Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 846/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art 134 par 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 53-53b, 57 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art 8 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) dalej "o cudzoziemcach" oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. W., pełnomocnika U. T. utrzymał w mocy decyzję Wojewody K. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] o odmowie udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W dniu [...] lutego 2013 r. U. T. wystąpił do Wojewody K. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony z uwagi na wieloletni pobyt wraz z rodziną oraz pracę na terytorium Polski.

Wojewoda K. w uzasadnieniu w decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] odmawiającej udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdził, w oparciu o zebrany materiał dowodowy na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a i lit. b w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, iż cudzoziemiec i jego małżonka nie dysponują stabilnym i regularnym źródłem dochodów wystarczającym do pokrycia kosztów zamieszkania w Polsce wraz z rodziną. Organ I instancji odmówił udzielenia przedmiotowego zezwolenia także z powodu załączenia przez cudzoziemca do przedmiotowego wniosku dokumentów zawierających fałszywe informacje oraz dokumentu podrobionego lub przerobionego, złożonego jako autentyczny- deklaracji zeznań podatkowych PIT-37 małżonki O. I. za lata 2010 – 2012.

W odwołaniu pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższą decyzję w całości.

Organ II Instancji, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a, b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony wniosek lub dołączono do niego dokumenty zawierające nieprawdziwie dane osobowe lub fałszywe informacje.

U. T. mieszka w województwie k. w G. z małżonką O. I., synem, małoletnim E. U. oraz córką, małoletnią E. U.

Wojewoda K. w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzje nr [...], nr [...] i nr [...] w sprawie O. I., małoletniego E. U. oraz córki, małoletniej E. U. odmawiające udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od wymienionych decyzji złożono odwołanie za pośrednictwem Wojewody K. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu [...] lutego organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Wojewody K.

Do wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony U. T. dołączył deklarację zeznania podatkowego małżonki, PIT-37 za 2010 r., z której wynika, że osiągnęła przychód w wysokości 25 000 zł. Skarżący dołączył do wniosku deklaracje PIT-37 za 2011 r. zaopatrzoną prezentatą Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] marca 2012 r., z której wynika, że jego małżonka osiągnęła przychód w wysokości 25 000 zł; deklarację PIT -37 za 2012 r. zaopatrzoną prezentatą Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] lutego 2013 r., z której wynika, że O. I. osiągnęła przychód w wysokości 27 500 zł.

Wojewoda K. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z prośbą o udzielenie informacji dotyczących zeznań podatkowych skarżącego oraz jego żony O. I. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., poinformował organ I Instancji, że małżonka skarżącego za rok 2010 zadeklarowała przychód w wysokości 8000 zł, natomiast do urzędu Skarbowego nie wpłynęły zeznania podatkowe za lata 2011 -2012.

Organ II instancji uwzględniając powyższe okoliczności stwierdził, że skarżący usiłował posłużyć się dwoma dokumentami autentycznymi, które rzeczywiście nie miały mocy dokumentów urzędowych i w dużym prawdopodobieństwem zostały wytworzone jedynie na potrzeby niniejszego postępowania, aby utwierdzić organ w przekonaniu, że skarżący wraz z małżonką uzyskują dochód spełniający kryterium stabilności i regularności w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogiem art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nieprawidłowości ujawniono też w zeznaniu podatkowym małżonki skarżącego za rok 2010, w tym przypadku, modyfikacji poddano dane dotyczące przychodu małżonki skarżącego. W ocenie Szefa do Spraw Cudzoziemców brak jest podstaw, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, aby przyjąć, że skarżący działał z nieświadomością przedstawiania do akt sprawy dokumentów nieprawdziwych lub dokumentu zmodyfikowanego.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził fakt, iż małżonka skarżącego od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] listopada 2012 r. pozostawała na urlopie bezpłatnym (Pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział T. z dnia [...] lipca 2013 r.). Organ II instancji uznał zatem, że złożone deklaracje w K. Urzędzie Wojewódzkim za lata 2011 i 2012 skarżący złożył w celu wprowadzenia w błąd organu rozpatrującego sprawę, iż dysponował stabilnym i regularnym źródłem dochodu, o którym mowa w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponadto stwierdził, iż informację na temat osiąganego przez skarżącego dochodu w latach bezpośrednio poprzedzających moment złożenia przez skarżącego kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, były w sposób oczywisty istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania w kontekście konieczności zbadania dochodu skarżącego w oparciu o art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podanie przez U. T. nieprawdziwych informacji w tym zakresie mogło doprowadzić do wydania decyzji niezgodnej z prawem, opartej na faktach niemających odzwierciedlenia w rzeczywistości. Organ II instancji zwrócił uwagę, że wystąpienie przesłanki negatywnej skutkuje koniecznością wydania w sprawie decyzji negatywnej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz odstąpieniem od sprawy pod kątem badania wystąpienia przesłanek pozytywnych z art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, albowiem niezależnie od wyniku tego postępowania, organ był zobligowany wydać w sprawie decyzję negatywną.

Skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik U. T., adw. P. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając jej:

Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 57 ust. 1 pkt 1 oraz 6 lit. a; art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, podzielający stanowisko organu I instancji, iż skarżący wraz z małżonką nie posiadają stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu,

2. art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że skarżący w pełni świadomie dołączył do wniosku dokumenty zawierające fałszywe informacje w celu wprowadzenia organ w błąd co do stabilności i regularności jego źródła dochodu.

Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji:

1. art. 7 w zw. z art. 107 § 3, art. 77 § 1 oraz 80 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie decyzji słusznego interesu indywidualnego skarżącego;

2. art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji w sposób niewyczerpujący, w szczególności odstąpienie od badania, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał szczegółowo stan sprawy, rozwijając wskazane zarzuty. Podkreślił, że organy nie wzięły pod uwagę istotnych okoliczności potwierdzających, że skarżący wraz z małżonką uzyskują dochód spełniający kryterium stabilności i regularności w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogiem art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 53b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec wnioskujący o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obowiązany posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4;

3) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a.

Kryteria dochodu, od którego uzależnione są świadczenia społeczne określa art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2012, poz. 823). Stanowi on, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł.

Organ przywołał art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach. Według opinii Sądu, organ wydając decyzję w przedmiotowym postępowaniu kierował się tzw. decyzją związaną, z uwagi na użyte w treści przepisu art. 57 ustawy o cudzoziemcach sformułowanie "odmawia się', co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił swobody organom orzekającym, lecz zobligował je - w przypadku spełnienia określonych w przepisach przesłanek - do wydania konkretnego, przewidzianego przepisem rozstrzygnięcia. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie został zobowiązany, mocą przepisu art. 57 ust 1 pkt 1 i 6 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na niespełnienie przesłanek z ustawy.

Podzielając w tym zakresie stanowisko organu pierwszej i drugiej instancji Sąd zauważa, iż nie można na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przyjąć wbrew zarzutom skargi, że skarżący spełnił w całości przesłankę z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tzn. by posiadał stabilne źródło dochodu. Oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu w kontekście udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu.

Według art. 57 ust. 1 pkt 6 cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Według oceny Sądu skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony posłużył się dokumentami, w których zamieścił nieprawdziwe informacje i celowo chciał wprowadzić w błąd organy administracyjne wydające decyzję w przedmiotowej sprawie. Deklaracje podatkowe małżonki skarżącego były opatrzone prezentatą Urzędu Skarbowego co świadczy z dużym prawdopodobieństwem, że były celowo przygotowane przez skarżącego dla celów dowodowych w postępowaniu administracyjnym. Według opinii Sądu informacja, z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. świadcząca, że małżonka skarżącego przebywała na urlopie bezpłatnym jedynie potwierdza niewiarygodność oświadczeń O. I. Sąd również nie daję wiary oświadczeniom skarżącego, że złożone dokumenty w trakcie postępowania administracyjnego były korektami zeznań podatkowych. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, iż korektę zeznania podatkowego winno poprzedzać złożenie samego zeznania. Natomiast z akt sprawy wynika ( informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.), że takie zeznania nie były składane. W związku z tym twierdzenie skarżącego, że deklaracje załączone do wniosku stanowiły korekty w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia.

Wobec powyższych danych i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, iż wysokość dochodów skarżącego pozbawiona jest cech stabilności. W tym też kontekście uwzględniając wcześniej wskazane założenia, jakie powinno spełniać stabilne i regularne źródło dochodu osoby wnioskującej o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, iż przedstawione przez skarżącego deklaracje podatkowe małżonki tych warunków nie spełniają. Co więcej, według informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wynika że od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] listopada 2012 r. małżonka skarżącego pozostawała na urlopie bezpłatnym więc w tym okresie posiadała dochody na niższym poziomie niż określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe.

W ocenie Sądu, decyzja w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydana została na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.

Poczynione zatem przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i Wojewodę K. ustalenia, co do stabilności źródła dochodu skarżącego wykazały, iż skarżący nie udokumentował cech stabilności swojego dochodu, z uwzględnieniem ustawowego progu wymaganego do uznania je za wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Polski, w kontekście ubiegania się przez skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.