Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 257/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy [...] z dnia 14 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stawki w grupie uposażenia na zajmowanym stanowisku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

M. K. (dalej jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 28 stycznia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie przesyłki, - k. 28 akt sądowych) skargę na ww. decyzję Dowódcy [...].

Przedmiotowa decyzja zawierała pouczenie, że na niniejszą decyzję służy prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dowódcy [...] w terminie 30 dni od daty jej doręczenia.

Stwierdzając, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31 marca 2021r., sygn. akt III SA/Gd 247/22 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, decyzja została doręczona w dniu 28 grudnia 2021 r. (vide: z.p.o.; karta 21 akt administracyjnych i karta 40 akt sądowych). Termin 30 dni do skutecznego złożenia skargi upływał więc z dniem 27 stycznia 2022 r.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie Sądu oraz odrębnie skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że decyzja została odebrana przez teściową skarżącego – B. K., która jest pełnomocnikiem pocztowym M. K. z uwagi na to, że skarżący pełni zawodową służbę wojskową w B., wobec czego jest często nieobecny w miejscu zameldowania i ma utrudnioną możliwość odbioru korespondencji w godzinach urzędowania poczty. B. K. poinformowała skarżącego, że odebrała decyzję dnia 29 grudnia 2021 r., a nie jak to faktycznie miało miejsce w dniu 28 grudnia 2021 r. Tym samym skarżący wnosząc skargę w dniu 28 stycznia 2021 r. działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że dokonuje tej czynności w terminie. W ocenie skarżącego za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu powinno w tym przypadku przemawiać to, że jego teściowa nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem a także nieznaczne uchybienie terminu (1 dzień). Do pisma dołączono m.in. oświadczenie B. K. która potwierdziła, że jest osobą upoważnioną przez skarżącego do obioru kierowanej do niego korespondencji, oraz że odbierając decyzję błędnie poinformowała skarżącego, ze nastąpiło to w dniu 29 grudnia 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.").

Podkreślić należy, że dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminowi wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 p.p.s.a.

Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy.

Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek.

Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku.

W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W sprawie nie jest kwestionowane, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 28 grudnia 2021 r. do rąk B. K. Zaznaczyć należy, że osoba ta jest pełnomocnikiem pocztowym skarżącego, co potwierdzają akta przedmiotowej sprawy, w tym złożone w tym zakresie oświadczenia skarżącego i samego pełnomocnika pocztowego. Przyjmuje się, że pełnomocnictwo pocztowe (w rozumieniu art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 1041) jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa zawieranym na gruncie prawa pocztowego i na jego mocy osoba wskazana w umowie o świadczenie usługi pocztowej działa w imieniu osoby zawierającej taką umowę. Innymi słowy osoba legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym, na gruncie prawa pocztowego uprawniona jest do odbioru korespondencji kierowanej do adresata, ze wszystkimi prawem przewidzianymi skutkami, a to oznacza, że dzień odebrania przez nią korespondencji jest dniem odebrania pisma przez adresata. Oznacza to, że podjęcie zawierającej decyzję przesyłki w dniu 28 grudnia 2021 r., wywierało ten skutek, że dzień ten jest datą doręczenia tej decyzji jej adresatowi (por. wyrok WSA w Gliwicach, z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1042/21).

W tym kontekście wskazywanie przez skarżącego, że pełnomocnik pocztowy nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, nie wyłącza wyżej wskazanego skutku. Oznacza to, że dzień faktycznego przekazania korespondencji przez pełnomocnika pocztowego adresatowi pozostaje bez wpływu na terminy do dokonania określonych czynności procesowych, których bieg zainicjowało doręczenie korespondencji do rąk pełnomocnika pocztowego. Działania pełnomocnika pocztowego mogą zatem niewątpliwie przyczynić się do uchybienia terminu. Jednak czy są one tego rodzaju, że uzasadniają przywrócenie terminu zależy właśnie od tego, czy w okolicznościach danej sprawy odbierającemu korespondencje w imieniu strony pełnomocnikowi pocztowemu można przypisać dochowanie należytej staranności. Jeżeli zatem pełnomocnik pocztowy nie powiadomi strony o dacie odbioru korespondenci z uwagi na obiektywnie niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, będzie to mogło stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego przez stronę terminu. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi jednak w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając wniosek wskazano bowiem jedynie tyle, że pełnomocnik pocztowy błędnie poinformował adresata o dacie, w której odebrał przesyłkę. Sąd nie kwestionuje zatem wiarygodności oświadczenia B. K., która wskazała że swoim działaniem wprowadziła skarżącego w błąd co do faktycznej daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Nie wykazano jednak, aby było to skutkiem innych okoliczności, niż tylko pomyłki pełnomocnika pocztowego. Nie bez znaczenia w sprawie również pozostaje, że skarżący miał możliwość wyboru kogo ustanowi pełnomocnikiem pocztowym. Jednocześnie skoro pełnomocnictwo pocztowe dotyczy tylko odbioru korespondencji, a nie dbania o wszelkie sprawy urzędowe strony, dla dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw skarżący powinien i miał możliwość sprawdzenia daty doręczenia zawierającej decyzję przesyłki w elektronicznym systemie doręczeń przesyłek przez pocztę, gdzie rejestrowane są przesyłki polecone.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.