Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1570/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021, poz. 735, ze zm., dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania H K (dalej jako "skarżący"), od decyzji Wojewody [...] (dalej jako: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla H K, obejmującej budynek inwentarski kurnik – odchowalnia o obsadzie 59 DJP kat. obiektu II wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod. – kan. I gazową – ob. kat. II, na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]- utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...].

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 10 sierpnia 2018 r. H K złożył wniosek o pozwolenie na budowę.

Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej jako "p.b.") oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H K pozwolenia na budowę obejmującą budynek inwentarski kurnik – odchowalnia o obsadzie 59 DJP kat. obiektu II wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod. – kan. I gazową – ob. kat. II – wg projektu budowlanego opracowania indywidualnego o parametrach technicznych: kubatura 13142,72 m3; pow. zabudowy 2681,80 m2; pow. użytkowa 2576,90 m2 w tym powierzchnia chowu 2557,56 m2; zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe o pojemności v= 10,00 m3; stację redukcyjno – magazynową gazu propan – butan o pojemności 2x4850, na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Pismem z dnia 4 kwietnia 2020 r. J Ż złożył do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...].

W dniu 29 czerwca 2020 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] na podstawie art. 157 § 1, w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku inwentarskiego kurnika - odchowalni o obsadzie 59 DJP. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt: II OSK 95/17 po dniu 1 sierpnia 2013 r. zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.") przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP. lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Organ administracji architektoniczno – budowlanej, w oparciu o projekt budowlany powinien wyliczyć faktyczną ilość DJP, czego też Starosta [...] nie dokonał. W projekcie budowlanym nie znajdują się żadne wyliczenia planowanej obsady w odniesieniu do parametrów budynku w związku z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. nr 56, poz. 344, ze zm.), a dodatkowo nie zawiera on informacji umożliwiających wyliczenie faktycznej ilości DJP przez organy administracji architektoniczno – budowlanej. Starosta [...] przed wydaniem decyzji nie sprawdził w sposób dostateczny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, gdyż powołując się jedynie na deklaracje Inwestora, nie dokonał sprawdzenia czy przedmiotową inwestycję można zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub też zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na działce nr ewid. [...], która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest symbolem R. Według § 4 ust. 1 pkt 17 ww. planu symbol R oznacza tereny rolnicze. Stosownie do § 174 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu dla terenów rolnych ustala się przeznaczenie podstawowe jako uprawy rolnicze, sadownicze oraz ogrodnicze, natomiast pkt 2 ww. ustępu określa przeznaczenie dopuszczalne jako m.in. lokalizacja zbiorników na gnojownicę i płyt gnojowych, powiększanie powierzchni działek budowlanych gospodarstw rolnych oraz zabudowa zagrodowa (...). W ocenie organu przedmiotowa inwestycja, budowa budynku inwentarskiego kurnika–odchowalnia o obsadzie 59 DJP wraz z urządzeniami towarzyszącymi, nie wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej, a tym samym budowa przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem R jest niedopuszczalna. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 2 ust. 1 pkt 17, określa definicję gospodarstwa specjalistycznego (fermy hodowlanej) jako wydzieloną specjalistyczną jednostkę organizacyjną, wyizolowaną przestrzennie i odpowiednio zabezpieczoną sanitarnie, stosownie wyposażoną, zajmującą się chowem lub hodowlą zwierząt o obsadzie powyżej 60 DJP, dla której przeznaczono w planie tereny określone symbolem "RP". Takie tereny przeznaczone są pod gospodarstwa specjalistyczne.

Ponadto organ I instancji wskazał, że w związku z prowadzonymi postępowaniami w sprawach dotyczących tożsamych przedsięwzięć, tzn. budowy inwestycji obejmującej budynek inwentarski kurnik - odchowalnia o obsadzie 59 DJP wraz z wewnętrznymi instalacjami (...) ustalono, że inwestorem prowadzącym budowę na działce nr ewid. [...] są A i M K, na działce nr ewid. [...] inwestorem jest H K, natomiast na działce nr ewid. [...]jest D K. W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] stwierdził, że wszystkie wymienione inwestycje są ze sobą powiązane technologicznie.

W ocenie organu udzielone przez Starostę [...] pozwolenie na budowę zaprojektowanego przedsięwzięcia było niezgodne z wymaganiami ochrony środowiska, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, a także niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowi to rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Zatem decyzja ta obarczona jest wadą, o jakiej mowa w art. 156 § pkt 2 k.p.a.

Pismem z dnia 20 stycznia 2021 r. inwestor złożył odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...].

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja I instancji rażąco narusza prawo w sytuacji, gdy jedyną przywołaną przez Wojewodę przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest nieprawidłowa — zdaniem Wojewody - wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów dokonana przez Starostę; zarzut ten sformułowany został przy tym w oparciu o wybiórczą analizę orzeczeń sądowych, w znaczącej części wydanych na gruncie innych postępowań administracyjnych,

2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. pomimo niewskazania żadnej konkretnej normy prawnej, której naruszenie można uznać za rażące czy też oczywiste, widoczne prima facie, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy stanu faktycznego danej sprawy, czy też jego samodzielnego ustalania przez Wojewodę,

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie swoistego - niedopuszczalne na gruncie procedury administracyjnej domniemania, że niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie określonej okoliczności faktycznej w decyzji, której dotyczy postępowanie unieważnieniowe oznacza występowanie stanu faktycznego odmiennego od przyjętego za podstawę wydania tej decyzji; zarzut ten dotyczy sytuacji, w których Wojewoda przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia określony stan faktyczny, którego nie zbadał, ale który jego zdaniem jest prawdopodobny;

4. dokonanie samodzielnej, nieprawidłowej analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami tego planu;

5. dokonanie sprzecznej z wiodącą linią orzecznictwa sądów administracyjnych interpretacji pojęcia "zabudowy zagrodowej" i uznanie, że planowana inwestycja nic jest realizowana w ramach tak rozumianej zabudowy;

6. niewyjaśnienie czy naruszenie warunków realizacji przedsięwzięcia w ramach zabudowy zagrodowej stanowi naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego czy też rozporządzenia wykonawczego do ustawy - Prawo budowlane;

7. całkowicie dowolne uznanie, że do pojęcia "zabudowy zagrodowej" przywołanego w planie miejscowym należy odnosić przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy z całego szeregu orzeczeń sądowych wynika, że na gruncie ustawy planistycznej — a więc zarówno w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy, jak i tym bardziej uchwalanego przez daną gminę planu miejscowego - pojęcie "zabudowy zagrodowej" należy rozumieć szeroko oraz że nie stosuje się w tym zakresie przepisów rozporządzenia

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji organu wojewódzkiego jakoby powyższa inwestycja nie wpisywała się w definicję zabudowy zagrodowej. W ocenie GINB sporna inwestycja (budynek kurnika) nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia terenu. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak dalej wyjaśnił GINB, z projektu budowlanego wynika, że w przedmiotowym budynku kurnika łączna powierzchnia użytkowa hodowli wynosi 2557,56 m2. Jednocześnie z zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, co będzie przedmiotem hodowli w projektowanym kurniku.

GINB podniósł, że stosownie do § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56, poz. 344 ze zm.) w systemie utrzymywania kur niosek, o którym mowa w § 27 pkt 2 (kurnik bez klatek jednopoziomowo lub wielopoziomowo), maksymalna obsada kur niosek na 1 m2 powierzchni użytkowej podłogi w kurniku powinna wynosić 9 sztuk, zaś stosownie do § 34 ww. rozporządzenia, kurczęta brojlery utrzymuje się w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 33 kg/m2, z zastrzeżeniem § 37 i 38.

Tym samym w przedmiotowym budynku kurnika o powierzchni użytkowej hodowli wynoszącej 2557,56 m2 maksymalna obsada kur niosek może wynieść 23.018 (2557,56 m2 x 9).

Załącznik do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., ustala, że współczynnik przeliczeniowy kur na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza wynosi 0,004. Tym samym biorąc pod uwagę, że rzeczywista obsada kur niosek w planowanym budynku kurnika może wynieść 23018 sztuk to DJP wynosić będzie 92,07 (23018 x0,004).

Organ wskazał, że przyjęcie hodowli w planowanym budynku kurnika kur niosek jest bardziej korzystne dla inwestora. Przyjęcie bowiem hodowli w planowanym budynku kurnika kurcząt brojlerów, których średnia waga pojedynczego kurczaka wacha się w granicach 2,5 kg powodowałoby, że łączna obsada mogła by wynieść 33759 sztuk [2557,56 m2 x (33 kg/m2 / 2,5 kg)], a tym samym zwiększa się DJP spornego przedsięwzięcia (33759 x 0,004 = 135,04 DJP).

Zdaniem GINB w świetle powyższego przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko inwestorzy zobowiązani byli wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W aktach sprawy brak takiego dokumentu.

Organ odwoławczy dodał również, że w bliskim otoczeniu spornej inwestycji realizowane są tożsame przedsięwzięcia, które mogą być ze sobą powiązane technologicznie, co powodowałoby, że zwiększa się łączna obsada zwierząt hodowlanych, a tym samym liczba dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Oznacza to, że całość planowanych prac może stanowić jedno przedsięwzięcie, które powinno być poddane procedurze oceny oddziaływania na środowisko.

W ocenie GINB w związku z powyższymi ustaleniami z całą pewnością doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.

Pismem z dnia 2 lipca 2021 r. H K złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przesłanki, które nie mają charakteru oczywistego lub bezspornego, a opierają się jedynie na:

a) domniemaniu występowania powiązań technologicznych pomiędzy różnymi inwestycjami oraz

b) uznaniu, że obowiązek zbadania "maksymalnej możliwej obsady inwentarza" stanowi normę prawną, której niezastosowanie przez organ administracji budowlanej powinien skutkować unieważnieniem decyzji, nawet w przypadku, jeżeli została już wykonana;

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja Starosty[...] w sprawie pozwolenia na budowę rażąco narusza prawo, gdy w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nie wykazano, aby decyzja Starosty zawierała jakiekolwiek naruszenia prawa, które miałyby charakter rażący, kwalifikowany, wykraczający poza zakres dopuszczalnej wykładni (na gruncie przepisów prawa materialnego) lub zakres swobodnej oceny dowodów (na gruncie przepisów procedury administracyjnej);

W szczególności:

1) niezasadne było uznanie, że rażącym naruszeniem prawa jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez dokonania przez Starostę wyliczenia maksymalnej możliwej obsady kur - według metodologii postulowanej przez GINB - a w to miejsce przyjęcie obsady deklarowanej przez wnioskodawcę. Przywołany w zaskarżonej decyzji wywód już w samej warstwie werbalnej dowodzi, że naruszenie prawa nie mogło mieć charakteru oczywistego czy rażącego. GINB sam przyznaje, że obowiązki dotyczące uwzględnienia "maksymalnej możliwej obsady" wynikają z treści z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r/ nie dotyczą przedmiotowej inwestycji; Przepis ten dotyczy zwierząt w obsadzie nie mniejszej niż 210 DJP. GINB powołuje się na wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017r. II OSK 95/17, który w konkretnych okolicznościach sprawy uznał, że powyższa zasada powinna odnosić się również do § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, wskutek czego - to już własne stanowisko organu niepoparte żadnym orzeczeniem - stosuje się ją również do § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia. W takiej sytuacji nie ma możliwości uznania, że istniała jakaś bezsporna i jasna norma, która w sposób oczywisty została przez Starostę naruszona. Naruszona "norma" wywodzona jest z rozporządzenia, które od dnia 11 października 2019r. nie obowiązuje.

2) konsekwencją powyższego jest niezasadne i całkowicie dowolne przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia przez Starostę art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa, podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie - nie było konieczności uzyskiwania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

3) niezasadne jest również uznanie, że o naruszeniu art. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (rażącym, kwalifikowanym, oczywistym) - ma stanowić hipotetyczna teza "iż w bliskim otoczeniu spornej inwestycji realizowane są przez D K [...] oraz A i M K [...] tożsame przedsięwzięcia, które mogą być ze sobą powiązane technologicznie". W rozwinięciu tej tezy GINB stwierdza. że "nie można wykluczyć, że przedsięwzięcia te poprzez więzi rodzinne [....] będą ze sobą powiązane technologicznie". Z powyższego wynika - co jest dość nowatorską "normą prawną", że więzi rodzinne mogą oznaczać również więzi technologiczne, a pominięcie tych więzi "rodzinno - technologicznych" jest rażącym naruszeniem prawa przez Starostę. Jednocześnie GINB nawet nie próbuje dowodzić, aby jakiekolwiek okoliczności wskazywały na występowanie powiązań technologicznych pomiędzy przedsięwzięciami, które nakazywałyby traktować te trzy- przedsięwzięcia jako jedno wspólne. GINB sam zauważa, że realizowane są one na odrębnych nieruchomościach. GINB nie przywołał jakichkolwiek rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, które wskazywałyby na występowanie przepisywanych inwestorowi powiazań technologicznych z innymi inwestycjami.

W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. Decyzja ta wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji, czy postanowienia na zasadzie art. 126 k.p.a. - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie niniejsze, zakończone decyzją z dnia z dnia 31 maja 2021 r wszczęte zostało z urzędu i dotyczyło decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H K pozwolenia na budowę obejmującą budynek inwentarski kurnik – odchowalnia o obsadzie 59 DJP kat. obiektu II wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod. – kan. I gazową – ob. kat. II – wg projektu budowlanego opracowania indywidualnego o parametrach technicznych: kubatura 13142,72 m3; pow. zabudowy 2681,80 m2; pow. użytkowa 2576,90 m2 w tym powierzchnia chowu 2557,56 m2; zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe o pojemności v= 10,00 m3; stację redukcyjno – magazynową gazu propan – butan o pojemności 2x4850, na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Zatem, postępowanie to ukierunkowane było wyłącznie na kontrolę ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.,

W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], ze względu na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w ww. przepisie, określane jest w doktrynie i orzecznictwie jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W orzecznictwie zgodnie zauważa się, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył też, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (...)".

Podkreślić należy, iż kwestionowana decyzja Starosty [...] dotyczy pozwolenia na budowę. W myśl art. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak już wskazano wyżej projekt budowlany przewiduje realizację na działce nr ew. [...] m.in. budynku kurnika - odchowalni o maksymalnej obsadzie do 59 DJP (...) w systemie chowu ściółkowego (na słomie) (Projekt budowlany - str. 5). Z części opisowej projektu budowlanego wskazano, że obsada projektowanego budynku do 60 DJP (zob. Projekt budowlany - str. 6). Ponadto na str. 3 projektu budowlanego wskazano, że "Inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowle zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 3 ust.1 pkt 102 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowle zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Sąd podziela stanowisko organów zawarte w zaskarżonych decyzjach, powołujące się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że po dniu 1 sierpnia 2013 r, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Sąd podziela pogląd organów, że wprawdzie sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, lecz nie ulega wątpliwości, że odnosi się to także do tego przepisu. Przemawia za tym odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w omawianym rozporządzeniu". Tym samy stwierdzić należy sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza odnosi się również do § 3 ust.1 pkt 102 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Zdaniem Sądu prawidłowo organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko inwestorzy zobowiązani byli wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W aktach sprawy brak takiego dokumentu.

W opinii Sądu zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżący zarzucał organowi drugiej instancji przede wszystkim niedostrzeżenia faktu nieistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności, a jednocześnie błędy w ustaleniach okolicznościach faktycznych poprzez: z jednej strony, niezbadanie rzeczywistego stanu faktycznego, a z drugiej strony, błędną interpretację stwierdzonych faktów. Ten sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy nadzoru budowlanego związany był z błędną wykładnią przepisów prawa, w szczególności ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko i przepisów wykonawczych. W rezultacie, zdaniem skarżącego, całkowicie nietrafne były wnioski przyjęte przez organy, zwłaszcza organ odwoławczy, w procesie subsumcji.

Po zbadaniu materiałów dowodowych zgromadzonych w aktach sprawy, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podzielił opinii skarżącego, ani jego argumentacji.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu nieustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na te kwestie, które skarżący omija w skardze złożonej do Sądu. Z akt sprawy nie wynika przede wszystkim, co miało być przedmiotem hodowli w kurniku zaplanowanym przez skarżącego i zlokalizowanym na działce nr ewid. [...]. Oświadczenie skarżącego, że kurnik zaprojektowano w taki sposób, że będzie w nim prowadzona hodowla drobiu w ilości odpowiadającej 59 DJP, pozostało niesprecyzowane. Nawet składając skargę na decyzję GINB inwestor nie wykazał, że jego oświadczenie co do wielkości kurnika i przewidzianej tam hodowli należało uznać za prawidłowe i uzasadnione okolicznościami technicznymi.

Z tego właśnie względu GINB zobowiązany był do przeprowadzenia symulacji rzeczywistej pojemności kurnika w zależności od typu drobiu, który byłby przedmiotem hodowli. Biorąc pod uwagę niekwestionowaną powierzchnię zaprojektowanego kurnika oraz normy prawne odnoszące się do różnych typów hodowli, organ odwoławczy stwierdził, że rzeczywista obsada kur niosek w planowanym budynku kurnika może wynieść 23.018 sztuk, tj. odpowiednik 92,07 DJP. Gdyby z kolei przyjąć, że przedmiotem hodowli będą kurczęta brojlery, których średnia waga wynosi do 2,5 kg, to łączna obsada kurnika wynosiłaby wówczas 33.759 sztuk drobiu, co oznaczałoby 135,04 DJP.

Powyższe ustalenia, których skarżący nie podważył w skardze, prowadzą do wniosku, że przedmiotowy kurnik zaprojektowany na działce nr ewid. [...] powinien być zaliczony do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to w sposób jasny z przepisów powoływanych przez organy nadzoru budowlanego, ale i przez skarżącego, a mianowicie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej, analiza przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. wskazuje, że nie można wykluczyć, iż wielkość kurnika rozumiana jako maksymalna jego obsada może nawet przekroczy prawne pułapy kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia niż to przyjęły organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt (innych niż norki), w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m między innymi od terenów mieszkaniowych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przy czym nie uwzględnia się nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla są lub będą prowadzone. Okoliczność odległości od zabudowań mieszkaniowych ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, gdyż sąsiad inwestorów, który złożył wniosek o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Starosty [...], wskazał w swoim piśmie, że działka nr ewid. [...] będąca teren mieszkaniowym, na której znajduje się dom wnioskodawcy, jest położona w odległości około 77 m od działki nr ewid. [...] oraz w odległości około 92 m od kurnika budowanego na działce o nr ewid. [...]. We wniosku o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie wskazano co prawda odległości budynku mieszkalnego należącego do wnioskodawcy od działki o nr ewid. [...] i zlokalizowanego tam kurnika. Odległości tej nie da się również ustalić na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, gdyż mapy do celów projektowych w skali 1:1.000 określające projekt zagospodarowania działki o nr ewid. [...] nie zawierają oznaczenia ani granic działki nr ewid. [...], ani położenia działki nr ewid. [...] (patrz karty 58 i 59 projektu budowlanego). Odległości budynku kurnika zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] od innych nieruchomości o charakterze mieszkaniowym nie została więc ustalona, jednak nie można obciążać z tego tytułu organów nadzoru budowlanego, lecz projektantów i samych skarżących jako inwestorów. Odpowiednia część projektu budowlanego (k. 3) powtarza tylko stanowisko, że żaden z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania nie powoduje, aby działki sąsiednie były objęte obszarem oddziaływani w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b.

Z powyższego względu nie można było jednoznacznie przesądzić, czy powołany § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. będzie miał zastosowanie w sprawie dotyczącej budynku kurnika na działce o nr ewid. [...]. Niewątpliwe natomiast było, że wbrew oświadczeniu skarżących pozwolenie na budowę kurnika zostało udzielone mimo nieuwzględnienia obowiązków wynikających z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Sąd zauważa przy tym, że w dacie wydania decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę oraz w dacie wydania decyzji organu odwoławczego powołane rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. już nie obowiązywało. Zostało bowiem ono uchylone z dniem 11 października 2019 r. i zastąpione przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Powołanie przez organy wcześniejszego aktu normatywnego było wszakże prawidłowe. Zasadą przyjmowaną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest bowiem to, że okoliczności faktyczne będące podstawą kwestionowanego aktu administracji publicznej oraz sposób dokonania wykładni przepisów prawa, które znalazły w danym przypadku zastosowanie ustala się na dzień, w którym wydano kwestionowany akt (patrz np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2889/20, LEX nr 3190458; z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3058/18, LEX nr 3195699, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1531/20, LEX nr 3164913). Sąd stwierdza zatem, że w rozpatrywanej sprawie przepisy prawa, w tym przepisy aktów wykonawczych zostały zastosowane prawidłowo. Ponadto w odniesieniu do kwalifikacji obiektów budowlanych służących do hodowli drobiu późniejsze rozporządzenie przyjmuje w § 3 ust. 1 pkt 104 lit. b identyczne wymogi jak wcześniejsze rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.

Dla określenia, czy budowa przedmiotowego kurnika na działce o nr ewid. [...] jest zgodna z przepisami o ochronie środowiska, w tym art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, powinno się wziąć pod uwagę tylko obiektywną wielkość obiektu budowlanego, sposób jego wykorzystania, a w przypadku chowu lub hodowli zwierząt – rodzaj zwierząt wraz z odpowiednio przeliczoną obsadą obiektu. Zastosowanie tych kryteriów w rozpatrywanej sprawie prowadziło do stwierdzenia, że inwestor zobowiązany byli wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Przedstawione wyżej ustalenie, że budynek kurnika zlokalizowany na działce o nr ewid. [...] wymagał uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że nietrafna jest argumentacja skarżącego odnosząca się do błędnego powiązania przedmiotowej inwestycji z dwoma identycznymi lub choćby podobnymi kurnikami zlokalizowanymi na działkach nr ewid. [...]. Rację ma bowiem sąsiad inwestora powołujący się na zasadę, że w przypadku analizy oddziaływania określonego przedsięwzięcia na środowisko powinno się kumulować skalę immisji takiego przedsięwzięcia w stosunku do nieruchomości sąsiednich z oddziaływaniem analogicznych przedsięwzięć znajdujących się bezpośrednio w bliskiej odległości od analizowanego przedsięwzięcia. Nie jest to zasada wyrażona wprost w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., chociaż w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia ustanowiono normę, zgodnie z którą jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących określone przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1, to wówczas takie badane przedsięwzięcie należy uznać za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jednakże zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych powyższą zasadę kumulowania parametrów przedsięwzięć tego samego rodzaju stosuje się do takich obiektów jak elektrownie wiatrowe lub anteny nadawcze telefonii komórkowej (zwłaszcza w przypadku zainstalowania na wieży antenowej kilku anten emitujących promieniowane w kierunku o tym samym azymucie; patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 945/17 oraz z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14). Wyrażona w § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zasada kumulowania parametrów technicznych przedsięwzięcia i rzeczywistych lub przewidywanych skutków oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, nie ma bezpośredniego zastosowania do budynku kurnika zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Przesądza o tym użycie w powołanym przepisie wyrażenia "znajdujące się na terenie jednego zakładu lub obiektu". Formalnie zatem kurniki budowane na działkach o nr ewid. [...] są odrębnymi zakładami (obiektami). W zakresie zastosowania przepisów o ochronie środowiska nie mają przy tym istotnego znaczenia powiązania rodzinne lub osobiste właścicieli poszczególnych działek.

Argument przedstawiony w poprzednim akapicie nie może być jednak traktowany jako potwierdzenie zasadności zarzutów przedstawionych w skardze złożonej przez inwestora. Wbrew bowiem sugestii skarżącego o niedozwolonym przyjęciu domniemania o "więzi rodzinno-technologicznej" GINB nie popełniał błędu wykładni zarzucanego mu przez skarżącego. Organ wskazuje tylko na faktyczną możliwość takiego powiązania funkcjonalnego trzech kurników i w związku z tym na znacznie powiększone ryzyko emisji przez te obiekty zapachów (odorów), odbieranych przez mieszkańców sąsiednich nieruchomości jako istotnie pogarszające jakość ich życia. Jak wskazano wyżej, argumentami, które przesądziły o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 2018 r., był fakt, że z uwagi na wymiary obiektu na działce nr ewid. [...] maksymalna obsada kurnika może poważnie przekraczać poziom znaczącego oddziaływania na środowisko, choćby potencjalnego. Nie ma bowiem wątpliwości, że obsada przeliczona jako 92,07 DJP (w przypadku kur niosek) lub 135,04 DJP (w przypadku kurcząt brojlerów) wykracza poza graniczny poziom 60 DJP. Tym samym, jak wskazały organy właściwe w sprawie, warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę było uzyskanie decyzji środowiskowej na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko. Warunek ten nie został spełniony przez inwestora, a zatem decyzja Starosty [...] była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Należało zatem stwierdzić nieważność przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższej konkluzji nie mogą podważyć zarzuty skarżącego powołujące się na kryterium niejasności przepisów prawa i konieczności dokonania nieoczywistej wykładni prawa. Jak już wyżej wskazano, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zasadę, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić dopiero gdy zostały spełnione trzy przesłanki: (1) naruszenie prawa jest oczywiste, to znaczy, że przepis stanowiący normatywną podstawę rozstrzygnięcia nie wymaga wyszukanej wykładni prawa, a jego sens nie budzi wątpliwości w tzw. bezpośrednim rozumieniu tekstu aktu normatywnego; (2) przepis, który miał zostać naruszony ma jednoznacznie imperatywny charakter, tj. wynika z niego obowiązek działania w ściśle określony sposób, a nie np. uprawnienie, upoważnienie, bądź fakultatywna kompetencja; i wreszcie: (3) racje ekonomiczne lub społeczne, które uniemożliwiają zaakceptowanie w praworządnym państwie skutków społecznych lub ekonomicznych powodowanych przez kwestionowaną decyzję. Jednakże Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji GINB i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], że wymienione trzy przesłanki stwierdzenia wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zostały spełnione. Odnosząc się językowej jasności przepisów, wskazywanej przez skarżącego, w ocenie Sądu taką właściwość mają w niniejszej sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko. Warunek jasności przepisów pozwalających na stwierdzenie nieważności nie oznacza – wbrew skarżącym – niedopuszczalności prowadzenia wykładni prawa, zwłaszcza wykładni językowej i systemowej. Zdaniem Sądu [rzez jasność prawa rozpatrywaną w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy rozumieć jako niedopuszczalność dokonywania w postępowaniu nadzwyczajnym wykładni prawa zbyt wyszukanej, takiej która byłaby źródłem wątpliwości, a zwłaszcza która prowadziłaby do interpretacji praeter legem (obok prawa) lub contra legem (wbrew prawu). Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i łatwo uchwytnego błędu w wykładni prawa, którego treść jest jasna i nie wywołuje rozbieżności interpretacyjnych. Nie może być zatem efektem sporu o wynik interpretacji danej normy prawnej lecz efektem bezspornego działania wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. W rozpatrywanej sprawie odczytanie treści trzech przepisów: (a) § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.; (b) art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko oraz (c) art.35 ust. 1 pkt 1 p.b.; prowadziło do oczywistego wniosku, że w przypadku hodowli zwierząt (ściśle: drobiu) w obiekcie o obsadzie powyżej 60 DJP, wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania. Jej brak stanowił zatem rażące naruszenia prawa. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewody [...] nie musiał niczego domniemywać ani zawile wyinterpretowywać. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnych orzeczeń Sądu, które wskazywałyby inną wykładnię ww. przepisów, niż przyjęta przez organy obu instancji.

W takim kontekście, zarzuty skarżącego odwołujące się do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało uznać za nietrafne.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.