Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 698/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 marca 2007r. sprawy ze skargi B. K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2001 r. do maja 2002 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika B. K. od decyzji z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2002 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], zmienił rozliczenie podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2001r. - maj 2002r.

Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Od decyzji tej strona wystąpiła ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003 r., w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/03, skargę oddalił.

Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2006 r. pełnomocnik B. K., na podstawie przepisu art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy ordynacja podatkowa w związku z art. 6 ust. 4 i art. 21b ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, powołując się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie sygn. akt FSK 1905/04, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r.

Pełnomocnik skarżącej odwołał się od tej decyzji zarzucając, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów art. 247 § 1 pkt 2 i 3, art. 128 w związku z art. 247 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 249 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Wnosił o j ej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji objętej wnioskiem. Pełnomocnik skarżącej podnosił, iż przepis art. 249 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, stanowiący o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...], jakkolwiek była wzruszana przez stronę w sądowym postępowaniu odwoławczym, to jednak możliwości wzruszania ówczesnych wyroków NSA były ograniczone szczegółowymi przepisami o rewizji nadzwyczajnej. Nie pozwalały one podatnikowi na samodzielne wzruszanie wyroków oddalających skargę. W związku z tym, jego ocenie, użyte przez ustawodawcę (art. 249 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej) sformułowanie "sąd administracyjny oddalił skargę" należy rozumieć, jako sytuację, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, a skarżący nie wniósł kasacji od wyroku tego sądu lub sytuację, gdy NSA jako sąd kasacyjny i jednocześnie sąd II instancji skargę oddalił.

Rozpatrując odwołanie pełnomocnika skarżącej, organ odwoławczy podniósł, iż brak jest podstaw, aby podzielić argumentację zwartą w odwołaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, iż w świetle oczywistego i nie budzącego żadnych wątpliwości sformułowania, jakim posłużył się ustawodawca argumentacja pełnomocnika skarżącej zmierza do stosowania rozszerzającej wykładni przepisu art. 249 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, iż organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. Według organu odwoławczego, ustawodawca nie odniósł się w tym przepisie do możliwości jego stosowania tylko w sytuacjach, w których WSA oddalił skargę, a skarżący nie wniósł kasacji, czy też w sytuacjach, gdy NSA jako sąd kasacyjny skargę oddalił. W tym kontekście, organ odwoławczy podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003 r., w sprawie sygn. akt I S.A./Lu 92/03, oddalił skargę na zaskarżoną decyzji.

Niezależnie od tego, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może się przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym (ocena naruszenia art. 6 ust. 4 oraz art. 21b ust.6 ustawy o VAT). W postępowaniu tym bowiem mnie dochodzi do załatwienia sprawy podatkowej, w zakresie odnoszącym się do praw i obowiązków stron, gdyż wykraczałoby to poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Jak przy tym podkreślił organ odwoławczy, postępowanie to nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 249 § 1 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej. Jeżeli bowiem, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, będąca przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenie jej nieważności była poddana kontroli sądowej, co do jej zgodności z prawem, w rezultacie której NSA oddalił skargę nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa i uznał decyzję za zgodną prawem, to w takiej sytuacji brak jest podstaw, aby wywodzić, iż została ona wydana z rażącym naruszeniu prawa.

Pełnomocnik skarżącej odwołał się od tej decyzji wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Decyzji tej zarzucał, 1) wydanie jej z naruszeniem przepisu art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w sprawie, a wiążącego się z wystąpieniem przesłanek materialno-prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2002 r. w wydanej w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2001 do maja 2002 r., która to decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 4 i art. 21b ust. 6 ustawy VAT oraz bez podstawy prawnej w zakresie odnoszącym się do pozbawienia skarżącej prawa do rozliczania podatku VAT w systemie "Tax Free", co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt FSK 1905/04; 2) naruszenie przepisu art. 249 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w wyniku błędnego uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, że formalne oddalenie skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie stanowiło wystarczającą podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, bez związania tego wyroku z merytoryczną oceną prawną dokonaną później przez sąd w tożsamej sprawie i znaną organowi podatkowemu na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

W uzasadnieniu swojego stanowiska, pełnomocnik skarżącej podnosił, iż celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji dotkniętych poważnymi wadami mającymi charakter materialno-prawny. Wywodził, iż jego zdaniem, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydaną w przedmiocie podatku VAT za okres grudzień 2001 r. – maj 2002 r. jest dotknięta taką wadą, gdyż w sposób oczywisty narusza przepisy ustawy VAT, a naruszenie to zostało potwierdzone wyrokami Sądu I i II instancji oraz decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w tożsamej sprawie dotyczącej jednak następnego okresu rozliczeniowego, tj. czerwiec - grudzień 2002 r. Pełnomocnik skarżącej podkreślał, iż istotą prawną wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2002 r. wydanej w sprawie określenia podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2001 r. do maja 2002 r., jest to, że decyzja ta dotyczy tego samego zagadnienia faktycznego i prawnego oraz tego samego zobowiązania w podatku VAT powstałego w wyniku zakwestionowania przez organy podatkowe nabytego przez B. K. prawa do stosowania w rozliczeniach podatku VAT przepisów dotyczących systemu "Tax Free". Istotne jest również to, że późniejsza decyzja wydana, zdaniem pełnomocnika skarżącej, w tej samej sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dotycząca okresu czerwiec - grudzień 2002 r., została w konsekwencji, na drodze postępowań odwoławczych i sądowych, uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej.

W związku z tym, według pełnomocnika skarżącej, przesłanki określone przepisem art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 ziściły się, co uzasadnia stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej, tym bardziej, że w analogiczna decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącej okresu późniejszego również została wyeliminowana z obrotu prawnego. W tym kontekście, w uzasadnieniu skargi wskazywano, iż niedopuszczalne prawnie jest istnienie w obrocie prawnym tożsamej decyzji, w tym przypadku Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącej okresu grudzień 2001 r. - maj 2002 r., która pozostaje w rażącej sprzeczności do późniejszego rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie podatku VAT za okres czerwiec - grudzień 2002 r., a także wywołuje oczywiście niesłuszne i niezasadne skutki finansowe.

Pełnomocnik skarżącej argumentował, iż podstawą uchylenia decyzji w podatku VAT za okres od czerwca do grudnia 2002r. było rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 b ust. 6 ustawy VAT, a także niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 4 ustawy VAT i tym samym wydanie decyzji bez podstawy prawnej określającej zobowiązanie w podatku VAT, w wyniku bezpodstawnego pozbawienia B. K. nabytego przez nią, z dniem 31 grudnia 2001 r., prawa do dokonywania zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towaru przez podróżnych", które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nich poza granice Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej kwestionował również argumentację organów podatkowych odnoszącą się do wykładni przepisu art. 249 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej. Jak wywodził, sformułowanie "sąd administracyjny oddali skargę" należy, według niego, rozumieć jako sytuację w której Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, a skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu lub, jako sytuację w której Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny oddalił skargę kasacyjną. W tym kontekście podnosił, iż wykładnia przepisu art. 249 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że objęta nim hipoteza nie odnosi się do sytuacji formalnego oddalenia skargi, ale do ostatecznego wyroku sądu, w którym zawarta została jednoznaczna ocena prawna przedmiotu rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż decyzje te prawa nie naruszają.

Za punkt wyjścia tej oceny przyjąć należy to, iż wydane one zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych. Nastąpiło to bowiem, w związku z wystąpieniem z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. Przedmiot tego żądania determinował więc tryb postępowania w sprawie. Był nim, tryb uregulowany przepisami Rozdziału 18 - "Stwierdzenie nieważności" – ustawy Ordynacja podatkowa, a więc jeden spośród nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych.

W tym kontekście podkreślić należy, iż skoro instytucja nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych stanowi wyjątek od wyrażonej w przepisie art. 128 ordynacji podatkowej, zasady trwałości decyzji ostatecznych, to ze swej istoty charakteryzować się musi sobie tylko właściwymi cechami. Wykładnia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie odnoszącym się do regulowanych nimi instytucji nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych (wznowienie postępowania podatkowego, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej), ustalenia doktryny prawa, jak również utrwalone stanowisko orzecznictwa sądowego prowadzą do wniosku, iż przedmiotem postępowań prowadzonych w tym trybie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do jej istoty. Postępowanie nadzwyczajne, nie jest bowiem ze swej istoty postępowaniem merytorycznym i w postępowanie takie nie może się przerodzić. Stanowiłoby to bowiem naruszenie, wyrażonej w przepisie art. 127 ordynacji podatkowej, zasady dwuinstancyjności postępowania. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest sprawa odrębna w stosunku do sprawy rozpoznawanej w trybie zwykłym. Celem tego postępowania jest zaś, determinowana szczegółowymi przepisami Rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej i na podstawie określonych nimi kryteriów, weryfikacja decyzji ostatecznej.

Jak wskazano, zaskarżona decyzji oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w trybie przepisów regulujących instytucję stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Przepis art. 247 § 1 ordynacji podatkowej enumeratywnie wylicza wady decyzji administracyjnej stanowiące podstawę stwierdzenia jej nieważności (przesłanki pozytywne). Ich badanie, w sensie ustalenia ich istnienia albo nieistnienia, i w konsekwencji wydanie adekwatnego do tych ustaleń rozstrzygnięcia, musi być jednak poprzedzone jednoznacznym ustaleniem braku istnienia przesłanek negatywnych, o których stanowi przepis art. 249 § 1 ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, iż organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności, żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie, stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i merytorycznego rozstrzygania o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Orzeczenie wydane w tym trybie ma charakter orzeczenia formalnego.

Według Sądu, konfrontując niesporny stan faktyczny sprawy, w którym pełnomocnik skarżącej wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. z przywołanymi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, zwłaszcza zaś z przepisem art. 249, brak jest podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 249 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w wyniku błędnego uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej, że formalne oddalenie skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie stanowiło wystarczającą podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wbrew wywodom skargi, bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, pozostaje to, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2004 r., w sprawie sygn. akt i SA/Lu 604/03 wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2002 r., wyrok ten uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Istota rzeczy sprowadza się bowiem do tego, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest decyzja, odnośnie której Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/03 oddalił skargę, tj. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] października 2002 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2001 r. - maj 2002 r. Z przywołanych okoliczności jednoznacznie wynika więc, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dnia [...] stycznia 2003 r. ma jakikolwiek znaczenie wyrok NSA, na który powołuje się pełnomocnik skarżącej. Wyrok ten wydany został w związku z sądowoadministracyjną kontrolą decyzji ostatecznej innej niż ta, o stwierdzenie nieważności której wniósł pełnomocnik skarżącej. Tym samym, w zaistniałej sytuacji nie zachodzi stan, który można byłoby określić stanem tożsamości sprawy.

Niezależnie od tego, podkreślić należy, iż bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest zmiana stanu prawnego, w zakresie odnoszącym się do ustrojowych i procesowych podstaw funkcjonowania sądów administracyjnych. Zmiana stanu prawnego we wskazanym zakresie nie ma bowiem żadnego wpływy na treść i wykładnię przepisu art. 249 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W jednakowym i tym samym brzmieniu, przepis ten obowiązywał nie dość, że w dacie wyrokowania NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/03 oraz NSA w Warszawie, w sprawie sygn. akt FSK 1905/04, to zwłaszcza zarówno pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jak i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ich też kontekście stwierdzić należy, że normatywną treść zwrotu "organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę" należało i należy odczytywać, jako prawomocne oddalenie skargi (por. również , S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 722). Prezentowany kierunek wykładni znajduje swoje odzwierciedlenie również w orzecznictwie sądowym. W jego świetle próba stwierdzenia nieważności decyzji stanowiącej wcześniej przedmiot oceny sądu, z punktu widzenia jej zgodności z prawem, w sytuacji wydania wyroku oddalającego skargę na tę decyzję, stanowi niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądowe (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2004 r., w sprawie sygn. akt IV SA 1894/03).

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż skoro NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/03 oddalił skargę na decyzję ostateczną, o stwierdzenie nieważności której zabiegał pełnomocnik skarżącej, to w rozumieniu przepisu art. 249 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, ziściła się negatywna przesłanka wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji uzasadniająca wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia tego postępowania.

W świetle powyższego, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisu art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Charakter i istota postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych, zwłaszcza zaś bezsporny w sprawie fakt ziszczenia się negatywnej przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji (prawomocny wyrok oddalający skargę NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/03), skutkowały uzasadnioną odmową merytorycznego rozstrzygania o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu i instancji uznać więc należy za prawidłowe i zgodne z prawem. Organy podatkowe, związane przepisem art. 120 ordynacji podatkowej, nie miały więc podstaw, aby dokonywać oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście ustalania istnienia kwalifikowanych wad decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2002 r., a konsekwencji podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Nie znajdując również innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę pełnomocnika skarżącej uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu.

W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.