Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 254/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c); art. 135; art. 200; art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 91
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego na remont lokalu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...], [...], 2/ zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz A. R. kwotę 110 (sto dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

III SA/Łd 254/10

U Z A S A D N I E N I E

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) [dalej ustawa o Policji] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. (znak [...]) o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu 21 stycznia 2010 r. A.R., emeryt policyjny, złożył oświadczenie mieszkaniowe celem ustalenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009 i 2010.

Pismem z dnia [...] r. (znak [...]) Komendant Powiatowy Policji w B. poinformował wnioskodawcę, że prawo do tegoż świadczenia przysługuje jedynie funkcjonariuszom w służbie czynnej. Wskazał w związku z tym, że z dniem 1 stycznia 2006 r. uchylono przepisy uprawniające emerytów policyjnych do otrzymywania równoważnika, a organy Policji do wydawania decyzji w tym przedmiocie. Komendant Powiatowy stwierdził ostatecznie, że brak jest podstawy prawnej do wypłaty A. R. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Uznając pismo Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. za decyzję administracyjną A.R. złożył od niej odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzucił rozstrzygnięciu "generalną niezgodność z obowiązującym prawem" i naruszenie jego interesu prawnego.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że w obrocie prawnym wciąż pozostaje decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. przyznająca mu, jako emerytowi, równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego od 1 stycznia 2001 r. Stąd też, w jego ocenie, decyzja ta winna być respektowana przez organy administracji.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił na wstępie, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. należało potraktować jako decyzję administracyjną, mimo iż nie posiadało ono w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zasadniczego zagadnienia dotyczącego wypłaty A.R. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego stwierdził, że podstawowe znaczenie w sprawie ma okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 266, poz. 2246). Uchyliło ono m. in. § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Jak podkreślił organ II instancji, w tej sytuacji nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z literalnego brzmienia przepisu art. 91 ust. 1 wynika, że prawo do równoważnika przysługuje policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Wskazał, że art. 29 tej ustawy stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Zdaniem organu odwoławczego, art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko te, które wynikają z art. 88, art. 92 i art. 94 ustawy. Stąd należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawowej.

Tym samym, jak skonstatował Komendant Wojewódzki Policji, uchylony § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowił niezbędną podstawę pozwalającą analogicznie stosować § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył A.R. W uzasadnieniu skargi strona szeroko opisuje stan faktyczny sprawy, orzeczenia zapadłe w jej toku. Odnosząc się do argumentacji organu o braku podstaw prawnych do wypłaty równoważnika skarżący podnosi, że sam fakt uchylenia § 8 rozporządzenia z 26 czerwca 2002 r. nie skutkuje utratą z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego przez osoby pobierające świadczenie z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Powołuje się w tym względzie na "skuteczność stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowych uregulowań prawnych" wskazując, iż poprzednio wydane decyzje o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego wciąż pozostają w obiegu prawnych i nie zostały uchylone.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w całości podtrzymał swoje dotychczasowe rozstrzygnięcie i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżący A.R. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podkreślił, że decyzja z [...] r. przyznająca mu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu nie została uchylona. Wnosił także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wskazując, iż przyjechał z Z. własnym samochodem (pojemność silnika - 1,4). Wyjaśnił, że długość trasy przejazdu wyniosła ok. 132 km.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich eliminacji z obrotu prawnego.

Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie budzi w ocenie sądu wątpliwości i nie jest też przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem do rozstrzygnięcia, czy emerytowanemu funkcjonariuszowi Policji, który nabył – pod rządami poprzednich przepisów – prawo do równoważnika, Może być nadal wypłacany równoważnik za remont lokalu mieszkalnego, w sytuacji uchylenia przepisu to prawo przyznającego. Dla ustalenia powyższego niezbędne jest na wstępie przeprowadzenie analizy przepisów regulujących zagadnienie przyznawania funkcjonariuszom Policji prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego przyznawanego funkcjonariuszom Policji uregulowane zostało w przepisie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst pierwotny Dz. U. Nr 30, poz. 1798 ze zm.). Zasady wypłacania równoważnika ustalone zostały natomiast w akcie wykonawczym do niniejszej ustawy, wydanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżący A.R. nabył prawo do równoważnika na mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. Fakt ten, podnoszony przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Sądu, nie jest przez strony, w szczególności organ administracji kwestionowany.

W tym czasie obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212). W § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że jego przepisy stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Wskazane rozporządzenie przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie kolejnego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), które zawierało analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzenie z 2002 r. zostało następnie zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), poprzez uchylenie m.in. § 8 w brzmieniu: "Przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin [...]" oraz § 9 ust. 2. Powołane rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

W związku z powyższym odnieść się należy do stanowiska organów stwierdzających, iż fakt uchylenia wskazanych postanowień § 8 rozporządzenia, dotyczących prawa przyznawania równoważnika za remont lokalu emerytom i rencistom policyjnym odnosił skutek wobec skarżącego powodując, iż od 1 stycznia 2006 r. upadła podstawa prawna do wypłacania mu, przyznanego uprzednio decyzją z dnia [...] r., równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.

Zdaniem Sądu, wskazana zmiana regulacji § 8 rozporządzenia, nie wpływa na stosunki już istniejące, tj. powstałe pod rządami dotychczasowych przepisów. Wskazać w tym zakresie należy na tzw. instytucję "praw nabytych", zgodnie z którą mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. Zgodnie z powszechnie przyjętą w literaturze i orzecznictwie praktyką, w przypadku zmiany przepisu dopuszczalne jest roszczenie o dalszą realizację praw nabytych wynikających z decyzji administracyjnej jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu stanowiącego materialne źródło uprawnienia. Jednakże w literaturze prawa administracyjnego podkreśla się, że na istnienie i skuteczność stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, te nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują one z mocą wsteczną. Zatem jeżeli nowa regulacja nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiązać nadal, mimo, że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie.

Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, na którą powołuje się skarżący, należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie takie winno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Dodać jednak należy, że umocowania do wydania przepisów wykonawczych ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, na podstawie którego skarżący nabył uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynikała wprost z treści art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W powyższym przepisie prawa ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, na podstawie którego powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Regulacje zawarte w rozporządzeniu, na podstawie którego skarżący nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zostały powtórzone w kolejnym rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W przedmiocie zgodności z Konstytucją RP przepisów zmieniających rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08 stwierdzając, że "... w świetle wcześniejszych ustaleń ten ostatni przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego." W tym zakresie należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA//Wr 1/10, że uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji)". Wobec tożsamych rozwiązań prawnych w zakresie prawa emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. wydanego w tym samym przedmiocie, ukształtowana ostatecznie w/w rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. sytuacja prawna skarżącego nie uległa zmianie. Przepis bowiem § 8 ostatnio wymienionego rozporządzenia dawał możliwość przyznania stosowania przyjętych w nim rozwiązań prawnych także w stosunku do emerytów policyjnych.

W tym kontekście rację należy przyznać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. w tym zakresie, w jakim stwierdza, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osobom będącym emerytami policyjnymi. Podkreślić jednak należy, że czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, bądź też w drodze aktu o charakterze indywidualnym.

W tym kontekście należy stwierdzić, że ani rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego przed wejściem w życie obu aktów prawnych. Podobnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) stwierdzając, że: "W razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. (znak [...]) przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W dalszym ciągu zatem wywołuje skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu. Tym bardziej, że wniosek skarżącego z dnia 20 stycznia 2010 r. nie zawierał w istocie rzeczy żądania przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniałoby organ do skonkretyzowania tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek ten dotyczył naliczenia i wypłaty równoważnika już przyznanego, mocą decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. W takiej sytuacji, należało raczej przyjąć, że skarżący domagał się realizacji decyzji już wydanej – ostatecznej i prawomocnej. Brak więc było podstaw do odmowy wypłaty skarżącemu wnioskowanego przez niego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Twierdzenia organów obydwu instancji w tym zakresie, zmierzające do udowodnienia tezy, że skarżący utracił uprawnienie do wypłaty równoważnika pieniężnego, w związku z uchyleniem § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, nie może zostać zaakceptowane.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnośnie kosztów postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów przejazdu skarżącego do sądu, zgodnie z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.

bg