Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 425/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej we wsi S., oznaczonej jako działka nr 207, z rażącym naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik M. S. oraz K. S. - adwokat J. K. - wniósł w ich imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 maja 2007 r., Nr [...] (powinno być [...]), uchylającą w całości decyzję tegoż Kolegium z dnia 26 marca 2007 r., [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. ([...]) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej we wsi S., oznaczonej jako działka nr 207 i orzekającą, że opisana wyżej decyzja Wójta Gminy Ś. wydana została z rażącym naruszeniem prawa jednak nie można stwierdzić jej nieważności, bowiem wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

Zasadą jest, stosownie do art. 214 przywołanej ustawy, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 wskazanego aktu, opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.

Obowiązujące zasady procesowe nakazują traktować nieuiszczenie wpisu jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera

się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu).

Przypomnieć wypada, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywała zasada, zgodnie z którą, w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie (...) po przekazaniu skargi sądowi - § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Od dnia 17 marca 2006 r. w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) sytuacja uległa jednak istotnej zmianie. W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepis § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji z dniem ogłoszenia tego orzeczenia, a więc z dniem 17 marca 2006 r., stracił moc wiążącą § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i z tą datą obowiązek uiszczania należnej opłaty stałej, bez wezwania, dotyczy również skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji.

Rozpoznawana obecnie skarga wniesiona została po dniu 17 marca 2006 r. przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne a skarga dotyczy decyzji podjętej w trybie stwierdzenia nieważności, a zatem, stosownie do treści § 2 ust. 5 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., od tej skargi należny jest wpis stały, który wynosi 200 zł. Opłata ta, po myśli art. 221 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wezwania sądu, w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma (por też stanowisko judykatury np. postanowienie NSA z dnia 3 sierpnia 2007r. , II OSK 1018/07 nie publik; postanowienie SN z dnia 16 maja 1969 r., IIICRN 136/69, LEX nr 6505; postanowienie SN z dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, Nr 9, poz. 146). Dodać należy, że skarżący nie byli zwolnieni z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zatem pełnomocnik skarżących powinien był wnieść wpis od przedmiotowej skargi wraz ze skargą, najpóźniej do dnia w którym upływał termin do wniesienia tej skargi (tj. do dnia 9 lipca 2007 r.). Z akt sprawy wynika, że w terminie właściwym dla złożenia skargi, wymagana opłata nie została wniesiona.

Skoro zatem przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona w terminie właściwym do jej wniesienia, to Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując przepis art. 221 w związku z art. 220 § 3 powołanej wcześniej ustawy i postanowił o jej odrzuceniu.