Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 133/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 1 pkt 4 b
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Dorota Kozłowska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] Nr ewid. [...] w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego p. A. M. (dalej: podatnik, strona) na 2012 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na wstępie podano, że w odwołaniu do decyzji organu I instancji wskazano, że jest ona rażąco sprzeczna z przepisami prawa, gdyż cała nieruchomość jest gospodarstwem rolnym.

Dalej przedstawiono istotne dane zawarte w aktach sprawy. W tym zakresie wskazano, że - jak wynika z ewidencji gruntów i budynków oraz aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] r. - podatnik od dnia (powinno być "do dnia" – dopisek Sądu) 19 lutego 2016 r. był m.in. właścicielem:

- działki gruntu nr [...] oznaczonej klaso-użytkiem "B" - "tereny mieszkaniowe", na której posadowione są: budynek mieszkalny, budynki gospodarcze oraz zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, położone w C; przy [...] i [...]

o łącznej powierzchni zabudowy [...] m2,

- działki gruntu nr [...] oznaczonej klaso-użytkiem "RIVa" (grunty orne), na której posadowiony jest budynek handlowo-usługowy o powierzchni zabudowy [...] m2.

W złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 31 maja 2007 r. zgłoszono do opodatkowania jedynie budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m2, garaż wolnostojący o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki pozostałe: szopy, chlewiki o powierzchni użytkowej [...] m2. W informacji tej, jak również w informacjach składanych w późniejszym okresie ww. budynki pozostałe, tj. budynki gospodarcze, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, jak również budynek handlowo-usługowy nie zostały wykazane. W związku z powyższym nie były ujmowane w wydawanych decyzjach ustalających łączne zobowiązanie pieniężne, w tym m.in. za lata 2011-2016 (nie zostały opodatkowane).

Zgodnie z umowami dzierżawy: umową z dnia 7 września 2010 r., zawartą na okres od dnia 6 września 2013 r. (dot. [...] m2) oraz umową z dnia 30 lipca 2013 r. obowiązującą od dnia 7 września 2013 r. (dot. [...] m2), zmienioną aneksem

nr 1 z dnia 21 grudnia 2015 r. obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. (dot. [...] m2) podatnik był dzierżawcą działek nr [...], [...], [...], [...] położonych w C; przy ul. [...] - z przeznaczeniem pod uprawy rolne. Ponadto podatnik był dzierżawcą działki nr [...] położonej w C., przy granicy z S. o powierzchni [...] m2 - z przeznaczeniem pod uprawy rolne, zgodnie z umową dzierżawy z dnia 22 maja 2014 r. nr [...] poprzedzoną udzieleniem (w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. nr [...].) zgody na bezumowne korzystanie z gruntu począwszy od dnia 1 kwietnia 2014 r. Obie umowy rozwiązano z dniem 29 lutego 2016 r. Korekty Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego sporządzone w związku z zawarciem i rozwiązaniem ww. umów dzierżawy zostały złożone przez podatnika w organie I instancji dopiero w dniu 25 kwietnia 2016 r. Z uwagi na powyższe, grunty stanowiące przedmiot ww. umów dzierżawy nie zostały ujęte w wydanych dotychczas w latach 2011-2016 decyzjach ustalających łączne zobowiązanie pieniężne (nie zostały opodatkowane).

Począwszy od dnia 30 marca 2012 r. zmianie uległa ponadto klasyfikacja gruntów, w zakresie działki nr [...], która decyzją z dnia [...] r. nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i [...].

Aktem notarialnym Rep. "A" nr [...] z dnia [...] r. podatnik darował p. M. M. udział wynoszący 8389/10000 części w nieruchomości położonej w C. przy [...], składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] oraz całą nieruchomość położoną w C. pomiędzy [...] a granicą miasta z S., składającą się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto umową dzierżawy z dnia 4 lutego 2016 r. podatnik przekazał p. M. M. na okres 10 lat działkę nr [...], położoną w C., rejon ul. [...]. Korekta Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego sporządzona w związku z zawarciem ww. aktu notarialnego oraz ww. umowy dzierżawy została złożona przez podatnika w organie I instancji w dniu 25 kwietnia 2016 r.

Z kolei umowami dzierżawy z dnia 9 czerwca 2016 r. podatnik przekazał p. M. M. w dzierżawę na okres 10 lat gospodarstwo rolne - działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o powierzchni [...] ha oraz działki nr [...], [...] oraz [...] o powierzchni [...] ha. Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. złożonym w organie I instancji w dniu 13 czerwca 2016 r. podatnik poinformował o zawarciu ww. umów dzierżawy oraz zwrócił się z prośbą o zmianę wysokości naliczonego podatku. Korekta Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego nie została złożona.

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych służące wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie natomiast z art. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Z kolei na podstawie § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. do użytków rolnych zalicza się: - grunty orne, oznaczone symbolem R, - sady (S), - łąki trwałe (Ł), - pastwiska trwałe (Ps), - grunty rolne zabudowane (Br), - grunty pod stawami (Wsr), - grunty pod rowami (W) - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem Lzr. Grunty oznaczone klaso-użytkiem "B" - "tereny mieszkaniowe" nie stanowią zatem użytków rolnych, a posadowione na nich budynki nie podlegają zwolnieniu podatkowemu z art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że budynki posadowione na działce gruntu nr [...] oznaczonej klaso-użytkiem "B" (tereny mieszkaniowe), podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i powinny zostać wykazane w składanych informacjach i ujęte w wydawanych decyzjach w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. Zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 4 b podlega natomiast budynek handlowo-usługowy posadowiony na działce gruntu [...] oznaczonej klaso-użytkiem "RIVa" (grunty orne), niemniej jednak jego powierzchnia użytkowa również powinna zostać wykazana w składanych informacjach i ujęta w wydawanych decyzjach.

Nawiązując do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że pełnomocnik strony nie wskazał jakie przepisy rażąco naruszono, a organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia prawa przez organ I instancji, wobec czego zarzut ten jest nieuzasadniony. Budynki posadowione na działce gruntu nr [...] oznaczonej klaso-użytkiem "B"- "tereny mieszkaniowe", podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie podlegają zwolnieniu od tego podatku. Budynek handlowo-usługowy posadowiony na działce gruntu nr [...] oznaczonej klaso-użytkiem "RIVa" (grunty orne), wykorzystywany wyłącznie do działalności rolniczej, jako budynek gospodarczy podlega natomiast zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l.

Następnie Kolegium (odwołując się m.in. do wyroków NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12), podkreśliło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że w sytuacji, gdy podatnik nie zgadza się z ustaloną przez organy wysokością podatku od nieruchomości z powodu nieścisłości w ewidencji, musi najpierw doprowadzić do ich usunięcia. Dopuszcza się jednak w niektórych sytuacjach odstępstwo od związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zawartymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2365/13, Lex nr 19902271).

Po analizie zaskarżonej decyzji Kolegium uznało, że została ona wydana zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, z uwzględnieniem wszystkich składników podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym, co szczegółowo przedstawiono na stronie 1 i 2 decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu, że całość nieruchomości stanowi gospodarstwo rolne, Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym począwszy od 1 stycznia 2003 r. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie zaś z art. 1 ustawy o podatku rolnym od 1 stycznia 2003 r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. wyłączono z ww. przepisu grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Za gospodarstwo rolne, zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy uważa się, od 1 stycznia 2003 r., obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej. W świetle przepisów obowiązujących począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., budynki gospodarcze, które, zdaniem podatnika, powinny zostać objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l., posadowione są na gruntach oznaczonych klaso-użytkiem "B" - "tereny mieszkaniowe", a więc na gruntach nie stanowiących użytków rolnych, wobec czego nie podlegają ww. zwolnieniu podatkowemu. Opodatkowanie tych zabudowań gospodarczych wykorzystywanych do działalności rolniczej położonych w C. przy [...] podatkiem od nieruchomości według stawki określonej dla budynków pozostałych nie wynika z układu zabudowań, czy też zmian w zakresie ich przeznaczenia, lecz z klaso-użytku działki gruntu nr [...], na której są posadowione ("B"), co wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. Wspomniane oznaczenie działki nr [...] klaso-użytkiem "B" trwało – jak podkreślił organ odwoławczy - niezmiennie od 1 stycznia 1990 r., t.j. od pierwszego wpisu tego gruntu do ewidencji, co potwierdza raport "Historia działki i użytków" z dnia 12 grudnia 2016 r. Zmiana w tym zakresie nastąpiła dopiero począwszy od dnia 11 sierpnia 2016 r., po zmianie stanu właścicielskiego nieruchomości.

Dodatkowo Kolegium zauważyło, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja dotyczy nieruchomości położonych w C., bez wskazywania konkretnego położenia działek i budynków nią objętych. W tym stanie rzeczy zarzut strony, że organ I instancji stwierdził, iż całość tyczy się nieruchomości przy [...] jest nieuzasadniony.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił "obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz błędnie ustalony stan faktyczny będący podstawą wydania decyzji".

Z ostrożności procesowej podniósł także zarzut przedawnienia. Nadto wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza zasady współżycia społecznego oraz podważa zaufanie obywatela do organów państwa.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza interes podatnika i jest rażąco sprzeczna z przepisami prawa. Podtrzymał wszelkie twierdzenia podnoszone w toku postępowania przed organami obu instancji. Zwrócił jednocześnie uwagę, że w sprawie nic się nie zmieniło od czasu wydania wcześniejszej decyzji Kolegium uchylającej decyzję organu I instancji. Stwierdził, że stan faktyczny gospodarstwa był Urzędowi znany od czasów powojennych i było wiadome, iż zabudowania gospodarcze posadowione na działce [...] oznaczone klasoużytkiem "B" jako takie były cały czas zwolnione od podatków. Wobec powyższego, gdy dokonano jakiejś zmiany w tym zakresie, należało powiadomić o tym stronę w sposób pewny i zrozumiały. Powiadomienie takie było konieczne ze względu na zasady współżycia społecznego oraz organizację państwa prawa i leżało zarówno w interesie obywatela, jak i państwa, dla którego podatek stanowi przychód. Niepowiadomienie skarżącego w momencie zmiany jest działaniem wbrew prawu i interesowi publicznemu i pozbawia właściciela prawa do zmiany kategoryzacji gruntów.

W ocenie strony organ I instancji naruszył także dobre obyczaje i zasady współżycia społecznego. Naliczenie podatku za pięć lat wstecz, bez wcześniejszego powiadomienia o zmianie klasyfikacji gruntów jest przejawem uporczywego nękania obywateli. Urząd nie może bowiem, wiedząc o zmianie nie informować o tym, a potem zaskakiwać podatnika. Tym bardziej, że skarżący nie unikał urzędu, składał deklaracje według swej najlepszej wiedzy i nigdy nikt nie zwrócił mu uwagi na fakt, że nastąpiły jakieś zmiany.

Nadto skarżący zapewnił, że zawsze płacił podatek już z pierwszą ratą, otrzymał także decyzję, z której wynika, że posiada nadpłatę.

Na dowód "różnego i dowolnego interpretowania przez organ I instancji zobowiązań podatkowych" skarżący przedłożył kopię odwołania z 28 lipca 2005 r., a także załączył kserokopie: rysunku gospodarstwa przy [...] z 1949 r., umowy przekazania własności nieruchomości i posiadania z 1981 r., odwołania z 28 lipca 2005 r., deklaracji o podatku od gruntów rolnych na okoliczność, że skarżący nie uchylał się od obowiązków podatkowych, umowy dzierżawy gruntów od Miasta C., wypisu z rejestru gruntów Urzędu Miasta P. na okoliczność, iż urząd ten powiadamiał podatników o zmianach, a w związku z tym podatnik nie był zaskakiwany zmianami po pięciu latach.

Skarżący zaznaczył także, iż do dnia dzisiejszego nie otrzymał powiadomienia o zmianie. Za lekceważące podejście organu I instancji do stosowania prawa, uznał fakt, iż budynek wykorzystywany jako garaż dla maszyn i miejsce przechowywania płodów rolnych zakwalifikowano jako budynek z przeznaczeniem na działalność gospodarczą.

W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2018 r. skarżący ponownie podkreślił, iż nieruchomości, których dotyczy postępowanie od kilkudziesięciu lat stanowią gospodarstwo rolne prowadzone wcześniej przez wstępnych strony. Zarówno budynki , jak i budowle stanowiące zabudowania gospodarcze dla rolnictwa od lat nie zmieniły swojego charakteru. Nieprawdą jest też, że na nieruchomości znajdował się lokal użytkowy. Układ zabudowań przy [...] jest niezmieniony

i prawie identyczny, jak innych zabudowań mieszczących się przy tym placu.

W piśmie tym za zaskakujące uznano ujawnienie nieprawidłowości w obrębie nieruchomości skarżącego, podczas, gdy w okolicznych gospodarstwach ich nie stwierdzono. Dlatego też strona zawnioskowała o powołanie na świadków najbliższych sąsiadów, tj. P. B., F. K. i F. W.. Wniesiono także o "dostarczenie przez Urząd Miejski w C. kserokopii decyzji podatkowych w/w obywateli z lat 2012 – 2015, dla porównania z moimi i stwierdzenia czy nie zachodzi w stosunku do mojej osoby uporczywe nękanie".

Skarżący nadmienił także, iż należy wyjaśnić, w którym roku Urząd "podjął zmianę w interpretacji zabudowań gospodarczych" i dlaczego nie powiadomił o tym strony, a zmienił decyzje za 5 lat wstecz. Można by przypuszczać, że Urząd mógł to zrobić np. w 2000 r. lub 1989 r., a jeśli tak, to urzędnicy działali na niekorzyść miasta, o czym Sąd winien powiadomić prokuraturę. Nadto skarżący ponownie podniósł, że nie otrzymał zawiadomienia o zmianie w rejestrze gruntów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Oświadczył, że był świadomy, iż od początku sporne grunty były oznaczane symbolem B, mimo to wznosząc na nich budynki wykorzystywane od początku wyłącznie na cele rolnicze zgłaszał ich wybudowanie w Wydziale Rolnictwa, gdzie zapewniano go, że nie podlegają one opodatkowaniu i tak działo się do momentu wznowienia postępowania za lata 2012 -2015. Wskazał również, że zmiana ewidencji gruntu z symbolu B na symbol BR-IVa nastąpiła w sierpniu 2016 r. na jego wniosek, w związku z czym poniósł koszty dokumentacji geodezyjnej. Podniósł także, iż gdyby wcześniej poinformowano go, że powinien płacić podatek od tych budynków, to wcześniej doprowadziłby do zmiany oznaczenia gruntów na zgodne z rzeczywistością i teraz nie musiałby płacić tak wysokich kwot za 5 lat wstecz. Skarżący wyjaśnił nadto, iż nie wykazywał gruntów dzierżawionych, bo był przekonany, że skoro umowy zawarł z Urzędem Miasta, to organ podatkowy ma wiedzę o tym stanie rzeczy. Zwrócił również uwagę, że dzierżawione przez niego od miasta grunty przy ul. [...] były przedmiotem orzeczenia sądu (daty jego wydania nie zna), który stwierdził zasiedzenie ich przez p. W. Nie ma więc pewności, że ostatni okres umowy dzierżawy był objęty umową zawartą w sposób prawidłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia

[...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącego na 2012 r. w wysokości [...] zł.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie skarżący domagał się zastosowania zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. w odniesieniu do budynków gospodarczych usytuowanych na działce gruntu nr [...]. Podkreślał, że budynki te od ich wzniesienia były niezmiennie wykorzystywane wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej. Nadto podnosił, że nie został powiadomiony o żadnej zmianie klasyfikacji gruntów, na których budynki te posadowiono. Wskazywał także, iż zmiana oznaczenia omawianych gruntów w ewidencji z symbolu B na symbol BR-IVa nastąpiła w sierpniu 2016 r. na jego wniosek.

Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.b u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Za gospodarstwo rolne zaś, stosownie do treści art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia

1 stycznia 2016 r., uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów

i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiący własność lub znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Zgodnie z § 67 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m.in. na użytki rolne. Poszczególne użytki rolne wymienione są w § 68 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, z kolei w § 68 ust. 3 wymienione są grunty zabudowane i zurbanizowane, obejmujące m.in. tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem – B (§ 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia).

Z powyższego jednoznacznie wynika, że budynki gospodarcze posadowione na gruncie oznaczonym symbolem B nie są położone na gruntach gospodarstw rolnych. Tymczasem z akt sprawy (k. 38 i 59) wynika, że całość działki gruntu nr [...] od 1990 r. do dnia 11 sierpnia 2016 r. oznaczona była symbolem B (tereny mieszkaniowe), po tej dacie część działki oznaczono symbolem B – R IV a (grunty rolne zabudowane), a co do części pozostawiono oznaczenie symbolem B. Przed zmianą dokonaną w sierpniu 2016 r. funkcje budynków usytuowanych na tej działce określono w ewidencji budynków jako: budynek mieszkalny, zbiornik, silos i budynek magazynowy oraz budynki gospodarcze. Z dniem 11 sierpnia 2016 r. pozostawiono funkcje określone jako: budynek mieszkalny, zbiornik, silos i budynek magazynowy, natomiast pozostałe budynki określono jako: budynki produkcyjne, usługowe

i gospodarcze dla rolnictwa.

Omawiane zwolnienie podatkowe ma niewątpliwie charakter przedmiotowy i odnosi się do budynków lub ich części związanych z działalnością rolniczą. Warunkiem zaś jego zastosowania jest po pierwsze - posadowienie budynków gospodarczych na gruntach gospodarstw rolnych, a po drugie – wyłączne wykorzystywanie ich do działalności rolniczej. Sam sposób faktycznego wykorzystania danego budynku nie jest zatem – wbrew argumentacji skarżącego - wystarczającą przesłanką zwolnienia z opodatkowania, gdyż ustawodawca objął tą preferencją obiekty o ściśle określonej lokalizacji.

Weryfikacja pierwszego z wymienionych kryteriów następuje – jak słusznie przyjęły organy podatkowe – w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Do wspomnianej ewidencji odsyła także wprost cytowana wyżej definicja gospodarstwa rolnego zawarta w ustawie o podatku rolnym. Art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. stanowi natomiast, że przez użyte w ustawie określenie użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w art. 7a ust. 2 tej ustawy określono, iż ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości muszą uwzględniać dane zawarte w ewidencjach gruntów i budynków, a zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: (1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; (2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; (3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: (1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: (a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, (b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.).

W uchwale NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 (wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, iż organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się zatem jednolity pogląd, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.

W świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11).

Regułę bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi potwierdzono także w uchwale NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazując jednocześnie, że odstępstwo od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce jedynie wyjątkowo w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Nadto wyjaśnić należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym zakwestionowanie prawidłowości wpisu wymaga, co do zasady, uruchomienia stosownego postępowania. Chcąc bowiem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowanie, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. m.in. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11, z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2314/14).

W myśl § 49 ust.1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia.

Jak wynika więc z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w zw. z ww. przepisami rozporządzenia datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s.5-6). Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski - Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r. nr 2, s.11-19).

Powyższy pogląd, iż zmiany w ewidencji gruntów i budynków wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną jest ugruntowany w judykaturze (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II OSK 102/09, z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 950/12, z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2802/12 i z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 829/13, z dnia 3 listopada 2016 r., Sygn. akt II FSK 2314/14, WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1260/14, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Goo 126/16).

Nadto wskazać należy, że status podatnika podatku od nieruchomości, rolnego będącego osobą fizyczną daje takiej osobie możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego zmian w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/15). Na mocy art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 22 u.p.g.k. właściciele nieruchomości zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Zauważenia w tym miejscu wymaga, że skarżący na rozprawie jednoznacznie oświadczył, że był świadomy, iż grunt, na którym usytuowane są omawiane budynki był od początku oznaczony symbolem B. Okoliczność tę potwierdza także znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia 10 sierpnia 2005 r., w którym Prezydent Miasta C. wyjaśniał skarżącemu zasady ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005 r. (k. 105 akt administracyjnych). W piśmie tym podano m.in., że działka nr [...] oznaczona jest symbolem B.

W tym kontekście całkowicie niezrozumiałe są zarzuty strony skarżącej, co do tego, że nie została powiadomiona o zmianach w ewidencji gruntów. Jak już bowiem była mowa, grunt ten był niezmiennie od 1990 r. ewidencjonowany w całości jako tereny mieszkaniowe, a dopiero w sierpniu 2016 r. (na wniosek skarżącego, jak wyjaśnił on na rozprawie) część tej działki oznaczono symbolem B-R IV a. Ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów wynika, że zostało ono przesłane ówczesnym współwłaścicielom nieruchomości.

Z powyższego wynika także, iż opodatkowanie spornych budynków począwszy od 2012 r. nie jest konsekwencją – jak przedstawia to skarżący - zmiany klasyfikacji gruntów, ale ujawnieniem, że budynki te (wcześniej bezpodstawnie nie wykazywane przez skarżącego w informacjach podatkowych) ze względu na ich lokalizację nie są zwolnione z opodatkowania.

Akcentowana przez skarżącego niezmienność układu zabudowań w obrębie jego nieruchomości, zbliżona do rozmieszczenia poszczególnych obiektów na sąsiednich posesjach, nie jest istotna dla opodatkowania.

Skarżący, podnosząc, że stan faktyczny gospodarstwa był Urzędowi znany od czasów powojennych i było wiadome, iż zabudowania gospodarcze posadowione na działce [...] oznaczone klasoużytkiem "B" jako takie były cały czas zwolnione od podatków, konsekwentnie twierdzi, że pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że omawiane budynki są zwolnione z opodatkowania.

Wskazać jednakże należy, że w żadnej ze znajdujących się w aktach sprawy Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego od 2015 r. nie tylko nie wykazał tych budynków do opodatkowania, ale także nie wykazał ich w pozycjach przeznaczonych na wskazanie podstawy prawnej zwolnienia z podatku od nieruchomości i danych dotyczących przedmiotów opodatkowania podlegających zwolnieniu.

Odnosząc się w tym kontekście do podniesionego w skardze zarzutu przedawnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z kolei w myśl art. 68 § 2 pkt 2 O.p. jeżeli podatnik w złożonej deklaracji podatkowej nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Regulacja art. 68 § 2 pkt 2 O.p. stanowi uzupełnienie unormowania zawartego w pkt 1, zgodnie z którym wydłużony do pięciu lat okres uprawniający organ podatkowy do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, dotyczy również tych sytuacji, w których podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego.

Co do zasady zatem doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., a więc 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, jest bezskuteczne. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do 5 lat, w wypadku wystąpienia określonych uchybień w realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i pkt 2 O.p. Należy do nich nieujawnienie przez podatnika wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, co wynika z art. 68 § 2 pkt 2 O.p.

Zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, uzależnione jest zatem od ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 O.p.

Stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W myśl natomiast art. 6 ust. 11 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, tj. do 31 stycznia danego roku (art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l.). Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 6 oraz 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. do unormowania zawartego w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oznacza, że obowiązkiem podatnika jest korygowanie uprzednio złożonej informacji (deklaracji podatkowej), jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie wynika natomiast obowiązek corocznego składania przez osoby fizyczne informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki powstaje dopiero w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Osoby fizyczne będące właścicielami przedmiotu opodatkowania składają zatem informacje o obiektach i nieruchomościach i na tej podstawie organ podatkowy wymierza im podatek od nieruchomości. Decyzja wydana w stosunku do takich osób jest decyzją ustalającą, do której znajdują zastosowanie przepisy art. 68 O.p. W judykaturze ukształtowała się linia, zgodnie z którą ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (por. wyroki: NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15, z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12, z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2032/15).

Tymczasem w niniejszej sprawie, jak już była mowa, skarżący wymogów tych nie spełnił.

W aktach sprawy przekazanych Sądowi, na podstawie których (zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a.) Sąd wydaje wyrok, znajdują się: Informacja o gruntach na rok 2003 i Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2003 złożone w dniu 3 stycznia 2003 r. i 23 stycznia 2003 r., Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych na 2007 r. i Informacja o gruntach za 2007 r., złożone w dniu 31 maja 2007 r., Informacja o gruntach za 2008 r. złożona w dniu 27 maja 2008 r., Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego od 2015 r., złożona w dniu 26 lutego 2015 r., Informacje w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego od 2016 r., oznaczone jako korekty złożone w dniu 25 kwietnia 2016 r., w których nie wykazano omawianych budynków do opodatkowania ani też nie podano w nich, że budynki te korzystają ze zwolnienia podatkowego. Zaznaczenia wymaga, że druk informacji składanej za 2015 r., a także za 2016 r. zawiera wręcz stosowną rubrykę (H.2.1.) obejmującą: "budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Skarżący nie wykazywał też objętego zwolnieniem podatkowym budynku handlowo-usługowego posadowionego na działce gruntu nr [...] wykorzystywanego wyłącznie jako budynek gospodarczy do działalności rolniczej. Nadto podatnik aż do 25 kwietnia 2016 r. nie wykazywał też do opodatkowania gruntów objętych umowami dzierżawy, zawartych wprawdzie po 2012 r., a więc nie istotnych dla opodatkowania w niniejszej sprawie. Wskazać jednak należy, odnosząc się do wypowiedzi skarżącego na rozprawie, że dzierżawienie gruntów od Miasta nie zwalnia z obowiązku wykazywania ich w informacjach podatkowych, niezależnie od tego, że – jak podniósł podatnik – organ podatkowy ma wiedzę o zawarciu takich umów.

Jak więc wykazano powyżej podniesiony w skardze zarzut przedawnienia jest bezpodstawny, zważywszy, że decyzje organów obu instancji zostały wydane i doręczone przed upływem 5 lat od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Nadto, nawiązując do argumentacji skargi, w której podniesiono, że "w sprawie nic się nie zmieniło od czasu wydania wcześniejszej decyzji Kolegium uchylającej decyzję organu I instancji" zauważyć trzeba, że wspomniana decyzja kasatoryjna dotyczyła wydanej wcześniej, po wznowieniu postępowania podatkowego, decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał w niej, że wiedza organu podatkowego co do treści ewidencji gruntów i budynków, a także zawartych ze skarżącym umów dzierżawy wyklucza zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten dopuszcza bowiem wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw jedynie nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem, kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie została wydana w trybie nadzwyczajnym, ale w trybie zwykłym, po uprzednim stwierdzeniu nieważności pierwotnej decyzji wymiarowej za badany rok podatkowy.

Jak więc wykazano powyżej zarzuty skargi nie są zasadne, a Sąd niezwiązany (na mocy art. 134 P.p.s.a.) zarzutami skargi nie dopatrzył się nieprawidłowości w opodatkowaniu nieruchomości skarżącego w pozostałym, niekwestionowanym w skardze zakresie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, nie mogła, wbrew oczekiwaniom skarżącego, obejmować oceny prawidłowości opodatkowania sąsiednich nieruchomości, gdyż wykraczałoby to rażąco poza zakres niniejszej sprawy. Wniosek skarżącego o przesłuchanie świadków wymienionych w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2018 r. nie mógł zostać uwzględniony także i z tego powodu, że na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów. Wniosek ten należało zatem oddalić, czemu Sąd dał wyraz w postanowieniu zawartym w protokole rozprawy. W nawiązaniu do podniesionej na rozprawie kwestii stwierdzenia przez sąd zasiedzenia przez osobę fizyczną nieruchomości przy ul. [...] dzierżawionych przez skarżącego od Miasta, co mogłoby oznaczać, że w ostatnim okresie obowiązywania umowy skarżący dzierżawił grunty nienależące już do Miasta, wskazać należy na znajdujący się w aktach sprawy (k. 82) aneks z dnia 21 listopada 2015 r. do umowy dzierżawy z dnia 30 lipca 2013 r. W § 1 tegoż aneksu podano, że w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. dotyczącym nieruchomości gruntowej położonej w C. pomiędzy ul. [...] a granicą dokonuje się z ważnością od dnia 1 stycznia 2016 r. zmiany dotychczasowej treści § 1 umowy. Aneksem tym (jak wynika z treści § 2) zmniejszono powierzchnię dzierżawionych gruntów do [...] m 2. Okoliczności te nie mają jednak żadnego znaczenia dla opodatkowania nieruchomości skarżącego w badanym w niniejszej sprawie roku podatkowym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.