Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1173/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: 9 ust. 4, w zw. z art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 8  i  pkt 12, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] oraz E. R. i S. R. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy B. na rzecz skarżących E. R. i S. R. solidarnie kwotę 557 (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w B. w dniu [...] r. podjęła uchwałę [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren położony pomiędzy ulicami: [...] oraz ograniczony granicami Parku Krajobrazowego [...] i zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]". Uchwałę tę Rada podjęła w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej zwanej u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 12, art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm. – dalej zwanej u.p.z.p.) oraz po stwierdzeniu jej zgodności z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjętego uchwałą z dnia [...] r., Nr [...].

Skargą z dnia [...] r. Wojewoda [...] działający w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej uchwały jako podjętej z naruszeniem art. 9 ust. 4, art. 15 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Uzasadniając te zarzuty organ nadzoru wskazał, że w toku badania legalności tej uchwały stwierdził, iż uchwalony plan miejscowy nie jest zgodny z zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B.. W szczególności Studium to w strefie środowiska przyrodniczego dopuszcza możliwość ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej (rezydencjalnej), jednak poza obszarami lasów, rzek, potoków i stawów. Tymczasem na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami [...] ( § 11 pkt 3 uchwały) oraz [...] (§ 9 pkt 1 uchwały) dopuszczono zabudowę mieszkaniową wolnostojącą na obszarze istniejących lasów. Ponadto zgodnie z zapisami Studium większość obszaru objętego mniejszym planem leży w strefie ograniczonego zainwestowania w obszarze podstokowym predystynowanym dla funkcji turystyczno-rekreacyjnej. W strefie tej studium wprowadziło ograniczenie rozwoju mieszkalnictwa poprzez zachowanie zabudowy istniejącej i jej uzupełnienia plombowe oraz dopuszczenie zabudowy rezydencjalnej na zasadach wynikających z opracowań operacyjnych. Opracowania te dopuszczają dla tych terenów zabudowę podstokową, nie wyznaczają natomiast terenów pod nową zabudowę mieszkaniową. Zdaniem Wojewody tym samym tereny oznaczone symbolami [...],[...],[...] oraz [...], które przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zgodnie zapisami Studium miały pełnić funkcję turystyczno-rekreacyjną. Wobec powyższego zawarte w petitum zaskarżonej uchwały stwierdzenie zgodności zaskarżonej uchwały z ustaleniami Studium nie jest zgodne z prawdą.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał na naruszenie zaskarżoną uchwałą również innych przepisów prawa. W szczególności:

• naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. poprzez ustalenie w § 8 pkt 2 uchwały [...] stawki służącej do naliczenia jednorazowych opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla terenów innych niż wymienione w § 8 pkt 1,

• naruszenia § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez zamieszczenie w § 9 pkt 2 ppkt 6 oraz w § 10 pkt 2 ppkt 5 uchwały ustaleń dotyczących maksymalnej wysokości budynków, które odbiegają od definicji tego parametru zawartej w tym przepisie prawa powszechnie obowiązującego,

• naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia w planie terenów wód powierzchniowych, które zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587 dalej zwanego rozporządzeniem MI w sprawie projektu planu) winny być oznaczone w tekście i na rysunku planu symbolem [...],

• naruszenie § 4 pkt 6 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu poprzez brak określenia parametrów dróg oznaczonych w planie symbolami [...] i [...] i wprowadzenie zmiennej minimalnej szerokości tych dróg w liniach rozgraniczających ( § 15 pkt 2 ppkt 1 lit a i b uchwały) oraz dopuszczenie możliwości korekty przebiegu linii rozgraniczających ulic, ciągów pieszo-jezdnych i dojazdów w zależności od istniejącego zainwestowania lub uwarunkowań ( § 7 pkt 1 ppkt 3 uchwały),

• naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu poprzez niezamieszczenie w planie obligatoryjnych ustaleń dotyczących szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości.

Zdaniem organu nadzoru nieprawidłowe było także wielokrotne odwoływanie się w zaskarżonej uchwale na bliżej nieokreślone przepisy odrębne.

Odpowiedzi na tę skargę udzieliła Gmina B. reprezentowana przez Zastępcę Prezydenta Miasta B., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta. Wniosła w niej o oddalenie skargi Wojewody i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że zarzuty Wojewody są bezpodstawne. Odnosząc się do kwestii niezgodności uchwalonego planu ze Studium stwierdziła, że teren oznaczony symbolem [...] zgodnie ze Studium znajduje się co prawda w strefie środowiska przyrodniczego, ale nie w obszarze lasów lecz na terenach zieleni ekologicznej miasta. Plan uwzględnił istniejącą na tym obszarze zabudowę i jest to zgodne z § 11 ust. 1 pkt 9 i pkt 10 Studium. Także jednostka [...] (winno być [...]) nie stanowi obszaru "rzeczywistych lasów", bowiem zgodnie ze stanem faktycznym i aktualną mapą ewidencyjną nie jest to las. Wskazane tereny zostały przewidziane w planie pod usługi sportu i rekreacji poprzez lokalizację szkoły jeździeckiej wraz niezbędną infrastrukturą. Takie przeznaczenie terenu jest zgodne ze Studium, które przewiduje w strefie środowiska przyrodniczego możliwość rozwoju funkcji turystyczno-wypoczynkowej bez szkody dla środowiska przyrodniczego. Z kolei w ramach jednostek położonych w strefie ograniczonego zainwestowania, oznaczonych jako [...], nie wprowadzono obszarów zabudowy nowoprojektowanej, gdyż są to wyłącznie tereny, gdzie uwzględniono istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wydane prawomocne pozwolenia na budowę oraz "stanowiące uzupełnienia pomiędzy nimi". Stan taki jest zaś zgodny z § 10 ust. 2 pkt 3 Studium.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Gmina B. wskazała, że organ nadzoru nie wykazał w sposób dostateczny na czym miało polegać naruszenie przez Radę Miejską tego przepisu. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. postanowienia studium są wiążące dla organu sporządzającego plan miejscowy. Nie oznacza to jednak, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub takie zagospodarowanie wykluczyć. Kwestia oceny zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium jest także – zdaniem Gminy - w obecnym stanie prawnym skomplikowana i dyskusyjna. Studium uchwalone przez Radę Miejską w B. pochodzi z [...] r. i zostało sporządzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 , Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ustawa ta wskazywała jedynie na warunek spójności planów miejscowych z polityką przestrzenną gminy określoną w studium. Dopiero u.p.z.p. nakłada obowiązek zachowania zgodności planów miejscowych z ustaleniami studium. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( Dz. U. Nr 118, poz. 1233 - dalej zwane rozporządzeniem w sprawie projektu studium) stanowią, że studium powinno być wykonane w sposób umożliwiający ocenę zgodności z planem. Wobec tego ocena zgodności sporządzanych obecnie planów miejscowych ze Studium z [...] r. musi uwzględniać bardziej ogólny charakter ustaleń tego Studium, a także to, że plany miejscowe mają charakter bardziej szczegółowy i muszą uwzględniać "przesądzenia lokalizacyjne".

W ocenie Gminy bezpodstawny jest również zarzut naruszenia prawa poprzez przyjętą w uchwale stawkę [...] służącą do naliczania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 4 pkt 16 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu stawki te winny się mieścić w przedziale od [...] Mając na uwadze ustalenia poprzednio obowiązującego planu, prawomocne decyzje administracyjne oraz faktyczny sposób użytkowania i zagospodarowania terenów Rada uznała, że wzrost wartości nieruchomości możliwy jest jedynie na terenach przeznaczonych pod zabudowę, dla których ustalono stawkę [...] Stawka [...] dotyczy natomiast terenów nieprzeznaczonych pod zabudowę, których wartość w związku z uchwalonym planem nie wzrosła. Powyższe znajduje także oparcie w prognozie skutków finansowych uchwalenia planu sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Przyjęte stanowisko jest zgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 oraz poglądem WSA w Gliwicach zawartym w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 209/10.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Gmina wskazała, że definicja zawarta w tym przepisie dotyczy sposobu mierzenia wysokości budynku na potrzeby tego rozporządzenia, a zatem dla potrzeb planu miejscowego zapis ten może ulec zmianie. Zakwestionowany przez Wojewodę sposób mierzenia wysokości budynków wskazany w uchwale pozwala bowiem na doprecyzowanie ustaleń i uniknięcie nieporozumień w terenie o dużych spadkach. W planie miejscowym chodzi też o ustalenie wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy istotnych z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego, a nie warunków technicznych budynków. Gmina zwróciła także uwagę na sprzeczność w poglądach Wojewody, który z jednej strony twierdzi, że nieprawidłowe jest odesłanie w uchwale do przepisów odrębnych, a z drugiej strony nakazuje stosowanie wskazanego wyżej przepisu rozporządzenia.

Brak wydzielenia w planie terenów wód powierzchniowych śródlądowych i objęcia ich jednostką [...] zamiast [...] wynikał – zdaniem Gminy – z objęcia ochroną wód płynących wraz z towarzysząca im roślinnością. Wody płynące stanowią natomiast "treść mapy zasadniczej". Taki zapis został także uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G.. Pierwotnie organ ten domagał się uwzględnienia cieków wodnych na rysunku planu, jednak po wniesieniu zażalenia przez Prezydenta Miasta B. uznał za wystarczające zawarte w części opisowej ustalenia dotyczące cieków wodnych. Także żaden przepis art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie nakłada obowiązku uwzględniania w części graficznej planu miejscowego cieków wodnych. Zdaniem Gminy zastosowanie w tej kwestii winien znaleźć zapis § 7 pkt. 9 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu. Projekty planów Gmina B. sporządza zresztą na kopiach map zasadniczych, a mapy te zawierają informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych, do których należą cieki wodne. Ponadto wprowadzenie dodatkowych oznaczeń graficznych zmniejszyłoby czytelność "treści właściwej dla rysunku planu", a stosownie do § 9 pkt 3 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu oznaczenia graficzne na rysunku planu należy stosować w sposób przejrzysty.

Przyjęta w planie zmienna szerokość w liniach rozgraniczających dróg [...] wyniknęła z potrzeby uwzględnienia zrealizowanej już przebudowy pierwszej z tych dróg i projektowanej realizacji drugiej. Zmienna szerokość dróg wynika natomiast z ukształtowania terenu, a ich minimalna szerokość jest zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Nie ma też związku pomiędzy brakiem określenia liczbowego parametrów dróg, a § 4 pkt 6 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu.

Bezpodstawny w ocenie Gminy był także zarzut dotyczący braku zamieszczenia w zaskarżonej uchwale zasad i warunków scalania nieruchomości. W przepisach uchwały odnoszących się do terenów, na których dopuszczona została zabudowa jednorodzinna ( § 9 i § 10) określono bowiem minimalne powierzchnie działek budowlanych. Ponieważ zaś są to tereny głównie zabudowy już istniejącej, a tereny niezabudowane stanowią jedynie uzupełnienia to bezzasadnym byłoby określanie parametrów przewidzianych w § 4 pkt 8 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu.

W kwestii umieszczania w planie zapisów odsyłających do przepisów odrębnych Gmina wyjaśniła, że miało to charakter informacyjny. Ponadto zgodnie z Zasadami techniki prawodawczej ustalonymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. ( Dz. U. Nr 100, poz. 908) brak jest podstaw do powtarzania w aktach prawa miejscowego przepisów innych aktów normatywnych.

Skargę na wskazaną na wstępie uchwałę wnieśli także, pismem z dnia [...] r. E.R. i S.R., zastępowani przez radcę prawnego J.G.. Skarga ta została wniesiona w trybie art. 101 u.s.g., a skarżący domagali się w niej stwierdzenia nieważności uchwały w części wprowadzającej zakaz zabudowy w jednostkach oznaczonych w planie jako [...] i [...], w których to jednostkach znajdują się należące do nich działki nr [...] i [...] W ocenie skarżących działki te nie zostały w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. wyłączone spod zabudowy. Tym samym uchwała w zaskarżonej części narusza:

• art. 9 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprzestrzeganie wytycznych płynących ze Studium i w konsekwencji wyłączenie terenu spod zabudowy niezgodnie ustaleniami tego Studium,

• § 6 pkt 2 rozporządzenia MI w sprawie projektu studium poprzez nieuwglednienie w toku prowadzonej procedury zasady, zgodnie z która wyłączenie w planie miejscowym danego terenu spod zabudowy wymaga uprzedniego oznaczenia tego terenu w sposób wyraźny w Studium,

• art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) poprzez generalne wyłączenie spod zabudowy terenów znajdujących się w otulinie parku krajobrazowego, podczas gdy przepis ten nie przewiduje wprowadzenia na terenie parku krajobrazowego, a tym bardziej w jego otulinie, generalnego zakazu zabudowy.

Skarżący podali, że skargę poprzedzili bezskutecznym pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które złożyli w Urzędzie Miejskim w dniu [...] roku. Do dnia wniesienia skargi nie uzyskali jednak odpowiedzi na to wezwanie. Dodatkowo wskazali , że na ręce Prezydenta Miasta B. złożyli zastrzeżenia do projektu planu pismem z dnia [...] r.

W uzasadnieniu skargi E. i S.R. podali, że w Studium teren ich działek zakwalifikowano jako strefę podstokową – obszary predystynowane do funkcji turystyczno – rekreacyjnej. W świetle rozporządzenia MI w sprawie projektu studium zakwalifikowanie danego terenu jako wyłączonego spod zabudowy powinno być wyraźnie oznaczone w studium. Wykluczone jest zatem następcze wyłączenie danego terenu spod zabudowy w planie miejscowym, skoro ustalenia studium są wiążące dla rady gminy. W ocenie skarżących niemożliwa jest także realizacja przewidzianej w Studium funkcji rekreacyjno-turystycznej z przewidzianym w planie całkowitym zakazem zabudowy. Skarżący obszernie uzasadnili również brak w przepisach prawa zakazu zabudowy terenów znajdujących się w otulinach parków krajobrazowych, a w szczególności Parku Krajobrazowego [...] w otulinie którego znajdują się ich grunty. Podnieśli w tym kontekście brak planu ochrony tego parku krajobrazowego, co - w ich opinii - czyni uchwalony plan miejscowy z zawartym w nim generalnym zakazem zabudowy w niektórych jednostkach (zwłaszcza w obszarze otuliny) aktem nielegalnym, nie mającym podstaw w ustawie o ochronie przyrody. Środki ochrony w postaci zakazu zabudowy tam gdzie taki zakaz dopuszcza ustawa – dobiera się bowiem w toku odrębnej procedury uchwalania planu ochrony parku.

Całkowitym przejawem dowolności planistycznej jest także operowanie w planie zakazem zabudowy w taki sposób, że bezpośrednio sąsiadujące ze sobą działki różnicuje się pod względem dopuszczalności nowej zabudowy. Rozstrzygnięcia te w odniesieniu do poszczególnych działek wymykają się jakimkolwiek uchwytnym kryteriom. W ocenie skarżących linie rozgraniczające poszczególne obszary o różniącym się reżimie zabudowy również wyznaczone został w sposób całkowicie ocenny i dowolny. W przypadku działek położonych przy ul. [...] linie te są niezgodne z mapą ewidencyjną i nie respektują granic działek, co będzie w przyszłości stwarzać problemy związane z dopuszczalnym sposobem ich wykorzystania. O skali dowolności w kształtowaniu przez Gminę B. sposobu zagospodarowania terenów otuliny Parku świadczy wreszcie: realizacja w jej obszarze wielofunkcyjnej hali widowiskowej, której forma i gabaryty w najwyższym stopniu ingerują w walory krajobrazowe otuliny; wiele dopuszczonych przez Gminę obiektów mieszkaniowych wielorodzinnych; dopuszczenie do zabudowy, w drodze uchwalania planów dla bardzo małych obszarów, niekiedy nawet dla pojedynczych działek gruntu przylegających bezpośrednio do linii lasu.

W odpowiedzi na skargę Gmina B. reprezentowana przez Wiceprezydenta Miasta B., działającego na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na zarzuty skargi Gmina wskazała, że zgodnie z zapisami Studium nieruchomość skarżących jest położona w większej części w strefie ograniczonego zainwestowania ( § 10 Studium), a jej część wschodnia w strefie środowiska przyrodniczego w systemie zieleni ekologicznej miasta (§ 11 Studium). W tej ostatniej strefie ochroną objęte zostały w szczególności doliny rzek, potoków i cieków jako najcenniejszych elementów środowiska przyrodniczego ( § 11 ust. 1 pkt 3). Przedmiotowa część terenu obejmuje skarpę potoku. W ramach tej strefy w planie miejscowym określono przeznaczenie terenu w zależności od jego położenia w tej strefie. W studium przewidziano zaś szczególną ochronę terenów położonych najbliżej lasu, rzek i potoków, dopuszczając zharmonizowanie zabudowy istniejącej i ewentualnie nowej zabudowy w dalszej odległości od lasu. W ocenie Gminy bezpodstawny był także zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia MI w sprawie projektu studium, bowiem ten akt normatywny nie ma zastosowania przy opracowywaniu planu miejscowego. Studium zostało zaś uchwalone w [...] r., a zatem przy jego tworzeniu nie miały zastosowania przepisy wspomnianego rozporządzenia. W kwestii zarzutu naruszenia przez organ planistyczny przepisów ustawy o ochronie przyrody Gmina wskazała, że w toku uchwalania planu zastosowanie miała przede wszystkim u.p.z.p. Wobec powyższego podnoszona przez skarżących okoliczność położenia ich działek nie w obrębie Parku Krajobrazowego [...] lecz w jego otulinie nie mogła przesądzać o ich przeznaczeniu w planie miejscowym, a w szczególności objęcia ich zakazem zabudowy. Nie można także stawiać zarzutu naruszenia przepisu ustawy, który nie miał zastosowania w materii uregulowanej w planie. Po ogłoszeniu przez Radę o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu Wojewoda [...] wniósł o uwzględnienie w tym projekcie postanowień rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] r. o utworzeniu Parku Krajobrazowego [...]. Zapisy planu były też przedmiotem wymaganych uzgodnień i opinii.

Zarządzeniem p.o. Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt 1276/10 sprawa ze skargi E.R. i S.R. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., Nr [...] została połączona ze sprawą ze skargi Wojewody [...] na tę uchwalę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej B. dowodzi zasadności zarówno skargi Wojewody [...] wniesionej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., jak i częściowo skargi E.R. i S.R. wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 tej ustawy. Sąd rozpatrując te skargi nie będąc związany ich zarzutami oraz wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że do uchwalenia zaskarżonego aktu normatywnego doszło z naruszeniem zasad oraz trybu sporządzania planu miejscowego, co zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. musiało skutkować stwierdzeniem nieważności całej zaskarżonej uchwały.

Na uwzględnienie zasługiwał w szczególności podniesiony w obu skargach zarzut dotyczący niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B.. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że stosownie do art. 20 ust.1 u.p.z.p. - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały - plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (...), a zatem uchwalony plan powinien pozostawać w zgodzie z obowiązującym w dacie jego uchwalania studium. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a zatem ustalenia te wiążą nie tylko radę gminy, co wynika z art. 20 ust. 1 ustawy, ale także wójta, burmistrza (prezydenta miasta) w toku sporządzania przez ten organ projektu planu miejscowego ( art. 15 ust. 1 u.p.z.p.).

Bezsporne jest, że kontrolowany plan został sporządzony dla obszarów B. jako strefa III ograniczonego zainwestowania oraz strefa IV środowiska przyrodniczego. Wskazane w skardze Wojewody tereny oznaczone w planie jako [...] ( w odpowiedzi na skargę jednostka ta została oznaczona jako [...]), jak i [...] leżą zgodnie z ustaleniami Studium w strefie środowiska przyrodniczego. W świetle § 11 pkt 1) Studium celem polityki w tej strefie jest ochrona walorów i zasobów oraz poprawa stanu środowiska przyrodniczego. W § 11 pkt 9) Studium dopuszczono w strefie środowiska przyrodniczego możliwość ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej (rezydencjalnej) – także bez opracowań planów miejscowych, z wyłączeniem jednak obszarów lasów, rzek, potoków i stawów. W § 11 ust.1 tekstu planu dla jednostki [...] ustalone zostało przeznaczenie terenu jako: 1) usługi sportu i rekreacji – szkoła jeździecka, 2) usługi gastronomiczne, 3) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca. Teren oznaczony w planie jako [...] ( a także tereny innych jednostek MN) zgodnie z § 9 ust. 1 planu został z kolei przeznaczony terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami planu dopuszczona została na tym terenie nowoprojektowana zabudowa w odległości 10 m od jednostek [...] (§ 9 ust. 2 pkt 1), przy czym minimalna powierzchnia działki budowlanej winna wynosić [...] arów ( § 9 ust. 2 pkt 3 lit c) z jednoczesnym dopuszczeniem bardziej intensywnej zabudowy na działkach powstałych w wyniku podziału przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ( § 9 ust. 2 pkt 3 lit e). Z rysunku Studium sporządzonego w skali 1 : 10 000 wynika natomiast, że cały obszar oznaczony w planie symbolem [...] stanowiły lasy. Lasy te przekraczały także (co prawda w niewielkim stopniu lecz jednak na całej długości) linię rozgraniczającą obszary oznaczone w planie symbolem [...] i [...]

Mając na uwadze te ustalenia należy zgodzić się z organem nadzoru, że przewidziane w planie przeznaczenie terenu zarówno w jednostce [...], jak i [...] jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 10 ust.1 pkt 9) Studium, w którym dopuszczona została możliwości ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej z wykluczeniem jednak obszarów oznaczonych w tej uchwale jako lasy. Oceny tej - zdaniem Sądu - nie może zmienić podniesiony w odpowiedzi na skargę argument, że ani jednostka [...], ani tym bardziej jednostka [...] zgodnie z mapą ewidencyjną nie stanowią, obszaru rzeczywistych lasów. Nie jest trafny także argument, że skoro w jednostce [...] plan przewiduje przeznaczenie terenu na usługi sportu i rekreacji – szkołę jeździecką, to funkcja ta nie koliduje z zapisami studium. Zgodnie bowiem z postanowieniami § 11 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 planu teren ten został przeznaczony również pod usługi gastronomiczne oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą.

Z urzędu skład orzekający doszedł także do przekonania, że stwierdzonej niezgodności między zakazem zawartym w § 11 ust. 1 pkt 9) Studium, a przewidzianym w planie przeznaczeniem terenów znajdujących się w jednostkach [...] i [...] (część § 9 oraz § 11 planu) nie usuwa także unormowanie zawarte w § 5 ust. 5 pkt 5 planu, na mocy którego wprowadzono zakaz lokalizacji budynków oraz budowy nowych dróg w odległości mniejszej niż [...] m od linii lasu. Pomijając możliwość legalnej, w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody, wycinki istniejącego zadrzewienia na działkach budowlanych, wskazać również należy na § 5 ust. 5 pkt 4) planu , który dopuszcza w przypadkach koniecznych wycinkę zieleni trwałej.

Częściowo zasadny jest także zawarty w skardze E.R. i S.R. zarzut naruszenia ustaleń Studium poprzez zapisy planu odnoszące się do ich działek nr [...] Zgodnie z rysunkiem planu działki te w przeważającej części znalazły się w jednostce oznaczonej symbolami [...], poza ich częścią wschodnią, która umieszczona została w jednostce [...]. Natomiast północna część działki nr [...] znalazła się w jednostce [...]. Obie działki skarżących w świetle dołączonego do Studium załącznika nr 5 znalazły się w przeważającej części w strefie III oznaczonej jako "strefa ograniczonego zainwestowania". Nie dotyczyło to tylko wschodnich części tych działek znajdujących się w omówionej już IV strefie środowiska przyrodniczego, które w załączniku nr 4 do Studium oznaczono jako las.

W ocenie Sądu ustalenia Studium odnoszące się do wschodniej części działek skarżących pozostają w zgodzie z zapisami planu miejscowego. Tereny te znalazły się bowiem w jednostce [...], których przeznaczenie to: zieleń stanowiąca część systemu zieleni miasta, w tym zieleń towarzysząca ciekom wodnym ( § 14 ust. 1 planu) oraz towarzyszący temu przeznaczeniu zakaz zabudowy ( § 14 ust. 2 pkt 2 planu). Z przekazanej Sądowi dodatkowej dokumentacji mapowej wynika, że wzdłuż wschodniej granicy obu działek skarżących znajduje się ciek wodny, a zatem prawidłowo na tej części działek wprowadzony został zakaz zabudowy.

Odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadku zachodniej części działek skarżących, które znalazły się zgodnie z ustaleniami Studium w strefie ograniczonego zainwestowania. W strefie tej przewidziano realizację polityki, której celem jest ochrona terenów otwartych, przedstawiających niepowtarzalne wartości dla tożsamości miasta przed niewłaściwym zainwestowaniem ( § 10 ust. 1 Studium). Zgodnie z załącznikiem nr 4 dołączonym do Studium część działek skarżących, która znalazła się w strefie ograniczonego zainwestowania oznaczona została jako obszary podstokowe predystynowane dla funkcji turystyczno-rekreacyjnej. Jednocześnie w § 10 Studium nie wprowadzono żadnego kategorycznego zakazu zabudowy terenów leżących w tej strefie (poza wykluczeniem nowych działalności gospodarczych i rozbudowy zakładów istniejących – § 10 ust. 2 pkt 3). W stosunku do terenów leżących w strefie III na obszarach podstokowych przewidziana została natomiast możliwość zainwestowania służącego wypoczynkowi codziennemu, rekreacji i turystyce poprzez zagospodarowanie poszczególnych terenów ( § 11 ust. 2 pkt 1) oraz ograniczenie rozwoju mieszkalnictwa poprzez zachowanie zabudowy istniejącej i jej uzupełnienia plombowe. Dopuszczono także na tych terenach zabudowę rezydencjalną na zasadach wynikających z opracowań operacyjnych ujętych na załączniku mapowym nr 8 (§ 11 ust. 2 pkt 2). Zgodzić się więc należy ze skarżącymi, że przywołane ustalenia Studium nie wyłączyły spod zabudowy terenów znajdujących się w tej strefie. Tymczasem na mocy § 12 ust. 1 kontrolowanego planu tereny znajdujące się w jednostce [...] zostały przeznaczone pod zieleń urządzoną ogrodową, zieleń nieurządzoną oraz zieleń łąkową. Tym samym tereny te objęto zakazem zabudowy, z wyjątkiem sieci infrastruktury technicznej, ogrodzeń oraz obiektów małej architektury ( § 12 ust. 2 pkt 2 planu). W § 12 ust. 2 pkt 3 planu zezwolono natomiast na dalsze funkcjonowanie na tych terenach istniejących już obiektów budowlanych (adaptacja istniejących obiektów budowlanych) oraz dopuszczono remonty, modernizacje i przebudowę istniejących budynków ( § 12 ust. 2 pkt 4). Dopuszczona wreszcie została także rozbudowa istniejących budynków pod warunkiem nie przekraczania istniejącej powierzchni i zabudowy o więcej niż [...] ( § 12 ust. 2 pkt 5). Mając na uwadze omówione ustalenia planu odnoszące się do jednostki [...] należy w pierwszej kolejności dostrzec wyraźne zróżnicowanie praw właścicieli nieruchomości znajdujących się na tych terenach. Z jednej strony mamy bowiem do czynienia z właścicielami gruntów zabudowanych budynkami (niekoniecznie mieszkalnymi), którzy mogą je modernizować, przebudowywać (m.in. zmieniać ich funkcję użytkową), a także je rozbudowywać. Z drugiej natomiast strony mamy właścicieli pozostałych gruntów, którzy mogą je użytkować jedynie ogrodniczo, bądź sadowniczo. Jednego ze źródeł różnicujących prawa właścicieli nieruchomości leżących strefie ograniczonego zainwestowania należy upatrywać w zawartym w § 11 ust. 2 pkt 2 Studium odesłaniu do opracowań operacyjnych. W szczególności chodzi tutaj o tzw. plany operacyjne wymienione w dołączonym do Studium załączniku mapowym nr 8, które rozstrzygają o możliwości realizacji zabudowy rezydencjalnej w tej strefie. Przedmiotowe plany operacyjne wbrew stanowisku Wojewody jak i Gminy nie stanowią jednak części Studium , gdyż we wspomnianym załączniku nr 8 Rada Miejska ustaliła jedynie numerację oraz cel opracowania poszczególnych planów operacyjnych. W stosunku do działek skarżących oraz sąsiadujących z nimi terenów przewidziane zostało opracowanie planów operacyjnych [...] i [...], mających za cel określenie sposobu zagospodarowania stref podstokowych. O braku podstaw do uznania wskazanych planów operacyjnych jako części Studium przesądza ostatecznie § 17 tej uchwały. Zgodnie z tym unormowaniem uchwała w sprawie Studium określiła bowiem "obszary, dla których wskazane są opracowania planistyczne operacyjne (załącznik mapowy nr 8) wyprzedzające do planów miejscowych" (...). Z tych powodów błędny jest pogląd Gminy B, że o zgodności uchwalonego planu miejscowego ze Studium przesądza zgodność tego planu z planami operacyjnymi wymienionymi w załączniku nr 8 do Studium. Wskazane opracowania operacyjne nie tylko, że nie stanowią integralnej części Studium, ale także nie zostały przewidziane w procedurach planistycznych obowiązujących pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ani też pod rządami obowiązującej u.p.z.p. Tym samym wprowadzone kontrolowanym aktem zróżnicowanie praw właścicieli nieruchomości znajdujących się w jednostkach wskazanych w § 12 planu nie znajduje oparcia w przepisach rangi ustawowej, przez co naruszona została konstytucyjna zasada równości wynikająca z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji R.P. oraz zasada ochrony własności przewidziana w art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P.

Stwierdzenie naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. powoduje konieczność stwierdzenia na mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważności całej uchwały Rada Miejskiej w B. z dnia [...]., Nr [...]. W tej sytuacji Sąd jest zwolniony z obowiązku szczegółowej analizy pozostałych zarzutów podniesionych przez Wojewodę [...] oraz E.R. i S.R..

Z obowiązku należy jednak wskazać, że nietrafny był argument Gminy podnoszący kwestię uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. jeszcze pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, która to ustawa nakazywała jedynie badanie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium ( art. 18 ust. 1 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Wskazać tutaj należy, że z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 87 ust. 1 u.p.z.p. studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (...) uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowały swoją moc. Ustawodawca nałożył jednak w art. 32 u.p.z.p. szereg obowiązków zarówno na organ wykonawczy, jak stanowiący gminy. W szczególności zgodnie z ust. 1 tego artykułu wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analiz zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowywuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego. Wyniki tych analiz wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje zaś uchwalę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub części, podejmuje działania zmierzające do zmiany studium lub planu miejscowego (art. 32 ust. 2 u.p.z.p. ). Wreszcie stosownie do art. 32 ust. 3 tej ustawy przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1. W świetle tych unormowań stwierdzić należy, że argument podniesiony przez Gminę w odpowiedzi na skargę Wojewody dowodzi niewywiązania się zarówno Rady Miejskiej w B., jak i Prezydenta Miasta B. z ustawowych obowiązków nałożonych przywołanymi przepisami.

Skład orzekający Sądu podzielił także, aczkolwiek z innych przyczyn, podniesiony przez Wojewodę zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. poprzez ustalenie w § 8 ust. 2 uchwały [...] stawki służącej do naliczenia jednorazowych opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla terenów innych niż wymienione w § 8 ust. 1. Zaakceptować należy znajdujące oparcie w orzecznictwie stanowisko Gminy, że opłatę tę ustala się tylko przy wzroście wartości nieruchomości będącej następstwem uchwalenia planu ( vide: m.in. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2010r., II OSK 311/10 i z dnia 29 września 2010 r., II OSK 1430/10). W odpowiedzi na skargę Wojewody wskazano jednak, że Rada uznała, iż wzrost wartości nieruchomości możliwy jest jedynie na terenach przeznaczonych pod zabudowę, dla których ustalono stawkę [...][...] dotyczy natomiast terenów nieprzeznaczonych pod zabudowę, których wartość w związku z uchwalonym planem nie wzrosła. Powołano się także w tej kwestii na prognozę skutków finansowych uchwalenia planu. Podniesione przez Gminę argumenty nie mogły zostać jednak zaaprobowane przez Sąd, bowiem z treści § 8 ust. 1 i ust. 2 uchwały wynika, że stawkę [...] służącą do naliczania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości Rada ustaliła nie tylko dla terenów nieprzeznaczonych pod zabudowę, ale także dla jednostek strukturalnych [...] i [...] Jednocześnie w prognozie skutków finansowych uchwalenia planu brak jest jakiejkolwiek informacji dotyczących objęcia tych terenów stawką [...]

Zasadny jest także zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia w planie terenów wód powierzchniowych, które zgodnie z rozporządzeniem MI w sprawie projektu planu winny być oznaczone w tekście i na rysunku planu symbolem WS. Brak określenia na rysunku planu strumieni i cieków wodnych powoduje m.in. małą czytelność rysunku planu oraz utrudnia rozróżnienie ustanowionych w planie terenów oznaczonych symbolem [...], z których część zgodnie z § 14 ust. 1 planu stanowią tereny zieleni towarzyszącej ciekom wodnym. Uzgodnienie zaś przez Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej w G. projektu planu, w którym nie oznaczono w sposób właściwy strumieni i cieków wodnych występujących na obszarze objętym planem, nie zwalniało gminnego planisty z obowiązku zastosowania się do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest rozporządzenie MI w sprawie projektu planu.

Zasadny jest wreszcie zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zamieszczenie w § 9 ust. 2 pkt 6 oraz w § 10 ust. 2 pkt 5 uchwały ustaleń dotyczących maksymalnej wysokości budynków, które odbiegają od definicji tego parametru zawartej w tym przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Oceniając zgodność z prawem przywołanych regulacji zawartych w uchwale należy zauważyć za wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 379/08 [w:] LEX Nr 459389, że fakt przyznania organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego kompetencji do stanowienia prawa miejscowego nie jest równoznaczny z nieograniczoną swobodą w uchwalaniu tego prawa, a w szczególności regulowania przepisami prawa miejscowego materii już uregulowanej w aktach wyższego rzędu. W dacie uchwalenia kontrolowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepis powszechnie obowiązujący zamieszczony we wskazanym wyżej rozporządzeniu MI ustalał, w jaki sposób należy mierzyć wysokość budynku. Stosownie do § 6 tego rozporządzenia wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Tymczasem w § 9 ust. 2 pkt 6 i w § 10 ust. 2 pkt 5 uchwały Rada Miejska uznała, że wysokość budynku należy mierzyć od gruntu rodzimego w najwyżej położonym punkcie na obrysie kalenicy.

W ocenie składu orzekającego nie jest natomiast trafny sformułowany przez Wojewodę zarzut naruszenia § 4 pkt 6 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu poprzez brak określenia parametrów dróg oznaczonych w planie symbolami [...] i wprowadzenie zmiennej minimalnej szerokości tych dróg w liniach rozgraniczających, a także dopuszczenie możliwości korekty przebiegu linii rozgraniczających ulic, ciągów pieszo-jezdnych i dojazdów w zależności od istniejącego zainwestowania lub uwarunkowań. Z tekstu planu wynika bowiem, że ulica lokalna oznaczona jako [...] ma mieć minimalną szerokość w liniach rozgraniczających wynoszącą [...] m, a ulica oznaczona jako [...] ma mieć minimum [...] m w liniach rozgraniczających. Zatem szerokość tych ulic odpowiada regulacji zawartej w § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Sąd nie podzielił także sformułowanego przez Wojewodę zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez brak zamieszczenia w planie szczegółowych ustaleń dotyczących zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Ustalenia dotyczące parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, o jakich jest mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. oraz w § 4 pkt 8 rozporządzenia MI w sprawie projektu planu organ uchwałodawczy gminy zamieszcza bowiem obowiązkowo jedynie dla obszarów, które w planie miejscowym zostały przewidziane do scalenia i podziałów. Brak zatem określenia minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego dla obszarów, które w planie miejscowym nie zostały wskazane jako wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości ( art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.) nie może stanowić o niezgodności z prawem planu miejscowego. W tej kwestii wskazać należy na stanowisko doktryny, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., "jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli natomiast stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem". ( por. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005 , s. 154). Przytoczony pogląd został również zaakceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności w wyroku NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1370/10, wskazano, że "określenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.), powinno dotyczyć tylko terenów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości ( art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.)." NSA zwrócił także uwagę, że "na takie rozumienie tego przepisu wskazuje również brzmienie art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 22 u.p.z.p."

Wreszcie nie był zasadny podniesiony przez Wojewodę zarzut nieprawidłowego wielokrotnego powoływania się w zaskarżonej uchwale na bliżej nieokreślone przepisy odrębne. Zgodzić się należy w tym miejscu z Gminą B. , że stanowisko Wojewody jest w tej kwestii niekonsekwentne. Z jednej bowiem strony organ ten zarzuca brak zastosowania się przez Radę Miejską w B. do unormowania zawartego w rozporządzeniu MI w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a z drugiej strony podnosi zarzut odwoływania się do przepisów odrębnych. Trafny jest także wywód zamieszczony w odpowiedzi na skargę, w którym powołano się na przepis § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa RM w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Zgodnie bowiem z tym uregulowaniem w aktach prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej ani przepisów innych aktów normatywnych.

Nie mógł odnieść skutku w kontrolowanym postępowaniu postawiony przez E. R. i S.R. zarzut naruszenia § 6 pkt 2 rozporządzenia MI w sprawie projektu studium poprzez brak wyraźnego oznaczenia w Studium terenów wyłączonych spod zabudowy. Rozpatrzenie merytoryczne tego zarzutu wykracza bowiem poza granice skargi, o jakich jest mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. Na marginesie zgodzić się jedynie przyjdzie z Gminą B., że Rada Miejska uchwalając w [...] r. wspomniane Studium nie mogła naruszyć przepisów rozporządzenia pochodzącego z [...] r.

Nie był zasadny także podniesiony przez E.R. i S.R. zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez w dokonane w zaskarżonym planie generalne wyłączenie spod zabudowy terenów znajdujących się w otulinie parku krajobrazowego. W kontrolowanym akcie prawa miejscowego przeznaczono bowiem pod zabudowę szereg terenów znajdujących się w otulinie Parku Krajobrazowego [...] . Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym w tej kwestii w odpowiedzi na skargę, że plan miejscowy uchwalany jest w trybie przepisów u.p.z.p., a nie ustawy o ochronie przyrody.

Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził na podstawie art. 147 p.p.s.a. nieważność zaskarżonej uchwały. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących S.R. i E.R. orzeczono po myśli art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).