Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 914/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1-5
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2022 r., nr 2201-IEE.711.91.103.2022.4.BT w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny - Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku prowadzi postępowania egzekucyjne do majątku pana K. K. na podstawie tytułów wykonawczych z 30 stycznia 2013 r. dotyczących nieuregulowanych składek na:

ubezpieczenia społeczne za okres: maj 2007r., maj 2008r., czerwiec 2008r., lipiec 2008r., sierpień 2008r., wrzesień 2008r., październik 2008r.,

ubezpieczenia zdrowotne za okres: maj 2008r., czerwiec 2008r., lipiec 2008r., sierpień 2008r., wrzesień 2008r., październik 2008r., listopad 2008r., grudzień 2008r.;

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: grudzień 2005r., styczeń 2007r., maj 2008r., czerwiec 2008r., lipiec 2008r., sierpień 2008r., wrzesień 2008r., październik 2008r.

Podstawę prawną wskazanych wyżej należności z tytułu składek za okres od grudnia 2005 r. do grudnia 2008 r. stanowiły deklaracje rozliczeniowe złożone przez pana K. K., jako płatnika składek, zawierające pouczenia o podstawie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przypadku nieuregulowania należności w terminie siedmiu dni. W celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia 30 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w:

Banku A S.A. zawiadomieniami z 7 lutego 2013 r., wydanymi w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze; przedmiotowe zajęcia bank otrzymał w dniu 12 lutego 2013 r., natomiast zobowiązanemu doręczono je w trybie art. 43 K.p.a. w dniu 12 lutego 2013 r.;

- Banku B S.A. zawiadomieniami z 21 października 2021 r. wydanymi w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze; wydruki zawiadomień doręczono zobowiązanemu 4 listopada 2021 r.

W piśmie z 24 stycznia 2022 r. zobowiązany wniósł zarzut przedawnienia zobowiązań z tytułu nieuregulowanych składek na: ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FPiFGŚP objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, wnosząc o umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany zarzucił ponadto brak doręczenia upomnienia i poinformowania o konieczności uregulowania należności objętych tytułami wykonawczymi.

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479; dalej określanej jako "u.p.e.a."), postanowieniem z 4 marca 2022 roku odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego. W uzasadnieniu orzeczenia organ egzekucyjny wskazał, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. nr 232, poz. 1378; dalej jako "ustawa zmieniająca"), tj. do dnia 30 lipca 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, stąd termin na wniesienie zarzutów upłynął 19 lutego 2013r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, postanowieniem z 15 czerwca 2022 r., przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z 4 marca 2022 r. Następnie, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2022 r. Dyrektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając postanowienie Dyrektor wskazał, że okresie powstania przedmiotowych należności obowiązywał 10-letni termin przedawnienia, liczony od dnia wymagalności danej składki (o czym stanowił art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych). Ustawą z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców doszło do nowelizacji tego przepisu, skracającej termin przedawnienia należności. Zgodnie z treścią znowelizowanego art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - obowiązującego w tym brzmieniu od dnia 1 stycznia 2012 r. - należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Jednocześnie przepisy przejściowe ustanowiły, jako regułę, stosowanie dla biegu terminu przedawnienia przepisów nowych (dotyczy to składek, dla których bieg terminu przedawnienia rozpoczął się - tak jak w niniejszej sprawie - przed dniem 1 stycznia 2012r., nieprzedawnionych do tego okresu). Przy czym, zgodnie z tymi przepisami, bieg terminu przedawnienia winien być wówczas liczony nie od dnia wymagalności danej składki, lecz od dnia 1 stycznia 2012 r. Dla reguły tej ustanowiono wyjątek w postaci stosowania przepisów starych zawsze wtedy, gdy bieg terminu przedawnienia byłby wedle tych przepisów korzystniejszy dla strony (art. 27 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej).

W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że bieg terminu przedawnienia składek na ubezpieczenie społeczne za okres: maj 2007 roku oraz od maja 2008 roku do grudnia 2008 roku, ubezpieczenie zdrowotne za okres: od maja 2008 roku do grudnia 2008 roku oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: grudzień 2005 roku, styczeń 2007 roku, od maja 2008 roku do września 2008 roku rozpoczął się jeszcze przed dniem 1 stycznia 2012 roku, jak też składki te nie przedawniły się do tego dnia, to zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie - na zasadzie przywołanych wyżej przepisów - 5-letnim terminem przedawnienia, liczonym od dnia 1 stycznia 2012 roku, składki te przedawniłyby się z dniem 2 stycznia 2017 roku.

Dyrektor zauważył, że w obydwu przypadkach (zarówno obowiązywania 5-letniego, jak i 10-letniego terminu przedawnienia) dopuszczono możliwość modyfikacji biegu terminu przedawnienia na podstawie określonych zdarzeń wskazanych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Do zdarzeń tych zaliczono m.in. podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony. Podjęcie tej czynności skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, który biegnie na nowo dopiero od dnia następującego po dniu zakończenia postępowania egzekucyjnego (stosownie do art. 24 ust. 5b u.s.u.s.). Przepis w tym kształcie obowiązuje od 1 lipca 2004 roku (z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004r. nr 121 poz.1264)). Przy czym, przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której mowa w art. 24 ust. 5b u.s.u.s. należy rozumieć czynność zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania, realizowaną w toku egzekucji, a zatem może to być wystawienie tytułu wykonawczego, dokonanie zajęcia, np. rachunku bankowego, czyli dokonanie stricte czynności egzekucyjnych. Wystawienia i doręczenia upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) nie można zatem uznać za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych.

W niniejszej sprawie pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której zobowiązany został powiadomiony było doręczenie odpisów przedmiotowych tytułów wykonawczych, które nastąpiło 12 lutego 2013 r. w trybie art. 43 K.p.a. wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A SA z 7 lutego 2013 r., doręczonymi do Banku 12 lutego 2013 r. Zdaniem organu podstawa ta jest aktualna, gdyż postępowanie egzekucyjne dotyczące tych składek nie zostało zakończone. Organ podkreślił, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia na tej podstawie prawnej trwa aż do zakończenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że obecnie termin ten spoczywa, jako że postępowanie egzekucyjne jest w toku. W rezultacie w niniejszej sprawie egzekucja dotyczy składek, które nie są przedawnione. Zatem, Dyrektor Oddziału ZUS w Gdańsku prawidłowo stwierdził, że w okolicznościach badanej sprawy bieg terminu przedawnienia składek nie upłynął, a zatem nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Ustosunkowując się do przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, zgłoszonej w piśmie z 24 stycznia 2022 r., dotyczącej braku doręczenia zobowiązanemu upomnień w zakresie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: od grudnia 2005 roku do grudnia 2008 roku, Dyrektor stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy sprawy nie potwierdza tego zarzutu. W aktach egzekucyjnych znajdują się dowody doręczenia zobowiązanemu w dniu 26 stycznia 2012 r. (w trybie art. 43 K.p.a.) upomnień z dnia 20 stycznia 2012 r. dotyczących:

składek na ubezpieczenia społeczne za okres: maj 2007, maj – październik 2008 r.

składek na ubezpieczenia zdrowotne za okres: maj – grudzień 2008 r.,

składek na FPiFGŚP za okres: grudzień 2005 r. styczeń 2007 r., maj – październik 2008 r.

Końcowo Dyrektor pouczył, że zgodnie z art. 73 K.p.a. strona może korzystać z przewidzianych w art. 73 K.p.a. uprawnień albo osobiście, albo przez pełnomocnika, tj. wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Z akt sprawy nie wynika jednak, by zobowiązany, jak i jego pełnomocnik, korzystali z tego uprawnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan K. K. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie zgodnie z art. 106 § 3 i § 5 K.p.a. dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: pisma potwierdzającego wymeldowanie z dnia 22 lipca 2008 r., skanu dowodu osobistego M. S., potwierdzenia zameldowania M. S. na pobyt stały, w celu wykazania faktów wskazanych w treści uzasadnienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności przyczyn uznania, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyjaśnił stan faktyczny i zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący;

art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że nie ma podstaw do uchylenia postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 4 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż zdaniem organu skarżącemu skutecznie doręczono upomnienie i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności oraz nie doszło do przedawnienia obowiązku zapłaty składek, co w konsekwencji doprowadziło do nieumorzenia postępowania egzekucyjnego wobec K. K., mimo istnienia ku temu przesłanek;

art. 43 K.p.a. poprzez uznanie, że organ dokonał skutecznych doręczeń zastępczych upomnienia z dnia 26 stycznia 2012 r., oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności z 7 lutego 2013 r., wobec teścia skarżącego, podczas gdy w sprawie doszło do bezskuteczności doręczenia pism, gdyż K. K. nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem, a ponadto jego teść - pan M. S. nie był domownikiem w miejscu dokonywania doręczeń wobec K. K.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo, ustosunkowując się po podnoszonej w skardze okoliczności odnośnie kierowania korespondencji na błędny adres oraz statusu osoby odbierającej korespondencję, Dyrektor wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że skarżący, pomimo wymeldowania się z adresu G., ul. [...] posługuje się tym adresem w korespondencji z organem egzekucyjnym, jak również odbiera korespondencję kierowaną na ten adres. Ponadto wskazał, że dla uznania danej osoby za domownika nie jest konieczne to, by osoba ta była zameldowana w mieszkaniu adresata, jak również to, czy osoba ta została upoważniona przez adresata do odbioru kierowanej do niego korespondencji. Argument, że teść skarżącego nie jest dorosłym domownikiem a jego obecność w miejscu zamieszkania skarżącego była związana jedynie z nakarmieniem i wyprowadzeniem psa żony nie niweczy, zdaniem organu, skutku doręczenia zastępczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych postanowień z prawem.

W rozpoznawanej sprawie nie jest okolicznością sporną, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 u.p.e.a.).

W ocenie Sądu organ prawidłowo nadał bieg pismu pełnomocnika skarżącego wniesionemu w dniu 25 stycznia 2022 r. jako wnioskowi o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W piśmie złożonym po upływie ustawowego terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zawarte zostały zarzuty przedawnienia należności oraz niedoręczenia upomnienia (art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a.).

Z akt sprawy wynika (k. 70 akt administracyjnych), że w dniu 12 lutego 2013 r. upoważnienia zostały doręczone panu M. S., teściowi skarżącego, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. W dokumencie nie zakreślono, czy zawiadomienie o doręczeniu przesyłki dorosłemu domownikowi zostało umieszczone w oddawczej skrzynce podawczej adresata lub na drzwiach mieszkania adresata.

Zasady doręczania pism przez organ egzekucyjny zostały określone w art. 17c u.p.e.a. Zgodnie z § 3 wskazanego przepisu doręczenie pisma jest możliwe przesyłką zarejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1041 i 2320 ze zm.).Warunki doręczania pism w ramach świadczenia usług pocztowych określa regulamin świadczenia usług pocztowych (art. 21 i 49 ustawy Prawo pocztowe). Rola regulaminu jest szczególnie istotna z uwagi na możliwość świadczenia usług pocztowych (por. K. Wyrwińska w: A. Kidyba (red.) Kodeksowe umowy handlowe (LEX2014)).

Z aktualnie obowiązującego regulaminu świadczenia usług pocztowych (§ 24) wynika, że jedynie w przypadkach nieobecności adresata lub innych osób upoważnionych do odbioru przesyłki rejestrowanej doręczający pozostawia w skrzynce oddawczej adresata lub jeśli nie jest to możliwe w inny sposób nie naruszający przepisów prawa, sporządzone na odpowiednim formularzu, zawiadomienie o próbie jej doręczenia wraz z informacją o terminie odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka jest przechowywana lub informuje adresata w formie elektronicznej (SMS albo e-mail) o możliwości jej odbioru wskazując numer przesyłki, termin jej odbioru oraz adres placówki oddawczej, w której jest ona przechowywana, jeżeli adresat złożył w placówce oddawczej żądanie otrzymywania zawiadomień w formie elektronicznej.

W świetle powyższego doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi nie wymaga odrębnego zawiadomienia adresata o tym fakcie.

Sporny w sprawie jest status prawny pana M. S. w procedurze doręczenia. Pan K. K. zarzuca, że doręczenia dokonano do rąk osoby nieuprawnionej, gdyż teść M. S. nie był dorosłym domownikiem w świetle obowiązujących przepisów prawa. W dokumencie dołączonym do skargi odnotowano, że od 22 lipca 2008 r. pan K. K. poprzednio zameldowany przy ul. [...] w G., został wymeldowany. W dacie odbioru przesyłki skarżący nie mieszkał z panem M. S., a adres ul. [...] nie był właściwym adresem do doręczeń.

W ocenie Sądu okoliczności dotyczące doręczenia zastępczego zostały prawidłowo ustalone. Organ prawidłowo wskazuje, że postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją niezapłacenia składek deklarowanych przez skarżącego jako płatnika.

Podawany przez skarżącego adres prawidłowo został uwzględniony jako adres dla doręczeń. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, aby skarżący informował o zmianie adresu, wskazując adres dla doręczeń inny niż podany w związku ze składaniem deklaracji dotyczących składek.

W prowadzonym postępowaniu organ prawidłowo uwzględnił informacje pozostające w jego dyspozycji zgodnie z danymi podanymi przez skarżącego. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych, w których jako prawna podstawa należności została wskazana deklaracja złożona do tego samego organu nie wymaga podejmowania przez organ czynności ustalenia aktualnego adresu strony. Z tej przyczyny nie jest wadliwe uwzględnienia możliwości doręczenia zastępczego.

Zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Wyjaśnić również należy, że określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone. Przy tym, z przepisu tego nie wynika, że norma prawna w nim zawarta wymaga, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę wyraźnego oświadczenia, z którego treści wynikać miałaby zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie do osobistego oddania go adresatowi. Dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby - tak jak w rozpoznawanej sprawie - na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10, wyrok NSA z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 2703/18).

W orzecznictwie przyjmuje się, iż niestaranność domownika, który zobowiązał się do przekazania pisma adresatowi, nie powinna w sposób automatyczny zwalniać adresata z odpowiedzialności za skutki doręczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09). Adresat będzie zmuszony ponieść konsekwencje zaniedbań domownika, bowiem brak staranności domownika jest traktowane tak samo, jak adresata przesyłki. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie, przykładowo w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/08.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje jednakże ten pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym domownik to osoba, która nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lutego 1996 r. o sygn. akt SA/Ka 2074/95; z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FZ 144/06; z dnia 23 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 2120/14; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FSK 1529/08).

Dołączone do skargi kopie dokumentów dotyczących wymeldowania skarżącego, miejsca zameldowania oraz daty urodzin pana M. S. nie stanowią nowych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, albowiem istotne jest miejsce zamieszkania, a data urodzenia nie uzasadnia twierdzeń o ograniczonej możliwości rozeznania skutków odbioru korespondencji. Marginalnie można wskazać, że pan M. S. odbierał również jako domownik inną kierowaną do skarżącego korespondencję, co wynika z akt sprawy. Domownik odebrał również odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciach wierzytelności.

W rozpoznawanej sprawie, niezależnie od zarzutów zgłoszonych w skardze, konieczna jest ocena zaskarżonego postanowienia w zakresie ustaleń dotyczących zaskarżenia podanej przez pana K. K. podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z przedawnieniem zobowiązań.

Pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności deklarowanych przez skarżącego było doręczenie tytułów wykonawczych. Organ prawidłowo ustalił datę doręczenia – 12 lutego 2013 r.

Zgodnie z art. 24 ust. 5b ustawy o ubezpieczaniach społecznych skutkiem podjęcia czynności zmierzających do wyegzekwowania należności z tytułu składek jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Podjęcie czynności procesowych nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Organ prawidłowo ustalił, że w odniesieniu do składek na ubezpieczenie społeczne za wskazane miesiące od maja 2007 r. do października 20028 r., na ubezpieczenie zdrowotne za wskazane miesiące od maja 2008 r. do grudnia 2008 r., na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za wskazane miesiące od grudnia 2005 r., do października 2008 r. obowiązywał dziesięcioletni termin przedawnienia liczony od dnia wymagalności danej składki (art. 24 ust. 4 u.s.u.s.).Przepis ten uległ zmianie w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 września 2011 r.- okres przedawnienia uległ skróceniu do 5 lat. Organ prawidłowo wskazał reguły korzyści strony, czyli możliwości wynikające z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378).

Przedstawione przez organ ustalenia terminów przedmiotowych składek za poszczególne miesiące uwzględniają powyższe reguły prawne. Ustalenia w tym zakresie nie są podważane przez stronę. W ocenie Sądu organ prawidłowo, zgodnie z art. 73 k.p.a., poinformował skarżącego o możliwości wglądu do akt sprawy, sporządzania notatek, kopii lub odpisów. Strona, prawidłowo poinformowana o uprawnieniach procesowych, z uprawnień tych nie skorzystała.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany prawidłowej ocenie, która nie narusza art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.e.a., nie został również naruszony art. 43 k.p.a. Sąd nie dostrzega naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Z tych względów uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), skargę oddalił.