Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 94/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, art. 132 ust. 3 pkt 1-2. art 134h
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w O. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.; zwanej dalej jako "ustawa o Policji") uznał R. S. (zwanego dalej również jako "Skarżący") dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w G. KPP w O. winnym naruszenia dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej i wymierzył Skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2015 r. został powiadomiony przez nieletniego A. R. o podjętej w dniu [...] lipca 2015 r. wobec jego osoby interwencji przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w G. , podczas której potwierdzono spożywanie przez tego nieletniego alkoholu w obrębię sklepu O. w K.. Taka samą korespondencie otrzymał również Komendant Komisariatu Policji w G. . W wyniku dokonanych przez Komendanta tego Komisariatu czynności organ ustalił, że Skarżący podczas pełnionej w tym dniu służby, w wyniku podjętej interwencji wobec nieletniego stwierdzając zaistnienie okoliczności świadczących

o jego demoralizacji oraz popełnienie przez niego czynu zabronionego określonego w art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 z późn. zm.). zaniechał czynności służbowej w zakresie dotyczącym powiadomienia o tym fakcie właściwego Sądu Rodzinnego i Nieletnich według miejsca zamieszkania nieletniego. Organ ustalił również, że Skarżący nie odnotował w prowadzonym notatniku służbowym sposobu załatwienia wykonanej z jego udziałem interwencji

Komendant Powiatowy Policji uznał postępowanie Skarżącego jako niewłaściwe i nieetyczne - wbrew przyjętym w tym zakresie zasadom

oraz procedurom określonym w art. 4 § 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. z 2014 r., poz. 382) oraz w § 4 pkt 2 lit. b i § 5 ust. 2 pkt 3 wytycznych nr 2 KGP z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych

(Dz. Urz. KGP z 2007 r. Nr 13. poz. 104), a także zasadom etyki zawodowej policjanta, wynikającym z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta i obowiązku ich przestrzegania.

Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że przybyli na miejsce przedmiotowej interwencji policjanci łącznie wylegitymowali 6 osób. Legitymowany

przez Skarżącego A. R. znajdował się we wskazanym w zgłoszeniu miejscu wraz z pięcioma innymi osobami, wśród których tylko on był osobą nieletnią. Alkohol spożywał wraz z innym mężczyzna. W momencie ujawnienia tego faktu przez Skarżącego nie było wiadome, iż jest on osobą nieletnią. Jednak informacja

ta została mu niezwłocznie przekazana przez kolegę z patrolu. Po zakończeniu interwencji Skarżący w stosunku do legitymowanych osób i podjętych wobec nich czynności nie wskazał w prowadzonym notatniku służbowym sposobu załatwienia, jak i również sposobu zakończenia czynności wobec i z udziałem nieletniego A. R., czym naruszył zasady określone w § 4 pkt 2 lit. b i w § 5 ust. 2 pkt 3 wytycznych nr 2 KGP z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Ponadto, mając wiedze i świadomość, że spożywanie alkoholu przez nieletniego i to niezależnie od ilości i rodzaju tego alkoholu, jest okolicznością świadcząca o jego demoralizacji zaniechał sporządzenia pisemnej informacji w tym zakresie

do właściwego według miejsca jego zamieszkania Sądu Rodzinnego i Nieletnich - postępując wbrew normie prawnej wskazanej w art. 4 § 1 ustawy o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

Organ zaznaczył, że A. R. nie był znany Skarżącemu i ten nie mógł w żaden sposób potwierdzić lub wykluczyć, że była to pierwsza tego typu sytuacja. Ponadto Skarżący nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o okolicznościach utrudniających lub uniemożliwiających realizacje wskazanego zadania, czym naruszył normę określona w § 15 ust. 2 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r.. poz. 99).

W ocenie Komendanta Powiatowego Policji zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy w myśl art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy

o Policji stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Organ uznał, że stwierdzone przewinienie dyscyplinarne Skarżący popełnił z winy umyślnej. Zachowanie Skarżącego organ ocenił również jako niedochowanie zasad poprawnego zachowania, do czego zobowiązywały go zasady etyki zawodowej policjanta zawarte w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r.

(Dz. urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3).

Organ wyjaśnił, że nie zasługiwały na uwzględnienie wyjaśnienia Skarżącego, iż nie widział on osobiście, że A. R. spożywał alkohol. Organ wyjaśnił również, że nie było potrzeby uwzględnienia wniosku Skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków osób legitymowanych przez Skarżącego i sierż. M. P. w związku z podjętą przez nich interwencja, bowiem okoliczności jakie miały by zostać w ten sposób udowodnione nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu bezsprzecznie ustalono, iż Skarżący bezpośrednio realizujący czynności wobec i z udziałem nieletniego, po uzyskaniu wiedzy

o popełnieniu przez niego wykroczenia, ustalając osobiście, iż jest on osoba nieletnia, niezwłocznie powinien dokonać odpowiedniego zapisu w prowadzonym notatniku służbowym, a następnie sporządzić odpowiednią dokumentacje w tym zakresie do właściwego według miejsca zamieszkania nieletniego Sądu Rodzinnego

i Nieletnich.

Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że w sprawie wystąpiły okoliczności wpływające na zaostrzenie kary, bowiem orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r.

nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji

w O. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o uznaniu Skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany.

W odwołaniu R. S. zarzucił orzeczeniu Komendanta Powiatowego Policji naruszenie art. 135 g ustawy o Policji poprzez dokonanie błędnych ustaleń

w zakresie przypisanych Skarżącemu winy umyślnej i sprawstwa dwóch przewinień dyscyplinarnych, poprzez nieprawidłową i nieobiektywną ocenę zebranych w sprawie dowodów oraz brak należytego wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia oraz art. 135 g w związku z art. 135 f ust. 1 pkt. 2 i ust. 7 ustawy o Policji poprzez nieuprawnione pominięcie i nie przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez Skarżącego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. Skarżący wniósł o uchylenie w całości orzeczenia organu I instancji i uniewinnienie ewentualnie o uchylenie orzeczenia organu I instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Skarżący wniósł jednocześnie o uzupełnienie materiału dowodowego w rybie art. 135 1 ust.1 zdanie drugie ustawy o Policji poprzez przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w postępowaniu, w szczególności zaś wskazanych w piśmie z dnia [...] października 2015 r, jako dowodów potrzebnych do prawidłowego wydania orzeczenia.

Skarżący wyjaśnił, że nie widział i osobiście nie stwierdził, aby legitymowany przez niego nieletni A. R. spożywał alkohol. Miał to stwierdzić drugi funkcjonariusz sierż. M. P.. Po zakończeniu służby w dniu [...] lipca 2015 r.

i dokonaniu kontroli jej przebiegu oraz zapisów w notatniku służbowym przez przełożonego obwinionego i drugiego funkcjonariusza nie było żadnych zastrzeżeń, ani wskazań co do nieprawidłowości. Zatem według stanu zaistnienia faktów

na dzień [...] lipca 2015 r. (po zakończeniu służby) nie można było zasadnie twierdzić ,że Skarżący "stwierdził demoralizację nieletniego" oraz, że "powziął wiedzę

o spożywaniu alkoholu przez nieletniego". Takie twierdzenia są zupełnie nieuprawnione i wynikają z błędnej, nieobiektywnej następczej interpretacji powiadomienia jakie miał otrzymać Komendant Powiatowy Policji w O.

w dniu [...] lipca 2015 r. , w którym to sam nieletni zawiadamia o swojej demoralizacji w dniu [...] lipca 2015 r. Z niezrozumiałych przyczyn w postępowaniu wyjaśniającym sporządzenie notatki służbowej, co do przebiegu interwencji w dniu [...] lipca 2015 r. umożliwiono jedynie funkcjonariuszowi sierż, M. P., a nie drugiemu interweniującemu policjantowi tj. Skarżącemu. W ocenie Skarżącego twierdzenia przełożonego dyscyplinarnego o tym, że Skarżący już w chwili interwencji miał świadomość spożywania alkoholu przez nieletniego i dalej, że mając tą świadomość umyślnie nie podjął należytych czynności służbowych są całkowicie nieuzasadnione.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza fakt naruszenia przez Skarżącego dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjanta. Organ stwierdził, że stwierdzając zaistnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego oraz popełnienie przez niego czynu zabronionego określonego w art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, winien powiadomić o tym fakcie stosowanym pismem właściwy Sąd Rodzinny i Nieletnich. Ponadto organ zaznaczył, że informacja o spożywaniu alkoholu przez nieletniego została przekazana Skarżącemu bezpośrednio po ujawnieniu, przez drugiego policjanta z patrolu, tj. st. post. M. P. i była ona wiarygodna. Skarżący mimo, iż nie był bezpośrednim świadkiem spożywania alkoholu przez A. R., w związku powzięciem przez niego informacji o powyższym fakcie od drugiego funkcjonariusza winien podjąć adekwatne działania. Poza tym nieletni przesłuchany w charakterze świadka przyznał się do spożywania alkoholu w dniu [...] lipca 2015 r. w [...] i fakt ten nie może budzić żadnych wątpliwości.

Komendant Wojewódzki Policji odnosząc się do kwestii przekroczenia terminu do przeprowadzenia czynności wyjaśniających wskazał, że jest to termin instrukcyjny i jego przekroczenie nie powoduje negatywnych skutków formalnych do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

W ocenie organu odwoławczego okoliczności które wskazał Skarżący we wniosku o przeprowadzenie dowodu nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji orzeczenia kończącego postępowanie.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji popełnienie przez Skarżącego przewinień dyscyplinarnych jest bezsporne. Zaistnienie czynu, sprawstwo i wina Skarżącego nie budzą wątpliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 135 1 ust. 1 zd. drugie, w zw. z art. 135 f ust. 1 pkt 2 i ust.7 pkt. 1 i art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na nieuprawnionym pominięciu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie zgłoszonym we wnioskach obwinionego i jego obrońcy, jak również podniesionym w zarzucie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie prawa do obrony i brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako podstawowych zasad postępowania dyscyplinarnego, poprzez uchybienie konieczności zastosowania w postępowaniu odwoławczym przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego zasady uzupełnienia materiału dowodowego, za pośrednictwem zlecenia rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowania. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że organ II instancji winien zgodnie z uregulowaniem art. 135 1 ust. 1 zd. drugie ustawy o Policji uzupełnić materiał dowodowy poprzez zlecenie rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dokonanie określonych czynności dowodowych, albowiem wymagała tego konieczność dla wydania prawidłowego orzeczenia. Organ odwoławczy powinien wnioski i zarzut uwzględnić i zlecić przeprowadzenie uzupełnienia materiału dowodowego rzecznikowi dyscyplinarnemu, i następnie zapoznać z tymi materiałami obwinionego i w końcu rozstrzygnąć o zasadności odwołania , albo w sposób pełny i obiektywny oraz w zgodzie z zasadami logiki i prawa uzasadnić nie skorzystanie z tego prawa i obowiązku. Brak takiego pełnego i przekonywającego uzasadnienia pozwala stwierdzić ,że organ II instancji nie rozpoznał odwołania w nakazanym prawem zakresie, nie ustosunkował się należycie do zarzutów i w konsekwencji że powielił jedynie oceny i wnioski organu I instancji, co wskazuje na brak bezstronności w rozstrzyganiu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu II instancji, okoliczności które wskazał obwiniony w swoim wniosku, nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał bezspornie na wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji orzeczenia kończącego postępowanie. Materiał dowodowy w postaci choćby: kserokopii notatnika służbowego obwinionego, czy zeznań świadków, które uznać należy za spójne, logiczne i zasługujące na uwzględnienie - pozwalał organowi I instancji na wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, a również złożone odwołanie od tego rozstrzygnięcia nie zasługiwało na uwzględnienie. Tak więc podczas rozpatrywania odwołania nie zachodziła potrzeba jakiegokolwiek uzupełniania materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa

lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). W art. art. 132 ust. 3 ustawy o Policji zawarto przykładowe wyliczenie czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej

w tym zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych

w przepisach prawa (pkt 2 i 3).

Jak natomiast wynika z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2).

Jako naruszenie dyscypliny służbowej, a także jako naruszenie zasad etyki zawodowej Komendant Wojewódzki Policji uznał w niniejszej sprawie działanie Skarżącego polegające na zaniechaniu czynności służbowej polegającej niepowiadomieniu Sądu Rodzinnego i Nieletnich o zaistnieniu okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego oraz popełnienia przez niego czynu zabronionego, a także na zaniechaniu czynności służbowej w postaci dokonania zapisu o sposobie załatwienia interwencji w prowadzonym notatniku służbowym. Jak bowiem ustalił organ Skarżący w dniu [...] lipca 2015 r. w wyniku podjętej interwencji wobec nieletniego A. R. spożywającego pod sklepem O. alkohol, po stwierdzeniu zaistnienia okoliczności świadczących o demoralizacji tego nieletniego oraz popełnienia przez niego czynu zabronionego określonego w art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zaniechał ww. czynności służbowej

Jak wynika z art. 4 § 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich każdy, kto stwierdzi istnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego,

w szczególności naruszanie zasad współżycia społecznego, popełnienie czynu zabronionego, systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub kształcenia zawodowego, używanie alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się

w stan odurzenia, uprawianie nierządu, włóczęgostwo, udział w grupach przestępczych, ma społeczny obowiązek odpowiedniego przeciwdziałania temu,

a przede wszystkim zawiadomienia o tym rodziców lub opiekuna nieletniego, szkoły, sądu rodzinnego, Policji lub innego właściwego organu. Z kolei z art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika zakaz spożywania napojów alkoholowych w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży.

Niewątpliwie stosowanie do cytowanego powyżej art. 4 § 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich na funkcjonariuszu Policji, który stwierdzi spożywanie alkoholu przez nieletniego, ciąży obowiązek powiadomienia Sądu Rodzinnego i Nieletnich o zaistnieniu okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego.

Bezspornym w niniejszej sprawie, że Skarżący wraz sierż. M. P. w dniu [...] lipca 2015 r. podjęli interwencję w obrębię sklepu O.

w [...]. W trakcie interwencji wylegitymowali 6 osób. Czynności wobec A. R. wykonywał Skarżący. Na jedną z osób J. W. sierż. M. P. nałożył mandat karny wysokości [...] zł, za spożywanie alkoholu

w miejscu niedozwolonym. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje również, że sierż. M. P. w trakcie interwencji poinformował Skarżącego, że widział jak A. R. spożywał alkohol. Powyższe wynika m.in. wyjaśnień złożonych do protokołu przez sierż. M. P. (k. 21), a także z wyjaśnień złożonych przez Skarżącego (k. 37). Z protokołu przesłuchania świadka A. R. (k. 34) wynika, że nieletni nie kwestionuje okoliczności spożywania napoju alkoholowego. W toku postępowania Skarżący starał się wykazać, że nie widział on, iż nieletni spożywał alkohol wobec czego to nie na nim ciążył obowiązek wynikający z art. 4 § 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, a na sierż. M. P..

W ocenie Sądu argumentacja Skarżącego nie mogła jednak odnieść zamierzonego skutku z tego powodu, że obowiązek z art. 4 § 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich spoczywał na obydwu interweniujących funkcjonariuszach. Niezależnie czy Skarżący widział, że małoletni spożywał alkohol, czy został o tym poinformowany przez interweniującego z nim funkcjonariusza, ciążył na nim poinformowania Sądu Rodzinnego i Nieletnich w tych okolicznościach. Ponadto z treści pisma A. R. z dnia [...] lipca 2015 r. wynika,

że małoletni miał świadomość ciążącego na funkcjonariuszu obowiązku poinformowania Sądu Rodzinnego i Nieletnich o spożywaniu przez niego alkoholu, a to pozwala przyjąć, że został o tym poinformowany przez interweniującego funkcjonariusza. Powyższe w ocenie Sądu świadczy, iż organy prawidłowo uznały, że Skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych. Zaniepokojenie może jednak budzić fakt, iż w związku z opisaną powyżej sytuacją właściwy organ Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne jedynie w stosunku do Skarżącego, w sytuacji gdy to na obu funkcjonariuszach ciążył obowiązek z art. 4 § 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy i pozostaje poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie.

W tym miejscu odnieść się należy do zarzutów zawartych w skardze, które koncentrowały się na próbie wykazania, iż organ nie wyjaśnił w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Powyższe Skarżący wywodzi z nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych we wniosku z dnia [...] października 2015 r. Prawo obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym do zgłaszania wniosków dowodowych wynika z art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Nie oznacza to jednak, że każdy wniosek dowodowy musi zostać uwzględniony przez rzecznika dyscyplinarnego. Z art. 135 f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji wynika bowiem, że można odmówić uwzględnienia wniosku dowodowego jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z taką też sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Skarżący nie wskazał w jaki sposób przeprowadzenie wnioskowanych dowodów mogłoby wpłynąć na ocenę naruszenia przez niego dyscypliny służbowej. Formułując powyższe stwierdzenie Sąd w szczególności miał na względzie, że okoliczność spożywania przez nieletniego alkoholu została potwierdzona przez samego nieletniego.

Sąd podzielił również stanowisko zajęte przez organy w zakresie niedopełnienia obowiązków służbowych polegającego na zaniechaniu czynności służbowej w postaci dokonania zapisu o sposobie załatwienia interwencji w prowadzonym notatniku służbowym. Z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych wynika, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Z kolei § 4 ust. 2 pkt 3 tego zarządzenia wynika, że zapisy w notatniku dotyczą wykonywanych czynności służbowych, a w szczególności podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia. Z akt sprawy, tj. kserokopii notatnika Skarżącego nie wynika aby dokonał on zapisów dotyczących sposobu zakończenia przedmiotowej interwencji. Faktu tego nie kwestionuje sam Skarżący.

Zaznaczyć należy, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2687/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takiego rodzaju dyrektywy ustawodawca zawarł w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ponadto w ust. 2 i 3 przywołanego powyżej art. 134h ustawodawca wskazał na przesłanki, które mają wpływ na zaostrzenie i złagodzenie wymiaru kary.

Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 287/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił wprawdzie, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, pozostawiając to do uznania właściwego organu. Wybór każdej z kar nie może być dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SA/Po 708/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 960/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wymierzając Skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby organ wyjaśnił, że kara ta jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Wskazał, że wziął pod uwagę okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na Skarżącym obowiązków, a także zachowanie Skarżącego przed i popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Organ wskazał również, że w sprawie wystąpiły okoliczności wpływające na zaostrzenie kary, bowiem orzeczeniem Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2015 r. o uznaniu Skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany.

Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.