Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 776/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 776/12

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi J. R. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB") z [...] lutego 2010 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z [...] września 2009 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie legalności robót budowlanych oraz orzeczono przez umorzenie postępowania w sprawie legalności wykonania robót budowlanych.

Podstawę prawną decyzji PINB z [...] września 2009 r. stanowiły art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana: "K.p.a."). PINB umorzył postępowanie administracyjne dotyczące legalności wykonania robót budowlanych przy budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym na działce nr 465/12 w D. przy ul. K. jako bezprzedmiotowe, ponieważ w ocenie organu roboty polegające na przystosowaniu (zaadaptowaniu) strychu budynku na cele mieszkalne zostały zakończone, wykonano je legalnie i w sposób zgodny z warunkami udzielonego uprzednio pozwolenia, nie stwierdzono też naruszenia przepisów prawa podczas ich wykonywania. Organ ustalił, że roboty w opisanym zakresie wykonywane były na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...] grudnia 2000 r. nr [...]. Podczas kontroli na adaptowanym strychu wykonywane były roboty wykończeniowe i porządkowe. Nie stwierdzono jednak, aby wykonywano je z naruszeniem udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. W szczególności dowodem nielegalności nie był fakt podwyższenia (nadbudowy) budynku od strony zachodniej, ponieważ było ono przewidziane w projekcie budowlanym. J. R. nie zdołała przedstawić dowodów potwierdzających twierdzenie, jakoby roboty w tej części miały zostać wykonane jeszcze przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę, tj. w 1999 r. W szczególności faktu tego strona nie zgłaszała wcześniej, tj. na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na przystosowanie strychu na cele mieszkalne. Roboty prowadzone były pod nadzorem osoby uprawnionej zgodnie ze sztuką budowlaną. Jedynie w zakresie instalacji elektrycznej, która nie została przewidziana w projekcie, inwestor przedłożył orzeczenie techniczne o prawidłowości jej wykonania w adaptowanej części budynku. B. B., jako inwestor zaniechała też zawiadomienia organu o rozpoczęciu robót, wobec czego zastosowano wobec niej przepis art. 93 pkt 4 Prawa budowlanego. Wobec zaginięcia dziennika budowy przedłożono ekspertyzę stanu technicznego rzeczonej części budynku.

W odwołaniu od ww. decyzji J. R. zarzuciła naruszenie art. 104, art. 105 § 1 i art. 7 K.p.a. przez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia zgłaszanych przez nią dowodów oraz naruszenie art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 11 i art. 9 K.p.a. Zdaniem strony odwołującej się organ I instancji miał błędnie ustalić stan faktyczny sprawy nie przesłuchując świadka dysponującego informacjami na temat terminu dokonania nadbudowy budynku. Organ miał nie uwzględnić również dowodu z przedstawionych zdjęć obiektu. Odwołująca się podniosła ponadto, że pozwolenie na budowę dotyczyło działki nr 465, dlatego przez budowę na całej szerokości wspólnej ściany muru, na którym oparto konstrukcję nowo powstałego dachu, naruszono własność działki sąsiadującej o nr 466.

Decyzją z [...] lutego 2010 r. rozpoznając powyższe odwołanie WINB uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie legalności wykonania robót budowlanych polegających na przystosowaniu strychu na cele mieszkalne w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym na działce nr 465/3 w D., powołując w postawie prawnej rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ odwoławczy uznał za prawidłowy kierunek zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reformację decyzji organu I instancji uzasadnił potrzebą jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu postępowania oraz wskazania prawidłowego numeru działki, na której usytuowany jest budynek objęty postępowaniem. WINB uznał, że roboty zmierzające do przystosowania poddasza na cele mieszkalne zrealizowane zostały zgodnie z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem oraz nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Roboty wykonano prawidłowo, w sposób nie powodujący zagrożenia bezpieczeństwa ludzi bądź mienia. Natomiast fakt samowolnego wykonania instalacji elektrycznej nie stanowił w świetle aktualnego stanu prawnego istotnego odstąpienia od projektu czy innych warunków pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego celem ustalenia czasu wykonania nadbudowy budynku. Jednak okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w świetle dyspozycji przepisu art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego skutki prawne samowolnej nadbudowy nie byłyby inne, ponieważ nie zachodziła potrzeba stosowania środków określonych w art. 51 ust.1 Prawa budowlanego. Wnioski dowodowe J. R. nie odnosiły się zatem do okoliczności mających istotne znacznie dla załatwienia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. R. zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także rażące naruszenie: 1) art. 74 w związku z art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a. przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i rozważenia wszystkich wniosków i twierdzeń w sprawie, w tym bez przesłuchania wskazywanego przez nią świadka; 2) art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane przez przyjęcie, że gdyby roboty wykonane przez inwestora realizowano przed wydaniem pozwolenia na budowę to również zachodziłaby konieczność umorzenia postępowania, ponieważ w wyniku robót podwyższono budynek o 1 m co spowodowało, że dach budynku nie mógł zachować dotychczasowej konstrukcji; 3) art. 7 K.p.a. przez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę i przez nieuwzględnienie faktu, że B. B. wykonując prace budowlane zmuszona była do wsparcia swojej budowli na wspólnej ścianie z budynkiem sąsiednim, na co nie uzyskała zgody skarżącej, a przez to nie posiadała tytułu prawnego do dysponowania tą częścią jej nieruchomości na cele budowlane; 4) art. 7 w związku z art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a. przez brak rozważenia, że wszelkie działania inwestorka podejmowała bezprawnie oraz że projekt architektoniczno-budowlany nie określał, czy połać dachu jest równa ze ścianą szczytową, jak też brak rozważenia, czy inwestorka wykonała całkiem nową konstrukcję dachu albo konstrukcja ta jest stara, jak też naruszenie art. 10 § 1, art. 12 § 1 i art. 9 K.p.a.

W odpowiedzi WINB wniósł o oddalenie skargi. Stanowisko za oddaleniem skargi wyraziła również uczestniczka B. B.

Wyrokiem z 21 października 2010 r. II SA/Rz 388/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję PINB z [...] września 2009 r. W ocenie Sądu organy błędnie ustaliły, że przeprowadzone roboty budowlane nie były nadbudową lecz adaptacją (przystosowaniem). Wobec podniesienia wysokości ściany budynku od strony zachodniej zmianie musiała bowiem ulec po części wysokość ścian przyległych, jak też kubatura budynku. W przypadku nadbudowy okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie czasu jej realizacji, tj. czy nastąpiło to przed czy po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku nadbudowy nie znalazłby zastosowania przepis art. 51 lecz art. 48 i następne Prawa budowlanego, ponieważ w myśl przepisu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego nadbudowa mieści się w pojęciu budowy, do realizacji której należy legitymować się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wykonanie nadbudowy przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wskazywałoby, że decyzja taka wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a późniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę nie prowadziłoby do ich legalizacji. Dlatego wbrew twierdzeniom organów ustalenie czasu realizacji nadbudowy miało istotne znacznie dla sprawy w rozumieniu art. 78 § 1 K.p.a. Sąd wytknął także, że od 2003 r. organy nie ustaliły dokładnie przedmiotu prowadzonego postępowania i nie orzekły o wszystkich prowadzonych przez B. B., zgłaszanych jako nielegalne, robotach. Nie oceniono również zagadnienia wystającej nad budynek należący do skarżącej poza ścianę szczytową budynku inwestorki połaci dachowej, a projekt budowlany nie zawierał rozwiązań dotyczących tej kwestii. Sąd stwierdził też, że organy prowadziły postępowanie w zakresie szerszym niż to wynikało z zawiadomienia stron o jego wszczęciu.

Wskutek skarg kasacyjnych WINB oraz B. B. wyrokiem z 20 czerwca 2012 r. II OSK 522/11 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd kasacyjny uznał, że WSA w Rzeszowie z naruszeniem przepisu art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyszedł poza granice sprawy zajmując się oceną zgodności z prawem decyzji Burmistrza [...] z [...] grudnia 2000 r. zawierającej pozwolenie na budowę wydane B. B. Pomimo, że ww. decyzja była ostateczna i prawomocna i nie stanowiła przedmiotu postępowania Sąd I instancji ocenił ją jako rażąco naruszającą prawo, przeprowadzając również wywód wskazujący sposób wyeliminowania jej przez organy z obrotu prawnego. Sąd kasacyjny zakwestionował również wyrażone przez WSA w Rzeszowie stanowisko o konieczności zastosowania w sprawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego, a nie wskazanego przez organy art. 51 tej ustawy, jako nie odpowiadające stanowi faktycznemu sprawy. Sąd I instancji pominąć miał bowiem fakt, że B. B. dążyła do przebudowy strychu swojego budynku mieszkalnego na pomieszczenia mieszkalne i [...] grudnia 2000 r. uzyskała pozwolenie na budowę obejmujące wykonanie robót budowlanych prowadzących do adaptacji strychu na mieszkanie. Częściowe podwyższenie przez nią ścian strychu nie stanowiło innych robót budowlanych, niż zamierzona przebudowa strychu. NSA stwierdził, że jeżeli inwestorka wykroczyła poza warunki pozwolenia na budowę w sposób istotnie odbiegający od jego ustaleń to właściwą drogą do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem był tryb określony w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Brak jest bowiem podstaw do tego, aby część robót budowlanych prowadzących do adaptacji strychu na cele mieszkalne oceniać według ostatnio wymienionych przepisów, inne zaś na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Całość wykonanych przez inwestorkę robót służyła bowiem jednemu celowi i była wykonywana na podstawie tego samego pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast istotne, czy inwestorka wykonała część robót związanych z przystosowaniem strychu na cele mieszkalne jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę w 2000 r. W tym czasie nie obowiązywał bowiem przepis art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego zakazujący wydawania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w przypadku rozpoczęcia tych robót z naruszeniem art. 28 ust. 1.

Ponowne rozpoznanie skargi J. R. prowadzone jest pod sygn. II SA/Rz 776/12. W trakcie rozprawy pełnomocnik WINB oraz pełnomocnik uczestniczki – B. B. wnieśli o oddalenie skargi, nadto ten ostatni domaga się kosztów postępowania od strony skarżącej. Sąd postanowił oddalić wniosek dowody zawarty w skardze, a dotyczący dopuszczenia dowodu z protokołu przesłuchania J. B. przed Sądem Rejonowym w D., które odbyło się 20.11.2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie orzekał NSA uchylając uprzednio wydany wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, przeto z mocy art. 190 Ppsa WSA w Rzeszowie związany jest wykładnia prawa dokonaną w sprawie przez NSA.

Zasadniczy zarzut podnoszony w skardze, a odnoszący się do terminu, w którym inwestorka miałaby wykonać część robót związanych z podniesieniem ścian budynku oraz wykonania nowej konstrukcji dachowej przy budynku na działce nr 465/12 w D. przy ul. K. nie może prowadzić do uwzględnienia skargi, a to z powodu treści art. 190 Ppsa przytoczonej powyżej. NSA w uzasadnieniu swego wyroku II OSK 522/11 jednoznacznie wywiódł, że "całość wykonanych przez inwestorkę robót budowlanych służyła bowiem jednemu celowi i była wykonywana na podstawie uzyskanego w 2000 r. pozwolenia na budowę". Sąd kasacyjny za nieistotne uznał ponadto, czy część robót została wykonana jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (s. 6-7 uzasadnienia wyroku NSA). W tej sytuacji także zarzuty odnoszące się do uchybień proceduralnych polegających m.in. na nieuwzględnienie wniosku dowodowego odnośnie do przesłuchania świadka oraz włączenia do materiału dowodowego protokołu z przesłuchania świadka przed sądem powszechnym na okoliczność daty rozpoczęcia robót budowlanych przy adaptacji strychu, nie mogą prowadzić do wniosku, że skarga w tej części jest uzasadniona. Z tych samych względów oddaleniu podlegać musiał wniosek dowodowy zawarty w skardze, a odnoszący się do zeznań J. B., złożonych przed Sadem Rejonowym w D. 20.11.2003 r. na okoliczność terminu, w którym wykonywano część robót budowlanych przez B. B. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Ppsa), nie jest jego rolą co do reguły prowadzenie postępowania wyjaśniającego odnośnie faktów, które miałyby znaczenie dla kierunku orzekania przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 106 § 3 Ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponieważ w cyt. uprzednio wyroku II OSK 522/11 NSA jednoznacznie przesądził, że nieistotne jest, czy inwestorka wykonywała część robót związanych z adaptacją strychu na cele mieszkalne jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, przeto prowadzenie dowodu na te okoliczność przez WSA w Rzeszowie ponownie rozpoznającego skargę J. R., jest zbędne.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 50 i 51 Prawa budowlanego ogniskowano wokół kwestii czasu wykonywania robót budowlanych przez inwestorkę oraz podniesienia konstrukcji ścian szczytowych i zmiany połaci dachowej. W tym aspekcie skarga nie jest zasadna, zauważenia wymaga to, iż w istocie przepisy powyższe nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, ani decyzji ja poprzedzającej. Odnośnie do terminu wykonywania robót budowlanych pozostają aktualne uprzednie uwagi odsyłające do motywów wyroku NSA z 20.06.2012 r. II OSK 522/11. Co się tyczy trybu, w jakim działały organy nadzoru budowlanego, tj. wedle reguł ujętych w art. 50 i 51 prawa budowlanego (ustawa z 7.07.1994 r., Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Upb) zostało ocenione przez sąd kasacyjny za prawidłowe (s. 6 uzasadnienia cyt. wyroku NSA). W dacie orzekania przez organy obu instancji (tj. w dacie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji PINB z [...].09.2009 r.) art. 51 Upb stanowił m.in., że: "ust. 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian";

"ust. 3. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego".

Z kolei art. 51 ust. 7 Upb określał, iż: "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Ten ostatni przepis stanowił, że "W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach". Niesporne jest, że z powołaniem się m.in. na dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 Upb PINB decyzją z [...].03.2011 r. [...] nakazał B. B. przedłożenie inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót oraz orzeczenie techniczne o prawidłowości wykonanych robót (k. 33 akt I instancji tom I), a przedmiotem uwagi organu nadzoru budowlanego w tym czasie było wykonanie otworu drzwiowego w elewacji frontowej budynku B. B. Niesporne jest także i to, że decyzją z [...].08.2009 r. [...] PINB z powołaniem się na dyspozycję m.in. art. 51 ust. 3 pkt 1 Upb stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na B. B. uprzednią decyzją z [...].03.2003 r. Decyzję powyższą wydano dopiero po skardze J. R. wniesionej w dniu 3.12.2008 r., w której to wnosząca podnosiła także niezadowolenie z racji sprzeciwu B. B. wobec jej zamiaru nadbudowy własnego budynku i likwidacji istniejącego przyłącza energetycznego do budynku B. B. Zatem odnośnie budynku B. B. toczyły się dwa różne postępowania. Niesporne jest przecież, że w wyniku skargi J. R. PINB odrębnie badał kwestię legalności nadbudowy budynku B. B., w efekcie czego zapadła decyzja z [...].09.2009 r. umarzająca postępowanie w sprawie legalności wykonania robót budowlanych przy adaptacji strychu w budynku należącym do B. B. W toku tego postępowania B. B. przedłożyła ekspertyzę techniczną, opracowaną przez mgra inż. T. M., z której konkluzji wynika, że wykonane roboty budowlane przy przebudowie budynku mieszkalno-usługowego B. B. nie powodują zmiany podstawowych warunków statyczno-wytrzymałościowych, a całość budynku nadaje się do bezpiecznej eksploatacji (ekspertyza w aktach organu I instancji tom II). Biorąc pod uwagę przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające oraz wywody zawarte w wyroku II OSK 522/11, w tym aspekcie, że wszystkie roboty budowlane, związane także z adaptacją strychu na cele mieszkalne w budynku położonym w D. przy ul. K. na dz. nr 465/3, wykonywane były przez B. B. w ramach udzielonego jej pozwolenia na budowę w 2000 r., trafnie organy nadzoru budowlanego doszły do przekonania, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Upb, a uruchomione postępowanie należało umorzyć. Uzasadnienie decyzji organu I instancji wystarczająco wskazuje motywy takiej oceny. Przeprowadzone roboty budowlane toczyły się na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, nie spowodowały zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, nie odbiegały istotnie od warunków pozwolenia na budowę (por. art. 50 ust. 1 Upb). Decyzja organu odwoławczego podjęta na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. motywowana była w istocie skorygowaniem rozstrzygnięcia organu I instancji, gdy idzie o poprawne określenie numeru działki ewidencyjnej, na której zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany. W tej sytuacji także zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. w ocenie Sądu nie jest uzasadniony, skoro brak było podstaw do wdrożenia postępowania naprawczego, opisanego uprzednio wskazanym trybem zawartym w przepisach Upb. Skoro wszczęte przez organ nadzoru budowlanego postępowanie administracyjne okazało się bezprzedmiotowe, ziściła się przesłanka z art. 105 § 1 K.p.a. nakazująca je umorzyć.

Nieskuteczne są także zarzuty naruszenia innych przepisów procesowych wskazane w skardze, a odnoszące się do naruszenia art. 10 § 1, 12 § 1, 11, 9 K.p.a. Naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazanych w cyt. przepisach, a odnoszących się do zapewnienia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu, terminowości załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, przekonywania oraz udzielania pomocy i informacji w trakcie postępowania mogłyby mieć znaczenie dla kierunku orzekania przez sąd administracyjny I instancji, ale tylko wówczas, gdyby dojść do przekonania, że naruszenie takie mogłoby mieć z kolei istotny wpływ na wynik sprawy (administracyjnej) – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. W ocenie Sądu stan taki w kontrolowanej sprawie nie zachodził. Podkreślenia wymaga, że wskutek skargi J. R. wniesionej w grudniu 2008 r., w następstwie czego organ nadzoru budowlanego I instancji orzekał decyzją z [...].09.2009 r., PINB wydał odrębną decyzję w dniu [...].08.2009 r., kończąc w ten sposób postępowanie w sprawie legalności otworu drzwiowego w elewacji frontowej budynku B. B. Opieszałość PINB w tej kwestii nie jest jednak przedmiotem uwagi Sądu kontrolującego skarżoną decyzję WINB.

Te wszystkie okoliczności stanowiły o uznaniu, że skarga J. R. jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa w zw. z art. 190 Ppsa. Co się tyczy wniosku pełnomocnika B. B. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od skarżącej, to wniosek ten nie znajduje oparcia w przepisach Ppsa. Wedle art. 200 Ppsa sąd I instancji mógłby zasądzić zwrot kosztów, ale wyłącznie na rzecz strony skarżącej i od organu, tylko wówczas, gdyby skargę uwzględnił. Uczestnik postępowania z mocy art. 199 Ppsa ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.