Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 45/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12,  ust. 2.
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 30 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz K. F. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K F złożyła w dniu 20 lipca 2015 r. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku na wykonanie trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa i mieszkaniowego.

We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na projektowaniu i realizacji indywidualnych zamówień klientów na meble kuchenne, szafy, garderoby i inne. Wnioskodawczyni wskazuje, że pomaga w aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta. Wykonywane meble można podzielić na dwa typy: wolnostojące i do zabudowy. W przypadku mebli wolnostojących takich jak: szafki TV, biurka, komody, szafy wolnostojące, itp., które nie wymagają montażu w pomieszczeniach klienta, świadczona usługa polega jedynie na zaprojektowaniu i wykonaniu gotowego mebla. Natomiast w przypadku mebli pod zabudowę usługa obejmuje również usługę zabudowy i montaż wykonanych komponentów meblowych w docelowym pomieszczeniu klienta, w wyniku której powstaje trwała zabudowa meblowa, połączona z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego. Wśród świadczonych usług zabudowy wnętrz wykonywane są również zlecenia w lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem budownictwa mieszkaniowego. Cena świadczonych usług obejmuje: materiał, robociznę (usługę wykonawstwa i montażu), aranżację, projektowanie, dobór materiałów lub konstrukcji. Nie następuje odrębne fakturowanie zużytych materiałów i robocizny, ponieważ wykonywana usługa zabudowy stanowi świadczenie kompleksowe. Elementem dominującym nie jest wydanie towaru, ponieważ przed zamontowaniem części składowe zabudowy meblowej nie spełniają funkcji użytkowej. Montaż zabudowy meblowej (kuchni, garderoby, oraz szafy pod zabudowę, w których ściana pomieszczenia stanowi ścianę konstrukcyjną szafy) następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Połączenie następuje za pomocą haków, kotw, wkrętów, kołków rozporowych, listew montażowych czy pianek montażowych. Do wykonania usługi używane są wszelkiego rodzaju płyty meblowe (wiórowe, MDF, pilśniowe) i drewno. Demontaż zabudowy meblowej spowoduje naruszenia struktury elementów konstrukcyjnych budynku/lokalu takich jak: ścian, parapetów, sufitów, podłóg. Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni nie jest możliwe ponowne wykorzystanie zdemontowanych części zabudowy meblowej, ponieważ została ona wykonana pod konkretne wymiary i ukształtowanie (skosy, słupy, wnęki, itp.) zabudowywanego pomieszczenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wykonując działalność gospodarczą w zakresie świadczenia kompleksowej usługi, polegającej na aranżacji i zaprojektowaniu pod indywidualne zamówienia i potrzeby klientów zabudowy meblowej (kuchennej, garderoby oraz szafy pod zabudowę) oraz wykonaniu komponentów zabudowy meblowej wraz z ich montażem w lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem budownictwa mieszkaniowego, można zastosować preferencyjną stawkę podatku VAT, tj. 8%?

Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do świadczonej przez wnioskodawczynię kompleksowej usługi, polegającej na aranżacji i zaprojektowaniu pod indywidualne zamówienia i potrzeby klientów zabudowy meblowej (kuchennej, garderoby oraz szafy pod zabudowę) oraz wykonaniu komponentów zabudowy meblowej wraz z ich montażem w lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem budownictwa mieszkaniowego.

Wnioskodawczyni przedstawiła uzasadnienie swojego stanowiska na poparcie, którego przywołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w z upoważnienia Ministra Finansów wydał w dniu 30 września 2015 r. interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 8 ust 1, art. 5a, art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1 i 2, art. 41 ust. 2, art. 41 ust. 12b i 12c, art 41 ust. 12, art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "ustawa o VAT".

Organ interpretacyjny podał, że art 41 ust. 12 ustawy o VAT stanowi implementację art. 98 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 98 ust 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki ) obniżone. W myśl art. 98 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE, stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. W załączniku tym, zatytułowanym: "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art 98", w poz. 10 wskazano na dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej.

Organ interpretacyjny przywołał treść § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1719).

Organ interpretacyjny wskazał na rozumienie pojęć: budować; modernizacja; przebudowa; remont; trwały; instalować - w języku polskim.

Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. akt I FPS 2/13, opisane w stanie faktycznym czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów należy uznać za świadczenie usług. Zgodnie z powołaną uchwałą NSA - "obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu".

Zdaniem organu, z uzasadnienia ww. uchwały wynikało, że zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków) nie jest objęte stawką obniżoną.

W ocenie organu, przedstawiony sposób montażu elementów mebli sprowadza się - wbrew twierdzeniu wnioskodawczyni - do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, obiektu budowlanego lub jego częściami (za pomocą haków, kotw, wkrętów, kołków rozporowych, listew montażowych czy pianek montażowych). Co prawda wskazano, że demontaż zabudowy meblowej spowoduje naruszenia struktury elementów konstrukcyjnych budynku/lokalu, niemniej jednak, w ocenie organu, nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Z oceny organu wynikało, że przy prawidłowo wykonanym demontażu zabudowy meblowej nie powinno dojść do konkretnych uszkodzeń konstrukcji lokalu oraz obiektu. Wobec powyższego nie dochodzi zatem w tym przypadku do uszkodzenia elementów konstrukcyjnych lokalu (budynku). Organ wskazał, że do montażu przedmiotowej zabudowy meblowej (kuchennej, wnękowej) oraz garderoby nie zostaną wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Zdaniem organu, choć w zabudowie meblowej wykorzystywane są ściany konstrukcyjne to zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego.

Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie usług świadczonych przez wnioskodawczynię polegających na montażu stałej zabudowy meblowej nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. W ocenie organu, opisanych we wniosku usług nie można również uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, nie jest to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. Opisaną we wniosku usługę wykonania i montażu zabudowy meblowej nie można uznać za wymienioną w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również w § 3 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2013 r., a w związku z tym nie jest ona opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, stawką podatku w wysokości 23%.

Wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz ten nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

Wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą interpretację i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie wniosku dowodowego w postaci przykładowych zdjęć zabudowy.

Zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię przepisu art. 41 ust. 2 z zastrzeżeniem ust. 12-12c ustawy o VAT oraz art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", ww. wniosek oddalił

Sąd wskazał, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FPS 2/13 (dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) uznał, że: "W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)".

W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że (...) "W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do czynności opisanych w postanowieniu składu zwykłego, polegających na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Unormowanie krajowe, mimo pewnych różnic terminologicznych, w istocie odpowiada regulacji zawartej w pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "Dyrektywą 2006/112/WE, zawierającego "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98". Zgodnie z tym punktem państwa członkowskie mogą stosować stawki obniżone do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. Trzeba stwierdzić, że regulacja wspólnotowa w sposób syntetyczny ujmuje tę samą materię, którą ustawodawca krajowy rozwinął w ustawie o VAT w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2, a także ust. 12a – 12c, definiującymi pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wykładnia celowościowa pozwala na przyjęcie, że zawarte w przepisie krajowym – art. 41 ust. 12 - pojęcia modernizacji i termomodernizacji nie wykraczają poza zakres przedmiotowy pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE. Należy przy tym zauważyć, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w Prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. W związku z tym podstawowy problem jaki należy wyjaśnić w celu udzielenia odpowiedzi na przedstawione przez skład zwykły zagadnienie prawne dotyczy kwestii czy opisane w postanowieniu składu zwykłego czynności mieszczą się w hipotezie normy prawnej wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT. W omówionym wyżej orzecznictwie sądów administracyjnych, powołanym w postanowieniu składu zwykłego, odnoszącym się do czynności analogicznych lub zbliżonych nie budzi wątpliwości jedynie to, że mają one złożony charakter i stanowią świadczenie kompleksowe. Zasadnicza rozbieżność sprowadza się natomiast do zagadnienia postawionego w pytaniu czy czynności te można określić jako usługę modernizacji obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) objętego społecznym programem mieszkaniowym czy też w istocie czynności te sprowadzają się do dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W zależności od dokonanej kwalifikacji zastosowanie będzie miała preferencyjna lub podstawowa stawka podatku od towarów i usług (art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o VAT). W przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych) mamy do czynienia z szeregiem działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. Taka transakcja, co potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i krajowych sądów administracyjnych z podatkowego punktu widzenia nie powinna być w sposób sztuczny dzielona. Natomiast o tym czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki ETS: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C -231/94, F –; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C -349/96 C p-ko C; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C - 41/04, L , v S, z glosą P. S, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast w przypadku gdy istotą transakcji będą inne czynności to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług. Mając na uwadze opisane w postanowieniu składu zwykłego czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, które jak wynika ze stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji, polega na montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie stwierdza, że jeśli czynności te polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową to mają one charakter usługi. Elementem dominującym jest bowiem w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu (...)".

Mając na uwadze wyżej przywołane uzasadnienie i wskazując, że będące przedmiotem rozpoznania sporne zagadnienie w zakresie interpretacji art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT, zostało rozstrzygnięte ww. uchwałą NSA, na którą trafnie powołała się skarżąca, należało - według składu orzekającego w sprawie - oprzeć rozstrzygnięcie w sprawie na jej treści. I, aczkolwiek, powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną, gdyż podjęta została w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., lecz jej moc wiążąca nie odnosi się tylko do konkretnej sprawy. Uchwały konkretne posiadają bowiem w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje przepis art. 269 p.p.s.a. Stosownie do jego brzmienia, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu 7 sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałyby być stosowany interpretowany przepis. Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko ponowną uchwałą odpowiedniego składu NSA. Dopóki zatem nie nastąpi w takim trybie zmiana stanowiska wyrażonego w uchwale NSA, dopóty sądy administracyjne są zobowiązane je respektować.

Pytanie podatnika, w sprawie w której podjęto ww. uchwałę NSA, brzmiało następująco: "Czy właściwą stawką podatku VAT mającą zastosowanie do opodatkowania opisanego we wniosku kompleksowego świadczenia, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych przez Spółkę od podmiotów trzecich, wykonywanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest obniżona stawka podatku VAT wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?"

W rozpoznawanej natomiast sprawie pytanie skarżącej zostało sformułowane następująco: "Czy wykonując działalność gospodarczą w zakresie świadczenia kompleksowej usługi, polegającej na aranżacji i zaprojektowaniu pod indywidualne zamówienia i potrzeby klientów zabudowy meblowej (kuchennej, garderoby oraz szafy pod zabudowę) oraz wykonaniu komponentów zabudowy meblowej wraz z ich montażem w lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem budownictwa mieszkaniowego, można zastosować preferencyjną stawkę podatku VAT, tj. 8%?"

Wskazać należy, że we wniosku o interpretację skarżąca podała, że w przypadku mebli pod zabudowę usługa obejmuje również usługę zabudowy i montaż wykonanych komponentów meblowych w docelowym pomieszczeniu klienta, w wyniku której powstaje trwała zabudowa meblowa, połączona z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego. Montaż zabudowy meblowej następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Połączenie następuje za pomocą haków, kotw, wkrętów, kołków rozporowych, listew montażowych czy pianek montażowych. Do wykonania usługi używane są wszelkiego rodzaju płyty meblowe (wiórowe, MDF, pilśniowe) i drewno. Demontaż zabudowy meblowej spowoduje naruszenia struktury elementów konstrukcyjnych budynku/lokalu takich jak: ścian, parapetów, sufitów, podłóg. Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni nie jest możliwe ponowne wykorzystanie zdemontowanych części zabudowy meblowej, ponieważ została ona wykonana pod konkretne wymiary i ukształtowanie (skosy, słupy, wnęki, itp.) zabudowywanego pomieszczenia. Wobec powyższego stan faktyczny w sprawie Sąd uznał za analogiczny jak w stanie sprawy, będącej przedmiotem uchwały.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm.), dalej "o.p.", składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca zobowiązany jest do wskazania stanu faktycznego i stan ten jest wiążący dla organu podatkowego. Interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiany przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji.

Podkreślić należy, że funkcja ochrona interpretacji wyrażona została w art. 14k § 1 o.p. Stosownie do ww. przepisu, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Zdaniem Sądu, zastosowanie się przez podatnika do wydanej mu interpretacji (postąpienie zgodnie z jej treścią) nie powinno mu szkodzić, nawet gdyby ta interpretacja okazała się potem błędna. Jednakże wydana przez organ interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym stanie faktycznym. Podatnik nie jest chroniony, jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości. Jego weryfikacja jest możliwa w toku kontroli podatkowej bądź kontroli skarbowej, a następnie w toku postępowania podatkowego. W przypadku gdy stan faktyczny nie zgadza się z opisanym we wniosku, podatnik ponosi wszelkie negatywne tego konsekwencji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 782/10, LEX nr 748350).

W ocenie Sądu, stwierdzenie przez organ w zaskarżonej interpretacji, że z opisu stanu faktycznego nie wynika, iż w wykonaniu przedmiotowej usługi przez skarżącą powstaje trwała zabudowa meblowa, połączona z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego jest naruszeniem art. 14c § 1 o.p., tj. związania organu stanem faktycznym przedstawionym przez podatnika we wniosku o interpretację. Podkreślić raz jeszcze należy, że postępowaniu o wydanie interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 o.p. Postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ interpretacyjny stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 518/07, LEX nr 332325). Podważenie okoliczności wskazanych przez podatnika we wniosku o interpretację, czy podany sposób montażu wiążę się z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych i czy w wykonaniu przedmiotowej usługi powstaje trwała zabudowa może nastąpić jedynie w toku postępowania kontrolnego czy podatkowego przez organ podatkowy.

Sądowi wiadomym jest, że na tle przedmiotowej uchwały pojawiła się rozbieżność w orzecznictwie. Sąd nie podziela, m.in. poglądów zaprezentowanych w wyrokach NSA: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1158/14; z dnia 20 listopada 2015r., sygn. akt I FSK 1075/14; z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1265/14; z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1113/14. W niniejszej sprawie Sąd opowiedział się za poglądem wyrażonym przez NSA, m.in. w wyrokach: z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1859/14; z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1521/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 253/14; z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 836/14. Wszystkie powołane wyroki dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem o udzielenie interpretacji indywidualnej, w którym organ interpretacyjny nie może kwestionować stanu faktycznego podawanego przez podatnika.

Zdaniem Sądu, przedmiotowa interpretacja indywidualna została wydana przez organ z naruszeniem art. 14c o.p. oraz art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest uwzględnić wykładnię art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT dokonaną przez Sąd na podstawie uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FPS 2/13.

Odnośnie oddalenia przez Sąd wniosku dowodowego, wskazać należy, że na podstawie przepisów o.p. interpretacja indywidualna stanowi formę odpłatnego uzyskania informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zgodny (lub też niezgodny) z prawem obowiązującym w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna stanowi odpowiedź na wniosek zainteresowanego złożony w sprawie wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiany przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji. Uzasadnieniem wniosku o wydanie interpretacji nie mogą więc być konkretne dokumenty dołączone do tego wniosku przez podatnika. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie interpretacji czy też w postępowaniu sądowym w przedmiocie udzielonej interpretacji zarówno organ jak i sąd administracyjny nie prowadzą bowiem postępowania dowodowego w rozumieniu przepisów o.p. i nie dokonują oceny konkretnych dokumentów przedłożonych przez stronę w celu uzasadnienia jej stanowiska.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.