Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1546/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2016 r. nr IPPB1/4511-1258/15-4/AM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić M.P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca – M.P. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2016 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zaskarżona interpretacja indywidualna zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu została prawidłowo doręczona Skarżącej w dniu 25 stycznia 2016 r. (k. 19 akt administracyjnych).

Skarżąca w dniu 9 lutego 2016 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Podkreślić także należy, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w dniu 21 stycznia 2016 r. Interpretacja ta została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 25 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 19 akt adm.).

Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 8 lutego 2016 r. powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt sprawy wynika natomiast bezspornie, iż Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 9 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego - k. 20 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu.

Należy stwierdzić więc, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane zostało po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem jest bezskuteczne. Uchybienie warunkom wniesienia skargi określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowiło w konsekwencji przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu.

Wobec powyższego Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.