Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1229/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r.

nr [...] ustalającą, na wniosek M. i P. K., warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budynku handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną przy ul. [...]w Z.- na terenie działek nr 1, 2, 3 przy ul. [...]i ul. [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorom uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę będzie zaś związany obecnie zaskarżoną decyzją. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że roboty budowlane mogą być rozpoczęte na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że przed rozpoznaniem niniejszej sprawy sporna inwestycja zostanie rozpoczęta a nawet zakończona. Pełnomocnik zaznaczył, że późniejsze uchylenie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę nie będzie uzasadniało nakazania rozbiórki tego obiektu. Wskazał, że w konsekwencji na nieruchomości, która graniczy z nieruchomością będącą własnością strony skarżącej, może powstać budynek oddziałujący na jej nieruchomość. W dalszej kolejności wymienione zostały- w ocenie pełnomocnika - prawdopodobne, negatywne skutki realizacji planowanej inwestycji.

Ustosunkowując się do powyższego wniosku M. K. podniosła, że negatywny wpływ planowanej przez nią inwestycji na ekspozycję innego pawilonu handlowego nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do treści 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa).

W ślad za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OZ 1322/15 wskazać wymaga, że powyższe przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania aktu należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Wobec tego konieczne jest by zaskarżony akt nadawał się do wykonania, tzn. by można było na jego podstawie zobowiązać adresata aktu do określonego zachowania lub powstrzymania się od wskazanego zachowania. Akta nie podlega wykonaniu, gdy nie wywiera tych skutków. Brak jest bowiem możliwości zobowiązania podmiotu do określonego zachowania w oparciu o akt, który nie wskazuje jak ten podmiot ma się zachować. Akt wskazuje natomiast warunki i wymogi dla podjęcia działań w innym postępowaniu. Wyznacza ramy powinnego zachowania się, lecz nie zobowiązuje wprost do zachowania się w określony sposób.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanego wniosku Sąd uznał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wywołuje opisanych skutków materialnoprawnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Akt ten stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości i jak słusznie zauważa strona skarżąca, jest jedną z przesłanek uzyskania, w odrębnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. Jednakże okoliczność, że decyzja ta jest elementem procesu budowlanego pozostaje bez znaczenia dla faktu, że samodzielnie nie uprawnia ona do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, po uzyskaniu przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest natomiast odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym stronom przysługują odrębne środki prawne w tym prawo wniesienia odwołania, skargi do sądu administracyjnego, a także wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Przedstawiona w uzasadnieniu wniosku obawa, że inwestorzy uzyskają w przyszłości, na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy, inny akty administracyjny – pozwolenie na budowę, w oparciu o które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie regulacji art. 61 § 3 Ppsa.

Nadto, podnoszone przez pełnomocnika argumenty w znacznej mierze odnoszą się do fazy inwestycyjnej bądź prowadzenia konkurencyjnej działalności, a nie postępowania planistycznego, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Podkreślić także należy, że zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że decyzja o warunkach zabudowy narusza prawo. Jak już zauważono, nie jest to ustawowa przesłanka, w oparciu o którą sąd może wstrzymać wykonanie decyzji.

O ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzygnie w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Przede wszystkim jednak, jak już wskazano, sam charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy sprawia, że strona skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1250/16, z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 363/16 oraz z dnia

4 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 160/16, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przytoczonych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.