Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 575/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Szkoły Podstawowej z dnia [...] r. II. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego J.K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

26 czerwca 2018 r. do Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] wpłynął wniosek J.K. o udostępnienie na adres e-mail informacji publicznej dotyczącej imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego nauczycielom powyższej szkoły dodatku motywacyjnego w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej [...] (określany dalej jako Dyrektor Szkoły), powołując się na art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1746 – dalej: u.d.i.p.), art. 115 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 – dalej: K.k.), odmówił J.K. udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele Szkoły Podstawowej [...] (określanej dalej jako Szkoła) w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej.

Na wstępie uzasadnienia decyzji Dyrektor Szkoły podał, iż zgodnie z danymi zawartymi w Systemie Informacji Oświatowej na dzień 30 września 2016 r. w Szkole zatrudnionych było 21 nauczycieli na pełnym etacie, 5 nauczycieli niepełnozatrudnionych, 9 etatów - pracowników niepedagogicznych. Zgodnie z danymi zawartymi w Systemie Informacji Oświatowej na dzień 30 września 2017 r. w Szkole zatrudnionych było 29 nauczycieli na pełnym etacie, niepełnozatrudnionych 8 nauczycieli, pracowników niepedagogicznych – 10,5 etatu.

W ocenie Dyrektora Szkoły wniosek J.K. nie zasługiwał na uwzględnienie w zakresie udostępnienia imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele Szkoły w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem z uwagi na prywatność osób fizycznych, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d. Dyrektor Szkoły zwrócił uwagę na treść art. 68 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 996 – dalej: u.p.o.), określającego kompetencje dyrektora m.in. szkoły, podkreślając, iż to dyrektor kieruje szkołą, odpowiada za jej działalność i realizację zadań statutowych oraz za całość gospodarki finansowej, zaś pozostali nauczyciele wykonują zadania wynikające z ich zakresu obowiązków, które zawarte zostały w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2018 r., poz. 967 – dalej: u.KN). Dyrektor Szkoły zauważył, iż nauczyciele nie wydają ani decyzji administracyjnych, ani nie posiadają swobody w podejmowaniu decyzji związanych z działalnością Szkoły. Wszelkie podejmowane przez nich czynności wymagają akceptacji Dyrektora Szkoły lub Rady Pedagogicznej, którą zgodnie z art. 69 u.p.o. tworzą wszyscy zatrudnieni w placówce nauczyciele. Sami zaś nauczyciele nie podejmują działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną jednostki.

Dyrektor Szkoły wyjaśnił, iż w świetle przepisów u.d.i.p. organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności, ograniczające dostęp do informacji publicznej, tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony.

Organ po przeprowadzeniu postępowania polegającego na zbadaniu zakresów czynności nauczycieli zatrudnionych w Szkole, podejmowanych przez nich rzeczywiście działań oraz ich wpływu na działalność jednostki uznał, iż nie wiążą się one z wydawaniem (przygotowywaniem) decyzji dotyczących innych podmiotów oraz podejmowaniem innych działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną jednostek. Wszelkie działania związane z pełnieniem funkcji publicznych podejmuje Dyrektor Szkoły, natomiast pozostali pracownicy, czyli nauczyciele wykonują zadania określone w art. 6 u.KN.

Z uwagi na powyższe Dyrektor Szkoły stwierdził, iż nie można uznać jakoby prace wykonywane przez nauczycieli miały związek z pełnieniem funkcji związanej z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem szkoły. Nie posiadają nawet wąskiego prawa do podejmowania decyzji w tym zakresie. Ponadto Dyrektor Szkoły dodał, iż art. 115 § 13 K.k. nie zawiera w katalogu osób uznanych za funkcjonariuszy publicznych - nauczycieli.

Od powyższej decyzji J.K., zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO), które następnie zostało przekazane przez SKO do Burmistrza jako organu właściwego do jego załatwienia.

Odwołujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. J.K. zarzucił organowi naruszenie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że informacja dotycząca wysokości i uzasadnienia dodatków motywacyjnych przyznanych oraz wypłaconych nauczycielom, korzysta z ochrony prywatności osoby fizycznej. Skarżący podkreślił, iż w świetle orzecznictwa i doktryny prawo dostępu do informacji publicznej traktowane powinno być szeroko. Jego zdaniem rolą podmiotu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest analiza przesłanek uzasadniających uwzględnienie żądania, a jego realizacja powinna nastąpić w każdej sytuacji, w której nie pojawiają się przesłanki ograniczające, uniemożliwiające przekazanie informacji. Odwołujący podkreślił, że na gruncie Konstytucji RP ustanowione zostały dwa, równorzędne prawa - do informacji oraz do ochrony życia prywatnego, stwierdzając, iż żadne z tych praw nie może prowadzić do wyłączenia drugiego i żadne z nich nie może mieć również większej wartości.

J.K. zarzucił ponadto organowi, iż ograniczył swoje rozważania do stwierdzenia, że zatrudnieni nauczyciele nie pełnią funkcji publicznej, wskazując jednocześnie na orzecznictwo zaprzeczające takiemu stanowisku. Zdaniem odwołującego funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym, a zadaniem takim jest m.in. realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia w ramach pracy wykonywanej przez nauczycieli, co pozwala kwalifikować nauczycieli jako osoby pełniące funkcje publiczne. Odwołujący dodał, iż nauczyciel, zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.o. jest pracownikiem pedagogicznym szkoły, placówki oraz zakładu kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli i korzysta - na mocy art. 63 ust. 1 u.KN - podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w K.k. Z powyższych względów - zdaniem odwołującego - brak jest podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej o pochodzących ze środków publicznych m.in. dodatkach motywacyjnych przyznanych poszczególnym nauczycielom i bez znaczenia pozostaje, że udostępnienie takiej informacji będzie umożliwiało identyfikację tożsamości nauczycieli, gdyż prywatność tych osób na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie stanowi przesłanki pozwalającej na odmowę udostępnienia informacji publicznej, gdyż nauczyciele uczący w szkole publicznej, czy przedszkolu publicznym i realizujący podstawowy cel szkolnictwa publicznego, wynikający z Konstytucji RP i u.p.o. pełnią zadania funkcjonariusza publicznego. Decyzją z [...] lipca 2018 r., znak: [...] Burmistrz, powołując się na art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego analiza i argumentacja dokonana przez Dyrektora Szkoły, wbrew zarzutom skarżącego, przeprowadzone zostały prawidłowo ze starannością i rozwagą oraz z odwołaniem do treści przepisów prawa i orzecznictwa sądów.

Odnosząc się do stanowiska odwołującego Burmistrz zauważył, że prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych. Organ odwoławczy nie zgodził się również z argumentem skarżącego, że nauczyciel pełni funkcję publiczną i stąd wysokość dodatku motywacyjnego, konkretnego nauczyciela z podaniem jego imienia i nazwiska, stanowi informację publiczną. Burmistrz wskazał, iż dodatek motywacyjny, przyznawany nauczycielom zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 2 u.KN, jest elementem składowym wynagrodzenia nauczyciela. Jednocześnie przychylił się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że "udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby, informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych (...). W niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Rozważając możliwość udostępnienia informacji o wynagrodzeniu (...) organ powinien każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy." W związku z tym Burmistrz podzielił stanowisko Dyrektora Szkoły, który po wnikliwej analizie uznał, że udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej naruszyłoby godność i intymność nauczycieli Szkoły.

Na powyższą decyzję J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wniosek dotyczy informacji publicznej, wobec której istnieje konieczność ochrony ze względu prywatność osoby fizycznej. Zdaniem skarżącego rozpatrując odwołanie Burmistrz właściwie nie odniósł się do argumentacji wyrażonej przez skarżącego, a wskazał jedynie, że organ I instancji miał rację ograniczając prawo dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na fakt, iż stanowisko organów obu instancji było tożsame, skarżący powielił w skardze argumentację i uzasadnienie swojego stanowiska przytoczone powyżej, a znajdujące się w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z argumentacją w niej zawartą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy podlegała decyzja Burmistrza utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Szkoły odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji w zakresie imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele Szkoły w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Dyrektor Szkoły, będącej szkołą publiczną w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 3 u.p.o., prowadzonym przez Gminę, jest organem władzy publicznej, a tym samym jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast Burmistrz był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Szkoły wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 u.p.o. wynika, że w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, nadzór nad ich działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta, marszałek województwa (por. wyroki NSA: z 9 października 2012r., sygn. I OSK 1755/12, z 25 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 248/12, postanowienie NSA z 18 grudnia 2914 r., I OW 186/14, które zapadły wprawdzie na tle stosowania ustawy o systemie oświaty, jednakże argumentacja w nich zawarta jest aktualna również na gruncie u.p.o.). Nie ulega również wątpliwości, iż informacja o wynagrodzeniu nauczycieli szkoły podstawowej, w skład którego - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 u.KN - wchodzi również dodatek motywacyjny, stanowi przejaw gospodarowania środkami publicznymi, w konsekwencji należy uznać ją jako informację o majątku publicznym, która zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. jest informacją publiczną. Informacja o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego. Nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności finansowej: wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie je pobierającej (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14). Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadzała się do tego, czy istniały podstawy do ograniczenia udostępnienia tej informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, iż :

- prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze),

- ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie).

W kontekście powyższego przepisu konieczne jest zatem rozważenie, czy nauczyciele szkoły są osobami pełniącymi funkcję publiczną.

Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", podkreślając, iż katalog z art. 115 § 13 K.k. ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się ponadto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Co więcej nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (por. E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w orzecznictwie NSA i SN np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (por. wyroki NSA z: 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; 6 lutego 2015 r., I OSK 650/14; 4 lutego 2015 r., I OSK 531/14; 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14; wyrok SN z 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12; odmiennie jednostkowy wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r., I OSK 2499/13), czy osób ubiegających się o miejsce w służbie publicznej (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13, "Monitor Prawniczy" 2015, nr 5), pozostają wszak one w związku materialnym, a nie formalnym z władzą publiczną i realizacją funkcji (zadań) publicznych. Odwołać się również należy do wyroku NSA z 15 czerwca 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 3217/14, w którym wskazano, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i § 19 K.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, iż orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 1526/16, wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14). W związku z powyższym w orzecznictwie jednolicie się przyjmuje, iż takim zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. Z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wynika bowiem, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia, a zgodnie z art. 1 pkt 1 u.p.o. system oświaty, którego elementem są szkoły, zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki. Wykonywanie powyższych zadań publicznych odbywa się przede wszystkim poprzez pracę nauczycieli, którzy korzystają - na mocy art. 63 ust. 1 u.KN - podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w K.k. Stąd sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania, w tym również nauczycieli szkół podstawowych, niezależnie od tego, iż tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11, wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14, wyrok NSA z 12 października 2017 r., I OSK 537/17, wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15, wyrok WSA w Gliwicach z 7 czerwca 2016 r., IV SAB/Gl 62/16, wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2017 r. , VII SAB/Wa 105/17, wyrok WSA w Szczecinie z 30 listopada 2016 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA w Łodzi z 5 lipca 2017 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 4 maja 2017 r., IV SA/Wr 20/17).

W ocenie Sądu za przyjęciem, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przemawia przede wszystkim to, iż zgodnie z art. art. 69 ust. 1 u.o.p. w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W myśl natomiast art. 69 ust. 3 u.p.o skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce oraz pracownicy innych zakładów pracy pełniący funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzący pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie. Stosownie zaś do art. 70 ust. 1 u.p.o. do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki.

Ponadto zgodnie z art. 70 ust. 2 u.p.o. rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

Z kwestii nieobjętych treścią art. 70 ust. 2 u.p.o. warto zwrócić uwagę na jeszcze inne kompetencje rady, obejmujące opiniowanie: 1) dopuszczenia do użytku w danej szkole programu wychowania przedszkolnego lub programu nauczania (art. 22a ust. 2 ustawy o systemie oświaty); 2) uchwalania szkolnych programów wychowawczo-profilaktycznych w szkołach, gdzie nie tworzy się rad rodziców (art. 84 ust. 4 w zw. z art. 26 u.p.o.); 3) spraw dotyczących powierzania stanowiska dyrektora szkoły (art. 63 ust. 12 u.p.o.) oraz obsady innych stanowisk kierowniczych w szkole (art. 64 ust. 1 i 3 u.p.o.); 4) aktu założycielskiego zespołu szkół (art. 91 ust. 5 u.p.o.);

5) spraw dotyczących stypendiów szkolnych (art. 90g ust. 7, 10 i 11 ustawy o systemie oświaty).

Wobec powyższych kompetencji rady pedagogicznej, której nauczyciel jest z mocy prawa członkiem, mimo, iż nie wydaje on żadnych decyzji, niewątpliwie w sposób istotny oddziałuje na sferę spraw publicznych w systemie oświaty, którego elementem są zgodnie z art. 2 pkt 2a u.p.o. szkoły podstawowe. Nie wykonuje zatem jedynie czynności usługowych, które nie mają bezpośredniego związku z merytorycznymi kompetencjami szkoły, a służą jedynie realizacji tych kompetencji. Pozwala to uznać nauczyciela szkoły za osobę wykonującą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 z d. 2 u.d.i.p.

W związku z tym konieczne jest rozważenie, czy informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Z pewnością takiego związku nie ma w odniesieniu do niektórych składników wynagrodzenia, wynikających ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13). Taki związek zachodzi natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną, czy dodatku motywacyjnego oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to jest przecież rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych. Wykonywanie obowiązków służbowych stanowi zaś pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14; wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13).

Podkreślić należy, iż jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. uzasadnienie w/w wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, s. 4 i 14; Marek Safian "Prawo do prywatności i ochrona danych osobowych w społeczeństwie informatycznym", Państwo i Prawo 2002/6/s. 10).

W konsekwencji Sąd uznał, iż organy z naruszeniem art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. odmówiły skarżącemu udostępnienia informacji zawartych w jego wniosku z dnia 24 czerwca 2018 r., co uzasadniło na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (pkt I wyroku).

O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).