Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 652/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2010 r. po rozpoznaniu wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma zgodnie z właściwością postanawia: przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

W dniu 12 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy M. K., w których wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wnioskodawca wniosek uzasadnił, tym, iż od dnia 18 września 2006 r. przebywa w areszcie śledczym, w związku z czym nie posiada żadnego zatrudnienia. W formularzu wykazał, brak jakiegokolwiek majątku, dochodów, oszczędności.

Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010 r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie:

-jak długo wnioskodawca będzie jeszcze przebywał w areszcie śledczym,

-majątku jaki posiada (dom, mieszkanie, nieruchomości, papiery wartościowe, samochód osobowy itp.),

-stanu rodzinnego wnioskodawcy, wskazanie z kim przebywa we wspólnym gospodarstwie domowym na wolności i wskazania ich dochodów,

- z czego lub przy czyjej pomocy wnioskodawca utrzymywał siebie i dzieci przebywając na wolności oraz z czego lub przy czyjej pomocy obecnie utrzymują się dzieci i kto sprawuje nad nim opiekę.

W dniu 16 sierpnia 2010 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na powyższe. W piśmie tym wnioskodawca poinformował, że koniec kary przewidywany jest na datę 14 luty 2011 r. Podał, że na wolności pomagał mu brat, który obecnie już nie pomaga. Wyjaśnił, że dzieci P. i K. K. utrzymuje była żona z którą jest po rozwodzie od 2000 r. i nie utrzymuje kontaktu. Natomiast K. K. utrzymuje jego matka A. K., która zarabia ok.1.000,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca dodał, że nie posiada żadnego majątku. Zaznaczył również, że posiada zadłużenie alimentacyjne w wysokości ok. 100 tys. złotych.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, iż prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.

Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.

Analizując dane na których opiera się wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdzono, że wnioskodawca przebywając w areszcie śledczym, nie ma możliwości wykonywania pracy zarobkowej i w związku z tym nie osiąga żadnych dochodów. Nie dysponuje żadnymi zasobami finansowymi, składnikami majątkowymi przynoszącymi dochody lub których ewentualne spieniężenie mogłoby stanowić źródło pokrycia kosztów związanych z jego udziałem w sprawie.

Wobec powyższego należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.