Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2044/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie zwolnienia M. G. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Komendant Rejonowy Policji [...] wystąpił do Komendanta [...] Policji o zwolnienie M. G. - [...] Rewiru [...] Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.).

W uzasadnieniu wniosku organ podniósł, że przyczyną tego wystąpienia jest długotrwała nieobecność ww. policjanta w służbie. Wskazał, że w okresie od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lutego 2017 r. jego absencja z tytułu zwolnień lekarskich wynosiła 359 dni. W dniu [...] lutego 2017 r. funkcjonariusz zgłosił się do służby i otrzymał skierowanie do lekarza medycyny pracy, w celu przeprowadzenia badania potwierdzającego możliwość podjęcia służby. Następnie w dniach: [...] lutego 2017 r. pełnił służbę, po czym w dniu [...] lutego 2017 r. poinformował przełożonego o kolejnym zwolnieniu lekarskim, na którym przebywał do dnia złożenia przedmiotowego wniosku.

Organ podniósł, że tak długa absencja M. G. w służbie powoduje utrudnienia w realizacji zadań Wydziału Prewencji KRP [...] oraz konieczność scedowania przydzielonych mu obowiązków na innych funkcjonariuszy pełniących służbę w tym samym Wydziale. Nieobecność policjanta pełniącego służbę na stanowisku [...] miała również niekorzystny wpływ na postrzeganie formacji przez przedstawicieli społeczności lokalnej. Mieszkańcy rejonu podległego temu [...] wyrażali niezadowolenie z faktu konieczności załatwiania spraw z policjantami, którzy tylko doraźnie zastępowali M. G. jako [...] na danym obszarze.

Organ zaznaczył również, że ww. policjant został skierowany do komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby. W orzeczeniu Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdzono, że policjant jest zdolny do pełnienia służby w Policji z ograniczeniem - czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że dla ww. policjanta wskazana jest służba niewymagająca nadmiernych napięć nerwowych oraz w unormowanym czasie z ograniczeniem ciężkich wysiłków fizycznych, a także, że wymaga on okresowej kontroli [...] i [...] celem stabilizacji [...].

Organ stwierdził, że w strukturach KRP [...] nie znaleziono stanowiska służbowego, które mogłoby spełniać kryteria, o których mowa w ww. orzeczeniu komisji lekarskiej.

Dodatkowo organ wskazał, że wobec faktu ujawnienia popełnienia przez M. G. przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na wykonywaniu zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody właściwego przełożonego, w dniu [...] marca 2016 r. wszczęto, na polecenie Komendanta Rejonowego Policji [...] czynności wyjaśniające, w następstwie których, w dniu [...] kwietnia 2016 r. przełożony dyscyplinarny wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko ww. policjantowi.

Komendant [...] Policji zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. poinformował M. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zawiadomienie to zostało doręczone w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 44 § 4 k.p.a., w dniu [...] lipca 2017 r.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M. G. z uwagi na ważny interes służby. Organizacja związkowa do dnia wydania rozkazu personalnego przez organ I instancji nie zajęła jednak stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. zwolnił M. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - z dniem [...] sierpnia 2017 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza zwolnień lekarskich ww. policjanta w okresie od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lipca 2017 r. wskazuje, iż nie pełnił on służby w związku z chorobą przez 503 dni. Organ powołał orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA w przedmiocie zdolności ww. policjanta do służby. Wskazał również, że długotrwała absencja chorobowa wywierała i nadal wywiera negatywny wpływ na efektywność działań Policji na obszarze działania KRP [...]. Powoduje bowiem nie tylko ograniczenie liczebne policjantów, którymi dysponuje przełożony, ale również uniemożliwia zatrudnienie w jego miejsce osoby dyspozycyjnej, a przez to zapewnienie efektywnej obsady etatowej. Konieczne jest również znaczne obciążenie pracą innych policjantów, którzy zobowiązani są realizować nie tylko przypisane im zadania, ale również obowiązki przydzielone nieobecnemu funkcjonariuszowi, których osobiście nie zrealizował.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. M. G. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, zarzucając naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i w konsekwencji zwolnienie ze służby w Policji, podczas gdy z zebranych w toku postępowania administracyjnego dokumentów oraz ustalonego stanu faktycznego istniały podstawy do pozytywnej oceny dotychczasowych dokonań skarżącego na rzecz społeczeństwa i pozostawienia go w służbie,

- art. 108 k.p.a., poprzez jego wadliwą wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, a tym samym nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku ku temu przesłanek faktycznych, co w sposób istotny spowodowało naruszenie faktycznego prawa skarżącego do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego organu I instancji,

- art. 7 w zw. art. 76 § 1 oraz w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, że w sprawie pominięto istotne dokumenty znane organowi z urzędu, co doprowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, które mogły mieć wpływ na ostateczny jej wynik,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez niewskazanie w uzasadnieniu dlaczego nie wzięto pod uwagę dotychczasowego przebiegu służby skarżącego w Policji, faktu, iż przez okres kilkunastoletniej służby w Policji dopiero na obecnym etapie występowała potrzeba dłuższej rekonwalescencji funkcjonariusza oraz toczącego się w tej sprawie postępowania orzeczniczego, które to uchybienia nie dają możliwości dokonania przez organ II instancji kontroli poprawności przeprowadzonego procesu dowodzenia, w szczególności zrozumienia dlaczego spośród dwóch różnych możliwości (pozostawienia w służbie lub zwolnienia z niej) organ wybrał tę najbardziej dotkliwą dla skarżącego, czym w sposób istotny naruszył zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i w tym zakresie orzeczenie, co do istoty sprawy,

- ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,

- zobowiązanie organu I instancji do przekazania całości akt postępowania wraz z teczką akt personalnych skarżącego oraz zaliczenia tychże akt na poczet materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym,

- pisemne zawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie, w którym będzie on mógł zapoznać się z całością akt postępowania administracyjnego przed organem II instancji, po dokonaniu jego oceny i kompletnym zebraniu, przynajmniej na siedem dni przed planowanym terminem wydania decyzji ostatecznej, z jednoczesnym uwzględnieniem czasookresu na doręczenie stosownego zawiadomienia, aby w ten sposób zapewnić realną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a po jego zapoznaniu złożenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] października 2017 r. wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz które utrudniają mu lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. Przy czym ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że M. G. tylko w okresie od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lipca 2017 r. przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich od tego samego lekarza psychiatry stwierdzających jego niezdolność do służby łącznie przez 503 dni. Do służby zaś stawił się wyłącznie incydentalnie w dniach: [...] lutego 2017 r. Nieobecność policjanta w służbie z powodu choroby miała zatem charakter trwały. W okresie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. M. G. przebywał na leczeniu w Szpitalu Specjalistycznym MSWiA w [...], co również powodowało jego absencję w służbie.

Organ zaznaczył, że długotrwałe (ponad 12 miesięczne) nieświadczenie przez policjanta służby z powodu choroby stanowi podstawę do zwolnienia go ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Uzasadnione jest zatem stanowisko, że przerwanie przez skarżącego ponad 11-miesięcznego okresu korzystania ze zwolnień lekarskich, a następnie stawienie się i pełnienie służby na zajmowanym stanowisku zaledwie przez 4 dni, stanowiło celową próbę uniknięcia ewentualnego zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu.

Organ podkreślił, że w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich, co byłoby działaniem nieuprawnionym. Nie podważa również tego, że okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Obowiązkiem organu jest jednak zbadanie wpływu zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby.

W ocenie organu odwoławczego sytuacja M. G. wpływała negatywnie na organizację służby w KRP [...], a w konsekwencji na zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała i nadal dezorganizuje tok służby. Długotrwała, ciągła nieobecność ww. w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych po stronie obecnych w służbie policjantów wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich realizacji. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby". Sytuacja taka może rodzić ponadto napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w wykonywanie zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce.

Organ odwoławczy zaznaczył dodatkowo, że sytuacja, w której z jednej strony właściwa komisja lekarska uprawniona do przeprowadzania badań wydając orzeczenie nie stwierdza u skarżącego trwałej niezdolności do pełnienia służby w Policji, a policjant jednocześnie przedkłada zwolnienia lekarskie, które zwalniają go z obowiązku jej pełnienia, wywołuje uzasadnione wątpliwości wpływające demoralizująco na innych policjantów.

Organ odwoławczy podniósł dalej, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Powołany przepis obliguje organ do wystąpienia do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia ze służby, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. W przedmiotowej sprawie warunek ten został w całości spełniony, bowiem organ I instancji wystąpił w dniu [...] czerwca 2017 r. do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie, natomiast do dnia wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie uzyskał odpowiedzi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji stwierdził, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 76 § 1 w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przez skarżącego okoliczności, zawarte rzekomo w wymienionej przez niego dokumentacji, nie byłyby bowiem relewantne z punktu widzenia ustalenia prawdy materialnej. Celem organu było wskazanie przyczyn i okoliczności uzasadniających zwolnienie policjanta ze służby ze względu na ważny interes służby. Interes ten był osią przedmiotowego postępowania, a nie postawa, osiągnięcia czy przebieg służby funkcjonariusza. Celem postępowania nie było również ustalenie przyczyn absencji policjanta w służbie. Istotą było wykazanie, że długotrwały brak świadczenia służby przez policjanta narusza jej ważny interes, a co za tym idzie - ważny interes społeczny.

Podjęta przez organ I instancji decyzja nie nosi również znamion dowolności. Wnioski płynące z jej uzasadnienia są przejrzyste i należycie uargumentowane, a nadto podparte stosowanymi dowodami, co koresponduje z przyznanym organowi uprawnieniem do dokonania swobodnej oceny dowodów.

W ocenie organu odwoławczego nie jest trafny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organ I instancji prawidłowo przesłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adres zawarty w aktach osobowych oraz w przedkładanych przez skarżącego w zaświadczeniach lekarskich - jako adres jego pobytu w czasie niezdolności do pracy. Przesyłki tej skarżący jednak nie podjął wskutek czego, po dwukrotnym jej awizowaniu (w dniu 3 lipca 2017 r. i w dniu 11 lipca 2017 r.) oraz upływie terminu wskazanego w art. 44 § 3 k.p.a., zawiadomienie uznano za doręczone. Zgodnie z treścią § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644, ze zm.) policjant zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić przełożonego w sprawach osobowych o każdej zmianie miejsca zamieszkania. W aktach osobowych brak jest dokumentów zawierających informację o tym aby M. G. dokonywał zmiany adresu miejsca zamieszkania. Wobec tego miejsce, w którym skarżący aktualnie przebywał, zostało ustalone na podstawie całości materiałów sprawy, w tym na podstawie zaświadczeń lekarskich. Informacja o pobycie M. G. w szpitalu ujawniła się dopiero w toku prowadzonego postępowania (pismo z dnia [...] lipca 2017 r. z SP ZOZ Szpitala Specjalistycznego MSWiA w [...] zostało przekazane do Komendy [...] Policji w dniu 20 lipca 2017 r.). Zatem organ I instancji posiadał wiedzę o rzeczywistym miejscu pobytu strony, w chwili gdy skutek doręczenia ww. zawiadomienia o wszczęciu postępowania już nastąpił.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że rozkaz personalny KSP z dnia [...] sierpnia 2017 r. został doręczony skarżącemu, który własnoręcznie potwierdził odbiór jednego egzemplarza. Skarżący miał zatem prawo wglądu do akt sprawy i składania wniosków dowodowych. Przy czym wobec kompletności materiału dowodowego, wnioski zawarte w odwołaniu w przedmiocie uzupełnienia akt sprawy o wskazaną tam dokumentację, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie są one bowiem istotne z punktu widzenia przedmiotu postępowania i miałyby na celu jedynie nieuzasadnione jego przedłużenie.

Zdaniem organu odwoławczego nie jest trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Organ I instancji mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. Stanowisko to potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszczające wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. zarzucając naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, podczas gdy w świetle zebranych w toku postępowania administracyjnego dokumentów (również znanych organowi z urzędu) oraz ustalonych faktów brak było podstaw do wyciągania tak drastycznych i daleko idących negatywnych wniosków, przy uwzględnieniu istnienia szeregu okoliczności, które przemawiały za pozostawieniem skarżącego w służbie,

- art. 108 § 1 i nast. k.p.a. poprzez nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, a tym samym nadanie rozkazowi personalnemu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku takich przesłanek faktycznych, co w sposób istotny spowodowało naruszenie faktycznego prawa skarżącego do wniesienia odwołania, bowiem został on zwolniony ze służby jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji,

- art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i zasadę swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, że w sprawie pominięto istotne dokumenty znane organowi z urzędu, co doprowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, których istnienie mogło mieć wpływ na ostateczny jej wynik,

- art. 7 w zw. z art. 76 § 1 oraz w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządności i swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, że w sprawie nie wyjaśniono wszelkich istotnych okoliczności, a także pominięto dokumenty znane organowi z urzędu, a przemawiające za pozostawieniem skarżącego w służbie, a także wybiórczą ocenę zebranych w sprawie dowodów, opierając się jedynie na domniemaniach, z jednoczesną rażącą dyskwalifikacją obecnych zasług dla Policji oraz społeczeństwa ze strony skarżącego, świadczących o jego dotychczasowej nienagannej służbie, co w konsekwencji prowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, których istnienie mogło mieć wpływ na ostateczny jej wynik.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego organu I instancji,

- orzeczenie, że zaskarżone rozkazy personalne obu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku,

- ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz szczegółowych wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie, wskazanie na uchybienia, których dopuściły się te organy oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby narusza granice uznania administracyjnego. Decyzja ta nie zawiera stosownego uzasadnienia co ma o tyle istotne znaczenie, że zwolnienie ze służby policjanta jest dla niego najdotkliwszą karą. Kara ta jest niezrozumiała w świetle załączonych do skargi dowodów w postaci pisemnych podziękowań ze strony Centrum Szkoleniowego " [...]" w [...], Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...], Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], podziękowań od Komendanta Powiatowego Policji w [...] za zwycięstwo w konkursie najpopularniejszy [...] za świadczone na rzecz społeczeństwa czynności ze strony skarżącego. Dowody te świadczą o tym, że skarżący na żadnym etapie swojego postępowania nie działał na szkodę interesu Skarbu Państwa, lecz na rzecz słusznego interesu obywateli.

Skarżący zaznaczył również, że dopiero w dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] wydała orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uznała, że skarżący jest zdolny do pełnienia służby w Policji z ograniczeniami. Organ II instancji wielokrotnie podkreślał, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim łącznie 359 dni, pomijając okoliczność, że do czasu wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia o zdolności lub/i braku zdolności do służby - skarżący zmuszony był przedstawiać kolejne zaświadczenia lekarskie. Nieobecność w służbie funkcjonariusza Policji była zatem wymuszona z powodu braku regulacji prawnych w zakresie ustalenia pozycji prawnej policjanta w tym okresie.

Skarżący zaznaczył również, że schorzenie układu nerwowego uzyskało ostry obraz kliniczny w związku ze wszczęciem swoistego rodzaju "krucjaty" w stosunku do jego osoby ze strony organu I instancji. Potwierdza to stan faktyczny, w którym funkcjonariusz wracający do służby i chcący ją pełnić w sposób wzorowy, zaczyna być atakowany przez organ wznowieniem postępowania dyscyplinarnego, co do którego pojawia się wiele wątpliwości. Można wręcz wyprowadzić wniosek, że jedynym celem organu było doprowadzenie do sytuacji, w której doszłoby do ukarania skarżącego - bez względu na to czy w postępowaniu dyscyplinarnym, czy w postępowaniu administracyjnym, poprzez zwolnienie go ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia M. G. ze służby w Policji - nie narusza prawa.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji okolicznościach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji - wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA).

Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Podkreśla się również, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389; wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3196/15, publ. CBOSA).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia M. G. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.

Absencja skarżącego w służbie z powodu choroby trwała od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lutego 2017 r., tj. przez okres 359 dni. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący stawił się do służby i otrzymał skierowanie do lekarza medycyny pracy w celu przeprowadzenia badania potwierdzającego możliwość podjęcia służby. Lekarz medycyny pracy ustalił, że skarżący jest zdolny do służby. Następnie w dniach: [...] lutego 2017 r. skarżący pełnił służbę, po czym od dnia [...] lutego 2017 r. przedkładał kolejne zwolnienia lekarskie, na których przebywał do dnia [...] lipca 2017r. (łącznie 503 dni). Przedkładane zaświadczenia lekarskie pochodziły od lekarza psychiatry, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Następnie skarżący od dnia [...] lipca 2017 r. przebywał w SP ZOZ Szpitalu Specjalistycznym MSWiA w [...]. Zgodnie z informacją skierowaną przez ww. placówkę w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Komendy Rejonowej Policji [...] w [...], termin wypisu skarżącego został przewidziany na dzień [...] sierpnia 2017 r.

We wskazanym okresie skarżący nie wykonywał więc żadnych czynności służbowych.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...).

Skarżący, w celu ustalenia, czy nadal spełnia kryteria określone w ww. przepisie, został skierowany do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ustaliła, że M. G. jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem (kategoria B). Jednocześnie Komisja stwierdziła, że wymieniony jest czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku - [...] Rewiru [...] Wydziału Prewencji KRP [...]. Jednakże, pomimo uznania skarżącego za zdolnego do służby z ograniczeniem, przedkładał on kolejne zwolnienia lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę potwierdzające jego niezdolność do służby do dnia [...] lipca 2017 r.

Zgodzić należy się z organem Policji, że okres pozostawania przez skarżącego na zwolnieniach lekarskich jest znaczący i niewątpliwie nie pozostawał bez wpływu na organizację pracy i efektywność działania Komendy Rejonowej Policji [...]. W wymienionym okresie czynności skarżącego - [...] Rewiru [...] Wydziału Prewencji KRP [...] musieli bowiem wykonywać pozostali funkcjonariusze ww. jednostki organizacyjnej, co skutkowało obciążeniem ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej, trudnej sytuacji kadrowej oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację, przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W takiej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12, publ. LEX nr 1339573).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012r. o sygn. akt I OSK 733/12 (publ. CBOSA), "absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować pracę komórki organizacyjnej, w której pełnił on służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu". Także w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. o sygn. akt I OSK 1353/12 (publ. j.w.) NSA wskazał, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych omawianej formacji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane Policji.

Absencja skarżącego w służbie potwierdzona zaświadczeniami lekarskimi trwała ponad 503 dni, zatem przydzielony mu zakres obowiązków musiał zostać przejęty przez innych funkcjonariuszy. To z kolei musiało rzutować na poziom i terminowość czynności realizowanych przez pozostałych funkcjonariuszy. Wyczerpująca argumentacja odnośnie problemów kadrowych i prawidłowej realizacji zadań Wydziału Prewencji KRP [...] została zawarta zarówno w notatce urzędowej Kierownika Rewiru [...] KRP [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i we wniosku personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] o zwolnienie M. G. ze służby w Policji. W dokumentach tych wskazano, że przydzielony skarżącemu rejon służbowy jest aktualnie obsługiwany przez dwóch [...], którzy od 15 miesięcy obciążeni są dodatkowymi obowiązkami, m.in. realizacją spraw administracyjnych (miesięcznie dodatkowo 60 spraw), obsługą mieszkańców, realizacją procedur Niebieskiej Karty, udziałem w posiedzeniach grup roboczych oraz spotkaniach z mieszkańcami. Sprawują również nadzór nad osobami dozorowanymi i wykonują czynności związane z Krajową Mapą Zagrożeń Bezpieczeństwa w Polsce. Absencja skarżącego, jak wskazano, wpływa w sposób istotny na zakres pracy pozostałych [...] w rewirze, którzy dodatkowo muszą wykonywać czynności związane z obsługą bieżących wydarzeń w rejonie służbowym, tj. rozpoznania do przestępstw i wykroczeń. Powoduje to, że policjanci generują nadgodziny, zmuszeni są również w zastępstwie pełnić dodatkowe dyżury w czasie dni wolnych od pracy.

W związku z powyższym, organ zasadnie uznał, że tak ukształtowana sytuacja faktyczna, tj. długotrwała nieobecność w służbie skarżącego zajmującego ważne stanowisko - [...] oraz konieczność realizacji przez pozostałych funkcjonariuszy zwiększonej ilości zadań, nie może zostać niedostrzeżona w aspekcie interesu służby, który - mierzony interesem społecznym - jako istotny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, a w świetle orzeczenia komisji lekarskiej wykazuje zdolność do pełnienia służby (choćby z ograniczeniem), nie może skutecznie powoływać się na swój słuszny interes w rozumieniu art. 7 k.p.a. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby, której dobro oceniane jest przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku zatem licznych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym potwierdzeniu przez komisję lekarską zdolności do pełnienia służby, to właśnie interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza, gdyż znaczenie tego rodzaju okoliczności, zwłaszcza w odbiorze społecznym - co do zasady - negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa.

W świetle powyższego uznać należy, że organ Policji miał podstawy do tego aby zwolnić skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, co czyni nieuzasadnionym zarzut naruszenia ww. przepisu.

Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ w sposób szczegółowy przedstwił stan faktyczny sprawy i należycie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz reguł postępowania dowodowego wymienionych w art. art. 76 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.

Odnośnie zarzutu pominięcia przez organ Policji dowodów potwierdzających dotychczasową nienaganną służbę skarżącego, a także załączone do skargi "Podziękowania" organów samorządowych oraz Centrum Szkoleniowego "[...]" w [...]e za owocną współpracę, pomoc oraz działania edukacyjne wskazać należy, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do dalszej służby. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na tę formację przepisami prawa, podjęcie takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na opinię Kierownika Rewiru [...] KRP [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., w której wskazano, że skarżący "przydzielone sprawy realizował terminowo, jednak z przeciętną jakością, nie wykazując własnej inicjatywy, osiągał przeciętne wyniki w służbie. Przy realizacji przydzielonych zadań ograniczał się do ustawowych godzin pracy. Niechętnie uczestniczył w NOP. W czasie ostatnich dwukrotnych służb zgłaszał niedyspozycję żołądkową, w wyniku czego nie został skierowany do służby w NOP osłabiając jej struktury". Biorąc powyższe pod uwagę, załączone do skargi dokumenty oraz opinie zawarte w aktach osobowych skarżącego pozostały bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. bowiem organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnie przy tym uznał, że w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od pełnienia obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi efektywnej realizacji zadań służbowych ze względu na długotrwały brak dyspozycyjności.

Odnośnie powołanej przez skarżącego uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 16/13 (publ. CBOSA) wskazać należy, że nie znajduje ona zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powyższa uchwała dotyczy bowiem wykładni art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, który nie stosuje się do podstawy zwolnienia ze służby określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Z treści art. 43 ust. 1 ustawy wprost wynika, że przepis ten odnosi się do podstaw zwolnienia stypizowanych w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4. Żaden z przypadków wymienionych w ww. przepisach nie dotyczy sytuacji skarżącego, co oznacza, że stan faktyczny niniejszej sprawy pozostaje poza hipotezą art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Z akt sprawy wynika, że spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. Komendant [...] Policji wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KSP o wyrażenie opinii w sprawie zwolnienia M. G. ze służby, które to wystąpienie zostało skutecznie doręczone organizacji, co potwierdza pieczęć Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KSP wraz z parafą osoby przyjmującej. Do daty wydania rozkazu personalnego I instancji organ nie uzyskał opinii w sprawie. Brak stanowiska organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów nie powoduje jednak przeszkody do wydania decyzji merytorycznej kończącej postępowanie w danej instancji.

Końcowo, odnosząc się do argumentacji skargi, podkreślić należy, że wprawdzie organy I i II instancji w uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych powołały się na okoliczność wszczęcia wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i przedstawienia mu zarzutów podejmowania we wskazanych okresach w roku 2015 i 2016 zajęcia zarobkowego poza służbą bez uzyskania pisemnej zgody właściwego przełożonego w sprawach osobowych (organ II instancji powołał się również na okoliczność prowadzonego postępowania karnego, w tym wydania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] postanowienia z dnia [...] października 2016 r. o umorzeniu śledztwa - sygn. akt [...]), to jednak okoliczności te nie miały przesądzającego znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, co podkreślał Komendant Główny Policji. Przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby była bowiem jego długotrwała nieobecność w służbie i niemożność realizacji przypisanych mu obowiązków, co godzi w interes służby jako dobro nadrzędne. Zaznaczyć przy tym należy, że realizacja uprawnień przełożonych policjanta w zakresie kształtowania odpowiedniej polityki kadrowej nie może być postrzegana przez skarżącego jako "ukaranie" go poprzez usunięcie z szeregów Policji.

Reasumując, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że ze względu na sposób ukształtowania stosunku służbowego, szczególnie istotne jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji cechowała dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań nawet z narażeniem życia czy zdrowia. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia, wykazał brak wymaganej dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, w sposób oczywisty godzi w interes służby. Dlatego też okoliczność ta została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.