Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2689/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA - Lidia Błystak Asesor WSA - Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie nie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, ze postanowienie wymienione w pkcie I. nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 265 zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...] nr [...] uznającego zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Z okoliczności sprawy wynika, iż podatniczka złożyła za poszczególne miesiące 1999r. deklaracje VAT-7, w których wykazała kwoty zwrotów podatku od towarów i usług w następującej wysokości:

- styczeń kwotę [...];

- luty kwotę - [...];

- marzec kwotę - [...];

- kwiecień kwotę - [...];

- maj kwotę - [...];

- czerwiec - [...];

- lipiec kwotę - [...];

- sierpień kwotę - [...];

- wrzesień kwotę - [...];

- październik kwotę - [...];

- listopad kwotę - [...];

- grudzień kwotę - [...].

Powyższe kwoty zwrócono podatniczce. Jednakże w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej zakończonej decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]nr [...]określono podatniczce wysokość zwrotu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. na kwotę [...]. Mając na względzie fakt zwrotu ww. kwot urząd skarbowy potraktował je - na mocy art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - jako zaległości podatkowe, z uwagi na to, iż stanowiły nienależne kwoty zwrotu podatku od towarów i usług i wystawił w dniu [...]tytuły wykonawcze nr [...]- nr [...]. Strona w odniesieniu do wszystkich tytułów wykonawczych wniosła pismem z dnia [...] zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie wniosła, iż w doręczonych tytułach wykonawczych określono wysokości egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z sentencji decyzji organu skarbowego.

Urząd Skarbowy w Z. Ś. postanowieniem z dnia [...]nr [...]uznał zarzuty strony za nieuzasadnione i potwierdził zgodność egzekwowanego tytułami wykonawczymi obowiązku z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu podatkowego.

Strona pismem z dnia [...]wniosła zażalenie na ww. postanowienie, w którym ponowiła zarzut niezgodności egzekwowanego obowiązku z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego i wskazała, iż w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określono kwotę zwrotu podatku VAT za poszczególne miesiące 1999 r., natomiast nie rozstrzygnięto w przedmiocie zaległości podatkowych.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie urzędu skarbowego i wskazał, iż rozliczenie podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 1999 r. umieszczono na stronach 161 - 164 powołanej decyzji oraz wyjaśniono, że nienależnie pobrane zwroty podatku od towarów i usług są zaległością podatkową i podlegają wpłacie do urzędu skarbowego wraz z należnymi odsetkami.

W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu strona skarżąca podtrzymała zarzuty wskazane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego oraz wniosła o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień organów podatkowych I i II instancji, jak również zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa prawnego według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto w uzasadnieniu wskazała na brak konieczności wydania decyzji określającej zaległość podatkową w przedmiotowej sprawie oraz poinformowała o fakcie utrzymania w postępowaniu odwoławczym decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], która stanowiła podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym.

Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy wpierw przywołać art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, iż podstawą zarzutu może być między innymi określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 tejże ustawy. Takim orzeczeniem jest m.in. decyzja właściwego organu. Stąd też w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji podatkowej - jak w niniejszej sprawie - koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji jako podstawy prawnej obowiązku.

Z okoliczności sprawy wynika, iż wystawione w dniu [...]na stronę skarżącą tytuły wykonawcze nr [...]- nr [...]w poz. 30 "podstawa prawna należności" wskazują orzeczenia z dnia [...]od nr [...]do nr [...]. Natomiast strony powołują się na fakt, iż podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...]. Sąd zobowiązał stronę przeciwną do wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności w podstawie prawnej egzekwowanego obowiązku. W przedłożonych przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. pism w dniu [...] i [...]nie wyjaśniono przyczyn zaistniałych rozbieżności, ani nie przedstawiono orzeczeń stanowiących podstawę prawną należności wykazanych w powołanych wyżej tytułach wykonawczych. Natomiast podkreślono, iż podstawą wystawienia 32 tytułów wykonawczych była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]nr [...].

Z uwagi na niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżone postanowienie oraz orzekł o kosztach na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znajdowało uzasadnienie w treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.