Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt II SA/Ka 1741/01
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 2003-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: Wybetonowany lub wyasfaltowany bądź wyłożony warstwą kamienno-żużlową związaną betonem parking, biorąc pod uwagę treść art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ i zawarty w nim podział obiektów budowlanych należy zaliczyć do budowli. Natomiast samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów żużlem nie można uznać za obiekt budowlany, a jego wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

TEZY

Wybetonowany lub wyasfaltowany bądź wyłożony warstwą kamienno-żużlową związaną betonem parking, biorąc pod uwagę treść art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ i zawarty w nim podział obiektów budowlanych należy zaliczyć do budowli. Natomiast samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów żużlem nie można uznać za obiekt budowlany, a jego wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Beaty Ż., Jana Ż. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 maja 2001 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego parkingu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2001 r. (...), wydaną na podstawie art. 105 par. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanego parkingu obok budynku mieszkalnego przy ul. R. 25 w K.

W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, iż podczas wizji stwierdzono wysypanie żużla wzdłuż wschodniej i południowej części /do połowy jej długości/. Z oświadczenia współwłaściciela nieruchomości zamieszkującego parter budynku wynika, że na tej części posesji parkowały samochody osobowe.

W ocenie organu nadzoru budowlanego teren przy budynku nie był parkingiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, bowiem nie posiadał wymaganej infrastruktury, tj. nie wykonano odpowiedniego podłoża, odwodnienia, nie wyprofilowano go, nie ograniczono krawężnikami. Zatem jeśli części posesji nie można było uznać za parking, to tym samym wykonany obiekt nie podlegał kompetencji organu nadzoru budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji p. Beata Ż. i Jan Ż. domagali się ponownego rozpatrzenia sprawy. Ich zdaniem naruszono rozdział 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego, zakładu opieki zdrowotnej nie mogła być mniejsza od 10 m - dla zgrupowania do 60 stanowisk. Tego warunku nie zachowywał sporny parking.

Po rozpoznaniu odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2001 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego I instancji, wszczęte na wniosek odwołujących się wykazało, że sporny parking nie był obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Zatem nie było przepisów w Prawie budowlanym, na podstawie których można było podjąć jakąkolwiek decyzję. Przytoczony przez p. Ż. przepis dotyczył zgrupowania samochodów, a nie miejsc postojowych urządzonych na działce budowlanej. Z par. 18 powołanego przez odwołujących się rozporządzenia wynikał obowiązek urządzenia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stale przebywających w budynku i taki charakter miał tzw. parking.

Określona w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada praworządności wymaga, aby każdy akt władczej ingerencji organu administracji państwowej w sferę praw obywatela był oparty na konkretnym przepisie prawa. Jeżeli przepisy Prawa budowlanego nie mają podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego, ten organ nie może nakazywać dostosowania obiektu budowlanego lub urządzenia budowlanego do stanu określonego w przepisach wykonawczych, które są przepisami niższego rzędu w stosunku do ustawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. Beata Ż. i Jan Ż. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucili, iż współwłaściciele nieruchomości mogą tak usytuować miejsca parkingowe na swojej części nieruchomości, by zachowano wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. tj. aby miejsca postojowe znajdowały się w odległości co najmniej 10 metrów od ściany budynku.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i jego uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ reglamentacji tego prawa poddano jedynie obiekty budowlane. Definicję obiektu budowlanego zawiera art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Przez obiekt budowlany rozumie się budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekty małej architektury. Wybetonowany lub wyasfaltowany bądź wyłożony warstwą kamienno-żużlową związaną betonem parking, biorąc pod uwagę treść art. 3 pkt 1 tego prawa i zawarty w nim podział obiektów budowlanych należy zaliczyć do budowli. Natomiast samo wyłożenie terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów żużlem nie można uznać za obiekt budowlany. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanych wyrokach z dnia 24 września 1999 r. II SA/Kr 809/97 oraz z dnia 27 lutego 2001 r. II SA/Po 1946/99. Za takim poglądem przemawia także treść art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołane przepisy mówią o budowie, które to pojęcie dotyczy, zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 powołanej ustawy, obiektu budowlanego. Jeżeli miejsce postojowe nie jest obiektem budowlanym, to jego wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W tej sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego nie mogły ingerować w proces budowlany poprzez określenie konkretnych wymogów techniczno-budowlanych danego obiektu budowlanego, co jest zasadniczą treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, to również nie były władne do precyzowania takich wymogów w trakcie urządzania miejsc postojowych na parceli stanowiącej współwłasność skarżących i Ewy i Jana M. jak i po ich wykonaniu. Roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymagało pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie miały cech samowoli budowlanej, do likwidacji której uprawnione były organy nadzoru budowlanego. W związku z tym rezultat tych robót, jeśli w ocenie skarżących powodował dla nich negatywne konsekwencje, kwalifikował się bądź jako szkoda, bądź jako spór o zarząd rzeczą wspólną w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, do rozstrzygania którego właściwa była droga przed sądem powszechnym.

Na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli z jakichkolwiek przyczyn stanie się ono bezprzedmiotowe. Przesłanką umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość z jakiejkolwiek przyczyny, czyli każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie, która przestała być lub nie była regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalono.