Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SO/Go 8/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono niewłaściwość WSA w Gorzowie Wielkopolskim i przekazać sprawę według właściwości do innego sądu administracyjnego.
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 13 § 1, art. 15, art. 59 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wójta Gminy N. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy N. a Burmistrzem Miasta i Gminy M. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku D. N. o umieszczenie córki w domu pomocy społecznej i ustalenia odpłatności za ten pobyt postanawia 1. stwierdzić swą niewłaściwość do rozpoznania sprawy, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

Działając z upoważnienia Wójta Gminy, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gmina zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między nim a Ośrodkiem Pomocy Społecznej w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku D.N. o umieszczenie córki w domu pomocy społecznej i ustalenia odpłatności za ten pobyt.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 1 marca 2017r. do OPS

wpłynął wniosek D.N. o umieszczenie w domu pomocy społecznej ubezwłasnowolnionej córki A.N.. Dnia 3 kwietnia 2017r. OPS przekazał do OPS Gmina w/w wniosek. Następnie pismem z dnia [...] maja 2017r. OPS Gmina przesłał do OPS komplet dokumentów D.N. dotyczący umieszczenia córki w DPS, celem podjęcia dalszych stosownych działań. Pismem z dnia [...] maja 2017r. OPS przekazał do OPS Gmina akta uznając, że jest niewłaściwym do rozpatrzenia, a właściwość miejscowa w realiach niniejszej sprawy należy do OPS Gmina.

Następnie wnioskodawca wskazał, że chcąc uniknąć przedłużającego

się postępowania (mając wiedzę o pogłębiających się trudnościach ze sprawowaniem opieki nad chorą), został niejako "zmuszony" wydać decyzję kierującą do DPS (który wskazywała rodzina), przy czym był przekonany, że OPS przejmie bez zastrzeżeń prawidłowo poprowadzoną sprawę, a tymczasem doszło do sytuacji całkowitego przerzucenia odpowiedzialności na OPS Gmina.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że organem właściwym do załatwienia sprawy jest OPS, ponieważ z informacji pozyskanych od D.N., która jest opiekunem prawnym córki A.N. oraz z dostarczonego przez nią oświadczenia wynika bezspornie, że miejscem zamieszkania i zameldowania zarówno D. jak i A.N. jest miejscowość [...]. Miejsca zamieszkania na terenie Gminy nie niweczy fakt czasowego przebywania wnioskodawczym w miejscowości [...]. Centrum jej interesów życiowych i osobistych pozostało w miejscowości [...], z którego wnioskodawczym nigdy nie zrezygnuje (co potwierdza chociażby odbywany w chwili obecnej staż w miejscowości pobliskiej dla [...]). Czasowe przebywanie w [...] nie zmieniło więc jej miejsca zamieszkania, a skierowanie do DPS przez OPS w Gmina miało na celu wyłącznie zachowanie zasad praworządności, podejmując niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego czynności, do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i dobro rodziny borykającej się z codziennym problemem opieki nad tak chorą osobą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestię właściwości rzeczowej Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 15 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 przywołanego przepisu, Sąd ten rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., to jest spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Przez spory o właściwość należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny).

Spór zainicjowany w niniejszej sprawie wnioskiem działającego z upoważnienia Wójta Gminy Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gmina ma charakter sporu negatywnego pomiędzy Wójtem Gminy a Burmistrzem Miasta i Gminy, bowiem żaden z tych organów nie uznał się za właściwy do rozpoznania wniosku D.N. o umieszczenie córki w domu pomocy społecznej i ustalenia odpłatności za ten pobyt.

W myśl art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając na uwadze powyżej przytoczone regulacje prawne, rozstrzygnięcie zaistniałego sporu o właściwość podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W konsekwencji, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.