Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 558/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wyrażenia zgody na prowadzenie obrotu piwem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej L. Z. kwotę 200 (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G., decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na prowadzenie obrotu piwem ( z możliwością konsumpcji na miejscu) w barze sezonowym "U." we W. ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wystąpiła L. Z., zarzucając jednocześnie naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania adresata decyzji.

Po rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uznał, iż zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. jest bezpodstawny ponieważ w aktach sprawy znajduje się upoważnienie D. i M. O. dla ich syna do reprezentowania ich przed organami administracji publicznej. Ponadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o wpisie K. O. do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie działalności gastronomicznej. Zatem w ocenie organu decyzja była skierowania do K. O. i zawierała wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła L. Z. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazała, iż z decyzji nie wynika kto jest stroną postępowania. Ponadto, pomieszczenie w którym odbywać się ma konsumpcja ma charakter garażu i, jak wynika z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jest w ten sposób użytkowane.

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji powtarzając w głównych motywach rozstrzygnięcia uzasadnienie decyzji tegoż organu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wniosła L. Z.

Zarzuciła decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji mimo tego, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 107 k.p.a. oraz rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu podniosła, iż przepisy ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia nie przewidują wydania decyzji w stosunku do określonego obiektu. Z decyzji nie wynika natomiast kto ma prowadzić działalność polegającą na obrocie piwem.

Ponadto decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego rażąco narusza art. 7 k.p.a., organ wydając bowiem decyzję nie może aprobować samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji mogło doprowadzić do naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji wszczynając na podstawie art. 156 k.p.a. postępowanie nieważnościowe ma obowiązek, niezależnie od zakresu zarzutów ujętych we wniosku strony, z urzędu

zbadać, czy decyzja co do której wszczęto postępowanie nie zawiera wad określonych w art. 156 k.p.a. Postępowanie w tym zakresie ogranicza się wprawdzie do zbadania przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., zatem jego zakres jest ograniczony, jednakże brak pełnej analizy przesądza o naruszeniu ww. zasad procedury administracyjnej.

W szczególności organ powinien ustalić czy decyzja nie narusza w sposób rażący Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. z 2004r., Nr 104, poz.1096) w związku z art. 27 i 33 ustawy z dnia 11 maja 200lr. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. z 2001r., Nr 63, poz.634 z późn.zm.). Takich ustaleń organ w ogóle nie poczynił. Brak akt sprawy w tym zakresie uniemożliwił Sądowi ocenę prawidłowości kontrolowanych decyzji.

Ponadto z decyzji PPIS w P. z dnia [...] lutego 2005r. wynika, iż niewątpliwie kierowana była ona do D. i M. O. Niezrozumiałe są zatem rozważania organu co do zgody wyrażonej K. O. K. O. działał jedynie jako pełnomocnik D. i M. O., w ich imieniu i na ich rzecz. Jeżeli natomiast, w ocenie organu, kwestia ta jest sporna, winien dokonać oceny co do możliwości naruszenia w tym zakresie art. 107 k.p.a., jak również rozważyć czy takie naruszenie winno być kwalifikowane jako rażące.

Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia, Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy .