Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 218/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 32, ust. 4 art. 35 ust.1, 4, art. 47 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2022 r. sprawy ze skarg W. M. [...] i M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021r. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 218/22

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...] Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. sp. z o.o. w T., obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz rozbiórkę istniejących budynków przy ul. [...] w [...] (działki nr [...] z obrębu [...]).

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej i odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od powyższego rozstrzygnięcia, Wojewoda K. decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenie objętym inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ul.: [...] Teren inwestycyjny objęty jest symbolem SI-MW 5, dla którego szczegółowe ustalenia określono w § 8, zgodnie z którym teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczalnym przeznaczeniem pod usługi wbudowane, istniejące usługi i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, drogi wewnętrzne, zieleń urządzona, infrastruktura techniczna. W § 8 pkt 6 planu wskazano, że jest to zabudowa śródmiejska i dopuszczono budowę budynków w zbliżeniu i na granicy działki, ustalono, że obowiązują nieprzekraczalne linie nowej zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu (z zastrzeżeniem lit. g), dla istniejących budynków (lub ich części) przekraczających w/w linie - nie dopuszcza się rozbudowy i nadbudowy. Ustalono maksymalny procent powierzchni zabudowy poszczególnych działek budowlanych - 50%, w przypadku działek zabudowanych w ponad 50% -powierzchnia zabudowy nie większa, niż istniejąca. Wysokość budynków i innych obiektów: maksymalnie 15,5 m i od 2 do 4 kondygnacji nadziemnych (dopuszcza się 1 kondygnację dla budynków infrastruktury technicznej), maksymalna wysokość nowych urządzeń - 17,5 m licząc od poziomu terenu. Nachylenie połaci dachowych od 3° do 30° dopuszcza się zachowanie innych niż w/w nachyleń na istniejących budynkach - w przypadku ich rozbudowy, przebudowy, wymiany, itp.. Nakazano zachowanie min. 25% powierzchni działki budowlanej jako terenu biologicznie czynnego, oraz określono minimalny wskaźnik miejsc postojowych dla samochodów (wyłącznie na terenie inwestycji): - 0,8 miejsca na 1 mieszkanie dla zabudowy istniejącej (przebudowa, wymiana), - 1,5 miejsca na 1 mieszkanie dla nowej zabudowy, - 1 ogólnodostępne miejsce na 50 m powierzchni użytkowej usług (w tym dla dostaw).

Organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowane zamierzenie jest zgodne z przeznaczeniem terenu, projekt jest zgodny z ustaleniami pod względem dopuszczalnej powierzchni zabudowy, wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, ilości kondygnacji nadziemnych, ilości miejsc postojowych, nachylenia połaci dachowych oraz wysokości (wysokość najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przykrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi tj. 13,07 m.).

Organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek usytuowany jest zgodnie z przepisem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołał się przy tym na projekt budowany, z którego wynika, że budynek od strony wschodniej, północnej i południowej zachowuje odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej, natomiast od strony zachodniej (od której nie posiada okien i drzwi) jest posadowiony na granicy nieruchomości. Organ odwoławczy dodał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość balkonów, daszków, gzymsów od granicy działki budowlanej spełnia wymagania §12 ust 6 pkt 1 rozporządzenia, nie jest mniejsza niż 1,5 m. Organ II instancji dodał, że działka budowlana, na której sytuowany jest projektowany budynek, posiada kanalizację deszczową umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej zgodnie z decyzją Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...].2020 r. [...]. Dodał, że projekt budowlany przewiduje odbiór wód opadowych z dachu, tarasu i zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku.

Wojewoda wskazał, że projektanci zaliczyli niniejszy budynek do kategorii budynków niskich. Dla 3 kondygnacji nadziemnych określono kategorię ZL IV, dla jednej kondygnacji o funkcji mieszanej (mieszkalno-usługowej) określono kategorię ZL III, a dla części podziemnej PM < 500 MJ/m2. Zgodnie z tabelą określoną w § 212 ust. 2 rozporządzenia dla 3 kondygnacji nadziemnych kategorii ZL IV przyjęto klasę odporności pożarowej D, dla części podziemnej PM przyjęto klasę odporności pożarowej D zgodnie z tabelą określona § 212 ust 4. Organ odwoławczy wskazał, że w budynkach niskich zgodnie z tabelą § 212 ust. 2 dla kategorii ZL III określono klasę "C" odporności pożarowej, jednak projektant zgodnie z przepisem § 212 ust. 3 rozporządzenia obniżył ten wymóg do klasy "D".

W ocenie Wojewody, spełniony został warunek określony w § 13 rozporządzenia przede wszystkim z uwagi na fakt, że teren inwestycji stanowi zabudowę śródmiejską, a w związku z tym możliwe jest zastosowanie § 13 ust 4 i zmniejszenie odległości, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 do połowy wysokości przesłaniania. Organ odwoławczy powołał się przy tym na projekt budowlany, zgodnie z którym najmniejsza odległość między budynkiem przy ul. [...] a budynkiem projektowanym wynosi 11,08 m. Wysokość przesłaniania budynku przy ul [...] przez budynek projektowany wynosi 10,95 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 5,475 m, a warunek określony w § 13 "nieprzesłaniania" jest spełniony. Wysokość przesłaniania budynku projektowanego przez budynek przy ul [...] wynosi 16 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 8 m, a warunek określony w § 13 jest spełniony. Natomiast najmniejsza odległość między budynkiem przy ul. [...] a budynkiem projektowanym wynosi 10,42 m. Wysokość przesłaniania budynku przy ul Kołłątaja 5 przez budynek projektowany wynosi 14 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 7 m, a warunek określony w § 13 "nieprzesłaniania" jest spełniony. Wysokość przesłaniania budynku projektowanego przez budynek przy ul [...] wynosi 12,89 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 6,445 m, a warunek określony w § 13 jest spełniony. Organ odwoławczy dodał, że warunek określony w § 13 byłby spełniony również w przypadku, gdyby najwyższą częścią zacieniającą był najwyższy punkt tego budynku tj. komin przewodów wentylacyjnych o wysokości 15,64 m n.p.t.

Odnosząc się do kwestii minimalnego czas nasłonecznienia pomieszczeń, organ odwoławczy skoncentrował się na lokalu wzbudzającym najwięcej wątpliwości, tj. lokalu znajdującym się w budynku przy ulicy [...], a oznaczony na stronie nr 87 projektu budowlanego numerem [...]. Jak wskazał Wojewoda, przedłożona przez inwestora analiza nasłonecznienia wykazała, że pomieszczenia lokalu mają zapewniony czas nasłonecznienia odpowiednio 1 h i 40 min i 2 h i 05 min w dniu równonocy 21 marca zgodnie z czasem zimowym oraz 1 h i 55 min i 2h i 05 min dniu równonocy 21 września zgodnie z czasem letnim. Tym samym przedłożona analiza wykazała spełnienie warunku, o którym mowa w § 60 rozporządzenia.

Wojewoda wskazał, że analiza nasłonecznienia przedłożona przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową potwierdza minimalne nasłonecznienie wszystkich lokali, z wyjątkiem lokalu, co do którego wątpliwości miał również organ odwoławczy. Stwierdził, że rozbieżność wyników analizy przedłożonej przez inwestora i otrzymanej od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej wynika z faktu, że zostały one wykonane różnymi metodami. Analiza przedłożona przez Spółdzielnią została sporządzona metodą linijki słońca, a zawarta w projekcie powstała przy użyciu nowoczesnego oprogramowania. Wojewoda wyjaśnił, że w linijce słońca ta sama linijka odpowiada dniom 21 marca i 21 września, a oprogramowanie odzwierciedla różnice położenia słońca w tych dniach. Linijka słońca wykorzystuje założenie, że południe i moment górowania Słońca to ta sama chwila, natomiast modele komputerowe uwzględniają strefy czasowe. Oprogramowanie bada nasłonecznienie w wielu punktach powierzchni okna, natomiast linijka słońca tylko w jednym punkcie dla lokalu. Organ odwoławczy dodał, że różnice i rozbieżności w wynikach analizy mogą wynikać również z uproszczonych danych w analizie wykonanej dla Spółdzielni. Z porównania cienia na rysunku nr 2 analizy oraz cienia na stronie 12 projektu wyraźnie wynika, że sporządzający analizę przyjął prostą bryłę o wysokości 14 m, tymczasem analiza znajdująca się w projekcie uwzględnia bryłę o skomplikowanym kształcie odpowiadającą bryle projektowanego budynku. W ocenie Wojewody za niezasadne należało uznać twierdzenie w analizie przedłożonej przez Spółdzielnie, że "minimalna odległość przesłaniania 12,0 m nie jest zachowana", bowiem twierdzenie to nie uwzględnia faktu lokalizacji budynku w zabudowie śródmiejskiej i zastosowania w konsekwencji § 13 ust 4 rozporządzenia.

W odniesieniu do prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania i stron postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że obszar oddziaływania został prawidłowo ustalony i objął on poza działkami inwestycyjnymi również działki nr [...] obr. [...] tj. działki na których są usytułowane budynki przy ulicy [...] oraz [...]. Wojewoda dodał, że w przedmiotowym postępowaniu swój indywidualny interes prawny mogli skutecznie wykazać właściciele mieszkań, którym planowana inwestycja ograniczy dostęp do światła w sposób wskazujący na ryzyko naruszenia normy określonej w § 60 rozporządzeniu, jednakże nie zgłaszały one udziału w postępowaniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że usunięcie drzewostanu kolidującego z inwestycją będzie wymagało uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 83 i dalszych ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55), a wydanie takiego zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu.

Odnosząc się do kwestii wejścia inwestora na teren nieruchomości odwołujących, Wojewoda wyjaśnił, że o ile strony nie dojdą do porozumienia w tej kwestii, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzygnie, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości.

Zdaniem Wojewody wniosek inwestora o pozwolenie na budowę jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 32 ust 4 prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisani techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a osoby te dołączyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosły Spółdzielnia Mieszkaniowa i Wspólnota Mieszkaniowa [...]

Spółdzielnia Mieszkaniowa w swojej skardze, zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Bd 218/22 zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na:

a) naruszeniu art. 28, art. 33, ust. 1 i 3, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ulicy [...] w [...], ograniczeniem nasłonecznienia tego budynku, zagrożeniem dla jego fundamentów oraz otaczającej go roślinności, nieprawidłowym ukształtowaniem spływu wód opadowych, a także uwarunkowań dotyczących koniecznych do przeprowadzenia na nieruchomości Spółdzielni prac, w tym rozbiórki istniejącego ogrodzenia;

b) naruszeniu art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z obszarem oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie;

c) naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ul. [...] w [...];

d) naruszeniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ul. [...] w [...]

e) naruszeniu § 13 oraz § 57 i § 60 rozporządzenia (cyt. wyżej) poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ul. [...] w [...] i ograniczeniem nasłonecznienia tego budynku.

f) naruszeniu § 29 rozporządzenia poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ul. [...] w [...] i nieprawidłowym ukształtowaniem spływu wód opadowych;

g) naruszeniu art. 28, art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 87a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez brak dokonania przez organ I instancji analizy uwarunkowań związanych z zagrożeniem dla istniejącej roślinności.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

a) naruszeniu art. 77, art. 78 oraz art. 7 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji mimo niewyjaśnienia okoliczności związanych z bliskością planowanego budynku z budynkiem przy ul. [...] w [...], ograniczeniem nasłonecznienia tego budynku, zagrożeniem dla jego fundamentów oraz otaczającej go roślinności, nieprawidłowym ukształtowaniem spływu wód opadowych, a także uwarunkowań dotyczących koniecznych do przeprowadzenia na nieruchomości Spółdzielni prac w tym rozbiór istniejącego ogrodzenia;

b) naruszeniu art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla budynku przy ul. [...] w [...], nasłonecznienia tego budynku oraz otaczającej go roślinności, a także nieprawidłowego ukształtowania spływu wód opadowych;

c) naruszeniu art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jakiego powodu organ nie uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu występowania w związku z planowaną inwestycją zagrożenia dla budynku przy ul. [...] w [...], nasłonecznienia tego budynku oraz otaczającej go roślinności, a także nieprawidłowego ukształtowania spływu wód opadowych;

d) naruszeniu art. 28 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w [...], które zostały wyodrębnione własnościowo.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul [...] w [...] w swojej skardze, zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Bd 223/22, przedstawiła zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w skardze [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z tym, że zarzuty te powiązała z zagrożeniami dla budynku będącego własnością Wspólnoty. Ponadto zarzuciła organowi naruszenie § 226 ust. 1, § 212 ust. 6, § 212 ust. 3, § 210, § 212 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (cyt. wyżej) poprzez brak dokonania przez organ analizy uwarunkowań związanych z nieprawidłowym określeniem wymagań przeciwpożarowych.

W odpowiedzi na skarg, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowa argumentację.

Postanowieniem z dnia 5 października 2022 r., wydanym w sprawie II SA/Bd 223/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt II SA/Bd 218/22 i II SA/Bd 223/22. Jednocześnie postanowił połączone sprawy prowadzić dalej pod sygnaturą akt II SA/Bd 218/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę.

Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333)- w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W oparciu o powyższą regulację w sprawie o udzielenia pozwolenia na budowę organ I instancji, a w konsekwencji odwołania, również organ II instancji, ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności organ bada zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Jak wynika z niebudzących zastrzeżeń Sądu ustaleń organów obu instancji, przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu7 zagospodarowania przestrzennego - uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ul.: [...]. Zgodnie ze wskazanym miejscowym planem teren inwestycyjny objęty jest symbolem SI-MW 5, dla którego szczegółowe ustalenia określono w § 8. W przepisie tym wskazano jako podstawowe przeznaczenie terenu zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczalnymi usługami wbudowanymi, drogami wewnętrznymi, zielenią urządzoną i infrastrukturą techniczną. Bez wątpienia planowana inwestycja jest zgodna z tak określonym sposobem zagospodarowania terenu. Bezsporne pozostaje również, że projektowana powierzchnia zabudowy (39,5%) mieści się w dopuszczalnym zakresie (do 50% zgodnie § 8 pkt 6 lit. c) oraz, że nachylenie połaci dachowej mieści się w określonym w miejscowym planie zakresie (od 3 do 30 dopuszczalne - § 8 pkt 6 lit. h). W projekcie zabudowy przewidziano też wymagana liczbę miejsc parkingowych.

Strona skarżąca zakwestionowała zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem z uwagi na realizację inwestycji w zbliżeniu lub na granicy działki wywodząc, w świetle treści miejscowego planu, na omawianym terenie, budowa w zbliżeniu lub na granicy działki dotyczy tylko realizacji budynków w układzie pierzejowym. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że możliwość realizacji inwestycji w zbliżeniu lub na granicy działki przewidziano w przepisie §8 pkt 6 lit a m.p.z.p., zaś obowiązek realizacji budynków w układzie przerzejowym przewidziano w odrębnym przepisie - § 8 pkt 2 lit. a m.p.z.p. i dotyczy on sytuacji, gdy ustalono obowiązująca linie zabudowy. Przepisy te nie zostały przez ustawodawcę ze sobą ściśle powiązane i nie wynika z nich, by usytuowanie budynku na granicy lub w zbliżeniu do działki ograniczało się jedynie do zabudowy w układzie pierzejowym.

Zastrzeżenia skarżących dotyczą również wysokości budynku, która w ich ocenie przekracza dopuszczalną wysokość określoną § 8 pkt 6 lit e m.p.z.p. tj. 15, 5 m i wynosi 15,64 m. Do kwestii powyższej odniósł się organ II instancji, który trafnie wskazał, że za wysokość budynku należało uznać wysokość najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi tj. 13,07 m, nie zaś wysokość komina wylotów wentylacyjnych znajdującego się na środku dachu budynku - 15,64 m. W świetle bowiem treści § 6. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065; ze zm.) wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Strona skarżąca w zasadzie nie kwestionuje tego, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej i 25% powierzchni działki zaprojektowano jako teren biologicznie czynny. Wskazuje jednak, że 25 % to minimum wynikające z § 8 pkt. 6 lit. i m.p.z.p. W dodatku w ocenie strony skarżącej zaprojektowanie trawnika na dachu jest fikcyjne, gdyż jego zachowanie przy powierzchni 101 m˛ jest wątpliwe z punktu widzenia panujących przez większość roku warunków atmosferycznych.

Odnosząc się do powyższego zwrócić należy uwagę, że ustawodawca dopuścił możliwość, by na powierzchnie biologicznie czynną składała się powierzchnia tarasów i dachów. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 3 pkt 22 rozporządzenia (cyt. wyżej), teren biologicznie czynny to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m˛, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Wobec takiej definicji projektant, do powierzchni biologicznie czynnej zaliczył zieleń na tarasie/garażu, tj. 117,3 m2 (50% z 234,6 m2) oraz zieleń na terenie nieruchomości tj. 70,7 m2, zajmujące łącznie 188 m2 czyli 25 % z powierzchni nieruchomości, wynoszącej 752 m2. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej podkreślić należy, że w projekcie zapewniono wystarczającą, w ocenie uchwałodawcy, powierzchnie biologicznie czynną, a to, czy po realizacji inwestycji faktycznie będzie zachowany taki procent powierzchni biologicznie czynnej na nieruchomości, pozostaje poza oceną organów administracji architektoniczno-budowlanej dokonywaną w ramach niniejszego postępowania. Dodać należy, że ewentualny brak zachowania przez inwestora określonych w projekcie wielkości powierzchni biologicznie czynnej byłby kwalifikowany jako odstępstwo od projektu budowlanego, którego konsekwencją mogłoby być wszczęcie postępowania przez organy nadzoru budowlanego.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostają również obawy strony skarżącej co do odpowiedniego zabezpieczenia drzewostanu przez inwestora, a także podnoszone przez nią zarzuty dotyczące nielegalnej wycinki drzew. Nie są to bowiem okoliczności, które w świetle treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej.

Strona skarżąca bardzo obszernie odniosła się również do zagrożeń, jakie niesie planowana inwestycja dla drzew znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach, a także stwierdziła, że planowana ingerencja w drzewostan znajdujący się na działce inwestycyjnej zaburzy krajobraz okolicy.

Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że zarówno w ustawie o ochronie przyrody jaki i w treści decyzji o pozwoleniu na budowę przewidziano pewne mechanizmy mające zapobiec samowolnemu wycinaniu drzew i krzewów przez inwestora, a także zabezpieczeniu drzew i krzewów znajdujących się w pobliżu inwestycji. Zgodnie z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor zobowiązany jest do wystąpienia o zezwolenie na ewentualne usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości. Powyższy obowiązek wynika z art. 83 i dalszych ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55). W świetle przepisów wskazanej ustawy wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Dodać należy, że inwestor występując o wycinkę drzew już po uzyskaniu pozwolenia na budowę musi mieć świadomość, że brak uzyskania takiej zgody uniemożliwi mu realizację inwestycji.

W decyzji wskazano również, że prace ziemne lub inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystanie sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub w obrębie korzeni lub pędów krzewów należy przeprowadzać w sposób najmniej szkodzący drzewom i krzewom.

Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę wskazuje inwestorowi na konieczność przestrzegania powyższych regulacji. W przypadku zaś, gdy podczas realizacji inwestycji dojdzie do jakichś uchybień, inwestor narażony jest na ponoszenie konsekwencji swoich działań w ramach ewentualnych przyszłych postępowań administracyjnych, cywilnych czy karnych (w zależności od naruszeń prawa jakich się dopuści).

Odnosząc się do kwestii wejścia inwestora na teren nieruchomości skarżących i ewentualnych szkód na nieruchomości wskazać należy, że w świetle treści art. 47 ust 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w art. 47 ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Jednocześnie art. 47 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Strona skarżąca wśród zarzutów dotyczących zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi wskazała na niezgodność usytuowania projektowanego budynku z przepisem § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (cyt. wyżej). Do kwestii tej trafnie odniósł się organ odwoławczy zwracając uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu, wynika, iż budynek od strony wschodniej północnej i południowej zachowuje odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej, co jest zgodne z § 12. ust 1 pkt 1 rozporządzenia (4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy), natomiast od strony zachodniej jest posadowiony na granicy nieruchomości. Istotne jest przy tym to, że projektowany budynek od strony zachodniej nie posiada okien i drzwi, co oznacza, że jest budynkiem o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia a sytuowanie budynku w taki sposób jest zgodne z § 12 ust. 2, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Jak już zaś wyżej wskazano, plan miejscowy w § 8 pkt 6 lit a dopuścił możliwość budowy budynków w zbliżeniu i na granicy działki.

Również odległość balkonów, daszków, gzymsów od granicy działki budowlanej nie budzi zastrzeżeń Sądu i spełnia wymagania §12 ust 6 pkt 1 rozporządzenia.

Kolejny zarzut strony skarżącej dotyczył niezgodności projektu z § 29 rozporządzenia przez dokonanie zmiany naturalnego spływu wód w ten sposób, że cała woda opadowa z budynku będzie spływała na grunt nieruchomości sąsiedniej. Odnosząc się do powyższego zwrócić należy uwagę, że z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka, na której usytuowany jest projektowany budynek, posiada kanalizację deszczową umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej zgodnie z decyzją Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...].2020 r. [...]. Z dokumentacji uzyskanej od inwestora wynika, że zebrana woda z dachu budynku i tarasów poprzez zbiornik retencyjny kierowana jest do studzienki położonej na skraju działki inwestycyjnej (bezpośrednio przy ulicy [...]) i będzie połączona przyłączem do sieci kanalizacji deszczowej. Projekt budowlany przewiduje odbiór wód opadowych z dachu, tarasu i zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku. Powyższe ustalenia, przy uwzględnieniu faktu, że teren działki inwestycyjnej jest stosunkowo płaski, wskazują, że wody opadowe nie będą odprowadzane na teren nieruchomości skarżących.

Wspólnota Mieszkaniowa [...] niezgodności zamierzenia budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi upatruje również w nieprawidłowym, jej zdaniem, określeniu wymagań przeciwpożarowych, polegających na niesłusznym zaniżeniu klasy odporności dla kondygnacji podziemnej i pierwszej naziemnej z C do D.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że projektanci zaliczyli niniejszy budynek do kategorii budynków niskich, jako budynek mieszkalny do 4 "kondygnacji nadziemnych. Dla 3 kondygnacji nadziemnych określono kategorię ZL IV, dla jednej kondygnacji o funkcji mieszanej (mieszkalno-usługowej) określono kategorię ZL III, a dla części podziemnej PM < 500 MJ/m2. Zgodnie z tabelą określoną w § 212 ust. 2 rozporządzenia dla 3 kondygnacji nadziemnych kategorii ZL IV przyjęto klasę odporności pożarowej D, dla części podziemnej PM przyjęto klasę odporności pożarowej D zgodnie z tabelą określona § 212 ust 4. Dla kondygnacji o funkcji mieszanej (mieszkalno- usługowej) z kategorią ZL III, określono klasę "C" odporności pożarowej, jednak projektant powołując się na przepisem § 212 ust. 3 rozporządzenia obniżył ten wymóg do klasy "D".

W ocenie Sądu, takie obniżenie klasy odporności pożarowej należy uznać za dopuszczalne. W świetle bowiem przepisu § 212 ust. 6 rozporządzenia w budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnacje są zaliczone do różnych kategorii ZL lub PM, klasy odporności pożarowej określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2-4. Oznacza to, że w budynkach wielokondygnacyjnych osobno dla każdej kondygnacji określa się klasę odporności pożarowej (ust. 2), którą ewentualnie można obniżyć, o ile zachodzą okoliczności określone w ust. 3.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi również zgodność projektu z przepisem § 271 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem między budynkami należy zachować odległość minimum 8m. Możliwe jest zlokalizowanie budynku w granicy nieruchomości jednakże pod warunkiem zastosowania materiałów o podwyższonej klasie odporności ogniowej oraz umieszczenia w granicy działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętej co najmniej 0,3m ponad pokrycie dachu lub zastosowania wzdłuż ściany pasa z materiału niepalnego zgodnie z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Z przedłożonego projektu wynika, że zachowana została określona przepisami odległość projektowanej strefy ZL IV/ZL od budynków sąsiednich zawierających strefę ZL określoną na minimum 8 m. Wskazano też, że ściany w granicy nieruchomości zaprojektowano z materiałów niepalnych. Izolacja ta kontynuowana jest również w pionowych pasach szerokości 2 m na ścianach do niej prostopadłych. Izolację niepalną z wełny zaprojektowano także dla ścian całej kondygnacji parteru.

Jednym z zagadnień budzących najwięcej zastrzeżeń strony skarżącej było ograniczenie nasłonecznienia sąsiednich budynków tj. budynku przy ul. [...] i [...] i w związku z tym naruszenie przepisów § 13 oraz 57 i 60 § 1 rozporządzenia.

W kwestii zachowania norm nasłonecznienia, o jakich mowa w § 13 rozporządzenia wyjaśnić należy, ze zgodnie z ust. 1. tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m; b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. (§ 13 ust.2)

Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. (§13 ust.3)

Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. (§ 13 ust. 4)

Zgodnie natomiast z § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

W myśl zaś § 60 pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00 (§ 60 ust. 1), przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (§ 60 ust. 2). W przypadku zaś budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 3)

Jak przyjmuje się w doktrynie, wykazanie zgodności inwestycji w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy przesłaniania, zawierającej stosowne rysunki i opis (najlepiej w projekcie zagospodarowania terenu), co pozwoli na dokładne zobrazowanie, że zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Analiza ta powinna również, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2, przedstawiać stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57) i uwzględniać kwestie nasłonecznienia (§ 60). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji ma zawierać dane pozwalające stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ natomiast jest obowiązany ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania pomieszczeń określonych w § 13, § 57 i § 60. Projektowana zabudowa powinna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. linijki słońca zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków (por. Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz /WKP 2022/).

W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organami obu instancji, że planowane zamierzenie spełnia warunek określony w § 13 rozporządzenia przede wszystkim z uwagi na fakt, iż zgodnie z ustaleniami § 8 pkt 6 mpzp. teren inwestycji stanowi zabudowę śródmiejską, a w związku z tym możliwe jest zastosowanie § 13 ust 4, co oznacza że odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1, może w przedmiotowym przypadku być zmniejszona do połowy wysokości przesłaniania. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że najmniejsza odległość między budynkiem przy ul. [...] a budynkiem projektowanym wynosi 11,08 m. Wysokość przesłaniania budynku przy ul [...] przez budynek projektowany wynosi 10,95 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 5,475m, a warunek określony w § 13 "nieprzesłaniania" jest spełniony. Wysokość przesłaniania budynku projektowanego przez budynek przy ul [...] wynosi 16 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 8 m, a warunek określony w § 13 jest spełniony. W przypadku zaś budynku przy ul. [...] najmniejsza odległość do projektowanego wynosi 10,42 m. Wysokość przesłaniania budynku przy ul Kołłątaja 5 przez budynek projektowany wynosi 14 m, zatem odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 7 m, a warunek określony w § 13 "nieprzesłaniania" jest spełniony. Wysokość przesłaniania budynku projektowanego przez budynek przy ul Kołłątaja 5 wynosi 12,89 m, zatem odległość, o której mowa w §13 ust. 1 pkt 1 z zastosowaniem § 13 ust 4 wynosi 6,445 m, a warunek określony w §13 jest spełniony.

Odnosząc się do kwestia minimalnego czas nasłonecznienia pomieszczeń wskazać należy, że organ prawidłowo ocenił, że inwestor przedstawił kompletne opracowanie dotyczące usytuowania projektowanego budynku, w tym obrazujące zachowanie wymogów nasłonecznienia w okolicznych budynkach.

Od początku trwania postępowania najwięcej wątpliwości budziło spełnianie przez planowane zamierzenie wymogu z § 60 rozporządzenia w stosunku do lokalu znajdujący się w budynku przy ulicy [...], a oznaczony na stronie nr 87 projektu budowlanego numerem [...].

Przedłożona przez inwestora analiza wykazała, że pomieszczenia wskazanego wyżej lokalu mają zapewniony czas nasłonecznienia odpowiednio 1 h i 40 min i 2 h i 05 min w dniu równonocy 21 marca zgodnie z czasem zimowym oraz 1 h i 55 min i 2h i 05 min dniu równonocy 21 września zgodnie z czasem letnim. W świetle wyników wspomnianej analizy spełniony został wymóg określony w § 60 rozporządzenia.

Młodzieżowa Spółdzielnia Mieszkaniowa próbowała podważyć wynik analizy inwestora dotyczący nasłonecznienia lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], przedkładając własną analizę nasłonecznienia wykonaną na jej zlecenie przez projektanta mgr. inż. arch. M. R..

Wskazać należy w tym miejscu, że Wojewoda, jako organ architektoniczno-budowlany, jest organem wyspecjalizowanym w zakresie architektury i budownictwa, a zatem należy przyjąć, że ma on wiadomości pozwalające na zweryfikowanie sprzecznych stanowisk stron i rozstrzygnięcie spornej specjalistycznej kwestii. Odnosząc się do wyników obu analiz organ odwoławczy wyjaśnił, że analizy te zostały wykonane różnymi metodami, a obie metody są dopuszczalne. Analizę M. R. sporządzono metodą linijki słońca, a zawartą w projekcie- przy użyciu nowoczesnego oprogramowania. To w głównej mierze wybór różnych metod analizy przyczynił się do uzyskania różnych wyników. Jak wyjaśnił Wojewoda, w linijce słońca ta sama linijka odpowiada dniom 21 marca i 21 września, oprogramowanie odzwierciedla różnice położenia słońca w tych dniach. Linijka słońca wykorzystuje założenie, że południe i moment górowania Słońca to ta sama chwila, natomiast modele komputerowe uwzględniają strefy czasowe. Oprogramowanie bada nasłonecznienie w wielu punktach powierzchni okna, natomiast linijka słońca tylko w jednym punkcie dla lokalu.

Kolejną istotną kwestią, na którą zwrócił uwagę organ odwoławczy jest to, że w analizie wykonanej przez inż. arch. M. R. przyjęto uproszczone dane. Z porównania cienia na rysunku nr [...] analizy oraz cienia na stronie 12 projektu wynika bowiem, że M. R. przyjął prostą bryłę o wysokości 14 m, tymczasem analiza znajdująca się w projekcie uwzględnia bryłę o skomplikowanym kształcie odpowiadającą bryle projektowanego budynku.

Odnosząc się do oceny organu II instancji dotyczącej wiarygodności obu analiz stwierdzić należy, że argumentacja Wojewody nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organ w sposób jasny i precyzyjny wyjaśnił, dlaczego oparł się na wynikach analizy przedłożonej przez inwestora i dlaczego odmówił wiarygodności dowodom przeciwny, tj. analizie sporządzonej przez stronę przeciwną.

Strona skarżąca zarzuciła również organom, nie uwzględnienie wszystkich podmiotów, które winny być stronami niniejszego postępowania. Wskazać należy w związku z tym, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zarzut taki może skutecznie podnosić tylko ten podmiot, którego prawa zostały naruszone przez pominięcie jego udziału w postępowaniu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. II OSK 1259/17 - LEX nr 2676862 "prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego z pominięciem strony tego postępowania stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym".

Na koniec zauważyć trzeba, że pozwolenie na budowę musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestorów, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów ochrony środowiska. Organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach Prawa budowlanego.

Zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na przedmiotową rozbudowę, skoro spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 stanowi normę prawną o charakterze związanym. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Planowana rozbudowa jest zgodna z przepisami prawa, zwłaszcza prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, inwestorzy posiadają tytuł prawny do nieruchomości - tym samym mogą realizować swoje zamierzenia. Oczywistym jest, że przy takiej lokalizacji inwestycji budowlanej powstają pewne uciążliwości dla sąsiedztwa, ale jeśli te uciążliwości mieszczą się w granicach wyznaczonych przez prawo, to brak jest podstaw do negowania uprawnień właściciela nieruchomości.

Konkludując, zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U 2022r., poz.329).