Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2968/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 31 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 90/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 90/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę [...] (Spółka) na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ujawnił to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA we Wrocławiu, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej uPb), po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia 2 marca 2010 r., Starosta Jaworski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o wysokości wieży H=80m, łopat, fundamentu, drogi dojazdowej oraz placów montażowych na nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], w gminie [...], stanowiącego I etap inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. J., K. B. oraz M. P., domagając się w nim umorzenia postępowania. Odwołujący się wywodzili błędy, gdy idzie o prawidłowe ustalenie katalogu stron postępowania w sprawie, brak stosownych uzgodnień z różnymi podmiotami, a także brak weryfikacji danych akustycznych przedsięwzięcia.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Wojewoda Dolnośląski wydał w dniu 27 listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej "K.p.a."), decyzję Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa [...] w Gminie [...] wszedł w życie w dniu 23 listopada 2012 r., tymczasem zaskarżoną odwołaniem decyzję wydano w dniu [...] stycznia 2013 r., a jej uzasadnienie nie zawiera rozważań o wpływie ustaleń planu na sytuację prawną stron postępowania, ani nawet wzmianki o zmianie stanu prawnego. Plan ten zmieniał przeznaczenie części działek z rolniczego na teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Ma to znaczenie z punktu widzenia dopuszczalnego poziomu hałasu, jaki będzie generować inwestycja. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana we wskazanym przez inwestora miejscu z uwagi na pozanormatywne uciążliwości hałasowe na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Wojewoda wskazał dalej, że organ I instancji ustalając krąg stron postępowania, nie określił wszystkich przepisów odrębnych wprowadzających, związanych z budową siłowni wiatrowej, ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich.

Ponadto, jak wskazano w motywach powyższej decyzji, z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została przewidziana do doręczenie m. in. dla osoby zmarłej, tj. G. R. (wykazywanej jako współwłaścicielka działki nr [...]). Z ustaleń organu wynikało, że G. R. nie żyła już w chwili wszczęcia postępowania zmierzającego do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Zmarła bowiem w dniu 2 listopada 2009 r., za strony postępowania winni być zatem uznani jej następcy prawni.

W ocenie Wojewody organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, nie rozstrzygnął powyższych kwestii, a zatem nie ustalił w sposób prawidłowy i wyczerpujący kręgu stron niniejszego postępowania.

Mając zatem na uwadze wskazane powyżej uchybienia, które wiążą się z potrzebą przeprowadzenia ponownej kompletnej analizy, a tym samym wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, Wojewoda Dolnośląski uznał, że orzekanie merytoryczne w sprawie stałoby w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazano, aby organ I instancji wziął pod uwagę wskazówki zawarte w niniejszej decyzji.

Skargę do WSA we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosła Spółka, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie:

– art. 35 ust. 1 uPb poprzez nieuwzględnienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, "głównie § 7 uchwały Nr XVII/104/2012", a także naruszenie w związku z tym nieuwzględnieniem art. 28 ust. 2 ww. ustawy poprzez błędną ocenę wpływu oddziaływania inwestycji na możliwości zagospodarowania terenów sąsiadujących z miejscem planowanej jej lokalizacji,

– art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zastosowanie go w sytuacji, w której decyzja I instancji została wydana w następstwie pełnego wyjaśnienia zakresu sprawy,

– art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) poprzez niedostosowanie się do wiążącej w sprawie oceny sądu co do dalszego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Zdaniem WSA we Wrocławiu skarga nie była zasadna.

Przywołano wpierw podstawy wydania decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 K.p.a.), uznając przy tym, że zaistniały przesłanki do podjęcia decyzji takiego typu przez Wojewodę Dolnośląskiego. Przyczyną jej wydania było skonstatowanie przez organ odwoławczy, iż przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, weszła w życie uchwała Rady Gminy [...] z dnia 28 czerwca 2012 r. Nr XVII/104/2012 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w Gminie [...] (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z dnia 23 października 2012 r., poz. 3563, dalej "zmiana MPZP"), mocą której zmieniono przeznaczenie działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości objętych zamiarem inwestycyjnym. Miało to znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności realizacji inwestycji w aspekcie pozanormatywnych uciążliwości hałasowych, zaś organ I instancji nie dostrzegł znaczenia dla treści podjętego rozstrzygnięcia – zmiany stanu prawnego wobec uchwalenia zmiany MPZP. Uzasadnienie prawne organu I instancji było niepełne, skoro nie dostrzeżono w nim uchwały w przedmiocie zmiany MPZP. W konsekwencji, w motywach wyroku oddalającego skargę WSA we Wrocławiu stwierdził, że Starosta Jaworski nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w istocie nie wykazał, iż zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

W wyroku wskazując na brak ustaleń co do zasięgu tzw. omiatania wirnika elektrowni wiatrowej, przy dopuszczalnej technicznie zmiany jego nastawienia, sąd wojewódzki doszedł do przekonania, że właściciel działki nr [...] winien znaleźć się w kręgu stron postępowania.

Poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zdaniem tegoż sądu, organ I instancji naruszył przepisy procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji zauważył, że aby móc stwierdzić prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 28 ust. 2 uPb, organ I instancji winien wyznaczyć w myśl art. 3 pkt 20 uPb − obszar oddziaływania w otoczeniu zamierzonego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, a następnie realizując postanowienie art. 61 § 4 K.p.a. − zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania. Wobec powyższego sąd a quo stwierdził, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające dotknięte było uchybieniami związanymi z m. in. nie wykazaniem ustalenia kręgu wszystkich stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb, a uchybienia te nie mogły być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Wskazano dalej, że po doręczeniu Staroście Jaworskiemu wydanego w granicach sprawy wyroku II SA/Wr 5/12 organ ten w istocie nie wywiązał się ze wskazanych tam wytycznych w zakresie problemu ustalenia kręgu stron postępowania. Sąd wojewódzki uznał również, że skoro organ I instancji dowiedział się, doręczając zawiadomienie o wszczęciu postępowania, o tym, że G. R. zmarła, winien był zapewnić jej następcom prawnym czynny udział w sprawie.

Wobec m. in. powyższych uchybień sąd I instancji uznał, że trafna była konkluzja organu odwoławczego o potrzebie wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Skargą kasacyjną − reprezentowana przez pełnomocnika − [...] Sp. z o.o., zaskarżyła w całości powyższy wyrok i sądowi zarzuciła w trybie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez niepełne i niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym przedstawienie stanu sprawy;

- art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 135 i art. 153 Ppsa poprzez zawarcie wskazań co do dalszego postępowania prowadzących do naruszenia prawa, a nie usuwania tego naruszenia.

- art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach wymienionych w lit. c tego punktu;

W związku z powyższym skarżąca Spółka wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu,

2. zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Uzasadniając wniesioną skargę kasacyjną podkreślono, że Wojewoda Dolnośląski w następstwie postępowania odwoławczego wydał dwie decyzje, jedną umarzającą to postępowanie, a drugą uchylająca pozwolenie na budowę i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kwestii tej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dostrzeżono, pomimo zwrócenia uwagi na nią przez Spółkę w piśmie skierowanym do sądu wojewódzkiego już po wydaniu wyroku. Nie może być utrzymana w obrocie decyzja organu odwoławczego, która stoi w sprzeczności z inną wydaną w tej sprawie decyzją ostateczną, e jednej sprawie brak jest podstaw do rozdzielnego załatwiania poszczególnych odwołań. Argumentuje się ponadto, że dopuszczalne jest czasowe występowanie na tym terenie hałasu o poziomie do 45 dB. Wskazywanie dokonywania założeń na gruncie teoretycznie możliwej pozaprawnej działalności użytkownika obiektu budowlanego i teoretycznie możliwych zdarzeń losowych dotyczących obiektu.

W ocenie skarżącej Spółki błędne są twierdzenia sądu I instancji jakoby decyzja Starosty Jaworskiego nie precyzowała miejsca lokalizacji (pozostawania) obiektu elektrowni jakim jest maszt, a także, że decyzja ta nie zakładała użytkowania tego masztu z poszanowaniem prawa własności.

Zdaniem Spółki organ nie może także zakładać, że inwestor, czy też inny użytkownik masztu będzie ten obiekt wykorzystywał z naruszeniem art. 5 ust. 2 uPb, do którego art. 61 pkt 1 uPb odsyła, tj.: ustawiał generator tak, aby jego części (łopaty) wychodziły poza granice nieruchomości, pozostawiał włączonym w porze nocnej, nie wymienił go, gdy zechce by był on włączony również w porze nocnej, po tym jak dotychczasowe wykorzystywanie terenu sąsiedniego przestanie być możliwe.

W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej kasacyjnie Spółki z dnia 24 sierpnia 2016 r. rozwinięto argumentację prezentowaną w skardze kasacyjnej, podkreślając iż orzeczenie sądu I instancji nie może zakładać, że wybudowanego obiektu (elektrowni wiatrowej) właściciel będzie używał w sposób prawem zabroniony. Określone w wyroku wskazania sądu wojewódzkiego nie mogą opierać się na nieprawdziwych ustaleniach, jak i "potencjalności wystąpienia niepożądanych stanów wykluczających użytkowanie tego obiektu". Z uwagi na to, że "skarżony wyrok niesie za sobą skutki odwrotne niż jest to przewidziane" w art. 135 w zw. z art. 141 i art. 153 Ppsa jego pozostawanie w obrocie prawym uznano za niedopuszczalne.

Podtrzymano wywody odnośnie pozostawienia w obrocie prawnym dwóch decyzji wydanych w tej samej sprawie, wywołujących sprzeczne ze sobą skutki prawne, co ma nie licować z treścią art. 135 Ppsa. W dalszej części pisma przywołano szereg orzeczeń sądów administracyjnych odnośnie konieczności rozstrzygania postępowania odwoławczego jedną decyzją.

Brak dostrzeżenie wyłuszczonych naruszeń prawa przez sąd wojewódzki prowadzić ma do wniosku, że wyrok ten zapadł z obrazą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Pełnomocnik Spółki podtrzymała zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej, nadto wyjaśniła, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego o umorzeniu postępowaniu odwoławczego jest prawomocna i nie była przez Spółkę kwestionowana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Dodać przy tym wypadnie, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa).

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie wyłącznie z art. 174 pkt 2 Ppsa, a skoro tak, to jej uwzględnienie może nastąpić wyłącznie wtedy, gdyby uznać, że sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r., I OSK 513/11, LEX nr 1069664). W judykaturze trafnie przeto wskazuje się, że o skuteczności zarzutów opartych na art. 174 pkt 2 Ppsa nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 Ppsa obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., II GSK 694/14, LEX nr 2033807).

Nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w aspekcie niepełnego i niezgodnego ze stanem faktycznym przedstawieniu stanu sprawy. Stosownie do przepisu art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa).

Ze sposobu sformułowania oraz uzasadnienia zarzutu w pkt 1 skargi kasacyjnej wynika, że ograniczono go do zarzucenia sądowi wojewódzkiemu, iż nie dostrzegł, że Wojewoda Dolnośląski wydał dwie różne decyzje w postępowaniu odwoławczym – jedną kasacyjną o uchyleniu decyzji Starosty (pozwolenia na budowę) i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a drugą o umorzeniu postępowania odwoławczego. Przyznać trzeba, że istotnie sąd wojewódzki przywołując stan faktyczny sprawy pominął tę okoliczność, że Wojewoda Dolnośląski decyzją (Nr [...]) działając w tej samej dacie, co decyzja zaskarżona, a rozpoznając odwołania J. J. i G. K. od decyzji Starosty Jaworskiego z dnia [...] stycznia 2013 r., umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wynika z motywów powyższego rozstrzygnięcia Wojewody umorzenie postępowania odwoławczego spowodowane było uznaniem, że wnoszący odwołanie nie posiadali przymiotu stron w sprawie. Nie jest również sporne, że takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego Spółka nie podważa. Skoro w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie tych powodów, dla których Wojewoda Dolnośląski podjął zaskarżoną decyzję orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a ponadto skoro nie wskazano cyt. przepisu, któremu miałby uchybić organ odwoławczy, a naruszenia tego miałby nie dostrzec orzekający w sprawie WSA we Wrocławiu, to brak jest w istocie przekonującej argumentacji, że doszło do naruszenia przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w takim stopniu, co w realiach kontrolowanej sprawy prowadzić miało do ziszczenia się podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa.

Dodatkowo wypadnie zauważyć, że w sytuacji wniesienia wielu odwołań od tej samej decyzji nie można wykluczyć, że w stosunku do części z odwołujących się zasadne będzie umorzenie postępowania odwoławczego, a wobec innych odwołujących się zachodzić będą przesłanki do odmiennego rozstrzygnięcia. Innymi słowy możliwe jest takie rozstrzygnięcie sprawy odwoławczej, w której wobec odwołań wniesionych przez różne podmioty organ odwoławczy podejmie odmienne rozstrzygnięcia, byleby nie pozostawały one ze sobą w sprzeczności (np. w stosunku do niektórych nastąpi utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, a w stosunku do pozostałych decyzja ta podlegać będzie uchyleniu – por. motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r., II OSK 1772/14, CBOSA.nsa.gv.pl).

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 135 Ppsa oraz art. 153 Ppsa poprzez zamieszczenie w wyroku takich wytycznych, które skarżąca kasacyjnie Spółka uznaje za nietrafne, a odnoszących się do teoretycznie możliwych sytuacji odnośnie sposobu użytkowania obiektu elektrowni wiatrowej. Zarzutu naruszenia przepisu art. 135 Ppsa bliżej nie uzasadniono, z cyt. przepisu wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. WSA we Wrocławiu nie stosował środków w celu usunięcia naruszenia prawa, skoro skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego oddalił. Nie stosując przeto przepisu art. 135 Ppsa sąd wojewódzki nie mógł mu uchybić. Z samego faktu kwestionowania trafności stanowiska sądu wojewódzkiego meriti także nie sposób uznać, że doszło do naruszenia przepisu art. 153 Ppsa, wedle którego (w dacie orzekania przez sąd wojewódzki) – "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Skoro skarżąca kasacyjnie Spółka zdaje się kwestionować ocenę prawną sądu wojewódzkiego w sprawie, mającą swe źródła w przepisach prawa materialnego, na co wskazywałyby wątki uzasadnienia skargi kasacyjnej, winna podnosić zarzuty naruszenia prawa materialnego, czego jednak Autor skargi kasacyjnej nie wywiódł. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony, czy wręcz uzupełnianie lub korygowanie podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Nie mógł WSA we Wrocławiu naruszyć przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez zawarcie wskazań co do dalszego postępowania prowadzącego do naruszenia prawa, skoro kwestionowany skargą kasacyjną Spółki wyrok nie zapadł w sytuacji, ujętej w zd. 2 art. 141 § 4 Ppsa. Cyt. przepis wyraźnie stanowi, że "wskazania co do dalszego postępowania" powinno zawierać uzasadnienie wyroku w przypadku, gdy nastąpiło uwzględnienia skargi, wyrok w sprawie II SA/Wr 90/14 nie był wyrokiem uwzględniającym skargę. Wyrokiem tym skargę Spółki oddalono, oceniając jako zgodne z prawem rozstrzygnięcie kasacyjne Wojewody Dolnośląskiego. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie jeszcze nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa.

Nie może prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez jego niezastosowanie. Powołany w skardze kasacyjnej przepis ma charakter wynikowy, stanowi o podstawie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie przez wojewódzki sąd administracyjny, gdy dostrzeże on innego rodzaju, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest przeto uzasadniony zarzut jego naruszenia, o ile nie wykaże się naruszenia innych przepisów prawa, w konsekwencji których wadliwie sąd wojewódzki miałby nie dostrzec ich naruszenia, a w następstwie nie uwzględnić skargi. Skoro takich naruszeń skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała, przeto jako nieusprawiedliwiony przyjdzie ocenić zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.