Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 62/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1 i  2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawartą w jednym piśmie skargę na:

- decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] oraz

- na bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego od 2012 r. przez ten organ.

Zarządzeniem z dnia 17 października 2014 r. powyższe skargi zostały rozdzielone. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, ponieważ jego zdaniem brak jest podstaw do stwierdzenia, że działania podejmowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w toczącym się przed tym organem postępowaniu noszą znamiona przewlekłości, gdyż były podejmowane w oparciu o przepisy i terminy wskazane w kodeksie postępowania administracyjnego.

Zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r., skarżący został wezwany do wskazania, czy składał do Komendanta Głównego Policji zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania administracyjnego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W zakreślonym terminie skarżący złożył oświadczenie, że "kierował do Komendanta Głównego Policji skargę na przewlekłość prowadzonego przez Policję od 2012 r. aż do chwili obecnej postępowania administracyjnego" oraz zobowiązał się w terminie 7 dni doręczyć stosowną dokumentację.

Ani jednak w tym terminie, ani też do chwili wydawania niniejszego postanowienia skarżący nie wskazał, ani nie złożył żadnego dokumentu potwierdzającego złożenie do Komendanta Głównego Policji zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jedn. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu

w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy

w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia"

w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.

Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do sprawy [...] ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...], a także z treści złożonej skargi oraz odpowiedzi na nią, skarżący nie składał za pośrednictwem tego organu zażalenia do organu o jakim mowa w art. 37 kpa, którym w niniejszym przypadku jest Komendant Główny Policji (art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Dz. U. 2011.287.1687 tekst jedn.). Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 października 2014 r. skarżący oświadczył, że składał zażalenia do organu wyższego stopnia, jednak nie przedstawił na to żadnych dowodów, zarówno w zakreślonym terminie jak i po jego upływie, aż do dnia wydania niniejszego postanowienia. Podnieść należy, że samo niczym nie potwierdzone oświadczenie skarżącego dotyczące złożenia wspomnianego zażalenia, nie dowodzi faktu jego złożenia. Nie można więc przyjąć, aby okoliczność ta została w sprawie wykazana.

Skoro więc skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżył bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji do organu wyższego stopnia, przez co nie został spełniony wymóg dopuszczalności skargi, skarga ta podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.