Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 437/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 31 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] [[...]] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" w [...] kwotę 200 zł. ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie "[...]" w [...] (dalej: Stowarzyszenie) jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] [[...]], wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Stowarzyszenia wniesionego na postanowienie [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia "[...]" w [...] do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wpisania do rejestru zabytków ruchomych województwa [...] polichromowanych stropów drewnianych, znajdujących się w renesansowym dworze w [...], gm. [...], powiat [...]. Orzeczenie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

[...]Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wpisania do rejestru zabytków ruchomych, polichromowanych stropów drewnianych, znajdujących się w renesansowym dworze w [...], gm. [...], powiat [...].

Pismem z dnia [...] października 2013 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] zwróciło się na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. o dopuszczenie do udziału w powyższym postępowaniu.

[...]Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], na podstawie art. art. 31 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek wymienionych w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. gdy jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ stwierdził, iż pierwsza przesłanka powyżej wymieniona jest spełniona, bowiem regulamin Stowarzyszenia zakłada ogólne cele związane z ochroną zabytków, a postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków stropów dotyczy ochrony zabytków. Jednakże za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniu nie przemawia interes społeczny. Organ przyjął przy tym, iż za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny przemawiał będzie tylko wtedy, gdy organizacja będzie dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., [...] i [...] grudnia 2013 r., z dnia [...] grudnia 2013 r., z dnia [...] grudnia 2013 r., z dnia [...] i [...] stycznia 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2014 r. Stowarzyszenie nie zgodziło się z oceną organu dokonaną w sprawie podnosząc, iż jego udział w przedmiotowym postępowaniu jest konieczny z uwagi na ochronę interesu społecznego.

Zaskarżonym postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 162, poz.1568 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji podał na wstępie, że podstawę prawną wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie stanowi art. 31 § 1 k.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postepowaniu może mieć miejsce w przypadku stwierdzenia przez organ braku jednej z przesłanek wskazanych w ust. 1 tego artykułu, a w szczególności jeśli zgłoszone żądanie nie pozostaje w związku z celami statutowymi tej organizacji, bądź nie odpowiada interesowi społecznemu.

Dalej organ II instancji wskazał za organem I instancji, że wystąpienie Stowarzyszenia z wnioskiem mieściło się w celach statutowych Stowarzyszania, ponieważ z zgodnie pkt 9c regulaminu Stowarzyszenia "[...]" ma ono na celu m. in. działania na rzecz szeroko pojętej ochrony dziedzictwa kulturowego oraz szeroko pojętej kultury.

Organ zaznaczył jednak, że do spełnienia żądania opartego na art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędne jest spełnienie także drugiej przesłanki w postaci interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem organizacji do udziału w postępowaniu. Wyjaśnił, że pojęcie "interesu społecznego", z uwagi na brak jego ustawowej definicji, w każdej sprawie indywidualnej podlega wykładni organu, do którego zostało skierowane takie żądanie. Argumentacja świadcząca o tym, że za uwzględnieniem wniosku przemawia interes społeczny, powinna wynikać z pisma (podania, wniosku) złożonego przez organizację społeczną.

W treści wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie Stowarzyszenie stwierdziło, że jako niedawno powstałe nie może się poszczycić sukcesami w ratowaniu zabytków, jednak jego członkowie posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie, aby podejmować działania zmierzające do objęcia ochroną zagrożonych zniszczeniem zabytków.

W ocenie organu odwoławczego słusznie organ I instancji uznał, że udział Stowarzyszenia, które ma w statucie wpisany cel ochrony zabytków, a nie przedstawia żadnych w tej mierze realnych osiągnięć, jest zbędny, gdyż organizacja ta nie ma żadnych kwalifikacji do występowania w tej konkretnej sprawie. Wprawdzie w zażaleniu na przedmiotowe postanowienie R. D. podniosła, że była autorką pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r., uzupełniającego zażalenie Stowarzyszenia "[...]" A. G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., [...], odmawiające wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wpisu do rejestru zabytków przedmiotowych stropów, które następnie spowodowało uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a w konsekwencji wszczęcie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu [...] października 2013 r. postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków ww. stropów. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał jednak, że powyższy fakt nie został przez odwołującą się w żaden sposób udokumentowany.

Dalej organ podniósł, że organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza gdy reprezentują przeciwstawne interesy. Organizacja powinna też wykazać, jakie posiada "kwalifikacje" do występowania w danej konkretnej sprawie. Musi istnieć merytoryczne powiązanie między przedmiotem sprawy a osiągnięciami, specjalizacją działania, a nie tylko celami organizacji społecznej. Za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny będzie przemawiał tylko wtedy, gdy będzie ona dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził brak interesu społecznego w dopuszczeniu Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym wpisania do rejestru zabytków ruchomych województwa [...] polichromowanych stropów drewnianych, znajdujących się w renesansowym dworze w [...].

W skardze do Sądu na ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jak również w modyfikującym ją piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. (data stempla biura podawczego), skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie tego postanowienia w całości.

Zarzuciło mu naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., z uwagi na brak odniesienia się do okoliczności podniesionych przez Stowarzyszenie w zażaleniu skierowanym do Ministra Kultury i kolejnych, uzupełniających je pismach, a także z uwagi na brak odniesienia się do dowodów przedstawionych na poparcie tychże okoliczności. Uchybienia te w ocenie skarżącego Stowarzyszenia miały istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż uniemożliwiają Stowarzyszeniu poznanie przesłanek, którymi kierował się organ II instancji wydając skarżone postanowienie, a co za tym idzie, uniemożliwiają Stowarzyszeniu podjęcie skutecznej polemiki z nimi.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione na wstępie zarzuty wskazując, że w zażaleniu z dnia [...] listopada 2013 r. i kolejnych, uzupełniających je pismach Stowarzyszenie podniosło szereg okoliczności uzasadniających uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora, m. in. fakt, iż członkowie Stowarzyszenia posiadają wiedzę z zakresu historii sztuki, wiedzę dotyczącą problematyki prawnozabytkowej oraz, że posiadają doświadczenie w ratowaniu obiektów zabytkowych. Przedłożyło też stosowne dokumenty na udowodnienie tychże okoliczności (m. in. dyplom ukończenia studiów 1 stopnia na kierunku kulturoznawstwo, suplement do dyplomu, dyplom ukończenia studiów magisterskich, decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych willi [...]). Podniesiono także, że Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniach administracyjnych: w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę warsztatu mechanicznego oraz w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę kompleksu chłodni i trybowni oraz budynku maszynowni, położonych na terenie byłych Zakładów Mięsnych w [...], przedkładając kopie postanowień [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2014 r.

Podkreślono, że skoro Stowarzyszenie ma wystarczające "kompetencje", by brać udział w postępowaniach administracyjnych dotyczących zabytków na [...], to brak jest podstaw do uznania, że nie posiada "kompetencji", by brać udział w tego rodzaju postępowaniach na [...].

W ocenie skarżącego argumenty i dowody przedstawione przez Stowarzyszenie zostały pominięte przez organ II instancji, czym naruszono art. 107 § 3 k.p.a., jak również zasadę prawdy obiektywnej z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd w całości podzielił zarzuty, które zostały w niej podniesione. W konsekwencji uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek wadliwego, bo nierzetelnie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w kontekście przesłanki uregulowanej w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, nie spełniające wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to wskazuje na ogólnikowe podejście do sprawy z uwagi na brak odniesienia się w nim do okoliczności podniesionych w zażaleniu i kolejnych pismach przez skarżące Stowarzyszenie oraz do dowodów Stowarzyszenia złożonych na ich poparcie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powyższe nie znalazło odzwierciedlenia.

Przypomnieć należy, iż Sąd kontrolował w sprawie postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] [[...]], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym wpisania do rejestru zabytków ruchomych województwa [...] polichromowanych stropów drewnianych, znajdujących się w renesansowym dworze w [...]. Postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wpisu do rejestru zabytków ruchomych polichromowanych stropów drewnianych zostało wszczęte przez organ z urzędu, o czym poinformowano strony postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Żądanie dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu, Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] reprezentowane przez R.D. sformułowało w piśmie z dnia [...] października 2013 r., powołując się na art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowił tym samym ww. przepis, zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

Orzekając w sprawie na skutek wniesionego przez Stowarzyszenie zażalenia, Minister Kultury przyjął za organem I instancji, iż Stowarzyszenie nie spełniło jednej z dwóch przesłanek wynikających z ww. przepisu, które to muszą zostać spełnione łącznie, aby możliwe było pozytywne załatwienie wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. Minister Kultury uznał, że wystąpienie Stowarzyszenia mieści się w jego celach statutowych, ponieważ zgodnie z pkt 9c regulaminu, ma ono na celu m. in. działania na rzecz szeroko pojętej ochrony dziedzictwa kulturowego oraz szeroko pojętej kultury. Niemniej, jak wskazał, Stowarzyszenie nie wykazało, aby za jego udziałem w postępowaniu przemawiał interes społeczny.

W ocenie Sądu, stanowisko organu co do kwestii spornej w sprawie, związanej z zaistnieniem drugiej z ww. przesłanek, o których mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zasługuje na akceptację już tylko z tego względu, iż nie jest ono wynikiem wszechstronnej analizy sprawy.

Przy czym co do zasady Sąd zgadza się z organem II instancji, iż treść art. 31 § 1 k.p.a. uzależnia możliwość dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony od spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek: a) jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz b) przemawia za tym interes społeczny. Spełnienie powyższych warunków podlega ocenie właściwego organu administracji, przy czym nie spełnienie chociażby jednego z nich powoduje, że organ administracji winien odmówić organizacji udziału w postępowaniu.

Sąd zgadza się także z organem II instancji co do tego, że o ile przesłanka dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu z uwagi na jej cele statutowe nie budzi wątpliwości, o tyle pojęcie "interesu społecznego" wymaga każdorazowo indywidualnej oceny. Kryterium "interesu społecznego" stanowi bowiem kryterium niedookreślone, którego treść zmienia się w czasie w zależności od wartości uznawanych w społeczeństwie. Bezspornym natomiast pozostaje, iż udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym nie może służyć wyłącznie partykularnym interesom samej organizacji społecznej, jak również nie może prowadzić do naruszenia sfery prywatności stron postępowania poprzez nadmierne poszerzenie kręgu jego uczestników (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 214). Konsekwentnie organizacja społeczna powinna być dopuszczona do udziału w postępowaniu, gdy będzie to przyczyniało się do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego istotnych funkcji.

Sąd podziela też stanowisko Ministra Kultury, iż to organizacja społeczna powinna (stosownie do okoliczności sprawy - z własnej inicjatywy lub na żądanie organu administracyjnego) uprawdopodobnić, że przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów. Organizacja ubiegająca się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu winna wykazać - konkretnie i szczegółowo - interes społeczny w tym postępowaniu, uzasadnić potrzebę ochrony obiektywnie istniejącego interesu społecznego, a także wskazać jak realnie jest w stanie bronić interesu społecznego. Organizacja społeczna powinna więc wykazać, jakie posiada "kwalifikacje" do występowania w danej konkretnej sprawie. Musi bowiem istnieć merytoryczne powiązanie między przedmiotem sprawy a osiągnięciami, specjalizacją działania, a nie tylko celami tej organizacji. Sąd zgadza się zatem co do zasady z organem, iż za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny przemawiał będzie tylko wtedy, gdy będzie ona dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć. Warto przy tym zauważyć, iż w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 663/11 (Lex nr 1217445), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 31 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej byłby niejako automatycznie zobligowany do uwzględnienia żądania organizacji społecznej z tych tylko powodów, że jest ona formalnie organizacją społeczną, której żądanie jest uzasadnione celami statutowymi, bez badania czy przemawia za tym interes społeczny. Taka wykładnia art. 31 § 1 k.p.a. byłaby sprzeczna z ratio legis tego przepisu, gdyż zawężałaby zakres kompetencji organu określony w § 2 tego przepisu. (...) Nie można w związku z powyższym podzielić poglądu, iż "skoro podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zmierza do realizacji zadań mających znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, o czym przekonuje ścisły związek celów statutowych tej organizacji z przedmiotem postępowania, to dopiero ustalenie przez organ okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego organizacji w powyższym znaczeniu uprawnia do wydania postanowienia odmownego na podstawie art. 31 § 2 k.p.a."". Stanowisko to Sąd orzekając w sprawie w pełni podziela, tym samym za całkowicie błędne uznaje pogląd w tej kwestii prezentowany w postępowaniu przez skarżące Stowarzyszenie.

Reasumując, Sąd -co do zasady- podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż żądając dopuszczenia do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. organizacja społeczna winna wykazać, że przemawia za tym również interes społeczny. Obowiązkowi temu odpowiada jednak obowiązek ciążący na organie. Sąd zauważa bowiem i podkreśla, iż otrzymując wniosek organizacji społecznej o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym, organ administracji publicznej ma obowiązek ocenić argumentację przywołaną przez organizację w kontekście wskazanej przesłanki. Obowiązek ten wynika nie tylko z zasad ogólnych Kodeksu i tych przepisów, które regulują postępowanie dowodowe, ale także z przepisu art. 31 § 2 Kodeksu. Tego zaś w niniejszej sprawie zabrakło, stąd też wzruszenie zaskarżonego postanowienia Sąd uznał za konieczne.

Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze, iż Stowarzyszenie wnosząc o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, odnośnie interesu społecznego, podjęło próbę wykazania, że członkowie Stowarzyszenia posiadają wiedzę merytoryczną w kwestiach objętych celami statutowymi tej organizacji, a nadto – mają rozeznanie w sprawie, której dotyczy wniosek. W zażaleniu i w licznych pismach stanowiących jego uzupełnienie stanowisko to konsekwentnie Stowarzyszenie podtrzymywało i rozwijało, a także składało dowody na poparcie swej argumentacji. I tak, w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. R.D. reprezentująca Stowarzyszenie podniosła, iż tylko dzięki jej działaniom doszło do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie. Podała, że opracowała tekst zażalenia dla Stowarzyszenia "[...]" we [...] na postanowienie o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis przedmiotowych stropów do rejestru zabytków, a zażalenie to zostało uwzględnione. We wskazanym piśmie nawiązała także do informacji posiadanych na temat stropów objętych postępowaniem, również (jak należy przyjąć) celem wykazania posiadanego rozeznania w sprawie. Nadto podała, że członkowie Stowarzyszenia posiadają doświadczenie w ratowaniu zabytków i wiedzę w tym zakresie. Wskazała m. in. na swój udział w postępowaniu zmierzającym do uratowania przed bezprawnym wyburzeniem zamku w [...], gm. [...]. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. R.D. przedłożyła natomiast do akt sprawy kopie postanowień [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wydane w przedmiocie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, w innych sprawach z zakresu ochrony zabytków. Argumenty Stowarzyszenia w tej kwestii są obszerne, przedstawione w zażaleniu i kilku pismach stanowiących jego uzupełnienie, i wymagały w ocenie Sądu zbadania. Wynika z nich bowiem, iż Stowarzyszenie starało się wykazać tak posiadanie wiedzy merytorycznej w zakresie zabytków i ich ochrony, jak i rozeznania w tej konkretnej sprawie, w której wystąpiło z żądaniem. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, iż Stowarzyszenie nadal, pomimo złożonych (w licznej korespondencji) wyjaśnień i dowodów, nie wykazało istnienia interesu społecznego, przemawiającego za jego udziałem w postępowaniu. Organ II instancji dostrzegł w istocie tylko jedną z podnoszonych okoliczności, a mianowicie fakt sporządzenia przez R. D. pisma uzupełniającego zażalenie Stowarzyszenia "[...]" we [...]. Uznał jednak, że okoliczność ta nie została udokumentowana. Nie wzywał przy tym Stowarzyszenia o jej co najmniej uprawdopodobnienie.

Wobec treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zawartości akt sprawy Sąd uznał w efekcie, iż Minister Kultury dopuścił się istotnego naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 31 § 2 tej ustawy, poprzez brak dokładnej analizy sprawy i brak odniesienia się w uzasadnieniu orzeczenia do okoliczności i dowodów ważnych dla skarżącego, a mogących świadczyć o spełnieniu przez niego w sprawie kumulatywnie dwóch przesłanek uregulowanych w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych też przyczyn Sąd przyjął, iż zaskarżone postanowienie co najmniej przedwcześnie utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Sąd z przedstawionych powodów zgodził się więc ze skarżącym, że uchybienia popełnione w sprawie skutkowały wydaniem orzeczenia, z którego treści nie sposób wywieść konkretnych przyczyn, dla których w ocenie organu udział Stowarzyszenia w postępowaniu o wpis do rejestru zabytków ruchomych przedmiotowych stropów jest nieuzasadniony.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.