Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1920/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1, art. 258 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. O. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Q. E. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie przekazania cudzoziemca i umorzenia postępowania postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu M. O. wynagrodzenia za zastępstwo prawne


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. referendarz sądowy przyznał Q. E. (dalej: "skarżącemu") prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

Jak wynika z pisma z dnia 10 września 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] w niniejszej sprawie wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego A. C.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego i przyznał na rzecz r. pr. A. C. stosowne wynagrodzenie.

Od powyższego wyroku r. pr. A. C., reprezentująca skarżącego, wniosła skargę kasacyjną, w której zwróciła się m. in. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczyła, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały opłacone ani w całości ani w części.

W dniu 24 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 681/14) oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie obecna była r .pr. M. O., działająca na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez wyznaczonego w niniejszej sprawie pełnomocnika z urzędu.

Pismem z dnia 26 listopada 2015 r. r. pr. M. O. wniosła - z uwagi na wyznaczenie jej pełnomocnikiem substytucyjnym skarżącego - o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za II instancję (sporządzenie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed NSA). Jednocześnie oświadczyła, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Przepis ten stanowi zatem wyraźnie, że to "wyznaczony" pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie. Z akt sprawy wynika, że wyznaczonym w sprawie pełnomocnikiem z urzędu została r. pr. A. C. Wobec tego, jako wyznaczony przez Okręgowa Izbę Radców Prawnych, tylko ten radca prawny jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Tylko temu pełnomocnikowi przysługuje więc stosowne wynagrodzenie. Stwierdzić zatem należy, że udzielone przez wyznaczonego pełnomocnika pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na jego rzecz.

Na marginesie należy zaznaczyć, że postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał wyznaczonemu w niniejszej sprawie radcy prawnemu A. C. stosowne wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu w drugiej instancji.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 2 w związku z art. 250 § 1 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.