Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1094/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33   par. 1  pkt 1 i pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm., dalej; u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (dalej: wierzyciel, organ) w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez M. B. (dalej: zobowiązana, strona, skarżąca) przekazał pismem z dnia [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. tytuł wykonawczy nr [...]. Tytuł ten obejmował na dzień [...] r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Skarżąca pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Stanowisko wierzyciela na wniesiony zarzut zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...], w którym uznał on, że zarzuty: nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia są niezasadne. Do postanowienia dołączono kserokopię duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] r. oraz dokument elektroniczny wygenerowany w dniu [...] r. z systemu Poczty Polskiej S.A.

Strona pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. Zobowiązana powołała się na fakt wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w 1999 r. Ponadto podniosła, że sprawa dawno uległa przedawnieniu i wierzyciel nie ma prawa domagać się posiadania dowodu wyrejestrowania odbiornika sprzed prawie 20 lat.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. odmówił uwzględnienia zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Z. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r.

Zobowiązana zaskarżyła powyższe postanowienie do WSA w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Go 816/19 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] r. nr [...].

Ponowne stanowisko wierzyciela zawarto w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...], w którym uznał on za nieuzasadnione zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.

Do postanowienia dołączono wydruk z systemu informatycznego, potwierdzający dokonywanie opłat abonamentowych, duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia [...] r. oraz kserokopię upomnienia [...] z dnia [...] r. wraz z wydrukiem elektronicznym z systemu Poczty Polskiej z dnia [...] r.

W zażaleniu na postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. zobowiązana wskazała, że wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r. uprawomocnił się, a postanowienie o uznaniu zarzutów za niezasadne jest niezgodne z prawem.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. znak: [...], pouczając stronę o prawie wniesienia skargi do WSA w Gliwicach.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wierzyciel wskazał, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689). Ustawa poprzedzająca ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r.

Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 Iipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324).

W rozpatrywanej sprawie strona wskazała, że w 1999 r. dokonała wyrejestrowania odbiorników RTV a to, zdaniem wierzyciela, potwierdza dokonanie ich rejestracji i otrzymanie imiennej książeczki opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. po zgłoszeniu przez abonenta rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wnoszeniu opłat bądź zaprzestaniu ich wnoszenia nie dokonuje weryfikacji stanu faktycznego. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. W przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używać odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne, należało w placówce pocztowej dopełnić formalności ich wyrejestrowania zgodnie z obowiązującymi w danym okresie czasu aktami prawnymi. Abonent zobowiązany był także, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania (w tym zmiany administracyjnej) niezwłocznie dopełnić w placówce pocztowej formalności związanych z aktualizacją danych adresowych. W 1999 r. użytkownik zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych zgodnie rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 Iipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, tj. zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym powinien zgłosić na odcinku "W" (wyrejestrowanie), natomiast zmianę danych adresowych należało zgłosić na odcinku Z" (zmiana danych), stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych.

Następnie obowiązywał § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 Iipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141 z 2005 r. poz. 1190). Zasady postępowania w określonych sytuacjach zawarte były na drugiej stronie książeczki radiofonicznej, wydawanej przez placówkę pocztową po dopełnieniu formalności rejestracji odbiorników.

Po zmianie przepisów użytkownik zarejestrowanych odbiorników RTV powiadamiał placówkę pocztową o zmianie nazwiska, miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, niezwłocznie po powstaniu zmiany lub zaistnieniu zdarzenia w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych składając "Formularz zgłoszenia zmiany danych".

Obecnie, zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, przez zgłoszenie tego faktu w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia rejestracji odbiorników RTV albo zmiany danych.

Wierzyciel podkreślił, że zgodnie ze wskazaniem w ustawie o opłatach abonamentowych minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, określa w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw.

Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta, wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny.

Wierzyciel zaznaczył, że w przypadku kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników do czasu wejścia w życie zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz.1342), pracownik placówki pocztowej, w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku 'W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) pozostawał w posiadaniu abonenta.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w przypadku zgłoszenia w placówce pocztowej jakichkolwiek zmian statusu formalno-prawnego abonenta (np. wyrejestrowania odbiorników), użytkownik odbiorników był zobowiązany złożyć w placówce pocztowej "Formularz zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia, a pracownik placówki pocztowej potwierdzić dokument datownikiem placówki pocztowej oraz swoim podpisem. Dokument winien zostać sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, które stanowią kopie oraz oryginał. Oryginał formularza otrzymywał abonent, a kopię pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji. Zatem w sytuacji dopełnienia formalności wyrejestrowania odbiornika w 1999 r. powyższy fakt odnotowany zostałby na koncie zobowiązanej, a dokument zarchiwizowany.

Na poparcie swojego stanowiska wierzyciel przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 997/18, w którym stwierdzono, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych.

Ponadto z regulacji dotyczących opłat abonamentowych wynika, że wskazane jest przechowywanie dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika.

W konkluzji tej części wywodów organ interpretacyjny stwierdził, że kwestia wyrejestrowania odbiorników została wnikliwie zbadana i jednoznacznie stwierdzono, że Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przez stronę przedmiotowych odbiorników w 1999 r. w związku z czym dochodzenie opłat abonamentowych jest zasadne.

Przechodząc do kwestii nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta wskazano, iż w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342), które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r., Poczta Polska została zobowiązana w terminie dwunastu miesięcy do nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych posiadaczom imiennych książeczek i powiadomienia ich o tym fakcie.

Z akt sprawy wynika, że stronie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...], który zastąpił imienną książeczkę radiofoniczną numer [...].

Zawiadomienie o nadaniu tego numeru, stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, zostało przesłane do zobowiązanej pismem z dnia [...] r. na adres: S., [...] S.. Zwrotu przedmiotowej przesyłki nie odnotowano. Jak już zostało wskazane w zaskarżonym postanowieniu, numery domów (posesji) były nadawane na podstawie indywidualnych wniosków. Nadto wskazano, że administracyjne zmiany dokonane na podstawie ustaw, nie mają wpływu na ważność dokumentów zawierających nazwę dotychczasową np. dokumentów osobistych, praw jazdy, dowodu rejestracyjnego pojazdów czy też innych dokumentów zawierających nazwę podlegającą zmianie. Są one nadal ważne do czasu upływu ich terminu ważności.

W rozpatrywanej sprawie korespondencja w postaci zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] przesłana została pismem z dnia [...] r., na adres którym Poczta Polska w danym okresie dysponowała.

W tym miejscu wierzyciel powołał się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 693/19, w którym wskazano, że niedopuszczalne jest wywodzenie przez skarżącego korzystnych dla siebie skutków prawnych z faktu, iż nie dochował obowiązku poinformowania właściwego organu o zmianie miejsca zamieszkania. W 1998 r. gdy skarżący zmieniał miejsce zamieszkania obowiązywały przepisy Rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993r. nr.70 poz. 338). Zgodnie z brzmieniem § 4 tego aktu posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy o zmianie miejsca stałego pobytu (siedziby). Z kolei WSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 273/19 wskazał, że organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym.

Duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia [...] r., załączony został do postanowienia z dnia [...] r. nr [...].

Jednocześnie wierzyciel stwierdził, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. wprowadziło jedynie przejście do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie imienną książeczkę abonamentową zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Na podstawie tych przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników.

Od miesiąca grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych.

Na poparcie powyższej argumentacji przywołano wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt IlI SA/Wr 223/19, który stwierdził, że omawiane zawiadomienie można przesłać (nawet) w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres. Wskazał także, iż nawet w sytuacji, gdyby skarżący rzeczywiście nie otrzymał zawiadomienia, to i tak nie uwalniałoby go to od nałożonego ustawą obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

W tym miejscu wierzyciel zaznaczył, że Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych.

Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu.

Wierzyciel odwołał się także do wyroków NSA: z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2262/15, 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15 oraz 5 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2271/18, akcentując w szczególności, że zdaniem NSA, przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.

Dalej wierzyciel wyjaśnił, że realizacja obowiązku nadania abonentom indywidualnych numerów identyfikacyjnych, odbywała się z wykorzystaniem systemu informatycznego. Indywidualny numer identyfikacyjny nadawany użytkownikowi został zawarty w numerze rachunku bankowego dedykowanego dla opłat abonamentowych (stanowi on osiem ostatnich cyfr numeru rachunku bankowego), a zawiadomienia zostały podpisane z wykorzystaniem faksymili. Osoba, podpisana na zawiadomieniu posiadała pisemne upoważnienie, wydane przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, które odnotowane zostało w rejestrach upoważnień Poczty Polskiej.

Zgodnie z ustalonymi wówczas procedurami, w wyniku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych następowało generowanie (przez wyznaczoną jednostkę Poczty Polskiej Centrum Obsługi Finansowej) plików z korespondencją "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych". Dokument był zgodny z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w którym wskazano jedynie obowiązek podania daty i podpisu uprawnionego pracownika operatora publicznego, natomiast nie wprowadzono wymogu umieszczenia na zawiadomieniu daty jego nadania.

Korespondencja, zgodnie z ustalonym harmonogramem, była dystrybuowana w formie elektronicznej, w postaci danych zawartych w plikach, do drukowania i konfekcjonowania w wybranych jednostkach Poczty Polskiej na terenie kraju. Następnie odbywała się dystrybucja celem doręczenia pism adresatom. Nadanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych i wygenerowanie zawiadomień informujących o tym fakcie następowało przy pomocy programów informatycznych zawierających bazę zarejestrowanych przez Pocztę Polską abonentów, do których należy strona. Poczta Polska S.A. nie posiada zatem w swoich zasobach archiwalnych papierowych wersji zawiadomień o nadaniu indywidualnych numerów.

W konkluzji wierzyciel stwierdził, że dopełniono obowiązku nadania stronie indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], jak i powiadomienia abonentki o jego nadaniu.

Dodatkowo zaznaczono, że wszelkie niezbędne informacje abonenci mogli i nadal mogą uzyskać w placówkach pocztowych, za pośrednictwem strony internetowej www.poczta-polska.pl lub drogą telefoniczną, korzystając z infolinii.

Odnosząc się do wniosku strony o wydanie z akt sprawy dokumentów, na podstawie których wszczęto postępowanie egzekucyjne, organ wskazał na treść art. 73 § 1 i 2 k.p.a., a dalej wymienił dokumenty, które zostały przesłane stronie wraz z postanowieniem z dnia [...] r.

Wobec powyższego stwierdzono, że zarzut nieistnienia obowiązku właściwie uznano za nieuzasadniony.

Podobnie należało ocenić zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Poczta Polska S.A. w dniu [...] r. skierowała do strony listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych, pod adres: [...] [...], [...] S. (będący adresem zameldowania strony). Upomnienie doręczone zostało w dniu [...] r., na okoliczność czego do postanowienia z dnia [...] r. załączono kserokopię dokumentu elektronicznego wygenerowanego w dniu [...] r. z systemu Poczty Polskiej S.A. (potwierdzającego odbiór przedmiotowego upomnienia) oraz kserokopię upomnienia z dnia [...] r. numer [...].

Potwierdzeniem, iż strona otrzymała upomnienie z dnia [...] r. jest korespondencja w postaci pisma z dnia 20 kwietnia 2018 r. ("odpowiedź na otrzymane upomnienie [...] z dnia [...] r."), w którym strona wystąpiła o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów.

Nawiązując natomiast do kwestii, że abonentka w okresie od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. nie otrzymała pisemnych zawiadomień o zadłużeniu, wskazano, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisu prawa. Obliczanie kwoty należnego abonamentu dokonywane jest przez Pocztę w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia przez abonenta. Wierzyciel nie ma obowiązku przypominania zobowiązanemu o braku wpływu bieżących opłat abonamentowych, a nieotrzymywanie takich powiadomień nie usprawiedliwia przeświadczenia o skutecznym wyrejestrowaniu odbiornika i o braku obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania abonamentu, a mocą art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, do tego abonamentu stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, co potwierdził TK w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08.

Uprawnionym do dochodzenia należności z tytułu nieuiszczenia opłaty abonamentowej jest podmiot wymieniony w art. 7 ust. 5 ustawy abonamentowej (kierownik Centrum Obsługi Finansowej), co wskazuje, że posiada on status wierzyciela, w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a, o uprawnieniach wynikających z art. 5 § 1 pkt 2 i obowiązkach z art. 6 § 1 tej ustawy. Oznacza to, m.in., że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej i wystawionego przez niego tytułu wykonawczego.

W nawiązaniu do argumentacji strony podkreślono, że Komisja Europejska potwierdziła, iż wybór sposobu finansowania mediów realizujących misję publiczną zależy tylko i wyłącznie od państwa członkowskiego. Wspomniana Komisja Europejska nigdy nie zakwestionowała dopuszczalności publicznego finansowania TVP S.A. w formie abonamentu radiowo-telewizyjnego (który istnieje we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej za wyjątkiem Hiszpanii, Litwy, Węgier i Portugalii).

Wierzyciel podał także, iż Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w dniu [...] r. wydała decyzję, którą odmówiła umorzenia zaległości strony w opłatach abonamentowych za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2018 r. wraz z odsetkami.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 153 p.p.s.a., tj. zasady związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Go 816/19.

Wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie zobowiązanie organu do umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...].

Zakwestionowała także błędne pouczenie, że na postanowienie wierzyciela służy skarga do WSA w Gliwicach, domagając się zasygnalizowania na podstawie art. 155 p.p.s.a., że Poczta Polska S.A. bezprawne naraża stronę na koszty pouczając o skardze, która nie przysługuje.

W uzasadnieniu skargi skarżąca na wstępie podniosła, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga na postanowienie wierzyciela nie przysługuje (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1745/18).

Dalej wskazała, że wydając zaskarżone postanowienie organ był związany prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 816/19. Zdaniem strony z orzeczenia tego wynika, że nie ma żadnych dowodów, aby organ doręczył stronie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Sąd stwierdził bowiem, że "Poczta Polska nie wykazała w żaden sposób, że skarżącej został prawidłowo nadany indywidualny numer identyfikacyjny, a zatem, że doszło do zarejestrowania odbiorników RTV przez Skarżącą". W ocenie Sądu wierzyciel zobowiązany jest do wysłania zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego pod właściwy adres: M. B., S. [...], [...] S.. Natomiast duplikat zawiadomienia wysłany przez wierzyciela zawiera nieprawidłowy adres Skarżącej.

Wierzyciel podkreślił, że to skarżąca powinna uaktualnić dane adresowe w przypadku zamiany miejsca zamieszkania (w tym zmiany administracyjne). Skarżącej to jednak nie dotyczy, gdyż od 1995 r. jej adres nie zmienił się. Od 1997 r. jest zameldowana na pobyt stały pod adresem: S. [...], na dowód czego załączyła do skargi dokument: Poświadczenie zamieszkania, wydane przez Urząd Miejski w S. na podstawie rejestru mieszkańców oraz kserokopie wpisów o zameldowaniu dokonywanych w ówczesnym dowodzie osobistym. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu nie udowodnił, aby było inaczej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, nawiązując do zarzutów strony skarżącej wyjaśnił, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Na mocy art. 7 tej ustawy zmieniony został art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. i otrzymał brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia [...] r., którym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. o uznaniu za niezasadne zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia.

Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega kognicji sądu administracyjnego. Aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powołany przepis został zmieniony z dniem 30 lipca 2020 r. przez art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070). Od daty tej nowelizacji wspomniany art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zarzuty skargi, jakoby organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu wadliwe pouczenie, narażając stronę na zbędne koszty jest zatem całkowicie chybiony. Cytowany w skardze wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1745/18 dotyczył sprawy, w której stanowisko wierzyciela zostało zawarte w postanowieniu z dnia [...] r. i utrzymane w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia [...] r.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem wierzyciel utrzymał w mocy własne postanowienie uznające niezasadność zarzutów zobowiązanej wniesionych w ramach postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych. W zarzutach wniesionych do organu egzekucyjnego strona wskazywała na nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m.in. w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Wskazania w tym miejscu wymaga, że po raz pierwszy wierzyciel ocenił zarzuty skarżącej w postanowieniu z dnia [...] r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] r. Oba te rozstrzygnięcia zostały uchylone wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Go 816/19.

W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku Sąd ten stwierdził, że Poczta Polska nie wykazała w żaden sposób, że skarżącej został prawidłowo nadany indywidualny numer identyfikacyjny, a zatem, że doszło do zarejestrowania odbiorników RTV przez skarżącą. Sąd wskazał, że wierzyciel w swoich postanowieniach wprost powołuje się na duplikat zawiadomienia (k. 43 akta administracyjnych) i przyjmuje, że w ten sposób skarżącej nadano numer identyfikacyjny oraz, że została ona o tym zawiadomiona. Tymczasem, jak stwierdził Sąd, dokument ten zawiera nieprawidłowy adres skarżącej. Zaadresowany jest bowiem "Pani M. B., S., [...] S.". Z akt sprawy nie wynika, jaki adres Skarżąca posiadała w 2008 r. Z uwagi na obecny adres – S. [...], nie sposób uznać, że był to adres samej miejscowości "S." bez numeru domu. Okoliczność, że "nie odnotowano zwrotu korespondencji" nie ma wpływu na ocenę, że zawiadomienie zostało wysłane w sposób nieprawidłowy. Sąd skonstatował, że wierzyciel zobowiązany jest do ustalenia i wyjaśnienia kwestii zarejestrowania odbiornika, gdyż to ona przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Twierdząc, że Skarżącej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiornika telewizyjnego powinien przede wszystkim odnieść się do kwestii wysłania zawiadomienia pod właściwy adres. Jednocześnie Sąd podkreślił, że realizacja przez Pocztę powiadomień wynikających z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. miała istotne znaczenie. Operator publiczny miał przesłać do wszystkich zarejestrowanych abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta wraz z pięcioma odcinkami spersonalizowanych formularzy polecenia przelewu/wpłaty gotówki wraz z numerem rachunku bankowego dedykowanego wpłatom RTV (osiem ostatnich cyfr tego rachunku stanowiło indywidualny numer identyfikacyjny abonenta) oraz dwa druki zamówienia na spersonalizowane formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki. Powyższa okoliczność jest zatem wypełnieniem ważnego obowiązku informacyjnego nałożonego przez przepisy na wierzyciela.

W ocenie WSA w Gorzowie nie sposób przyjąć, iż wierzyciel wykonał względem Skarżącej obowiązek informacyjny wynikający z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Nie kwestionując stanowiska, zgodnie z którym dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie jest niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wskazał, że doręczenie takie powinno być dokonane na prawidłowe dane i adres strony.

Odnośnie zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia Sąd stwierdził natomiast, że znajdująca się w aktach sprawy (k. 42), potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia dowodu doręczenia z [...] r., nie wskazuje jaka była zawartość przesyłki. Treść pisma strony skarżącej z 20 kwietnia 2018 r. wskazuje, że był to dokument nr [...]. W aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Nie sposób zatem uznać, że było to upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Okoliczność ta uniemożliwia ocenę skuteczności zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

W zaleceniach co dalszego postępowania Sad wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ powinien skonfrontować i ocenić materiał dowodowy, ponownie przedstawić swoje stanowisko w ramach złożonych zarzutów z uwzględnieniem wskazań Sądu, tj. wykazania faktu zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącą, prawidłowego zawiadomienia skarżącej o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, załączenia dowodów, z których wynikałyby ww. daty oraz dane adresowe skarżącej, a także skutecznego doręczenia pisemnego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracyjny, związany jest również takimi ocenami prawnymi (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 248/20, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazał m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1197/19, kontrola legalności przez sąd administracyjny decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Tymczasem wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] r. nie zawarł nawet żadnej wzmianki o wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Go 816/19. Natomiast w postanowieniu z dnia [...] r. wskazano jedynie, że wspomnianym wyrokiem uchylono postanowienia z dnia [...] r., [...] r., [...] r. oraz z dnia [...] r., przy czym Sąd "podsumowując wskazał, iż w opisanej w przedmiotowym wyroku sytuacji procesowej i przy braku dokumentów, które podlegają również formalnej ocenie w ramach kontroli sądowo-administracyjnej, koniecznym stało się wyeliminowanie zapadłych rozstrzygnięć i powtórzenie postępowania dotyczącego zgłoszonych zarzutów".

Odnośnie zarzutu niedoręczenia upomnienia akta sprawy uzupełniono, zgodnie ze wskazaniem Sądu, o dokument nr [...] (karta akt administracyjnych oznaczona jako zał. 3). Zgodnie z treścią upomnienia z dnia [...] r. nr [...] wezwano skarżącą (podając także indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]) do zapłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami liczonymi od następnego dnia po terminie płatności oraz kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Pouczono też stronę, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej. Potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia dowodu doręczenia z dnia [...] r., nie wskazuje jaka była zawartość przesyłki, niemniej jednak strona przesłała do organu pismo z dnia 20 kwietnia 2018 r., w którym wskazała, że jest to odpowiedź na "otrzymane pismo z UP nr [...]". Wskutek uzupełnienia akt o wspomniany dokument, treść upomnienia nie budzi wątpliwości, wobec czego wierzyciel zasadnie ocenił zarzut z art. w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jako niezasadny.

Inaczej rzecz ma się w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w ramach którego skarżąca wskazywała na nieistnienie obowiązku, stwierdzając w szczególności, że podstawą roszczeń abonamentowych nie może być fakt wcześniejszego posiadania imiennej książeczki abonamentowej na nazwisko panieńskie, którą strona wyrejestrowała w 1999 r. i podnosząc, że jeśli nadano jej numer identyfikacyjny abonenta, to poczta powinna ją o tym powiadomić. Brak potwierdzenia nadania takiego pisma oraz brak potwierdzenia odebrania pisma oznacza, że poczta nie dopełniła swoich obowiązków, a zatem nie ma podstaw do ściągania "zaległego" abonamentu od strony, który nie ma żadnej wiedzy o nadanym numerze.

Jak już była mowa, WSA w Gorzowie odnośnie tego zagadnienia wskazał, że doręczenie zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta powinno być dokonane na prawidłowe dane i adres strony.

Powtórzenia wymaga, że w odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku Sąd ten stwierdził, że Poczta Polska nie wykazała w żaden sposób, że skarżącej został prawidłowo nadany indywidualny numer identyfikacyjny, a zatem, że doszło do zarejestrowania odbiorników RTV przez skarżącą. Sąd wskazał, że wierzyciel w swoich postanowieniach wprost powołuje się na duplikat zawiadomienia (k. 43 akta administracyjnych) i przyjmuje, że w ten sposób skarżącej nadano numer identyfikacyjny oraz, że została ona o tym zawiadomiona, a dalej stwierdził, że dokument ten zawiera nieprawidłowy adres skarżącej. Zaadresowany jest bowiem "Pani M. B., S., [...] S.". Z akt sprawy nie wynika, jaki adres Skarżąca posiadała w 2008 r. Z uwagi na obecny adres – S. [...], nie sposób uznać, że był to adres samej miejscowości "S." bez numeru domu. Okoliczność, że "nie odnotowano zwrotu korespondencji" nie ma wpływu na ocenę, że zawiadomienie zostało wysłane w sposób nieprawidłowy. Sąd skonstatował, że wierzyciel zobowiązany jest do ustalenia i wyjaśnienia kwestii zarejestrowania odbiornika, gdyż to ona przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Twierdząc, że skarżącej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiornika telewizyjnego powinien przede wszystkim odnieść się do kwestii wysłania zawiadomienia pod właściwy adres. Realizacja przez Pocztę powiadomień wynikających z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. jest zatem wypełnieniem ważnego obowiązku informacyjnego nałożonego przez przepisy na wierzyciela. Zobowiązano zatem właściwy organ do wykazania faktu zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącą, prawidłowego zawiadomienia skarżącej o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz załączenia dowodów, z których wynikałyby ww. daty oraz dane adresowe skarżącej.

Pomimo tak sformułowanych zaleceń organ ograniczył się jedynie do sporządzenia notatki służbowej z dnia 25 marca 2021 r., w której podano, że w dniu 25 marca 2021 r. w wyniku kontaktu telefonicznego z pracownikiem Urzędu Miejskiego w S. ustalono, że numery posesji były nadawane indywidulanie na podstawie złożonych wniosków, które następnie były przyporządkowane nieruchomościom zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania. Odnośnie posesji S. nr [...] ww. Urząd nie posiada wniosku o nadanie numeru w dokumentach, w związku z tym nie można stwierdzić, w którym roku faktycznie został jej przyporządkowany numer [...].

Z powyższego wynika, że zaniechano pisemnego wystąpienia do organu dysponującego danymi o numerach posesji, względnie danymi dotyczącymi ewidencji mieszkańców. We wspomnianej notatce nie zawarto danych osobowych pracownika UM w S. udzielającego informacji, nie podano nawet do którego Wydziału UM w S. telefonowano w tej sprawie. Wobec nie uzyskania istotnych w świetle wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. danych organ nie zwrócił się o nie do zobowiązanej. Tymczasem z załączonych do skargi dokumentów wynika, że strona w dniu 10 stycznia 1997 r. została zameldowana pod adresem S. [...] na pobyt stały. Wspomniany adres: S. [...] odnotowany jest także w wcześniejszych wpisach dotyczących zameldowania strony. Dla prawidłowości zawiadomienia strony o nadaniu stosownego numeru nie mają znaczenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozważania dotyczące ważności dokumentów zawierających nazwę, która uległa zmianie. W realiach niniejszej sprawy istotne jest bowiem to, czy omawiane zawiadomienie wysłano na ówczesny aktualny adres strony. Twierdzenie organu II instancji, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] przesłane zostało pismem z dnia [...] r., na adres którym Poczta Polska w danym okresie dysponowała pozostaje gołosłowne. Organ nie załączył do akt dowodu zarejestrowania odbiornika (Sądowi z urzędu wiadome jest, że w wielu innych sprawach dotyczących dochodzenia opłat abonamentowych poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie takich wniosków, względnie wpisów w książeczkach abonamentowych są załączane do akt), z którego wynikałoby, że strona podała adres S. [...] S.. Z akt sprawy nie wynika też nawet, z jaką datą dokonano tej rejestracji. Nie wykazano zatem w żaden sposób, że strona posługiwała się wobec organu adresem S., [...] S. i go nie zaktualizowała.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zalecenia Sądu, w których zobowiązano właściwy organ do wykazania prawidłowego zawiadomienia skarżącej o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz załączenia dowodów, udokumentowania tej okoliczności załączenia dowodów, z których wynikałyby ww. daty oraz dane adresowe skarżącej nie zostały wykonane. Organ naruszył zatem art. 153 p.p.s.a. Przepis ten zobowiązuje organ do uwzględnienia w ponownym orzekaniu sądowej oceny prawnej i nakazuje mu wykonanie sądowych wskazań dotyczących tego, co musi uczynić przed merytorycznym orzeczeniem. Nie jest rolą organu jakiekolwiek kontestowanie oceny prawnej lub ww. wskazań - organ ma obowiązek się do nich zastosować w pełni; nawet, jeżeli uważa inaczej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 821/19).

Jak już akcentowano nie jest dopuszczalne skierowanie przez organ, w toku ponownego rozpoznawania sprawy, postępowania w dowolnie obranym przez siebie kierunku, lecz organ, będąc związany wydanymi mu wytycznymi, obowiązany jest je wykonać (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 235/20).

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, zobowiązując właściwy organ, aby wykonał zalecania wynikające z wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Go 816/19 we wskazanym, dotychczas niewykonanym, zakresie.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi.