Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 574/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2006 r. Nr 135, poz. 950 ), z upoważnienia Burmistrza Prószkowa, Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. przyznał Z. G. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 333,90 zł na okres od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 31 marca 2008 r. Wydana w tym przedmiocie decyzja, orzekająca o przyznanym uprawnieniu i zawierająca klauzulę natychmiastowej wykonalności, opatrzona została datą 15 marca 2008 r.

Następnie postanowieniem z dnia [...], nr [...], Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., na podstawie art. 113 § 1 K.p.a., z urzędu dokonał sprostowania błędu pisarskiego w wydanej decyzji, polegającego na błędnym oznaczeniu daty jej wydania, poprzez wpisanie zamiast dnia 14 marca 2008 r., dnia 15 marca 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że błąd w oznaczeniu daty decyzji nastąpił na skutek oczywistej komputerowej omyłki pisarskiej.

Pismem złożonym w dniu 27 czerwca 2008 r. Z. G. zaskarżył postanowienie o sprostowaniu.

Po rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, powołując regulację art. 113 § 1 i 3 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że dokonanie sprostowania decyzji w oparciu o przepis art. 113 § 1 K.p.a., było dopuszczalne. Uznał, iż omyłka zaistniała w oznaczeniu jako daty wydania decyzji dnia 15 marca 2008 r. tj. soboty, zamiast 14 marca 2008 r. stanowiła omyłkę oczywistą, która nie miała charakteru omyłki istotnej i nie wpływała na treść przyznanego stronie prawa. Na mocy powołanego przepisu, zdaniem organu odwoławczego, nie podlegają sprostowaniu jedynie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa. Jako niemające wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał przy tym błędne podanie w osnowie postanowienia, iż sprostowaniu podlegał błąd pisarski, podczas gdy podanie błędnej daty wydania decyzji stanowiło oczywistą omyłkę.

W skardze do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Opolu, Z. G. podniósł, że decyzja której dotyczyło postanowienie o sprostowaniu nie mogła zostać wydana dnia 14 marca 2008 r., gdyż jak wskazał, pracownik który ją sporządził potwierdził jej napisanie w dniu 17 marca 2008 r. Skarżący wyjaśnił w tym zakresie, że w dniu 17 marca 2008 r. był w Ośrodku Pomocy Społecznej, gdzie został poinformowany przez pracownika zajmującego się jego sprawą – K. J., że być może decyzja zostanie jeszcze w tym dniu sporządzona. Zarzucając decyzji w związku z tym "antydatowanie" skarżący podniósł także zarzut fałszowania podpisów przez jednego z pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Załączył również kserokopię oświadczenia o treści: " o ile sobie dobrze przypominam decyzje w sprawie przyznania pomocy finansowej napisałem w poniedziałek po 15 marca 2008 r., podpisanego przez K. J.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, nie znajdując podstawy do uwzględnienia skargi podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o jej oddalenie.

W piśmie procesowanym z dnia 1 grudnia 2008 r., skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka - K. J.

Podczas rozprawy, przed tut. Sądem w dniu 16 grudnia 2008 r., skarżący wyjaśnił dodatkowo, że decyzję odebrał osobiście w środę, natomiast zamieszczone na decyzji jako potwierdzenie pokwitowania odbioru, data oraz podpis nie zostały przez niego dokonane. Nadmienił, że zawsze jak kwituje odbiór decyzji to osobiście zamieszcza datę. Wobec tego nie wie kto podpisał odbiór decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych zasad kontrola nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że w niniejszej sprawie skarga wniesiona została na postanowienie o sprostowaniu decyzji administracyjnej w zakresie oznaczenia daty jej wydania. Stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej K.p.a., zauważyć przyjdzie, że data wydania decyzji stanowi jej konstytutywny element. W myśl powołanej regulacji każda prawidłowo wydana decyzja winna bowiem zawierać datę. Pozwala to na ustalenie stanu prawnego i faktycznego stanowiącego podstawę wydania decyzji, a także określenie czy decyzja wydana została w terminie. Uchybienia w tym zakresie, polegające na błędnym oznaczeniu daty, mogą jednak podlegać sprostowaniu na mocy art. 113 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. To z kolei oznacza, że sprostowaniu podlegać może cała decyzja, a więc wszystkie jej elementy niezależnie od tego czy mają charakter konstytutywny, czy też tworzą treść uzasadnienia.

Wprowadzając w art. 113 § 1 K.p.a. pojęcia "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych omyłek" ustawodawca nie zdefiniował jednak tych pojęć. Z tego też względu należy mieć na uwadze potoczne ich znaczenie i przyjąć, że z "błędem pisarskim lub rachunkowym" będziemy mieć do czynienia w przypadku powstania niezgodności z obowiązującymi regułami pisania bądź liczenia, zaś z "oczywistą omyłką" wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym widoczne i łatwe do stwierdzenia jest, że doszło do niewłaściwego, tj. niezgodnego z zamierzeniem organu użycia wyrazu, bądź określenia jakiegoś faktu. Jako istotne i podkreślane w literaturze oraz orzecznictwie wskazać przy tym trzeba, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. nie podlegaj błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak i J. Borkowski, " Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 536). W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które – co do zasady – mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego w sposób odmienny. W szczególności chodzi o takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień. Innymi słowy, sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988, sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990/11-12/ 398 z aprobującą glosą).

Stosownie do powyższego, uznając za dopuszczalne dokonanie w trybie art. 113 § 1 K.p.a. sprostowania błędnej daty wydania decyzji przyjdzie powiedzieć, iż bez wątpienia omyłka zaistniała w tym zakresie w niniejszej sprawie nie miała istotnego charakteru. Dokonane sprostowanie nie miało wpływu na przyznane skarżącemu w drodze decyzji uprawnienie, jak również, z uwagi na wydanie postanowienia w tym przedmiocie po upływie terminu do wniesienia odwołania, nie ograniczało prawa skarżącego do merytorycznego rozpoznania sprawy w dwu instancjach. W ocenie Sądu, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że wskazanie jako daty wydania decyzji dnia 15 marca 2008 r. było wynikiem oczywistej omyłki. Jak wynika z obowiązującego kalendarza dzień ten przypadał bowiem na sobotę. W ocenie organu, niemożliwe było wydanie decyzji w tej dacie. Reasumując, zdaniem Sądu, uznać należało, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa, w szczególności zaś art. 113 § 1 K.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, dotyczących antydatowania decyzji oraz podrabiania podpisów przez pracownika MOPS stwierdzić należy, że jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy nie podlegały ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Okoliczności te noszą znamiona czynów zabronionych, za popełnienie których odpowiedzialność ponosi się na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). Ustalenie okoliczności faktycznych związanych z ich popełnieniem dokonywane jest natomiast w postępowaniu karnym regulowanym przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Z tego też względu sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania w tym zakresie. W ramach niniejszego postępowania, działając w granicach sprawy, Sąd uprawniony był jedynie do dokonania oceny działań organów administracji publicznej dotyczących dokonania sprostowania decyzji. Jednocześnie też w ramach przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego niedopuszczalne było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, o co wnioskował skarżący. Ustawodawca nie przewidział bowiem prowadzenie przez sąd administracyjny postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie okoliczności faktycznych sprawy podlegającej ocenie. W tym zakresie kompetencje sądu ograniczone zostały jedynie do możliwości przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentu. Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, ale tylko wówczas jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania dowodowego. Z tego też względu nie uwzględniono wniosku strony w zakresie dowodu z przesłuchania świadka.

Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw do jej uwzględnienia, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.