Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 114/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 19
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: § 36a ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 773
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w  programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013"

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant asystent sędziego Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1554/15 w sprawie ze skargi M. D. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 października 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 1554/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa), uwzględnił skargę M. D. (dalej: skarżąca), uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) z [...] listopada 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Ponadto WSA zasądził od ARiMR na rzecz skarżącej 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Ogłoszeniem z 11 czerwca 2014 r. Prezes ARiMR, działając na podstawie § 36a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 773 ze zm.; dalej: rozporządzenie MRiRW z 26 czerwca 2009 r.), poinformował, że w dniach od 27 czerwca 2014 r. do 9 lipca 2014 r. można składać wnioski o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" w zakresie środka 1.4 "Rybactwo przybrzeżne" – na realizację operacji dotyczącej rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę w celu zachęcenia do dobrowolnych działań na rzecz obniżania nakładu powołowego w celu ochrony zasobów (operacja realizowana zgodnie z art. 26 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego [Dz. Urz. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 r.; dalej: rozporządzenie nr 1198/2006]). W ogłoszeniu stwierdzono, że w przypadku armatorów, o których mowa w § 16b ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. konieczne jest uzyskanie i złożenie wraz z wnioskiem o dofinansowanie opinii okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego właściwego ze względu na miejsce realizacji planowanej operacji potwierdzającej, że operacja, której dotyczy dany wniosek ma na celu ochronę żywych zasobów dorsza bałtyckiego. Ponadto w przypadku, gdy armatorzy, o których mowa w § 16b ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. posiadają specjalne zezwolenie połowowe na połów dorsza i uczestniczą w ochronie zasobów tego gatunku, konieczne jest uzyskanie i złożenie wraz z wnioskiem o dofinansowanie tej opinii okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego właściwego ze względu na miejsce realizacji planowanej operacji, potwierdzającej, że operacja, której dotyczy dany wniosek ma na celu ochronę żywych zasobów dorsza bałtyckiego.

Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. skarżąca (jako armator statku [...]) zwróciła się o płatność w ramach środka 1.4 "Rybactwo przybrzeżne" Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".

Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] listopada 2014 r. ARiMR odmówiła skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. Organ wyjaśnił, że z opinii Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Słupsku z [...] maja 2014 r. i z [...] sierpnia 2014 r. wynika, że jednostka rybacka [...] nie posiada przyznanej kwoty połowowej dorsza na 2014 r. Wobec tego ARiMR uznała, że skarżąca nie mogła zrealizować celu operacji, to jest zawiesić połowu dorsza w związku z jego dodatkową ochroną.

Skarżąca wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, które jednak nie zostało uwzględnione.

W konsekwencji skarżąca złożyła do WSA skargę na rozstrzygnięcie ARiMR.

WSA uwzględnił skargę.

Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że Prezes ARiMR, będąc organem stosującym prawo a nie prawodawcą, nie mógł określić dodatkowych warunków do przyznania pomocy przez wymaganie, aby armatorzy posiadali specjalne zezwolenie połowowe na połów dorsza i aby uczestniczyli w ochronie zasobów tego gatunku.

WSA wskazał, że z art. 9 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.; dalej: ustawa rybacka) wynika, że w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana osobie fizycznej na jej wniosek, po spełnieniu przez wnioskodawcę warunków przyznania pomocy określonych m.in. w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy rybackiej. W art. 19 ustawy rybackiej ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw rybołówstwa do określenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach poszczególnych osi priorytetowych, mając na względzie: 1) określenie m.in. szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać wnioski o dofinansowanie oraz tryb ich składania, 2) zapewnienie prawidłowej realizacji programu oraz istotę i cel poszczególnych środków, o których mowa w art. 3 pkt 1-4.

WSA stwierdził, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać wnioski o dofinansowanie" oznacza, że w rozporządzeniu, a nie w jakimkolwiek innym akcie niższej rangi, organ upoważniony (czyli wskazany) w art. 19 ustawy rybackiej zobowiązany był m.in. do określenia przesłanek (czynników), od spełnienia których uzależnione będzie przyznanie pomocy, a także rodzaju dokumentów wymaganych do załączenia do wniosku o przyznanie pomocy. Zatem szczegółowe określenie dokumentów, które muszą być dołączone do wniosku pomocowego powinno nastąpić w rozporządzeniu.

WSA wskazał, że przepisy rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. (w tym § 16b), ustawy rybackiej, a także przepisy unijne nie zawężają możliwości przyznania pomocy do armatorów, którzy posiadają specjalne zezwolenie połowowe na połów dorsza i uczestniczą w ochronie zasobów tego gatunku. Warunek ten został natomiast określony przez Prezesa ARiMR w informacji (ogłoszeniu), która nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym, który został wymieniony w art. 87 Konstytucji RP. Do wydania takiej informacji Prezes ARiMR był wprawdzie upoważniony na mocy art. 36a ust. 1 i 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r., ale upoważnienie to nie obejmowało określenia warunków wskazujących, że tylko wnioski, które miały na celu ochronę żywych zasobów dorsza bałtyckiego będą podlegały pomocy. Zdaniem WSA, określenie tego rodzaju wymagań należało z mocy upoważnienia ustawowego, mającego swe źródło w art. 92 Konstytucji RP, wyłącznie do MRiRW.

Mając powyższe na względzie, WSA uznał, że określenie tego rodzaju warunków przyznania pomocy (ograniczających przedmiotowo krąg beneficjentów tylko do tych, którzy posiadają specjalne zezwolenie połowowe na połów dorsza) jedynie w informacji (ogłoszeniu), która nie jest aktem wymienionym w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, musi skutkować odmową zastosowania § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r., a także samej informacji Prezesa ARiMR. Wobec tego WSA zobowiązał organ, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wydał stosowne rozstrzygnięcie, uwzględniając stanowisko, że w okolicznościach niniejszej sprawy § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. oraz informacja Prezesa ARiMR z 11 czerwca 2014 r. nie mają zastosowania.

ARiMR złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. w zw. z art. 92 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 4 pkt 1, art. 19 oraz art. 23 pkt 2 ustawy rybackiej przez odmowę zastosowania przez WSA § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. i na tej podstawie przyjęcie, że Prezes ARiMR nie był uprawnionym podmiotem do określenia w ogłoszeniu o naborze wniosków o przyznanie pomocy zakresu gatunków żywych organizmów wodnych oraz wskazania, że ubiegający się o przyznanie pomocy powinien przedłożyć stosowne dokumenty w celu potwierdzenia spełnienia powyższego warunku, w rezultacie błędnego przyjęcia, że § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r. jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, co w rezultacie doprowadziło do uznania przez WSA, że nie było podstaw do odmowy przyznania pomocy;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 146 § 1 i art. 151 ppsa w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188; dalej: pusa) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ppsa przez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem.

W uzasadnieniu ARiMR stwierdziła w szczególności, że MRiRW pismem z 19 marca 2014 r. (nr RYBr-9-504-4/14) skierowanym do ARiMR wskazał, że z uwagi na złą kondycję zasobów dorsza bałtyckiego oraz ograniczoną wysokość środków przeznaczonych na zabezpieczenie wypłaty rekompensat w ramach środka 1.4 armatorzy ubiegający się o ww. pomoc powinni posiadać wydaną opinię z Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego (dalej OIRM) zgodnie z trybem przewidzianym w § 16b ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, mając na uwadze § 16b ust. 2, ze wskazaniem, że czasowe zawieszenie działalności połowowej przez armatorów przybrzeżnych statków rybackich dotyczyć powinno ochrony zasobów dorsza. Zatem zgodnie z zaleceniem MRiRW inspektorzy OIRM będą wydawać ww. opinie wyłącznie do wniosków, których celem jest ochrona zasobów dorsza bałtyckiego, a armatorzy, którzy zamierzają wspólnie ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na realizację przedmiotowej operacji powinni posiadać specjalne zezwolenie na połów tego gatunku. ARiMR podkreśliła również, że MRiRW pismem z 21 marca 2014 r. (nr RYBr-9-504-5/14) zwróciło się z zaleceniem do jednostek OIRM o wydawanie wymaganych przepisami prawa opinii tylko i wyłącznie w przypadku wniosków składanych przez armatorów posiadających specjalne zezwolenie połowowe na dorsza. W takiej sytuacji Prezes ARiMR, działając zgodnie z kompetencjami wynikającymi z § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r., opublikował ogłoszenie o naborze wniosków, wskazując warunki ubiegania się o pomoc finansową zgodnie z zaleceniami Instytucji Zarządzającej, wynikającymi z pisma MRiRW z 19 marca 2014 r. Z tego względu ARiMR nie zgodziła się ze stanowiskiem WSA, że uszczegółowienie warunków przyznania pomocy w ramach środka 1.4 wynikało jedynie z ogłoszenia Prezesa ARiMR, skoro to MRiRW jako Instytucja Zarządzająca każdorazowo wskazuje zakres lub podmiot uprawniony do ubiegania się o pomoc finansową.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik ARiMR poparł zarzuty, argumenty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została skierowana przeciwko wyrokowi WSA, którym uchylił on zaskarżone rozstrzygnięcie ARiMR odmawiające przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, uznając że dodatkowy warunek przyznania pomocy na realizację operacji polegającej na dobrowolnym zaprzestaniu działalności połowowej w okresie od 1 do 30 czerwca 2014 r. oraz od 1 do 30 września 2014 r. w celu ochrony żywych zasobów morza (sprowadzający się w istocie do posiadania kwoty połowowej dorsza na 2014 r. i rezygnacji z połowu tego gatunku w ww. okresie) nie został określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, lecz w ogłoszeniu Prezesa ARiMR, zatem powinien zostać uznany za niezastrzeżony.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku jest prawidłowe, a skarga kasacyjna jest bezzasadna.

W art. 87 Konstytucji RP zostały wymienione źródła prawa powszechnie obowiązującego i zgodnie z ust. 1 są to: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Z kolei, stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane na podstawie ustaw i w celu ich wykonania wyłącznie przez organy wskazane w Konstytucji. W nauce prawa konstytucyjnego i w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że ponieważ rozporządzenie jest aktem prawnym wydawanym w celu wykonywania ustawy oraz na podstawie udzielonych w niej upoważnień, oznacza to, że: – po pierwsze, winno być wydane na podstawie wyraźnego (a więc nieopartego na domniemaniu czy wykładni celowościowej) szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu; - po drugie, musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy; - po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także ze wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Innymi słowy, warunki powyższe oznaczają zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie choćby jednego z tych warunków może powodować postawienie zarzutu niezgodności rozporządzenia z ustawą. W doktrynie zwraca się też uwagę, że normy generalne, o charakterze modelowym, dotyczące konstytucyjnych prawa obywatelskich ze swej natury powinny znaleźć się w akcie rangi ustawy, natomiast normy o charakterze technicznym, szczegółowym, realizujące wspomniane wyżej normy ogólne mogą, a nawet powinny znaleźć się w akcie wykonawczym do ustawy (tak J. Grabowski, Projekty rozporządzeń w świetle opinii Rady Legislacyjnej, "Przegląd Legislacyjny" 2006, nr 1, s. 73).

Ustawodawca w art. 19 ustawy rybackiej upoważnił ministra właściwego do spraw rybołówstwa do określenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach poszczególnych osi priorytetowych, o których mowa w art. 3, uwzględniając koszty kwalifikowalne i mając na względzie w szczególności – określenie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać wnioski o dofinansowanie oraz tryb ich składania, a także zapewnienie prawidłowej realizacji programu oraz istotę i cel poszczególnych środków, o których mowa w art. 3 pkt 1-4.

Trafnie zauważył WSA, że problematyka związana z wykonaniem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi upoważnienia ustawowego dotyczącego określenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych programów rolnych, z funduszów Unii Europejskiej była już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawach o sygn. akt II GSK 1425/10, II GSK 396/13, II GSK 1247/15 (wyroki z 24 stycznia 2012 r., 30 marca 2014 r. oraz 6 grudnia 2016 r.) analizowano analogiczne upoważnienie ustawowe zawarte w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173, dalej: ustawa o wspieraniu). Przenosząc rozważania zawarte w tych wyrokach na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że sformułowanie "szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy oraz tryb ich składania" oznacza, że to w rozporządzeniu, a nie w jakimkolwiek innym akcie niższej rangi organ upoważniony przez ustawodawcę (wskazany w art. 19 ustawy rybackiej) jest zobowiązany do określenia przesłanek, od spełnienia których uzależnione będzie przyznanie pomocy, a także rodzaju dokumentów wymaganych do załączenia do wniosku o przyznanie pomocy. W rezultacie wymagania stawiane wnioskom o przyznanie pomocy na realizację operacji polegającej na tymczasowym zaprzestaniu działalności połowowej mającej na celu ochronę żywych zasobów morza (określonej w § 16b rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r.) powinny zostać określone w tym rozporządzeniu, a nie w ogłoszeniu Prezesa ARiMR. Słusznie zauważył WSA w zaskarżonym wyroku, że to nie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ustanowił jednym z warunków uzyskania pomocy na realizację operacji posiadanie przez armatora specjalnego zezwolenia połowowego na połów dorsza, co było warunkiem wydania pozytywnej opinii przez okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego, potwierdzającej, że operacja, której dotyczy wniosek ma na celu ochronę żywych zasobów dorsza. Dołączenie opinii takiej treści nie wynikało z ww. rozporządzenia MRiRW, ani z innego aktu prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko z ogłoszenia Prezesa ARiMR o naborze wniosków o dofinansowanie w ramach PO – Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013 w ramach Osi Priorytetowej 1.

O legalności takiego działania - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - nie może przesądzać ani treść art. 4 ust. 1 ustawy rybackiej (zgodnie z którym Minister właściwy do spraw rybołówstwa wykonuje zadania Instytucji Zarządzającej odnośnie do ww. programu operacyjnego), ani to, że stosownie do art. 23 pkt 2 tej ustawy Minister taki jest uprawniony w odniesieniu do instytucji pośredniczącej – do wydawania pisemnych wytycznych lub poleceń.

W tym miejscu przede wszystkim wskazać należy, że nie mogło okazać się skuteczne – w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego – powoływanie się w skardze kasacyjnej na pisma i wytyczne Ministra, kierowane do organizacji rybaków, inspektoratów rybołówstwa morskiego oraz ARiMR, które nie były dotychczas znane sądowi ani skarżącej. W skardze kasacyjnej ani nie został złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, ani zarzut, z zakresu naruszenia prawa procesowego, którym skutecznie by zakwestionowano przyjęty w sprawie stan faktyczny. Już z tych przyczyn, a także mając na uwadze przyjętą w orzecznictwie i doktrynie zasadę, zgodnie z którą nie można konstruować zarzutów naruszenia prawa materialnego w oparciu o kwestionowanie stanu faktycznego, argumentacja powyższa nie mogła zostać podzielona.

Ponadto podkreślić należy, że wykonywanie przez MRiRW kompetencji instytucji zarządzającej danym programem operacyjnym nie może następować w sposób sprzeczny z prawem polskim, w tym, co oczywiste, Konstytucją. Kasator nie wskazywał przy tym również, aby konieczne było w ten sposób, zapewnienie skuteczności określonej normy prawa unijnego. Organ obowiązany jest natomiast wykonywać swoje zadania w ramach i granicach prawa. To zaś oznacza, że udzielenie "subdelegacji" do określenia warunków przyznania pomocy, przez Ministra, w ramach otrzymanych w ustawie własnych uprawnień do wydania aktów wykonawczych - Prezesowi ARiMR, było niedopuszczalne.

W konsekwencji uznanie przez WSA, że należy w sprawie odmówić zastosowania § 36a ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r., zgodnie z którym Prezes Agencji może określić w informacji o możliwości składania wniosków o dofinansowanie, że mogą być składane wyłącznie wnioski na realizację operacji we wskazanym przez Prezesa zakresie, było prawidłowe. Określenie merytorycznego warunku przyznania pomocy, polegającego w istocie na posiadaniu specjalnego zezwolenia połowowego na połów dorsza, jedynie w ogłoszeniu Prezesa ARiMR wydanym na podstawie ww. przepisu, skutkowało bowiem odmową przyznania pomocy w niniejszej sprawie.

W rezultacie chybiony okazał się drugi zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, tzn. art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. - oparty tylko na argumentacji o wadliwej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia i jego wadliwym uchyleniu z powodu dokonania błędnej oceny sprawy pod względem materialnoprawnym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.