Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 602/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1  art. 48 art. 56 ust.  1 i 2 art. 57
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z/s

w C. (dalej: spółka, strona, importer, skarżąca), od decyzji Naczelnika D. Urzędu Celno - Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik DUCS, organ I instancji) z [...] marca 2018 r., dotyczącej zaksięgowania kwoty należności celnych w wysokości 103 zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy, organ II instancji) uchylił skarżoną odwołaniem decyzję w części i orzekł o zaksięgowaniu kwoty należności celnych w wysokości 100 zł (w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji).

Jako podstawę prawną decyzji podał: art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej: O.p.); art. 20 ust. 1 i art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm. - dalej: WKC); art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz

w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256 z 7 września 1987 r. ze zm. -dalej: rozporządzenie taryfowe); art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz

w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 312 z 31 października 2014 r. - dalej: rozporządzenie zmieniające); art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2018 r., poz. 167 ze zm. - dalej: PC). Z akt sprawy wynika, że - [...] sierpnia 2015 r., działając przez przedstawiciela bezpośredniego - spółka dokonała zgłoszenia w procedurze dopuszczenia do obrotu. W pozycji nr 2 zgłoszenia ujęła - wymienione w załączonej fakturze z [...] sierpnia 2015 r. - towary o nazwie handlowej "[...]" - 50 szt., "[...]" - 20 szt. oraz towary

o symbolach [...] i [...] - 100 szt., które opisała w polu nr 31 SAD jako "Części do turbosprężarek: zawór", które zaklasyfikowała do kodu TARIC 8481 80 99 90. W wyniku kontroli danych zawartych w zgłoszeniu celnym, powstała wątpliwość w zakresie prawidłowości dokonanej przez spółkę klasyfikacji importowanego towaru. Naczelnik DUCS, działając na podstawie art. 22 ust. 6 w zw. z art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE. L Nr 269

z 10 października 2013 r. ze zm. - dalej: UKC), poinformował spółkę, jako importera,

o zamiarze wydania niekorzystnej dla niej decyzji i możliwości przedstawienia swojego stanowiska, w terminie 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik DUCS wydał - [...] marca 2018 r. -decyzję, na mocy której określił spółce prawidłową kwotę długu celnego, orzekł o jej zaksięgowaniu i wezwał do uiszczenia odsetek. W uzasadnieniu rozstrzygnął

o klasyfikacji importowanych towarów w sposób następujący:

- towary o symbolach [...] i [...] (silniki elektryczne) - kod TARIC 8501 10 99 90;

- "[...]" - kod TARIC 8411 99 00 99, stawka 4,1%;

- "[...]" (siłowniki pneumatyczne) - kod TARIC 8412 31 00 90. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Dyrektor IAS orzekł w sposób podany na wstępie. Dyrektor IAS dowodził, że taryfa celna, stanowiąca załącznik I rozporządzenia taryfowego, w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (UE) nr 1101/2014

z dnia 16 października 2014 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 312 z 31 października 2014 r.), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej

i tej samej pozycji oraz podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nomenklatura Scalona obejmuje:

a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;

b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;

c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN. Organ odwoławczy zauważył, że ostateczny - wskazywany w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) - kod towaru, to kod TARIC, obejmujący - zgodnie z dyspozycją art. 2 rozporządzenia taryfowego - dodatkowe podziały wspólnotowe, konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II tego rozporządzenia. Dalej, organ wskazał, że - w myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) - tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych, taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z ORINS. Stosownie zaś do reguły 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji winna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian, wynikających z pozostałych reguł ORINS, przy zastosowaniu zasady, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Organ II instancji dostrzegł, że turbosprężarka to maszyna wirnikowa, która składa się z dwóch maszyn: turbiny z własnym korpusem (tzw. gorącej części)

i sprężarki z własnym korpusem (tzw. chłodnej części), których wirniki są sztywno połączone wspólnym wałem. Turbina napędzana jest gazami wylotowymi z silnika spalinowego, napędza wirnik sprężarki sprężającej powietrze przed dostarczeniem go do silnika (element generujący doładowanie). Dyrektor IAS zaznaczył, że niespornym jest, że turbosprężarka, jako kompletna maszyna, objęta jest pozycją 8414 i wymieniona z nazwy w podpozycji CN 8414 80 11, jako jednostopniowa oraz w podpozycji CN 8414 80 19, jeżeli jest wielostopniowa. Klasyfikacja elementów składowych turbosprężarki, tj. samodzielnie występujących maszyn: turbiny i sprężarki, będzie wynikała z postanowień uwagi 2 do sekcji XVI Taryfy celnej, z uwzględnieniem faktu, że turbiny oraz sprężarki są towarami, które posiadają swoje własne, określone z nazwy, pozycje w Taryfie celnej. Uwaga 2 do sekcji XVI stanowi, że: Z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: (a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji; (b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517; (c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548. Zdaniem organu odwoławczego, turbiny i sprężarki posiadają tym samym swoje własne - określone pod względem brzmienia - pozycje w Taryfie celnej. Zgodnie zaś

z przywołaną uwagą 2(a), części, które - same w sobie - stanowią artykuł objęty dowolną pozycją w dziale 84 lub 85, w każdym przypadku są klasyfikowane do ich własnej, odpowiedniej pozycji, nawet jeśli zostały specjalnie zaprojektowane, aby pracować jako część określonej maszyny. W tej sytuacji - według organu - chociaż turbiny i sprężarki są częściami większej maszyny, jaką jest turbosprężarka, to jednocześnie są artykułami posiadającymi swoje własne pozycje i - tym samym - gdy występują samodzielnie, są klasyfikowane zgodnie z uwagą 2(a) do ich własnych pozycji. I tak, turbiny gazowe są wymienione w treści pozycji 8411 - Silniki turboodrzutowe, turbośmigłowe oraz inne turbiny gazowe, zaś sprężarki są ujęte

w brzmieniu pozycji 8414 - Pompy powietrzne lub próżniowe, sprężarki i wentylatory powietrza lub innych gazów (...). W opinii Dyrektora IAS, części do turbin i sprężarek, jako nieposiadające swojej własnej - podanej z nazwy - pozycji w Taryfie celnej, nie są towarami określonymi

w uwadze 2(a), spełniają natomiast kryteria do ich zaklasyfikowania po myśli uwagi 2(b). Tym samym, występujące samodzielnie części - przeznaczone do turbin - należy klasyfikować w pozycji obejmującej tą maszynę tj. 8411, analogicznie części do sprężarek w pozycji 8414. Prawidłowość przedstawionego sposobu klasyfikacji w/w towarów potwierdzają - w ocenie organu II instancji - Noty wyjaśniające do HS do pozycji 8414, w części "CZĘŚCI" - z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (patrz: Uwagi ogólne Not wyjaśniających do sekcji XVI), części towarów objętych niniejszą pozycją są również do niej klasyfikowane (np. korpusy pomp lub sprężarek, łopatki, wirniki lub śmigła, skrzydełka i tłoki), przy jednoczesnym wyłączeniu turbiny spalinowej (pozycja 8411). Ponadto, Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej do podpozycji 8414 90 00 wskazują, że podpozycja ta obejmuje także części do spalinowych turbosprężarek doładowujących do silników spalinowych. Natomiast części turbin spalinowych wykorzystywane w spalinowych turbosprężarkach doładowujących klasyfikowane są do pozycji 8411, jako części turbiny gazowej bez komory spalania. Organ odwoławczy zaznaczył, że - w sprawie - spór dotyczy klasyfikacji taryfowej towaru, określonego jako: siłownik pneumatyczny, silniki elektryczne i klips zatrzask metalowy. Odnośnie siłownika pneumatycznego, mając na uwadze przedstawioną budowę

i sposób działania turbosprężarki, organ zauważył, że - w jednej z jej konstrukcji - turbina spalinowa posiada wbudowany układ sterowania geometrią przepływu spalin - tzw. kierownicę spalin, która jest częścią w postaci ruchomych łopatek umieszczonych dookoła wirnika turbiny spalinowej turbosprężarki i stanowi układ sterowania geometrią przepływu spalin. Występuje w postaci umiejscowionego w korpusie turbiny na wałku turbosprężarki stalowego pierścienia wyposażonego w ruchome łopatki sterujące kątem, pod jakim spaliny mają trafić na łopatki wirnika, co umożliwia regulację wielkości strumienia spalin skierowanych na łopatki wirnika turbiny (wirnik turbiny otacza rodzaj żaluzji kierujących przepływem spalin). W tym rozwiązaniu, odpowiednie ustawienie łopatek kierownicy spalin dokonywane jest za pośrednictwem zewnętrznego siłownika pneumatycznego przymocowanego (z reguły) do korpusu sprężarki. Zmienne ciśnienie doprowadzane na wejście siłownika pneumatycznego oddziałuje na jego wewnętrzną membranę połączoną z wysięgnikiem o kształcie walcowym, wykonującym - w wyniku zmiany położenia membrany, ruch posuwisto-zwrotny, a w jego efekcie sterowanie ruchem obrotowym pierścienia z łopatkami kierownicy spalin. Opisane działanie siłownika pneumatycznego potwierdza treść informacji zamieszczona na stronie internetowej spółki, a mianowicie: "Elementami wykonawczymi sterującymi zaworami lub żaluzjami są siłowniki pneumatyczne (wykorzystujące podciśnienie) sterowane elektrozaworami lub silniki krokowe (...).". Siłownik jest zatem urządzeniem wprawiającym w ruch wewnętrzne elementy turbiny sterujące strumieniem przepływu spalin, a będąc przez to urządzeniem przeznaczonym głównie i zasadniczo do turbiny turbosprężarki, staje się jej integralną częścią, objętą tą samą pozycją, co sama turbina tj. 8411. Taki sposób klasyfikacji potwierdza brzmienie podpozycji TARIC 8411 99 00 80 - Siłownik do turbosprężarki jednostopniowej: (...). W ocenie Dyrektora IAS, importowane siłowniki winny zostać zaklasyfikowane do podpozycji TARIC 8411 99 00 80, co wynika z zastosowania reguł 1 i 6 ORINS oraz uwagi 2(b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. W świetle powyższego, jako chybiony, uznał Dyrektor IAS zarzut spółki odnośnie niejednolitej klasyfikacji taryfowej importowanych siłowników, stosowanej przez organy celno-skarbowe. Organ odwoławczy dostrzegł, że Naczelnik DUCS nieprawidłowo zaklasyfikował rzeczone siłowniki w podpozycji TARIC 8412 31 00 90. Wadliwie przy tym zastosował metodologię klasyfikacji wynikającą z uwagi 2(a) do sekcji XVI Taryfy celnej. Uwaga ta bowiem normuje klasyfikację wyłącznie niektórych artykułów, które - same w sobie - są maszynami a jednocześnie są częściami innych maszyn, z których każda taka maszyna, jeśli posiada własną, wyszczególnioną pod względem nazwy, jedną pozycję w dziale 84 lub 85, jest do niej zawsze klasyfikowana, niezależnie od faktycznego jej przeznaczenia (np. występująca samodzielnie pompa cieczy przeznaczona do kotła c.o. jest klasyfikowana w pozycji 8413 a nie jako część kotła w pozycji 8403, podobnie silnik elektryczny, który posiada wyszczególnioną, własną pozycję 8501, jest zawsze do niej klasyfikowany, a nie jako część jakiejkolwiek innej maszyny, do której został zaimportowany). Naczelnik DUCS uznał natomiast, po myśli w/w uwagi, że siłowniki stanowią artykuł posiadający swoją własną - wyodrębnioną pod względem nazwy - pozycję w Taryfie celnej, tj. pozycję 8412. Tymczasem, pozycja 8412 obejmuje Pozostałe silniki i siłowniki, co oznacza, że ujmuje ona wyroby określone w swoim brzmieniu, lecz nieobjęte innymi pozycjami Nomenklatury scalonej. Potwierdzają to Noty wyjaśniające do HS do pozycji 8412 - niniejsza pozycja obejmuje silniki i siłowniki nieobjęte poprzednimi pozycjami (pozycje od 8406 do 8408, 8410 lub 8411) ani pozycją 8501 lub 8502 (...). Spośród pozycji objętych tym wyłączeniem wymieniona została pozycja 8411, co oznacza, że siłowniki przeznaczone do towarów z tej pozycji są również nią objęte. Dyrektor IAS dowodził, że postulowane przez spółkę zaklasyfikowanie importowanych siłowników (deklarowanych jako zawory) do pozycji 8481 także nie może mieć zastosowania. Pozycja ta obejmuje bowiem krany, kurki, zawory i podobne urządzenia przeznaczone do regulacji ciśnienia lub prędkości przepływu cieczy lub gazu, nawet gdy są wyspecjalizowane do stosowania ze szczególną maszyną lub urządzeniem, w pojeździe lub samolocie. Jednakże Nota wyjaśniająca do HS do pozycji 8481 wskazuje, co zauważa także spółka, iż niektóre części maszyn i urządzeń, które zawierają kompletny zawór, lub które regulują przepływ cieczy we wnętrzu maszyny, mimo że nie tworzą kompletnego zaworu jako takiego, są klasyfikowane jako części odpowiednich maszyn i urządzeń, na przykład zawory wlotowe lub wylotowe silników spalinowych (pozycja 8409), zawory suwakowe silników na parę wodną (pozycja 8412), zawory ssące lub tłoczące sprężarek powietrza lub innych gazów (pozycja 8414). Zdaniem Dyrektora IAS, nie wydaje się, aby szczególnego zaakcentowania, co czyni spółka, wymagało wskazanie wyłączenia z omawianej pozycji ostatnich z w/w zaworów. W jego ocenie, ewentualnym podkreśleniem można by objąć określenie miejsca wskazującego ich występowanie (przeznaczenie), a mianowicie, że są to zawory (....) do sprężarek powietrza lub innych gazów, bowiem ta właśnie cecha determinuje ich klasyfikację do pozycji 8414, tj. tej samej, która obejmuje sprężarkę. Kryterium to decyduje o wszystkich wyłączeniach wymienionych powyżej

z jednoczesnym wskazaniem ich klasyfikacji według maszyny, do której są przeznaczone. W kwestii klasyfikacji taryfowej importowanych silników elektrycznych, które spółka deklaruje jako części do turbosprężarek - zawór, Dyrektor IAS powtórzył, że zgodnie z w/w uwagą 2(b) do sekcji XVI, części, które nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie z określonymi maszynami lub urządzeniami, lub z grupą maszyn lub urządzeń objętych tą samą pozycją, są na ogół klasyfikowane do tej samej pozycji, co te maszyny lub urządzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania do części, które same w sobie stanowią artykuł objęty pozycją z sekcji XVI i w każdym takim przypadku są one klasyfikowane do ich własnej, odpowiedniej pozycji, nawet jeśli zostały specjalnie zaprojektowane, aby pracować jako część określonej maszyny,

a w szczególności stosuje się to m.in. do silników elektrycznych, objętych pozycją 8501 (zob. Noty wyjaśniające HS do sekcji XVI, część II "CZĘŚCI"). Nie może być zatem

- według Dyrektora IAS - wątpliwości co do poprawności zastosowanej przez organ

I instancji klasyfikacji importowanych silników, po uwzględnieniu ich parametrów, do kodu TARIC 8501 10 99 90, a co jest zgodne z regułą 1 i 6 ORINS oraz uwagą 2(a) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Co się zaś tyczy towaru p/n klips zatrzask metalowy, organ odwoławczy zauważył, że - jak wyjaśniła spółka - służy on do mocowania elektroniki do przekładni siłownika elektrycznego w celu zapewnienia prawidłowego i bezpiecznego połączenia układu sterującego z pozostałą częścią siłownika elektrycznego. Wskazał, że jest to wyrób o prostej konstrukcji, posiadający charakter uchwytu, czy obejmy zaciskowej. Stwierdził, że artykuł ten nie jest konstrukcyjną a tym samym integralną częścią samoistnego elektronicznego układu sterującego (także samoistnego silnika elektrycznego z przekładnią) i nie ma wpływu na - realizowane przez te urządzenia -funkcje. Nie może zatem być uznany, ani za część siłownika elektrycznego, ani elektronicznego układu sterującego, ani także część turbosprężarki. Wyrób ten podlega zatem klasyfikacji na zasadach ogólnych, obowiązujących w Taryfie celnej,

z uwzględnieniem materiału, z którego został wykonany, tj. ze stali. Wobec braku natomiast w dziale 73, obejmującym artykuły z żeliwa lub stali, pozycji opisującej go

w sposób bardziej szczegółowy lub pełny, właściwą będzie pozycja 7326 - pozostałe artykuły z żeliwa lub stali, a ze względu na brak i w tej pozycji opisu wyróżniającego omawiany wyrób, właściwym dla niego ostatecznie jest kod TARIC 7326 90 98 90, co wynika z zastosowania reguł 1 i 6 ORINS. Dyrektor IAS nie podzielił zarzutu spółki, że zmiana kodu importowanych towarów wynika z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1035/2014 z dnia 25 września 2014 r., gdyż akt ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji Naczelnika DUCS. W zaskarżonej odwołaniem decyzji wyrażony został jedynie pogląd co do przydatności tego aktu normatywnego w procesie klasyfikacji towarów w nim przedstawionych, z którym zgadza się organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że kod 8414 90 00 90, określający części do turbosprężarek, w świetle zmiany kodów CN dokonanych przez organ, byłby niepotrzebny i martwy. Wyjaśnił, że w kodzie tym ujęte są sprężarki i ich części, które nie stanowią przedmiotu sporu w sprawie. Powtórzył, że towary, względem których sporna jest klasyfikacja taryfowa, stanowią części turbiny gazowej, która wprawdzie jest elementem turbosprężarki, ale - jak wykazano wyżej - posiada odrębną pozycję w Taryfie celnej i w konsekwencji jej części podlegają odrębnej klasyfikacji taryfowej (w myśl uwagi 2(b) do sekcji XVI), aniżeli części do turbosprężarki. Zaznaczył, że sprawa wpisuje się w ciąg spraw odwoławczych spółki o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w których przedmiotem importu były liczne towary stanowiące części do turbosprężarek np. koło kompresji, wkład, obudowa łożyskowań, płyta tylna, mocująca itd. Podniósł, że spółka zdaje się nie dostrzegać, że organ nie kwestionował poprawności zadeklarowanej wobec nich klasyfikacji do kodu TARIC 8414 90 00 90, jako części do turbosprężarek. Tym samym, zarzut spółki uznał za niezasadny a jej "obawy", że ów kod może być niepotrzebny i martwy rozwiewa - według niego - stan spraw samej spółki. Organ II instancji podniósł, że - uzasadniając swoje stanowisko w kwestii klasyfikacji importowanych towarów - spółka w sposób wybiórczy przywołuje brzmienie Noty wyjaśniającej do pozycji 8411 z pominięciem treści że: Do grupy tej należą także inne turbiny gazowe bez komory spalania, zawierające sam kadłub i wirnik, wykorzystujące energię gazów dostarczanych przez inne maszyny lub urządzenia (np. wytwornice gazu, silniki wysokoprężne, bezkorbowe generatory gazu) oraz turbiny na sprężone powietrze lub inny gaz, która w pełni odzwierciedla właściwości turbiny, której części były przedmiotem importu w niniejszej sprawie. Zaznaczył, że - wskazane

w Notach wyjaśniających - towary nie tworzą katalogu zamkniętego i stanowią jedynie przykładowe wskazania grup towarów oraz ich cech. Dowodził, że - tym samym - nic nie stoi na przeszkodzie w zaklasyfikowaniu w pozycji 8411 turbin zasilanych gazami spalinowymi, pochodzącymi z innego rodzaju silników niż wysokoprężne, a także posiadających w swoim korpusie (kadłubie) inne części oprócz wirnika. Dyrektor IAS nie zgodził się z zarzutem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w O.p. Za bezzasadne, Dyrektor IAS uznał także zarzuty naruszenia przepisów art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 48 UKC. Podobnie, jak zarzuty nieuzasadnionej zmiany klasyfikacji importowanych towarów a także, że doszło do naruszenia reguł 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwagi 2 (b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej w procesie ich klasyfikacji. Dyrektor IAS stwierdził, że dokonana zmiana klasyfikacji taryfowej siłowników nie narusza zakazu reformationis in peius (zakaz orzekania na niekorzyść). Jednocześnie podniósł, że

- w wyniku przeprowadzonej zmiany klasyfikacji taryfowej - uległa zmianie wysokość długu celnego, która pociąga za sobą konieczność dokonania zmiany zapisów zamieszczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących treści pól zgłoszenia celnego. W skardze, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 48 UKC, poprzez błędne przeprowadzenie kontroli, w wyniku której uznano, że importer nieprawidłowo klasyfikował przedmiotowe towary (części do turbosprężarek jednostopniowych), co w konsekwencji doprowadziło do ponownego określenia długu celnego;

- art. 85 UKC, poprzez błędne określenie należności celnych przywozowych, w wyniku nieuzasadnionej zmiany kodu CN importowanych części;

- naruszenie reguł 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do rozporządzenia taryfowego i uwagi 2(b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, w związku z brzmieniem kodów 8481 80 99 90 i 8411 99 00 80, 8414 90 i 7326 90 98 90 oraz 8414 90 i 8501 10 99 90, poprzez błędną i niezasadną zmianę kodów CN importowanych zaworów, zabezpieczeń oraz silników elektrycznych, będących elementami turbosprężarek jednostopniowych;

- art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, zaniechanie jego pełnego zgromadzenia i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, niezasadnej zmiany kodu CN importowanych towarów i ponownego określenie kwoty długu celnego. Tak stawiając zarzuty, spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wnioskowała także o zasądzenie kosztów. Spółka przedstawiła uzasadnienie swojego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego

w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora IAS dotycząca należności celnych, które powstały w wyniku zmiany przez orzekające w sprawie organy klasyfikacji taryfowej importowanych przez spółkę towarów w postaci: siłownika pneumatycznego, silników elektrycznych i klipu (klips zatrzask metalowy). Istota sporu sprowadzała się zatem do ustalenia prawidłowej taryfikacji importowanych towarów. Zgodnie z art. 48 UKS, do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszenia do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi. W myśl art. 56 ust. 1 UKS, podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Inne środki, ustanowione

w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Wspólna Taryfa Celna obejmuje m.in. Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu taryfowym (art. 56 ust. 2 lit. a/ UKC), każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały i która została ustanowiona w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny do celów stosowania środków taryfowych związanych z wymianą towarową (art. 56 ust. 2 lit. b/ UKC). Stosownie do treści art. 57 ust. 1 UKC: "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów

w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane. "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami unijnymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej, lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane. Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją. Komisja może przyjąć środki w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z ust. 1 i 2 (art. 57 ust. 2, 3 i 4 UKC). Według art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia taryfowego, Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Nomenklatura Scalona obejmuje: nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I. We wspomnianym załączniku ustanowiono stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej

i w razie konieczności dodatkowe jednostki statystyczne, a także inne niezbędne informacje (art. 1 ust. 3). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie

z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z ORINS. Zgodnie natomiast z regułą 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich,

z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Z akt sprawy wynika, że organ ustalił stan spornych towarów i ich klasyfikację taryfową na podstawie: zgłoszenia celnego uzupełniającego, faktury, protokołu kontroli celno - skarbowej, protokołu z oględzin towarów wraz dokumentacją fotograficzną, wyjaśnień strony skarżącej oraz informacji zamieszczonych na stronach internetowych. Na tej podstawie prawidłowo wywiódł, że turbosprężarka to maszyna wirnikowa, która składa się z dwóch maszyn: turbiny z własnym korpusem (tzw. gorącej części)

i sprężarki z własnym korpusem (tzw. chłodnej części), których wirniki są sztywno połączone wspólnym wałem. Turbina napędzana jest gazami wylotowymi z silnika spalinowego, napędza wirnik sprężarki sprężającej powietrze przed dostarczeniem go do silnika (element generujący doładowanie). Sąd zauważa, że niespornym jest, że turbosprężarka, jako kompletna maszyna, objęta jest pozycją 8414 i wymieniona z nazwy w podpozycji CN 8414 80 11, jako jednostopniowa i w podpozycji CN 8414 80 19, jeżeli jest wielostopniowa. Klasyfikacja elementów składowych turbosprężarki, tj. samodzielnie występujących maszyn: turbiny i sprężarki, będzie wynikała z postanowień uwagi 2 do sekcji XVI Taryfy celnej, z uwzględnieniem faktu, że turbiny oraz sprężarki są towarami, które posiadają swoje własne, określone z nazwy, pozycje w Taryfie celnej. Uwaga 2 do sekcji XVI stanowi, że: Z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: (a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji; (b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517; (c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548. Słuszne jest twierdzenie organu odwoławczego, że turbiny i sprężarki posiadają tym samym swoje własne - określone pod względem brzmienia - pozycje w Taryfie celnej. Trafnie wywodzi organ, że zgodnie z przywołaną uwagą 2(a), części, które - same w sobie - stanowią artykuł objęty dowolną pozycją w dziale 84 lub 85, w każdym przypadku są klasyfikowane do ich własnej, odpowiedniej pozycji, nawet jeśli zostały specjalnie zaprojektowane, aby pracować jako część określonej maszyny. Zgodzić trzeba się także z organem, że chociaż turbiny i sprężarki są częściami większej maszyny, jaką jest turbosprężarka, to jednocześnie są artykułami posiadającymi swoje własne pozycje i - tym samym - gdy występują samodzielnie, są klasyfikowane zgodnie z uwagą 2(a) do ich własnych pozycji. I tak, turbiny gazowe są wymienione w treści pozycji 8411 - Silniki turboodrzutowe, turbośmigłowe oraz inne turbiny gazowe, zaś sprężarki są ujęte w brzmieniu pozycji 8414 - Pompy powietrzne lub próżniowe, sprężarki i wentylatory powietrza lub innych gazów /.../ (oba podkreślenia Sądu). Prawidłowo zatem przyjął Dyrektor IAS, że części do turbin i sprężarek, jako nieposiadające swojej własnej - podanej z nazwy - pozycji w Taryfie celnej, nie są towarami określonymi w uwadze 2(a), spełniają zaś kryteria do ich zaklasyfikowania po myśli uwagi 2(b). Tym samym, występujące samodzielnie części - przeznaczone do turbin - należy klasyfikować w pozycji obejmującej tą maszynę tj. 8411, analogicznie części do sprężarek w pozycji 8414. Prawidłowość przedstawionego sposobu klasyfikacji w/w towarów potwierdzają - w ocenie Sądu akceptującej ocenę organu - Noty wyjaśniające do HS do pozycji 8414, w części "CZĘŚCI" - z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (patrz: Uwagi ogólne Not wyjaśniających do sekcji XVI), części towarów objętych niniejszą pozycją są również do niej klasyfikowane (np. korpusy pomp lub sprężarek, łopatki, wirniki lub śmigła, skrzydełka i tłoki), przy jednoczesnym wyłączeniu turbiny spalinowej (pozycja 8411). Ponadto, Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej do podpozycji 8414 90 00 wskazują, że podpozycja ta obejmuje także części do spalinowych turbosprężarek doładowujących do silników spalinowych. Natomiast części turbin spalinowych wykorzystywane w spalinowych turbosprężarkach doładowujących klasyfikowane są do pozycji 8411, jako części turbiny gazowej bez komory spalania. Odnośnie siłownika pneumatycznego, mając na uwadze przedstawioną budowę

i sposób działania turbosprężarki, słusznie zauważył organ odwoławczy, że - w jednej

z jej konstrukcji - turbina spalinowa posiada wbudowany układ sterowania geometrią przepływu spalin - tzw. kierownicę spalin, która jest częścią w postaci ruchomych łopatek umieszczonych dookoła wirnika turbiny spalinowej turbosprężarki i stanowi układ sterowania geometrią przepływu spalin. Występuje w postaci umiejscowionego

w korpusie turbiny na wałku turbosprężarki stalowego pierścienia wyposażonego

w ruchome łopatki sterujące kątem, pod jakim spaliny mają trafić na łopatki wirnika, co umożliwia regulację wielkości strumienia spalin skierowanych na łopatki wirnika turbiny (wirnik turbiny otacza rodzaj żaluzji kierujących przepływem spalin). W tym rozwiązaniu, odpowiednie ustawienie łopatek kierownicy spalin dokonywane jest za pośrednictwem zewnętrznego siłownika pneumatycznego przymocowanego (z reguły) do korpusu sprężarki. Zmienne ciśnienie doprowadzane na wejście siłownika pneumatycznego oddziałuje na jego wewnętrzną membranę połączoną z wysięgnikiem o kształcie walcowym, wykonującym - w wyniku zmiany położenia membrany, ruch posuwisto-zwrotny, a w jego efekcie sterowanie ruchem obrotowym pierścienia z łopatkami kierownicy spalin. Opisane działanie siłownika pneumatycznego potwierdza treść informacji zamieszczona na stronie internetowej spółki, a mianowicie: "Elementami wykonawczymi sterującymi zaworami lub żaluzjami są siłowniki pneumatyczne (wykorzystujące podciśnienie) sterowane elektrozaworami lub silniki krokowe (...).". Siłownik jest zatem urządzeniem wprawiającym w ruch wewnętrzne elementy turbiny sterujące strumieniem przepływu spalin, a będąc przez to urządzeniem przeznaczonym głównie i zasadniczo do turbiny turbosprężarki, staje się jej integralną częścią, objętą tą samą pozycją, co sama turbina tj. 8411. Taki sposób klasyfikacji potwierdza brzmienie podpozycji TARIC 8411 99 00 80 - Siłownik do turbosprężarki jednostopniowej: (...). Sąd podziela zatem ocenę Dyrektora IAS, że importowane siłowniki winny zostać zaklasyfikowane do podpozycji TARIC 8411 99 00 80, co wynika z zastosowania reguł 1 i 6 ORINS oraz uwagi 2(b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Za Dyrektorem IAS trzeba dostrzec, że postulowane przez spółkę zaklasyfikowanie importowanych siłowników (deklarowanych jako zawory) do pozycji 8481 nie może mieć zastosowania. Pozycja ta obejmuje bowiem krany, kurki, zawory

i podobne urządzenia przeznaczone do regulacji ciśnienia lub prędkości przepływu cieczy lub gazu, nawet gdy są wyspecjalizowane do stosowania ze szczególną maszyną lub urządzeniem, w pojeździe lub samolocie. Jednakże Nota wyjaśniająca do HS do pozycji 8481 wskazuje, co zauważa także spółka, iż niektóre części maszyn

i urządzeń, które zawierają kompletny zawór, lub które regulują przepływ cieczy we wnętrzu maszyny, mimo że nie tworzą kompletnego zaworu jako takiego, są klasyfikowane jako części odpowiednich maszyn i urządzeń, na przykład zawory wlotowe lub wylotowe silników spalinowych (pozycja 8409), zawory suwakowe silników na parę wodną (pozycja 8412), zawory ssące lub tłoczące sprężarek powietrza lub innych gazów (pozycja 8414). Słusznie dowodzi Dyrektor IAS, że nie wydaje się, aby szczególnego zaakcentowania, co czyni spółka, wymagało wskazanie wyłączenia z omawianej pozycji ostatnich z w/w zaworów. Trafnie ocenia Dyrektor IAS, że ewentualnym podkreśleniem można by objąć określenie miejsca wskazującego ich występowanie (przeznaczenie),

a mianowicie, że są to zawory (....) do sprężarek powietrza lub innych gazów, bowiem ta właśnie cecha determinuje ich klasyfikację do pozycji 8414, tj. tej samej, która obejmuje sprężarkę. Kryterium to decyduje o wszystkich wyłączeniach wymienionych powyżej z jednoczesnym wskazaniem ich klasyfikacji według maszyny, do której są przeznaczone. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że przedmiotem importu były siłowniki przeznaczone głównie i zasadniczo do turbiny (pozycja 8411). W kwestii klasyfikacji taryfowej importowanych silników elektrycznych, które spółka deklaruje jako części do turbosprężarek - zawór, to słusznie akcentuje Dyrektor IAS, że zgodnie z uwagą 2(b) do sekcji XVI, części, które nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie z określonymi maszynami lub urządzeniami, lub z grupą maszyn lub urządzeń objętych tą samą pozycją, są na ogół klasyfikowane do tej samej pozycji, co te maszyny lub urządzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania do części, które same w sobie stanowią artykuł objęty pozycją z sekcji XVI i w każdym takim przypadku są one klasyfikowane do ich własnej, odpowiedniej pozycji, nawet jeśli zostały specjalnie zaprojektowane, aby pracować jako część określonej maszyny,

a w szczególności stosuje się to m.in. do silników elektrycznych, objętych pozycją 8501 (zob. Noty wyjaśniające HS do sekcji XVI, część II "CZĘŚCI"). Nie może być zatem

- co trafnie podnosi Dyrektor IAS - wątpliwości co do poprawności zastosowanej przez organ I instancji klasyfikacji importowanych silników, po uwzględnieniu ich parametrów, do kodu TARIC 8501 10 99 90, a co jest zgodne z regułą 1 i 6 ORINS oraz uwagą 2(a) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Jeżeli natomiast chodzi o towar p/n klips zatrzask metalowy, to - jak wyjaśniła spółka - służy on do mocowania elektroniki do przekładni siłownika elektrycznego

w celu zapewnienia prawidłowego i bezpiecznego połączenia układu sterującego

z pozostałą częścią siłownika elektrycznego. Zasadnie wskazuje przy tym organ, że jest to wyrób o prostej konstrukcji, posiadający charakter uchwytu, czy obejmy zaciskowej. Zgodzić trzeba się także z organem, że artykuł ten nie jest konstrukcyjną a tym samym integralną częścią samoistnego elektronicznego układu sterującego (także samoistnego silnika elektrycznego z przekładnią) i nie ma wpływu na - realizowane przez te urządzenia - funkcje. Nie może zatem być uznany, ani za część siłownika elektrycznego, ani elektronicznego układu sterującego, ani także część turbosprężarki. Wyrób ten podlega zatem klasyfikacji na zasadach ogólnych, obowiązujących w Taryfie celnej, z uwzględnieniem materiału, z którego został wykonany, tj. ze stali. Wobec braku natomiast w dziale 73, obejmującym artykuły z żeliwa lub stali, pozycji opisującej go

w sposób bardziej szczegółowy lub pełny, właściwą będzie pozycja 7326 - pozostałe artykuły z żeliwa lub stali, a ze względu na brak i w tej pozycji opisu wyróżniającego omawiany wyrób, właściwym dla niego ostatecznie jest kod TARIC 7326 90 98 90, co wynika z zastosowania reguł 1 i 6 ORINS. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy prawidłowo zmodyfikowały klasyfikację importowanych przez spółkę towarów. Jako chybiony, ocenił zatem Sąd zarzut, że w sprawie - w procesie ich klasyfikacji - naruszono reguły 1 i 6 ORINS oraz uwagi 2 (b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Odnośnie zarzutu, że - uzasadniając zmianę kodu - organ wskazuje na Notę wyjaśniającą do pozycji 8411, część (C) Inne turbiny gazowe, wyszczególniając elementy potwierdzające jedynie wnioski wyciągnięte przez organ, to trafnie zauważa Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę, że to spółka, w celu poparcia swojego stanowiska w kwestii klasyfikacji importowanych towarów, wybiórczo przywołuje jedynie treść powyższej Noty, poprzez wskazanie, że: Do grupy tej należą przemysłowe turbiny gazowe specjalnie zaprojektowane do użytku przemysłowego albo do silników turboodrzutowych lub turbośmigłowych zaadaptowanych do innych zastosowań niż dostarczanie siły ciągu w lotnictwie. Pomija jednakże występującą w tej samej części Noty treść, że: Do grupy tej należą także inne turbiny gazowe bez komory spalania, zawierające sam kadłub i wirnik, wykorzystujące energię gazów dostarczanych przez inne maszyny lub urządzenia (np. wytwornice gazu, silniki wysokoprężne, bezkorbowe generatory gazu) oraz turbiny na sprężone powietrze lub inny gaz, która w pełni odzwierciedla właściwości turbiny, której części były przedmiotem importu w sprawie. Nadto, słusznie wskazuje Dyrektor IAS, że towary wskazane w Notach wyjaśniających nie tworzą katalogu zamkniętego, stanowią jedynie przykładowe wskazania grup towarów i ich cech. Tym samym nic nie stoi na przeszkodzie w zaklasyfikowaniu

w pozycji 8411 turbin zasilanych gazami spalinowymi pochodzącymi z innego rodzaju silników niż wysokoprężne, a także posiadających w swoim korpusie (kadłubie) inne części oprócz wirnika. Sąd - jako nieuzasadniony - ocenił zarzut, że zmiana kodu importowanych towarów wynika z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1035/2014 z dnia 25 września 2014 r. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, akt ten nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia a jego przywołanie w decyzjach organu miało charakter informacyjny, mający na celu jedynie potwierdzenie prawidłowości przyjętej metodologii klasyfikacyjnej dla tego rodzaju towarów.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 48 UKC, poprzez błędne przeprowadzenie kontroli i nieprawidłowe uznanie, że sporny towar został wadliwie zgłoszony do odprawy celnej. Istotne znaczenie w tym kontekście ma kontrola przeprowadzona w spółce,

w wyniku której ustalono rodzaj importowanych towarów i sporządzono dokumentację fotograficzną towarów. Spółka nie wniosła żadnych zastrzeżeń. W toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów podważających wyniki kontroli. W związku

z powyższym niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 85 UKC poprzez błędne określenie kwoty należności celnych przywozowych w wyniku zmiany kodu CN importowanych towarów.

W ocenie Sądu, także zarzuty naruszenia art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i zaniechanie jego wyczerpującego zgromadzenia, jak i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, są niezasadne. Akta sprawy wskazują, że materiał dowodowy zgromadzony w kontrolowanym postępowaniu był kompletny

i pozwolił na dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Stronie skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym, jest wyczerpująca i przekonująca.

Odnosząc się do twierdzenia spółki, że organ zaniechał szczegółowego opisu przeprowadzonych w toku kontroli celno-skarbowej oględzin importowanych części oraz stwierdzenia, że dokładne zbadanie części turbosprężarek, tj. zaworów, obudów, wirnika i siłowników wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu inżynierii mechanicznej, Sąd zauważa, że - w rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku spółki - organ nie zaklasyfikował spornych siłowników do kodu 8411 99 00 80, lecz - co potwierdza decyzja Dyrektora IAS - do kodu 8411 99 00 99 "pozostałe", a więc nie zawierającego w swojej treści wymiarów siłownika. Bez znaczenia dla oceny tej indywidualnej sprawy pozostają odmienne rozstrzygnięcia innych organów celno-skarbowych, odnoszące się do klasyfikacji celnej tożsamych - co w rozpatrywanej sprawie - towarów.

Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.

z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - należało orzec jak w sentencji wyroku.