Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 12/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Zarządu Nieruchomości Komunalnych w przedmiocie wypłacenia odszkodowania za zniszczoną antenę satelitarną postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2004 r. K.J. złożył pismo określone jako skarga na bezczynność Zarządu Nieruchomości Komunalnych. Skarga dotyczyła nieprzekazania przez ZNK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 4 marca 2004 r. dotyczącej pisma uznanego przez skarżącego za decyzję Zarządu Nieruchomości Komunalnych z dnia [...] maja 2004 r. znak [...]. W piśmie tym ZNK odmawia pokrycia szkody spowodowanej obsunięciem sopli lodu i śniegu na antenę satelitarną skarżącego zamontowaną na balkonie mieszkania przy ul. L. [...] w L. Skarżący wynajmuje mieszkanie znajdujące się w zasobie komunalnym od jego właściciela Gminy od ZNK, zaś mieszkanie znajduje się w budynku objętym Wspólnotą Mieszkaniową.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Nieruchomości Komunalnych podniósł okoliczności związane z kwestią nie poczuwania się do odpowiedzialności cywilnoprawnej za zaistniałą szkodę oraz dokonanym naprawieniem szkody.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione (decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4).

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami.

Przedmiotowa sprawa ma charakter cywilny, dotyczy ewentualnej odpowiedzialności majątkowej za wyrządzoną skarżącemu szkodę (nie związaną z wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej), nie wykazuje żadnych cech stosunku adminstracyjnoprawnego. Jej załatwienie nie może nastąpić metodą wiążącego rozstrzygnięcia organu administracji, przy wykorzystaniu sfery władztwa przyznanego określoną normą prawną. Spór pomiędzy podmiotem a organem administracji, który nie dotyczy sfery władztwa (imperium), lecz sfery majątkowej (dominium), gdzie oba podmioty występują na zasadzie równości i braku podporządkowania, podlega wyłącznie kognicji sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.

W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, a zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.