Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2142/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] września 2013 r. funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili kontrolę w lokalu w Z. przy ul. [...], w którym gry na automatach urządzała bez wymaganego zezwolenia i poświadczenia rejestracji Pani A. J. zam. ul. [...], W., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], zwana dalej "Stroną" lub "Skarżącą".

W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że w lokalu są trzy włączone do sieci i gotowe do eksploatacji trzy urządzenia internetowe do gier o nr: [...],[...] oraz [...]. W związku z powyższym, funkcjonariusze celni podjęli próbę przeprowadzenia gier kontrolnych. Funkcjonariusz włożył do akceptora banknotów w maszynach po jednym banknocie o wartości 10 zł. W każdym przypadku na polu CREDIT pojawiła się liczba 100, co oznaczało, że jeden punkt kredytowy miał wartość 0,10 zł. Funkcjonariusz naciskając ikonę BET miał możliwość ustawienia określonej wartości stawki w grze. Następnie, naciskając ikonę START' uruchamiał grę, co powodowało ruch symboli owoców i cyfr na ekranach oraz ubytek punktów w polu CREDIT o wartość będącą stawką gry. Funkcjonariusz przeprowadził gry m.in. za stawkę m.in. 40 pkt kredytowych o wartości 4 zł oraz 200 pkt o wartości 20 zł. W trakcie jednej z gier uzyskał wygraną w postaci 320 pkt kredytowych o wartości 32 zł.

W dniu [...] września 2010 r. funkcjonariusze celni w lokalu przy ul. [...] w Z. przeprowadzili oględziny zewnętrzne urządzeń internetowych do gier nr [...],[...] oraz [...].

W wyniku oględzin urządzeń nr [...],[...] oraz nr [...] stwierdzono, iż głównym elementem urządzeń był ekran LCD (dotykowy) osłonięty aluminiową obudową. W chwili oględzin ekrany wyświetlały napisy: AUTLIENTICATION DIALOG, VLT AUTHENTICATION FAILED, LOCATION LOCKED, USER NAME i USER PASSWORD oraz dwie ikony podpisane jako OK i CANCEL. Pod ekranami, we frontowej ścianie urządzeń znajdowały się podświetlone na czerwono akceptory banknotów. Pod akceptorami umiejscowione były drzwiczki zamykane na kluczyk, umożliwiające najprawdopodobniej dostęp do wnętrz urządzeń. Na prawej ścianie urządzeń umiejscowione były duże, kwadratowe przyciski koloru czerwonego. Na tylnej ścianie urządzeń znajdowały się okrągłe przyciski, służące do włączania i wyłączania systemu operacyjnego urządzeń. Obok znajdowały się gniazda USB, których obudowa miała formę czarnej półkuli. Poniżej umiejscowione były dwa otwory wentylacyjne. Poprzez jeden z nich wyprowadzony był z wnętrza urządzenia szary kabel zakończony wtyczką telefoniczną/sieciową. Pod otworami umiejscowione były gniazda podłączenia kabla zasilania. W środkowej części ścian tylnych, znajdowały się otwory, a w ich wnętrzu wiatrak.

Przesłuchana w charakterze świadka, wynajmująca lokal Pani A. J. zeznała "(...) W lokalu tym od początku listopada 2008 r. prowadzę zakłady bukmacherskie "[...]". Lokal wynajmowany przeze mnie składa się z dwóch pomieszczeń. Jedno pomieszczenie użytkowane było jako zakłady bukmacherskie, a drugi lokal, stal pusty. Na początku września przyszedł do mnie przedstawiciel firmy, nazwy nie pamiętam i zaproponował wstawienie do lokalu urządzeń testujących, zabawowych. (...). Urządzenia zostały wstawione cło testów, a umowa została podpisana już po kontroli urzędu. (...) ".

Z umowy najmu jednoznacznie wynika, że najemcą lokalu położonego przy ul. [...] w Z., w czasie prowadzenia czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego [...] w W., była Pani A. J. Umowa najmu przedstawiona przez Stronę postępowania, zawarta została w Z. w dniu [...] września 2010 r. trzy dni po przeprowadzonej kontroli w przedmiotowym lokalu.

W dniu [...] stycznia 2012 r. została sporządzona opinia biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C. [...] R. R. [...]. Zgodnie z powołaną opinią, biegły ustalił, że badane urządzenia powinny podlegać przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm., nazywanej dalej: "u.g.h."

2. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 "u.g.h." za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu [...] sierpnia 2013 r.

3. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., którą wymierzył Stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry na w kwocie 36.000 zł. Decyzję doręczono Stronie w dniu [...] marca 2013 r.

4. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Strona, reprezentowana przez Pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła, że została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik postępowania, polegającym na: błędnej wykładni i zastosowaniu art. 89 ust 1 u.g.h., a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu przepisu do stanu faktycznego. "

5. Organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania stosownie do art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej. Odwołanie wraz z aktami sprawy zostało przekazane Dyrektorowi Izby Celnej w W.

6. Dyrektor Izby Celnej w W., mając na uwadze pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 21 maja 2012 r., o sygn. akt III SA/GI 1979/11 - w dniu [...] grudnia 2013 r. r. zawiesił przedmiotowe postępowanie odwoławcze.

7. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. podjął z urzędu postępowanie odwoławcze nr [...], stwierdzając, iż na gruncie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 21 maja 2012 r. o sygn. akt III SA/GI 1979/11 nie może być uznane za zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie, ponieważ nie występuje tutaj przeszkoda uniemożliwiająca rozstrzygnięcie sprawy podatkowej przez organ podatkowy. Zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie jest zagadnieniem wstępnym i nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego.

8. W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej (dalej również: IC) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wyjaśnił, co w świetle art. 2 ust 3 i 5 u.g.h. jest grą na automatach i co stanowi również wygraną rzeczową w świetle art. 2 ust. 4 u.g.h. i wskazał, że na gruncie ustawy o grach hazardowych, ocenie występowania elementów definicji gry na automacie winna być poddana wyłącznie pojedyncza gra. W jego ocenie nie można bowiem stwierdzić o cechach gry w przypadku badania procesów zachodzących na danym urządzeniu w innym odcinku czasu, niż ten, w którym występuje sama gra.

Podał, że wspólnymi elementami pojedynczej gry na automatach, które można wywieść z przepisów art. 2 ust. 3-5 u.g.h., jest poddanie ryzyku stawki za udział w jednej grze zawierającej co najmniej element losowości i uzyskanie rozstrzygnięcia jej wyniku (wygranej lub przegranej w sensie samego rozstrzygnięcia wyniku, niekoniecznie już wygranej pieniężnej w sensie fizycznym lub wygranej rzeczowej w sensie ustawowym). Odnosząc powyższe do sprawy stwierdził, że sporny automat jest urządzeniem elektronicznym (komputerowym). Z oględzin zewnętrznych i pozostałych akt sprawy wynika, że posiada on m.in. monitory LCD, przyciski do prowadzenia gier (panele sterowania), systemy sterowania i jest zasilany energią elektryczną, co świadczy o tym, że jest to urządzenie elektroniczne (komputerowe). Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, tj. gra jest rozgrywana na urządzeniu elektronicznym, w tym komputerowym.

W ocenie Dyrektora IC, bezspornym jest także, że gra organizowana była w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że ten automat udostępniony były publicznie w lokalu użytkowym. Automat posiadał wrzutnik monet i akceptor banknotów. Warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Wszystko powyższe świadczy o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tym automacie. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych.

Podał także, że następnym warunkiem przyporządkowania gry na automatach do definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. jest ustalenie "elementu losowości", ewentualnie "charakteru losowego" w grze. Organ odwoławczy powołał się na literalną wykładnie tych pojęć i wskazał za słownikiem języka polskiego, że zwroty "element" i "charakter" tłumaczone są odpowiednio jako: "część składowa jakiejś całości; składnik nadający czemuś odrębnej cechę, właściwość; czynnik" oraz wespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku; wygląd, postać, forma". Natomiast zwrot "losowy", to "wybrany przez przypadek lub losowanie; zależny od losu, przeznaczenia; dotyczący losu".

Organ podkreślił, że z przeprowadzonego eksperymentu procesowego oraz opinii R. R., dotyczącej spornego urządzenia wynika, że wynik gry na tym automacie nie zależy od zręczności grającego, którego rola ogranicza się jedynie do wciśnięcia przycisku Start. Zatrzymanie bębnów następuje w sposób samoczynny i przypadkowy, ustalony przez system zainstalowany w automacie. Biegły podkreślił, że gra rozpoczyna się od wyboru jednej z dziesięciu dostępnych gier ustawienia stawki gry i naciśnięcia migającego przycisku Start. Naciskanie przycisku Start rozpoczyna obracanie bębnów z symbolami. Wprawione w ruch tym przyciskiem bębny zatrzymują się samoczynnie. Ich wzajemne ustawienie w momencie zatrzymania jest losowe i niezależne od zręczności grającego. Podał również, że gdy naciska się przycisk Start to uzyskujemy również punkty dopisywane do licznika punktów zręcznościowych.

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że gry wideo na spornym automacie mają charakter losowy, bowiem zatrzymanie obracania się bębnów następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automacie, co powoduje, że zatrzymanie bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Spełnione zostały zatem kolejne warunki definicji gier na automatach wynikające z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., tj. gra ma charakter losowy, a tym samym zawiera element losowości.

Zdaniem Dyrektora IC ostatnim warunkiem istotnym prawnie z punktu widzenia zakwalifikowania gier na automatach do jednej z definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., jest ustalenie, czy gry są prowadzone o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Z opisu przebiegu gier przedstawionego w zgromadzonym materiale dowodowym wynika, że automat nie jest przystosowane konstrukcyjnie do bezpośredniego wypłacania wygranych pieniężnych lub wydawania (fizycznie) wygranych rzeczowych (brak hoppera i wypłacarki banknotów). Dyrektor IC wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji wywiódł, że wprawdzie przedmiotowy automat do gier spełnia wymogi art. 2 ust. 5 u.g.h. (gry były urządzane na urządzeniu komputerowym, w celach komercyjnych i miały charakter losowy), to jednak z uwagi na możliwość uzyskiwania wygranych rzeczowych należało go zakwalifikować jako gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. są punkty uzyskiwane w grze na automacie, ponieważ umożliwiają rozgrywanie kolejnych gier do momentu zakończenia wykupionego limitu czasu.

Wyjaśnił również, że w świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z kolei, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, której wysokość określona została w pkt 2 powołanego przepisu ustawy. Kary pieniężne (do których – na mocy art. 91 u.g.h. – stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 ust. 1 u.g.h.).

Organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenia kasyna gry. Wskazał, że zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u,g.h.) wiąże się z samym faktem organizowania gry poza miejscem do tego wyznaczonym, czyli kasynem gry i stanowi lex specialis w stosunku do zakazu urządzania gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia.

Dyrektor IC wyjaśnił, że urządzać gry znaczy tyle, co zorganizować tego typu działalność, stworzyć warunki do prowadzenia gier, tj. czynności bezpośrednio podejmowanych przy grach hazardowych. Urządzenie gry jest zrealizowaniem przygotowań umożliwiających następnie jej prowadzenie, jest warunkiem koniecznym prowadzenia gry. Będą to zatem wszelkie działania polegające, np. na zapewnieniu warunków lokalowych i personelu, jak również dostarczeniu odpowiednich urządzeń do prowadzenia gier oraz zapewnieniu możliwości ich działania, np. poprzez udostępnienie dostępu do sieci elektrycznej (szeroko pojęta organizacja tych gier). W związku z tym uznał skarżącego za podmiot urządzający gry.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor IC wskazał, że z przepisów ustawy o grach hazardowych nie wynika w żaden sposób, aby osoby fizyczne nie mogły zostać ukarane za zachowanie niezgodne z przepisami ustawy. W szczególności, ustawodawca w żaden sposób nie uzależnia możliwości nałożenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. od ewentualnej możliwości uzyskania zezwolenia lub koncesji. Strona, nie będąc podmiotem o którym mowa w art. 6 ust. 4 u.g.h., nie mogła dysponować koncesją na prowadzenie kasyna gry. Bezspornym jednak jest, że urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Dlatego też uznał wymierzenie kary przez organ I instancji za prawidłowe. Podkreślił, że skoro naruszenia przepisów ustawy może dopuścić się zarówno osoba fizyczna, jak i prawna, to tym samym na każdą z nich może zostać nałożona kara pieniężna.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

9. Pismem z 20 lutego 2015 r. skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 89 ust. 1 oraz ust. 2 u.g.h. poprzez niewłaściwe zastosowanie względem podmiotu będącego osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu przepisu - w sytuacji do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższy zarzut. Stwierdziła, że skoro jako osoba fizyczna nie mogła uzyskać koncesji na urządzanie gier, to również nie może ponosić odpowiedzialności za ich urządzanie, tj. nie można mu nałożyć kary pieniężnej, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. Wyjaśniła, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt w sytuacji, gdy ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje jego jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna.

Nie zgodziła się również, co do wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającej na przyjęciu przez organ I i II instancji spełnienia przesłanki wymierzenia jej kary pieniężnej, która to przesłanka sprowadza się do stwierdzenia, iż doszło po jej stronie do "urządzania gier na automatach".

10. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

3. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automacie umieszczonych w lokalu niebędącym kasynem gry.

Skarżąca nie kwestionowała ustalonego stanu faktycznego sprawy. Stawiała jednak zarzut błędnej wykładni art. 6 ust. 4 w zw. z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. i skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do osoby fizycznej, która – w ocenie skarżącej – nie może ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej i nie powinna być adresatem takiej decyzji.

Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, zgodnie uznały, iż skarżący urządzał gry na automacie poza kasynem gry. Dyrektor IC, odwołując się do informacji znanych mu z urzędu wskazał nadto, że skarżąca nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 u.g.h. Podkreśliła również, że jako osoba fizyczna takiej koncesji, czy też zezwolenia nie mógł uzyskać.

Po stwierdzeniu, że skarżąca urządzała na badanym automacie gry odpowiadające warunkom przewidzianym w art. 2 ust. 5 u.g.h., trzeba uznać, że organy trafnie przy wymiarze kary organy powołały się na art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., a więc na unormowania przewidujące karę pieniężną dla "urządzającego gry na automatach poza kasynem gry".

Chybiony jest przy tym zarzut skarżącej błędnej wykładni art. 6 ust. 4 w zw. z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. i skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do osoby fizycznej, która – w ocenie skarżącej – nie może ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej i nie powinna być adresatem takiej decyzji.

Według art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, zaś art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że karze podlega "urządzający gry na automatach poza kasynem gry". Wykładnia językowa, jak i funkcjonalna przepisu art. 89 u.g.h. nie daje podstaw do przyjęcia, że określonej tamże sankcji administracyjnej nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą jako osoby fizyczne.

Karze podlega bowiem urządzający gry w warunkach określonych w art. 89 u.g.h. i może nim być każdy podmiot (osoba). Norma art. 89 u.g.h. nie wprowadza ograniczeń co do zakresu podmiotowego zważywszy na rodzaj podmiotu urządzającego gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem. W szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów, które mogłyby uzyskać koncesję, czyniąc tym samym niepodlegającymi karze pieniężnej pozostałe podmioty, które urządzałyby nielegalnie gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem gry poza jakimikolwiek sankcjami. Argumentacja skargi stoi w sprzeczności z ratio legis przepisu art. 89 u.g.h.

Nie mógł się ostać zarzut podwójnego karania tej samej osoby fizycznej za popełnienie tego samego czynu zabronionego trzeba a to w kontekście wyroku TK z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, w którym orzekł, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s. są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Trybunał uznał, że w sytuacji, gdy dochodzi do zbiegu odpowiedzialności administracyjnej i odpowiedzialności karnej, jedynym strażnikiem proporcjonalności reakcji państwa stają się sądy karne, bo to one dysponują środkami pozwalającymi na dostosowanie odpowiedzialności karnej stosownie do okoliczności sprawy i pobudek zachowania sprawcy. Niezależnie od tego, czy sąd karny orzeka po wymierzeniu kary administracyjnej pieniężnej, czy też wcześniej, sądowi znana jest wysokość kary administracyjnej pieniężnej, ponieważ jest ona jednoznacznie określona w ustawie i nie ulega zmianie. Stanowisko TK jest w pełni adekwatne do ponoszenia przez ten sam podmiot za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s.

5. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 16 marca 2016 r., V SA/Wa 1231/15 i V SA/Wa 2214/15 czy też WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2016 r., III SA/Kr 1077/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko tutejszego Sądu znalazło zresztą dosadne wsparcie w argumentacji uzasadnień Naczelnego Sądu Administracyjnego do wyroków tego Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. (II GSK 183/14 oraz II GSK 181/14).

Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie.

6. Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.