Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 236/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 116
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Grzegorz Granieczny (spr.), Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. J. jako osoby trzeciej - Prezesa Zarządu A Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w T., za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zadeklarowanych od umowy o pracę oraz od umów zlecenia za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wskazał, że A Sp. z o. o. nie wywiązała się z obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2005 r. W złożonej w Urzędzie Skarbowym w T. korekcie deklaracji PIT-4 za ten miesiąc Spółka wykazała kwotę zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...] zł, jednakże nie dokonała jej zapłaty.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., odrębną decyzją wydaną w trybie art. 30 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), orzekł o odpowiedzialności podatkowej A Sp. z o. o. w likwidacji jako płatnika, z tytułu pobranych, a nie wpłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone w celu wyegzekwowania przedmiotowej zaległości podatkowej od A Sp. z o. o. w likwidacji okazało się bezskuteczne. Spółka nie posiadała bowiem żadnych nieruchomości, a w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie ustalono jakiegokolwiek majątku, do którego można było skierować egzekucję.

Powołując się na art. 116 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. stwierdził, że członkowie zarządu ponoszą solidarną odpowiedzialność całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Jednocześnie przepis ten przewiduje, że członek zarządu może uwolnić się od takiej odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, chyba, że nie zgłoszenie takiego wniosku lub nie wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości nastąpiło nie z winy członka zarządu albo, że wskaże on mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazano również, że przewidziana w art. 116 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność obejmuje zaległości podatkowe z tych zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy stwierdził nadto, iż M. J. w czerwcu 2005 r. był Prezesem Zarządu A Sp. z o.o. oraz że nie wykazał żadnej z okoliczności, która uwalniałaby go z odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...] M. J. zarzucił: naruszenie przepisów procedury w szczególności przepisów art. 122-125 Ordynacji podatkowej przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji okoliczności znanych z urzędu oraz naruszenie prawa materialnego zawartego w przepisie art. 116 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie tej decyzji w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej i umorzenie postępowania, w przypadku nieuwzględnienia wniosku - o przekazanie odwołania Dyrektorowi Izby Skarbowej i umorzenie postępowania przez ten organ podatkowy.

W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że w toku postępowania organ podatkowy pierwszej instancji nie przeanalizował i nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, a w szczególności nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka o przesłuchanie, którego wnosiła strona, przez co zaniechano wyjaśnienia sprawy. Odwołujący się podniósł nadto, że w dniu 21 maja 2009 r. skierował za pośrednictwem Urzędu Skarbowego do Izby Skarbowej odpis wyroku Sądu Rejonowego VII w C. Wydziału Grodzkiego [dalej w skrócie: Sąd Rejonowy w C.], z którego wynika, że został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego oraz wykroczenia z art. 57 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. W ocenie skarżącego ww. wyrok przesądza o braku jego winy zarówno w powstaniu zwłoki w zapłacie podatków jak i w nieskuteczności ich egzekucji, a w konsekwencji uwalnia od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 Ordynacji podatkowej. Odwołujący się podniósł również okoliczność, że z uzasadnienia decyzji wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wystawił tytuł wykonawczy na zaległości podatkowe A Sp. z o. o. w likwidacji z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych dopiero we wrześniu 2006 r., a bezskuteczność częściową egzekucji stwierdzono dopiero 28 listopada 2007 r. a więc po okresie, w którym pełnił funkcję Prezesa Zarządu tej spółki. Ponadto podkreślił, że "wszelkie przychody jak i koszty spółki były pod kontrolą Sądu Rejonowego, który nadzorował zarząd nieruchomością" i wobec tego nie było żadnych przychodów, które umożliwiałyby zapłatę podatków.

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej M. J. jako osoby trzeciej - Prezesa Zarządu A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T., za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu pobranych i nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zadeklarowanych od umowy o pracę oraz od umów zlecenia za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił, że zachodzą pozytywne przesłanki określone w art. 116 Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę do ustalenia odpowiedzialności podatkowej M. J. jako Prezesa Zarządu A Sp. z o. o. za zaległości podatkowe tej spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zaliczki na ten podatek za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podniósł, że bezspornym pozostaje, że M. J. pełnił funkcję Prezesa Zarządu A Sp. z o. o. w okresie, gdy powstała przedmiotowa zaległość podatkowa, oraz że egzekucja prowadzona przeciwko tej spółce była bezskuteczna.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej uznał je za bezzasadne. Podnoszona przez M. J. okoliczność, że nie był już Prezesem Zarządu w chwili wystawienia tytułu wykonawczego oraz w dniu, w którym stwierdzono bezskuteczność egzekucji tj. w dniu 28 listopada 2007 r. jest bez znaczenia. Zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie ma również dla sprawy znaczenia, że wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009 r. – sygn. akt [...] uniewinniono M. J. od zarzutu popełnienia czynu z art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wyrok z dnia 24 marca 2009 r. został wydany w sprawie o przestępstwo skarbowe. Natomiast przedmiotem postępowania organów podatkowych jest odpowiedzialność M. J. za zaległości podatkowe A Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w T. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres, w którym pełnił funkcję Prezesa Zarządu tej spółki tj. za czerwiec 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w C. w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] było "związane zakresem tematycznym" z postępowaniem w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. J. za zaległości podatkowe A Sp. z o. o. w likwidacji. Jednakże są to odrębne postępowania, które regulują odrębne przepisy.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. M. J. wniósł o jej uchylenie w całości. M. J. zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 194 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i pominięcie w ocenie dowodów wyrokiem Sądu Rejonowego w C. sygn. akt [...];

2) naruszenie art. 116 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej polegające na braku okoliczności faktycznych spełniających przesłanki tej odpowiedzialności, a w szczególności brak winy członka zarządu w zakresie bezskuteczności egzekucji w związku z faktem przebywania na zwolnieniu lekarskim od marca 2006r. i złożoną rezygnacją;

3) naruszenie art. 122 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez "zaniechanie rozpatrzenia wpływu sądowej kontroli nad zarządem nieruchomością" wykonywanym przez skarżącego i braku możliwości dysponowania nieruchomością oraz brakiem możliwości dysponowania przychodami uzyskanymi z wynajmu nieruchomości jako jedynymi przychodami spółki.

W ocenie skarżącego zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w K. jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. naruszyli art. 194 Ordynacji podatkowej przez "zbagatelizowanie" dokumentu urzędowego w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009 r. W ocenie skarżącego wyrok ten w sposób jednoznaczny przesądza o braku jego winy w zakresie powstania zwłoki w zapłacie podatków, a w konsekwencji nieskuteczności ich egzekucji. Skarżący stwierdził, że ów wyrok jako dokument urzędowy, spełniający wymogi Ordynacji podatkowej, "uzyskał zwiększoną (szczególną) moc dowodową". Powołanie się przez skarżącego na ten dokument urzędowy jako dowód w sposób oczywisty powinno "skracać i upraszczać postępowanie dowodowe". Ponadto organy podatkowe nie mogą pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Jednakże, zdaniem skarżącego, organy podatkowe obu instancji nie zastosowały się do tej dyrektywy postępowania i potraktowały wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009 r. "jako okoliczność bez znaczenia w sprawie".

Na poparcie swoich twierdzeń w powyższym zakresie naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej, skarżący powołał się na art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Skarżący stwierdził, że art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego ma zastosowanie w postępowaniu podatkowym i sądowo-administracyjnym, oraz że stanowi lex specialis w stosunku do art. 194 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1981 r. – sygn. akt II SA 700/81 (ONSA 1981, nr 2, poz. 106) i z dnia 8 grudnia 2000 r. – sygn. akt III SA 3097/99 (Przegląd Podatkowy 2001, nr 7, s. 59).

W zakresie naruszenia art. 116 Ordynacji podatkowej skarżący stwierdził również, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie poczynił merytorycznej analizy celu postępowania upadłościowego oraz nie uwzględnił, że nie każde zgłoszenie wniosku o upadłość zwalnia zarząd z odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie. Zdaniem skarżącego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie występowało dwóch wierzycieli, z których jeden posiadał zabezpieczenie wierzytelności w postaci hipotek i zastawów, a drugi - Naczelnik Urzędu Skarbowego – nie posiada żadnego zabezpieczenia, to zgłoszenie upadłości nie zapobiegłoby powstaniu zaległości podatkowej. Skarżący stwierdził, że skoro organ podatkowy pierwszej instancji widział możliwość zaspokojenia się w postępowaniu upadłościowym, a Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymuje takie stanowisko, to w uzasadnieniu skarżonej decyzji organy powinny wskazać, z jakich aktywów by to nastąpiło. Ponadto skarżący podniósł, że nie ponosi winy w zakresie bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce, gdyż od marca 2006 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim oraz złożył rezygnację.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że organ odwoławczy w postępowaniu podatkowym nie jest zobligowany do wskazania, z jakich aktywów możliwe byłoby zaspokojenie się w postępowaniu upadłościowym, w przypadku, gdy aktywa ruchome i nieruchome zostały obciążone hipoteką lub zastawem.

Dyrektor podniósł nadto, że bezpodstawny jest zarzut, iż organy podatkowe pominęły w ocenie materiału dowodowego wyrok Sądu Rejonowego w C.. Organ odwoławczy stwierdził, iż jedynie zaznaczył, że powyższy wyrok został wydany w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, a przedmiotem niniejszej sprawy jest odrębne postępowanie w zakresie odpowiedzialności M. J. za zaległe zobowiązania A Sp. z o. o. z siedzibą w T., której był Prezesem Zarządu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za nieuzasadnioną.

Przedmiotem sporu jest ustalenie, czy istniały prawne podstawy orzeczenia o, przewidzianej w art. 116 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialności skarżącego, jako Prezesa Zarządu A Sp. z o. o. za zaległości podatkowe tej spółki, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stosownie do postanowień art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Natomiast zgodnie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

Określone w art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanki odpowiedzialności za zaległości podatkowe, wymienionych w tym przepisie spółek dzieli się na pozytywne i negatywne. Do pozytywnych przesłanek zalicza się: bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej oraz powstanie zobowiązania podatkowego w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu, o którego odpowiedzialności się orzeka. Natomiast wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy danego członka zarządu, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa, stanowią przesłanki negatywne. Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyłącza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Odnosząc powyższe uregulowania do rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, iż poza sporem pozostają okoliczności, iż zaistniała zaległość podatkowa A Sp. z o. o. jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł oraz, że skarżący M. J. w tym okresie był Prezesem Zarządu tej spółki. Okolicznością bezsporną jest również orzeczenie przez organ podatkowy pierwszej instancji o odpowiedzialności podatkowej A Sp. z o. o. w likwidacji jako płatnika, z tytułu pobranych, a nie wpłaconych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, za czerwiec 2005 r. w wysokości [...] zł, jak i stwierdzenie, ze egzekucja tych zaległości była bezskuteczna.

Rozpatrując zarzut skargi dotyczący naruszenia treści art. 116 Ordynacji podatkowej, polegający na braku winy skarżącego w związku z przebywaniem przez niego na zwolnieniu lekarskim od marca 2006r. i złożoną rezygnacją z funkcji Prezesa Zarządu, należy stwierdzić, że te okoliczności nie mają żadnego znaczenia. Okoliczność czy dana osoba była członkiem zarządu w okresie, w którym z majątku spółki prowadzono egzekucję, która okazała się w całości lub w części bezskuteczna, nie ma żadnego znaczenia dla przewidzianej w art. 116 Ordynacji podatkowej odpowiedzialności tego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji. Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., członkowie zarządu spółki z ograniczona odpowiedzialnością odpowiadają za zaległości podatkowe w tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Natomiast zamknięty katalog przypadków, w których członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zwolniony z odpowiedzialności z tytułu wyżej wymienionych zaległości podatkowych określony został w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Jest bezsporne, że zaległości podatkowe A Sp. z o.o. jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2005 r. powstały w okresie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu tej Spółki przez skarżącego. Natomiast bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowych z majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdzona w okresie, gdy dana osoba nie jest już członkiem zarządu nie zwalania tej osoby z odpowiedzialności za zaległości podatkowe przewidzianej w art. 116 Ordynacji podatkowej. Bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowych, stwierdzona po okresie pełnienia funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie jest bowiem wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej jako podstawa zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki.

Bez znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego za przedmiotową zaległość podatkową A Sp. z o. o. w likwidacji, jest okoliczność, że skarżący został uniewinniony wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009 r. – sygn. akt [...] od popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Powyższym wyrokiem stwierdzono bowiem, że M. J. nie popełnił przestępstwa polegającego na tym, iż pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki A Sp. z o. o. z siedzibą w T., w okresie od 1 listopada 2004 r. do 20 września 2006 r., w ustawowym terminie nie uregulował na rachunek Urzędu Skarbowego w T. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Natomiast przedmiotem postępowania podatkowego, zakończonego zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K., jest odpowiedzialność skarżącego za stwierdzone ostateczną decyzją zaległości podatkowe A Sp. z o. o., które powstały w okresie gdy był Prezesem Zarządu tej spółki. Okoliczność, że M. J. nie ponosi winy za przestępstwo z art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, polegające na tym, że jako Prezes Zarządu A Sp. z o. o., nie uregulował zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, do zapłaty której była zobowiązana ta spółka za czerwiec 2005 r. nie stanowi bowiem przesłanki negatywnej wyłączającej odpowiedzialność z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że powołane w skardze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. W pierwszym z tych wyroków, tj. z dnia 27 października 1981r. – sygn. akt II SA 700/81 stwierdzono, że zgodnie z art. 11 k.p.c., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym, a w związku z art. 211 K.p.a. - również Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany w tym wyroku przepis art. 211 K.p.a. utracił moc obowiązującą z dniem 1 października 1995 r. Został uchylony na podstawie art. 61 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368). Określona w obecnie obowiązującym art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasada związania sądów administracyjnych ustaleniami prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym ma zastosowanie jedynie w przypadku wyroków skazujących i tylko, co do popełnienia przestępstwa (Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.) Natomiast powołany w skardze art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, normuje zakres, w jakim sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, wiążą prawomocne orzeczenia wydane w postępowaniu cywilnym.

Nie ma również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzut naruszenia tego przepisu skarżący podniósł, że organy podatkowe dokonały błędnej interpretacji i pominęły w ocenie dowodów wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009 r. – sygn. akt [...]. Art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje bowiem, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Podatkowy organ odwoławczy nie zakwestionował treści wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 24 marca 2009r. – sygn. akt [...], a jedynie stwierdził, że ten wyrok nie ma znaczenia dla przewidzianej w art. 116 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe A Sp. z o. o. w likwidacji. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej, w sposób sformułowany w skardze należy uznać za bezpodstawny.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie rozpatrzenie wpływu sądowej kontroli nad zarządem nieruchomością spółki i brakiem możliwości dysponowania przychodami uzyskanymi z jej wynajmu, należy również ten zarzut uznać za nieuzasadniony. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej przewiduje, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i należytego załatwienia sprawy należy przeprowadzić wszelkie dowody niezbędne do ustalenia czy zachodzą pozytywne lub negatywne przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej. Do tych przesłanek nie należy brak możliwości dysponowania dochodami z nieruchomości będącej własnością spółki w związku z prowadzonym przeciwko tej spółce postępowaniem egzekucyjnym.

Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, ze zostały spełnione pozytywne przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej pozwalające na uznanie, że M. J. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe A Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w T. z tytułu nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dokonując, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonych decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie naruszyły prawa materialnego orzekając o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej, na zasadzie określonej w treści art. 107 § 2 w zw. z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd uznał również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnień zaskarżonych decyzji i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.