Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 375/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej kwotę 200( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 grudnia 2014 r. odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej tego organu z dnia 26 maja 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2014 r. w całości.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 26 maja 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - dalej jako "Kierownik", przyznał M. W. płatność rolnośrodowiskową na 2013 r. w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi.

W związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji oraz odmową przywrócenia terminu do jego wniesienia, stała się ona ostateczna.

Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. M. W., na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", wystąpił do Kierownika z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej tego organu z dnia 26 maja 2014 r.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że decyzja z dnia 26 maja 2014 r. została wydana z pominięciem okoliczności, że w dniu 14 listopada 2013 r. weszły w życie przepisy, które w zasadniczy sposób zmieniły zasady i warunki przyznawania płatności. Zdaniem M. W., przepisy obowiązujące w okresie objętym wnioskiem o płatność przed zmianą rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy prawnej konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w postaci kształtowania obowiązków finansowych (w tym o charakterze sankcyjnym) wobec podmiotu zobowiązanego w niniejszej sprawie, gdyż obowiązek uiszczenia spornych należności nie powstawał samoistnie z mocy jakiegokolwiek przepisu, a ukształtowany został dopiero decyzją z dnia 26 maja 2014 r.

W uzupełnieniu wniosku M. W. podniósł, że dane zawarte w wykazie jednostki certyfikującej odnośnie do wniosku o płatności za 2013 r. nie były zgodne ze stanem faktycznym. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca załączył pismo z dnia 8 lipca 2014 r. ("Uwagi agrotechniczne") sporządzone przez biegłego sądowego z zakresu rolnictwa.

Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - dalej jako "Dyrektor", na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. zawiadomił M. W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika z dnia 26 maja 2014 r.

W uzasadnieniu wskazano, że powodem wszczęcia postępowania jest konieczność ustalenia, czy decyzja z dnia 26 maja 2014 r. rażąco narusza prawo, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zwrócono uwagę,

że Kierownik wydał ww. decyzję nie rozstrzygając w pełni co do praw i obowiązków strony zgodnie z przepisami prawa materialnego wspólnotowego i krajowego.

Decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. Kierownik odmówił zmiany decyzji ostatecznej

z dnia 26 maja 2014 r. w całości.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że odmowa zmiany decyzji

z dnia 26 maja 2014 r. na wniosek strony spowodowana jest wszczęciem przez Dyrektora innego postępowania nadzwyczajnego w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., tj. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a.

Kierownik podniósł, że wydając w dniu 26 maja 2014 r. decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi wskazał właściwą podstawę prawną, jednakże w rozstrzygnięciu zawarł jedynie zapis o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., nie podając rozstrzygnięcia w kwestii nałożenia sankcji i jej wielkości. Natomiast w uzasadnieniu tej decyzji wskazano wysokość sankcji, zasady jej odliczenia oraz podstawę prawną, jednakże uzasadnienie to jest niespójne z wydanym rozstrzygnięciem. Tym samym, postępowanie, na podstawie którego wydano decyzję, jest obarczone wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad

i przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6 i art. 107 k.p.a., gdyż pomiędzy rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji nie ma spójności.

Końcowo Kierownik wskazał, że zarzut naruszenia prawa nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. i z tej przyczyny niedopuszczalna jest jej zmiana w tym trybie.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu M. W. zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 155 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie zmiany decyzji zgodnie z jego wnioskiem i uznanie,

że z powodu wszczęcia w dniu 10 grudnia 2014 r. przez Dyrektora postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia

26 maja 2014 r. organ pierwszej instancji zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie zmiany tego orzeczenia.

W związku z powyższym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 18 lutego 2015 r. Dyrektor uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2014 r. w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przeprowadził wywód poświęcony instytucji zmiany decyzji ostatecznej. Dyrektor podkreślił, że skoro celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, to organ nie może rozpatrzyć w ramach tego postępowania dowodów w postaci opinii biegłego sądowego w zakresie rolnictwa z dnia 8 lipca 2014 r. wniesionych przez stronę po wydaniu przez Kierownika decyzji z dnia 26 maja 2014 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia 26 maja 2014 r. W związku z tym, po uzyskaniu przez decyzję waloru ostateczności, właściwy w sprawie kierownik biura powiatowego ARiMR,

po ponownej weryfikacji sprawy, z uwzględnieniem całości zgromadzonego materiału dowodowego (także ww. opinii biegłego sądowego), będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r.

w oparciu o stwierdzony stan faktyczny.

Dyrektor podkreślił, że stwierdzenie istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. prowadzi do niedopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 tej ustawy, który służy do uchylenia decyzji ostatecznej, zgodnej z prawem, bądź zawierającej wady niekwalifikowane. Oba tryby postępowania nie mogą być stosowane zamiennie. Zgłoszenie wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wyłącza możliwość weryfikacji decyzji na podstawie art. 155 tej ustawy. Inaczej mówiąc, nie można dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności w celu jej sanowania. W rezultacie, za zgodą stron może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. tylko taka decyzja, która nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, a więc wadami dającymi podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Stwierdzając w dniu 9 stycznia 2015 r. nieważność decyzji z dnia 26 maja 2014 r. Dyrektor szczegółowo uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, wskazując że Kierownik wydając ww. decyzję wskazał wysokość sankcji, zasady jej odliczenia oraz podstawę prawną, jednakże powyższe uzasadnienie nie było spójne z wydanym rozstrzygnięciem, w którym organ pominął kwestię nałożenia na rolnika sankcji. Obowiązek określonego zachowania powinien być wyrażony w rozstrzygnięciu w sposób precyzyjny, jasny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie jest najważniejszym elementem decyzji, musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Ponadto organ II instancji podkreślił, iż naruszenie prawa w przedmiotowej sprawie jest rażące, gdyż rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Stwierdzone naruszenie prawa ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Dyrektor podkreślił, że ze względu na fakt, iż pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. Dyrektor zawiadomił M. W. jedynie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 maja 2014 r., natomiast w tej dacie nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie organu wyższej instancji w sprawie, Kierownik nie miał podstaw do wydania decyzji z dnia 10 grudnia 2014 r. o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2014 r. w całości.

Organ odwoławczy podał, że ze względu na złożone w dniu 11 lutego 2015 r. odwołanie od decyzji Dyrektora z dnia 9 stycznia 2015 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika z dnia 26 maja 2014 r. rozstrzygnięcie to nie jest decyzją ostateczną, lecz wiąże zarówno organ, który ją wydał, jak i stronę. W rezultacie, wobec istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 maja 2014 r., niedopuszczalne jest uchylenie lub zmiana tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 10 grudnia 2014 r., a rozstrzygając co do istoty odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 26 maja 2014 r. w całości.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego M. W., wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych, zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 155 w zw. z art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. zbadania przesłanek warunkujących stosowanie art. 155 k.p.a. i zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 10 listopada 2014 r.

W uzasadnieniu skargi M. W. podniósł, że Dyrektor powinien był zmienić decyzję z dnia 26 maja 2014 r. zgodnie z jego wnioskiem w trybie art. 155 k.p.a., gdyż wszczęcie w tej samej sprawie postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. przez organ nadzoru było bezzasadne.

Odwołując się do orzecznictwa sądowego skarżący wskazał, że możliwość zastosowania trybu z art. 155 k.p.a. należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. Zarzucono, że w niniejszej sprawie organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) i ustalenia,

czy w sprawie zachodzą podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji z dnia 26 maja 2014 r. w świetle przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., ograniczając się do stwierdzenia,

że z powodu stwierdzenia nieważności tej decyzji organ zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie zmiany tego orzeczenia.

M. W. podkreślił, że stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi. Ze względu na ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.) nie można w tym trybie wzruszać decyzji dotkniętej innymi wadami niż podstawy stwierdzenia nieważności przewidziane w art. 156 § 1 k.p.a. lub w ustawach szczególnych.

Zdaniem skarżącego, uchybienie rozstrzygnięcia decyzji, które nie jest sformułowane w sposób jasny i precyzyjny i pośrednio wynika z uzasadnienia decyzji,

w żaden sposób nie można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa,

a wynika to z funkcji uzasadnienia. Uzasadnienie powinno wyjaśniać dyspozytywną część decyzji i tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji byłoby diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, można byłoby mówić

o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo w sytuacji, gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Podkreślono,

że zmiana (uchylenie) decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może dotyczyć zarówno decyzji wadliwych, jak i prawidłowych. Zastosowanie tego przepisu do decyzji wadliwych może nastąpić wtedy, gdy wady decyzji lub postępowania poprzedzającego jej wydanie nie dają podstawy do jej wzruszenia przy zastosowaniu innych przepisów k.p.a. (np. art. 156 § 1),

a tak jest w niniejszej sprawie.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu są decyzje organów administracji wydane po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem M. W. z dnia 10 listopada 2014 r. o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Kierownika z dnia 26 maja 2014 r. przyznającej skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2013 r.

Jednakże uwadze Sądu nie mogła ujść okoliczność, że w dniu 10 grudnia 2014 r. Dyrektor wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia

26 maja 2014 r.

W związku z powyższym, należało rozważyć, jakie konsekwencje dla niniejszego postępowania wywołało wszczęcie postępowania nieważnościowego.

Odnosząc się do kwestii wzajemnej relacji pomiędzy postępowaniem w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. a postępowaniem dotyczącym stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 k.p.a., Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie

w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności tej decyzji (zob. wyrok SN

z dnia 6 stycznia 1999 r. sygn. akt III RN 101/98, OSNP 1999/20/637; wyrok WSA

w Warszawie z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 714/13, LEX

nr 1644480). W konsekwencji, postępowaniu nadzwyczajnemu mającemu na celu podważenie ostatecznej decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości, tj. postępowaniu wznowieniowemu oraz postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do innych trybów postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa materialnego, mogących doprowadzić również

do uchylenia decyzji administracyjnej, bez wykazywania jej wadliwości, w tym do trybu

z art. 155 k.p.a. W szczególności, w razie zbiegu trybów stwierdzenia nieważności decyzji oraz jej zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. pierwszeństwo należy dać trybowi stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 811/09, LEX nr 597877). Wymienione tryby składają się na system kilku nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym. System ten - co podkreśla się w orzecznictwie (zob. np.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 480/14, LEX nr 1605575) i doktrynie

(B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz,

C.H. Beck 2014) - oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza,

że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. To ogólne założenie stosowania trybów nadzwyczajnych ma pełne zastosowanie również do weryfikacji decyzji prawidłowych, których wzruszenie może nastąpić na podstawie art. 154 albo art. 155 k.p.a., stosownie do cech samej decyzji i dalszych przesłanek określonych odrębnie w obu wymienionych przepisach.

Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd co do zasady podziela stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane

w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 lutego 2015 r., że zaistnienie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. prowadzi do niedopuszczalności jej uchylenia lub zmiany w trybie art. 155 tej ustawy.

Należy jednak zwrócić uwagę, że argumentacja, na którą powoływały się organy odmawiając zmiany decyzji z dnia 26 maja 2014 r., stała się nieaktualna.

Mianowicie, decyzja Dyrektora z dnia 9 stycznia 2015 r. została utrzymana w mocy przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - dalej jako "Prezes", decyzją z dnia 23 marca 2015 r. Na decyzję z dnia 23 marca 2015 r. M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2549/15 uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora z dnia 9 stycznia 2015 r.

Za nieuzasadnione WSA w Warszawie uznał stanowisko Prezesa, że wydając decyzję z dnia 26 maja 2014 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej Kierownik dopuścił się rażącego naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

(Dz. U. UE L z 2009 r. Nr 316, poz. 65 ze zm.), a w konsekwencji również rażącego naruszenia § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia

13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.).

WSA w Warszawie nie podzielił także stanowiska Dyrektora, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika z dnia 26 maja 2014 r. z powodu rażącego naruszenia art. 16 ust. 5 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L z 2011 r. Nr 25, poz. 8 ze zm.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.). Zdaniem Sądu, fakt nie zawarcia w osnowie decyzji Kierownika rozstrzygnięcia o sankcjach wieloletnich, uregulowanych w art. 16 ust. 5 i 6

ww. rozporządzenia, nie powinien być utożsamiany z brakiem rozstrzygnięcia uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji. W opinii Sądu, decyzja z dnia 26 maja 2014 r. rozstrzygnęła o zasadności wniosku skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., nie było zatem podstaw do stwierdzenia jej nieważności

z powodu rażącego naruszenia prawa.

Należy wskazać, że od ww. wyroku nie wywiedziono środka zaskarżenia, w związku z czym stał się on prawomocny.

Powyższy wyrok WSA w Warszawie w sposób oczywisty rzutuje na niniejsze postępowanie, albowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika z dnia 26 maja 2014 r. spowodowało,

że odpadła de facto jedyna przyczyna, z powodu której organy odmówiły skarżącemu zmiany tej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie zainicjowane wnioskiem M. W. z dnia 10 listopada 2014 r. W tym celu podejmie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ustalając, czy w sprawie zachodzą podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji z dnia 26 maja 2014 r. w świetle przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., po czym wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a., zasądził na rzecz skarżącego od organu administracji.[pic]