Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 1405/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 179a, art 149
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 w sprawie ze skargi L. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1405/16; 2. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...] – Nr rej. hip. [...] – dz. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz L. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

L. K. (dalej: skarżąca) pismem z 15 września 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], hip. [...]. Nr rej. hip. [...].

Wniosek o przyznanie własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości pismem z dnia 14 lutego 1949 r. złożył A. W.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Skarżąca wskazała w skardze, że jej poprzednik prawny – F. B. – zawarł w dniu [...] listopada 1954 r. umowę w formie aktu notarialnego, na podstawie której nabył od A. W. prawa do ww. nieruchomości. Skarżąca podniosła, że mimo upływu terminu załatwienia sprawy, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do jej zakończenia, a przede wszystkim nie wydał decyzji. Ponadto zaznaczyła, że organ prowadzi postępowanie o ustanowienie użytkowania wieczystego z udziałem następców prawnych A. W., a nie z udziałem następców prawnych F. B. W związku z tym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 1 miesiąca oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, dotyczącego ww. nieruchomości wynika, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Nie zachodzi więc możliwość ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul.[...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 5 czerwca 2017 r. oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że motywem takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że skarżąca nie wykazała, że jest stroną postępowania o ustanowienie użytkowania wieczystego, przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca bowiem powoływała się na akt notarialny z [...] listopada 1954 r. zaś w aktach sprawy znajduje się tylko odpis z wypisu tego aktu notarialnego, który nie jest poświadczony za zgodność z oryginałem nie jest wiadome kiedy i przez kogo został złożony do akt . Wobec tego nie stanowi on dokumentu, nie ma żadnej mocy prawnej i nie może stanowić podstawy do oceny legitymacji skarżącej.

Od powyższego wyroku L. K. wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi na bezczynność ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew stanowisku WSA w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z [...] listopada 1954 r. poświadczony za zgodność z oryginałem przez Archiwum Państwowe [...], który organ administracji otrzymał [...] lutego 2011 r.

Niezasadne zatem było oddalenie skargi przez WSA z uwagi na brak określonego dokumentu w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W myśl art. 179 a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę.

Dokonując kontroli skargi kasacyjnej wniesionej przez L. K. od wyroku z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 w ramach przytoczonego wyżej przepisu Sąd uznał, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Zostało bowiem przez Sąd przeoczone, że aktach sprawy oprócz niepoświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu z wypisu aktu notarialnego z [...] listopada 1954 r.[...], który nie może stanowić dokumentu urzędowego, znajduje się również kopia tego aktu poświadczona za zgodność z oryginałem przez Archiwum Państwowe [...]. Zasadny jest więc zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu należało uchylić wyrok z 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16. W konsekwencji ponownie rozpoznając skargę L.K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...], hip.[...]. nr rej. hip. [...] Sąd zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przed Prezydentem [...] prowadzone jest postępowanie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul. [...] wszczęte wnioskiem złożonym przez A. W. z dnia 14 lutego 1949 r. W postępowaniu udział biorą jako strony spadkobiercy A. W. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia aktu notarialnego z [...] listopada 1954 r. Rep. [...] z treści, którego wynika, że A. W. wszystkie prawa do odszkodowania z tytułu działki nr [...] położonej w W. przy ul. [...] na [...], wynikające z przepisów artykułów 7, 8, 9 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] przekazał na rzecz F. B. (§ 2) za cenę [...] zł ( § 3). Skarżąca L. K. swoją legitymację do bycia stroną postępowania dekretowego wywodzi ze spadkobrania po F. B. - stronie powołanej umowy przelewu praw. Organ nie wezwał jej do udziału w postępowaniu o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego uznając, że zgodnie z treścią aktu notarialnego z [...]11.1954 r, F. B. nabył tylko prawo do odszkodowania za nieruchomość objętą wnioskiem dekretowym.

Nie przesądzając legitymacji L. K. w sprawie wszczętej wnioskiem A. W. z 14 lutego 1949 r. Sąd stwierdza, że nie jest możliwe, na obecnym etapie postępowania dekretowego uznać w sposób nie budzący wątpliwości, że spadkobiercy F. B. nie mają interesu prawnego w postępowaniu dekretowym o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Z niepoświadczonej kserokopii odpisu postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] stycznia 1983 r. sygn. Akt [...], znajdującego się w aktach sprawy wynika, że F. B. zmarł [...] listopada 1981 r., a skarżąca L. K. jako córka zmarłego jest jednym ze spadkobierców. Swoje prawa do nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem dekretowym wywodzi z aktu notarialnego z [...] listopada 1954 r. jako spadkobierczyni po stronie tego aktu F. B. Wprawdzie w akcie tym dosłownie wpisano, że dotyczy on przelewu wszelkich praw do odszkodowania za nieruchomość to istotne są intencje stron umowy a to właśnie te intencje, zgodnie z art. 65 § 2 kodeksu cywilnego, należy badać ustalając treść umowy. Przepis ten stanowi o pierwszeństwie zamiaru i celu stron przed dosłownym brzmieniem umowy. W dacie zawarcia tej umowy nie był jeszcze rozpatrzony wniosek złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r. przez A. W. co zostało w umowie zaznaczone. Również w umowie zapisano, że przelew dotyczy wszystkich praw do odszkodowania wynikających z art. 7, art. 8 i art. 9 dekretu.

Ustalenie więc interesu prawnego skarżącej jak i pozostałych spadkobierców F. B. wymaga podjęcia czynności w postępowaniu. Organ nie może dokonywać tych ustaleń poza formami postępowania administracyjnego i bez udziału jednostki powołującej się na własny interes prawny. W tej sytuacji organ obowiązany jest prowadzić postępowanie z udziałem spadkobierców F. B. w tym z udziałem skarżącej L. K. i w toku tego postępowania ustalić czy mają oni interes prawny czy też nie co znajdzie odzwierciedlenie w orzeczeniu kończącym postępowanie dekretowe. Ponieważ L. K. powinna być dopuszczona do udziału w tym postępowaniu celem umożliwienia jej wykazania interesu prawnego do bycia stroną tego postępowania to także jest legitymowana do wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z 14 lutego 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu objętego tym wnioskiem. Z uwagi na to, że organ nie zakończył tego postępowania pozostaje w bezczynności co uzasadnia zobowiązanie organu do rozpoznania tego wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wprawdzie Prezydent [...] wydał decyzję [...] października 2014 r. to została ona uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...]. Biorąc pod uwagę, że po uchyleniu decyzji została wykonana jedna czynność – opinia geodezyjna z [...] maja 2015 r. oraz, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 1949 r. należało uznać, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 179 a, 149 § 1 i § 1a, art. 200 i 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.