Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3575/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania poddania prawidłowemu oznakowaniu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 3575/13

Uzasadnienie

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r., nakazującą C. D., wykonującemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe i Usługowe "[...]" C. D. w K., poddanie zabiegowi prawidłowego oznakowania wprowadzonego do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego o nazwie – [...] – wielkość partii magazynowej [...]kg ([...] szt. Opakowań jednostkowych), data minimalnej trwałości: "najlepiej spożyć przed końcem: 27.02.2014 r." (pierwsze dwie cyfry to nr partii), o wartości brutto partii magazynowej 345,80zł, przez zamieszczenie w oznakowaniu wyrobu w sposób zgodny z przepisami określenia "makaron z kurkumą" lub "makaron z dodatkiem kurkumy" oraz usunięcie określenia "[...]".

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

W dniach [...] marca 2013 r. inspektorzy Inspektoratu Wojewódzkiego w S., na podstawie upoważnienia z dnia 4 marca 2013 r., przeprowadzili kontrolę w przedsiębiorstwie C. D. w K. pobierając próbki artykułu o nazwie [...], w celu oceny oznakowania tego artykułu. Dokonując tej oceny stwierdzono, że określenie "[...]" sugeruje konsumentom tradycyjną metodę produkcji z wykorzystaniem jaj bez dodatku substancji barwiących, aromatów, substancji wzbogacających (witamin, przypraw jak kurkuma), które to substancje nie są stosowane w produkcji domowej makaronów.

Według składu na opakowaniu makaron został wyprodukowany z mąki pszennej, wody i kurkumy. Te dane zostały umieszczone na tylnej stronie opakowania i wydrukowano je drobną czcionką. W związku z tym określenie "[...]", sugerujące domową produkcję makaronu z użyciem jaj, wprowadzając konsumentów w błąd w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) – także jako ustawa o jakości - w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.) – także jako ustawa o bezpieczeństwie żywności. Z tych względów, na podstawie art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., uznano badany produkt za zafałszowany.

Zdaniem Inspekcji Wojewódzkiej użycie w produkcji makaronu przyprawy kurkuma, jako dodatku smakowego i silnie barwiącego, powinno zostać wykazane nie tylko w składzie makaronu lecz także w jego nazwie. Przyprawa ta nadaje bowiem produktowi silnie żółte zabarwienie, co nie pozwala odróżnić makaronu produkowanego z użyciem jaj.

C. D. 4 kwietnia 2013 r. wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu otrzymania rozstrzygnięcia Prokuratora Rejonowego S. i Prokuratora Rejonowego w K. oraz o włącznie do akt administracyjnych dokumentów z kontroli przeprowadzonej w 2011 r.

Inspektor Wojewódzki w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił zawieszenia postepowania uznając, że poprzednia kontrola dotyczyła innych produktów – [...],[...] – a obecna dotyczyła – [...],[...],[...]. Nie wystąpiła więc podstawa do zawieszenia postępowania z art. 97 ani z art. 98 k.p.a. Natomiast co do dowodów z akt prokuratury stwierdzono, że nie znajdują się one w obiegu prawnym, a prokurator nie złożył wniosku o przystąpienie do postępowania. W związku z tym nie wystąpiły przesłanki z art. 78 § 1 k.p.a. do uwzględnienia żądania strony.

W toku postępowania administracyjnego C. D. składał uwagi i zastrzeżenia do toczącego się postępowania, na które Inspekcja odpowiadała ustosunkowując się do tych pism oraz do opinii prawnej przedstawionej przez stronę.

W tych ustaleniach została wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzja administracyjna z dnia [...] czerwca 2013 r.

Składając odwołanie z dnia 8 lipca 2013 r. od tej decyzji C. D. wnosił o stwierdzenie jej nieważności lub o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezzasadnego.

C. D. kwestionował datę wszczęcia postępowania (20 marca 2013 r.) wskazując, że zawiadomienie o wszczęciu otrzymał 25 marca 2013 r. W związku z tym naruszono art. 61 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego organ Inspekcji nie ustosunkował się do jego wniosków odpowiadając ostatnim pismem z 20 czerwca 2013 r. bez umożliwienia skarżącemu odparcia zarzutów, a wydając decyzję tego samego dnia uniemożliwił stronie, z naruszeniem art. 10 k.p.a., czynny udział w sprawie. Przy czym zdaniem skarżącego nie ma znaczenia, że po poprzednim zawiadomieniu o zakończeniu postepowania nie chciał zapoznać się z aktami sprawy, w związku z tym wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji.

C. D. podkreślał, że poprzednimi decyzjami Główny Inspektor umorzył postepowania, w związku z tym nie było podstaw do ponownego wszczynania obecnego postępowania administracyjnego, gdyż zachodzi tożsamość tych spraw. Przedmiotowy makaron jest pakowany w opakowania bez użycia słowa "[...]", a więc nazwa makaronu jest inna od podanej w decyzji. Tymczasem organ Inspekcji zaniechał tych ustaleń, istotnych w ocenie skarżącego.

Sama nazwa makaronu jest nazwą zwyczajową, dlatego nie wskazanie w niej kurkumy nie może wprowadzać konsumenta w błąd, tym bardziej, że skład makaronu podano na opakowaniu. W związku z tymi uwagami zarzucono decyzji błędną interpretację podanych w niej przepisów prawa oraz niezałączenie do akt dokumentów prowadzonych postepowań przez Prokuratury Rejonowe w K. i dla S. Postępowania te są prowadzone przeciwko Wojewódzkiemu Inspektorowi w S., a pokrzywdzonym jest skarżący (o czym nadmieniał C. D. w piśmie z dnia 9 września 2013 r.).

Główny Inspektor pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r. poinformował skarżącego o przeprowadzonych czynnościach wyjaśniających w związku ze zgłoszonymi zarzutami oraz pismem z dnia 9 września 2013 r. powiadomił Prokuraturę Rejonową S. o terminie załatwienia sprawy wyjaśniając przyczyny opóźnienia. Kolejnymi pismami z dnia 23 września 2013 r. powiadomił skarżącego i prokuraturę w S. o nowym terminie zakończenia postępowania wskazując przyczyny opóźnienia.

Zawiadomieniem z dnia 3 października 2013 r. Prokuratura Rejonowa S. powiadomiła C. D. o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej, o czym C. D. zawiadomił pismem z dnia 7 października 2013 r. Głównego Inspektora.

W tych ustaleniach została wydana przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymieniona na wstępie decyzja administracyjna.

Opisując przebieg postępowania Główny Inspektor stwierdził niezasadność zarzutu co do daty wszczęcia postępowania wskazując, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Z tych względów prawidłowo podano datę wszczęcia postępowania w zawiadomieniu - 20 marca 2013 r. Natomiast wbrew zarzutom skarżącego w zawiadomieniu tym nie występuje określenie "zebrany materiał dowodowy", gdyż stronie wyznaczono termin na zajęcie stanowiska. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. stronę powiadomiono o zebranym materiale w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, na co strona odpowiedziała pismem z dnia 9 czerwca 2013 r. składając uwagi i zastrzeżenia do postępowania. W piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. Wojewódzki Inspektor odniósł się do uwag strony. W związku z tym w trakcie postępowania nie naruszono praw strony.

Zdaniem organu odwoławczego nie było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z tego powodu, iż poprzednie decyzje zostały uchylone i postępowanie umorzono. Postępowania te nie były tożsame z niniejszą sprawą, gdyż dotyczyły innego produktu z nazwami: "[...]" oraz były prowadzone na skutek odrębnej kontroli. Decyzje wydane w tamtych sprawach zostały uchylone i postępowanie I instancji umorzono z powodu wadliwego określenia strony postępowania, a organ odwoławczy nie rozstrzygał kwestii merytorycznych.

Co do nazwy produktu organ odwoławczy wskazał, że nazwę "[...]" podał kontrolowany w swoim oświadczeniu z dnia 5 marca 2013 r. i została tak określona w dokumencie zakładowym "Opis produktu" – Księga HACCP opracowanie z [...] kwietnia 2008 r. (załączniki do protokołu kontroli). Ponadto na etykietach zbiorczych producent również umieścił nazwę "[...]".

W ocenie organu odwoławczego kontrolujący prawidłowo ocenili nazwę produktu, nie chodzi bowiem, jak twierdzi skarżący, że nazwą tą nie zafałszował produktu, gdyż jest on wyrabiany przemysłowo, lecz o to, że nazwa "[...]" w kontekście zastosowania w nim kurkumy, jest nieprawdziwa. Załączone przez skarżącego opakowania jednostkowe makaronu bez określenia "[...]", w świetle pozostałych dokumentów zebranych w sprawie zawierających to określenie wskazuje na użycie tego określenia. W tej sytuacji, zdaniem Głównego Inspektora nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu poświadczenia nieprawdy przez Inspektora Wojewódzkiego.

Główny Inspektor, wskazując na przebieg pobrania próbek uznał, że w tym zakresie nie naruszono wymaganych przepisów. Podkreślano, że kontrolowaną partię zakwestionowano z powodu użycia w jej nazwie określenia "[...]", sugerującego tradycyjną metodę produkcji makaronu z użyciem jaj bez podania, iż do produkcji użyto kurkumy. W tym zakresie organ powołał przepisy prawa, które zostały przez producenta naruszone nie zgadzając się, że nazwa "[...]" jest nazwą zwyczajową dla makaronów produkowanych przemysłowo. Umieszczenie zaś składnika (kurkumy bez podania ilości tego składnika) na odwrotnej stronie opakowania napisanego drobną czcionką jest niewystarczające dla szybkiego zidentyfikowania przez konsumenta artykułu, z którym ma do czynienia. Nazwa makaronu bezjajecznego zawierającego kurkumę powinna różnić się od takich makaronów niezawierających kurkumy. Kurkuma powoduje żółte zabarwienie makaronu i posiada charakterystyczny smak co w odbiorze konsumenta sugeruje mu, że makaron został wyprodukowany z dodatkiem jaj i może wprowadzać go w błąd co do oczekiwań od takiego produktu. Nazwa produktu jest dla konsumenta pierwszą informacją trafiająca do jego świadomości podczas zakupu i rzadko korzystając z opisu składu sugeruje się właśnie samą nazwą. Dlatego w samej nazwie powinna być zawarta istotna informacja o produkcie.

Wskazując na zastosowane przepisy prawa i przebieg postępowania organ odwoławczy nie zgodził się z ich błędną interpretacją, jak i z naruszeniem art. 107 k.p.a.

Od decyzji C. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności, przez przyjęcie, że użycie określenia "[...]" w nazwie makaronu było niewłaściwe. Zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez wydanie decyzji w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inna decyzją oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. przez niewyjaśnienia przesłanek uzasadniających zaskarżone rozstrzygnięcie.

Skarżący, odpowiednio jak w odwołaniu, uznał wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wobec uprzedniego wydania decyzji w tożsamej sprawie, umarzającej postępowanie I instancji. W ocenie skarżącego we wszystkich tych sprawach badano zgodność z przepisami nazwy makaronów. Zatem przedmiotowa sprawa jest tożsama z poprzednimi a więc zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności. Nadto zaskarżona decyzja nie została prawidłowo uzasadniona, a ustalenia, na których została oparta były dowolne.

Zdaniem skarżącego żaden przepis prawa nie nakazywał wskazania w nazwie produktu kurkumy. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w wykazie składników może być użyta zamiast nazwa składnika jedynie nazwa jego kategorii, do której ów składnik należy, jeżeli skłądnik przekracza zawartość 2% tego produktu, na przykład "przyprawa". Zgodnie z rozporządzeniem kurkuma nie jest barwnikiem, a jej zawartość w makaronie to 0,01% masy. Nie było więc obowiązku umieszczania w nazwie tego składnika. Tymczasem organy Inspekcji, nie opierając się na konkretnych przepisach prawa, dowolnie przyjęły nakaz umieszczenia w nazwie makaronu kurkumy pomimo tego, że w składzie makaronu składnik ten podano. W tych warunkach brak było podstaw do twierdzenia, ze konsument został wprowadzony w błąd co do przedmiotowego produktu.

W ocenie skarżącego konsument nie został wprowadzony w błąd także umieszczenie w nazwie makaronu "[...]". W tym zakresie organ oparł swoje rozstrzygnięcie także na osobistym odczuciu, a nie na przepisach prawa. Wskazując na przykłady nazw używanych dla produktów spożywczych wytwarzanych przemysłowo skarżący podkreślał, że określenie "[...]" nie stwarza u nabywcy makaronu przekonania, iż jest to wyrób nieprzemysłowy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Jako najdalej idący zarzut skarżącego wywodzony był z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do tego zarzutu skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił powody uchylenia uprzednich decyzji administracyjnych i umorzenia postępowania organu I instancji. W postępowaniach tych błędnie określono ich strony, wobec tego wada ta była na tyle istotna, iż uzasadniała wyłączenie decyzji z obrotu prawnego. Jednocześnie, co podnosił organ odwoławczy, w postępowaniach tych nie rozstrzygano kwestii merytorycznych stwierdzonych w toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...]stycznia 2011 r. W tej sytuacji trudno uznać, by sprawy te zostały zakończone rozstrzygnięciami uzasadniającymi zastosowanie w sprawie niniejszej wymienionego przepisu postępowania. Jak jednoznacznie wskazują te decyzje, zapadłe rozstrzygnięcie miało wyłącznie charakter procesowy – postępowanie I instancji umorzono. Tym samym żaden z organów Inspekcji nie rozstrzygnął o prawidłowości, bądź nieprawidłowości nazwy makaronu.

Ponieważ skarżący podnosił także nieużywanie w nazwie makaronu określenia "[...]", należy zauważyć, iż zgodnie z ustaleniami Inspekcji, nazwę tę podał sam skarżący w oświadczeniu z dnia [...] marca 2013 r., jak i funkcjonowała ona w "Opisie produktu" – Księga HACCP (dokument zakładowy). Istotnym w sprawie jest jednak to, co było przedmiotem obu decyzji, że w nazwie makaronu użyto określenia "[...]" z pominięciem podania jego składnika – kurkumy.

Zgodnie z ustaleniami organu administracji, opartymi na opisie składników makaronu, produkt ten składał się z mąki pszennej, wody i kurkumy. Pozostaje zatem poza wszelką wątpliwością, że w skład tego produktu nie wchodziły inne składniki, a w szczególności nie wchodziły jaja. W zasadzie więc makaron składał się z podstawowych składników, jak mąka pszenna i woda, gdyż kurkuma była przyprawą do tych podstawowych i jedynych składników makaronu. Powstaje zatem pytanie w jakim celu ów składnik użyto w produkcji makaronu niezwierającego jaj.

Organ administracji starał się tę kwestię wyjaśnić opisując właściwości kurkumy. Jak podał, kurkuma zawiera kurkuminę – charakterystyczny żółty barwnik otrzymywany przez ekstrakcję rozpuszczalnikami substancji barwnej rozłogów rośliny Curcuma domestica (longa). Ze względu na charakterystyczny smak i zapach ekstrakty kurkumy są stosowane jako przyprawa lub dodatek. Z ustaleń tych wynika, że zastosowanie kurkumy w makaronie nadaje mu żółta barwę podobną, jaką nadają mu użyte w produkcji makaronu jaja. Te ustalenia organu Inspekcji oparte są na jego wiedzy, właściwej i koniecznej temu organowi, jako że orzeka on w sprawach dotyczących żywności i artykułów rolno-spożywczych. Brak było zatem podstaw, w ocenie składu orzekającego w sprawie, do stawienia temu organowi zarzutu dowolności w dokonanych ustaleniach. Niejako konsekwencją tych ustaleń było uprawnione stwierdzenie, że przez dodanie kurkumy w produkcji makaronu niezawierającego jaj, został on upodobniony w swoim wyglądzie do makaronu produkowanego z dodatkiem tego składnika, a taki właśnie makaron jest wytwarzany metoda domową, w której do mąki i wody dodaje się jaja. Nie ma co prawda żadnych przepisów prawa nakazujących, by przy przygotowywaniu w domu makaronu należało używać jaj, jednak truizmem byłoby dowodzenie, że przeciętny konsument postrzegając makaron o żółtym zabarwieniu nie będzie się sugerował, iż w produkcji przedmiotowego makaronu nie użyto tego składnika, gdyż dla przeciętnego konsumenta fakt produkcji makaronu metodą przemysłową nie wyklucza użycia w tej produkcji jaj. W ocenie Sądu w sytuacji nazwania makaronu "[...]" organy Inspekcji zasadnie zakwestionowały tę nazwę.

Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Przy czym, jak wskazuje ust. 4 cytowanego przepisu, nazwie powinny towarzyszyć m.in. informacje dotyczące procesów technologicznych stosowanych w produkcji, a do takich należy użycie w produkcji "[...]" dodatku w postaci kurkumy. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości artykuł rolno-spożywczy będzie zafałszowany jeżeli m.in. w jego oznakowaniu ukryto rzeczywisty skład produktu. Natomiast według art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności przez oznakowanie produktu wprowadzające konsumenta w błąd rozumie się także jego nazwę. W nazwie makaronu faktycznie nie podano (a więc ukryto) jego składnik (kurkumę) nadający temu produktowi wygląd makaronu, do produkcji którego używa się jaj, podczas gdy przedmiotowy produkt tych składników nie zawiera, jednocześnie makaron ten opatrzono nazwą "[...]", a więc nazwą makaronu, do którego przy wytwarzaniu metodą domową używa się jaj.

Oznakowanie, a więc także nazwa produktu, będzie wprowadzała konsumenta w błąd w sytuacji, w której z jednej strony używa określenia powszechnie rozumianego i właściwego dla produktów wytwarzanych z zastosowaniem określonego składnika (np. jaj) oraz wówczas, gdy w nazwie tej nie wprowadza się określenia wskazującego na zastosowanie w produkcie składnika nadającego temu produktowi pewnych charakterystycznych cech (np. wyglądu) istotnych dla postrzegania danego artykułu spożywczego przez konsumentów. Nie sposób także zgodzić się z taką tezą skarżącego, iż nazwa artykułu rolno-spożywczego nie musi w ogóle odnosić się produktu wytwarzanego z użyciem składników zwyczajowo dla danych produktów używanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r. wydanego w sprawie VI SA/Wa 87/12).

Nazwa produktu zawierająca określenie "[...]" sugeruje konsumentowi (co podnosił już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2011 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 1449/11), że produkt ten został wyprodukowany w procesie produkcyjnym opartym na tradycyjnej (domowej) metodzie produkcji z wykorzystaniem świeżych jaj bez dodatków (...). Taki (tradycyjny) makaron otrzymywany jest z mąki, jaj i wody, zatem określenie "[...]" nie może mieć zastosowania w odniesieniu do makaronu produkowanego bez dodatku jaj, który jest makaronem bezjajecznym wyprodukowanym z mąki pszennej, wody i kurkumy.

Zarzuty skarżącego dotyczące wszczęcia i prowadzenia postępowania przez organy Inspekcji, w świetle materiału zgromadzonego w sprawie nie znajdują uzasadnienia, w szczególności nie uprawniają do stwierdzenia o naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotne wpływ na wynik sprawy lub dokonania ustaleń z naruszeniem art. 80 k.p.a.. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.