Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 593/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 b, art. 18 i
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 6 maja 2020 r. nr [....] w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwany Naczelnikiem lub organem pierwszej instancji) z dnia 5 lutego 2020 r., którym odmówiono uwzględnienia sprzeciwu zgłoszonego przez W.S. na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych z tytułu nałożonej kary porządkowej, podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od odchodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2010 r.

W uzasadnieniu Dyrektor podał, że istota zarzutów wobec postanowienia Naczelnika z dnia 5 lutego 2020 r. sprowadza się do kwestionowania istnienia zobowiązań wskazanych w zawiadomieniu z dnia 7 stycznia 2020 r. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok została wydana decyzja Naczelnika z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...], odebrana przez zobowiązaną osobiście w dniu 2 lipca 2015 r. W związku ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji Dyrektor postanowieniem z dnia 25 września 2015 r. nr [...] pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpatrzenia, co w konsekwencji spowodowało, że decyzja z dnia 26 czerwca 2015 r. stała się ostateczna. W związku z nieuregulowaniem części należności określonej decyzją Naczelnik wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 listopada 2015 r. i dokonał zajęcia rachunku bankowego w "A" S.A. Z uwagi na brak środków na pokrycie zajętej wierzytelności postępowanie egzekucyjne w dniu 1 marca 2018 r. zostało umorzone.

Odnośnie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2010 r. Dyrektor wskazał, że w odniesieniu do tego zobowiązania została wydana decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 03 lipca 2015 r. nr [...], która wobec nie wniesienia odwołania stała się ostateczna. Celem wyegzekwowania należności wynikającej z przedmiotowej decyzji, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 września 2015 r. wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego w "A" S.A., jednakże z uwagi na brak środków na pokrycie zajętej wierzytelności postępowanie egzekucyjne w dniu 28 lutego 2018 r. zostało umorzone.

Jeśli chodzi natomiast na nałożoną na W.S. karę pieniężną to jak wskazał organ wynika ona z postanowienia Naczelnika z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [...], odebranego osobiście w dniu 6 września 2014 r. W związku z nieuregulowaniem przedmiotowej kary, Naczelnik wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 grudnia 2014 r., dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego w "A" S.A., jednakże z uwagi na brak środków na pokrycie zajętej wierzytelności postępowanie egzekucyjne w dniu 1 marca 2018 r. zostało umorzone.

Dyrektor podniósł również, że w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 794/17, Naczelnik wydał w dniu 28 lutego 2018 r. postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne oraz uchylające dokonane czynności. Niemniej jednak umorzenie nastąpiło w związku z brakiem jakiegokolwiek majątku zobowiązanej, a nie z uwagi na brak wymagalności przedmiotowych zobowiązań. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu jego bezskuteczności nie skutkowało zatem wygaśnięciem należności, a zobowiązanie nadal istnieje. Zdaniem organu, w sprawie nie doszło również do przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Odnosząc się do zarzutu błędnie ustalonego zobowiązania podatkowego Dyrektor stwierdził, że tego rodzaju zarzut mógł zostać zgłoszony w toku postępowania podatkowego, a nie na etapie postępowania ze sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych W.S.

Mając na względzie ustalony stan faktyczny organ odwoławczy doszedł do wniosku, że na dzień wystawienia zawiadomienia o zagrożeniu ujawnienia w rejestrze należności publicznoprawnych zaległości były wymagalne, decyzje na podstawie których wystawiono zawiadomienie były ostateczne, jak również nie istniało w obrocie prawnym rozstrzygnięcie, mające wpływ na zmianę oceny co do wymagalności nałożonego obowiązku. Wykonanie przedmiotowych decyzji nie zostało wstrzymane, a należność nie została umorzona.

Odpowiadając na zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej organ odwoławczy wskazał, że decyzja została doręczona w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, a doręczenie jej ustanowionemu pełnomocnikowi było skuteczne z dniem 20 lipca 2015 r.

Dyrektor stwierdził ponadto, że zmiana adresu rejestracyjnego nie skutkowała zmianą organu miejscowo właściwego w sprawie dokonania wpisu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora oraz postanowienia Naczelnika z dnia 5 lutego 2020 r. i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że pomimo tego, iż prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne było już umarzane to z uwagi na kolejne działania organów tj. wydanie przez Naczelnika postanowienia z dnia 5 lutego 2020 r. oraz postanowienia Dyrektora z dnia 6 maja 2020 r., w przedmiotowej sprawie, W.S. jest zmuszana do składania co rok kolejnego wniosku o umorzenie jej zobowiązania i umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem strony Naczelnik umarzając postępowanie egzekucyjne "zapomniał" odnieść się do kwestii umorzenia wszystkich zaległości podatkowych, których zobowiązana nie posiada, gdyż są one oparte na decyzjach, które nie spełniają warunków prawnych uzasadniających wydanie takich decyzji, są rażąco sprzeczne z poczuciem sprawiedliwości społecznej. W ocenie skarżącej decyzje organów skarbowych wydane w sprawie W.S., nakazujące zapłacić karę czy podatek nie powinny być w obrocie prawnym z uwagi na nieprawidłowości przy ich wydawaniu, jak i brak skutecznego ich doręczenia. Podobnie strona uznała, że istniały nieprawidłowości przy nakładaniu na nią kary pieniężnej wynikające z tego, że o wszelkie informacje o rozliczeniach organ winien zwracać się nie do strony, ale do Biura Rachunkowego, któremu W.S. udzieliła stosownego pełnomocnictwa, i które dysponowało niezbędnymi dokumentami.

Zdaniem wnoszącej skargę skoro nie toczy się postępowanie egzekucyjne i zostały uchylone wszelkie czynności w tej sprawie, to nie ma podstawy prawnej by wpisać W.S. w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Strona stwierdziła, że zaskarżone postanowienie wydane zostało przez organ administracji publicznej niezgodnie pod względem zgodności z prawem, niewłaściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i nie przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora z dnia 6 maja 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika z dnia 5 lutego 2020 r., którym odmówiono uwzględnienia sprzeciwu zgłoszonego przez W.S. na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych z tytułu nałożonej kary porządkowej, podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od odchodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2010 r. Zarzuty formułowane przez stronę skarżącą wobec zaskarżonego postanowienia oparte zostały na kwestionowaniu prawidłowości wydania rozstrzygnięć, które legły u podstaw wystawienia tytułów wykonawczych, w oparciu o które wobec W.S. prowadzone było postępowanie egzekucyjne.

Wskazać należy, że do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017r. poz. 933) zmieniającej m.in. ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r. został dodany Rozdział 1a - Rejestr Należności Publicznoprawnych.

Zgodnie z art. 18a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej u.p.e.a., Rejestr Należności Publicznoprawnych, zwany dalej "rejestrem", jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia, inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz sprawność procesów wymiany informacji. Administratorem danych zgromadzonych w rejestrze jest organ prowadzący rejestr (18a § 2 i § 3 u.p.e.a.).

W myśl art. 18b § 1 u.p.e.a. w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają:

1) z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1;

2) z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne;

3) z prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego;

4) z mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

5) bezpośrednio z przepisu prawa.

Zgodnie z art. 18b § 2 pkt 1 lit. a) u.p.e.a. rejestr zawiera dane dotyczące: zobowiązanego będącego: osobą fizyczną, obejmujące: - imię i nazwisko, - numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli został nadany, datę urodzenia, jeżeli nie został nadany numer PESEL.

Stosownie do treści art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być doręczone wraz z upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Dane, o których mowa w art. 18b § 2, mogą być wprowadzone do rejestru nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia, o którym mowa w § 1. Przepisy § 1-3 nie mają zastosowania, jeżeli wysokość należności pieniężnej, o której dane mają być wprowadzone do rejestru, wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie jest niższa niż czterokrotna wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 18c § 2-4).

Zgodnie z art. 18d § 1 u.p.e.a. wierzyciel wprowadza do systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony rejestr, dane, o których mowa w art. 18b § 2. Nie wprowadza się do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, postanowienie lub inne orzeczenie, o którym mowa w art. 18b § 1 pkt 2, do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowoadministracyjnego (§ 2).

W myśl art. 18i § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie: 1) zagrożenia ujawnieniem w rejestrze; 2) wprowadzenia danych, o których mowa w art. 18b § 2, do systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony rejestr. Sprzeciw wnosi się do wierzyciela (§ 2). Prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje od dnia doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 18c § 1, albo od dnia wprowadzenia do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, bez tego zawiadomienia i trwa do dnia, do którego te dane znajdują się w rejestrze (§ 3). W sprzeciwie określa się żądanie oraz wskazuje się okoliczności i dowody uzasadniające sprzeciw (§ 4). Prawo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w § 1 pkt 1, przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie (§ 5).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w Rejestrze Należności Publicznoprawnych gromadzone są informacje o należnościach pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej, gdy należności te wynikają z decyzji, postanowień lub innego orzeczenia, które jest ostateczne. Zgodnie zaś z art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Przy czym, jak wskazuje się w doktrynie, decyzje od których nie służy odwołanie to także te, co do których upłynął termin na złożenie odwołania, wobec czego stały się ostateczne.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy zawiadomienie z dnia 7 stycznia 2020 r. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych obejmowało należności wynikające z decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu od odchodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2010 r. oraz z tytułu nałożonej na W.S. kary porządkowej.

Z akt sprawy wynika, że w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, przez Naczelnika została wydana decyzja z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...], którą doręczono skarżącej w dniu 2 lipca 2015 r. Od powyższej decyzji podatniczka w ustawowym terminie nie złożyła odwołania, natomiast pismem z dnia 15 lipca 2015 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu i wyznaczenie nowego terminu na wniesienie odwołania. Postanowieniem z dnia 25 września 2015 r. nr [...] Dyrektor pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpatrzenia, co w konsekwencji skutkowało tym, że decyzja Naczelnika z dnia 26 czerwca 2015 r. uzyskała przymiot ostateczności. Z kolei zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2010 r. wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 20 lipca 2015 r., w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, a wobec niewniesienia od niej odwołania stała się ona ostateczna. Jeżeli chodzi o nałożony na stronę obowiązek uiszczenia kary porządkowej to wynika on z postanowienia Naczelnika z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [...], doręczonego stronie w dniu 6 września 2014 r. W stosunku do należności wynikających z ostatecznych decyzji organów podatkowych jak i z postanowienia nakładającego obowiązek zapłaty kary pieniężnej, wszczęto postępowania egzekucyjne, które z powodu ich bezskuteczności zostały umorzone postanowieniami z dnia 1 marca 2018 r. i 28 lutego 2018 r. Przy czym z akt sprawy nie wynika (również z treści złożonego sprzeciwu, zażalenia, jak i skargi), aby w obrocie prawnym istniały rozstrzygnięcia, mające wpływ na zmianę oceny co do wymagalności obowiązków nałożonych wskazywanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych. Wykonanie decyzji jak i postanowienia nie zostało wstrzymane, należności z nich wynikające nie zostały także umorzone ani uregulowane.

Dodania w tym miejscu wymaga, że umorzenie postępowań egzekucyjnych nie oznacza, że należności dochodzone tytułami wykonawczymi wygasły. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata (powagi rzeczy osądzonej), ponieważ organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2016 r. II FSK 1138/14, z dnia 19 marca 2019 r. II FSK 3581/1, z dnia 14 października 2016 r. II GSK 804/15, dostępne w CBOSA).

Wątpliwości Sądu nie budzi również prawidłowość doręczenia skarżącej zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze, skoro strona w terminie zgłosiła sprzeciw.

W związku z argumentacją podnoszoną przez stronę wskazać należy, że skoro rozstrzygnięcia organów podatkowych, w oparciu o które prowadzono postępowanie egzekucyjne, mają charakter ostateczny, to ich wzruszenie może nastąpić jedynie w trybie nadzwyczajnym, do których to trybów należy m.in. wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie mające na celu jedynie ujawnienie należności pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej, nie jest postępowaniem nadzwyczajnym badającym przesłanki, dla których przewidziano inne tryby postępowania, aniżeli regulujące zasady i sposób prowadzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r. II FSK 2762/19).

Trafnie zatem organ odwoławczy podniósł w zaskarżonym postanowieniu, że zarzuty formułowane przez stronę mogłyby zostać zgłoszone i poddane ocenie w toku postępowania podatkowego, a nie na etapie postępowania ze sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych W.S.

Ponadto wobec jednoznacznej treści art. 134 § 1 p.p.s.a. w rozpoznanej sprawie Sąd mógł zakresem swej kontroli objąć wyłącznie sprawę zakończoną zaskarżonym postanowieniem w przedmiocie nieuwzględnienia sprzeciwu. Wskazany przepis wyraźnie ustanawia związanie sądu granicami sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak wskazuje NSA w wyroku z 14 listopada 2018r., sygn. akt II OSK 2746/16 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, "CBOSA") "sprawa", której granice wiążą wojewódzki sąd administracyjny, a jednocześnie pozwalają mu na objęcie rozstrzygnięciem wszystkich aktów wydanych w jej granicach, nawet podjętych w innych postępowaniach, to sprawa w znaczeniu materialnym, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Z uwagi na treść art. 134 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrolą Sądu w rozpoznanej sprawie, biorąc pod uwagę jej granice, mogą być wyłącznie objęte: postanowienie organu odwoławczego z dnia 6 maja 2020 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Naczelnika z 5 lutego 2020 r., którym odmówiono uwzględnienia sprzeciwu zgłoszonego przez W.S. na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Poza granicami rozpoznanej sprawy pozostaje natomiast kontrola ostatecznych rozstrzygnięć organów podatkowych. Jeżeli natomiast, w ocenie skarżącej, istnieją podstawy do wzruszenia decyzji, to strona może rozważyć możliwość zainicjowania jednego z trybów służących do nadzwyczajnej weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć.

Dyrektor prawidłowo zatem uznał, że wniesiony przez skarżącą sprzeciw od zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych, nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu, dokonanej przez organ ocenie stanu sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne, merytorycznie uzasadnione i znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tym samym sformułowane w skardze zarzuty uznać należało za niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.