Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2638/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. C. od postanowienia Starszego referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: utrzymać w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Starszy referendarz sądowy odmówił przyznania A. C. prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Referendarz podał, że stosownie do treści art. 246 § 3 Pstawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi adwokata można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.

Natomiast do akt spraw o sygn. IV SA/Wa 1218/17 oraz IV SA/Wa 1219/17 skarżący przedłożył pełnomocnictwa udzielone adwokat J. W.

Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącym w dniu 26 kwietnia 2018 r.

W ustawowym terminie Skarżący wnieśli od niego sprzeciw.

W jego uzasadnieniu podał, że w wielu sprawach przyznano mu prawo pomocy. Adwokat jest mu zaś niezbędny w celu sporządzenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Podkreślił, że adw. J. W. reprezentowała go bezinteresownie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 zwaną dalej Ppsa) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko Starszego referendarza jest prawidłowe. Jak trafnie bowiem wskazano w zaskarżonym postanowieniu zgodnie art. 246 § 3 Ppsa adwokata można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.

Sądowi z urzędu wiadomo, że do akt spraw o sygn. IV SA/Wa 1218/17 oraz IV SA/Wa 1219/17 skarżący przedłożył pełnomocnictwa udzielone adwokat J. W. Obejmują swym zakresem umocowanie do działania w każdej z wymienionych spraw, zarówno przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak i przed wszystkimi właściwymi instancjami.

Nie ma zatem znaczenia podniesiona we sprzeciwie okoliczność, że adw. J. W. działała w jego imieniu bezpłatnie. Nie została ona bowiem ustanowiona na podstawie przepisów o prawie pomocy. Jest pełnomocnikiem z wyboru. Przesłanką negatywną przyznania prawa pomocy jest sam fakt pozostawania w stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.

Ustalenia Referendarza w niniejszej sprawie były zatem prawidłowe.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.