Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2146/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi U. z siedzibą w M. (Litwa) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez U. z siedzibą w [...] ([...]) zwaną dalej "skarżącą" odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 roku nr [...].

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2015 r. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą [...], którym kierował J. B. Kierujący oświadczył, że jest zatrudniony w U. z siedzibą w [...] ([...]) i w dniu kontroli wykonywał przejazd międzynarodowy rzeczy. Z uwagi na prowadzenie transportu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji organ wszczął postępowanie wyjaśniające. Ustalono, że stroną przedmiotowego postępowania jest podmiot mający siedzibę za granicą. Zatem zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a. strona była zobowiązana ustanowić pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce bądź wskazać pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania na terenie Polski. O treści powołanego przepisu oraz o skutkach z niego wynikających określonych w art. 40 § 5 k.p.a., strona U. z siedzibą w [...] ([...]) - została zawiadomiona pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone osobiście stronie w dniu [...] lutego 2015 r. Organ zakreślił skarżącej termin 7 dni i pouczył o treści art. 40 § 4 i 5 k.p.a. Wobec braku stanowiska skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2015 nr [...], nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej stanowiło naruszenie polegające m wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Do dnia wydania decyzji, kończącej sprawę przed organem I instancji, strona nie ustanowiła pełnomocnika uprawnionego do prowadzenia jej sprawy ani nie wskazała pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce. Zatem decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] marca 2015 r., kończącą postępowanie w przedmiotowej sprawie, pozostawiono w aktach sprawy stosownie do treści art. 40 § 5 k.p.a.

W dniu [...] maja 2015 r. skarżąca złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony wskazał, że o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2015 r. dowiedział się w dniu [...] maja 2015 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem działu prawnego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...]. Wówczas poinformowano go także o pozostawieniu decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Pełnomocnik strony podniósł, że zawiadomienie zawierające pouczenie o skutkach doręczenia zostało sporządzone w języku polskim nie w pełni zrozumiałym stronie. Zarówno strona jak i jej pracownicy nie władają językiem polskim w takim stopniu, aby być całkowicie świadomą przysługujących jej praw i ciążących na niej obowiązków. W ocenie pełnomocnika strony zawiadomienie i pouczenie zawierają fachową terminologię nie w pełni zrozumiałą nawet dla osoby bardzo dobrze znającej język polski. Tym samym skarżąca nie była świadoma skutków niewskazania w siedmiodniowym terminie pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Natomiast pełnomocnictwo do reprezentowania strony pełnomocnik otrzymał w dniu [...] marca 2015 r. Wówczas pełnomocnik podjął pierwsze czynności w sprawie, tj. pismem z dnia [...] marca 2015 r. poinformował organ I instancji o ustanowieniu o w sprawie. Jak podkreślił, nie powiadomiono go o stanie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał na regulacje prawne normujące to zagadnienie, w szczególności na brzmienie art. 58-59 kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie, wskazane w art. 58 k.p.a. przesłanki nie zostały wyczerpane. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy, bowiem nie wykazała, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło na skutek niezależnych od niej okoliczności. Przeciwnie, to właśnie na skutek działań strony doszło do uchybienia terminu. Organ wskazał, że skarżąca w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia z dnia [...] lutego 2015 r. informującego ją o konieczności ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy bądź pełnomocnika do doręczeń mających miejsce zamieszkania na terenie Polski, nie podjęła żadnych czynności w celu zrealizowania nałożonego na nią obowiązku. Natomiast pełnomocnika do prowadzenia przedmiotowej sprawy skarżąca ustanowiła w dniu [...] marca 2015 r. Pełnomocnik strony podjął czynności w niniejszej sprawie dopiero pismem z dnia [...] marca 2015 r., doręczonym do organu I instancji w dniu [...] marca 2015 r.

W ocenie organu odwoławczego o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ stanął na stanowisku zgodnie z którym, do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło na skutek czynności samej skarżącej, która nie wykonała obowiązku nałożonego na nią w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2015 r. i ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy dopiero w dniu [...] marca 2015 r. Zatem czynności podjęte przez pełnomocnika strony pismem z dnia [...] marca 2015 r., doręczonym do organu I instancji w dniu [...] marca 2015 r., nie mogły mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie, bowiem zostały dokonane po upływie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy, bowiem nie uwiarygodniła swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w 4 krotnej wysokości ze względu na skomplikowany charakter sprawy i jej międzynarodowy charakter. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez, uznanie iż zawinione przez skarżącą było nie ustanowienie pełnomocnika przed pozostawieniem decyzji w aktach, w sytuacji gdy organ nie wyznaczył stronie terminu na dokonanie tej czynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który uzasadniałby wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie zaś z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Z uwagi na fakt, iż skarżąca ma siedzibę za granicą ([...]), doręczenia pism winny jej być dokonywane z uwzględnieniem treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. stanowił, że strona zamieszkała za granicą lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń (art. 40 § 4 k.p.a.). Z kolei art. 40 § 5 w obowiązującym brzmieniu stanowił, że w razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem. Skarżąca była pouczona w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. i nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń w kraju do dnia wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Ustanowienie pełnomocnika nastąpiło w dniu [...] marca 2015 r., o czym organ I instancji został poinformowany przez radcę prawnego P. S. w dniu [...] marca 2015 r. (dzień złożenia pisma do którego załączono stosowne pełnomocnictwo).

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości i nie jest sporne, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. Jak wynika z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy decyzja organu I instancji skierowana do skarżącej i pozostawiona została w aktach sprawy jako skutecznie doręczona już w dniu [...] marca 2015 r. Od tego też dnia należało liczyć termin 14 dni na złożenie odwołania. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik nadał przesyłkę zawierającą odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia w dniu [...] maja 2015 r.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał prawidłowej wykładni art. 58 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak zatem trafnie wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego, przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności w postępowaniu administracyjnym następuje w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. strona uprawdopodobni, że uchybiła terminowi w sposób niezawiniony,

2. wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,

3. jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, strona dopełni spóźnionej czynności w postępowaniu.

Należy przy tym nadmienić, że jeżeli strona uchybi terminowi siedmiu dni do złożenia prośby o przywrócenie terminu lub pomimo wezwania nie dopełni spóźnionej czynności w postępowaniu, organ administracji zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu bez potrzeby badania, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu.

Jak prawidłowo wywiódł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Brak winy w uchybieniu terminowi można zaś przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu, okoliczności powołane przez skarżącą we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. nie pozwalają na przyjęcie, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji z [...] marca 2015 r. r. było przez nią niezawinione. Opisane w tym wniosku przeszkody, nie stanowiły bowiem okoliczności tego rodzaju, że przy dochowaniu należytej staranności, wyłączały złożenie odwołania w terminie.

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu działający w imieniu skarżącej radca prawny złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2015 r. W dalszej kolejności należało więc rozważyć, czy organ prawidłowo określił datę ustania przyczyny uchybienia terminu, a następnie, czy należycie obliczył termin siedmiu dni do złożenia prośby o przywrócenie terminu. Co prawda organ odwoławczy w żaden sposób nie wypowiedział się w tym zakresie, jednak w ocenie Sądu można przyjąć, że uznał za trafne stanowisko pełnomocnika skarżącej, który podkreślił, że o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu [...] maja 2015 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu I instancji. Samo zaś odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało nadane w dniu [...] maja 2015 r. Zatem należy przyjąć, że skarżąca zachowała 7 dniowy termin do wniesienia odwołania.

Z uzasadnienia wniosku z dnia [...] maja 2015 r. wynika, że złożenie odwołania od decyzji organu I instancji było niemożliwe ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2015 r. zostało sporządzone w języku polskim, a pracownicy strony skarżącej nie władają tym językiem w stopniu wystarczającym. Sam zaś pełnomocnik – radca prawny został ustanowiony przez skarżącą w dniu [...] marca 2015 r., o czym poinformował organ w dniu [...] marca 2015 r., to jest w kilkanaście dni po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Odnosząc się do tego argumentu skarżącej, czyli braku znajomości przez pracowników skarżącej w stopniu wystarczającym języka polskiego, Sąd wyjaśnia, że stanowisko skarżącej jest irrelewantne. W świetle art. 40 § 2 k.p.a. doręczenie pisma w postępowaniu administracyjnym stronie zamieszkałej za granicą, która nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, może nastąpić tylko za pośrednictwem pełnomocnika do doręczeń. Celem wskazanego przepisu jest dostrzeżona przez ustawodawcę potrzeba uniknięcia konieczności dokonywania przez organ administracji doręczeń za granicą, gdyż są one czasochłonne, powodują dodatkowe koszty i przedłużają postępowanie, a w konsekwencji negatywnie wpływają na sprawność postępowania administracyjnego. Pozwalają również ograniczyć ewentualne skutki wynikające z nieznajomości języka polskiego przez stronę postępowania. Chociaż niewątpliwie uprawnienia pełnomocnika do doręczeń są ograniczone w porównaniu z uprawnieniami pełnomocnika procesowego i sprowadzają się do przyjmowania pism, to wprowadzając zasadę doręczenia osobom zamieszkałym za granicą przez pełnomocnika do doręczeń, ustawodawca nie uzależnił skutku doręczenia od faktycznego otrzymania pisma (decyzji) przez stronę. Skutek ten następuje więc w momencie doręczenia decyzji pełnomocnikowi do doręczeń. Rzeczą pełnomocnika i jego mocodawcy jest natomiast, czy - a jeżeli tak, to w jaki sposób i jak szybko - pismo (decyzja) zostanie dostarczone bezpośrednio do rąk zamieszkałego za granicą. Nie można wykluczyć, że strona postępowania zamieszkała za granicą zapozna się z treścią decyzji bez potrzeby przesyłania jej przesyłką pocztową lub przed dostarczeniem jej w taki sposób. Pełnomocnik może wszakże przesłać decyzję faksem, bądź wykonać skan takiej decyzji i przesłać jako załącznik pocztą elektroniczną, może wreszcie przekazać treść decyzji adresatowi telefonicznie.

W ocenie Sądu, kluczowe dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu w świetle przepisu art. 58 k.p.a. jest ocena działań podjętych przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Jak wynika z akt sprawy, radca prawny otrzymał udzielone mu przez skarżącą pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2015 r. Od tego dnia pełnomocnik mógł w imieniu strony podejmować czynności w postępowaniu, w tym uzyskać informację w organie o stanie sprawy. Mógł też złożyć wraz z pismem z dnia [...] marca 2015 r. wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, czego z niewiadomych względów nie uczynił. Bezczynność pełnomocnika skarżącej, jest w tym kontekście zupełnie niezrozumiała. Będąc profesjonalistą, winien on zarówno znać przepisy postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Powinien również uzyskać od swojego mocodawcy treść zawiadomienia organu z dnia [...] lutego 2015 r. Zdaniem Sądu, powoływana przez pełnomocnika skarżącej słaba znajomość języka polskiego nie stoi w przeszkodzie do uzyskania przez ustanowionego pełnomocnika tych dokumentów za pośrednictwem nośników teleinformatycznych.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Istota pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym wyraża się w działaniu za stronę i podejmowaniu za nią i w jej interesie wszystkich czynności, jakie zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego strona ta zobowiązana byłaby lub mogłaby podjąć. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle tego przepisu w sposób jednolity przyjmuje się, że czynności pełnomocnika, a także jego zaniechania, wywierają bezpośredni skutek wobec reprezentowanej przez niego strony. Wskazuje się np., że wybór strony co do sposobu reprezentowania jej interesów w postępowaniu, w określonych przepisami granicach jest autonomiczną decyzją strony, która sama, według własnego uznania korzysta z przysługujących jej uprawnień procesowych, by następnie ponosić wynikające z tego konsekwencje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 780/11). Stosunek pełnomocnictwa ze swej natury oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy i niesie ze sobą to następstwo, że wszelkie działania czy zaniedbania pełnomocnika odnoszą bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków reprezentowanego. Skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1997r., sygn. akt I SA/Gd 1144/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 312/11). Z powyższego wynika zatem, iż to strona, decydując się na działanie z pomocą pełnomocnika, ponosi ryzyko takiego wyboru.

Podnieść dalej należy, że ustalenie przez pełnomocnika w drodze telefonicznej dopiero w dniu [...] maja 2015 r. o wydaniu decyzji świadczyć mogą jedynie o braku dołożenia należytej staranności przez ustanowionego pełnomocnika, a tym samym o jego winie w uchybieniu terminu. Za orzecznictwem podkreślić w tym miejscu trzeba, iż uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia stronie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1995r., sygn. akt SA/Sz 1345/95, z dnia 29 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 201/11). Nie można bowiem przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw.

Uwzględniając powyższe za słuszne uznać zatem należy stanowisko GITD, zgodnie z którym uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia środka zaskarżenia spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, odnosi negatywne skutki wobec samej strony. Sąd uznaje zatem, że za podnoszony brak działania pełnomocnika – radcy prawnego P. S. odpowiedzialność ponosi sama strona. Zatem w sprawie niniejszej brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 58 § 1 kpa i przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015 r.

Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie GITD nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.