Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 569/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3 pkt 5-7, art. 29 ust. 5 pkt 1, art. 34 ust. 1-2 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 2142
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia tj.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 148 par. 1, art. 270 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia "(...)" grudnia 2019 r. "(...)" w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096. ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142, ze zm., dalej: "u.o.m."), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2019 r. nr [...] odmawiającej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania organ Policji uzyskał wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w R. [...] kwietnia 2019 r. postanowienie w przedmiocie posiadania przez stronę negatywnej opinii. Uzasadnienie postanowienia zawierało informację, iż w przeszłości opiniowana była skazana, m. in. za podżeganie do zabójstwa (k.136-137). Na postanowienie to Strona złożyła zażalenie (k.206-212). Postanowieniem z [...] września 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w całości stwierdzając, że Strona nie posiada nienagannej opinii (k. 216-218).

KGP wyjaśnił dalej, ze w toku prowadzonego postępowania organ I instancji powziął informację, które jego zdaniem, mogły świadczyć o konieczności zweryfikowania zdolności psychofizycznej Strony. Ustalono, bowiem, że Strona została w przeszłości skazana w postępowaniu karnym za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowi. W prawdzie nastąpiło już zatracie skazania, ale zdaniem organu I instancji miało to wpływ na konieczność sprawdzenia zdolności fizycznej i psychicznej Strony. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z przysługującego mu prawa i złożył odwołania od pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających posiadanie przez nią ww. zdolności (k. 52-53). W efekcie złożonych odwołań, 26 lutego 2019 r. do organu I instancji wpłynęły, wydane w trybie odwoławczym, orzeczenia lekarskie nr [...] z [...] lutego 2019 r., w którym stwierdzono, że Strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej (k. 86), oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] lutego 2019 r., którym orzeczono brak zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej (k. 88).

W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] października 2019 r., na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 u.o.m., po rozpatrzeniu wniosku Strony z 13 grudnia 2018 r. o dokonanie wpisu Strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, odmówił dokonania tego wpisu.

KGP, rozpatrując odwołanie Strony od powyższej decyzji, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Strona nie posiada obecnie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony, o czym świadczą wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie i psychologiczne (k. 86 i 88). Organ II instancji wyjaśnił, że treść tego rodzaju orzeczeń wiąże organy Policji, co do ustalenia skutków administracyjnoprawnych w sprawach dotyczących pracowników ochrony, bowiem zgodnie z art. 34 ust. 6 u.o.m., orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwołania są ostateczne, a przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia. Eliminują one treść orzeczeń pierwszoinstancyjnych, co oznacza, że Strona nie może skutecznie powoływać się na pozytywne dla niej orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w I instancji. Ustawodawca wymaga, bowiem, aby zdolność do wykonywania pracy w charakterze kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej ustalona została tak orzeczeniem lekarskim, jak i psychologicznym. Jeżeli chociaż jedno z nich stwierdza brak tej zdolności (a w przypadku strony - zarówno orzeczenie lekarskie, jak i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym potwierdziły brak zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony) osoba, której ono dotyczy, nie może uzyskać wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Odnosząc się do drugiej przesłanki, KGP podkreślił, że samo postanowienie dotyczące opinii, jako rozstrzygnięcie wydane w toku tzw. współdziałania organów (art. 106 K.p.a.), ma istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia głównego, tj. decyzji w sprawie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przesłankami do wydania nagannej opinii o Stronie były ustalenia dot. skazania w przeszłości za czyn z art. 148 § 1 K.k. w zw. z art. 4 K.k. (podżeganie do zabójstwa), a także art. 270 § 1 K.k., jak również fakt, że w miejscu zamieszkania odnotowano 31 interwencji Policji i nie posiada tam nienagannej opinii, co więcej, sąsiedzi stwierdzili, iż nie jest osobą godną zaufania. Fakty te, także w ocenie KGP, niewątpliwie nie pozwalały wydać Stronie opinii nienagannej, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 u.o.m. Skoro, zatem postanowienie negatywnie opiniujące Stronę znajduje się w obrocie prawnym ma moc dowodową w rozpatrywanej sprawie i musi determinować sposób rozstrzygnięcia jej sprawy, co do istoty. Zgodnie, bowiem z dyspozycją art. 29 ust. 5 pkt 1 u.o.m., brak nienagannej opinii o osobie ubiegającej się o wpis na kwalifikowaną listę pracowników ochrony fizycznej, skutkuje obligatoryjną odmową takiego wpisu. Ustawodawca nie pozostawił, bowiem organom Policji w takich przypadkach swobody w wyborze rodzaju rozstrzygnięcia sprawy, nakazując odmówić wpisu na listę osoby nielegitymującej się nienaganną opinią.

Z powyższych powodów decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], odmawiającą wymienionej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, KGP uznał za zasadną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżając decyzją KGP z [...] grudnia 2019 r., w całości wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na Jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 26 ust 3 u.o.m., poprzez odmowę wpisu Skarżącej na lisię kwalifikowanych pracowników ochrony pomimo spełnienia przez nią przesłanek uzasadniających wpis,

2) art. 26 ust 3 pkt 5 u.o.m., poprzez stwierdzenie braku nienagannej opinii Skarżącej tylko i wyłącznie w oparciu o wcześniejsze, zatarte już skazanie Skarżącej za przestępstwo umyślne.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w świetle prawa jest osobą niekaraną za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo. Natomiast fakt wcześniejszego (zatartego już) skazania Skarżącej za przestępstwo umyślne, nie może być wyłączną przyczyną negatywnej opinii wydanej na podstawie art. 26 ust. 3 u.o.m. Skarżąca natomiast odnosi wrażenie, iż z jej zatartego już skazania organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji wnioskują o rzekomo negatywnej opinii Skarżącej. Zdaniem Skarżącej, poza faktem zatartego już skazania, co do osoby Skarżącej i jej zachowania nie sposób postawić zarzutów uzasadniających ustalenie, iż nie posiada ona nienagannej opinii w rozumieniu art. 26 ust 3 pkt 5 u.o.m.

Zdaniem Skarżącej ponadto, organy wybiórczo traktują zeznania przesłuchanych świadków, całkowicie pomijając zeznania dla Skarżącej korzystne, a zeznania świadków i pozostały materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy oceniają w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy, a także doświadczenia życiowego. Organy ograniczają się do zeznań świadków, a w zasadzie do opinii świadków twierdzących, że Skarżąca nie jest osobą godną zaufania, która mogłaby wykonywać zawód kwalifikowanego pracownika ochrony. W ocenie Skarżącej organy winny opierać się na faktach przedstawionych przez świadków, a nie na ich subiektywnych opiniach. Oczywiste jest, iż z uwagi na sytuację osobistą i rodzinną Skarżącej świadkowie, którym przeszkadza zachowanie męża Skarżącej spowodowane jego stanem zdrowia, wysnuwają dla Skarżącej wnioski dla niej niekorzystne. Świadkowie, którzy nie posiadają wiedzy o zachowaniach osoby chorej na schizofrenię, nie wiedzą również, do jakich zachowań osoba chora jest zdolna. Natomiast rolą organu jest ocenić zeznania świadków zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Skarżąca bowiem nie ponosi odpowiedzialności za niewłaściwe, agresywne i spowodowane chorobą psychiczną zachowania swojego męża. Skarżąca wskazała, że wielokrotnie zgłaszała powyższe organom ścigania, które odmawiały udzielania Skarżącej pomocy. Z powyższego wynika mnogość interwencji w miejscu zamieszkania Skarżącej, co zupełnie bezzasadnie poczytywane jest na niekorzyść Skarżącej. Ze swojej strony Skarżąca, jak podniosła w skardze, dopełniła wszelkiej staranności i podejmowała odpowiednie działania w związku z nagannymi zachowaniami męża. Natomiast świadkowie posiadają wiedzę jedynie o odgłosach dochodzących z mieszkania Skarżącej nie posiadając wiedzy, w jakich okolicznościach i z jakich przyczyn określone odgłosy z miejsca zamieszkania Skarżącej do świadków docierają. Przyczyną przedmiotowych interwencji było tylko i wyłącznie naganne zachowanie męża Skarżącej spowodowane jego chorobą.

Skarżąca podniosła również, że 17 sierpnia 2007r. uzyskała warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Z wnioskiem o udzielenie Skarżącej warunkowego zwolnienia wystąpił Dyrektor Zakładu Karnego, a co oczywiste, udzielenie Skarżącej warunkowego przedterminowego zwolnienia wiązało się z ustaleniem przez Sąd pozytywnej prognozy kryminologicznej co do osoby Skarżącej. Skazanie za wykroczenie z art 51 § 1 K.w., nastąpiło w trybie wyroku nakazowego, od którego Skarżąca nie wniosła sprzeciwu z uwagi na ekonomikę procesową. Okoliczności tego skazania również winny być brane pod uwagę przez organy obu instancji, tj. zdarzenie spowodowane zostało poprzez niewłaściwe zachowanie cierpiącego na chorobę psychiczną męża Skarżącej.

Ponadto Skarżąca podważa i kwestionuje ustalenie, iż nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony. Stwierdzona u Skarżącej krótkowzroczność nie stanowi przeszkody do wykonywania takiego zawodu, powszechnie wiadome, iż np. wielu funkcjonariuszy policji oraz kwalifikowanych pracowników ochrony korzysta podczas pracy z okularów korekcyjnych. Skarżąca zresztą uzyskała zgodę od okulisty na wykonywanie przedmiotowego zwodu właśnie w okularach korekcyjnych.

Skarżąca podniosła również, że psychiatra nie stwierdził u Skarżącej jakichkolwiek zaburzeń natury psychicznej, a ustalenia organu opiniującego uznane muszą być za dowolne i nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem rozstrzygnięć organów Policji odmawiających wpisu Skarżącej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, z powodu niespełnienia przez Skarżącą dwóch przesłanek stanowiących warunki dokonania takiego wpisu.

Jak wynika z art. 26 ust. 3 u.o.m., na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która spełnia wymogi wskazane w tym przepisie, w tym: posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6), posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła (pkt 7).

Zgodnie z natomiast z art. 29 ust. 5 pkt 1 u.o.m., odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 3.

Organy obu instancji stwierdziły, że Skarżąca nie spełnia dwóch przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 u.o.m., ponieważ Skarżąca nie posiada nienagannej opinii wydanej przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta miejskiego Policji oraz nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym.

W aktach administracyjnych sprawy znajdują się wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] ostateczne orzeczenia: lekarskie nr [...] z [...] lutego 2019 r. oraz psychologiczne nr [...] z [...] lutego 2019 r. stwierdzające, że Skarżąca nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. stwierdzające, że Skarżąca nie posiada nienagannej opinii, jak również utrzymujące je w mocy postanowienie z [...] września 2019 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydane po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej od postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta Miejskiego Policji w R..

W świetle powyższej dokumentacji, Sąd stwierdza, że Skarżąca nie spełniła wymogów określonych w art. 26 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 u.o.m., stanowiących dwa, wśród innych wymienionych w tym przepisie, warunki, od których spełnienia uzależniony jest wpis danej osoby na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W tym stanie rzeczy, organy Policji właściwe w niniejszej sprawie, w świetle treści art. 29 ust. 5 pkt 1 u.o.m., zobligowane były do odmowy wpisu Skarżącej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zarówno zatem zaskarżona decyzja, jak również decyzja I instancji, są zgodne z prawem.

Skarżąca nie zgadzając się z tym decyzjami, podważyła w skardze prawidłowość zarówno postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. stwierdzającego, że Skarżąca nie posiada nienagannej opinii i utrzymującego je w mocy postanowienia z [...] września 2019 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak również wydanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] ostatecznych orzeczeń: lekarskiego nr [...] z [...] lutego 2019 r. oraz psychologicznego nr [...] z [...] lutego 2019 r. stwierdzających, że Skarżąca nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Należy jednak podkreślić, że postępowanie wpisowe na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest trybem właściwym do wzruszenia ostatecznego postanowienia organu Policji w przedmiocie posiadania nienagannej opinii przez osobę wnioskującą o jej wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jak również ostatecznych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego w przedmiocie posiadania przez nią zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. W związku z tym w postępowaniu wpisowym na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, organy Policji nie mają kompetencji badania zgodności z prawem i prawidłowości powyższych ostatecznych rozstrzygnięć wydanych w innych trybach uregulowanych przepisami u.o.m.

Postanowienie w przedmiocie posiadania nienagannej opinii przez obywatela polskiego zamieszkałego na terenie Polski, wydaje, zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 6 u.o.m., właściwy ze względu na jej miejsce zamieszkania komendant powiatowy (rejonowy, miejski) Policji, na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji. Jak natomiast wynika z art. 26 ust. 5 u.o.m., opinię tę wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Skarżąca skorzystała z tego trybu wnosząc zażalenie od postanowienia z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. stwierdzającego, że Skarżąca nie posiada nienagannej opinii. Komendant Wojewódzki Policji w [...] natomiast, po rozpatrzeniu tego zażalenia, postanowieniem z [...] września 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta Miejskiego Policji w R.. Brak jest natomiast podstaw prawnych do weryfikowania powyższych postanowień przez organy Policji w postępowaniu wpisowym.

Na marginesie, odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji Skarżącej, Sąd wyjaśnia, że istotnie osoba, wobec której skazanie uległo zatarciu, jest osobą niekaraną i niedopuszczalne jest odmienne jej traktowanie. Zatarcie jednak skazania w rozumieniu prawnokarnym, nie uniemożliwia dokonania oceny posiadania nienagannej opinii przy uwzględnieniu znanych Policji okoliczności, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego, mimo iż skazanie uległo zatarciu, mając jednak na względzie, że omawiana norma prawna wymaga, aby ocena ta opierała się na aktualnie posiadanych przez Policję informacji, co oznacza, że czyny popełnione przed wielu laty nie mogą być wyłączną podstawą dokonanej oceny posiadania przez daną osobę nienagannej opinii. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, jak bowiem wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, ale również z argumentacji Skarżącej zawartej w skardze, ocena ta została oparta na aktualnie posiadanych przez Policję informacji i wiarygodność oceny tych informacji, kwestionuje Skarżąca w skardze.

Kwestię badań lekarskiego i psychologicznego regulują przepisy art. 32-34 u.o.m. Art. 34 ust. 1 i ust. 2 u.o.m. przewiduje możliwość wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego które przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1. W przedmiotowej sprawie z powyższego uprawnienia skorzystał Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 6 u.o.m., orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Również i w tym zakresie brak jest podstaw prawnych do kwestionowania powyższych orzeczeń przez organy Policji w postępowaniu wpisowym.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy Policji art. 26 ust 3 u.o.m., poprzez odmowę wpisu Skarżącej na lisię kwalifikowanych pracowników ochrony pomimo spełnienia przez nią przesłanek uzasadniających wpis oraz art. 26 ust 3 pkt 5 u.o.m., poprzez stwierdzenie braku nienagannej opinii Skarżącej tylko i wyłącznie w oparciu o wcześniejsze, zatarte już skazanie Skarżącej za przestępstwo umyślne.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy Policji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, co poprzedził odwołaniem wyznaczonego w tej sprawie posiedzenia jawnego.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.