Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 951/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 2, art. 136, art. 145 par. 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie orzeczenia o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania L. K. i S. S. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku L. K. i S. S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę niżej wymienionych obiektów budowlanych w etapie I w miejscowości W. na działkach nr: 1176, 1177/9, 1177/12, 1177/10, 1178/7, 1179/8, 1179/7, 1180/6, 1180/5, 1181/6, 1181/5, 1182/6, 1182/5, 1183/6, 1183/5, 1184/6, 1184/5, 1185/6, 1185/5, 1186/6, 1186/5, 1187/5, 1188/5, 1189/6, 1189/5, 1190/5:

• obiekt Nr 1 - budynek handlowo-gastronomiczny o kub. 1701 m3, pow. zabudowy 507,92 m2, pow. użytkowej 436,39 m2 wraz z tarasem Nr 3,

• obiekt Nr 9 - zbiornik gazu płynnego o pojemności 4850 l podziemny do celów grzewczych budynku handlowo-gastronomicznego,

• obiekt Nr 11 - zbiornik podziemny wód deszczowych o pojemności 50,0m3,

• obiekt Nr 12- separator ropopochodny,

• obiekt Nr 14 - zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe - dwukomorowy o pojemności 2 x 5,0 m3,

• drogi wewnętrzne skomunikowane z prawą jezdnią drogi krajowej Nr 8, parkingi, place i chodniki.

Wspomniana decyzja stała się ostateczna z dniem 25 lipca 2003 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Wójt Gminy T.

trybie art. 163 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego zmienił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. dodając do orzeczenia po zapisie: "obejmujące budowę niżej wymienionych obiektów budowlanych w "etapie I" dodaję "etap II", po zapisie "obiekt nr 14 zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe - dwukomorowy

o pojemności 2 x 5,0 m3", dodaje się zapis:

• obiekt nr 2 i 4 - stacja paliw płynnych z wiatą, czterema zbiornikami podziemnymi na paliwa płynne o pojemności 4x50,0m3=200,0m3 i instalacją paliwową z dystrybutorami";

• obiekt nr 7 - stacja dystrybucji paliw gazowych LPG z dwoma zbiornikami naziemnymi na paliwo gazowe o pojemności 2x4,95m3=9,90m3 i instalacją gazową

z dystrybutorem". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 10 września 2003 r.

Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] prowadził wiele niezależnych postępowań w trybie wznowienia wobec decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]: z wniosku A. L., z urzędu i ze sprzeciwu prokuratorskiego. Oprócz tych postępowań wobec przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę toczyły się także inne postępowania, w tym nieważnościowe oraz w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego.

A. L. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] czerwca 2003 r. nr [...], jak również decyzją z [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 873/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż A. L. posiada przymiot strony w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych w miejscowości W.

Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2012 r. A. L. wystąpił do Starosty [...] o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], zmienioną ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w m. W. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż przy wydawaniu przedmiotowych decyzji doszło do przestępstw, co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Okręgowego IV Wydział Karny w P. sygn. akt IV Ka [...] z dnia 16 grudnia 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta [...] wznowił na wniosek A. L. postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...]r. znak: [...] orzekł o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] oraz decyzji zmieniającej z dnia [...]r. nr [...] z naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestorów Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] r. i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że zakres sprawy pozostający do wyjaśnienia przez organ I instancji miał istotny wpływ na przyszłe rozstrzygnięcie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji odebrał od wnioskodawcy oświadczenie na okoliczność, kiedy dowiedział się o poszczególnych podstawach wznowienia postępowania, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Z oświadczenia wynika, że o poszczególnych okolicznościach wnioskodawca dowiedział się w dniu 16 grudnia 2011 r. w trakcie ogłaszania prawomocnego wyroku

w Sądzie Okręgowym Wydział Karny w P. w sprawie o sygn. akt [...].

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wznowił na wniosek A. L. postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] r. znak [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] i orzekł o wydaniu decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa.

W wyniku wniesienia odwołania przez inwestorów Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z poprzedzającym ją postanowieniem i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1049/14 uchylił zaskarżoną przez A. L. decyzję z [...] nr [...] w części, w jakiej Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] o wznowieniu postępowania, w pozostałej części oddalił skargę. Wyrok z dniem 24 marca 2015 roku stał się prawomocny.

W ponownie prowadzonym postępowaniu pismem z dnia 12 maja 2015 r., inwestorzy zwrócili się do organu I instancji o zobowiązanie A. L. do przedstawienia dowodów świadczących, o tym w jakiej dacie dowiedział się

o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a. Inwestorzy domagali się ponadto prowadzenia postępowania z dwóch wniosków A. L. stanowiących podstawę wznowienia postępowania, tj. z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a. oraz z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Według inwestorów Starosta nie może poprzestać na tym, co wskaże i czym wykaże się A. L., odnośnie daty dowiedzenia się o wskazanych okolicznościach, ale jest zobowiązany zweryfikować we własnym zakresie twierdzenia i dowody przedłożone przez wnioskodawcę.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a. orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z [...] sierpnia 2003 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji ostatecznej Wójta Gminy T. z [...] czerwca 2003 r. nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W. gm. T. - z powodu upływu terminu do merytorycznego orzekania

w sprawie, który dla przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji wynosi 10 lat i upłynął w dniu 25 sierpnia 2013 r., zaś dla przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji wynosi 5 lat i upłynął w dniu 25 sierpnia 2008 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że w jego ocenie wystąpiła podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ w dacie wydawania spornych decyzji o pozwoleniu na budowę dokonano przerobienia wystawionego dokumentu - przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego -

w ten sposób, że po zaklejeniu pozycji wskazujących na rzeczywistych autorów projektu, podpisali się jako jego autorzy inni projektanci, a zatem dokonano sfałszowania dokumentu wystawionego. Sfałszowanie dokumentu "Projekt budowlany stacji paliw w miejscowości W." polegało na tym, że w teczkach projektowych

w tabelkach opisujących rysunki, w miejscach gdzie znajdowały się zapisy o autorach projektu w branży architektonicznej i drogowej z nazwiskami P. Z.

i K. A., naklejono paski papieru, na których umieszczono odpowiednio zapisy "mgr inż. arch. T. K." oraz "mgr inż. I. S.", co zostało stwierdzone w orzeczeniu Sądu Okręgowego w P. [...] Wydział Karny (sygn. akt [...]).

Według organu I instancji w sprawie wystąpiła również podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ oskarżeni I. N. i G. S. nie naruszyli prawa przy opracowaniu i wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], natomiast do naruszenia prawa doszło przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Wniosek inwestorów L. K. i S. S. z dnia 19 grudnia 2000 r. dotyczył wydania decyzji o pozwoleniu na budowę "...stacji paliw płynnych MOP-III wraz z infrastrukturą towarzyszącą...".

Oskarżeni, przygotowując i wydając decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę, nie zmienili zakresu inwestycji ujętego we wniosku z dnia 19 grudnia 2000 r., a jedynie go ograniczyli ze względu na brak zgody na odstępstwo od przepisu § 111 ust.2 i § 123 ust. 2 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (przywoływanego dalej w skrócie jako "rozporządzenie z 1999 r.), której wymagalność wynikała z decyzji Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Zachodni Biuro w Ł. z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] uzgadniającej projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu tej decyzji inwestorzy zostali poinformowani, że ,,..w stosunku do projektowanego obiektu obsługi podróżnych nie ma zastosowania oznaczenie MOP-III..." oraz, że przedłożony do zatwierdzenia

wydania pozwolenia projekt budowlany, w skład którego wchodzi projekt zagospodarowania terenu, obejmuje obiekty wymienione w sentencji niniejszej decyzji oraz stację paliw, której lokalizacja na terenie obiektu obsługi uczestników ruchu nie spełnia warunku ustalonego w § 123 pkt 2 rozporządzenia z 1999 r. w zakresie minimalnej odległości między zjazdami sąsiadujących stacji paliw poza terenem zabudowy. Od tej decyzji inwestorzy nie wnosili również odwołania, co oznacza, że spełniała ich żądanie.

Ponadto przed wydaniem decyzji nr [...] inwestor dysponował decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] "na budowę zjazdu publicznego" do projektowanego obiektu obsługi uczestników ruchu i "na budowę wyjazdu publicznego" na prawą jezdnię drogi krajowej nr 8 wraz z budową urządzeń odwadniających (uzgodnionego w GDDP.BŁ - bez stacji paliw).

Sprawa z wniosku z dnia 19 grudnia 2000 r. została zakończona wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. o pozwoleniu na budowę obiektów obsługi podróżnych wymienionych na wstępie - bez stacji paliw.

Organ I instancji podkreślił, że do naruszenia prawa doszło przy wydawaniu decyzji

z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Wnioskiem z dnia 25 lipca 2003 r. inwestorzy L. K. i S. S. wystąpili do Wójta Gminy T. o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] poprzez dodanie następujących obiektów: stacja paliw płynnych z wiatą, zbiornikami podziemnymi, dystrybutorami i instalacją paliwową, stacja paliw gazowych ze zbiornikami, dystrybutorami i instalacją paliwową, na terenie obiektu obsługi uczestników ruchu w m. W.

W przedmiotowej sprawie jednak wniosek inwestorów z dnia 25 lipca 2003 r. nie dotyczył zmiany obiektów objętych decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w trybie przewidzianym w art. 36a Prawa budowlanego dla zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz dotyczył dodania nowych wymienionych wyżej obiektów. Zainicjowana przez inwestorów zmiana decyzji

o pozwoleniu na budowę w istocie zmierzała do realizacji nowych obiektów. W tej sytuacji inwestorzy powinni uzyskać nowe pozwolenie na budowę wnioskowanego zamierzenia, a złożony wniosek powinien dotyczyć nowego zamierzenia inwestycyjnego (o czym organ winien poinformować wnioskodawców, jednocześnie zobowiązując do korekty złożonego wniosku - a czego nie uczynił).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pismem z dnia 19 sierpnia 2003 r. wystąpił do inwestorów o uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 25 lipca 2003 r. w terminie 7 dni, zobowiązując ich do przedłożenia oryginału ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, kompletnych 4 egzemplarzy projektu budowlanego, zaświadczeń o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego wszystkich projektantów, pod rygorem - w przypadku nieuzupełnienia - pozostawienia sprawy bez rozpoznania. W aktach przedmiotowej sprawy brak jest potwierdzenia, że brakujące dokumenty w przysługującym wnioskodawcom terminie zostały złożone, a mimo to

w dniu [...] sierpnia 2003 r. wydano decyzję nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. nr 140/00/03 zgodnie z wnioskiem wnioskodawców.

W przedmiotowej sprawie przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] doszło do szeregu naruszeń prawa, co zostało również potwierdzone w orzeczeniu Sądu Okręgowego w P. [...] Wydział Karny (sygn. akt [...]), w którym uznano funkcjonariuszy publicznych: I. N. i G. S. za winnych popełnienia przestępstw, a zatem wystąpiła podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej organ stwierdził, że w sprawie wystąpiła także podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ z analizy posiadanych dowodów rzeczowych, w tym dowodu rzeczowego nr 23, tj. zatwierdzonego "Projektu budowlanego na budowę dróg wewnętrznych, placów, parkingów, na terenie obiektu obsługi uczestników ruchu drogowego w m-ści W., gm. T."

i stanowiącego załącznik do decyzji Wójta Gminy T. nr [...] wynika, że nie przedstawiono w nim rozwiązania drogowego - układu komunikacji wewnętrznej z uwzględnieniem obiektów stacji paliw. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie "na budowę zjazdu publicznego" z drogi krajowej nr 8 do projektowanego obiektu obsługi uczestników ruchu drogowego i "na budowę wyjazdu publicznego" na prawą jezdnię drogi krajowej nr 8 wraz z budową urządzeń odwadniających w miejscowości W., gm. T. na podstawie wniosku inwestorów z dnia 26 września 2002 r., do którego załączono projekt zagospodarowania terenu dla obiektu uczestników ruchu drogowego, w którym nie było stacji paliw. Z posiadanych akt sprawy wynika, że nie istnieje projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. Zatem w dacie wydawania pozwolenia na budowę stacji paliw w W.

w aktach sprawy nie było projektu budowlanego układu drogowego uwzględniającego projektowaną stację paliw wraz z opiniami (w tym rzeczoznawcy ds. p.poż), uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Był tylko układ komunikacji wewnętrznej dla obiektu z barem, sklepem, serwisem, parkingiem (bez stacji paliw) - co stanowi okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Starosty w sprawie wystąpiła także podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., ponieważ Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych Oddział Zachodni Biuro w Ł. w decyzji z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] uzgadniającej projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zobowiązała inwestorów do uzyskania zgody na odstępstwo od przepisu § 111 ust. 1 rozporządzenia z 1999 r.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] odmówił wnioskodawcom zgody na odstępstwo od przepisu § 111 ust. 2 i § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r. z uwagi na brak upoważnienia do jej udzielenia od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. W aktach sprawy brak również oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, o czym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. b Prawa budowlanego. Pomimo braku zgody na rzeczone odstępstwo oraz braku oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, decyzja z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] została wydana.

W ocenie organu I instancji w sprawie wystąpiła także podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., albowiem zagadnienie wstępne określała decyzja Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Zachodni Biuro

w Ł. z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...] uzgadniająca projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, w której zobowiązano inwestorów do uzyskania zgody na odstępstwo od przepisu § 111 ust. 1 rozporządzenia z 1999 r. przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę MOP-III (ze stacją paliw). Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] odmówił wnioskodawcom zgody na odstępstwo od przepisu w § 111 ust. 2 i § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r. z uwagi na brak upoważnienia do jej udzielenia od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, który w piśmie z dnia 25 maja 2001 r. znak: TT5-557-93/01 stwierdził, że nieuzasadnione jest udzielenie Wojewodzie [...] wnioskowanego upoważnienia oraz poinformował, że powyższe wyjaśnienie dotyczy również możliwości odstępstwa od wymagań § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r., co winno skutkować umorzeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postępowania w sprawie zmiany decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] zainicjowanej wnioskiem inwestorów L. K. i S. S. z dnia 25 lipca 2003 r. najpóźniej po złożeniu przez inwestorów wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego.

Podjęcie postępowania, a następnie wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] pomimo negatywnego rozstrzygnięcia ministra odnośnie zgody na powyższe odstępstwo oraz wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], w którym odmówił wnioskodawcom zgody na odstępstwo od przepisu w § 111 ust. 2 i § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r. z uwagi na brak upoważnienia do jej udzielenia od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, jest okolicznością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

W dalszej części uzasadnienia Starosta wyjaśnił, że prowadził również postępowanie

w przedmiotowej sprawie z wniosku A. L. z dnia 8 października 2004 r. oraz ze sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w P. z dnia 30 czerwca 2005 r., z podstawą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz z urzędu.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. o wznowieniu postępowania z wniosku A. L. oraz ze sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w P. oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r.

o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. o pozwoleniu na budowę

i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, informując

o konieczności usunięcia przeszkód formalnych przed wznowieniem postępowania.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji pismem z dnia 27 listopada 2013 r. wezwał wnioskodawcę A. L. do usunięcia braków formalnych wniosków z dnia 8 października 2004 r., tj. do przedłożenia dowodu, w którym będzie wskazany termin (dzień, miesiąc, rok), kiedy dowiedział się o decyzjach, w sprawie których żąda wznowienia postępowania lub przedłożenia oświadczenia na piśmie w trybie art. 75 § 2 k.p.a. na tę okoliczność. Wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w żądanym zakresie, dlatego też wnioski pozostawiono bez rozpoznania, o czym pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. poinformowano A. L. oraz Prokuraturę Okręgową w P.

Organ I instancji zauważył również, że postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], mając na względzie pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., w którym GDDKiA dostrzega możliwość wznowienia z urzędu postępowania w tej sprawie, wskazując, że rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r. Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych (rozporządzenie z 1999 r.) § 111 i § 123 stanowiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Mimo braku zgody na odstępstwo od tych warunków, wydana decyzja o pozwoleniu na budowę stacji paliw zawiera rozstrzygnięcie odmienne od oceny przyjętej w postanowieniu Wojewody [...].

Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił powyższą decyzję Starosty [...] w całości wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

Z uwagi na to, że podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. jest przedmiotem wniosku A. L. i będzie przedmiotem badania przez organ, to wznowienie tego postępowania z urzędu w oparciu o tę samą podstawę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. jest niezasadne. W związku z powyższym organ I instancji odstąpił od ponownego wznowienia z urzędu tego postępowania.

W obszernym odwołaniu od tej decyzji inwestorzy L. K. i S. S. wnieśli o jej uchylenie wraz z postanowieniem o wznowieniu postępowania, zarzucając naruszenie: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., § 3 pkt 12, § 111 ust. 2, § 123 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 1999 r.

Według odwołujących organ I instancji naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie wyjaśnił w decyzji, na czym miałoby polegać naruszenie prawa przez Wójta Gminy T. przy wydawaniu decyzji oraz dlaczego uznał oświadczenie wnioskodawcy o dacie dowiedzenia się przez niego o okolicznościach stanowiących odrębne podstawy wznowienia za wiarygodne. Pismem z 18 maja

2015 r., skarżący domagali się od organu I instancji wyjaśnienia tych kwestii podnosząc, iż wnioskodawca o okolicznościach, z powodu których domaga się wznowienia postępowania, dowiedział się długo przed złożeniem wniosku, miał bowiem wiedzę już w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w P. o sygn. akt [...], które sąd zakończył wyrokiem z 9 marca 2011 r. Budzi wątpliwości, iż dopiero w chwili ogłoszenia wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. przez Sąd Okręgowy wnioskodawca dowiedział się o tych okolicznościach. Odwołujący podnieśli między innymi, że organ I instancji uznał, że z naruszeniem prawa została wydana zarówno decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] sierpnia 2003r., jak i decyzja z dnia [...] czerwca 2003r. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest argumentacji prawnej, dlaczego decyzja z [...] czerwca 2003r. narusza prawo, gdyż nie wskazano w stosunku do niej żadnych zarzutów.

Zarzucili ponadto, że ich zdaniem organ nie wykazał w sposób należyty wystąpienie przesłanek do wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 k.p.a., przedstawiając szeroko argumentację, która ma o tym świadczyć.

Między innymi podnieśli, że organ bezzasadnie uznał fałszywość dowodu - projektu budowlanego - w sytuacji, kiedy nastąpiła jedynie zmiana nazwisk jego autorów. Zakwestionowali także przyjęcie przez organ, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2003r. wydana została mimo braku decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie odwołujących legitymowali się taką decyzją z dnia [...] stycznia 2000r., która stanowiła podstawę zarówno do wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2003r., jak i decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r., która ją jedynie uzupełniała.

W odwołaniu zarzucono również naruszenie prawa materialnego przez organ I instancji poprzez naruszenie przepisów § 111 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r., który w dniu wydania przedmiotowej decyzji dotyczył tylko dróg klasy S (ekspresowych). Tymczasem droga krajowa nr 8 na odcinku przylegającym do nieruchomości objętej decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie miała klasy S, miała natomiast klasę GP (główna ruchu przyspieszonego). Rozbudowa drogi krajowej do parametrów drogi klasy S określona została dopiero w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku P. - granica powiatu R. Także nie miał zastosowania § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r., ponieważ dotyczy on jedynie dróg klasy S, a nie dotyczy dróg klasy GP.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda przywołał brzmienie art. 6 k.p.a.

i stwierdził, że poza sporem jest fakt, iż o pozostawieniu w obrocie prawnym postanowienia Starosty [...] z [...] grudnia 2013 r. przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1049/14 uchylając decyzję z dnia [...]r. nr [...] w części, w jakiej Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z [...] o wznowieniu postępowania. Inwestorom przysługiwało prawo wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, czego nie uczynili. Podnoszone zarzuty w tym zakresie nie są zasadne.

Dalej Wojewoda wywiódł, że przedmiotem w sprawie jest decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], zmieniona decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W., zwana dalej decyzją dotychczasową.

Decyzja dotychczasowa powinna zastać zbadana przez organ I instancji we wznowionym postępowaniu z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 k.p.a., tj. zgodnie z treścią wniosku o wznowienie.

Opierając się na prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w P. [...] Wydział Karny z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt [...] organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie, odnosząc się do każdej

z podnoszonych we wniosku podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji uzasadnił prawne podstawy podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśnił ponadto, iż

w sprawie wniosku A. L. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją dotychczasową z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pismem

z dnia 17 grudnia 2013 r. powiadomił wnioskodawcę, że z powodu nieusunięcia braków formalnych wniosek pozostawia bez rozpatrzenia. Z powyższych względów decyzja

z dnia [...] znak: [...] Starosty [...] dotyczyła tylko podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a.

Organ odwoławczy, wskazując następnie na brzmienie art. 365 § 1 i art. 404 ustawy

z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz.U. z 2014 r., poz.101), zwany dalej "K.p.c." stwierdził, że Sąd Okręgowy w P. [...] Wydział Karny w wyroku z 16 grudnia 2011 r. sygn. akt [...], m.in.:

1) zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego funkcjonariusza publicznego - Wójta Gminy T. w ten sposób, że w miejsce zarzucanego mu czynu uznał go za winnego, że w okresie od 13 marca 2003 r. do 21 sierpnia 2003 r.

w T. przekroczył swoje uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków;

2) zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego inspektora budownictwa

i gospodarki przestrzennej w ten sposób, że w miejsce zarzucanego mu czynu uznał go za winnego tego, że w okresie od 13 marca 2003 r. do 10 września 2003 r.

w T. przekroczył swoje uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków.

Oskarżeni przekroczyli uprawnienia oraz nie dopełnili obowiązków przy wydawaniu decyzji administracyjnych z wniosku L. K. i S. S. z dnia 19 grudnia 2000 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych MOP- III wraz z infrastrukturą towarzyszącą we wsi W. w ten sposób, że nie umorzyli tego postępowania w związku z otrzymaniem postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] odmawiającego inwestorom zgody na odstępstwa od przepisów określonych w § 111 ust. 2 i § 123 ust. 2 rozporządzenia z 1999 r., najpóźniej po złożeniu przez inwestorów wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego, natomiast w dniu 13 marca 2003 r. podjęli to postępowanie pomimo negatywnego rozstrzygnięcia ministra odnośnie zgody na powyższe odstępstwo. Następnie w dniu [...] czerwca 2003 r. wydali decyzję nr [...] stanowiącą pozwolenie na budowę obiektów budowlanych w postaci budynku handlowo-gastronomicznego, zbiornika gazu, zbiornika podziemnych wód deszczowych, separatora ropopochodnych, zbiornika na ścieki bytowe, dróg wewnętrznych, czym samowolnie zmienili zakres inwestycji ujęty we wspomnianym wniosku inwestorów. Następnie w dniu [...] sierpnia 2003 r. wydali decyzję nr [...] stanowiącą rozszerzenie decyzji nr [...], poprzez dodanie pozwolenia na budowę stacji paliw, czym naruszyli art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z uwagi na brak ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie uzyskanie przez inwestora wymaganych uzgodnień w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Ł. Ponadto wydali ją nie posiadając dokumentacji projektowej rozwiązań drogowych w zakresie obsługi komunikacyjnej stacji paliw, czym działali na szkodę interesu publicznego, a także interesu Spółki z o.o. "A" z siedzibą w W., tj. popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k.

Według Wojewody organ I instancji powinien rozpoznać wniosek A. L.

z dnia 12 stycznia 2012 r., którym domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] zmienioną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]) w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 k.p.a. w kontekście powyższego wyroku. Wyrok ten w części dotyczy również innych osób, jednakże z racji zajmowanych stanowisk w innych organach administracji publicznej, niezwiązanych

z wydaniem decyzji dotychczasowej, te postanowienia wyroku nie powinny zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu.

Wskazując na treść art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda podniósł, że analizowane przez organ I instancji postanowienia Sądu Okręgowego zawarte w rzeczonym wyroku dotyczące postępowania z wniosku inwestorów z dnia 26 września 2002 r. zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr 8 do projektowanego obiektu obsługi uczestników ruchu drogowego oraz wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział

w Ł. z dnia 18 października 2004 r., zakończonego decyzją nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy T. wbrew art. 24 § 3 k.p.a. i obowiązkowi obiektywizmu obejmowały inne postępowania. Postępowań tych nie obejmował wniosek o wznowienie z dnia 12 stycznia 2012 r. Zatem organ I instancji nie wykazał spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Jeśli chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to zdaniem organu odwoławczego brak w aktach sprawy projektu budowlanego układu drogowego nie stanowi okoliczności, o której mowa w tym przepisie, gdyż brak ten - jako okoliczność faktyczna - była znana organowi I instancji w dniu wydania decyzji dotychczasowej.

W kwestii art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Wojewoda podkreślił, że postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę zostało zawieszone na wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego A, postanowieniem z [...] grudnia 2000 r., nie zaś

z urzędu (vide 21s. wyroku). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma należytego wyjaśnienia zawieszenia tego postępowania oraz jego podstawy, czy na pewno podstawą zawieszenia postępowania było zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji brak jest również właściwej analizy spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Częściowo zatem nie jest uzasadnione stanowisko Starosty [...] prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewoda odnosząc się następnie do powołanego w podstawie przepisu art. 151 § 2 k.p.a. zauważył, iż we wznowionym postępowaniu - przy spełnieniu przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. - podstawową kompetencją merytoryczną organu jest uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

W sytuacji gdy wystąpi jedna z negatywnych przesłanek, określonych w art. 146 k.p.a., powyższe kompetencje nie mogą być zrealizowane. Zgodnie z art. 146 § 1 nie może nastąpić uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 1 i 2 , jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, a z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 - 8 oraz w art. 145a i 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przy czym decyzji nr [...] w dniu [...] września 2003 r. nadano klauzulę wykonalności, czyniąc ją prawomocną.

Przy braku spełnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. podstawę orzeczenia stanowi art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z danej przesłanki. Skoro bowiem wszystkie wymagania określone w Prawie budowlanym oraz przepisach szczególnych dotyczące ustalenia przedmiotowej wady postępowania wskazywałyby, że brak jest podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5, 7 k.p.a., to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji. Wówczas w sprawie mogą nastąpić dwie różne podstawy rozstrzygnięcia.

Wojewoda stwierdził zatem, że sentencja decyzji organu I instancji sporządzona została z naruszeniem art. 152 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Następnie Wojewoda podkreślił, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonej na stronie 19 prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1049/14, w sytuacji gdy toczą się różne postępowania wznowieniowe dotyczące tej samej decyzji to, należałoby rozważyć, czy nie wskazane byłoby łączne rozpoznanie wszystkich spraw. Oczywiście uzależnione jest to od tego, na jakim etapie są te postępowania oraz czy spełnione są przesłanki określone w art. 62 k.p.a. Okoliczność ta winna być wzięta pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W ocenie Wojewody sprawa prowadzona z wniosku A. L. z 4 października 2004 r. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w odrębnym postępowaniu wznowieniowym, wobec ostatecznej decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2003 r. zmieniającej ostateczną decyzję Wójta z [...] czerwca 2003 r., nie może zostać pozostawiona bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten ma zastosowanie tylko do spraw jeszcze nie wszczętych. Starosta [...] wielokrotnie postępowanie z powyższego wniosku kończył decyzjami, które były uchylane. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. o wznowieniu postępowania i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 734/11 Wojewódzki Sąd Administracyjne w Łodzi oddalił skargę na powyższą decyzję. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie wznowieniowe jest w toku, a organ I instancji nie zakończył tego postępowania stosowną decyzją.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. o wznowieniu postępowania oraz decyzję Starosty [...] z [...]r. o odmowie uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie wznowieniowe.

Według Wojewody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma odniesienia się do wskazania sądu o spełnieniu bądź niespełnieniu przesłanki określonej w art. 62 k.p.a.

Organ II instancji podkreślił, że pozostawia organowi I instancji analizę zarzutów podniesionych przez odwołujących w postępowaniu odwoławczym, gdyż stwierdzone uchybienia uniemożliwiają w pełni merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy.

Ze względu na wadliwość postępowania wznowieniowego, polegającą na niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, a przede wszystkim naruszenie zasad art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 151 § 1 i § 2 k.p.a., które to naruszenia z uwagi na charakter sprawy mogły mieć wpływ na wynik wydanej decyzji, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym powyżej zakresie. Organ odwoławczy wykazując, że organ I instancji nie dysponował niezbędnymi dowodami, czyli w istocie nie rozpoznał sprawy w sposób zgodny z przepisami, nie może konwalidować tego, przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie. Takie postępowanie przeczyłoby zasadzie dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. oraz naruszałoby art. 136 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. L. reprezentowany przez radcę prawnego M. N., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa prawnego, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wyjaśnienie, dlaczego organ uznał, iż złożony przez skarżącego wniosek o wznowienie postępowania z dnia 12 stycznia

2012 r. (wraz z dalszymi uzupełnieniami) zakończonego ostateczną decyzją uznać należy za niewystarczający do wznowienia postępowania;

2. art. 148 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że Starosta [...] nie zbadał z urzędu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącego, mimo iż przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie przedmiotowego wniosku, skarżący uzupełnił swój wniosek o wznowienie postępowania, wreszcie złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, kiedy dowiedział się

o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania;

3. art. 153 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wiążącej oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonej w treści wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. wskazującej, iż oświadczenie A. L. złożone w trybie art. 75 § 2 k.p.a. zostało złożone w sposób wyczerpujący z uwzględnieniem wszelkich reguł dowodowych.

4. art. 6 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę dyspozycji wynikającej z art. 5 Kodeksu postępowania karnego (in dubio pro reo), którą to zasadą kierował się A. L. składając wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w dniu 12 stycznia 2012 r. i tym samym błędne ustalenie, że skarżący złożył powyższy wniosek po upływie ustawowego terminu.

5. art. 145 § 1 pkt 5, 6, 7 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ, iż Starosta T. nie uzasadnił, jakie nowe okoliczności istotne dla sprawy wyszły lub nowe dowody wyszły na jaw, które istniały w dniu wydania decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], a nie były znane organowi, mimo iż Starosta [...] w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] w sposób szczegółowy opisał nowe okoliczności i fakty dla sprawy zaistniałe po wydaniu powyższej decyzji, a ponadto w sposób szczegółowy Sąd Okręgowy w P. skazując osoby biorące udział w wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia

2003 r. nr [...] w sposób precyzyjny oraz kompletny wskazał konkretne przestępstwa popełnione przez oskarżonych ujawnione dopiero kilka lat od wydania powyższej decyzji natomiast popełnione przed samym wydaniem decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, jak

w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę, natomiast pełnomocnik organu oraz uczestnicy postępowania S. S.

i L. K. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest decyzja kasacyjna Wojewody [...] z dnia [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą usunięto z obrotu prawnego decyzję Starosty [...] z dnia [...] opisaną wyżej.

Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania,

a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Decyzja kasacyjna jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. Może ona zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub

z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów

w sprawie albo zlecić przeprowadzenie takiego dowodu organowi, który wydał decyzję.

Tak więc wykazane naruszenia norm prawnych i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy musi mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art.. 138 § 2 k.p.a. ( por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 listopada 2014r. sygn. II OSK 2279/13 – Lex nr 1592135, z dnia 27 lutego 2014r. sygn. II OSK 2323/12 – Lex nr 1495262 i z dnia 29 stycznia 2014r. sygn. II OSK 2068/12 – Lex nr 1500194 ).

W ocenie sądu Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji wskazał przyczyny, dla których zachodziła konieczność uchylenia rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temuż organowi.

Jedna z nich obejmowała potrzebę rozważenia przez organ pierwszej instancji łącznego rozpoznania wszystkich spraw dotyczących postępowania wznowieniowego wobec decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r.

Niniejsza sprawa związana jest z rozpoznaniem wniosku A. L. z dnia 12 stycznia 2012r., którym domaga się on wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 k.p.a. Zachowanie przez skarżącego terminu do wystąpienia

z tym wnioskiem zostało, w ocenie sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015r. wydanego w sprawie II SA/Łd 1049/14. Sąd rozpatrywał wówczas skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. uchylono decyzję Starosty [...] [...] oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...] o wznowieniu postępowania w sprawie decyzji Wójta Gminy T.

z dnia [...] czerwca 2003r., zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2003r.

Wojewoda [...] wydając to rozstrzygnięcie dotyczące postanowienia wznowieniowego uznał, że organ pierwszej instancji winien przeprowadzić dowody pośrednie, które pozwolą na wykazanie przez A. L. zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a., gdyż oświadczenie złożone w trybie art. 75 § 2 k.p.a., pomimo pouczenia A. L. o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, było niewystarczające.

Wspomnianym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2015r. uchylono zaskarżoną decyzję w części, w jakiej uchyla postanowienie Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. W pozostałej części skarga została oddalona. W uzasadnieniu wyroku sąd między innymi stwierdził, że oświadczenie złożone w trybie art. 75 § 2 k.p.a. jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie na zasadach i w trybie przewidzianym

w Kodeksie postępowania administracyjnego i skoro organ nie wyjaśnił, dlaczego budzi ono wątpliwości, to trudno sobie wyobrazić do złożenia jakich dowodów skarżący miałby zostać przez organ wezwany.

Takie stanowisko wynikające z tegoż wyroku, który jest prawomocny, pozwala, zdaniem sądu rozpatrującego przedmiotową skargę, przyjąć, że kwestia zachowania terminu do wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania została przesądzona i jest wiążąca. Jak bowiem wynika z treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą

w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawne uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie ( por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:

z dnia 24 czerwca 2015r. sygn. II FSK 1404/13 – Lex nr 1774161, z dnia 11 czerwca 2015r. sygn. I OSK 596/15 – Lex nr 1733578 ).

Powyższe rozważania dotyczą dodatkowo kwestii podniesionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2015r. sygn. II SA/Łd 1049/14, w zakresie potrzeby łącznego rozpoznania różnych postępowań wznowieniowych,

a dotyczących tej samej decyzji. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że wobec decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. toczy się również postępowanie z wniosku A. L. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz ze sprzeciwu prokuratorskiego. Z decyzji Starosty [...] z dnia [...] wynika, że wniosek skarżącego z dnia 8 października 2004r. z podstawą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz z urzędu - ze sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w P. skutkował wydaniem przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] października 2009r. o wznowieniu postępowania oraz decyzji z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. o pozwoleniu na budowę, przy czym rozstrzygnięcia te zostały uchylone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Organ pierwszej instancji wezwał wówczas A. L. do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 8 października 2004r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wobec nieuzupełnienia braków wniosku organ pozostawił go bez rozpoznania.

W tym miejscu zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. ma zastosowanie jedynie do spraw, które nie zostały jeszcze wszczęte. Natomiast Starosta [...] ze wskazanego wniosku wydawał postanowienia i decyzje, które były następnie uchylane, a sprawa przekazywana do ponownego rozpoznania. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2013r. sygn. II SA/Łd 734/11 oddalona została skarga na decyzję kasacyjną Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., a tym samym postępowanie było prowadzone i nie zostało zakończone stosowną decyzją.

Sąd podziela ponadto argumenty podnoszone w zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...], że organ pierwszej instancji wydał kwestionowaną decyzję

z naruszeniem przepisów proceduralnych, które skutkowały koniecznością jej uchylenia.

Sprawa niewątpliwie ma charakter skomplikowany, wynikający między innymi z wielości podnoszonych zarzutów i konieczności ustosunkowania się do każdego z nich.

Przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy organ zobligowany więc będzie do uwzględnienia okoliczności podnoszonych w treści zaskarżonej decyzji, przy czym

w toku postępowania, dokonując analizy poszczególnych zarzutów dotyczących przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. organ winien je odnieść kierując je odrębnie do decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2003r. i odrębnie do decyzji tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2003r. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że Starosta [...] w decyzji z dnia [...], pomimo orzeczenia o wydaniu z naruszeniem prawa obydwu tych decyzji, w uzasadnieniu skupia się w zasadzie na analizowaniu przesłanek wznawiających w jedynie stosunku do decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r.

Wobec poczynionych wyżej wyjaśnień należy uznać, że zarzuty podnoszone

w skardze dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych zawartych w k.p.a., jak i art. 153 p.p.s.a. nie wymagają dodatkowego odniesienia się do nich.

Reasumując, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

LS