Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 21/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: 149 par. 1, 1a i 2, art. 154 par. 6, art. 151, art. 53 par. 2b
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5  ust. 1 i 2, art. 13, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.S. na bezczynność Wójta Gminy Moskorzew w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Moskorzew do rozpoznania wniosku D. S. z dnia 26 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie dotyczącym punktów: 1, 6, 7 i 8, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi; II. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie dotyczącym punktów 1 i 6 wniosku, o jakim mowa w punkcie I miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w zakresie dotyczącym punktów 7 i 8 tego wniosku - bez rażącego naruszenia prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. wymierza Wójtowi Gminy Moskorzew grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; V. zasądza od Wójta Gminy Moskorzew na rzecz D.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

II SAB/Ke 21/21

UZASADNIENIE

D.S. wniosła do Wójta Gminy Moskorzew wniosek z 25 sierpnia 2020 roku o udostępnienie informacji publicznej, między innymi w zakresie:

- sporządzenia wykazu delegacji Wójta Gminy Moskorzew za lata 2015 - 2020 oraz podania łącznej kwoty oddzielnie za każdy rok (pkt 1);

- podania ile osób z rodziny Wójta jest zatrudnionych łącznie w UG Moskorzew i jednostkach organizacyjnych gminy (pkt 3);

- podania wszystkich wypłat jednorazowych uwzględniając nagrody jubileuszowe, odprawy, dodatki, premie, nagrody itp., które zostały wypłacone urzędnikom w UG Moskorzew w latach 2015 – 2020, wraz z wyszczególnieniem wszystkich kwot brutto, które zostały wypłacone w tych latach z podziałem na miesiące i rok oraz sumę brutto przypadającą w danym roku (pkt 6);

- podania kosztów ogółem zlecenia świadczenia usług w zakresie obsługi prawnej kancelarii, ile kosztuje podatników zatrudnienie tej kancelarii, ile wyasygnowano z budżetu Gminy na ten cel miesięcznie (za każdy miesiąc od dnia zawarcia umowy) łącznie wraz ze wszystkimi pochodnymi związanymi z wynagrodzeniem (pkt 7);

- przesłania kserokopii umowy zawartej pomiędzy Gminą Moskorzew/Wójtem, a kancelarią prawną z podaniem ustalonego miesięcznego wynagrodzenia brutto za usługi prawne tej kancelarii oraz dodatkowych wynagrodzeń (pkt 8).

Odpowiadając na powyższy wniosek, Wójt Gminy Moskorzew udzielił następujących informacji:

- łączne kwoty delegacji wyjazdów służbowych za wskazywane lata 2015 - 2020 są wyliczone i zgodnie z przepisami prawa publikowane w sprawozdaniach finansowych za dany rok, półrocze oraz za kwartał danego roku w dziale 750 rozdział 75023 § 4410. Sprawdzić to można w Biuletynie Informacji Publicznej gm. Moskorzew. Jest to informacja ogólnie dostępna (odpowiedź na pkt 1);

- pytanie nr 3 jest zbyt ogólnikowe. Przede wszystkim nieostre jest pojęcie "rodziny", które może być rozumiane bardzo szeroko, szczególnie w kontekście specyfikacji uwarunkowań demograficznych mających miejsce w Gminie Moskorzew. Zamieszkuje ją bowiem stosunkowo niewiele osób, wobec czego łączące ich więzi są trwalsze i bardziej bliskie. Abstrahując od tego faktu, pojęcie "rodziny" jest rozumiane inaczej już na poziomie legislacyjnym - w różnych aktach prawnych zostało zdefiniowane w sposób odmienny. Dla przykładu:

na kanwie ustawy o świadczeniach rodzinnych zgodnie z art. 3 pkt. 16, przez rodzinę rozumie się odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

na kanwie ustawy o pomocy społecznej zgodnie z art. 6 pkt. 14 przez rodzinę rozumie się osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Wobec powyższego nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na przedmiotowe pytanie. Jako, że informację na temat organizacji personalnej gminnych jednostek organizacyjnych należy uznać za informację publiczną odpowiedź na postawione w punkcie 3 wniosku pytania będzie możliwa i uzasadniona w przypadku doprecyzowania pojęcia "rodzina" wraz z wskazaniem np. stopnia pokrewieństwa lub innych obiektywnych przesłanek rozumienia poszczególnej osoby za członka rodziny;

- na chwilę obecną podanie wszystkich wypłat jednorazowych uwzględniając nagrody jubileuszowe, odprawy, dodatki, premie, nagrody, które zostały wypłacone urzędnikom w UG Moskorzew w latach 2015 - 2020 z wyszczególnieniem wszystkich kwot brutto, które zostały wypłacone w tych latach z podziałem na miesiące i rok oraz sumę brutto przypadającą w danym roku, ze względu na brak zasobu kadrowego pracowników jest niemożliwe w tak krótkim czasie do wskazania (odpowiedź na pkt 6);

- odnosząc się do pytań zawartych w punktach 7 i 8 organ wskazał, że odmowa udzielenia informacji publicznej w tym zakresie wynika wprost z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Dodatkowo, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności praw i innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W tym kontekście trzeba wspomnieć o treści art. 31 ust. 2 Konstytucji RP, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest wobec tego poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2011 r., II SA/Wa 1844/11, LEX nr 1153551). Artykuł 5 ust. 1 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Z brzmienia przepisu wynika, że akt taki musi mieć rangę ustawy. Wśród tych ustaw wymienić można m.in.: art. 6 ustawy z 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 615 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 507 ze zm.).

Na tej podstawie, jedno z postanowień łączącej Gminę i Kancelarię Prawną umowy, mianowicie jej § 6, stanowi o klauzuli poufności dotyczącej obie strony umowy. I tak, zarówno Kancelaria, jak i Gmina Moskorzew są zobowiązane w czasie trwania umowy oraz po jej wygaśnięciu nie przekazywać osobom trzecim, a także firmom i instytucjom informacji, w posiadanie których oba podmioty weszły w trakcie realizacji łączącej je umowy. Klauzula ta dotyczy kwestii wynagrodzenia, jak i treści samej umowy.

W piśmie z 1 lutego 2021 r. D.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy Moskorzew, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżąca domagała się: zobowiązania Wójta do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z 25 sierpnia 2020 r., wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że 26 sierpnia 2020 r. złożyła wniosek do Wójta Gminy Moskorzew o udostępnienie informacji publicznej. Organ odpowiedział na wniosek w przewidzianym ustawowym terminie. Jednak udzielił informacji tylko w zakresie czterech pytań. Natomiast, co do pytania w punkcie 1, organ nie załączył wykazu delegacji, lecz odesłał do strony BIP Gminy Moskorzew, gdzie były tylko podane łączne kwoty delegacji służbowych bez wyszczególnienia, do kogo te koszty należą. Odpowiedź na pytanie zawarte w punkcie 3 była wymijająca, a na pytanie zawarte w punkcie 6 w ogóle odpowiedź nie została udzielona, co świadczy o rażącym naruszeniu prawa. Podobnie rażące naruszenie prawa ma miejsce co do punktów 7 i 8, gdzie organ odmówił udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Moskorzew wniósł o jej odrzucenie bądź ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu podał, że 27 sierpnia 2020 r. wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej z 25 sierpnia 2020 r. Zawierał on 9 obszernych pytań, na które odpowiedzi zostały udzielone 9 września 2020 r. w zakresie, w jakim pozwalały na to przepisy prawa.

Pomimo zachowania ustawowego terminu do udzielenia odpowiedzi, 29 stycznia 2021 r. wpłynęło ponaglenie na bezczynność Wójta Gminy Moskorzew. Autor odpowiedzi na skargę zauważył, że organem właściwym do udzielenia informacji w tej sprawie jest Wójt Gminy Moskorzew, natomiast skarżąca ponaglenie skierowała do Gminy Moskorzew, która nie jest organem właściwym. Ponadto skarżąca nie czekając na rozpatrzenie wniesionego ponaglenia przez organ nadrzędny – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, złożyła skargę na bezczynność (data wpływu 2 lutego 2021 r.), co powoduje, że przed wniesieniem skargi nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną.

Organ dodał, że o tym, że udzielone informacje nie są wyczerpujące i satysfakcjonujące dla skarżącej, dowiedział się 29 stycznia 2021 r. wraz z otrzymaniem ponaglenia w sprawie bezczynności. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem, że odpowiedzi zostały udzielone w sposób wybiórczy i niekompletny.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w tym trybie jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność organu, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie była wymagana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga w przeważającej części okazała się zasadna.

Na wstępie odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi, należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, dostępny – jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia – na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się bowiem w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkiem wskazanym w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej zwanej "u.d.i.p." oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też w sprawach z zakresu informacji publicznej nie może mieć zastosowania ta część art. 53 § 2b p.p.s.a. w której mowa, że skarga na bezczynność lub przewlekłość: "może być wniesiona (...) po wniesieniu ponaglenia". Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wówczas, gdy sprawa objęta skargą na bezczynność lub przewlekłość prowadzona jest w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub przy ich zastosowaniu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2433/18).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że bez znaczenia jest zarzut organu dotyczący skierowania przez skarżącą ponaglenia do Gminy Moskorzew, zamiast do Wójta tej Gminy, czy też wniesienia skargi, przed rozpoznaniem ponaglenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, a wniesioną skargę na bezczynność należy uznać za dopuszczalną.

Nie było w niniejszej sprawie kwestionowane, że Wójt Gminy Moskorzew jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądane informacje stanowią informację publiczną. Spór sprowadzał się natomiast do treści udzielonych odpowiedzi. Skarżąca zarzuciła bowiem, że udzielona przez organ odpowiedź nie jest pełna, a tym samym organ pozostaje w bezczynności. Stanowisko skarżącej w przeważającej części jest słuszne. W opinii Sądu ze stanowiskiem skarżącej nie można się jedynie zgodzić co do odpowiedzi udzielonej w zakresie punktu 3.

W punkcie tym skarżąca domagała się podania, ile osób z rodziny Wójta jest zatrudnionych łącznie w UG Moskorzew i jednostkach organizacyjnych gminy. Rację ma organ, że pojęcie rodziny może być różnie rozumiane. Rodziną może być grupa osób powiązana więzami pokrewieństwa, powinowactwa, czy wspólnym zamieszkaniem (trafnie organ powołał definicję rodziny zawartą w różnych aktach prawnych). W związku z powyższymi wątpliwościami słusznie organ zwrócił się do wnioskodawczyni o sprecyzowanie żądania w tej mierze, co miało umożliwić organowi ustalenie, czy dana osoba jest członkiem rodziny, a w konsekwencji udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie dopuszcza się możliwość wezwania wnioskodawcy do uściślenia złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej (zob. przykładowo wyrok NSA z 17 lipca 2013 r. sygn. I OSK 642/13).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie punktu 3, o czym orzeczono w punkcie II wyroku.

Natomiast w zakresie punktów: 1, 6, 7 i 8, Sąd uznał skargę za zasadną.

Odnośnie żądania zawartego w punkcie 1, które dotyczyło sporządzenia wykazu delegacji Wójta Gminy Moskorzew w latach 2015 – 2020, z podaniem łącznych kwot oddzielnie za każdy rok, organ odesłał skarżącą do informacji umieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Moskorzew. Jednak w podanym Biuletynie wskazane są tylko łączne kwoty wydatków na delegacje służbowe za każdy rok. Skarżąca nie uzyskała więc ani wykazu delegacji Wójta Gminy Moskorzew, ani łącznej kwoty wydatków na te delegacje. Dlatego skarga w tym zakresie była skuteczna.

W kwestii braku udzielenia odpowiedzi na pytanie w zakresie punktu 6, organ powoływał się na braki kadrowe i zbyt krótki czas do udzielenia informacji. Okoliczności te nie mogą jednak tłumaczyć bezczynności, gdyż obowiązkiem organu jest takie zorganizowanie pracy urzędu, aby żądana informacja była udostępniona we wskazanym ustawowo terminie, czyli jak wynika z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 maja 2013 r. sygn. II SAB/Łd 29/13). Ponadto, w tej sytuacji organ powinien zastosować tryb przewidziany w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a więc powiadomić skarżącą o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Tymczasem Wójt Gminy Moskorzew nie wskazał żadnego terminu do załatwienia sprawy i do chwili obecnej zostawił wniosek skarżącej bez jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, co świadczy o bezczynności organu.

Odnośnie żądań z punktów 7 i 8 wniosku dotyczących kosztów obsługi prawnej, organ odmówił udostępnienia informacji powołując się na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., o czym w formie pisma powiadomił skarżącą. Należy podnieść, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Zatem powiadomienie w formie pisma jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to powinien wydać decyzję administracyjną (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 12 września 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 169/19). Nie wydając w niniejszej sprawie takiej decyzji, organ popadł w bezczynność.

W tym miejscu trzeba podnieść, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności i czy zrobił to w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego – jest to badane przez sąd dopiero w przypadku wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1721/11). Z tej przyczyny nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu, zawarte w skardze zarzuty dotyczące ograniczenia udostępniania informacji wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skoro bowiem odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wymaga wydania decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to dopiero wydanie takiej decyzji może otworzyć drogę do oceny w postępowaniu przed sądem administracyjnym, czy organ był zobowiązany do zbadania, czy żądane w zakresie punktu 7 i 8 informacje podlegają ograniczeniu. Brak takiej decyzji uniemożliwia Sądowi zajęcia stanowiska w tej kwestii.

Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał Wójta Gminy Moskorzew do rozpoznania wniosku skarżącej z 26 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie i terminie określonym w punkcie I wyroku.

Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II wyroku). W powołanym przepisie brak jest definicji pojęcia "rażącego naruszenia prawa", ustawodawca przyznaje zatem w tym zakresie swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością o charakterze rażącego naruszenia prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 381/18).

Odnośnie bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku co do żądań z punktów 7 i 8 Sąd uznał, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Należy bowiem podkreślić, że organ nie zignorował wniosku skarżącej i udzielił odpowiedzi w zakreślonym terminie, dość obszernie argumentując, dlaczego odmawia udostępnienia żądanej informacji. Błędem organu było tylko udzielenia tej odpowiedzi w formie pisma, zamiast wydania decyzji administracyjnej. Należy podkreślić, że regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne. Tak więc niewłaściwa wykładnia tych przepisów czy błędne zastosowanie mogą, tak jak w rozpatrywanym przypadku, częściowo usprawiedliwić nieprawidłową formę rozpoznania wniosku skarżącej.

W pozostałych przypadkach Sąd uznał, że bezczynność organu miała charakter rażący.

Co do żądania zawartego w punkcie 1 wniosku, należy stwierdzić, że niewątpliwie Wójt, musiał mieć wiedzę, jakie dane znajdują się w BIP-ie, w tym wypadku, że sprawozdanie z wykonania planu wydatków budżetowych Gminy zawiera jedynie łączną kwotę delegacji, a w konsekwencji, że nie odpowiedział na pytanie skarżącej. Wójt nie udostępnił wymaganej informacji również po wpłynięciu skargi na bezczynność, choć skarżąca wskazywała, że nie otrzymała odpowiedzi, o którą wnioskowała. Ponadto w ogóle nie starał się usprawiedliwić swojej bezczynności w odpowiedzi na skargę. To wszystko, zdaniem Sądu, świadczy o oczywistej niechęci organu do załatwienia wniosku skarżącej. Jawne unikanie udzielenia odpowiedzi nie ma bowiem żadnego racjonalnego uzasadnienia.

Z kolei w kwestii bezczynności, co do braku udzielenia odpowiedzi na pytanie w zakresie punktu 6, podkreślenia jeszcze raz wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Tymczasem w niniejszej sprawie organ powołując się na braki kadrowe i zbyt krótki czas do udzielenia informacji, do dziś sprawy nie załatwił, choć od wpłynięcia wniosku minęło prawie 8 miesięcy, a więc wystarczająca ilość czasu, na jego załatwienie, nawet przy dużych brakach kadrowych. W tym czasie organ nie wskazał skarżącej żadnych terminów załatwienia sprawy i dlatego nie dopełnił obowiązków wobec strony postępowania, nałożonych na niego wyżej przytoczonymi przepisami. W rezultacie długotrwała bierność Wójta, a także działanie wbrew przepisom, naruszyły konstytucyjne prawo skarżącej do udostępnienia informacji publicznej.

Wobec stwierdzonej bezczynności, noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w pkt IV sentencji wyroku o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a, która w tym wypadku ma zarówno charakter dyscyplinujący - wzmocnienie gwarancji terminowego załatwiania spraw, jak i charakter sankcji za naganną opieszałość organu w rozpoznaniu wniosku. Grzywnę określono w sposób adekwatny do stwierdzonego naruszenia prawa, uwzględniając w szczególności dotychczasowy okres bezczynności oraz okoliczności świadczące o świadomym unikaniu przez organ udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej. W ocenie Sądu nałożona grzywna spowoduje, że w przyszłości organ będzie przestrzegał swoich obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie dojdzie już do sytuacji celowego unikania przez organ załatwienia spraw dotyczących udostępniania takich informacji.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, na które złożył się wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, .orzeczono jak w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.