Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 138/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referent-stażysta Izabela Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przyznania własności działki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] znak: [...] 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Łd 138 / 04

U Z A S A D N I EN I E

Decyzją Nr [..] dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] (znak:[...] ) w przedmiocie przyznania A. S. i M. T. nieodpłatnie na własność działek pod budynkami oznaczonych nr 438/3 i 738/4 położonych we wsi P. gmina S. – na podstawie art. 6 ustawy z 24 lutego 1989 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż A. S. we wniosku z dnia 17 października 1995 roku domagała się przyznania na własność działki siedliskowej nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha położonej we wsi P., obręb P., gmina S., stanowiącej własność Skarbu Państwa, uzasadniając to tytułem własności do zabudowań położonych na tej działce i posiadaniem działki po śmierci M. T.

M. T. we wniosku z dnia 15 stycznia 2003 roku także domagał się przyznania na własność działki Nr 438/1, uzasadniając to tytułem własności do budynku letniskowego, położonego na tej działce.

Decyzją z dnia [..] Burmistrz Gminy i Miasta S., działając z upoważnienia Starosty [..] przyznał nieodpłatnie działkę nr 438/1 na współwłasność A. S. i M. T. Decyzją z dnia [...] wydaną w sprawie [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją (znak: sprawy[...]) z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta S. przyznał: A. S. nieodpłatnie własność działki gruntu pod budynkiem o powierzchni 0,0100 ha położonej we wsi P., obręb P., oznaczonej nr 438/3, objętej księgą wieczystą KW nr[...], zaś M. T. własność działki gruntu pod budynkiem oznaczonej nr 438/4 o powierzchni 0,0027 ha położonej we wsi P., oraz ustalił służebność gruntową na działce nr 438/5 o powierzchni 0,2101 ha położonej we wsi P. objętej księgą wieczysta KW[..] , dla każdoczesnego właściciela budynków znajdujących się na działkach 438/3 i 438/4 w zakresie niezbędnym do korzystania z tych budynków.

W odwołaniu od tej decyzji A. S. zarzuciła, że organ l instancji nie wyjaśnił kwestii jej uprawnień z artykułu 118 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku i to jej wyłącznie należy przyznać własność całej działki siedliskowej.

Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ustaliło następujący stan faktyczny: Decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] Nr [...] z mocy przepisów ustawy z 29 maja 1974 roku o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 118 ze zm.) przejęto na rzecz Skarbu Państwa w zamian za rentę gospodarstwo rolne stanowiące własność M. T. położone w P., gmina S. o powierzchni 3,72 ha bez zabudowań i ustanowiono prawo dożywotniego użytkowania na rzecz M.T. działki o powierzchni 0,50 ha. Od daty powyższej decyzji budynki położone na gospodarstwie stanowiły odrębny od gruntu przedmiot własności z mocy art. 11 wyżej cytowanej ustawy.

W chwili przekazania na gospodarstwie były posadowione: murowany budynek mieszkalno – gospodarczy, stodoła drewniana, domek letniskowy (altana). M. T. przekazano w użytkowanie działkę niezbędną do korzystania z budynków i działkę w dożywotnie użytkowanie do 50 arów, co łącznie stanowiło powierzchnię 68 arów oznaczoną nr 438.

Domek letniskowy pobudował syn M. T. – L. T. w latach 1976 – 1977, ale pozwolenie na jego budowę uzyskał w 1985 roku.

M. T. aktem notarialnym darowała zabudowania położone na działce Nr 438: dom mieszkalno – gospodarczy darowała córce A. S. – E. i L. i małżonkom T. Z kolei małżonkowie T. aktem notarialnym rep. A Nr [..] z dnia 15 stycznia 1987 roku przenieśli swój udział we własności budynku mieszkalno – gospodarczego oraz własność budynku letniskowego (altany) na rzecz syna M. T. Była to dyspozycja dokonana jeszcze za życia M. T.

Domek letniskowy stanowiący własność M. T. jako odrębny przedmiot prawa własności jest objęty księgą wieczystą KW [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych.

Dom mieszkalny z oborą pod jednym dachem, stanowiący odrębną od gruntu nieruchomość budynkową jest wyłączną własnością A. S. na podstawie orzeczenia Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 3 listopada 1997 roku w sprawie sygn. akt l Ca 58/97. Nieruchomość ta ma urządzoną księgę wieczystą Nr KW [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Z.

Działka Nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha, na której położone są powyższe budynki, ma urządzoną księgę wieczystą KW 25731 prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Z.

Po śmierci M. T. w 1987 roku, działka gruntu Nr 438 o powierzchni 0,68 ha należąca do Skarbu Państwa, w skład której wchodziła między innymi działka o powierzchni około 50 arów przeznaczona do dożywotniego użytkowania z mocy decyzji i co do której wygasło dożywotnie użytkowanie, została geodezyjnie podzielona na działkę siedliskową Nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha i działkę Nr 438/2 o powierzchni 0,46 ha, którą Skarb Państwa sprzedał w 1990 roku J. R., który następnie sprzedał ją M. T. W chwili śmierci M. T. działkę tę współużytkowali A. S. i M. T. w zakresie niezbędnym do korzystania rekreacyjnego z budynków na niej posadowionych, a stanowiących ich odrębną własność.

Zarówno A. S. jak i M. T. na stałe zameldowani są i zamieszkują w Ł., gdzie mają swoje centra życiowe. Działka siedliskowa nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha niezbędna do korzystania z budynków, nie wchodziła prawnie w zakres działki wydzielonej do dożywotniego użytkowania z mocy pkt 4 decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] W tym stanie faktycznym organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie działka siedliskowa nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha, na której są posadowione budynki stanowiące własność A. S. i M. T., a nie działka nr 438/2 o powierzchni 0,46 ha, która była wydzielona do dożywotniego użytkowania M. T. w 1977 roku, w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego, organ l instancji prawidłowo zastosował art. 6 ustawy z 24 lutego 1989 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 10, poz. 53 ze zm.) i dokonał zwrotu gruntów pod budynkami stanowiącymi odrębną własność i ustanowił służebność gruntową na działce siedliskowej nr 438/1 w zakresie niezbędnym do korzystania z budynków.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż na rozprawie administracyjnej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. w dniu 11 grudnia 2003 roku bezspornie ustalono, że w zakres działki nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha nie wchodziła część działki wydzielonej do dożywotniego użytkowania z mocy pkt 4 decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S., a więc brak było podstaw do zastosowania art. 118 ust. 2 "a" ustawy z 20 grudnia 1990 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 58, poz. 280 ze zm.). Działka nr 438/2 o powierzchni 0,46 ha wydzielona M. T. do dożywotniego użytkowania była przez nią użytkowana w tym zakresie do chwili śmieci, czyli do dnia 9 lipca 1987 roku i co do niej spadkobiercy M. T. nie zgłosili żadnych roszczeń, bo została sprzedana w 1990 roku przez Skarb Państwa.

W dniu 5 lutego 2004 roku skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła A. S. podnosząc, iż organy nie ustosunkowały się do istotnego zarzutu jakim zdaniem skarżącej jest zwrot działki siedliskowej pod budynkami na podstawie uprawnień wynikających z przepisu art. 118 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku. W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń na okoliczność braku przesłanek do zastosowania przywołanego powyżej przepisu art. 118 ust. 2 i 3. Organy przyjęły dowolnie, iż podstawą rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 roku.

Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż toczy się ono od chwili złożenia przez nią wniosku z dnia 6 października 1995 roku. Pomimo takiego czasu trwania postępowania organy nie ustaliły okoliczności związanych z działką siedliskową pod budynkami. W jej ocenie rażącym nieporozumieniem jest twierdzenie organu, iż w zakresie działki Nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha nie wychodziła część działki wydzielonej do dożywotniego użytkowania, oraz że działka o powierzchni 0,46 ha została wydzielona w 1977 roku. Zdaniem skarżącej M. T. przekazała za rentę grunty gospodarstwa rolnego zatrzymując do dożywotniego użytkowania całą zwartą działkę Nr 438 o powierzchni 0,68 ha, a zatem więcej niż jej przysługiwało na podstawie pkt 4 decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. Dopiero rok po śmierci M. D. (zmarła w dniu 9 lipca 1987 roku) w sierpniu 1988 roku przeprowadzono prace klasyfikacyjno – pomiarowe obejmujące działkę nr 438. W ich następstwie wydzielono geodezyjnie z działki Nr 438 dwie działki: nr 438/1 o powierzchni 0,22 ha obejmującą działkę siedliskową z budynkami dawnego gospodarstwa rolnego, oraz nr 438/2 o powierzchni 0,46 ha obejmującą pozostały grunt rolny. Działka nr 438/2 został sprzedana przez Skarb Państwa miejscowemu rolnikowi, który następnie w 1990 roku zbył ją na rzecz M. D.

Skarżąca wskazała, iż Urzędu Gminy w S. pismem z października 1995 roku, skierowanym do Sądu Rejonowego w Z., zobowiązał się oddać działkę siedliskową pod budynkami oznaczoną nr 438/1 właścicielowi budynków, po rozstrzygnięciu postępowania sądowego o zniesieniu współwłasności. Skarżąca podała, iż była współwłaścicielką budynków razem ze swoim bratem L. D., a następnie jego synem M. D. Jednak prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1999 roku została wyłączną właścicielką zabudowań na działce nr 438/1. Wskazała, iż w sposób nieprzerwany posiada całą działkę nr 438/1, a wcześniej użytkowała całą działkę o powierzchni 0,68 ha, którą dożywotnio użytkowała jej mama dokonując na niej upraw polowych aż do czasu sprzedaży przez Skarb Państwa w 1989 roku wydzielonej działki nr 438/2.

Skarżąca podniosła, iż prowadzone postępowanie o "unieważnienie decyzji na użytkowanie" budynku letniskowego przez M. T. ma istotne znaczenie dla niniejszego postępowania, co w jej ocenie może uzasadniać zawieszenie niniejszego postępowania

M. T. orzeczeniem Sądu Wojewódzkiego w S. został zobowiązany do przesunięcia budynku letniskowego na "przyległe działki własnościowe" W wnuku zniesienia współwłasności M. D. otrzymał pełną zasądzoną kwotę spłaty, która obejmowała połowę wartości budynku oraz połowę wartości działki Nr 438/1. Skarżąca podniosła, iż M. D. ponosi winę za zaistniały stan rzeczy, bowiem wziął pieniądze w następstwie zniesienia współwłasności a nie wykonał ciążącego na nim obowiązku przesunięcia budynku letniskowego, a ponadto ubiega się o przedmiotowa działkę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)).

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: u.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 u.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 u.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, rodzących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Przepisem miarodajnym do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie jest norma art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53 ze zm.) stanowiący, iż .właścicielom budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983 roku, przysługuje nieodpłatnie na własność działka gruntu, na której te budynki zostały wzniesione. Z własnością wyłączonej nieruchomości jest związana służebność gruntowa w zakresie niezbędnym do korzystania z niej. O przeniesieniu własności działki, jej wielkości oraz o ustanowieniu służebności orzeka właściwy organ administracji publicznej.

Przepis powyższy mówi co prawda wyłącznie do właścicielach budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983 roku, ale ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznało, iż przepis ów odnosi się nie tylko do rolników, którzy przekazali gospodarstwo ale również i do ich następców prawnych. (vide: wyrok NSA z dnia 13 marca 1990 roku w sprawie II SA 77/90, Sam.Teryt. 1992/1-2/104, oraz glosa aprobująca: M Szewczyk Sam.Teryt. 1992/1-2/104). Zasadnie więc organ w powyższym przepisie odnalazł podstawę prawną dla rozpoznania wniosku następców prawnych M. T. o nieodpłatny zwrot własności działki gruntu pod budynkami.

Prawidłowa jest również teza organu, iż powyższy przepis stanowi tylko jeden z przewidzianych prawem sposobów odzyskania własności gruntu znajdującego się pod budynkami. Jest to samoistna podstawa prawna, a decyzja wydana na podstawie tegoż przepisu ma konstytutywny charakter. (vide: Szewczyk M. "Nieodpłatne nabycie działek na podstawie przepisów emerytalno – rentowych" Sam.Teryt. 1993/7-8/80 - t.1).

Odrębną podstawę prawną do nieodpłatnego nabycia własności działki stanowi przepis art. 118 ust. 1 – 2a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników. (Dz. U. z 1991 roku, Nr 7, poz. 24 ze zm.), który stanowi, iż osobie, której przysługuje prawo użytkowania działki gruntu z tytułu przekazania gospodarstwa rolnego Państwu, w myśl dotychczasowych przepisów, na jej wniosek przyznaje się nieodpłatnie własność tej działki.(ust. 1) Dalej norma ta przyznaje osobie, której przysługuje prawo do bezpłatnego korzystania z lokalu mieszkalnego i pomieszczeń gospodarskich z tytułu przekazania gospodarstwa rolnego Państwu, w myśl dotychczasowych przepisów, uprawnienie do przyznania się nieodpłatnie własność działki obejmującej budynki, w których znajdują się ten lokal i te pomieszczenia, o powierzchni niezbędnej do korzystania z tych budynków. (ust. 2 )

Odrębność powyższej regulacji od unormowania art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53 ze zm.) nakazuje organowi zbadać oddzielnie przesłanki zastosowania tegoż przepisu, jeżeli rzecz jasna zachodziłaby konieczności zastosowania w niniejszej sprawie również owej regulacji.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zawiera zarzut nie uwzględnienia interesów skarżącej poprzez nie zastosowanie przepisu art. 118 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników. (Dz. U. z 1991 roku, Nr 7, poz. 24 ze zm.).Z zarzutem tym wypada się zgodzić ale jedynie na płaszczyźnie niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy. Wykluczając możliwość zastosowania powyższej regulacji organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skonstatował, iż na rozprawie administracyjnej "bezspornie ustalono", iż w zakres działki Nr 438/1 o powierzchni 0,22 nie wchodziła część działki wydzielonej do dożywotniego użytkowania. Wydaje się, iż nie tylko nie jest to ustalenie bezsporne, bowiem skarżącą konsekwentnie je kwestionuje, ale wręcz ustalenie to nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jeśli organ powyższą tezę zamierza bronić winien przekonująco ją umotywować wyjaśniając chociażby rozbieżności w zakresie powierzchni działki przeznaczonej M. T. do dożywotniego użytkowania i działki Nr 438/2. Zasadną jest natomiast teza organu, iż działka Nr 438/2 nie stanowi własności Skarbu Państwa, lecz jednego z uczestników postępowania, a zatem przedstawione powyżej regulacje dotyczące nieodpłatnego przekazania działki gruntu nie mogą znaleźć wobec niej zastosowania (vide wyrok NSA z dnia 13 marca 1990 roku w sprawie II SA 77/90 Sam. Ter. 1992/1-2/104)

Zastosowany w niniejszej sprawie przepis art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 roku nie zawiera szczegółowego opisu postępowania organów administracji rozpatrujących wniosek strony o nieodpłatny zwrot działek gruntu. Nie oznacza to jednak, iż wydanie stosownej decyzji o konstytutywnym charakterze, generującej dla stron postępowania określone uprawnienie cywilnoprawne, może odbyć się bez wyczerpującego zgromadzenia i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. W tym zakresie niniejsze postępowanie zawiera błędy rodzące konieczność wyeliminowania kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego.

Postępowanie w niniejszej sprawie opiera się na potrzebie wydzielenia z określonego gruntu działek, które staną się własnością stron postępowania. W aktach sprawy brak jest natomiast jakichkolwiek dokumentów tyczących wyodrębnienia działki Nr 438, jak i dalszego jej podziału. Skoro strony na mocy kwestionowanych decyzji nabywają określone uprawnienia do nieruchomości gruntowych, to zachodzi konieczność precyzyjnego ich wydzielenia w sposób przewidziany prawem i opisania w dokumentacji geodezyjnej. Sąd kontrolując legalność działań administracji w niniejszym postępowaniu przez wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego pozbawiony został możliwości jakiejkolwiek kontroli kwestionowanych decyzji w zakresie przyznanych stronom uprawnień.

Powyższe okoliczności, mające kapitalne znaczenie dla określenia rozmiaru przyznanych uprawnień uznać wypada za istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro jednak na potwierdzenie powyższych okoliczności brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów, a w szczególności map geodezyjnych do celów prawnych, to tym samym wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Nie można bowiem powiedzieć, iż organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy w celu zweryfikowanie rzeczywistych uprawnień strony.

Jeszcze jedna kwestia zaistniała w toku niniejszego postępowania wymagała analizy organu, od której jednak organ zdystansował się. Uprawnienie do ubiegania się o nieodpłatne przekazanie działki gruntu M. T. wywodzi z prawa własności nieruchomości budynkowej – domu letniskowego. Skoro organy właściwe dla rozpoznania sprawy nieodpłatnego zwrotu działki grunty ustaliły, iż budynek ten wzniesiony został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, to przy ponownym procedowaniu w niniejszej sprawie rozważenia wymaga kwestia prejudycjalności dla niniejszego rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego w stosunku do przedmiotowego budynku letniskowego. Skoro jednym z możliwych rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego może być nakaz rozbiórki budynku letniskowego, to w takiej sytuacji wątpliwe byłoby istnienie po stronie M. T. uprawnienia do ubiegania się o zwrot działki gruntu pod budynkiem.

Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji konieczne stało się wydanie rozstrzygnięcia w trybie przepisu art. 152 u.p.s.a. stwierdzającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku..

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.