Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 215/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 1, art. 34, art. 59 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz Przedsiębiorstwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa A. z siedzibą w Ł., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 11 maja 2007 roku o o oddaleniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], Nr [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 pkt 4 i 7 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...], Nr [...] określono Przedsiębiorstwu A. prawidłową kwotę długu celnego dla towaru zgłoszonego w dniu 11 sierpnia 2003 roku, na podstawie dokumentu SAD Nr [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pozostawał w toku rozpatrywania.

W dniu 10 stycznia 2005 roku Dyrektor Izby Celnej w Ł. wystawił na podstawie powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący cło za 2004 rok w kwocie 6 139,80 zł, doręczony zobowiązanej Spółce 10 listopada 2006 roku.

Pismem z dnia 17 listopada 2006 roku strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzuty dotyczyły błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku doręczenia upomnienia. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wydał postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, uznając wniesione zarzuty za bezzasadne. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Następnie postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. po ponownym, rozpatrzeniu sprawy oddalił zgłoszone przez stronę zarzuty. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podtrzymała argumentację zgłoszoną w treści zarzutów. Nadto strona podniosła, że adresatem decyzji merytorycznej, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego winna być firma B. w Ł., która jako profesjonalny agent, trudniący się zawodowo załatwianiem spraw celnych, samodzielny podmiot prawa powinna ponosić odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości w działaniach. Spółka zlecając usługę profesjonaliście, nie może ponosić odpowiedzialności za działania podmiotu występującego w sprawach celnych we własnym imieniu. Strona wskazała nadto, że nie zgadza się z interpretacją organu dotyczącą braku obowiązku doręczenia jej upomnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach wskazał, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja organu I instancji – Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, który jeszcze nie został ostatecznie rozpatrzony. Organ odwoławczy podkreślił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ odwoławczy, powołując się na stanowisko wierzyciela wyjaśnił, że w chwili udzielania przez Przedsiębiorstwo A. pełnomocnictwa Agencji Celnej B. obowiązywała ustawa z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny, regulująca w sposób precyzyjny kwestie przedstawicielstwa w sprawach celnych. Z treści art. 253 § 1 tej ustawy wynikało, że przedstawicielstwo może być bezpośrednie, jeżeli przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby lub pośrednie, jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągały za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która ustanowiła przedstawiciela (art. 254 § 4 Kodeksu celnego). Udzielone w dniu 21 października 2002 roku Agencji Celnej B. przez stronę pełnomocnictwo było pełnomocnictwem bezpośrednim. Z istoty tego pełnomocnictwa wynika, że Agencja Celna B. podejmowała czynności w imieniu i na rzecz reprezentowanego, w granicach udzielonego pełnomocnictwa. W tej sytuacji wszelkie roszczenia z tytułu nieprawidłowego działania Agencji Celnej B. mogą być dochodzone przez stronę w odrębnym postępowaniu.

W odniesieniu do zarzutu braku doręczenia upomnienia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. potwierdził interpretację organu egzekucyjnego i zauważył, że słuszne jest prezentowane stanowisko, że zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie wysokość zobowiązania z tytułu długu celnego została określona w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...]. W świetle wyżej cytowanego przepisu nie istniał więc obowiązek wystosowania do strony upomnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyjaśnił nadto, że w sprawie ma zastosowanie uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 roku, sygn. akt I FPS 4/06, o uznaniu bezprzedmiotowości wydania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego będącego jednocześnie organem egzekucyjnym. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w Ł. jest wprawdzie wierzycielem i jednocześnie organem egzekucyjnym, ale podjęte w przedmiocie stanowiska wierzyciela postanowienia z dnia 7 grudnia 2006 roku (jako organu I instancji) i z dnia 23 stycznia 2007 roku (w postępowaniu odwoławczym), zostały wydane przed podjęciem powyższej Uchwały.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie Przedsiębiorstwo A. podtrzymało zarzut naruszenia art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez prowadzenie egzekucji przeciwko skarżącemu, który nie powinien być stroną. Zaprezentowało argumenty tożsame z podnoszonym w trakcie postępowania zażaleniowego. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację wnikającą z zaskarżonego postanowienia.

W dniu 17 listopada 2008r. organ administracji złożył Decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b – naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c – inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych względów aniżeli w niej podniesione.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz.1954 ze zm.) i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny prowadzi egzekucję administracyjną na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego. W tytule tym, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel wpisuje treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Postępowanie egzekucyjne prowadzone być może tak długo, dopóki istnieje ważny tytuł wykonawczy.

W rozpoznawanej sprawie, stan faktyczny w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia nie został należycie wyjaśniony i rozpatrzony. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja organu I instancji – Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...]. Od powyższej decyzji strona wniosła jednak odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który był w trakcie rozpatrywania. Organ odwoławczy podkreślił, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego.

Tymczasem, jak wynika z ustaleń Sądu, tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 10 stycznia 2005 roku, na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...], Nr [...]. W dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] (będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego) – k.32. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie sygn. akt III SA/Łd 237/05 z dnia 27 lipca 2005 roku. Wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że kwestia skuteczności doręczenia Spółce przedmiotowej decyzji określającej kwotę długu celnego, uzależniona jest od wyjaśnienia faktu, czy w chwili wydania tejże decyzji, Spółkę nadal łączył stosunek przedstawicielstwa z Agencja Celną B. Realizując powyższe wytyczne organ zwrócił się do Spółki A. o wyjaśnienie tej kwestii. W odpowiedzi otrzymał informację, że w dniu wydania decyzji, tj. [...], Spółkę łączył stosunek przedstawicielstwa z Agencja Celną B.. Przyjmując powyższe wyjaśnienie, Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że w braku skutecznego doręczenia Spółce decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...], tzn. bezpośrednio Spółce, z pominięciem jej pełnomocnika w osobie Agencji Celnej B. należy przyjąć, że powyższa decyzja nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, że związanie organu podatkowego własną decyzją wywołuje skutki prawne dopiero w chwili wprowadzenia jej do obrotu prawnego, tzn. z chwilą skutecznego jej doręczenia. W tej sytuacji skoro decyzja z [...] nie weszła do obrotu prawnego, nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, a co za tym idzie brak jest podstaw do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu w związku z wydaniem powyższej decyzji z dnia [...], a w szczególności z uwagi na zawarte w jej uzasadnieniu stwierdzenie, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Należy bowiem przypomnieć, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o konkretny tytuł wykonawczy i służy wykonaniu obowiązku wskazanego w tym tytule. Postępowanie egzekucyjne może być prowadzone tak długo, jak długo tytuł ten zachowuje swoją aktualność, tj. jak długo egzekwowana na jego podstawie należność znajduje podstawę w orzeczeniu wskazanym w tytule. Dla możliwości dochodzenia zobowiązania pieniężnego w drodze egzekucji administracyjnej konieczne jest istnienie zobowiązania określonego na konkretnej podstawie prawnej i w konkretnej kwocie. Gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej konieczne jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji.

W świetle art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jak wynika z § 5 tegoż artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuję z chwilą: 1. doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2. doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Redakcja powyższych przepisów wskazuje jednoznacznie, sam "wpływ" tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego nie powoduje wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą spełnienia przesłanki z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W myśl art. 59 § 1 pkt 7 wymienionej ustawy, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Jak wynika z akt administracyjnych wystawiony w dniu 10 stycznia 2005 roku tytuł wykonawczy został doręczony stronie 10 listopada 2006 roku. W tym dniu miało też miejsce zajęcie ruchomości będących własnością strony skarżącej.

Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Badając dopuszczalność prowadzenia egzekucji organ ocenia czy zachodzą przesłanki pozytywne do prowadzenia egzekucji oraz czy nie zachodzą okoliczności negatywne do prowadzenia egzekucji, o których mowa w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle art. 59 § 1 pkt 7 tej ustawy sytuację, w której obowiązek wykonywany w trybie egzekucji wynika z decyzji nie istniejącej w obrocie prawnym ocenić należy jako sytuację, w której zachodzi niedopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych (patrz D. Jankowiak – "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" - Komentarz str. 333).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy okazało się, że decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego (z [...]) nigdy nie weszła do obrotu prawnego, zaistniała przesłanka niedopuszczalności egzekucji ze względów przedmiotowych. W tej sytuacji, postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone i podlega umorzeniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie prezentowany jest pogląd, że w przypadku gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, to faza postępowania badania dopuszczalności egzekucji, w ogóle nie występuje. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem już na etapie sporządzania tytułu wykonawczego powinien ocenić, czy egzekucja jest dopuszczalna. W razie stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji organ ten nie przystępuje do sporządzenia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie między wystawieniem tytułu wykonawczego(10 stycznia 2005r.) , a jego doręczeniem(10 listopada 2006r.) upłynęły prawie 2 lata. Z akt administracyjnych nie wynika przyczyna takiego stanu rzeczy. W tym czasie zaistniały okoliczności mające istotny wpływ na postępowanie egzekucyjne. Dziwi tylko, że Dyrektor Izby Celnej w Ł. jako wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, jak również organem celnym – autorem zarówno decyzji wymiarowej z [...] (będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego), jak również decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, w uzasadnieniu, której zawarto istotne dla sprawy stwierdzenie faktu niewejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, nie uwzględnił tego rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Skoro, wszczęcie egzekucji miało miejsce prawie po upływie dwóch lat od dnia wystawienia tytułu wykonawczego, wskazane było upewnienie się co do dopuszczalności egzekucji. Właściwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego nastąpiło dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Reasumując Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Z chwilą wydania przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. ostatecznej decyzji z dnia [...], stwierdzającej fakt niewejścia do obrotu decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, wystąpiła przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i konieczności jej umorzenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Należy również zwrócić uwagę, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w Uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2007 roku, sygn. akt I FPS 4/06. Wprawdzie zgodnie z treścią art. 187 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchwała składu siedmiu sędziów NSA wiąże jedynie w danej sprawie, jednakże analiza art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, że uchwały takie pośrednio wiążą także w innych sprawach. Żaden inny sąd administracyjny nie może bowiem w kolejnej sprawie w analogicznym stanie faktycznym, odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w trybie przepisów art. 264 – 268 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z pominięciem zasad określonych w art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. przedstawienia nowego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2143/05, LEX Nr 219235).

Przedmiotowa uchwała przesądziła uznanie bezprzedmiotowości wydania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego będącego jednocześnie organem egzekucyjnym. Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie, w której Dyrektor Izby Celnej w Ł. jest wierzycielem i organem egzekucyjnym i zostały przez niego wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłaszanych zarzutów w tym zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, odpowiednio dnia 7 grudnia 2006 roku (jako organu I instancji) i dnia 23 stycznia 2007 roku (w postępowaniu odwoławczym), doszło więc do naruszenia art. 34 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postanowienia zostały wydane przed podjęciem w/w Uchwały nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Należy bowiem podkreślić, że organ I instancji w postanowieniu z dnia 11 maja 2007 roku oddalającym zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyraźnie wskazał art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ odwoławczy utrzymał w mocy to podjęte na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozstrzygnięcie, sam również powołał w podstawie prawnej ten przepis, a w uzasadnieniu wskazał, że rozważania w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego wynikają ze stanowiska wierzyciela. W kontekście przywołanej Uchwały taka argumentacja jest pozbawiona podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze również z tego powodu zaskarżone postanowienie narusza przepisy obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł.. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

TG