Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 562/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 art. 255 art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 marca 2013 roku Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 roku wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 05 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił zwolnienia Skarżącego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sąd uznał, że oświadczenie majątkowe Wnioskodawcy jest niewiarygodne w części dotyczącej wysokości deklarowanych dochodów. Skarżący oświadczył, że jedynym jego dochodem są świadczenia rentowe (557,51 zł). Tymczasem średniomiesięczne wpływy na rachunek bankowy Wnioskodawcy z okresu 7 miesięcy wynosiły 2.320 zł. Skarżący przekonywała Sąd, że suma wpływów na rachunek bankowy jest wynikiem wirtualnie kredytowanych obrotów celem utrzymania uprawnień do zaciągniętego debetu w wysokości 3.000 zł.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, A. W. ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Aktualnie Skarżący żąda zwolnienia od opłaty kancelaryjnej.

W uzasadnieniu kolejnego wniosku Skarżący oświadczył, że podstawowym jego źródłem dochodu jest świadczenie rentowe w wysokości 575,51 zł netto miesięcznie. Skarżący oświadczył także, że jest właścicielem działki w [...] przy ul. [...] (bez prawa zabudowy).

Pismem z dnia 12 lutego 2014 roku Skarżący został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego.

Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Skarżący nie wykazał przesłanek warunkujących objęcie go dobrodziejstwem prawa pomocy. Sytuacja majątkowa Wnioskodawcy nie ulegał istotnej zmianie. Skarżący nadal zamieszkuje na nieruchomości przy ul. [...], [...] jest H. W. (według poprzedniego oświadczenia majątkowego właścicielem nieruchomości jest była partnerka Wnioskodawcy). Skarżący posiada samochód osobowy marki Nissan Primera wyprodukowany 1999 roku, przyczepę lekką z 2000 roku oraz nieruchomość.

W kolejnym oświadczeniu majątkowym Skarżący przyznaje, że świadczenie rentowe nie jest jego jedynym źródłem przychodu. Dochody z tytułu renty nazywa "podstawowymi". Jednak wpływy z tytułu świadczeń rentowych stanowią jedynie mniejszą części obrotów ujawnionych na rachunku bankowym. Kolejne oświadczenie majątkowe w kwestii deklarowanych źródeł przychodu nadal nie koresponduje z treścią zapisów na przekazanym wyciągu z rachunku bankowego. Saldo rachunku bankowego w okresie od czerwca 2013 do stycznia 2014 roku wahało się od stanu debetu w wysokości 3000 zł do stanu salda dodatniego w wysokości 15.105,79 zł (stan na dzień 01 sierpnia 2013 roku). Przy czym z przekazanej historii rachunku bankowego nie wynika z jakiego tytułu pochodziły środki finansowe ponad kwotę świadczeń rentowych.

Ponadto Wnioskodawca nie wykonał wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego w zakresie określenia kosztów koniecznego utrzymania miesięcznego oraz wykazania tytułu prawnego do zajmowania zamieszkałej przez niego nieruchomości. Skarżący potwierdza, że pod adresem ul. [...] w [...] zarejestrowana jest działalność gospodarcza (zgodnie z wydrukiem z CEIDG [...] H. W.).

Brak określenia kosztów koniecznego utrzymania, brak wykazania tytułu prawnego do zajmowania nieruchomości pod adresem ul. [...] w [...] oraz brak wiarygodnego wyjaśnienia w kwestii źródeł pochodzenia środków ujawnionych na rachunku bankowym, należy taktować jako równoważne z brakiem ujawnienia rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej.

W konsekwencji przyjąć należało, że Skarżący, pomimo wyczerpania trybu z art. 255 p.p.s.a., nie złożył oświadczenia majątkowego na podstawie, którego można ustalić rzeczywistą sytuację majątkową i rodzinną strony postępowania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.