Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2003 r. nr Sygn. [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia 15.05.2003 r. określił J.K. wysokość podatku od środków transportowych za 2003 rok, w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę liczone na dzień wydania przedmiotowej decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożyła strona, w którym podała, że ani samochód Citroen Jupiter TD nr rej. [...], ani samochód Renault Master nr rej. [...] nie posiadają masy 3,5 tony, jest ona niższa niż 3,5 tony co wynika z ich dowodów rejestracyjnych. Zatem zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Przepis ten winien być interpretowany łącznie z ustawą o transporcie krajowym, gdzie rozdzielono pojazdy według kryterium powyżej 3,5 tony. Tym samym, w jej przekonaniu podlegają podatkowi tylko samochody, których masa jest wyższa od 3,5 tony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji podało, iż zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych - ustawa z dnia 11 stycznia 1991 r. ( Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) zobowiązanym do uiszczania podatku od środków transportowych jest m.in.. właściciel środków transportowych wymienionych w art. 8. Zgodnie z tym uregulowaniem kryterium minimalne dopuszczalnej masy całkowitej tj. masy własnej pojazdu oraz dopuszczalnej ładowności to 3,5 tony. Ustawodawca określając je użył określenia od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Co oznacza, że samochód ciężarowy, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3,5 tony a nie przekracza jej, jest tym podatkiem objęty.

Podatek od środków transportowych naliczany jest przy zastosowaniu stawki ustalonej przez rady gminy uchwałami, które to stawki są zróżnicowane w zależności od rodzaju środka transportowego (samochód ciężarowy, ciągnik siodłowy, przyczepa, naczepa oraz jego masy całkowitej). Konieczne jest, zatem ustalenie czy dany środek transportowy taką masę posiada czy też jego masa jest niższa od 3,5 tony.

W przedmiotowej sprawie w aktach sprawy znajduje się kopia (potwierdzona za zgodność) dowodów rejestracyjnych Renault Matser nr rejestracyjny [...] oraz Citroen Jamper TD nr rejestracyjny [...]. Z dowodów tych wynika, że oba wymienione pojazdy to samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej 3 500 kg. Ten właśnie dowód zdaniem Kolegium pozwala na stwierdzenie, że oba samochody mają dopuszczalna masę całkowita 3 500 kg i tym samym zakwalifikować je do kategorii, o jakiej mowa w art. 8 pkt l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniósł podatnik J.K., w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 pkt l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 9 poz. 84 ze zm.) przez przyjęcie, iż przepis ten ma w niniejszej sprawie zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podał, iż w jego ocenie stanowisko SKO jest niesłuszne. Zarówno orzecznictwo NSA, jak i Trybunału Konstytucyjnego wykształciło podstawową zasadę prawa podatkowego, a mianowicie, iż przepisy prawa podatkowego powinny być interpretowane ściśle, nie powinno być w tym zakresie żadnej dowolności. W razie jednak wątpliwości - wątpliwość ta nie powinna być interpretowana na niekorzyść podatnika.

W niniejszej sprawie właśnie taka wątpliwość zaistniała, którą zarówno organ I, jak i II instancji rozstrzygnął na niekorzyść podatnika - bez należytego rozważenia sprawy.

System prawa należy traktować jako jedną całość, a zatem poszczególne przepisy muszą się uzupełniać. Wskazać w tym miejscu należy, iż zarówno przepisy ustawy prawo ruchu drogowym, jak i przepisy ustawy o transporcie drogowym posługują się pojęciem "samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony". W ocenie skarżącego tylko zatem posiadanie takich samochodów powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Wynika to też z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Prawidłowa wykładnia kwestionowanego przepisu art. 8 pkt l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, iż chodzi tu o samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Wynika to też z zasady interpretacji tekstów prawnych zakładających tzw. "racjonalność ustawodawcy".

Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał objąć podatkiem również pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita wynosi 3,5 tony, to użyłby sformułowania, którym posłużył się w art. 8 pkt 2 ustawy, a mianowicie "samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton". Przyjmując interpretację zaproponowaną przez organy I i II instancji należałoby dojść do wniosku, iż sformułowanie "równej lub wyższej niż" jest równoznaczne ze sformułowaniem "od", którym to sformułowaniem ustawodawca posłużył się w art. 8 pkt l ustawy. Taka interpretacja jest jednak, zdaniem skarżącego niedopuszczalna, bowiem - jeżeli ustawodawca użył różnych sformułowań - to bez wątpienia nadał im różne, a nie takie same znaczenie. Świadczy o tym między innymi treść art. 10 ust. l pkt l lit. a powołanej ustawy. Uznając zatem interpretację SKO, że słowa "od" i "do" oznaczają, że w danym zbiorze znajdują się również pojazdy o DMC wynoszącej 3,5 tony oraz 5,5 tony sformułowanie "włącznie" byłoby zbędne. Tymczasem ustawodawca użył tego słowa, aby nie było jakichkolwiek wątpliwości, że samochody o DMC równej 5,5 tony podpadają właśnie pod daną stawkę podatku. Skoro takie słowo nie zostało użyte w stosunku do samochodów o DMC 3,5 tony to oczywistym jest, iż nie podlegają one opodatkowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem [...] i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy prawidłowo zastosował przepis art. 8 pkt l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84). wydając zaskarżoną decyzję. Zgodnie z brzmieniem art. 8 pkt l powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest zatem konieczne dokonanie interpretacji prawa, wystarcza bowiem bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. Jak wynika z niewątpliwych ustaleń faktycznych, skoro masa całkowita samochodów marki Renault Matser o nr. rejestracyjnym [...] oraz Citroen Jamper TD o nr. rejestracyjnym [...], stanowiących własność skarżącego, wynosiła każdego z osobna po 3,5 tony, to na podstawie bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego słusznie organy podatkowe stwierdziły, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, gdyż w języku polskim zwrot "od 3.5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Przyjęta w polskim orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa, która w prawie wspólnotowym znajduje odpowiednik w doktrynie acte clair, wymaga, aby wykładnia prawa była dokonywana tylko w sytuacji wątpliwości interpretacyjnej, czyli niejasnego tekstu prawnego. Stąd zarzut skarżącego, iż w sprawie niniejszej wystąpiła wątpliwość, którą organ podatkowy rozstrzygnął na niekorzyść podatnika nie znajduje uzasadnienia. Podkreślić należy, iż stanowisko takie zajął już Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 20.07.2004r. (w sprawie FSK 154/04 M. Podat. 2004/9/2).

Nadto zarzut skarżącego, iż przepisy cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych winno interpretować się w powiązaniu z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym, jak i przepisami o transporcie krajowym jest tym bardziej chybiony, gdyż po pierwsze przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są aktem prawnym tej samej rangi tj. ustawy, nie mogły zatem powstać w wyniku wykonania delegacji, a po drugie żaden przepis tej ustawy nie odsyła do przepisów ustawy o transporcie krajowym oraz przepisów o ruchu drogowym w kwestiach nieuregulowanych, a w ustawie tej dla jej celów, zostało jasno sprecyzowane, jakie środki transportu i o jakiej masie podlegają podatkowi od środków transportowych. Ustawodawca nie określił natomiast, w cyt. art. 8 ust. l ustawy, iż podatkowi temu podlegają jedynie środki transportu powyżej 3,5 tony.

Reasumując Sąd stwierdził. iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.