Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1894/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1995-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Powołane przepisy: article: poz. 59
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz. 3
article: poz. 82
journal: Dz.U. 1980 nr 2 poz. 2
article: art. 5, art. 38 i art. 39
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Teza: 1. Abstrahując od kwestii legalności zarządzenia nr 5/93 Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia 19 kwietnia 1993 r. w sprawie okresowych ocen kwalifikacyjnych pracowników Najwyższej Izby Kontroli, można je potraktować jako miernik rzetelności i obiektywizmu działań podejmowanych w tym zakresie i w konsekwencji jako miernik oceny zasadności rozwiązania z mianowanym pracownikiem Najwyższej Izby Kontroli, stosunku pracy z powodu nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych.

2. Ustawa z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. nr 22 poz. 82 ze zm./, tak jak obecnie obowiązująca ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. 1995 nr 13 poz. 59/, nie zawiera odesłania do przepisów kodeksu pracy.

Nie stanowią one jednak wyczerpującej regulacji stosunków pracy pracowników Najwyższej Izby Kontroli.

Trzeba dodać, że takie odesłanie byłoby zbyteczne z racji art. 5 Kp, mocą którego przepisy kodeksu pracy stosuje się do pracowników, których stosunki pracy regulują przepisy szczególne, w zakresie nie uregulowanym tymi przepisami. Przepisy obu wspomnianych ustaw o Najwyższej Izbie Kontroli zawierają jedynie regulacje dotyczące przesłanek wypowiedzenia stosunku pracy, pomijając m.in. kwestie trybu takiego rozwiązania i ochrony przed wypowiedzeniem.

Nie ulega więc wątpliwości, że przepisy art. 38 i art. 39 Kp mają na podstawie art. 5 Kp zastosowanie do mianowanych pracowników Najwyższej Izby Kontroli.

3. Nie jest zrozumiałe stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, wedle którego przepis art. 39 Kp nie obejmuje skarżącego, ponieważ ochrona w nim przewidziana ma zastosowanie tylko do pracowników, którzy mogą przejść na emeryturę na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, za które uważa jedynie przepisy wymagające do nabycia uprawnień emerytalnych 65 lat życia i 25 lat pracy w przypadku mężczyzn. Z treści art. 39 Kp ograniczenie takie dyskryminujące pracowników, których wiek emerytalny jest niższy niż 65 lat /60/, w tym pracowników Najwyższej Izby Kontroli, wcale nie wynika.

TEZY

1. Abstrahując od kwestii legalności zarządzenia nr 5/93 Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia 19 kwietnia 1993 r. w sprawie okresowych ocen kwalifikacyjnych pracowników Najwyższej Izby Kontroli, można je potraktować jako miernik rzetelności i obiektywizmu działań podejmowanych w tym zakresie i w konsekwencji jako miernik oceny zasadności rozwiązania z mianowanym pracownikiem Najwyższej Izby Kontroli, stosunku pracy z powodu nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych.

2. Ustawa z dnia 8 października 1980 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. nr 22 poz. 82 ze zm./, tak jak obecnie obowiązująca ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. 1995 nr 13 poz. 59/, nie zawiera odesłania do przepisów kodeksu pracy.

Nie stanowią one jednak wyczerpującej regulacji stosunków pracy pracowników Najwyższej Izby Kontroli.

Trzeba dodać, że takie odesłanie byłoby zbyteczne z racji art. 5 Kp, mocą którego przepisy kodeksu pracy stosuje się do pracowników, których stosunki pracy regulują przepisy szczególne, w zakresie nie uregulowanym tymi przepisami. Przepisy obu wspomnianych ustaw o Najwyższej Izbie Kontroli zawierają jedynie regulacje dotyczące przesłanek wypowiedzenia stosunku pracy, pomijając m.in. kwestie trybu takiego rozwiązania i ochrony przed wypowiedzeniem.

Nie ulega więc wątpliwości, że przepisy art. 38 i art. 39 Kp mają na podstawie art. 5 Kp zastosowanie do mianowanych pracowników Najwyższej Izby Kontroli.

3. Nie jest zrozumiałe stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, wedle którego przepis art. 39 Kp nie obejmuje skarżącego, ponieważ ochrona w nim przewidziana ma zastosowanie tylko do pracowników, którzy mogą przejść na emeryturę na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, za które uważa jedynie przepisy wymagające do nabycia uprawnień emerytalnych 65 lat życia i 25 lat pracy w przypadku mężczyzn. Z treści art. 39 Kp ograniczenie takie dyskryminujące pracowników, których wiek emerytalny jest niższy niż 65 lat /60/, w tym pracowników Najwyższej Izby Kontroli, wcale nie wynika.