Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 761/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zq  ust. 8,  art. 31zy ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 443
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżaną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w C. z dnia [...] r znak: [...] odmawiającą A.G. (dalej skarżący) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Funduszu Emerytur Pomostowych, za okres od 1 grudnia r. 2020 do 31 grudnia 2020r., od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., od 1 lutego 2021r. do 28 lutego 2021r.

Jako podstawę prawną organ I instancji powołał art. 31 zq ust. 8 w zw. z art. 31 zy ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. z 2020r. poz. 1842 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o COVID-19 ) w zw. z §10 ust.1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (DZ.U. poz.371 z póź.zm.) powoływane dalej jako Rozporządzenie o COVID-19.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że zgodnie z posiadaną informacją skarżący na dzień 30 listopada 2020r. prowadził przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 73.11.Z, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek za okres od 1 grudnia r. 2020 do 31 grudnia 2020r. od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. od 1 lutego 2021r. do 28 lutego 2021r. W konsekwencji decyzji organu I instancji prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne.

Skarżący w dniu 15 maja 2021r złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ II instancji podtrzymał decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w C. z dnia [...] r., znak: [...] odmawiającą przyznania skarżącemu zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od 1 grudnia r. 2020 do 31 grudnia 2020r. od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. od 1 lutego 2021r. do 28 lutego 2021r.

Wskazał, że w ww. decyzji wystąpił błąd w podanej podstawie prawnej ponieważ decyzja powinna być wydana na podstawie art art.31 zy ust.1 ustawy o COVID-19 i § 10 ust 1 i 2 Rozporządzenia o COVID-19. Ponadto pojawiła się omyłka pisarska ponieważ zamiast do 28 lutego 2021r.napisano do 29 lutego 2021r.

Organ nie stwierdził w toku ponownego rozstrzygania sprawy aby w rejestrze REGON była wpisana na dzień 30 listopada 2020r. jako przeważająca działalność gospodarcza inna niż określona wg PKD 73.11.Z. Zatem nie było podstaw prawnych i faktycznych do wzruszenia przedmiotowej decyzji.

Od ww. decyzji Prezesa ZUS, skarżący wywiódł skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie i zarzucił jej niezgodność ze stanem faktycznym poprzez nieuwzględnienie, że prowadzona przez niego przeważająca działalność gospodarcza odpowiadała kodom: 93.29.B, 77.39.Z, 90.01.Z, i 90.02.Z, a nie kodowi 73.11.Z, jaki był wpisany w PKD do dnia 30 listopada 2020 r. Skarżący podniósł, że jego faktycznie prowadzona działalność gospodarcza kwalifikuje się pod kod PKD 93.29.B. Nadto wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów.

W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 31 zo ust.8 ustawy o COVID-19 wskutek błędnej wykładni polegającej na przyjęciu że rodzaj przeważającej działalności ocenia się na podstawie wpisu w CEIDG lub REGON a nie zgodnie z rodzajem faktycznie prowadzonej w przeważającym rozmiarze działalności.

2. naruszenie przepisów postępowania art. 11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018r. prawo Przedsiębiorców wskutek rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających ze sformułowania przepisu art.31 zo ust.8 ustawy o COVID-19 na niekorzyść skarżącego, w sposób prowadzący do nierównego traktowania przedsiębiorców.

W uzasadnieniu swej skargi podniósł, że stanowisko organu odmawiające mu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Funduszu Emerytur Pomostowych, za okres od 1 grudnia 2020 r. do 28 lutego 2021 r. jest błędne, ponieważ żaden inny akt nie mówi o przeważającej czy wiodącej działalności gospodarczej. Natomiast art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo Przedsiębiorców stanowi ze wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego, na równych prawach. Dlatego też przedsiębiorcy mogą prowadzić równocześnie wieloraką działalność gospodarczą.

Zdaniem skarżącego decyzja organu została wydana z naruszeniem art.11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo Przedsiębiorców, ponieważ te przepisy określają zasadę przyjaznej interpretacji, nakazującej rozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść przedsiębiorcy oraz zasadę pogłębiania zaufania, bezstronności i równego traktowania.

Skarżący podniósł że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...] od dnia 1 maja1998r. a w CEIDG automatycznie jako przeważająca działalność gospodarcza wskazano działalność agencji reklamowych. Jednakże skarżący podnosi że od wielu lat jego działalność gospodarcza polega na organizacji przedstawień artystycznych a także na wynajmie urządzeń niezbędnych przy realizacji koncertów zarówno w plenerze jak i w obiektach zamkniętych. Między innymi od kilku lat w okresie Świąt Bożego Narodzenia organizuje wydarzenie artystyczne pod nazwą "A" które odbywają się W [...], [...] na poparcie czego przedkłada materiał promocyjny firmy. Tym samym wskazuje że faktyczna przeważająca działalność gospodarcza nie zawiera się w kodzie PKD 73.11.Z lecz jest określona kodami 93.29.B, 77.39.Z, 90.01.Z, i 90.02.Z, które zostały wskazane w CEIDG, a faktycznie obejmują wykonywaną przez skarżącego przeważającą działalność gospodarczą co zdaniem skarżącego potwierdza również jego oświadczenie z dnia 11 grudnia 2020r. złożone do akt sprawy.

Organ wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że zwolnienie z obowiązku opłacenia składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 28 lutego 2021 r. uwarunkowane było m.in. prowadzeniem przeważającej działalności gospodarczej, zgodnie z kodem PKD uprawniającym do takowego zwolnienia. Natomiast w rejestrze REGON była wpisana na dzień 30 listopada 2020r. jako przeważająca działalność gospodarcza określona wg PKD 73.11.Z. nieuprawniająca do przedmiotowego zwolnienia.

Nadto organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.), lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.),).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 31zq ust. 8 w zw. z art. 31 zy ust. 1 ustawy o COVID-19, i § 10 ust 1, ust 2, Rozporządzenia o COVID-19 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) ) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o sus.

Spór w niniejszej sprawie zaistniał w zakresie prawidłowości zastosowania przez organ przepisu § 10 ust.1 i 2 ww. Rozporządzenia o COVID-19.

Na mocy w § 10 ust.1 ww. Rozporządzenia o COVID-19., ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020r. do dnia 31 stycznia 2021r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31 zo-31 zx ustawy o COVID-19, od spełnienia określonych w nim warunków. Zgodnie z w/w przepisem, zwalnia płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z

- którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r.

Na mocy § 10 ust 2 Rozporządzenia o COVID-19, zwalnia się płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami:

49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z

- którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r.

Organ w oparciu o wyżej przywołane przepisy oraz na zasadzie § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia o COVID-19, uznał, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, 2 w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r.,

W związku z czym organ ustalił, że w rejestrze GUS na dzień 30 listopada 2020r. przeważająca działalność skarżącego została sklasyfikowana pod nr PKD 73.11.Z. i w konsekwencji uznał, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania składek.

Zdaniem Sądu, dokonując oceny w powyższym zakresie należy w pierwszej kolejności ustalić jakiego rodzaju działalność skarżącego miała charakter przeważający. O przeważającej działalności nie może świadczyć sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Dlatego dokonując wykładni dyspozycji rozporządzenia nie można pominąć ww. znaczenia pojęcia przeważającej działalności, jeżeli podważona zostanie aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON.

W opinii sądu istotne zatem jest ustalenie, jaką przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu działalność, a nie jaki rodzaj działalności figurował w rejestrze REGON.

Wprawdzie w § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie wsparcia, normodawca zastrzegł, że oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1,2 w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r., jednakże danych tych organ nie może przyjmować bezkrytycznie.

W przekonaniu Sądu, w sytuacji wystąpienia rozbieżności pomiędzy wpisem w rejestrze REGON, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności. Przyjęty przez organ sposób weryfikacji podmiotów uprawnionych do przyznania ulgi na gruncie komentowanej ustawy nie może bowiem prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości spełniają wymogi do przyznania wnioskowanej ulgi, co mogą wykazać w inny sposób (por. , wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 955/20, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 189/21).

W niniejszej sprawie organ powołując się na wpis określający przeważającą działalność z bazy GUS, uznał że skarżący prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem, który nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek, to jest kodem 73.11.Z. Skarżący podnosił natomiast, że na dzień 30 listopada 2020 r. prowadził przeważającą działalność objętą kodem PKD 93.29.B, o czym świadczyć mają przedłożone dokumenty .

W opinii Sądu decyzja organu jest przedwczesna. Do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy konieczne jest odniesienie się przez organ do przedłożonych przez skarżącego dokumentów. Sąd administracyjny nie ma bowiem kognicji do merytorycznego rozpatrywania sprawy administracyjnej, a tylko do kontroli prawidłowości działań organu na podstawie kryterium legalności. Nie może zastępować organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

Podkreślenia wymaga, że poczynione przez organ ustalenia, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Przy czym organ powinien mieć na względzie, że uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." - ale również ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Ważne jest zatem, aby argumentacja zawarta w uzasadnieniu pozwoliła - zarówno skarżącej, jak i sądowi – w przypadku poddania rozstrzygnięcia jego kontroli na odczytanie kierunku rozważań oraz toku rozumowania organu.

Podsumowując zatem, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powinien zapoznać się z przedłożonymi przez skarżącego dokumentami i dokonać ich analizy, pod kątem, czy są przydatne do poczynienia ustaleń co do istotnych okoliczności faktycznych w sprawie czyli faktycznie prowadzonej przeważającej działalności gospodarczej. Wyniki tego procesu i ewentualnie poczynionych w jego następstwie ustaleń winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Bowiem wsparcie w ramach Tarczy Antykryzysowej jest reakcją na skutki epidemii COVID-19 i jest ukierunkowane na realne wsparcie dla podmiotów, które poniosły straty na skutek obostrzeń związanych z pandemią. Zastosowany przez organ, jako jedyny sposób spełnienia wymogu do otrzymania zwolnienia wpis w rejestrze REGON nie znajduje uzasadnienia ani jako uproszczenie procedur, ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do skorzystania z ulgi podmiotów nieuprawnionych. Wpis w rejestrze REGON korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o ulgę na pewno spełnia wymóg ustawowy, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu i przesądzało o prawidłowości postępowania organu. Istnieje również inna możliwość wykazania spełnienia wymaganego warunku. Nadto, wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie we wniosku (zob. podobnie wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 955/20, WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 489/21, WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 388/21).

Wskazać również należy, że ani ustawa o statystyce publicznej, ani ustawa o COVID-19, nie zawierają definicji wyrażenia "przeważająca działalność gospodarcza". Wyjaśnia je dopiero rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. z 2015 r. poz. 2009). W § 9 ww. rozporządzenia nawiązano do poziomu przychodów z poszczególnych rodzajów działalności danej jednostki statystycznej - do procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. Zdaniem sądu, o przeważającej działalności nie może zatem świadczyć sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Dlatego dokonując wykładni dyspozycji rozporządzenia nie można pominąć ww. znaczenia pojęcia przeważającej działalności, jeżeli podważona zostanie aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - Dz.U. z 2020 r. poz. 443). Podanie do rejestru danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej, niż objętej kodami PKD wpisanymi w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej

Podsumowując dotychczasowe rozważania nawiązać jeszcze należy do słusznego poglądu prezentowanego w orzecznictwie, że pomoc, w sytuacji pandemii COVID-19, nie powinna trafiać do podmiotów, które nie prowadzą działalności określonych w tych przepisach jako przeważająca. Nie można jej przyznawać z pominięciem podmiotów, które pomimo braku zgłoszenia organowi statystyki publicznej jako przeważającego rodzaju działalności tej wymienionej w rozporządzeniu rzeczywiście taki rodzaj działalności w analizowanym czasie prowadziły. Takie formalne ograniczenie wynikające z wpisu w rejestrze podmiotów REGON nie spełniłoby konstytucyjnego wymogu proporcjonalności odnośnie celu, jaki zamierzano osiągnąć omawianą regulacja ulgową. Poprzestanie na formalnej treści wpisu w rejestrze podmiotów REGON mogłoby nie pozwolić przyznać pomocy tym, do których została ona skierowana (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 214/21, podobnie wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 304/21).

Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Organ zaniechał podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej, co przejawiało się przede wszystkim w zaniechaniu ustalenia, czy to działalność gospodarcza objęta kodem PKD 93.29.B, który to kod PKD uprawnia przedsiębiorcę do skorzystania z prawa do omawianego zwolnienia była rzeczywiście wykonywana jako przeważająca na dzień 30 listopada 2020 r.

Zatem w ponownym postępowaniu organ zastosuje się do wyżej wymienionych wskazań. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zawarte w wyroku podglądy co do wykładni przepisów ustawy o COVID-19, będących podstawą prawną skarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

-----------------------

9