorycznym) na poinformowaniu o tym, że jedynym organem uchwalającym warunki i tryb rekrutacji na [...] jest Senat Uczelni, a odpowiednia uchwała została udostępniona w sposób przyjęty na uczelni, stąd zdaniem tegoż organu, każdy zainteresowany mógł się z nią zapoznać. W świetle okoliczności niniejszej sprawy powyższe uzasadnienie nie tylko – w ocenie skarżącej, nie znajduje potwierdzenia w faktach, ale uchybia postanowieniom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (w związku z art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym) z powodu swojej enigmatyczności i wybiórczego podejścia do standardów prawidłowego prawnego i faktycznego uzasadnienia decyzji administracyjnej.

Trudno zgodzić się – podkreśliła dalej skarżąca, z twierdzeniem organu odwoławczego, iż w tym przypadku to Senat [...] "jest jedynym organem uchwalającym warunki i tryb rekrutacji na [...]", skoro tego rodzaju kwestie zostały także uregulowane, (m. in.) w zarządzeniu wewnętrznym Rektora [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na studia wyższe na [...] na rok akademicki 2014/2015. Bezspornie takie wnioski wynikają z treści informacji zamieszczonych na internetowych stronach [...] dotyczących przedmiotowego postępowania rekrutacyjnego. W zakładce Akty prawne w części zatytułowanej: Warunki i tryb rekrutacji na rok akademicki 2014/2015, zamieszczono bowiem następujące sformułowanie: "Zgodnie z Zarządzeniem wewnętrznym Rektora [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. oraz uchwałą Senatu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku".

W tej sytuacji, mając na uwadze dostęp do powyższych informacji, uznać należy zdaniem skarżącej, że podnoszona w kwestionowanej decyzji wyłączność Senatu [...] może co najwyżej świadczyć o wyłączności kolegialnego organu Uczelni na "uchwalanie" - z tym zastrzeżeniem, że stanowienie tego rodzaju regulacji pozostaje (też) w gestii organu jednoosobowego [...].

Zdaniem skarżącej, nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju praktyka prawotwórcza uchybia postanowieniom art. 169 ust. 2 zd. pierwsze i drugie ustawy o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym, to : "Senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego". Tym bardziej, że w orzecznictwie za utrwalony uznać należy pogląd, iż w/w przepis art. 169 ust. 2 ustawy upoważnia jedynie senat do określenia warunków i trybu rekrutacji. W przepisach ustawy nie ma natomiast upoważnienia do ustalenia warunków i trybu rekrutacji przez inny organ uczelni. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby ustawodawca chciał, aby warunki i tryb rekrutacji były określone przez inny organ niż senat, to upoważnienie takie znalazłoby się w treści ustawy" (por.wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn.akt III SA/Łd 1042/11, LEX nr 1154685). Poza tym, co podkreślano już w odwołaniu, w tym wyroku pojawiła się też następująca argumentacja: "Z powołanego unormowania wynika, że jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, ale może to czynić z zachowaniem zasad i trybu określonego w ustawie Prawo-o szkolnictwie wyższym. Powołując się na swą autonomię, uczelnia nie może jednak w sposób zupełnie nieskrępowany kształtować praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na uczelnię. Warunki i tryb rekrutacji, a zatem - jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zwłaszcza sądów administracyjnych - wszystkie regulacje, które mogą mieć wpływ na dopuszczenie do odbywania studiów, muszą być uchwalone nie tylko przez odpowiedni organ uczelni, ale także w stosownym czasie i muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawnych".

Skarżąca zarzuciła, że w niniejszym przypadku nie doszło do podania do publicznej wiadomości przedmiotowej uchwały Senatu. W sieci nie udostępniono jej oryginalnego tekstu (jak i ww. zarządzenia Rektora [...]). Nie ulega zaś wątpliwości, że według ww. przepisu ustawy, do publicznej wiadomości ma zostać podana uchwała (a nie jakaś jej "przeróbka" czy kompilacja). Zatem tak z punktu widzenia literalnego brzmienia tego przepisu, jak i powodu, dla którego tak został sformułowany (chodziło o zapewnienie bezpośredniego dostępu do tekstu przepisów, co ma znaczenie dla stosowania i przestrzegania takich przepisów, a potem - rozstrzygania ewentualnych sporów powstałych na bazie takiej regulacji), praktyka [...] także w tym zakresie istotnie uchybia prawu.

W tej sytuacji szczególne znaczenie dla niniejszej sprawy zyskuje – w ocenie skarżącej, kolejna wypowiedź z zakresu dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych: "Podstawę decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia mogą stanowić wyłącznie te uchwały senatu, które zostały podane do publicznej wiadomości w terminie określonym w art. 169 ust. 2 ustawy (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn.akt I OSK 683/11, LEX nr 1082799).

Nadto, o istotnej wadliwości kwestionowanych decyzji pod względem formalnym świadczy też enigmatyczność i wybiórczość ich uzasadnień (mimo pewnych prób sanacji w decyzji organu odwoławczego). Podtrzymać bowiem należy ocenę, że efekty konfrontacji z obowiązującymi w tym zakresie standardami dobrze ilustruje fragment kolejnego orzeczenia sądu administracyjnego: "Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie pogląd, że decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu-administracji publicznej. Dokonując jednak analizy tego zagadnienia Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (o którym mowa w art. 207 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym (...) polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. SK 19/99 OTK nr 7, poz. 258).

W rozpatrywanej natomiast sprawie, podkreśliła dalej skarżąca - cała treść zaskarżonej decyzji, poza podaniem podstawy prawnej i pouczenia, sprowadza się w zasadzie do niezwykle lakonicznego, jednozdaniowego stwierdzenia o odmowie przyjęcia na studia z uwagi na nieuzyskanie wystarczającej liczby punktów. Uzasadnienie rozstrzygnięcia ograniczyło się przy tym do wskazania liczby koniecznych do uzyskania punktów kwalifikujących do przyjęcia na studia i liczby faktycznie uzyskanych przez skarżącego punktów. Poza tym stwierdzeniem decyzja organu nie zawiera praktycznie żadnych ustaleń. W uzasadnieniu organ pominął przede wszystkim wyjaśnienie zasad przeliczania na punkty ocen z egzaminu maturalnego w celu stworzenia listy rankingowej osób zakwalifikowanych (...) Oznacza to, iż nie odzwierciedlił procesu decyzyjnego, jaki legł u podstaw rozstrzygnięcia. Nie spełnia ona zatem wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. (...) Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto w ocenie skarżącej wiele wskazuje też na to, że decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...], podjęta w dniu [...] kwietnia 2015 r. obciążona jest również wadą polegającą na naruszeniu powagi rzeczy osądzonej. Otóż decyzją z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...] Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] utrzymała w mocy decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej (w podjętej wówczas decyzji ostatecznej nie wskazano daty i numeru decyzji organu pierwszej instancji) o nieprzyjęciu skarżącej na I rok studiów stacjonarnych II stopnia we W. na Wydziale [...][...] - na kierunku [...]. Decyzję tę skarżąca zakwestionowała skargą z dnia 25 marca 2015 r., na którą nie otrzymała jeszcze odpowiedzi, ani decyzji podjętej w trybie samokontroli, podnosząc, m.in., brak podstaw odnoszenia ww. decyzji organu odwoławczego do decyzji Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] - przy jednoczesnym założeniu, że mimo braku takiej możliwości decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. została jednak wydana w odniesieniu do powyższej odmowy orzeczonej w dniu [...] lutego 2015 r.

Tego rodzaju praktyka niewątpliwie nie sprzyja w ocenie skarżącej respektowaniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym - w szczególności wyrażonej w art. 8 k.p.a. Poczucie niesprawiedliwości dodatkowo potęguje to, że w ramach ukończonych przez skarżącą studiów I stopnia:

- na dyplomie widnieje ocena 4,5 [5 - ocena z obrony pracy, 4 - średnia ocen z przebiegu studiów; (5+4)/2 = 4,5];

- z 90 przedmiotów uzyskała 359,5, co daje średnią 3,994444444;

- w sumie uczestniczyła w zajęciach z 92 przedmiotów, za które uzyskała 369 punktów, co daje średnią: 4,010869565; wśród dwóch wykreślonych przy postępowaniu rekrutacyjnym przedmiotów były zajęcia z podstaw negocjacji (z oceną 5,5);

- według zastosowanych parametrów uzyskała w postępowaniu rekrutacyjnym wynik 48,99 (przy progu przyjętym, jako kwalifikujący 49,02), a więc uzyskała 89% maksymalnego wyniku (nota bene, gdyby uwzględnić wyniki wszystkich 92 przedmiotów - osiągnęłaby wynik 49,01).

Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła jak wyżej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przyznając, że przedstawiony w skardze tok zdarzeń odpowiada okolicznościom faktycznym sprawy. Nie mniej jednak organ podkreślił, że tok ten został zainicjowany a raczej zakłócony, w ocenie uczelni, przez samą skarżącą aż po podejmowaną dwukrotnie czynność: pierwotnie niespornie przedwczesnego w stosunku do daty wydania decyzji II instancji ([...].04.2015 ), złożenia skargi do WSA ( 23.03.2015 r.) i kolejną - po skutecznym doręczeniu decyzji organu II instancji. W efekcie w aktach sprawy znajdują się dwie skargi o tożsamej treści tyle, że przedstawione w innych terminach. W takim stanie rzeczy studentka z okoliczności składania odwołań wywodzi argumenty formalnoprawne uzasadniające, jej zdaniem, uchylenie decyzji uczelni o nieprzyjęciu na studia i w konsekwencji żądanie przyjęcie na studia, wbrew niespornym okolicznościom faktycznym (liczba uzyskanych punktów).

Strona skarżona w tym kontekście twierdzi i wywodzi, że żądanie skarżącej , w szczególnych wywołanych przez nią okolicznościach, nie może być zaspokojone. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym uchylenie decyzji wyłącznie z powodu naruszenia prawa procesowego jest możliwe tylko wówczas gdy samo rozstrzygnięcie podjęte zgodnie z prawem procesowym najprawdopodobniej byłoby inne (por. NSA w Warszawie z 25.03.2014 r. II GSK 62/13 ; z 14.02.2013r. I GSK 363/12; z 13.12.2011 r. II OSK 1832/10; WSA w Gdańsku z 3.01.2013r. III SA/Gd 607/12). W niniejszej sprawie jednak, wobec ilości zgromadzonych przez studentkę punktów, bez względu na tok procedowania decyzji, studentka na studia nie może być przyjęta. Zdaniem organu, bezzasadnie skarżąca podnosi zarzut związany z oceną jej egzaminu. Na szczególną uwagę zasługuje argumentacja skarżącej, rozliczająca ułamkowe części punktów, zarazem jednak potwierdzająca nieuzyskanie wymaganego minimum oraz pozaprawne zapewnienie, iż widzi siebie jako dobrą studentkę, która pozytywnie wpływa na renomę uczelni. Z całą pewnością nie jest to – w ocenie organu, okoliczność o której mowa w przywoływanym wyżej orzecznictwie sądowo-administracyjnym: samo rozstrzygnięcie w niespornym stanie faktycznym nie będzie mogłoby być inne.

Nadto organ podkreślił na marginesie powyższego wywodu i z uwzględnieniem końcowego fragmentu odwołania do Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z 6 marca 2015r., pozostającego w związku z fragmentem merytorycznym skargi do WSA, że widzi konieczność zakwestionowania kognicji sądownictwa administracyjnego w przedmiocie ustalania oceny kwalifikującej przyjęcie na studia, czego mimo to zdaje się oczekiwać skarżąca.

Reasumując organ stwierdził, że uchylenie skarżonych decyzji uczelni nie spowoduje zmiany w stanie faktycznym, albowiem studentka nie uzyskała wymaganej ilości punktów i nie może być przyjęta na studia II stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej.

Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś [w:] T.Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", red. T.Woś, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, str. 441). Realizację tego celu umożliwia zasada niezwiązania sądu granicami skargi, co oznacza, że dokonując kontroli sąd nie ogranicza się tylko do zbadania zasadności zgłoszonych w skardze wniosków i zarzutów (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.").

Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a., sąd jest zobowiązany stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zakreślając "granice sprawy, której dotyczy skarga", w obrębie której może zachodzić konieczność orzekania sądu, należy uwzględnić to, czy podejmowane w ramach jednego lub różnych postępowań akty kształtują, zmieniają lub znoszą ten sam stosunek materialnoprawny (por. Z. Kmieciak "Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych", "Państwo i Prawo" nr 4 z 2007r, str. 35).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie w granicach tej samej sprawy pozostaje tak zaskarżona decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015r, Nr [...], oraz poprzedzająca ją decyzja Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lutego 2015r, Nr [...], jak również decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...]. Wszystkie te decyzje kształtują bowiem ten sam administracyjny stosunek materialnoprawny, który zachodzi pomiędzy organami a skarżącą.

Przechodząc do oceny w/w decyzji, podkreślić należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych - decyzje o przyjęciu lub o odmowie przyjęcia na studia akademickie są uznawane za indywidualne akty administracyjne. Do decyzji tych, zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.z 2012r., poz.572 ze zm.), stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że pomimo, iż uczelnia wyższa jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania, to nie zwalnia to organu wydającego – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, decyzję o odmowie przyjęcia na studia, z obowiązku przestrzegania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

I tak zgodnie z art. 169 ust.10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia.

Od decyzji komisji rekrutacyjnej zgodnie z kolei z art.169 ust.12 w/w ustawy, służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie, a która to komisja stosownie art.169 ust.15 ustawy, po rozpatrzeniu odwołania podejmuje decyzję .

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została podpisana tylko przez jednego z jej członków, tj. Przewodniczącego.

Sąd w niniejszym składzie podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl, którego w odniesieniu do członków organu kolegialnego, jakim jest komisja rekrutacyjna, warunek wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. (dotyczący podpisu osoby upoważnionej) zostanie spełniony przez złożenie pod decyzją podpisów wszystkich członków składu orzekającego, którzy uczestniczyli w wydawaniu decyzji. Decyzja administracyjna, która jest wydana przez organ kolegialny stanowi wyraz woli przejawiany przez zespół osób fizycznych pełniących na podstawie określonych procedur prawnych funkcję posiadaczy tych praw i obowiązków, które ustawa przypisuje organowi kolegialnemu. Decyzje wydawane przez organ kolegialny stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a." (por.wyrok NSA z dnia 9 marca 2011r., sygn.akt I OSK 1556/10, orzeczenia.nsa,gov.pl).

Niewątpliwie więc, wydana w niniejszej sprawie decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2015r. jest dotknięta istotną wadliwością, a mianowicie - brakiem koniecznego i podstawowego składnika decyzji organu kolegialnego, jakim są podpisy wszystkich jego członków (art.107 § 1 k.p.a).

Jednak brak ten, stanowi nie tylko wadę decyzji, ale powoduje, że traci ona charakter rozstrzygnięcia administracyjnego - będącego przejawem woli członków składu orzekającego. Nie można bowiem uznać, aby takie orzeczenie mogło stanowić wyraz woli organu kolegialnego. W takiej też sytuacji, nie można przyjąć, że mamy do czynienia z rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej przez organ kolegialny. Podobnie nie sposób przyjąć, że doszło do załatwienia sprawy przez organ kolegialny w rozumieniu art.104 § 1 k.p.a.

Jednakże, gdyby przyjąć, że Przewodniczący Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] był upoważniony do podpisania zaskarżonej decyzji ( § 1 ust.3 zarządzenia wewnętrznego Rektora [...] z dnia [...] września 2012r. w sprawie powołania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] i ustalenia jej zadań w okresie kadencji od 1 września 2012r. do 31 sierpnia 2016r.), to po pierwsze w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla w/w Przewodniczącego, gdy nadto wykazane winno było być w takiej sytuacji, a co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, że wniesione przez skarżącą odwołanie od decyzji organu I instancji, zostało rozpatrzone przez całą Uczelnianą Komisję ( § 1 ust.2 pkt 4 w/w zarządzenia Rektora).

Powyższe uchybienia są o tyle istotne, że tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, że decyzję w trybie odwoławczym podejmuje uczelniana komisja rekrutacyjna, czyli organ kolegialny (art.169 ust.15 omawianej ustawy).

Zważyć przy tym również należy, że gdyby zamiarem ustawodawcy było dopuszczenie podpisywania decyzji jedynie przez przewodniczącego uczelnianej komisji rekrutacyjnej, to niewątpliwie uczyniłby w tym względzie odpowiedni zapis ustawowy, tak jak ma to miejsce chociażby w art.177 ust.4 omawianej ustawy, gdzie ustawodawca jednoznacznie określił, iż decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne, o których mowa w art. 175 ust. 4 i art. 176 ust. 3, podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie została naruszona podstawowa zasada postępowania administracyjnego, a mianowicie zasada dwuinstancyjności.

I tak ustanowiona w art.78 Konstytucji R.P. zasada dwuinstancyjności, realizowana jest w postępowaniu administracyjnym poprzez jej wyrażenie w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna jest rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji Ogólnie można zaś przyjąć, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Także w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że istota dwuinstancyjności polega nie tylko na dwukrotnym merytorycznym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, lecz także na rozpoznaniu jej przez dwa organy. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, publ. ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga bowiem podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez różne organy.

W świetle poczynionych wyżej rozważań, jak i mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, nie można przyjąć, aby ten warunek został spełniony, zwłaszcza mając na uwadze postanowienia przepisu art.169 ust.2 omawianej ustawy, zgodnie z którym to senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego.

Podniesiony w tym względzie przez skarżącą zarzut – już na etapie postępowania odwoławczego, nie został należycie rozpatrzony przez organ odwoławczy, z tej to przede wszystkim przyczyny, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, cyt.: " (...) jedynym organem uchwalającym warunki i tryb rekrutacji na [...] jest Senat Uczelni. Odpowiednia uchwała została udostępniona w sposób przyjęty na uczelni.(...)", gdy z akt sprawy nie wynika, by po pierwsze uchwała Senatu (czyli jej pełny tekst) z 23 maja 2013r. w sprawie określenia warunków i tryb rekrutacji na różne formy studiów w [...] na rok akademicki 2014/2015 - podana została do wiadomości publicznej, a po drugie jeżeli tak, to czy dotrzymany został termin ustawowy tj. 31 maja 2013r., czyli roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy.

Powyższa kwestia, choć miała kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie została przez organ odwoławczy w istocie pominięta. Okoliczność ta pozwala na stwierdzenie, iż bardzo lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie zawierające ustaleń świadczących o tym, że podjęto kroki do dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii, nie tylko nie odpowiada wymogom art.107 § 3 k.p.a., lecz stanowi w niniejszej sprawie naruszenie przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

W okolicznościach niniejszej sprawy zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy w powyższym zakresie wnikliwego postępowania dowodowego, naruszenie obowiązku zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do konkretnych zarzutów odwołania, stanowi kolejną podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Również wydana przez organ I instancji, czyli Międzywydziałową Komisję Rekrutacyjną decyzja z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...], a utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., wydana została z naruszeniem przepisów prawa, co powoduje, że i ta decyzja musiała zostać przez Sąd wyeliminowana z obrotu prawnego (art.145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a).

Otóż zgodnie z przepisem art.169 ust.10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia.

Z przedłożonego przez organ na żądanie Sądu Statutu [...], wynika, iż powyższy zapis, a mianowicie, że to Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawie przyjęć kandydatów na studia – znalazł potwierdzenie w § 92 ust.5 tegoż Statutu uczelni.

Zwrócić przy tym także należy uwagę na postanowienie § 92 ust.7 Statutu, gdzie Senat postanowił, że szczegółowe zasady funkcjonowania komisji rekrutacyjnej ustala Rektor.

Z przedłożonego przez organ - również na żądanie Sądu, zarządzenia wewnętrznego Rektora Nr [...] z dnia [...] marca 2014r. w sprawie powołania Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i ustalenia jej zadań w rekrutacji na rok akademicki 2014/2014 wynika, że w skład komisji powołano 14 /czternaście/ osób (§ 1), a zadanie Komisji – zgodnie z § 2 pkt 2, to podejmowanie decyzji w sprawie przyjęć kandydatów na studia.

Niewątpliwe zaś jest w sprawie, że w/w decyzję z [...] lutego 2015r. podpisały jedynie 3 (trzy) osoby wchodzące w skład 14-osobowej Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a to Przewodniczący i dwaj członkowie.

Sąd pragnie przy tym podkreślić, że nie umknął jego uwadze zapis § 3 w/w zarządzenia wewnętrznego Rektora z dnia z dnia [...] marca 2014r, gdzie postanowiono, iż decyzje w sprawie przyjęć kandydatów na studia dla poszczególnych wydziałów podejmowane są w trzyosobowych zespołach, w skład których wchodzą przewodniczący MKR lub zastępca przewodniczącego, jednakże Sąd dokonując oceny zgodności z prawem przedmiotowej decyzji, obowiązany był dać prymat pierwszeństwa regulacjom ustawowym w myśl art.87 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, z cyt. przepisu art.169 ust.10 ustawy jednoznacznie wynika, że właściwym podmiotem do podejmowania decyzje w sprawach przyjęcia na studia jest jedynie komisja rekrutacyjna

Wprawdzie ustawodawca w omawianej ustawie o szkolnictwie wyższym - nie określił zasad podejmowania przedmiotowych decyzji, tym niemniej, skoro określił i to sposób jednoznaczny podmiot do jej podejmowania, to podpisanie decyzji (jak ma miejsce w niniejszej sprawie) – jedynie przez 3 (trzech) członków z 14-sto osobowej Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, gdy nadto zgodnie z art.169 ust.10 ustawy to cała Komisja przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne, a w aktach sprawy brak jest dokumentacji obrazującej przebieg postępowania kwalifikacyjnego, w tym brak jest protokołu z prac komisji rekrutacyjnej przeprowadzającej postępowanie kwalifikacyjne, nie można uznać za zasadne (prawidłowe).

W świetle powyższych regulacji prawnych, nie ulega wątpliwości, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, której zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno, tj. w pełnym składzie. Odzwierciedla to także treść powołanej uchwały Senatu [...]. Komisja rekrutacyjna nie tylko zaś kolegialnie prowadzi postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowuje i wydaje stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia, podpisując je w pełnym składzie.

Wskazać należy, że art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Skoro zatem komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej winny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie.

Niewątpliwe zaś jest w sprawie, że omawiana ustawa w art. 207 ust. 1 poddała kontroli pod względem zgodności z prawem decyzje, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 ustawy, podjęte przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie pogląd, że decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej. Jednakże Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 207 ustawy, polega na zachowaniu przez organ uczelni minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt K 7/09, publik. w OTK-A 2009, Nr 7 poz. 113).

W rozpatrywanej sprawie treść w/w decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lutego 2015r. odmawiającej przyjęcia skarżącej w roku akademickim 2014/2015 na I rok studiów, poza podaniem podstawy prawnej i pouczenia, sprowadza się do jednego zdania o następującej treści, cyt.: " (...) Ze względu na zbyt niski wskaźnik rekrutacyjny zgodnie z § 3.8 warunków i trybu rekrutacji na rok akademicki 2014/1015."

Zdaniem Sądu, osoba, której odmówiono przyjęcia na studia powinna mieć jasność zarówno co do kryteriów przyjęcia, jak i zasad obliczania punktacji, która decyduje o możliwości przyjęcia na dany kierunek, a czego przedmiotowa decyzja nie zawiera.

Powyższe pozwala na stwierdzenie, owa decyzja komisji nie posiada nawet w minimalnym zakresie uzasadnienia, a o którym stanowi, ustanawiając określone wymogi przepis art.107 § 3 k.p.a. W myśl § 3 w/w przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z uzasadnienia zatem ma wynikać ocena faktów, prawa i ich subsumpcji. Zadaniem uzasadnienia, będącego integralną częścią decyzji, jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. "Uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności rozstrzygnięcia. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Ponadto, prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym" (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Op 8/12, lex nr 1212208).

Również w odniesieniu do tej decyzji, podobnie jak w zaskarżonej decyzji, powołanie się na uchwałę Senatu [...] z dnia [...] maja 2013r., określającej warunki i tryb rekrutacji na różne formy studiów w [...] na rok akademicki 2014/2015, bez wykazania, że uchwała ta została podana do publicznej wiadomości w terminie określonym w art.169 ust.2 ustawy o szkolnictwie wyższym jest uchybieniem istotnym, ponieważ podstawę prawną decyzji w przedmiocie przyjęcia, bądź odmowy przyjęcia na studia mogą stanowić wyłącznie te uchwały senatu, które zostały podane do publicznej wiadomości w terminie określonym w w/w art.169 ust.2 ustawy.

W świetle powyższych ustaleń, organ odwoławczy utrzymując w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2015r., wydaną z naruszeniem przepisów prawa , naruszył nadto przepis art.138 § 1 pkt.1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, granice działania organu II instancji zakreśla art. 138 k.p.a. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z postanowień art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji.

Przechodząc następnie do oceny decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...] - jak to już wyżej Sąd zauważył, na mocy przepisu art.135 p.p.s.a., Sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich postępowań (w tym także rozstrzygnięć w nich wydanych) w granicach danej sprawy bez względu na to, w jakim trybie postępowanie się toczy. Wskazać przy tym należy, że wspomniany wyżej przepis art.135 p.p.s.a. normuje tzw. głębokość orzekania i daje podstawę sądowi administracyjnemu do objęcia kontrolą wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, a co w niniejszej sprawie ma miejsce (por. wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2008r., sygn.akt II OSK 413/07 i z dnia 1 czerwca 2010r. sygn.akt II GSK 591/09, publ. CBOSA).

W świetle treści art. 135 p.p.s.a. oraz powyższych rozważań Sąd orzekający w niniejszej sprawie miał tym samym kompetencję do oceny prawidłowości w/w decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...], a która to decyzja - jak to już na wstępie Sąd zauważył, podjęta został w granicach niniejszej sprawy.

W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.

W ocenie Sądu w przypadku w/w decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...], utrzymującej w mocy, cyt.: " decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej o nieprzyjęciu (...) na I rok studiów stacjonarnych II stopnia we W. na Wydziale [...] na kierunku [...]" - zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, czyli jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc).

Niewątpliwe jest bowiem w sprawie, że w/w decyzja została wydana po rozpoznaniu pisma skarżącej z dnia 23 lutego 2015r., które zostało potraktowane przez organ jako odwołanie od decyzji Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej o nieprzyjęciu skarżącej na I rok studiów stacjonarnych II stopnia we W. na Wydziale [...] na kierunku [...].

Podkreślić w tym miejscu należy, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.) w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Przy czym warunkiem możliwości wniesienia odwołania jest spełnienie przesłanek z art. 109 k.p.a. i z art. 110 k.p.a. tj. uzewnętrznienie woli organu przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji stronie, gdyż z tą chwilą organ jest związany decyzją.

Z akt sprawy wynika i co jest w niniejszej sprawie niesporne, że decyzja Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej opatrzona Nr [...] orzekająca odmowę przyjęcia skarżącej na I rok studiów stacjonarnych II stopnia we W. na Wydziale [...] na kierunku [...] wydana została w dniu [...] lutego 2015r., natomiast doręczona została skarżącej w dniu 3 marca 2015r..

Oznacza to, że z tym to dopiero dniem, tj. 3 marca 2015r. organ I instancji stał się związany tą decyzją, bowiem z tym dniem decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Wobec powyższego dopiero po doręczeniu przedmiotowej decyzji skarżącej, nabyła strona uprawnienie do wniesienia odwołania.

W świetle powyższych ustaleń, pisma skarżącej z dnia 23 lutego 2015r., skierowanego do Dziekana Wydziału [...][...], a które w tym samym dniu zostało złożone w dziale Rekrutacji [...] - nie można było uznać za skutecznie wniesione odwołanie (choć tak je potraktował organ II instancji i takie znaczenie w tytule tegoż pisma nadaje mu również skarżąca), z tego przede wszystkim względu, że wpłynęło ono do organu przed dniem, w którym decyzja organu I instancji weszła do obrotu.

Stąd też – w ocenie Sądu, niezasadnie (błędnie) Uczelniana Komisja Rekrutacyjna przystąpiła do rozpatrzenia odwołania i merytorycznej oceny decyzji organu I instancji, gdy zaś obowiązkiem Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej jako organu odwoławczego w pierwszej kolejności było dokonanie oceny, czy w/w pismo skarżącej potraktowane jako odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Organ oceny takiej obowiązany był dokonać w fazie wstępnej postępowania odwoławczego. Dopiero po ustaleniu, iż odwołanie jest dopuszczalne, organ przechodzi do fazy postępowania wyjaśniającego, a następnie do fazy wydania decyzji.

Skoro natomiast Uczelniana Komisja Rekrutacyjna rozpoznała pismo skarżącej z dnia 23 lutego 2015r. jako odwołanie wniesione przed wejściem do obrotu prawnego decyzji organu I instancji , to w efekcie należało przyjąć, iż decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...] o utrzymaniu w mocy w/w decyzji organu I instancji - została wydana z urzędu, co zaś jest niedopuszczalne.

Powyższe stanowi niewątpliwie rażące naruszenie prawa, o którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co z kolei musiało skutkować stwierdzeniem nieważności opisanej wyżej decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] lutego 2015r., Nr [...] zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono zaś na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd pragnie wyjaśnić, że wskazania, co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych wyżej rozważań.

H.B.30.11.2015 r.