Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 839/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. S. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem (błędnie zatytułowanym "orzeczenie") z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło przywrócenia terminu do złożenia przez G.S. wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Zarząd [...], działając w oparciu o art. 77 i art. 78 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wypowiedział G.S. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego [...] nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ew. nr [...], obr. [...], o pow. [...], proponując jednocześnie wnoszenie od 1 stycznia 2011 r. nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości [...] (1% wartości gruntu).

W dniu [...] marca 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek G.S. o uznanie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowane wieczyste jest nieuzasadniona. Jednocześnie G.S. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku wskazując, że płacąc podatek w dniu 7 marca 2011 r. dowiedziała się, że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego wzrosła.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem (błędnie zatytułowanym "orzeczenie") z dnia [...] października 2013 r. Nn [...] odmówiło G.S. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, iż podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazało, że G.S. dowiedziała się o zmianie opłaty w dniu 7 marca 2011 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 18 marca 2011 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu o którym mowa w art. 58 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe powoduje konieczność odmowy przywrócenia terminu.

G.S. skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pismo z dnia [...] lutego 2014 r. zatytułowane "sprzeciw od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dn. [...].10.2013 r.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. przekazało pismo G.S. z dnia [...] lutego 2014 r. do Sądu Rejonowego [...].

Sąd Rejonowy [...] Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...] odrzucił pozew G.S. przeciwko Miastu [...]. W uzasadnieniu wskazano, że sprzeciwowi wniesionemu przez G.S. powinien zostać nadany bieg właściwy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zaś sprzeciwowi przewidzianemu w art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Właściwym do rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie Kolegium odmawiającego przywrócenia terminu jest sąd administracyjny.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. pełnomocnik G.S. wniósł o przekazanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pisma G.S. z dnia [...] lutego 2014 r. jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W treści skargi (pisma z dnia [...] lutego 2014 r.) G.S. wniosła o uznanie wypowiedzenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego za bezskuteczne oraz ustalenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w dotychczasowej wysokości. Wskazała, że nie otrzymała wypowiedzenia na swój adres i nie miała możliwości odwołać się w terminie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Wskazało, że treść pisma z dnia [...] lutego 2014 r. jednoznacznie wskazuje na zaskarżenie wypowiedzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, nie zaś na kwestie związane z odmową przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku.

W piśmie z dnia [...] października 2017 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca nigdy w żaden sposób nie została pouczona o terminie w jakim powinna złożyć wniosek o przywrócenie terminu do zaskarżenia wypowiedzenia opłaty rocznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

W pierwszej kolejności zaznaczyć wymaga, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 2016 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako "k.p.a." o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§ 1). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Z treści powołanego przepisu wynika, że organ rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu rozstrzyga go postanowieniem. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając w dniu [...] października 2013 r. wniosek G.S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona, wydało w rzeczywistości ostateczne postanowienie, nie zaś "orzeczenie". Powyższe oznacza, że Kolegium rozpoznając wniosek skarżącej w dniu [...] października 2013 r. wydało postanowienie kończące postępowanie wpadkowe w przedmiocie przywrócenia terminu, a sprawa ze skargi na to postanowienie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 58 § 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd nie może odrzucić skargi jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy [...] Wydział i Cywilny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...] odrzucił pozew G.S. przeciwko Miastu [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd powszechny wskazał, że pismu G.S. z dnia [...] lutego 2014 r. powinien zostać nadany bieg właściwy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zaś sprzeciwowi przewidzianemu w art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie sądu powszechnego właściwym do rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie Kolegium odmawiające przywrócenia terminu jest sąd administracyjny. Uznanie przez sąd powszechny swojej niewłaściwości w sprawie nakłada na sąd administracyjny obowiązek przejęcia przedmiotowej sprawy.

Z mocy art. 58 § 1, 2 i 3 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin; przywrócenie terminu do złożenia prośby jest niedopuszczalne.

Należy podkreślić, że podstawą do przywrócenia terminu jest spełnienie przez wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu warunków w postaci złożenia takiej prośby w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności, dla której określony był termin jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu, a w końcu uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego prośbę.

Przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że niespełnienie tego warunku, uniemożliwia przywrócenie terminu, nawet gdy spełnione są pozostałe, spośród trzech wyżej wymienionych warunków. Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania wiadomości o tym. Rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest zatem wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu.

Z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, że skarżąca G.S. dowiedziała się o zmianie opłaty w dniu 7 marca 2011 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 18 marca 2011 r. Należy wskazać, że organ należycie wykazał, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu przekroczyła termin siedmiu dni, licząc od dnia ustania przeszkody. W świetle powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż strona przekroczyła siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu.

Dodać należy, że poza kontrolą Sądu pozostają w niniejszej sprawie merytoryczne zarzuty podnoszone przez skarżącą w odniesieniu do wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, ponieważ kwestia podlegająca ocenie była wyłącznie procesowa tj. prawidłowość odmowy przez Kolegium przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Argumenty i zarzuty podnoszone w skardze oraz piśmie z dnia [...] października 2017 r. w tej sytuacji nie mogą zatem wywrzeć zamierzonego skutku, gdyż pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.