Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 697/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę jednego skarżącego
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 697/08 Kraków, dnia 29 marca 2010 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. G. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 marca 2008 roku, znak [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok postanawia: odrzucić skargę M. G.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi L. G. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 marca 2008 roku, znak [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok. Skarga w imieniu M. G. została wniesiona przez pełnomocnika. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 21 maja 2008 roku pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 30 maja 2008 roku, a termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 6 czerwca 2008 roku. Dokument pełnomocnictwa, nadany za pośrednictwem firmy pocztowej In Post, wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dnia 12 czerwca 2008 roku.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2008 roku, sygn. akt I SA/Kr 697/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia M. G. terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 listopada 2009 roku, sygn. akt II FZ 486/09, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 p.p.s.a. do każdego pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Nie dołączenie dokumentu, potwierdzającego umocowanie, stanowi brak formalny skargi, co obliguje przewodniczącego- stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania o jego uzupełnienie w terminie 7 dni. Nie uzupełnienie braku formalnego skargi w tym terminie powoduje jej odrzucenie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak stanowi art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przyjmuje się, że polski urząd pocztowy w rozumieniu tego przepisu oznacza placówkę Poczty Polskiej. Natomiast dokonanie czynności w placówce prywatnego podmiotu, zajmującego się świadczeniem usług pocztowych, które nie maja charakteru powszechnego, jest skorzystaniem z usług pośrednika i data ta nie oznacza dokonania czynności w terminie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 czerwca 2008 roku, sygn. akt II OZ 652/08, Lex Omega nr 493746).

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nadał przesyłkę z żądanym dokumentem pełnomocnictwa za pośrednictwem podmiotu prywatnego, świadczącego usługi pocztowe, datą dokonania czynności był więc dzień wpływu przesyłki do sądu. Oznacza to, że uzupełnienie braku formalnego nastąpiło w dniu 12 czerwca 2008 roku, a zatem już po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku został prawomocnie oddalony. W konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu w tej części, w jakiej została wniesiona przez M. G.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.