Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2575/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakładającą na P. S. – skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 10.250 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.750 złotych z tytułu:

- wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek,

- wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,

- wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne

z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne,

- skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego.

GITD wspomnianą wyżej decyzją umorzył postępowanie w I instancji w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2010 r. w miejscowości O. na drodze krajowej

nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...], który prowadzony był przez kierowcę Pana R. W. w imieniu i na rzecz skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] "P." P. S. Wskazanym wyżej pojazdem przedsiębiorca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z K. do K. W trakcie kontroli kierowca okazał na wezwanie osoby upoważnionej do jej przeprowadzenia między innymi wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz dokument przewozowy – wydanie z magazynu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., potwierdzający wykonywanie przewozu drogowego mieszanki stabilizacyjnej w ilości 26,94 t. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia 7 czerwca 2010 r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli organ, pismem z dnia [...] czerwca

2010 r., wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne.

Dnia [...] czerwca 2010 r. WITD wystąpił do T. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (K.) o przesłanie kopii faktury do dokumentu wydania z magazynu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. mieszanki stabilizacyjnej 0-63 w ilości 26,94 t. lub do wskazania przedsiębiorcy, który dokonał zakupu tego ładunku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, przesłano kopię faktury VAT nr [...]z dnia [...]czerwca 2010 r., zgodnie z którą nabywcą przewożonego w dniu kontroli ładunku było przedsiębiorstwo M. w siedzibą w K. WITD zwrócił się również do Starostwa Powiatowego w K. oraz do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego (BOTM) o potwierdzenie, czy strona posiada uprawnienia do wykonywania transportu drogowego krajowego i międzynarodowego. W odpowiedzi BOTM poinformowało, że stronie nie została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, podobnie wypowiedziało się Starostwo Powiatowe stwierdzając, że ww. przedsiębiorcy nie została wydana przedmiotowa licencja.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 oraz art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej utd. oraz lp. 1.1., 1.7., 1.8. ust. 1 i 3, 10.1. lit. a) i b) załącznika do tej ustawy, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną 10.250 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

WITD nałożył na skarżącego powyższą karę pieniężną w wyniku stwierdzenia licznych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym między innymi za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Wobec wspominanego naruszenia organ podał, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, na co wskazywały zgromadzone dokumenty, zaś okazana przez skarżącego umowa zawarta pomiędzy firmą "M.", a Usługi Ogólnobudowlane "P.", potwierdza fakt budowy drogi, a nie przynależność przewożonego ładunku. Jak wskazał organ, właścicielem ładunku jest "M.", która wykonywała przewóz, kwalifikowany jako transport drogowy, objęty stosownie do art. 5 ust. 1 utd. obowiązkiem uzyskania odpowiedniej licencji na jego wykonywanie. Wśród nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, WITD wskazał również na wykonywanie transportu z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Organ uznał za udowodnione, że skarżący wyposażył kierowcę w ww. zaświadczenie, jednakże dokonał tego bezpodstawnie z uwagi na nieprawidłowe badanie lekarskie

i psychologiczne kierowcy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż kierowca nie posiadał stosownego zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z uwagi na wczesny wyjazd i brak możliwości wystawienia takowego dokumentu w momencie kontroli. Skarżący stwierdził także, iż nie może ponosić odpowiedzialności za działania osób trzecich (lekarzy) wystawiających orzeczenia lekarskie. W jego ocenie nie może zostać ukarany za naruszenie wynikające z lp. 1.8 ust. 3 załącznika do utd.

na podstawie okoliczności wskazanych w treści uzasadnienia decyzji WITD. Dodał, że w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne, a organ kontrolny błędnie zinterpretował treść umowy przedłożonej w toku postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję WITD w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną

w wysokości 9.750 złotych, powołując się na przepis art.138 § 1 pkt 2 Kpa., art. 5 art. 8 ust. 1, art. 39a, art. 39j, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 utd. oraz lp. 1.1., 1.7., 1.8. ust. 1 i 3, 10.1. lit. a) i b) załącznika do utd. i umorzył postępowanie w I instancji w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

GITD wobec naruszeń, których dopuścił się skarżący i których wystąpienie ustalone przez WITD zostało potwierdzone i znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej do Sądu decyzji, podzielił argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłową wykładnię, a przez to wadliwe zastosowanie art. 4 pkt 4 lit. c) utd. Stwierdził, że przewóz na potrzeby własne może również dotyczyć materiałów niezbędnych do wykonania określonych usług bez potrzeby przenoszenia ich posiadania określonych ściśle w cyt. przepisie. Zdaniem skarżącego w jego sprawie doszło do sytuacji, w której przewoził materiały w celu ich przetworzenia – wbudowania w budowaną drogą, bez pobierania żadnej dodatkowej opłaty z tytułu przewożenia materiałów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa., art. 5, art. 8 ust. 1 i 3 pkt 8, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.1., 1.7., 1.8. ust. 1 i 3, 10.1. lit. a) i b) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w części dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Organ administracji uznał, iż skarżący nie miał w dniu kontroli licencji, do której posiadania był zobowiązany zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 utd.

Odnosząc się na wstępie do argumentacji skarżącego dotyczącej błędnego zakwalifikowania wykonywanego przez niego w dniu kontroli transportu drogowego, jako transportu rzeczy, nie zaś przewozu drogowego na potrzeby własne,

należy mieć na względzie przepis art. 4 pkt 4 utd. zawierający definicję przewozu

na potrzeby własne.

Zgodnie z definicją zawartą w wyżej wymienionym przepisie, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo

w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Stosownie do wyżej powołanej regulacji, żeby przejazd mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, pojazd musi być prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika.

Jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli drogowej, kierowca okazał wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe rzeczy

na potrzeby własne. Natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący wykonywał w dniu kontroli, tj. [...] czerwca 2010 r. transport drogowy rzeczy, a więc bez wymaganej prawem licencji przewozowej. Przewożona mieszanka stabilizacyjna nie stanowiła rzeczy będących własnością skarżącego, nie została też ona przez niego sprzedana, kupiona, wynajęta, wydzierżawiona, wyprodukowana, wydobyta, przetworzona lub naprawiona. Zgodnie z dokumentem wydania z magazynu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz fakturą VAT nr [...] z tego samego dnia nabywcą przedmiotowego towaru był bowiem przedsiębiorca J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "M." Usługi w [...], nie zaś sam skarżący.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono także,

w oparciu o informację z dnia 15 lipca 2010 r. nadesłaną ze Starostwa Powiatowego w K., że według stanu na dzień kontroli drogowej, skarżący, który realizował krajowy transport drogowy rzeczy nie dysponował licencją na jego wykonywanie. Jednocześnie ustalono na podstawie informacji z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia 12 grudnia 2010 r., zgodnie z którą przewoźnik nie został zarejestrowany w bazie BOTM, że skarżącemu nie została udzielona licencja

na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy.

Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 lit. a) utd., każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 utd. obejmuje wykonywanie transportu drogowego – krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego i zgodnie z art. 5 ust. 1 utd. wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego, w momencie kontroli skarżący nie posiadał dla tak realizowanego transportu wymaganej licencji. Skoro skarżący nie wypełnił warunków przewozu drogowego na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 4 utd., to w związku z tym zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. a) utd. jego przewóz należało zakwalifikować jako krajowy transport drogowy rzeczy. Skarżący był zatem zobowiązany, w świetle art. 5 ust. 1 utd. uzyskać odpowiednią licencję na wykonywanie transportu drogowego, czego nie uczynił, dopuszczając się tym samym naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, skutkującego wystąpieniem po stronie organu obowiązku zastosowania wobec skarżącego sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie określonej lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.