Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 92/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 uat. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 16, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 27 par. 1 pkt 3, 7-10, art. 29 par. 1, art. 59 par. 1 pkt 1 i 3, art. 127, art. 128 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2013r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku niepieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11.12.2012r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia R. W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23.10.2012r. znak: [...] w przedmiocie wykonania zastępczego świadczenia niepieniężnego;

- uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu do wpłacenia kwoty 2.000 zł tj. 7 dni od dnia otrzymania tego postanowienia i w to miejsce orzekł o nowym terminie do wpłacania kwoty 2.000,00 zł - do dnia 31.12.2012r.,

- w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 14.05.2010r. organ I instancji nakazał R. W. rozbiórkę "ogrodzenia trwałego z siatki stalowej na słupkach stalowych z cokołem betonowym wybudowanego przez R. W. w części przegradzającym drogę gminną ulicy W. o długości 3,6 m, na działce nr ewid. 198 oraz o długości 15,1 m, usytuowanego przy granicy drogi ul. W. (działka nr 198), a w części usytuowanego na działce 1347 od strony drogi ul. W. w O." –wykonanego bez zgłoszenia.

Z uwagi na prawidłowe doręczenie w/w decyzji (po dwukrotnym awizowaniu), brak wniesienia w terminie odwołania oraz niewykonanie przez R. W. nałożonego obowiązku organ I instancji upomnieniem z dnia 2.07.2010r. wezwał R. W. do wykonania nałożonego obowiązku, a następnie tytułem wykonawczym z dnia 3.08.2010r. wszczął postępowanie egzekucyjne i postanowieniem z dnia 3.08.2010r. nałożył na R. W. grzywnę celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Postanowieniem z dnia 20.09.2010r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości w/w postanowienie z dnia 3.08.2010r. i umorzył postępowanie egzekucyjne organu I instancji wszczęte tytułem wykonawczym z dnia 3.08.2010r.

Tytułem wykonawczym z dnia 20.10.2010r. organ I instancji ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie, wydając jednocześnie w tym samym dniu postanowienie o nałożeniu na zobowiązanego grzywny w kwocie 1.500 zł w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, to jest do obowiązku rozbiórki ogrodzenia nakazanego decyzją z dnia 14.05.2010r.

Postanowieniem z dnia 10.01.2011r. organ II instancji, po rozpoznaniu zażalenia R. W., utrzymał w mocy w/w postanowienie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 31.03.2011r., sygn. akt II SA/Ke 172/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny Kielcach odrzucił skargę R. W. na postanowienie z dnia 10.01.2011r.

W dniu 30.03.2011r. R. W. złożył w siedzibie organu I instancji, zawiadomienie o wykonaniu obowiązku rozbiórki nałożonego decyzją z dnia 14.05.2010r.

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 1.04.2011r. organ I instancji stwierdził, że zobowiązany zdjął jedynie siatkę ze słupków ogrodzeniowych oraz przęsła bramy wjazdowej z zawiasów, pozostawiając betonowy cokolik pod całą długością ogrodzenia oraz wszystkie słupki ogrodzeniowe i słupki bramowe, jak również usytuowany w poprzek drogi betonowy fundament bramy.

W dniu 15.04.2011r. przeprowadzono kolejną kontrolę, w trakcie której ustalono, że jakkolwiek R. W. dokonał rozbiórki ogrodzenia od strony ul. W. w O., to do rozbiórki pozostał usytuowany w poprzek drogi ul. W. betonowy fundament bramowy.

Podczas kontroli w dniu 18.05.2011r. organ I instancji stwierdził, że ogrodzenie z siatki na słupkach stalowych zostało ponownie zamontowane w miejscu gdzie istniało poprzednio. Natomiast w poprzek drogi (ul. W. w O.) w dalszym ciągu istnieje betonowy fundament wystający ok. 5 cm ponad poziom terenu, na którym zamontowano metalową bramę wjazdową. W dalszym ciągu istnieje również cokół betonowy wraz z ogrodzeniem w narożniku przy drodze nr 198 ul. W. i działki nr 1347.

W dniu 25.05.2011r. organ I instancji skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytuł wykonawczy (stosowany w egzekucji należności pieniężnych) celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego- wyegzekwowania od zobowiązanego należności pieniężnych.

Pismem z dnia 24.08.2011r. R. W. wniósł o umorzenie nałożonej grzywny, kwestionując poczynione przez organ I instancji ustalenia dotyczące przebiegu i charakteru drogi gminnej. Strona wskazała, że nakaz rozbiórki został wykonany dwuetapowo – w dniach 30.03.2011r. oraz 2.04.2011r., co zostało potwierdzone protokolarnie przez organ I instancji w dniu 15.04.2011r. R. W. powołał się na także na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005r., sygn. akt: III CK 129/2004, a w załączeniu przedstawił pismo Wójta Gminy O. z dnia 3.07.2008r., z którego wynika, że droga kończy się na postawionej przez niego bramie.

Postanowieniem z dnia 31.08.2011r. organ I instancji odmówił wnioskodawcy umorzenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia, stwierdzając że opisane powyżej kontrole nie potwierdziły właściwego wykonania rozbiórki spornego ogrodzenia i uporządkowania terenu ul. W. pomiędzy działkami nr 124 i 1347. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25.10.2011r., a skarga R. W. na to ostatnie rozstrzygnięcie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 2.02.2012r. o sygn. akt II SA/Ke 853/11.

Od tego wyroku R. W. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która nie została jeszcze rozpatrzona.

Postanowieniem z dnia 6.09.2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o niezasadności zgłoszonego w piśmie z dnia 24.08.2011r. przez R. W. zarzutu dotyczącego wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku w postępowaniu wszczętym tytułem wykonawczym z dnia 25.05.2011r. i obejmującego zaległości wynikające z nieuregulowania grzywny nałożonej w dniu 20.10.2010r.

Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia 26.10.2011r., a skarga R. W. na to ostatnie rozstrzygnięcie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9.02.2012r. o sygn. akt I SA/Ke 608/11.

Postanowieniem z dnia 17.11.2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił uznania za zasadne zarzutów R. W. w sprawie postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23.12.2011r.

Mając na uwadze, że Urząd Skarbowy w P. ściągnął nałożoną grzywnę a obowiązek rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia nadal nie został wykonany przez zobowiązanego organ I instancji upomnieniem z dnia 25.06.2012r. wezwał R. W. do wykonania nałożonego obowiązku, jednocześnie informując, że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego.

Postanowieniem z dnia 30.07.2012r. organ I instancji postanowił zastosować wykonanie zastępcze – wykonanie obowiązku rozbiórki, wydając jednocześnie nowy tytuł wykonawczy. Rozstrzygnięcie to – w wyniku wniesionych przez R. W. i Wójta Gminy O. zażaleń – zostało w całości uchylone przez organ II instancji, przy jednoczesnym umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30.07.2012r. W uzasadnieniu wskazano, że tytuł wykonawczy jest wydawany i doręczany zobowiązanemu tylko raz w trakcie postępowania egzekucyjnego i tylko raz zobowiązany ma prawo składania zarzutów do tego tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie organ I instancji wydał już w dniu 20.10.2010r. tytuł wykonawczy, a zatem to właśnie ten tytuł wykonawczy należało załączyć do uchylonego postanowienia. Z tego też względu prowadzenie postępowania w oparciu o tytuł wykonawczy z 30.07.2012 r. przesądziło o umorzeniu postępowania.

W dniu 23.10.2012r. organ I instancji wydał postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego R. W. obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym o charakterze niepieniężnym, dotyczącego rozbiórki wybudowanego ogrodzenia trwałego z siatki stalowej na słupkach stalowych z cokołem betonowym, wybudowanego przez R. W. w części przegradzającego drogę gminną ulicy W. o długości 3,60 m (w formie bramy wjazdowej), na działce nr 198 oraz o długości 15,10 m, usytuowanego przy granicy drogi ul. W. (działka nr 198), a w części usytuowanego na działce 1347 od strony drogi ul. W. w O., bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego zgłoszenia, nakazanego R. W., jako inwestorowi i właścicielowi działki nr 1347 decyzją z dnia 14.05.2010r., z jednoczesnym ustaleniem opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 zł oraz z jednoczesnym wezwaniem R. W. do wpłacenia w terminie 7 dni licząc od dnia otrzymania tego postanowienia kwoty 2.000 zł tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego na rachunek organu I instancji z zastrzeżeniem, że w przypadku niewpłacenia wskazanej kwoty w wyznaczonym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz dostarczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia aktualnej prawnej dokumentacji geodezyjnej granicy działki nr 1347 i działki nr 124 z drogą gminną ul. W. nr 198 w O. W uzasadnieniu wskazano, że mimo ściągnięcia przez Urząd Skarbowy w P. nałożonej grzywny zobowiązany nadal nie wykonał nałożonego obowiązku. Upomnieniem z dnia 25.06.2012r. wezwano stronę do wykonania nałożonego obowiązku. Natomiast złożone przez R. W. wyjaśnienia nie wprowadzają żadnych nowych okoliczności merytorycznych. W podstawie prawnej powołano art. 20 § 1 pkt 4, art. 127, art. 128 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 z zm.).

W zażaleniu na ww. postanowienie R. W. podniósł, że treść obowiązku o rozbiórce zawarta w zaskarżonym postanowieniu nie jest zgodna z treścią obowiązku zawartą zarówno w decyzji z dnia 14.05.2010r. jak i w tytule wykonawczym. Ponadto strona twierdzi, że wbrew ustaleniom organów obowiązek rozbiórki ogrodzenia został wykonany w całości. Z kolei od wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 853/11, oddalający skargę strony na decyzję dotyczącą umorzenia grzywny celem przymuszenia, została wniesiona skarga kasacyjna, która jeszcze nie została rozpatrzona. R. W. podniósł, że działka nr 198 nie jest jego własnością, tylko własnością Skarbu Państwa, a jego posesja składa się z działek nr 124 i 1347 – czego potwierdzeniem jest szkic z oględzin nieruchomości z dnia 7.10.2009r. wykonany przez biegłego z zakresu geodezji. Odwołujący podniósł, że sprawy własności oraz dróg rozstrzygają sądy powszechne, natomiast organy administracji publicznej nie mogą orzekać w tym zakresie. Ze względu na notoryczne łamanie prawa przez organ I instancji strona wniosła o umorzenie postępowania dotyczącego zastosowania wykonania zastępczego. W pozostałej części zażalenia strona wskazał, że nie zagrodziła drogi nr 198.

Organ II instancji, wydając opisane na wstępie rozstrzygnięcie, podzielił stanowisko organu I instancji o uchylaniu się przez R. W. od wykonania obowiązku rozbiórki.

Odnosząc się do uchylenia zakwestionowanego postanowienia w części dotyczącej terminu do wpłacenia kwoty 2.000 zł (7 dni od dnia otrzymania tego rozstrzygnięcia) wskazano, że upływ terminu do wpłacenia przez zobowiązanego zaliczki na pokrycie kosztów wykonania zastępczego zbiegł się w czasie z postępowaniem zażaleniowym. Z tego też względu orzeczono o nowym terminie do wpłacania przedmiotowej kwoty – do dnia 31.12.2012r.

Organ dodatkowo zwrócił uwagę, że w postanowieniu organu I instancji, powołując się na treść obowiązku zawartego w tytule wykonawczym zbytecznie zawarto sformułowanie" w formie bramy wjazdowej", co jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. postanowienie organu II instancji R. W. domaga się umorzenia w całości, na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania zastępczego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja z dnia 14.05.2010r. została wydana bezprawnie, gdyż działka nr 198 według ustawy o drogach publicznych nie jest drogą publiczną, a zgodnie z uchwałą Rady Gminy nadano jej status drogi wewnętrznej. Ze względu na powyższe skarżącego nie obowiązywał obowiązek zgłoszenia budowy spornego ogrodzenia. R. W. konsekwentnie twierdzi, że rozebrał ogrodzenie – czego potwierdzeniem ma być sporządzony w dniu 15.04.2011r. protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji. Jednakże pomimo wykonania tego obowiązku strona została ukarana kwotą 1.500 zł. Następnie wydano postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego, przy czym skarżący nie rozumie dlaczego tak postąpiono, skoro ogrodzenie z siatki stalowej na słupkach stalowych z cokołem betonowym zostało rozebrane – co ma potwierdzać załączone do skargi zdjęcie.

W odpowiedzi na skargę organ II Instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania zastępczego, którym rozstrzygnięto o:

- uchyleniu postanowienia organu I instancji o zastosowaniu wykonania zastępczego, dotyczącego wykonania obowiązku rozbiórki, nakazanego R. W. decyzją z dnia 14.05.2010r. – w części dotyczącej terminu do wpłacenia kwoty 2.000 zł tj. 7 dni od dnia otrzymania tego postanowienia i w to miejsce orzekł o nowym terminie do wpłacania kwoty 2.000,00 zł – do dnia 31.12.2012r.,

- utrzymaniu w mocy ww. postanowienia – w pozostałej części.

Jak wynika z akt administracyjnych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14.05.2010r. nakazano R. W. rozbiórkę "ogrodzenia trwałego z siatki stalowej na słupkach stalowych z cokołem betonowym wybudowanego przez R. W. w części przegradzającym drogę gminną ulicy W. o długości 3,60 m, na działce nr ewid. 198 oraz o długości 15,1 m, usytuowanego przy granicy drogi ul. W. (działka nr 198), a w części usytuowanego na działce 1347 od strony drogi ul. W. w O." –wykonanego bez zgłoszenia (K-I-1). W podstawie prawnej powołano art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 nr 156, poz. 1118 ze zm.). W tym miejscu odnosząc się do zarzutów R. W., kwestionującego prawidłowość tego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Mając zatem na uwadze zasadę trwałości decyzji (art. 16 K.p.a.), organy obu instancji były związane treścią tego rozstrzygnięcia.

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w art. 29 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 z zm.), zwanej dalej u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponadto – mając na uwadze wskazane na wstępie związanie Sądu granicami sprawy – należy wyjaśnić skarżącemu, że w niniejszej sprawie kontrolą sądowoadministracyjną mogły być objęte wyłącznie ww. postanowienia, nie zaś decyzja nakazująca obowiązek rozbiórki.

Analiza akt rozpoznawanej sprawy potwierdza stanowisko organu, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązku rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Ze względu na brak zastosowania się przez R. W. do ww. obowiązku organ I instancji, działając w oparciu o właściwe przepisy, przeprowadził postępowanie mające na celu jego wyegzekwowanie – na podstawie wystawionego w dniu 20.10.2010r. tytułu wykonawczego (K-I-9), sporządzonego stosownie do art. 27 § 1 u.p.e.a. Podkreślić bowiem trzeba, że organ I instancji właściwie powołał treść podlegającego egzekucji obowiązku, jego podstawę prawną – art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane, jak również decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14.05.2010r. znak: [...] wraz ze szczegółową treścią podlegającego egzekucji obowiązku oraz stwierdzeniem, że jest on wymagalny (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Jednocześnie pouczono zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu (art. 27 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Prawidłowo wskazano przy tym datę wystawienia tytułu, opatrując go podpisem z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego, odciskiem pieczęci urzędowej wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz odpowiednią klauzulą o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

W dniu 20.10.2010r. organ I instancji wydał także postanowienie o nałożeniu na zobowiązanego grzywny w kwocie 1.500 zł w celu przymuszenia do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku rozbiórki (K-I-8). Pouczono przy tym stronę, że niewykonanie przedmiotowego obowiązku spowoduje zastosowanie innego środka egzekucyjnego o charakterze niepieniężnym. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 10.01.2011r. (K-I-16), a prawomocnym postanowieniem z dnia 31.03.2011r. o sygn. akt II SA/Ke 172/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny Kielcach odrzucił skargę R. W. na ostatnie z wymienionych postanowień (K-II-16).

W tym miejscu podkreślić trzeba, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym zmierzającym do zrealizowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, bądź bezpośrednio z przepisu prawa. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia okazał się niewystarczający do przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Ustalenia organu w powyższym zakresie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy. Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 15.04.2011r. (K-I-195) wynika bowiem, że jakkolwiek R. W. dokonał rozbiórki ogrodzenia od strony ul. W. w O., to do rozbiórki w dalszym ciągu pozostawał wówczas usytuowany w poprzek drogi ul. W. betonowy fundament bramowy, będący elementem przegrodzenia drogi. Następnie, w wyniku interwencji I. Ł. w dniu 13.05.2011r., informującej organ o ponownym wykonaniu przez R. W. usuniętego uprzednio ogrodzenia od strony ul. W., okoliczność ta została potwierdzona materiałem fotograficznym wykonanym w tym samym dniu przez pracowników organu (K-I-201). Identyczne ustalenia zawiera protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 18.05.2011r. (K-I-202), w trakcie której stwierdzono, że:

- betonowy fundament bramowy, usytuowany w poprzek drogi (ul. W. w O.) w dalszym ciągu nie został rozebrany (wystaje ponad koronę drogi o 5 cm),

- w narożniku wschodnio-południowym istnieje również nie rozebrany fragment betonowego cokolika na długości ok. 1 mb,

- w tym samym miejscu co poprzednio istnieje ogrodzenie z siatki na słupkach stalowych oraz metalowa brama wyjazdowa, usytuowana w poprzek drogi,

- wymienione wyżej elementy ogrodzenia zostały zamontowane ponownie.

Powyższe ustalenia potwierdza również przedstawiony w załączeniu do protokołu materiał fotograficzny.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki.

Jak już wskazano na wstępie, decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek rozbiórki jest ostateczna. Z kolei materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych dowodzi, że skarżący uchyla się od wykonania wynikającego z ww. decyzji obowiązku rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. W tej sytuacji, prawidłowo organ upomnieniem z dnia 25.06.2012r. wezwał R. W. do wykonania nałożonego obowiązku, jednocześnie informując, że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego (K-I-73). Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29.06.2012r. (K-I-74).

Stosownie do art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt.

Z kolei zgodnie z art. 128 § 1 u.p.e.a. w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo.

Z akt sprawy wynika, że organ w dniu 20.10.2010 r. wydał tytuł wykonawczy, który został skarżącemu doręczony.

Odnosząc się do powoływanego w skardze tytułu wykonawczego z dnia 30.07.2012r. (K-I-78) wskazać trzeba, że prowadzone w tym zakresie postępowanie zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20.09.2012r. (K-I-86).

Podkreślić wyraźnie należy, że pomimo upływu dwóch lat od wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest ono prowadzone w dalszym ciągu na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20.10.2010r. Tytuł wykonawczy jest bowiem wydawany tylko raz w trakcie postępowania egzekucyjnego i tylko raz zobowiązany ma prawo składania zarzutów do tego tytułu wykonawczego.

Jak wynika z akt sprawy niniejszej zarzuty zgłoszone w tym zakresie zostały uznane przez organ I instancji za niezasadne – postanowieniem z dnia 6.09.2011r. (K-I-39). Stanowisko to podzielił zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (postanowienie z dnia 26.10.2011r. – K-I-53), jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – w wyroku z dnia 9.02.2012r. o sygn. akt II SA/Ke 608/11.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro zobowiązany dobrowolnie nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, zasadnie organ na podstawie art. 127 i art. 128 § 1 u.p.e.a. zastosował środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego.

Odnosząc się do zawartego w skardze żądania umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa.

Wbrew zarzutom skargi w stanie faktycznym sprawy niniejszej nie zachodzi żądana z przesłanek o których mowa w tym przepisie.

Skarżący w dalszym ciągu uchyla się od wykonania wynikającego z decyzji z dnia 14.05.2010r. obowiązku rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia.

W ocenie Sądu, ustalony przez organy stan faktyczny sprawy znajduje pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że skarżący nie wykonał prac rozbiórkowych w sposób całkowity, trwały i nieodwracalny.

Brak zatem podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a.

Pozostałe zarzuty podnoszone w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż dla oceny zasadności zastosowanego środka egzekucyjnego istotne znaczenia miała wyłącznie okoliczność wykonania – bądź nie nakazanej przez organ rozbiórki.

Odnosząc się do uchylenia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego– na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – postanowienia organu I instancji w części dotyczącej terminu do wpłacenia kwoty 2.000 zł (7 dni od dnia otrzymania tego rozstrzygnięcia) i wyznaczenia zobowiązanemu nowego terminu do wpłacania przedmiotowej kwoty rozstrzygnięcie to należy uznać za prawidłowe. Jak słusznie zauważył organ II instancji upływ terminu do wpłacenia przez zobowiązanego zaliczki na pokrycie kosztów wykonania zastępczego zbiegł się w czasie z wniesieniem przez zobowiązanego zażalenia – wobec czego niemożliwym jest wykonanie ww. obowiązku w wyznaczonym pierwotnie terminie.

Z tego też względu w zaskarżonym postanowieniu właściwie wyznaczono nowy termin do wpłacania przedmiotowej kwoty przez R. W. – do dnia 31.12.2012r.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.