Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1467/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania, w zakresie umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. z odsetkami, maj 2008 r. z odsetkami, od marca do grudnia 2009 r. z odsetkami, kwiecień i maj 2010 r. z odsetkami, oraz umorzenia odsetek za zwłokę za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2010 r. i styczeń 2011 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B. S. pismem z 13 listopada 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania, w zakresie umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. z odsetkami, maj 2008 r. z odsetkami, od marca do grudnia 2009 r. z odsetkami, kwiecień i maj 2010 r. z odsetkami, oraz umorzenia odsetek za zwłokę za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2010 r. i styczeń 2011 r.

Wraz ze skargą, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji jako już ostatecznej wyrządzi szkodę materialną po stronie skarżącego, który nie ma środków (stąd charakter postępowania o umorzenie zaległości podatkowych) na spłatę swoich zobowiązań, a organy podatkowe będą prowadziły egzekucję w oparciu o przepisy egzekucji w administracji, co wywoła trudne do odwrócenia skutki w postaci choćby zajęcia majątku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)

- dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą, a to z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady cechy wykonalności nie mają wszelkie akty administracyjne odmowne (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 759/13, LEX nr 1432683).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję odmawiającą uchylenia w całości – w trybie wznowienia postępowania – decyzji ostatecznej, utrzymującej decyzję organu podatkowego I instancji, odmawiającą umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług (wraz z odsetkami od zaległości) za grudzień 2007 r., maj 2008 r., od marca do grudnia 2009 r., kwiecień i maj 2010 r., oraz umorzenia odsetek za zwłokę za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2010 r. i styczeń 2011 r. Decyzja ta nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy. Nie ma ona zatem charakteru aktu wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania wnioskowanej przez stronę instytucji ochrony tymczasowej.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.