Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3866/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel(spr) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r sprawy ze skargi "R" na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 15 listopada 2001 r ,znak [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia 5 października 2001 r ,znak : [...] II orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane , III zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] ([...]) złotych


UZASADNIENIE

W protokole z oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] 2001 r., zanotowano ustalenia faktyczne, które nie zostały zakwestionowane w dalszym ciągu postępowania dowodami przeciwnymi, a jedynie organ dokonał w decyzjach ich interpretacji.

W dniu [...] 2001 r. stwierdzono w szczególności, że roboty wykonane zostały w czasie powodzi, bez pozwolenia przewidzianego w ustawie o drogach publicznych. Po obu stronach bitumicznego zjazdu tj. na odległość 9,0 i 6,5 m od wcześniej istniejącego wjazdu o szerokości 7,5 m, położono rury i przysypano je ziemią. Ziemia ta usypana została wzdłuż ogrodzenia działki strony.

Decyzją z dnia [...] 2001 r. organ administracyjny nakazał stronie dokonanie rozbiórki (jak napisano) poszerzenia wjazdu na działkę o 9,0 i 6,5 m. Prace wykonano bez zezwolenia, a jest to wjazd na działkę, dlatego należało (zdaniem organu) nakazać rozbiórkę.

Wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy strona zarzuciła organowi administracyjnemu naruszenie zarówno prawa materialnego (art.36 ustawy o drogach publicznych) jak i K.p.a. Wprawdzie po obu stronach wjazdu położono rury i przykryto je ziemią, ale nie jest to wjazd poszerzony, albowiem ten teren położony jest wzdłuż ogrodzenia. Roboty te były wykonane w stanie wyższej konieczności, tj. powodzi, co usprawiedliwia działanie bez zezwolenia. Strona uznała więc decyzję za arbitralną.

Ponownie orzekając w sprawie organ administracyjny w całości podtrzymał swą wcześniejszą decyzję, także i tym razem orzekając w oparciu o art.36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.r.2000, nr 71, poz.838 z późn. zm.). Zjazdem jest zarówno część z nawierzchnią bitumiczną, jak i z rurami pokrytymi ziemią

Skarga strony i odpowiedź organu administracyjnego przytaczają podstawowe argumentu każdej ze stron. Organ dodał jedynie że brak utwardzenia ziemi na rurach nie wyklucza pełnienia przez ten teren funkcji wjazdu. Dodatkowe rury nie był konieczne dla spływu wody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Sąd uwzględnił skargę ze względu na rozbieżność między zebranym materiałem a treścią decyzji. W decyzji mowa jest o zjeździe o szerokości 23,0 m (9,5+7,5+6,5), gdy w protokole mowa jest o zjeździe o szerokości 7,5 m, obok którego są rury przykryte ziemią na odległość 9,0 m i 6,5 m od krawędzi zjazdu.

Decyzja zobowiązała do usunięcia tej nowej części zjazdu z drogi publicznej (o szerokości 9,0 m i 6,5 m), którą strona wykonała bez wymaganego zezwolenia.

Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zarówno przez organ (protokół z oględzin), jak i przez stronę wskazują, że strona nie wybudowała dodatkowego zjazdu z drogi publicznej. Nie można takiej funkcji przypisać terenowi, który znajduje się między krawędzią jezdni a stałym ogrodzeniem. Strona podnosiła ten zarzut w toku postępowania, czego jednak organ administracyjny nie zweryfikował ponownie rozpoznając sprawę.

Nie ustosunkowano się rzeczowo i w sposób wiarygodny do twierdzenia strony, że położone rury sprzyjają odprowadzenia wody m.in. z jezdni.

Obie decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych pozostają więc w wyraźnej sprzeczności z zasada prawdy materialnej (art.7 i 77 K.p.a.). Zostały podjęte bez należytego wykorzystania i ustosunkowania się do materiału dowodowego zebranego w sprawie, pomimo wyraźnych zarzutów strony.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

O kosztach orzeczono na podstawie art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.r.2002, nr 153, poz. 1271, zm. Dz.U.r.2002, nr 240, poz.2052, Dz. U. r.2003, nr 171, poz. 1663 i nr 192, poz. 1873 i nr 124, poz. 1153 oraz nr 228, poz.2256 i poz.2261) w związku z art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.)