Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 18/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Sławomir Fularski Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...] - oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] cofającą B. P. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. B. P. na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W dniu 10 marca 2009 r. wpłynął do Komendanta Wojewódzkiego Policji prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], w którym uznano winnym B. P. popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk i skazano na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres próby 3 lat. Ponadto skazano go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 20 zł, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat oraz orzeczono świadczenie pieniężne od oskarżonego na rzecz [...] w kwocie 300 zł. Powyższy wyrok został podany do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie go na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w B. na okres 7 dni.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] cofnął B. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na charakter popełnionego czynu strona utraciła wiarygodność, co do bezpiecznego posiadania i używania broni palnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. P. nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Wskazał, iż organ błędnie zaliczył go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym brak podstawy do stwierdzenia, iż okoliczności jego sprawy dają podstawę do powzięcia uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu powyższego odwołania, w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził, iż nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Wyjaśnił, iż B. P. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. za to, iż prowadził samochód w stanie nietrzeźwości (I wynik - 1,19 mg/dm³ - 2,499, II badanie 1,29 mg/dm³ - 2,709 promila alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a § 1 kk. Bezsprzecznym jest więc, iż strona naruszyła porządek prawny, ponieważ została skazana za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Ponadto organ ustalił, iż w stosunku do strony już raz toczyło się postępowanie karne o czyn z art. 178a § 1 kk, zakończone w 2004 r. prawomocnym wyrokiem uznającym winę B. P. Powyższy wyrok w chwili obecnej uległ już zatarciu z mocy prawa. Przywołane okoliczności, zdaniem organu, jednoznacznie wskazują na lekceważący stosunek strony do przepisów prawa, a jednocześnie rodzą obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym istnieje podstawa do zaliczenia strony do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Ponadto organ powołując się na szczególny charakter uprawnienia, jakim jest posiadanie pozwolenia na broń palną, podkreślił, iż od posiadaczy tego uprawnienia oczekuje się nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania również przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ wyjaśnił również, iż z uwagi na rodzaj popełnionego przestępstwa godzącego w życie, zdrowie i mienie innych uczestników ruchu drogowego organ był zobligowany do cofnięcia pozwolenia na broń, bez względu na pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego, czy fakt prawidłowego przechowywania broni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji. Zarzucił im rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ustalenie, iż okoliczności przedmiotowe i podmiotowe sprawy wskazują zagrożenie użycia broni myśliwskiej w sposób do tego nieprzeznaczony, sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy materiał dowodowy nie pozwala na takie ustalenia. Zdaniem skarżącego, sam fakt popełnienia czynu zabronionego przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, nie może stanowić samodzielnej podstawy do cofnięcia tego pozwolenia. W związku z tym bezpodstawnym było przyjęcie organu, iż popełnienie przez skarżącego czynu z art. 178a § 1 kk świadczy o jego braku odpowiedzialności i hipotetyczne przyjęcie, że może mieć to przełożenie na sposób posługiwania się bronią myśliwską. Organ dokonał więc zbyt szerokiej wykładni przytoczonych powyżej przepisów prawa. Ponadto organ pominął w sprawie pozostałe, istotne zdaniem skarżącego, okoliczności, tj. pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego. Skarżący wyjaśnił też, że zdarzenie, za które został skazany, miało charakter incydentalny.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga B. P. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09).

Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431).

Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby jak: nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania (ujemne cechy charakteru jak: porywczość, niezrównoważenie psychiczne).

W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. za to, iż prowadził samochód w stanie nietrzeźwości (I wynik - 1,19 mg/dm³ - 2,499, II badanie 1,29 mg/dm³ - 2,709 promila alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a § 1 kk (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania. Należy podkreślić, iż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Sąd w pełni podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie." (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07), czy dalej idące stwierdzenie, iż "popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie" (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1885/08).

Powyższe uznanie organu, w ocenie Sądu, potwierdza również fakt wcześniejszego skazania B. P. o przestępstwo z art. 178a § 1 kk. Niewątpliwie wyrok z 2004 r. uległ zatarciu, jednak zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego, iż organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkich okoliczności, tj. pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego, a także nienaganny dotychczasowy sposób życia, należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż okoliczności te nie mogły mieć wpływu na decyzję organu. Skoro organ dokonując oceny uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii i dotychczasowy sposób życia, organ został zobligowany przepisami ustawy do wydania powyższej decyzji.

Należy podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.

Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.