Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2995/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 193/15 w sprawie ze skarg R. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...], z dnia 4 grudnia 2014 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2009-2011 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia z dnia 28 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 193/15 oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2014r., nr [...] z dnia 4 grudnia 2014r., nr [...],[...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2009-2011.

1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco.

Decyzjami z dnia 18 sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta J. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") określił R. P. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2009 - 2011.

W uzasadnieniach rozstrzygnięć organ szczegółowo wymienił pojazdy podlegające opodatkowaniu i przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Ponadto organ wyjaśnił, że jako dowód dopuścił protokół z przesłuchania strony R. P. z dnia 5 grudnia 2012 r. w ramach postępowania toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2006 r. i 2007 r. Z tych wypowiedzi wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym podatnika, za wyjątkiem, gdy pracuje za granicą na terenie Słowacji. Organ ustalił w ten sposób swoją właściwość miejscową w sprawie wymiaru podatku od środków transportowych podatnika za lata od 2009 r. do 2011 r.

Przypomniano także, że zawiadomieniami z dnia 12 czerwca 2014 r. wezwano R. P. do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych na 2009 r., 2010 r. i 2011 r., gdyż nie zostały złożone deklaracje na podatek od środków transportowych za te lata podatkowe i nie została dokonana żadna wplata należnego podatku na konto Urzędu Miasta J.

W odwołaniach od tych decyzji R. P. zarzucił organowi podatkowe pierwszej instancji naruszenie przepisów o właściwości miejscowej. Odwołujący się wskazał, że z zeznań złożonych w innej sprawie (dotyczącej lat; 2006 i 2007) wynika, że miejscowość D. na Słowacji, pomiędzy którą a J. toczyły się wszystkie sprawy R. P. w latach 2005-2008, od końca 2008 r. stała się centrum życiowym R. P., a stan ten trwa do chwili obecnej. Zdaniem podatnika, w 2009 r., 2010 r. i 2011 r. nie miał i nie ma on miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, co potwierdzać mają liczne, przedłożone wraz z odwołaniem dokumenty. Odwołujący zawnioskował też o przesłuchanie świadków na okoliczność miejsca zamieszkania R. P.

Co do zawiadomienia z dnia 12 czerwca 2014 r. odwołujący się podniósł, że zostało ono odebrane przez osobę nieuprawnioną pod adresem siedziby firmy A. w J., a następnie odesłane do Urzędu Miasta w J. Jeśli chodzi o zamieszkiwanie przez R. P. pod adresem ul. [...] w J., to brak jest tam jakichkolwiek budynków mieszkalnych, co wynika z decyzji dołączonej do odwołania (tj. decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r.). Odwołujący się wskazał, że gdyby ten dowód miał okazać się niewystarczający, wnosi dodatkowo o dokonanie oględzin tej nieruchomości dla ustalenia, czy na nieruchomości znajdują się jakiekolwiek pomieszczenia mieszkalne. Do odwołania zostały dołączone dowody zbycia kilkunastu z wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji pojazdów.

W konkluzji podatnik wniósł o uchylenie zakwestionowanych decyzji i umorzenie postępowania w całości.

1.3 Decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r. oraz decyzjami z dnia 4 grudnia 2014 r. o numerach odpowiednio [...] [...]i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło w całości decyzje organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty w ten sposób, że określiło wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za wskazane lata podatkowe w kwotach niższych niż określone przez organ pierwszej instancji.

Odwołując się do treści przepisu art. 9 ust. 7 u.p.o.l. wskazano, że organem właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. W konsekwencji należy ustalić, jaka miejscowość w latach 2009 - 2011 stanowiła centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna miała wolę stałego pobytu w tej miejscowości.

W świetle zeznań samego R. P. w latach 2006 (od września) - 2012 mieszkał w J. przy ul. [...]. Jak wynika z tych zeznań Pan R. P. między 2009 r., a 2011 r. posiadał w J. centrum interesów osobistych (powiązania rodzinne). Z protokołu wynika bowiem, że dzieci mieszkają w Polsce, w J., za wyjątkiem okresów, gdy R. P. wyjeżdża do pracy za granicę, wtedy dzieci mieszkają w B. W aktach sprawy znajdują się decyzje podatkowe wydawane przez Burmistrza Miasta J., dotyczą przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną w J. R. P. oraz podatku od budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w J. A zatem mając na uwadze, że fakt ten wynika z dokumentu urzędowego oraz z zeznań złożonych pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, organ odwoławczy dał wiarę okolicznościom w nich stwierdzonych, a mianowicie, że między 2009 r., a 2011 r. R. P. zamieszkiwał w J. R. P. w J. posiadał oprócz centrum interesów osobistych, także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada majątek. W związku z tym organ drugiej instancji postanowił odmówić przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu dowodów, a mianowicie przesłuchania świadków na okoliczność, że R. P. posiadał w tym okresie miejsce zamieszkania w D. Z zeznań złożonych przez R. P. wynika, że wyjeżdża on za granicę do pracy na terenie Słowacji, a tym samym R. P. ma również powiązania z D., jego sprawy obracają się między Polską a Słowacją, niemniej jednak mimo tych okoliczności, tak jak R. P. sam zeznał w grudniu 2012 r. J. stanowi jego centrum życiowe. W tym okresie R. P. posiadał bowiem w J. powiązania rodzinne oraz interesy gospodarcze, majątkowe. Organ odwoławczy również postanowił odmówić przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. [...], na okoliczność, że pod tym adresem brak jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Z zeznań R. P., jak i z decyzji podatkowych wynika, że R. P. w przedmiotowym okresie zamieszkiwał pod tym adresem, natomiast oględziny w 2014 r. na okoliczność stanu faktycznego między 2009 r. a 2011 r. uznano za dowód, który nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Natomiast odnosząc się do przedstawionej przez odwołującego się dokumentacji, wskazującej na fakt aktywności związanych ze swoim centrum życiowym na Słowacji, Kolegium wskazało, że wśród nich znajduje się kserokopia słowackiego dokumentu prawa jazdy wydanego w dniu 28 maja 2008 r., dokument ten w ocenie Kolegium nie może przesądzać o fakcie miejsca zamieszkania, skoro w trakcie zeznań składanych w grudniu 2012 r. R. P. zeznał, że J. stanowi jego centrum życiowe, a w piśmie z dnia 29 października 2014 r. sam pełnomocnik stwierdza, że w latach 2006-2008 mieszkał w J., a więc skoro w 2008 r. R. P. mieszkał w J., to dokument wydany w maju 2008 r. na Słowacji nie przesądza o braku centrum życiowego w J. w okresie od maja 2008 r. R. P. posługuje się nie tylko adresem na Słowacji, ale również w latach 2008-2013, wskazywał kolejno jako adres pobytu stałego J., ul. [...], M., ul. W., D, M. A zatem fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres czy tez wskazywania takiego adresu przez R. P. różnym instytucjom nie przesądza w ocenie Kolegium, że centrum życiowe R. P. nie znajdowało się w J. Natomiast odnosząc się do kserokopii aktu notarialnego przedstawionego za pismem z dnia 31 października 2014 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że dowód ten nie stanowi podstawy do ustaleń miejsca zamieszkania. Z powyższego dowodu wynika jedynie, że w 1999 r. R. P. nabył mieszkanie na Osiedlu W. w J. Z wyjaśnień odwołującego się wynika natomiast, że w latach 2005-2008 pod tym adresem mieszkał R. P., co stoi w sprzeczności przede wszystkim z zeznaniami złożonymi w dniu 5 grudnia 2012 r. przed Kolegium. Natomiast mając na uwadze, że zeznania w odróżnieniu od wyjaśnień składane są pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom złożonym przez R. P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Końcowo organ drugiej instancji wyjaśnił, że obniżenie kwoty określonych zobowiązań podatkowych wynikało z pominięcia przy wyliczeniu podatku niektórych pojazdów oraz zmodyfikowaniu okresów opodatkowania.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1 Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając organowi:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 ust. 7 u.p.o.l. w zw. z art. 25 Kodeksu cywilnego poprzez określenie zobowiązania podatkowego osobie fizycznej niemającej miejsca zamieszkania na obszarze właściwości organu podatkowego,

- wydanie zaskarżonych decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości,

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego i ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody pośrednie, tj. protokół zeznań skarżącego z innej sprawy, dotyczące stanu faktycznego z innego okresu aniżeli objęty zaskarżonymi rozstrzygnięciami.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie i umorzenie postępowań, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji jako wydanych przez organ niewłaściwy.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skarg.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalił skargę.

3.2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że jednym zarzutem skarg był zarzut wydania decyzji określających zobowiązania podatkowe w podatku od środków transportowych za w/w okresy rozliczeniowe przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy. Zdaniem skarżącego Burmistrz Miasta J. nie był właściwym dla wydania przedmiotowych decyzji, albowiem w latach 2009-2011 jego miejscem zamieszkania nie było miasto J., lecz D. na Słowacji, dlatego też skarżący postawił zarzuty naruszenia art. 13 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l.’’) w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego.

Sąd wskazał, że zarzut naruszenia art. 13 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony, ponieważ powołany przepis nie stanowi o właściwości miejscowej organów podatkowych, lecz wymienia, które organy podatkowe są organami pierwszej instancji, a które organami drugiej instancji (tzw. właściwość instancyjna).

Natomiast stosownie do art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

W celu ustalenia właściwości miejscowej organów podatkowych ustawodawca odsyła więc do przepisów ustaw podatkowych. Tylko w sytuacji, gdy brak jest "przepisów odrębnych" zastosowanie znajdą regulacje Ordynacji podatkowej. W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika.

Podkreślił jednocześnie należy, że status podatnika ustawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego. Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zaś zdefiniowane w art. 25 Kodeksu cywilnego Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostanie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości.

W opinii Sądu wskazanie, że w latach 2009-2011 miejscem zamieszkania skarżącego był J. jest oparte na prawidłowych i właściwych przesłankach opartych na ustaleniach faktycznych, a przede wszystkim na jednoznacznych zeznaniach złożonych w tym zakresie przez skarżącego do protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r. Z jego wypowiedzi wynika, że J. od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym skarżącego, za wyjątkiem okresów przebywania za granicą na Słowacji w celach zawodowych. Do protokołu skarżący oświadczył m. in., że "Od tego czasu tj. od roku 2005 było to moje miejsce zamieszkania i główne centrum życiowe". "Od tego czasu - wrzesień 2005 - do tej pory cały czas mieszkam w J. przy ul. [...] i jest to cały czas moje centrum życiowe". Sam skarżący w tymże protokole potwierdził, ze jego dzieci mieszkają w Polsce w J. Wskazał, że między 2009 r., a 2011 r. mieszkał pod adresem ul. [...] w J. Nie budzi zatem wątpliwości, że J. stanowił dla skarżącego centrum interesów osobistych i rodzinnych, ale także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadził działalność gospodarczą oraz posiadał majątek (lokal przy ul. [...] w J., lokal mieszkalny na Osiedlu W. w J.). Powyższe fakty znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach takich jak; decyzje podatkowe wydawane przez Burmistrza Miasta J. w latach 2009-2012 (dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarcza, a także budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w J.). Ponadto skarżący przytoczył w tymże protokole okoliczności, które jego zdaniem potwierdzają w sposób niebudzący wątpliwości, że to właśnie J. był w latach 2005-2012 jego miejscem zamieszkania.

W opinii Sądu pierwszej instancji w przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu (wyrok WSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 787/08). I taką miejscowością dla skarżącego bez wątpienia w latach 2009- 2011 był J., co przyznał skarżący do protokołu z dnia 5 grudnia 2012 r.

Zdaniem Sądu prawidłowa była reakcja organów podatkowych, polegająca na odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków na okoliczność zamieszkiwania przez skarżącego w spornym okresie w D. na Słowacji, w sytuacji, gdy dysponowały one jednoznacznym oświadczeniem skarżącego, że jego miejscem zamieszkania od 2005 r. do 2012 r. był J. Podobnie zasadna była odmowa przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. [...], na okoliczność, że pod tym adresem brak jest jakichkolwiek budynków mieszkalnych. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że oględziny przeprowadzone w 2014 r. na okoliczność istniejącego stanu faktycznego w latach 2009-2011 należy uznać za dowód, który nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a fakt, że budynek przy ul. [...] w J. był budynkiem mieszkalnym przyznał skarżący w swoich zeznaniach i został potwierdzony m.in. decyzjami w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., 2010 r., 2012 r.

Odwoływanie się przez skarżącego do decyzji SKO w Krakowie z dnia 5 grudnia 2014 r. jest nieadekwatne, albowiem decyzja ta dotyczy sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 r. co determinuje zakres ustaleń faktycznych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w realiach 2013 r. koniecznym jest wyjaśnienie, "czy po dniu 5 grudnia 2012 r. główny ośrodek aktywności życiowej skarżącego przeniósł się na Słowację, czy też w dalszym ciągu życie strony koncentrowało się w J., gdzie miał siedziby obu firm i nieruchomości (m in. nieruchomość mieszkalną)". Do dnia 5 grudnia 2012 r. z zeznań skarżącego wynika oczywisty wniosek, że jego miejscem zamieszkania był J.

Reasumując Sąd nie stwierdził wskazanych w skargach naruszeń przepisów postępowania (art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej) oraz przepisów prawa materialnego art. 9 ust. 7 u.p.o.l. w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej - wyrokowi Sądu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , a to

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był stwierdzić nieważność decyzji w całości, a to z uwagi na okoliczność, że w sprawie zaszła przyczyna nieważności określona w art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 17 § 1 o.p., w zw. z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z art. 25 kodeksu cywilnego, polegająca na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości - w stosunku do Skarżącego nie mającego miejsca zamieszkania w okręgu właściwości Burmistrza Miasta J.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 § 1 o.p., w zw. z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z art. 25 kodeksu cywilnego, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż centrum życiowym Skarżącego uzasadniającym właściwość organu I instancji był J.

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym było dotknięte wadami, to jest naruszeniem zasady bezpośredniości, a także zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 o.p. w zw. z art. 180 o.p. polegającymi na nieprzeprowadzeniu dowodów wnioskowanych przez Skarżącego i ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody pośrednie, tj. protokół zeznań Skarżącego z innej sprawy, dotyczący stanu faktycznego z innego okresu czasu, niż objęty zaskarżoną decyzją oraz nieprzeprowadzeniu wnioskowanych przez Skarżącego dowodów z przesłuchania świadków.

4.2. Autor skargi kasacyjnej, wniósł o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w skardze kasacyjnej kwestie właściwości miejscowej Burmistrza Miasta J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych dotyczącą 2013 r. oraz dotyczącą 2014 r. były przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 20 czerwca 2017r. oraz 15 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 466/17, II FSK 2272/16, uznał, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był J., oraz że właściwym organem podatkowym w przedmiotowej sprawie był właśnie Burmistrz Miasta J.

Powyższa ocena odnosi się również do ustaleń w sprawie zobowiązania podatkowego skarżącego dotyczącego lat 2009-2011. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela powyższą ocenę. Bez wątpienia w dniu 5 grudnia 2012 r. skarżący, będąc przesłuchany w sprawie podatku od środków transportowych za 2006 i 2007 r. przez organ podatkowy w charakterze strony, oświadczył, że mieszka w J. przy ul. [...], że jest to jego centrum życiowe. Wskazany przez skarżącego budynek stanowi jego własność, taki też adres został przez niego wskazany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak też adres ten został wskazany przez skarżącego w Centrum Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Dopiero w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący dokonał zmiany tego adresu na wpisanie słowackiego adresu zamieszkania.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast w myśl art. 122 O.p., organ podatkowy podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wskazane okoliczności sprawy, ustalone na etapie postępowania podatkowego, dawały podstawę do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego w 2013 r. był J. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 188 O.p. organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w trakcie postępowania podatkowego przedstawiał swoje stanowisko w sprawie, przedkładał dokumenty, co w zestawieniu z dowodami uzyskanymi przez organ pozwalało na ocenę wiarygodności, kompletności tychże dowodów i okoliczności dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania za niecelowe poszukiwania innych dowodów, w tym wskazanych przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. W świetle zebranych dowodów prawidłowo uznano, że miejscem zamieszkania skarżącego był J.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.