Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 781/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2010r. w wysokości 11.005,00zł w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I SA/Rz 781/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. I. (dalej: wnioskodawca/skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2014r., nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za październik 2010r. w wysokości 11.005,00zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niepowetowane szkody dla strony oraz że nie posiada ona obecnie środków finansowych na pokrycie należności objętych decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie,

iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby wniosek mógł zostać uwzględniony musi on wykazać konkretne zagrożenia płynące

z wykonania decyzji. W interesie wnioskodawcy leży takie sformułowanie wniosku,

by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Ponadto twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte odpowiednimi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez wnioskodawcę, że dana okoliczności istnieje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014r., sygn. akt II FZ 1419/14, LEX

nr 1530225 oraz z 3 lipca 2014r., sygn. akt I FZ 197/1, LEX nr 1494648).

W ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Podał co prawda, że nie posiada obecnie środków finansowych na zapłatę należności wynikających z zaskarżonej decyzji oraz że wykonanie decyzji może spowodować dla niego niepowetowane szkody, jednakże nie poparł tych twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi jego sytuację finansową, które pozwoliłyby Sądowi na merytoryczną ocenę wniosku. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia

i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.