Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 129/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 669 § 1 i 2.
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 19a ust. 5 pkt 4b i ust. 7, art. 106i ust. 3 pkt 4,  ust. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2019 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, decyzją z 9 grudnia 2021r., znak sprawy: 2801-IOV.4103.27.2021, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu ( dalej NUS ) z dnia 26.04.2021 r., znak: 2805- SPV.4103.31.2020, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego J. P. w podatku od towarów i usług za: II kwartał 2019 r. w kwocie 36.166 zł, III kwartał 2019 r. w kwocie 20.942 zł.

NUS decyzję wydał w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za: II i III kwartał 2019 r.

Z jej uzasadnienia wynika, że strona w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. zaniżyła obrót i podatek należny:

- za II kw. 2019 r. o wartość netto 205.500 zł i VAT należny w stawce 23% o kwotę 47.265 zł poprzez niezadeklarowanie w dostawie usług wynajmu pojazdu specjalnego za kwiecień, maj i czerwiec 2019 r. wg wyliczenia: 65000 zł x 3 m-ce = 195.000 zł netto ; VAT: 44.850 zł, zgodnie z umową najmu pojazdów z dnia 30.06.2017 r., a także z tytułu wynajmu pojazdu osobowego M. na wartość netto 10.500 zł, VAT 2.415 zł;

- za III kw. 2019 r. o wartość netto 140.500 zł i VAT należny w stawce 23% o kwotę 32.315 zł, poprzez niezadeklarowanie w dostawie usług wynajmu pojazdu specjalnego za sierpień i wrzesień 2019 r., wg wyliczenia 65.000 zł x 2 m-ce = 130.000 zł netto ; VAT: 29.900 zł, zgodnie z umową najmu pojazdów z dnia 30.06.2017 r., a także z tytułu wynajmu pojazdu osobowego M. na wartość netto 10.500 zł, VAT 2.415 zł,

W związku z powyższym Organ uznał, iż strona naruszyła art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.).

W złożonym odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez opodatkowanie świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych w miesiącach wrzesień i czerwiec 2019 r., pomimo że nie doszło w tych miesiącach do odpłatnego świadczenia ww. usług przez Stronę;

- art. 19a ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych E., D. oraz samochodu osobowego marki M. powstał w II i III kwartale 2019 r., gdy tymczasem strony stosunku zobowiązaniowego umownie postanowiły, iż faktura z tytułu wynajmu ww. pojazdów może zostać wystawiona do ostatniego dnia roku kalendarzowego co powoduje, że podatek należny winien zostać rozliczony w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2019 r.;

przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 120 w zw. z art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegające na zaniechaniu obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy, poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść strony odwołującej, w tym uznanie za udowodnione, że najemca korzystał z pojazdów w spornym okresie.

DIAS nie podzielił zarzutów odwołania. Wskazał, że strona skarżąca od [...].2007 r. prowadziła działalność gospodarczą i od [...].2007 r. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Od [...].2020 r. prowadzona działalność została zawieszona. Z dniem [...].2021 r. podatnik został wykreślony z rejestru podatników VAT czynnych, na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotem działalności gospodarczej strony było wykonywanie wykopów i wierceń geologiczno - inżynierskich. Strona zajmowała się również wynajmem samochodów specjalnych E. [...]; nr rej. [...] i D. [...] nr rej. [...] wraz z obsługą serwisową i pojazdem pomocniczym do celów działalności gospodarczej, a także wynajmem samochodu osobowego marki M. o numerze rej. [...].

Strona skarżąca w złożonych deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. nie wykazała obrotu i podatku należnego z tytułu wynajmu ww. pojazdów. Zgodnie z umowami z dnia 30.06.2017 r. i 01.06.2018 r. za najem tych pojazdów należny był czynsz.

Strona skarżąca wynajmowała ww. pojazdy w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2019 r., a tym samym zaniżyła sprzedaż i podatek należny z tego tytułu.

Z akt sprawy wynika, że strona w dniu 30.06.2017 r. zawarła ze Spółką O. SA umowę najmu [...] samochodów specjalnych E. [...] nr rej. [...] i D. [...] nr rej. [...] wraz z obsługą serwisową i pojazdem pomocniczym. Umowa została zawarta na czas nieoznaczony od dnia 01.07.2017 r.; wydanie przedmiotu najmu nastąpiło w dniu 01.07.2017 r. W § 5 umowy strony ustaliły, że Najemca zobowiązuje się zapłacić Wynajmującemu czynsz najmu w kwocie 65.000,00 zł netto miesięcznie, który zostanie opłacony przelewem po otrzymaniu prawidłowo wystawionej faktury VAT.

Powyższa umowa obejmowała wynajem przez stronę skarżącą dwóch pojazdów specjalnych: wiertnicy - E. oraz pojazdu dostawczego - D..

Na podstawie uzyskanych informacji od stosownych podmiotów wynikało, że pojazdy specjalne - E. [...] nr rej. [...] i D. [...] nr rej. [...] - w okresie od kwietnia do września 2019 r. poruszały się po drogach krajowych, na których pobierały opłatę elektroniczną.

W toku postępowania przed organem I instancji firma O. Spółka Akcyjna przy piśmie dnia 31.08.2020 r, przedłożyła Aneks nr 1 z dnia 30.08.2017 r. do umowy nr [...], którym wprowadzono zmiany do umowy w zakresie wydania przedmiotu najmu, zapłaty wynagrodzenia oraz terminu wystawienia faktury. Znamienne jest, iż aneks został przedłożony przez najemcę. J. P. aneksu natomiast w toku kontroli nie przedłożył, nie poinformował również, iż takowy aneks został sporządzony. Zapisy zawarte w aneksie nie znalazły również odzwierciedlenia w wystawionych przez Stronę fakturach VAT za najem pojazdów specjalnych. W okresie od października 2017 do kwietnia 2018 r. faktury wystawiane były miesięcznie, podobnie jak faktury wystawione w okresie od października do grudnia 2018 r. DIAS uznał zatem należy, iż Strona w powyższym okresie nie respektowała zapisów aneksu z dnia 30.08.2017 r., gdyż świadczone usługi były fakturowane miesięcznie.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny DIAS stwierdził, iż obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstaje w każdym miesiącu, w którym pojazdy były wynajmowane, tj. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. i powinny być przez Stronę rozliczone w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r.

W zaistniałym stanie faktycznym sprawy DIAS stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, iż Strona w miesiącu lipcu 2019 r. nie świadczyła usług najmu pojazdu specjalnego na rzecz podmiotu O. SA. Tym samym za III kwartał 2019 r. sprzedaż winna być wyższa o kwotę 65.000,00 zł, a podatek VAT należny wyższy o 14.950 zł. Organ odwoławczy kierując się jednak zasadą wyrażoną w art. 234 Ordynacji podatkowej, czyli zasadą niepogarszania sytuacji strony odwołującej się odstąpił od podwyższenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. o kwotę 14.950 zł.

DIAS uznał, że strona w okresie od kwietnia do września 2019 r. wynajmowała na rzecz spółki O. SA samochód osobowy M., o numerze rej. [...] - zgodnie z umową najmu pojazdu zawartą w dniu 01.06.2018 r. W § 3 tej umowy wskazano, że najemca tytułem użytkowania pojazdu zobowiązuje się opłacić czynsz w wysokości zryczałtowanej 10.500,00 zł netto za każdy kwartał, w którym samochód był wynajmowany. Czynsz najmu płatny w terminie wynikającym z faktury wystawionej przez wynajmującego najemcy. Faktura wystawiana będzie nie rzadziej niż do ostatniego dnia roku kalendarzowego.

W związku z ww. umową Strona wystawiła faktury VAT, o numerach:

[...] z dnia 29.06.2018 r. na wartość netto 10.500 zł, podatek VAT 2.415 zł; za wynajem pojazdu M. [...] za miesiąc lipiec, sierpień, wrzesień 2018 r., [...] z dnia 31.10.2018 r. na wartość netto 10.500 zł, podatek VAT 2.415 zł; za wynajem pojazdu M. [...] za miesiąc październik, listopad i grudzień 2018 r., [...] z dnia 31.12.2018 r. na wartość netto 10.500 zł, podatek VAT 2.415 zł; za wynajem pojazdu M. [...] za miesiąc styczeń, luty i marzec 2019 r.

Powyższe faktury Strona wystawiała cyklicznie - za każdy kwartał 2018 r. oraz I kwartał 2019 r.

DIAS stwierdził, że poza sporem jest to, iż strona wynajmowała M. w II i III kwartale 2019 r.

Zgodnie z umową z dnia 01.06.2018 r. płatność z tytułu najmu samochodu M. jest kwartalna (§ 3 pkt 1) Najemca tytułem używania Pojazdu zobowiązuje się opłacić czynsz w wysokości zryczałtowanej 10.500,00 zł netto za każdy kwartał, w którym samochód jest wynajmowany.

Zatem DIAS wskazał, że zasadnie organ I instancji uznał, iż obowiązek podatkowy zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, powstaje za każdy kwartał, w którym pojazd był wynajmowany, tj. w kwartale II i III.

DIAS uznał, iż dokonane przez O. SA zapłaty za raty leasingowe strony, stanowiły w rzeczywistości część zapłaty za wykonane na jej rzecz usługi najmu pojazdów specjalnych oraz samochodu osobowego. Najemca nie miał bowiem żadnego tytułu prawnego do opłacenia tych rat.

DIAS zauważył ponadto, iż strona w 2019 r. świadczyła wyłącznie usługi najmu samochodu specjalnego oraz samochodu osobowego M.. Ponosiła w tym okresie wydatki związane z ratami leasingowymi tych pojazdów (łącznie 19.360,81 zł brutto miesięcznie), opłatami OC, AC oraz przeglądów technicznych. Zatrudniała również pracownika do obsługi pojazdów (M. K.).

DIAS zaakceptował stanowisko Organu i instancji, że w świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, strona skarżąca w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. nie wykazała sprzedaży i podatku należnego z tytułu świadczenia usług najmu pojazdów specjalnych oraz samochodu M..

DIAS nie podzielił zatem zarzutów odwołania w zakresie naruszenia norm prawa procesowego. Uznał także, że normy prawa materialnego były stosowne prawidłowo.

W skardze, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: prawa materialnego, tj.:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, poprzez opodatkowanie świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych w miesiącach wrzesień i czerwiec 2019 r., pomimo że nie doszło w tych miesiącach do odpłatnego świadczenia w/w usług przez Stronę.

- art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych E., D. oraz samochodu osobowego marki M. powstał w II i III kwartale 2019 r. gdy tymczasem strony stosunku zobowiązaniowego umownie postanowiły, iż faktura z tytułu wynajmu w/w pojazdów może zostać wystawiona do ostatniego dnia roku kalendarzowego, co powoduje, iż podatek należny winien zostać rozliczony w deklaracji VAT - 7K za IV kwartał 2019 r.,

- art. 353(1) k.c. poprzez jego niezastosowanie co doprowadziło do poczynienia przez organ odwoławczy błędnych ustaleń faktycznych co do treści stosunku zobowiązaniowego, w oderwaniu od faktycznej woli stron umowy, a w konsekwencji wpłynęło na błędne określenie przez organ momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług wynajmu pojazdów specjalnych i samochodu osobowego.

• prawa procesowego, tj.:

- art. 120 w zw. z art. 121 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa polegające na zaniechaniu obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym;

- art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść strony skarżącej, w tym uznanie za udowodnione, że najemca korzystał z pojazdów w spornym okresie podczas gdy brak jest jakichkolwiek obiektywnych dowodów okoliczność tę potwierdzających, w tym niewzięcie pod uwagę faktu, iż nie doszło do zapłaty czynszu najmu przez O. S.A. na rzecz Strony w okresie kiedy to w ocenie organu odwoławczego usługi wynajmu miałyby być świadczone,

- art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich twierdzeń Strony i materiału uważanego przez stronę za istotny dla sposobu załatwienia sprawy, w tym w szczególności do zarzutu naruszenia zasady neutralności podatku VAT oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jak również zarzutu niewykazania przez organ pierwszej instancji związku przyczynowego pomiędzy poruszaniem się pojazdów specjalnych po drogach, a działalnością O. S.A.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania.

Według pełnomocnika brak jest jakichkolwiek dowodów na to ażeby doszło do zapłaty czynszu najmu przez O. S.A. na rzecz Strony za okres kiedy to w ocenie Organu usługi wynajmu miałyby być świadczone, tj. za czerwiec i wrzesień 2019 r.

Stanowisko o powstaniu obowiązku podatkowego z powyższego tytułu pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pełnomocnik stwierdził, że terminowa zapłata zobowiązań skarżącego P. wobec firmy leasingowej była w interesie tej Spółki.

Zawarta umowa najmu nie zawiera bowiem zapisów pozwalających na wyprowadzenie wniosków co do comiesięcznego obowiązku fakturowania usługi najmu. Stosowanie do § 5 w/w umowy "czynsz za wynajem zostanie zapłacony przelewem po otrzymaniu prawidłowo wystawionej faktury VAT".

Pełnomocnik stwierdził, że treść art. 353(1) k.c., zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Pełnomocnik wskazał, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7 - 11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Pełnomocnik wskazał, że wbrew twierdzeniom Organu, obowiązek podatkowy w rozpatrywanej sprawie powstał z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usługi najmu, tj. w grudniu 2019 r.

Według pełnomocnika podatnik prawidłowo uwzględnił obrót i podatek należny z tytułu wynajmu pojazdów w kwietniu, maju i sierpniu 2019 r. w deklaracji VAT - 7K za IV kwartał 2019 r. nie zaś za II i III kwartał 2019 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ww. ustawy p.p.s.a., tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych DIAS prawidłowo przyjął, że skarżący wynajmował pojazdy specjalne E., D. oraz samochodu osobowego marki M., w II i III kwartale 2019 r..

Zasadnie DIAS uznał, że skarżący w deklaracjach VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. zaniżyła obrót i podatek należny. Wysokość tego obrotu i wyliczanie podatku należnego zostało przedstawione w zaskarżonej decyzji. Nie budzi ono żadnych zastrzeżeń. Zresztą pełnomocnik skarżącego tych okoliczności nie jest w stanie podważyć. W związku z tym usiłuje wykazać, że czynsz, zgodnie z umową, był wymagalny po wystawieniu faktury. Takie założenie jest niezgodne nie tylko z przepisami prawa podatkowego. Pozostaje ono w sprzeczności z przepisami prawa cywilnego, na które to przepisy pełnomocnik zresztą się powołuje.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że DIAS prawidłowo uznał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że skarżący w poszczególnych miesiącach II i III kwartału 2019r. świadczył usługi najmu pojazdów specjalnych i samochodu osobowego. .

W konsekwencji stwierdził, że obowiązek podatkowy z tytułu najmu tych pojazdów powstaje w każdym miesiącu, w którym pojazdy były wynajmowane, tj. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. i powinny być przez Stronę rozliczone w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r.

Odnośnie zaś najmu samochodu osobowego DIAS przyjął, że skoro skarżący wynajmował pojazd to podatek należny od tej czynności powinien zostać rozliczony w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r..

Zgodnie z umową z dnia 30.06.2017 r. (akta kontroli k. 51-52) skarżący wynajął pojazdy firmie O. Spółka Akcyjna na czas nieoznaczony, od dnia 01.07.2017 r. (§ 3 umowy) do używania najemcy w działalności gospodarczej (§ 2 pkt 2), a najemca zobowiązał się do zapłaty czynszu w wysokości 65.000 zł netto miesięcznie (§ 5 pkt 1).

Wydanie przedmiotu najmu nastąpiło w dniu 01.07.2017 r. (§ 4 pkt 2) a najemca zobowiązany został do utrzymania przedmiotu najmu przez cały czas trwania umowy w stanie przydatnym do umówionego użytku (§ 5 pkt 4). Najemcę obciążają także inne opłaty związane z eksploatacją przedmiotu najmu, w szczególności: paliwo, oleje samochodowe oraz bieżące naprawy (§ 5 pkt 3).

Organy podatkowe ustaliły, iż w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r., a zatem w okresie obowiązywania umowy z dnia 30.06.2017 r. pojazdy specjalne wielokrotnie poruszały się po płatnych drogach krajowych. Odnotowano bowiem przejazdy tych pojazdów na m.in. węzłach: G. S., Z., S.1. Na znacznych odległościach postoje w miejscowościach były kilkudniowe.

Na podstawie okoliczności faktycznych prawidłowo DIAS wywiódł, że zawarta umowa najmu była realizowana. Zasadnie DIAS zwrócił uwagę na zapisy umowy z 30.06.2017 r., tj. § 4 ust. 2 i § 8 ust. 1, z których wynika, że każda zmiana umowy (w tym dotyczących wydania i zwrotu przedmiotu najmu) wymaga dla swojej ważności formy pisemnej.

Termin powstania zobowiązania podatkowego jest powiązany z wystawieniem faktury. Natomiast brak wystawienia faktury nie oznacza, że nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego. Tę kwestię regulują bowiem przepisy prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 106i ust.4 termin wystawienia faktury upływa z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.

Czas wykonania usług i termin płatności strony mogą w umowach różnie określać. Nie mają prawa modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego. W świetle art. 106i ust. 3 pkt 4 u.p.t.u., fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt

Zgodnie z art. 106i ust. 7 u.p.t.u. faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed: 1. dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi; 2. otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości łub części zapłaty.

Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy (art. 106i ust. 8 u.p.t.u.).

Zatem fakturę - w przypadku usług najmu - wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności.

Skarżący wywodził, że umowa nie zakładała comiesięcznego fakturowania za korzystanie z wiertnicy, ale jedynie fakturowanie za okresy, w których wiertnica była faktycznie wykorzystywana, czego potwierdzeniem miał być zapis § 5 umowy najmu.

Według niego w praktyce oznacza to, że wymagalność faktur następowała dopiero po ich otrzymaniu przez spółkę O. S.A. i wyznaczeniu w fakturze terminu jej płatności. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić.

W przypadku braku w umowie postanowień o terminie płatności czynszu, mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego. Stosownie do treści art. 669 § 1 Najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym. W § 2 określono, że " Jeżeli termin płatności czynszu nie jest w umowie określony, czynsz powinien być płacony z góry, a mianowicie: gdy najem ma trwać nie dłużej niż miesiąc - za cały czas najmu, a gdy najem ma trwać dłużej niż miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas nieoznaczony - miesięcznie, do dziesiątego dnia miesiąca.

Odnośnie zaś najmu samochodu osobowego DIAS zasadnie przyjął, że podatek należny od tej czynności powinien zostać rozliczony w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r.. Zasadą jest bowiem płacenie czynszu z góry. A zatem faktury winny być wystawione w danym kwartale. I w danym kwartale powinien być zadeklarowany i zapłacony podatek należny.

W rezultacie zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 19a ust. 5 pkt 4b i ust. 7 w zw. z art. 106i ust. 3 i 4 u.p.t.u. jest bezzasadny. Stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług: najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności (art. 19a ust. 7).

Przepis art. 106i ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, iż fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny stwierdzić należy, iż obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstaje w każdym miesiącu, w którym pojazdy były wynajmowane, tj. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. i powinny być przez Stronę rozliczone w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r. Skarżący świadczył usługi najmu pojazdów specjalnych w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2019 r..

Tym samym obowiązek podatkowy z tytułu najmu pojazdów specjalnych powstał w każdym miesiącu, w którym pojazdy były wynajmowane, tj. w miesiącach od kwietnia do września 2019 r. i powinny być przez skarżącego rozliczone w deklaracji VAT-7K za II i III kwartał 2019 r..

Organ odwoławczy kierując się zasadą wyrażoną w art. 234 Ordynacji podatkowej, czyli zasadą niepogarszania sytuacji strony odwołującej się, odstąpił od podwyższenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. o kwotę 14.950 zł.

Odnośnie zarzutów skarżącego, dotyczących wynajmu przez skarżącego samochodu osobowego M. organy podatkowe, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, przeanalizowały umowę najmu tego pojazdu zawartą w dniu 01.06.2018 r. Zgodnie z tą umową płatność z tytułu najmu samochodu M. jest kwartalna (§ 3 pkt 1 ) Najemca tytułem używania Pojazdu zobowiązuje się opłacić czynsz w wysokości zryczałtowanej 10.500,00 zł netto za każdy kwartał, w którym samochód jest wynajmowany.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że umowa była realizowana.

W konsekwencji organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący wynajmował samochód M. w II i III kwartale 2019 r. i obowiązek podatkowy zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, powstał za każdy kwartał, w którym pojazd był wynajmowany, tj. w kwartale II i III 2019 r.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.