Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1061/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 par 1 pkt 1 w zw. z art 104 oraz art 48 ust 1 w zw z art 48 ust 4 i art 80 ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 83 ust 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2022 roku sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. na decyzję Nr 191/2021 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2021 roku, znak: WOB.7721.463.2019.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją z dnia 5 sierpnia 2019r., znak: ROIK 11.5160.47.2018.JLE, nakazał inwestorowi: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] składającej się z urządzeń zainstalowanych na istniejącym witaczu reklamowym oraz u jego podstawy, zajmującej ogrodzony teren o wymiarach 5,30 mx 3,88 m, zlokalizowanej na terenie stacji benzynowej [...] na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...], poprzez demontaż urządzeń.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzją nr 191/2021 Znak: WOB.7721.463.2019.AJAN z dnia 27 kwietnia 2021r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., póz. 1333 z póżn. zm., dalej: u.p.b.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie stacji benzynowej przy [...]. Wykonane przez Inwestora roboty budowlane zaklasyfikowane zostały jako budowa. Zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b., przez budowę obiektu budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, rozbudowę, nadbudowę. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. nowelizacji) zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. l tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z analizy w/w przepisów jednoznacznie wynika, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie mieści się w tym wyliczeniu.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż niewątpliwie przedmiotowa budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie stacji benzynowej przy [...] wymagała przed jej realizacją pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się. W konsekwencji, skoro przedmiotowa budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 u.p.b.

W aktach sprawy postępowania wyjaśniającego znak: ROIK II.5141.57.2018.JLE zalega protokół z dnia 8 marca 2018 r. gdzie pełnomocnik inwestora wyjaśnia, iż podstawą lokalizacji stacji jest umowa z właścicielami gruntu na którym umiejscowiony jest maszt (witacz). Pełnomocnik poinformował również, iż urządzenia na witaczu nie zostały zgłoszone, podobnie jak i nie uzyskano decyzji o pozwoleniu na budowę, a zostały wykonane w oparciu o art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. l pkt 3b.(...)urządzenia zlokalizowane na poziomie gruntu, które nie są z nim związane również nie zostały zgłoszone, ponieważ takowego nie wymagają.

Organ I instancji postanowieniem nr 349/2018 z dnia 12 kwietnia 2018 r., znak: ROIK II.5160.47.2018.JLE, działając w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b., wstrzymał inwestorowi roboty budowlane związane z realizacją stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy stacji benzynowej przy [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r., wskazanych w w/w postanowieniu dokumentów. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na postanowienie PINB nr 349/2018 z dnia 12 kwietnia 2018 r., znak: ROIK II.5160.47.2018.JLE, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał w dniu 22 października 2018r. postanowienie nr 874/2018 znak: WOB.7722.111.2018.AJAN, którym na podstawie art. 138 § l pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł nowy termin wykonania obowiązku do dnia 31 stycznia 2019r., w pozostałej części utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2019r., sygn. akt II SA/Kr 1637/18 oddalił skargę na w/w postanowienie MWINB w Krakowie. W wyznaczonym terminie żądane dokumenty nie zostały przedłożone, co oznacza iż strona nie skorzystała z możliwości zalegalizowania przedmiotowej budowy. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r.: niedotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego lub uchybienie wymaganiom dotyczącym zabezpieczenia budowy stanowią przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. W wyniku uchybienia terminu strona traci przyznane jej prawo do legalizacji samowoli budowlanej i w efekcie, sprawa zostaje załatwiona w trybie zwykłym, tj. przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Nakaz usunięcia skutków samowoli budowlanej jest w istocie nakazem przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Nie kto inny jak sprawca samowoli w pierwszej kolejności jest obciążony wykonaniem tego obowiązku. Inwestor w postanowieniu PINB w Krakowie - Powiat Grodzki nr 349/2018 z dnia 12 kwietnia 2018 r., znak: ROIK 11.5160.47.2018.JLE został pouczony o konsekwencjach nie podjęcia procedury legalizacyjnej, tj. wydaniu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Ponadto MWINB wskazał, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. została prawidłowo wskazana jako adresat orzeczonego nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 52 u.p.b. (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. nowelizacji): Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 (...). Prawodawca w art. 52 wymienia następujące kategorie podmiotów: inwestora, właściciela, zarządcę obiektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że wymienienie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. Utarty jest pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego, i inwestycja jest realizowana bez zgody właściciela nieruchomości bądź gdy inwestor zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób (por. wyroki NSA: z 6.03.2008 r. II OSK 158/07, LEX nr 468723; z 10.05.2013 r., II OSK 66/12, CBOSA; z 15.05.2012 r., II OSK 338/11). Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2019r.. sygn. akt II SA/Kr 1094/18: w pewnych okolicznościach nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której wybudowano . ; obiekt.(...) nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.01.2018 r. sygn. akt II OSK 848/16 wskazał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej(...)jest niewątpliwie zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne. Wobec tego, stację bazową telefonu komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt l Prawa budowlanego).

Organ wskazał także, iż nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b i związany z tym przepisem art. 30 ust. l pkt 3 lit. b u.p.b. Zgodnie z nimi pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych oraz zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej. Zgodnie z art. 3 pkt 9 poprzez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższego, stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana na terenie stacji benzynowej przy [...] nie jest funkcjonalnie związana z tą stacją benzynową. Oczywistym jest, iż stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Stanowisko takie podziela również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), który w wyroku z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/15 WSA w Warszawie wskazał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest bowiem urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego korzystania zgodnie z przeznaczeniem. Jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt l lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stanowisko takie zostało wyrażono również przez WSA w Krakowie, który w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/13 wskazał, iż oczywistym jest bowiem, że stacja (...) stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno — użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowle ". Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16: W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno — użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (...) przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust, l pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. NSA w w/w wyroku zaznaczył, iż stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, jak powiedziano wcześniej, może wyłącznie dotyczyć poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy (przebudowy, rozbudowy) stacji bazowej telefonii komórkowej jako całego zamierzenia budowlanego.

Inwestor wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o nakazie rozbiórki stacji bazowej Spółki, podczas gdy nie wykazano zaistnienia przesłanek takiego rozstrzygnięcia, tym bardziej, iż postępowanie i decyzja organu I instancji naruszają szereg przepisów prawa procesowego i materialnego;

2. art. 7, 8 § 1, 77 oraz 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. z uwagi na nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w sprawie po dacie jego wszczęcia, a przez to nie wyjaśnienie w sposób stanowczy charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem (jaki to rodzaj robót, dlaczego zdaniem organu stanowią one (ich efekt) budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3) P.b.), nie ustalenie jakie konkretnie urządzenia zostały zainstalowane, a także brak rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy m.in., nie ustalenie czy rozpatrywana instalacja będzie zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, brak całościowego opisu urządzeń zainstalowanych na istniejącym budynku przez [...] i następnie wymienienie jedynie w sentencji wydanej decyzji "stacji bazowej" bez sprecyzowania o jakie konkretne urządzenia chodzi, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu Decyzji w jaki sposób organ ustalił strony postępowania, dlaczego uznał za strony postępowania ta a nie inne osoby, oraz przesądzenie charakteru wykonanych robót bez dokonania ich oględzin;

3. art. 6, 7, 8 § 1, 10 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niedziałanie przez MWINB w niniejszym postępowaniu na podstawie przepisów prawa, niepogłębianiu zaufania uczestników do władzy publicznej, niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, z ostrożności, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niedokonania w toku całego postępowania administracyjnego ustaleń faktycznych koniecznych do tego, aby nakazać rozbiórki tego lokalu m. in. dlaczego zdaniem organu wymagała ona uzyskania pozwolenia na budowę;

4. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez Spółkę w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż przedmiotowa instalacja [...] stanowi obiekt budowlany, a co za tym idzie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

5. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odstępującego bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym polegającej na nienakładaniu kar pieniężnych;

6. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. polegające na rażącym naruszeniu zasady czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie doręczanie pism w toku postępowania umocowanemu pełnomocnikowi [...], tylko doręczanie ich bezpośrednio Spółce;

7. art. 107 § 1 pkt 5) k.p.a. poprzez zawarcie w sentencji decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy decyzją MWINBU rozstrzygnięcia niejednoznacznego, nieprecyzyjnego, które może prowadzić do niewykonalności Decyzji - rozbiórka stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] składającej się z urządzeń zainstalowanych na istniejącym witaczu reklamowym oraz u jego podstawy;

8. art. 107 § 1 pkt 5) k.p.a. w zw. z art. 48 § 1 P.b. poprzez zawarcie w sentencji decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy w całości decyzją MWINBU rozstrzygnięcia niezgodnego z rozstrzygnięciem jakie może być wydane zgodnie z ww. materialnoprawną podstawą prawną jej wydania;

9. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

10. art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b., poprzez zastosowanie, czyli nakazanie rozbiórki stacji bazowej [...] w sytuacji, gdy przeprowadzone roboty nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli ani do rozbudowy budowli, co wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę;

11. art. 3 pkt. 3) P.b. z uwagi na błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja stacji bazowej zrealizowana przez [...] nie stanowiła budowli i nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż roboty budowlane wskutek których została zrealizowana były zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;

12. art. 29 ust. 2 pkt 15) P.b. w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez [...] polegały na instalowaniu urządzeń, w tym instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kwestia kwalifikacji wykonanych robót budowlanych oraz prawidłowości zastosowanego trybu postępowania tj. art. 48 ustawy prawo budowlane, tj. że sporna inwestycja dotyczyła obiektu budowlanego, a nie urządzenia, była przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej. Pogląd prawny w tym zakresie wyraził WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1637/18 oddalił skargę na postanowienie MWINB w Krakowie nr 874/2018 z dnia 22 października 2018r., znak: WOB.7722.111.2018.AJAN wydane na podstawie art. 48 ust.2 i 3 p.b. w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 9 p.b. poprzez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższego, sporna stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest funkcjonalnie związana z tą stacją benzynową. Oczywistym jest, iż stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/15, wyrok z WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/13). Przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może wyłącznie dotyczyć poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy (przebudowy, rozbudowy) stacji bazowej telefonii komórkowej jako całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16). Z uwagi na to prawidłowo oceniono, że inwestor zrealizował obiekt budowlany wymagający przed jego realizacją pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się. W konsekwencji zasadnie prowadzono postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 p.b.

Nadto specyfika postępowania legalizacyjnego powoduje, iż po wydaniu przez organ postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. zakres zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego uzależniony jest w całości od aktywności strony zobowiązanej do przedłożenia odpowiednich dokumentów. Zatem skoro utrzymanym w mocy wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1637/18 postanowieniem MWINB w Krakowie nr 874/2018 z dnia 22 października 2018r., znak: WOB.7722.111.2018.AJAN nakazano wstrzymanie robót budowlanych, a strona skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów także w postępowaniu toczącym się przed organem II instancji, to niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 p.b. stanowi podstawę obligującą, a nie jedynie upoważniającą organ nadzoru budowlanego, do wydania decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok NSA z 8.12.2011 r., II OSK 1757/10, Lex nr 1134671). Organ kontynuując postępowanie legalizacyjne był zatem związany zapadłym w niniejszej sprawie wyrokiem Sądu. Z uwagi na to niezasadne są zarzuty co do nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie charakteru i rodzaju robót budowlanych, czy motywów uznania spornego przedsięwzięcia za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3) P.b. czy niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji, lub zwłaszcza podkreślanej w skardze kwestii dowolnego ustalenia, iż przedmiotowa instalacja stanowi obiekt budowlany. Również wbrew argumentacji skargi rozstrzygnięcia nie można ocenić jako nieprecyzyjnego, a prze to niewykonalnego. Wymagany stopień szczegółowości opisu przedmiotu nakazywanej rozbiórki, zapewniający jej rzeczywistą wykonalność, stanowi w każdym przypadku pochodną stopnia złożoności obiektu budowlanego. Sporna inwestycja dotyczy przedmiotu charakterystycznego, wskazanego jednoznacznie poprzez miejsce jego położenia, a także opisanego w sposób pozwalający na jednoznaczne odróżnienie go od innych zlokalizowanych na tym terenie obiektów, jest zatem wystarczający.

W zakresie zarzutów odnoszących się do doręczania pism w toku postępowania zamiast umocowanemu pełnomocnikowi bezpośrednio spółce, wbrew tym argumentom pełnomocnik H. M., pomimo wezwania z 18 marca 2021 r. nie przedłożył prawidłowego pełnomocnictwa, a zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo obejmowało okres do 31.12.2019r. Ponadto skoro nieprawidłowości w doręczeniu nie powodowały negatywnych konsekwencji dla strony, gdyż korzystała ze wszystkich dopuszczalnych środków odwoławczych to brak jest podstaw do eliminowania aktu.

Brak było także podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na art. 56 p.p.s.a., czy zgodnie z wnioskiem (k. 93), gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 22 grudnia 2021 r., znak: DON.7200.171.2021.BZA odmówił stwierdzenia nieważności decyzji MWINB nr 191/2021 z 27 kwietnia 2021 r., a złożone podanie wobec nienadesłania odpowiedniego pełnomocnictwa zostało pozostawione bez rozpoznania (por. pismo GINB z 27 maja 2022r. - k. 53, 109). Stąd w/w decyzja GINB jest ostateczna. Ewentualna zmiana własności (pismo strony k. 97), nie została wykazane i kwestia ta pozostaje bez wpływu na możliwość wydania wyroku w świetle art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a. Podmiot nie uwzględniony w postępowaniu może ewentualnie żądać wznowienia postępowania.

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.