Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 209/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 13 pkt 4 i  art. 86 ust. 10 pkt 3, art. 109 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca),, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. spółki z o.o na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., Dyrektor Izby Skarbowej w L, po rozpatrzeniu odwołania A spółki z o.o. z/s w R. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] określającej za miesiąc maj 2009 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 1.399,00 zł - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawą wydania decyzji były zgromadzone w trakcie kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego dowody, z których wynikało, że skarżąca spółka w miesiącu maju 2009 r. naruszyła przepisy: art. 19 ust. 13 pkt 4, art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. nr 177, poz. 1054 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą o VAT").

W odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuznanie korekty deklaracji VAT w zakresie podatku należnego, wobec pobrania tegoż podatku po raz kolejny w toku postępowania egzekucyjnego od jej kontrahenta.

W jego rozpoznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w L. podał na wstępie, że skarżąca spółka w dniu 13 września 2005 r. zawarła z firmą "B" sp. z o.o. z/s w C. umowę dzierżawy obiektów budowlanych wraz z terenem o powierzchni 0,23 ha na prowadzenie działalności gospodarczej na czas nieokreślony. Koszt najmu ustalono na sumę 1000 zł netto miesięcznie, bez K.O., płatne w terminie 14 dni po wystawieniu faktury. Aneksem z dnia 24 lutego 2006 r. określono termin wystawiania faktur za wynajem pomieszczeń magazynowych w cyklu 3 miesięcznym (tj. za pełne 3 miesiące magazynowania) oraz dopuszczono możliwość wystawienia jednej faktury na rok kalendarzowy. Termin zapłaty gotówką ustalono natomiast do 7 dni od daty wystawienia faktury. Z tytułu świadczonych na rzecz firmy "B" usług najmu, strona wystawiła w dniu 30 kwietnia 2009 r. fakturę VAT nr [...] za "wynajem pomieszczeń magazynowych zg. Z aneksem do umowy z dnia 24.02.2006 r.; 0,08 x 4 m-ce = 0,24 zł; m-ce styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r.", o wartości netto 1.600,00 zł, podatek VAT 352,00 zł i wartości brutto 1.952,00 zł. Przedmiotowa faktura została rozliczona w formie gotówki w dniu 8 maja 2009 r. (KP z dnia 8.05.2009 r. nr [...] na kwotę 1.952,00 zł) i zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży za miesiąc kwiecień 2009 r. i w tym miesiącu rozliczona. Następnie w dniu 8 marca 2011 r. do ww. faktury sprzedaży z dnia 30 kwietnia 2009 r., nr [...] wystawiła fakturę korygującą nr [...]. Z treści wystawionej faktury korygującej wynikało, że wartość netto usługi cyt.: "wynajem pomieszczeń magazynowych zg. z aneksem do umowy z dnia 24.02.2006 r.; 0,08 x 4 m-ce = 0,24 zł; m-ce styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r." jak i kwota podatku VAT wg stawki 22% uległa zmianie i po korekcie wyniosła 0,00 zł. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2011 r. będącym wyjaśnieniem przyczyn złożenia korekt deklaracji VAT-7 za rok 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011, strona wyjaśniła, że powodem wystawienia faktur korygujących za ww. lata, w tym faktury korygującej nr [...] był fakt istnienia zadłużenia firmy A względem firmy B, które za porozumieniem stron było spłacane poprzez wykonywanie na rzecz wierzyciela szeregu czynności w rozliczeniu bezgotówkowym odliczanym każdorazowo ze zobowiązania dłużnika. Zdaniem strony ta okoliczność stanowiła o braku podstaw faktycznych do wystawienia faktur sprzedaży VAT za wykonane czynności.

Zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy potwierdzał fakt istnienia zadłużenia firmy A względem firmy B w kwocie 400.000 zł (akt notarialny z dnia 29 maja 2007 r., Rep. [...]). Ponadto z zawartego między nimi w dniu 29 maja 2009 r. porozumienia w przedmiocie uregulowania zadłużenia, wynikało, że rozliczenie tego zadłużenia miało mieć formę bezgotówkowej dokumentacji, a A zobowiązała się do świadczenia na rzecz wierzyciela usług, których przedmiot i zakres miał być określany każdorazowo przed ich wykonaniem. Wykonanie danej usługi miała potwierdzać każdorazowo odpowiednia faktura VAT wskazująca kwotę rozliczenia finansowego stron. Powyższe – w jego ocenie – dowodzi, że świadczone usługi miały charakter odpłatny.

Dalej wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. działając jako organ egzekucyjny (w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym zobowiązanego tj. firmy A i prowadzonym w celu pokrycia należności wobec Urzędu Miasta w R) dokonał zajęcia wierzytelności firmy A wynikającej m.in. z ww. faktury VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. Fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności wynikającej z ww. faktury VAT, która - jak potwierdza materiał dowodowy - dokumentowała faktycznie wykonaną usługę w zakresie prac magazynowych i sortowniczych, w żaden sposób – zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej – nie wpływał na obowiązki strony skarżącej jako podatnika podatku VAT. Zatem przedstawione przez nią dowody w postaci dokumentów z postępowania egzekucyjnego (wymienione na str. 9 decyzji organu I instancji) nie miały żadnego znaczenia w sprawie, w sytuacji, gdy czym innym jest wywiązywanie się podatnika z obowiązków podatkowych (co było przedmiotem sprawy), a czym innym egzekucja zaległości podatkowych.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny w zakresie czynności udokumentowanej fakturą sprzedaży VAT z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr [...], organ odwoławczy stwierdził, że wskazane w niej czynności, tj. "wynajem pomieszczeń magazynowych zg. z aneksem do umowy z dnia 24.02.2006 r.; 0,08 x 4 m-ce = 0,24 zł; m-ce styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r." zostały faktycznie wykonane a wynikająca z w/w faktury należność została zapłacona w miesiącu maju 2009 r. (KP nr [...] z dnia 8.05.2009 r.)

Powołując się następnie na przepisy ustawy o VAT, a mianowicie art. art. 5 ust. 1, 29 ust. 1, 19 ust. 1, 41 ust. 1, a także na § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008 r. nr 212, poz. 1337 z późn. zm.), wskazał, że w tych ostatnich przepisach zostały wskazane przypadki w których podatnik ma prawo wystawić fakturę korygującą, m. in. w przypadku: udzielenia po wystawieniu faktury rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (...). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego ocenił, że w przedmiocie czynności udokumentowanej fakturą sprzedaży VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. nie wystąpił żaden z przypadków wskazanych w § 13 i § 14 ww. rozporządzenia, który dawałby stronie jako sprzedawcy prawo do wystawienia faktury korygującej nr [...] z dnia 8 marca 2011 r.

Dalej organ odwoławczy podał, że strona w 2009 r. wynajmowała firmie C spółce z o.o. z/s w R pomieszczenia magazynowe na podstawie umowy wynajmu pomieszczeń oraz przyległego do nich placu będących wcześniej własnością D z siedzibą w R. Przedmiotowa umowa wynajmu została zawarta w dniu 1 października 1996 r. pomiędzy C a D S.A. Zgodnie z aktem notarialnym Repertorium A Nr [...] zawartym w dniu 18 grudnia 2003 r. D S.A. sprzedała "E" spółce z o.o. z siedzibą w C., a z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców - A prawo wieczystego użytkowania działek nr [...],[...] i [...] o łącznym obszarze 42.8533 ha położonych w R wraz z własnością budynków i innych urządzeń znajdujących na tych działkach. Zgodnie z § 7 umowy z dnia 1 października 1996 r. najemca miał płacić wynajmującemu czynsz dzierżawny w wysokości równej kwocie podatku od nieruchomości i gruntu, jaki w danej chwili płaciłby wynajmujący plus 25% narzutu. Ponadto z § 8 tej umowy wynikało, że stawki czynszu będą co rocznie od dnia 1 stycznia waloryzowane wskaźnikiem inflacji za rok ubiegły i zatwierdzane przez strony stosownym aneksem do niniejszej umowy, natomiast w myśl § 13 wszelkie zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Skarżąca spółka z tytułu świadczonej usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych za miesiąc kwiecień 2009 r. wystawiła dla firmy "C" w dniu 29 kwietnia 2009 r. fakturę sprzedaży VAT nr [...] o wartości netto 7.500,00 zł i podatku VAT 1.650,00 zł (wartość brutto 9.150,00 zł), a następnie ujęła w rejestrze sprzedaży za miesiąc kwiecień 2009 r. i rozliczyła wynikający z niej podatek należny w tym miesiącu. Ustalono również, że strona z tytułu świadczonej usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych za miesiąc maj 2009 r. wystawiła dla firmy "C" w dniu 29 maja 2009 r. fakturę sprzedaży VAT nr [...] o wartości netto 7.500,00 zł i podatku VAT 1.650,00 zł (wartość brutto 9.150,00 zł), a następnie ujęła ją w rejestrze sprzedaży za miesiąc maj 2009 r. i rozliczyła wynikający z niej podatek należny w tym miesiącu.

W trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2012 r. w C dotyczących prawidłowości i rzetelności transakcji dostawy towarów/usług dokonanej w 2008 r. i 2009 r. przez firmę A ustalono w oparciu o przedłożone dokumenty źródłowe, że C nie dokonała zapłaty należności wynikających z ww. faktur VAT nr [...] i nr [...], jak również nie pomniejszyła podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Ponadto na ich kopiach uczyniła adnotację o treści: "Kwituję odbiór faktury, lecz nie uznaję zobowiązania z niej wynikającego".

W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy uznał, że z uwagi na brak zapłaty za ww. fakturę VAT nr [...] i nr [...], obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT, który stanowi, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia m.in. usług najmu na terytorium kraju powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze.

Jakkolwiek na ww. fakturach sprzedaży VAT nr [...] i nr [...] wskazano termin zapłaty 7 dni, to zgodnie z § 9 umowy najmu z dnia 1 października 1996r., termin uiszczania opłat czynszowych określono "do dnia 15-ego każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na podstawie faktur wystawionych przez wynajmującego". Z tego też względu, organ II instancji uznał, że obowiązek podatkowy z tytułu wykonania usługi udokumentowanej fakturą VAT nr [...] powstał w miesiącu czerwcu 2009 r., natomiast w odniesieniu do faktury VAT nr [...] powstał w miesiącu maju 2009 r.

Analizując zasadność wykazanej na fakturze sprzedaży VAT nr [...] kwoty czynszu z tytułu świadczonej usługi wynajmu na podstawie umowy z dnia 1 października 1996 r., stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w trakcie postępowania uzupełniającego ustalono, że pomiędzy A a C istniał spór dotyczący wartości stawki czynszu należnej z tytułu najmu i dzierżawy, w odniesieniu do niewyodrębnionej ewidencyjnie części gruntu i pomieszczeń budynków na nich się znajdujących. Z wyjaśnień C wynikało, że w dokumentach spółki znajdują się aneksy do umowy najmu uwzględniające inflację za lata 2000, 2001, 2002 i 2003 podpisane przez D, brak jest natomiast aneksu na kwotę netto 692,74 zł oraz brak jest jakichkolwiek aneksów z firmą A. Z tego też względu, C nie uwzględniała zmian składki czynszu w związku z inflacją. Z wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu A G. K. w piśmie z dnia 31 października 2012 r. wynikało, że stawka czynszu na kwotę (brutto) 845,14 zł została uzgodniona pomiędzy C, a J. F. byłym Członkiem Zarządu skarżącej spółki, prawdopodobnie ustnie w 2005 r., natomiast ze zgodnych oświadczeń A i C - że nie doszło do porozumienia w sprawie ostatecznej wysokości czynszu za wynajem.

Faktury VAT za czynsz wystawione od 1 października 2007 r. w wysokości brutto 9.150,00 zł uwzględniały zdaniem A rzeczywistą powierzchnię zajmowaną przez C na terenie nieruchomości łącznie z terenem magazynowym i kosztem ochrony. Zostały one jednak następnie skorygowane do kwoty brutto 845,14zł.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że jednostronne wypowiedzenie wysokości stawki czynszu przez A w piśmie z dnia 7 sierpnia 2007 r. nie wywołało skutków prawnych, z uwagi na fakt, iż przepis art. 685 ze zn.1 k.c. umożliwiający właścicielowi lokalu jednostronne wypowiedzenie stawki czynszu, po spełnieniu określonych w ustawie warunków, został wprowadzony w powyższym brzmieniu na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 281, poz. 2783 ze zm.), albowiem na podstawie art. 5 tej ustawy nie mógł on zostać zastosowany do umów najmu lokali użytkowych, zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2005 r.

Po analizie wystawionych w dniu 21 września 2010 r. do ww. faktur sprzedaży faktur korygujących, a mianowicie: nr [...] do faktury sprzedaży VAT nr [...] z dnia 29 maja 2009 r. oraz nr [...] do faktury sprzedaży VAT nr [...] z dnia 29 kwietnia 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wynikało z nich, iż wartość netto usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych odpowiednio za miesiąc kwiecień i maj 2009 r. zmniejszyła się do kwoty 692,74 zł, kwota podatku VAT wg stawki 22% do kwoty 152,40 zł, natomiast wartość brutto do kwoty 845,14 zł. Ponadto na kopiach ww. faktur korygujących jako data otrzymania faktury przez firmę C widnieje dzień 31 maja 2011 r. Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że strona wystawioną fakturę korygującą nr [...] zaewidencjonowała w rejestrze sprzedaży za miesiąc maj 2009 r., natomiast fakturę korygującą nr [...] – w rejestrze sprzedaży za miesiąc kwiecień 2009 r. Następnie w dniu 21 kwietnia 2011 r. łożyła korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2009 r., w której dokonała zmniejszenia wartości sprzedaży netto i kwoty podatku należnego wg stawki VAT 22% o kwoty wynikające z wystawionej faktury korygującej nr [...] z dnia 21 września 2010 r.

W związku z wystawionymi fakturami korygującymi C pismem z dnia 30 maja 2011 r. zwróciła się do firmy A o wystawienie duplikatów faktur podlegających korekcie, zastrzegając, że ich uzyskanie jest warunkiem podpisania korekt. Ww. faktury korygujące wystawione w dniu 21 września 2010 r. oraz duplikaty faktur VAT nr [...] i nr [...] wystawione w dniu 31 maja 2011 r. przez firmę A zostały zaewidencjonowane przez C w rejestrze zakupu materiałów za miesiąc maj 2011 r. W efekcie, C pomniejszyła podatek należny o podatek naliczony w kwocie podatku określonej po korekcie, tj. 152,40 zł z każdej faktury.

W tym stanie rzeczy, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że skoro A wystawiła fakturę VAT nr [...] z dnia 29 kwietnia 2009 r., w której wykazała kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego i wprowadziła ją do obrotu gospodarczego i gdy jednocześnie faktyczna należność z tytułu wynajmu za miesiąc kwiecień 2009 r., co do której obie strony pozostają zgodne, była niższa niż wykazana w powyższej fakturze i wyniosła 845,14 zł brutto (w tym podatek VAT 152,40 zł), co zostało potwierdzone wystawioną fakturą VAT korygującą nr [...] z dnia 21 września 2010 r., która została przyjęta przez C w dniu 31 maja 2011 r. i uwzględniona w rozliczeniu za miesiąc maj 2011 r., to w konsekwencji A wystawiła fakturę nr [...] z dnia 29 kwietnia 2009 r., o której stanowi art. 108 ust. 2 ustawy o VAT.

W odniesieniu natomiast do obniżenia przez A wartości sprzedaży i podatku należnego w wyniku wystawienia w dniu 21 września 2010 r. faktur korygujących o nr [...] oraz [...] uznano, że naruszyła ona nadto przepis art. 29 ustawy o VAT, poprzez ujęcie tych faktur w rozliczeniu za miesiąc, w którym zostały ujęte pierwotne faktury sprzedaży, tj. faktura VAT nr [...] z dnia 29 maja 2009 r. i nr [...] z dnia 29 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w tej części wyraził pogląd, że art. 29 ust. 4a ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że obniżenie za dany okres rozliczeniowy podstawy opodatkowania, wynikającej z pierwotnej faktury, zależne jest od posiadania przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten okres, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towarów lub usług. W konsekwencji uznał, że skoro przedmiotowe korekty faktur VAT o nr [...] oraz [...] wystawione w dniu 21 września 2010 r. zostały doręczone nabywcy usług w dniu 31 maja 2011 r., to brak było podstaw by zostały one zaewidencjonowane w rozliczeniu za okresy, w których skarżąca spółka ujęła faktury pierwotne. Korekty faktur VAT powinny zostać ujęte w rozliczeniu za miesiąc, w którym zostały one doręczone nabywcy, zgodnie z ww. przepisem art. 29 ust. 4a w związku z art. 29 ust. 4c ustawy o VAT.

W zakresie rozliczenia podatku naliczonego, stwierdził, że A nieprawidłowo dokonywała odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup usług telekomunikacyjnych oraz energii elektrycznej. W rozliczeniu podatku VAT za miesiąc maj 2009 r. zawartym w deklaracji korygującej VAT-7 za miesiąc maj 2009 r. dokonano odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr [...] z dnia 22 maja 2009 r., wystawionej przez F S.A. za usługi telekomunikacyjne za okres od 21 kwietnia 2009 r. do 20 maja 2009 r. o wartości netto 800,00 zł i podatku VAT wg stawki VAT 22% - 176,00 zł, z określonym terminem płatności: 5 czerwca 2009 r., oraz z faktury VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. wystawionej przez G S.A., za miesiąc maj 2009 r., o wartości netto 748,07 zł i podatku VAT 22% - 164,57 zł (brutto 912,64 zł) z określonym terminem płatności na 19 czerwca 2009 r., co było niezgodne z przepisem art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o VAT, który stanowi, że prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w przypadku nabycia towarów i usług, o których mowa w art. 19 ust. 13 pkt 1, jeżeli faktura zawiera informację jakiego okresu dotyczy - w rozliczeniu za okres, w którym przypada termin płatności.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o VAT, zasadnie zakwestionował prawo strony do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur VAT w rozliczeniu za miesiąc maj 2009 r., jak również prawidłowo uwzględnił w dokonanym przez siebie rozliczeniu podatku VAT za miesiąc maj 2009 r. - podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 22 kwietnia 2009 r. za usługi telekomunikacyjne za okres od 21 marca 2008 r. do 20 kwietnia 2009 r., o wartości netto 800,00 zł i podatku VAT 22% - 176,00 zł (brutto 976,00 zł), termin płatności: 6 maja 2009 r., oraz faktury VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. za miesiąc [...] za energię elektryczną i usługi dystrybucyjne o wartości netto 1.506,78 zł i podatku VAT 22% - 331,50 zł (brutto 1.838,28 zł), termin płatności: 19 maja 2009 r. Wymienione faktury z dnia 22 i 30 kwietnia 2009 r. zostały rozliczone przez stronę niezgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o VAT, tj. w miesiącu kwietniu 2009 r., co uwzględnił organ pierwszej instancji w decyzji nr [...] z dnia 31 lipca 2012 r. dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2009 r.

W jego ocenie, strona skarżąca wobec wadliwego ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w miesiącu maju 2009 r. naruszyła również przepis art. 109 ust 3 ustawy o VAT, przez co doszło do obalenia domniemania rzetelności ksiąg podatkowych (art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie, w związku z tym, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwolił na ustalenie podstawy opodatkowania, organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było, zgodnie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, o którym mowa w art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, dodając, iż organ I instancji w prawidłowy sposób, zgodnie z art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, dokonał zmiany rozliczenia podatku VAT wykazanego przez stronę w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2009 r.

Od tej decyzji A spółka z o.o. w R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust.1 ustawy o VAT w zw. z art.72 § 1 pkt 1 i art.81 § 1 Ordynacji podatkowej "poprzez nieuznanie korekty deklaracji VAT w zakresie podatku należnego w przypadku pobrania tegoż podatku po raz kolejny w toku postępowania egzekucyjnego od kontrahenta strony", pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, po przytoczeniu stanowisk organów obu instancji, argumentował, że z przepisów Ordynacji podatkowej: art. art. 81 § 1, 81 b § 1 i § 2 wynika, że ustawodawca dał podatnikom swobodę w zakresie dokonywania korekt uprzednio złożonych deklaracji, ograniczając ją jedynie do ściśle określonych sytuacji.

Pełnomocnik skarżącej spółki powtórzył pogląd wyrażony w odwołaniu, iż w niniejszej sprawie ten sam podmiot - Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. - działając jako organ egzekucyjny - żądał zapłaty od firmy "B" kwoty obejmującej występujący u niej podatek naliczony, stanowiący jednocześnie podatek należny u skarżącej spółki, co sprowadziło się do tego, że te same transakcje obciążone zostały dwukrotnie wysokością podatku (raz "należnego" u skarżącej, drugi raz "naliczonego" w firmie "B", którą to należność w toku egzekucji uzyskano).

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Stan faktyczny pozostaje poza sporem.

Skarżąca spółka w dniu 13 września 2005 r. zawarła z firmą "B" sp. z o.o. z/s w C. umowę dzierżawy obiektów budowlanych wraz z terenem o powierzchni 0,23 ha na prowadzenie działalności gospodarczej na czas nieokreślony. Koszt najmu ustalono na sumę 1000 zł netto miesięcznie, bez K.O., płatny w terminie 14 dni po wystawieniu faktury. Aneksem z dnia 24 lutego 2006 r. określono termin wystawiania faktur za wynajem pomieszczeń magazynowych w cyklu 3 miesięcznym (tj. za pełne 3 miesiące magazynowania) oraz dopuszczono możliwość wystawienia jednej faktury na rok kalendarzowy. Termin zapłaty gotówką ustalono natomiast do 7 dni od daty wystawienia faktury. Z tytułu świadczonych na rzecz firmy "B" usług najmu, strona wystawiła w dniu 30 kwietnia 2009 r. fakturę VAT nr [...] za "wynajem pomieszczeń magazynowych zg. Z aneksem do umowy z dnia 24.02.2006 r.; 0,08 x 4 m-ce = 0,24 zł; m-ce styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r", o wartości netto 1.600,00 zł, podatek VAT 352,00 zł i wartości brutto 1.952,00 zł. Przedmiotowa faktura została rozliczona w formie gotówki w dniu 8 maja 2009 r. (KP z dnia 8.05.2009 r. nr [...] na kwotę 1.952,00 zł) i zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży za miesiąc kwiecień 2009 r. i w tym miesiącu rozliczona. Następnie w dniu 8 marca 2011 r. do ww. faktury sprzedaży z dnia 30 kwietnia 2009 r., nr [...] wystawiła fakturę korygującą nr [...]. Z treści wystawionej faktury korygującej wynikało, że wartość netto usługi cyt.: "wynajem pomieszczeń magazynowych zg. z aneksem do umowy z dnia 24.02.2006 r.; 0,08 x 4 m-ce = 0,24 zł; m-ce styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r." jak i kwota podatku VAT wg stawki 22% uległa zmianie i po korekcie wyniosła 0,00 zł. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2011 r. będącym wyjaśnieniem przyczyn złożenia korekt deklaracji VAT-7 za rok 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011, strona wyjaśniła, że powodem wystawienia faktur korygujących za ww. lata, w tym faktury korygującej nr [...] był fakt istnienia zadłużenia firmy A względem firmy B, które za porozumieniem stron było spłacane poprzez wykonywanie na rzecz wierzyciela szeregu czynności w rozliczeniu bezgotówkowym odliczanym każdorazowo ze zobowiązania dłużnika. Zdaniem strony ta okoliczność stanowiła o braku podstaw faktycznych do wystawienia faktur sprzedaży VAT za wykonane czynności. Jednocześnie poza sporem pozostawała okoliczność istnienia zadłużenia firmy A względem firmy B w kwocie 400.000 zł (akt notarialny z dnia 29 maja 2007 r., Rep. A [...]). Na mocy zawartego w dniu 29 maja 2009 r. porozumienia w przedmiocie uregulowania zadłużenia, wynikało, że jego rozliczenie miało mieć formę bezgotówkowej dokumentacji, a A zobowiązała się do świadczenia na rzecz wierzyciela usług, których przedmiot i zakres miał być określany każdorazowo przed ich wykonaniem. Wykonanie danej usługi miała potwierdzać każdorazowo odpowiednia faktura VAT wskazująca kwotę rozliczenia finansowego stron. Z tego tez względu należało uznać, iż świadczone usługi miały charakter odpłatny.

Spór w tej części dotyczy zasadności wystawienia do ww. faktury, faktury korygującej z dnia 8 marca 2011 r., nr [...]. Z wyjaśnień skarżącej spółki wynikało, że powodem jej wystawienia był fakt istnienia opisanego zadłużenia. Jej zdaniem, ta właśnie okoliczność stanowiła o braku podstaw faktycznych do wystawienia faktur sprzedaży VAT za wykonane czynności.

Z tą argumentacją trudno się zgodzić. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z art. 8 stawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy w rozumieniu art. 7 (...). Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (...). W myśl art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. W § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008 r. nr 212, poz. 1337 ze zm.) zostały wskazane przypadki, w których podatnik ma prawo wystawić fakturę korygującą, m. in. w przypadku: udzielenia po wystawieniu faktury rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT (§ 13), zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (§ 14).

Rację ma organ odwoławczy, że co do czynności udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. nie wystąpił żaden z przypadków wskazanych w § 13 i § 14 ww. rozporządzenia, który dawałby stronie jako sprzedawcy prawo do wystawienia faktury korygującej nr [...] z dnia 8 marca 2011 r. W szczególności takiej podstawy nie mogła stanowić okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. działając jako organ egzekucyjny (w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym zobowiązanego tj. firmy A i prowadzonym w celu pokrycia należności wobec Urzędu Miasta w R.) dokonał zajęcia wierzytelności A wynikającej m.in. z ww. faktury VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. Fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności wynikającej z ww. faktury w żaden sposób nie wpływał bowiem na jej obowiązki jako podatnika podatku VAT. W sytuacji, w której poza sporem pozostaje, że faktura VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. potwierdzała faktycznie wykonaną usługę, organ odwoławczy zasadnie zastosował przepis art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Nie budzi wątpliwości Sądu również rozstrzygnięcie kwestii związanej z fakturą z dnia 29 kwietnia 2009 r., nr [...] o wartości netto 7.500,00 zł i podatku VAT 1.650,00 zł (wartość brutto 9.150,00 zł) wystawionej dla spółki C z tytułu czynszu za wynajem pomieszczeń, którą skarżąca spółka ujęła w rejestrze sprzedaży za miesiąc kwiecień 2009 r. i w tym też miesiącu rozliczyła wynikający z niej podatek należny oraz z fakturą wystawioną za miesiąc maj 2009 r. z dnia 29 maja 2009 r. nr [...] o wartości netto 7.500,00 zł i podatku VAT 1.650,00 zł (wartość brutto 9.150,00 zł), którą ujęto w rejestrze sprzedaży za miesiąc maj 2009 r. i rozliczono wynikający z niej podatek należny w tym miesiącu.

Poza sporem pozostaje, że ostatecznie, mimo prowadzonych negocjacji nie doszło do zmiany wysokości czynszu wynikającego z umowy z dnia 1 października 1996 r., podobnie jak i okoliczność, że C nie dokonała zapłaty należności wynikającej z ww. faktury, jak również, że nie pomniejszyła podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający. Obowiązek podatkowy w odniesieniu do tej faktury powstał zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT, który stanowi, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia m.in. usług najmu na terytorium kraju powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze. Wprawdzie w ww. fakturze VAT określono termin zapłaty 7 dni, to jednak zgodnie z § 9 umowy najmu z dnia 1 października 1996 r. termin uiszczania opłat czynszowych określono "do dnia 15-ego każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na podstawie faktur wystawionych przez wynajmującego". Zasadne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że obowiązek podatkowy z tytułu wykonania usługi udokumentowanej fakturą VAT nr [...] powstał w miesiącu czerwcu 2009 r., natomiast w odniesieniu do faktury VAT nr [...] powstał w miesiącu maju 2009 r. Odnosząc się do wystawionych w dniu 21 września 2010 r. do ww. faktur sprzedaży, faktur korygujących, a mianowicie: nr [...] do faktury sprzedaży VAT nr [...] z dnia 29 maja 2009 r. oraz nr [...] do faktury sprzedaży VAT nr [...] z dnia 29 kwietnia 2009 r. organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że wynikało z nich, iż wartość netto usługi wynajmu pomieszczeń magazynowych odpowiednio za miesiąc kwiecień 2009 r. zmniejszyła się do kwoty 692,74 zł, kwota podatku VAT wg stawki 22% do kwoty 152,40 zł, natomiast wartość brutto do kwoty 845,14 zł.

W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że wystawienie przez skarżącą spółkę faktur sprzedaży VAT nr [...] i nr [...] wypełniło dyspozycję przepisu art. 108 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy o VAT, stosownie do którego w przypadku, gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego jest obowiązana do jego zapłaty. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, w myśl którego wystawienie faktury w sensie prawnym następuje z momentem wprowadzenia egzemplarza oryginału tej faktury do obrotu prawnego, czyli przekazania odbiorcy (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 1355/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro C posiadała fakturę, w której podatek należny był określony w kwocie wyższej od tej, która została zaewidencjonowana i rozliczona, organ odwoławczy miał prawo uznać, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 108 ust. 2 ustawy o VAT. Przepis ten pozostaje w zgodności z art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.), zgodnie z którym wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji (normę tę wyraża właśnie art. 108 ust. 2 ustawy o VAT), gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku.

Jednocześnie zasadnie w sprawie przyjęto, że skarżąca spółka wadliwie zaewidencjonowała faktury korygujące nr [...] oraz [...] w rejestrze sprzedaży za miesiące, w których zostały ujęte pierwotne faktury sprzedaży, tj. faktura VAT nr [...] i nr [...].

Stosownie bowiem do art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Zgodnie z art. 29 ust. 4c ustawy o VAT, przepis ust. 4a stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia korekty faktury do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.

Prawidłowy jest pogląd organu odwoławczego, że art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, należy interpretować w ten sposób, że obniżenie za dany okres rozliczeniowy podstawy opodatkowania, wynikającej z pierwotnej faktury, zależne jest od posiadania przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten okres, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towarów lub usług. W myśl wyroku TSUE z dnia 26 stycznia 2012r., w sprawie C- 88/10 Kraft Foods Polska S.A., wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwszej faktury, od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury, nie narusza zasady neutralności oraz zasady proporcjonalności podatku VAT i mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn.: I FSK 257/12, I FSK 1555/10, I FSK 323/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., w sprawie o sygn. I FSK 226/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wymóg posiadania faktury potwierdzenia odbioru faktury korygującej zmierza do realizacji zgodnych z prawem celów ustanowionych w art. 90 ust. 1 i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ może przyczynić się do zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT, zapobiegania oszustwom, jak również do wyeliminowania ryzyka utraty wpływów podatkowych. Wynika z tego, że art. 29 ust. 4a i 4c ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że obniżenie za dany okres rozliczeniowy podstawy opodatkowania, wynikającej z pierwotnej faktury, zależne jest od posiadania przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten okres, potwierdzenia, w dowolnej formie, otrzymania korekty faktury przez nabywcę towarów lub usług (orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższego, powtórzyć należy za organem odwoławczym, że skoro przedmiotowe korekty faktur VAT o nr [...] oraz [...] zostały doręczone nabywcy usług w dniu 31 maja 2011 r., to brak było podstaw by zostały one zaewidencjonowane w rozliczeniu za okresy, w których spółka ujęła faktury pierwotne. Korekty faktur VAT powinny być bowiem ujęte w rozliczeniu za miesiąc, w którym zostały one doręczone nabywcy, zgodnie z ww. przepisem art. 29 ust. 4a w związku z art. 29 ust. 4c ustawy o VAT. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także dokonana przez organy podatkowe weryfikacja podatku naliczonego. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, skarżąca spółka nieprawidłowo dokonywała odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup usług telekomunikacyjnych oraz energii elektrycznej. W rozliczeniu podatku VAT za miesiąc maj 2009 r. zawartym w deklaracji korygującej VAT-7 za miesiąc maj 2009 r. dokonano odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr [...] z dnia 22 maja 2009 r., wystawionej przez F S.A. za usługi telekomunikacyjne za okres od 21 kwietnia 2009 r. do 20 maja 2009 r. o wartości netto 800,00 zł i podatku VAT wg stawki VAT 22% - 176,00 zł, z określonym terminem płatności: 5 czerwca 2009 r., oraz z faktury VAT nr [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. wystawionej przez G S.A., za miesiąc maj 2009 r., o wartości netto 748,07 zł i podatku VAT 22% - 164,57 zł (brutto 912,64 zł) z określonym terminem płatności na 19 czerwca 2009 r.

Trzeba mieć bowiem na względzie, że w myśl przepisu art. 86 ust. 10 pkt 3 ustawy o VAT, prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w przypadku nabycia towarów i usług, o których mowa w art. 19 ust. 13 pkt 1, jeżeli faktura zawiera informację jakiego okresu dotyczy - w rozliczeniu za okres, w którym przypada termin płatności. Skoro zatem w ww. fakturach, termin płatności wynikających z nich należności przypadał na miesiąc czerwiec 2009 r. (odpowiednio: 5 i 19), brak było podstaw do dokonywania obniżenia podatku należnego o podatek VAT z nich wynikający w miesiącu maju 2009 r. Podsumowując stwierdzić należy, że dokonana zmiany rozliczenia podatku VAT wykazanego przez stronę skarżącą w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2009 r. była w całości zasadna i została dokonana bez uchybienia przepisowi art. 99 ust. 12 ustawy o VAT.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że we wskazanych okolicznościach skarżąca spółka naruszyła także przepis art. 109 ust 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (...). W sytuacji bowiem, gdy wadliwie ewidencjonowała zaistniałe zdarzenia gospodarcze, doszło do obalenia domniemania rzetelności ksiąg podatkowych (art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie wobec tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie podstawy opodatkowania, zasadne było, zgodnie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, o którym mowa w art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zwartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, "poprzez nieuznanie korekty deklaracji VAT w zakresie podatku należnego w przypadku pobrania tegoż podatku po raz kolejny w toku postępowania egzekucyjnego od kontrahenta strony", należy stwierdzić, że nie ma on żadnego uzasadnienia. Zgodnie z 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Żaden z tych przepisów, w stanie faktycznym sprawy, nie mógł mieć zastosowania. W szczególności zaś, żaden z nich nie zawiera regulacji co do dokonania korekty deklaracji podatkowych VAT w zakresie podatku należnego z powodu jego pobrania w toku postępowania egzekucyjnego. Możliwości wystawiania faktur korygujących z powodu wyegzekwowanych zaległości podatkowych nie przewidują również przytoczone wyżej przepisy ustawy o VAT.

Kwestia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. i związane z tym czynności egzekucyjne nie miała żadnego wpływu na rozliczenie podatku VAT za miesiąc maj 2009 r. Wobec stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie narusza żadnych przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), skargę oddalił.