Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 193/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...], [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 sierpnia 2019 r. [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący") wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie nr [...], które zostało wszczęte na podstawie skargi pasażera – P. M. na naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...], przepisów rozporządzenia(WE) nr 261/2004 w związku z lotem z dnia [...] lipca 2018 r. o numerze [...] na trasie [...] – [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji.

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności.

Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z

art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest dodatkowo od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15, LEX nr 2108380).

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, opubl. w: ONSA 1997 Nr 2, poz. 89). Pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny, a więc istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, że zaskarżony akt stanowi rozstrzygniecie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje przez to w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany.

Natomiast na gruncie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 - 5a omawianego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem niniejszej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie wszczętej na podstawie skargi pasażera – P. M. na naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...], przepisów rozporządzenia(WE) nr 261/2004 w związku z lotem z dnia [...] lipca 2018 r. o numerze [...] na trasie [...] – [...]. Postępowanie administracyjne o nr [...], którego dotyczy skarga toczy się pomiędzy pasażerem – P. M. a przewoźnikiem. A zatem to pasażer i przewoźnik lotniczy są stronami postępowania administracyjnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga na przewlekłość organu administracji została wniesiona przez [...], a więc podmiot nieuprawiony do jej złożenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że strona skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. W związku z powyższym skarżący nie mógł skutecznie złożyć skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego we własnym imieniu. Skarga jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że pełnomocnik strony skarżącej – M. M. w żaden sposób nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi oraz nie wykazała swojego umocowania, albowiem uczynienia zadość temu obowiązkowi nie może stanowić nadesłanie kserokopii pełnomocnictwa P. M., w których upoważnił on [...] do działania w jego imieniu, jak również przesłanie dokumentów rejestracyjnych spółki bez ich tłumaczenia z języka angielskiego, jako języka w których zostały one sporządzone ze względu na siedzibę spółki.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.