Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 92/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Określono, że zaskarżony akt nie może być wykonany
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2, art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 18 ust. 4
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2009r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 29 grudnia 2008r., nr [....] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej kwotę 100,00 zł (sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. nr PP/4402-6/08/PI, na mocy art. 274 b § 1 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 87 ust. 2 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U, Nr 54, poz. 535 ze zm.), przedłużył termin zwrotu w podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2008 r. w kwocie 29.600 zł do czasu zakończenia czynności sprawdzających.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., złożyło w dniu 04.06.2007 r. zgłoszenie rejestracyjne NIP-2 wraz ze zgłoszeniem rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług VAT - R. Następnie 21.06.2007 r. Spółka złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 wraz z informacją dotyczącą obowiązku podatkowego w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT-R/UE, w której zostało zgłoszone rozpoczęcie od dnia 01.07.2007 r. dokonywania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz nabywania usług, o których mowa w art. 28 ust. 3,4,6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535 ze zm.).

Dnia 27.03.2008 r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w Namysłowie deklaracja VAT-7 za miesiąc luty 2008r. z wykazaną kwotą podatku do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni w wysokości 29.600 zł. W związku z zadeklarowanym zwrotem różnicy podatku, organ podatkowy I instancji, podjął czynności sprawdzające w celu potwierdzenia zasadności deklarowanego przez podatnika zwrotu. W ramach czynności sprawdzających, organ wystąpił pismem z dnia 10.07.2008r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach (na terenie właściwości którego znajduje się obecnie siedziba i miejsce prowadzenia działalności Spółki), o przeprowadzenie i udokumentowanie oględzin środków trwałych, których nabycie udokumentowano fakturami VAT Nr 16/08/USŁ z dnia 26.02.2008r., Nr 17/08/USŁ z dnia 26.02.2008r., Nr 19/08/USŁ z dnia 29.02.2008r. i Nr 20/08/USŁ z dnia 29.02.2008r. wystawionymi przez Sp. z o.o. "[...]". Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, nie otrzymano informacji o wynikach w/w czynności. Ponadto, organ I instancji, w ramach czynności sprawdzających objął transakcje ze Spółką "[...]". W skarżonym postanowieniu wskazał, na problemy związane z przeprowadzeniem czynności sprawdzających w Spółce "[...], a wynikające z trudności w ustaleniu organu właściwego do ich przeprowadzenia, podając przy tym okoliczności składające się na zaistniały stan. Nadto organ wskazał, że dopiero w wyniku przesłuchania Prezesa Spółki "[...]"- p. J. D. w dniu 27.08.2008r. uzyskał informację, że prezesem Spółki [...] jest p. J. W. zam. [...] N. M. L. ul. [...] [...]. Z uwagi na obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, czynność ta wymaga czasu. Wymienione okoliczności, w ocenie organu, uzasadniały przedłużenie terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2008r. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Pismem z dnia 23.09.2008 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego 26.09.2008 r.) Prezes "[...]" Sp. z o.o. Pan J. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie.

Prezes Spółki podniósł, iż dopiero po upływie 105 dni rozpoczęto jakiekolwiek czynności związane z potwierdzeniem treści deklaracji złożonej dn. 27.03.2008 r., a po upływie kolejnych 50 rozpoczęto czynności sprawdzające.

Ponadto, zdaniem Prezesa Spółki, czynności sprawdzające dotyczące "[...]" Sp. z o.o. dokonywane są w sposób opieszały. Niezrozumiałym dla strony jest problem w ustaleniu organu właściwego do przeprowadzenia czynności sprawdzających w tej Spółce. Strona nie rozumie związku pomiędzy czynnościami dotyczącymi oceny zasadności zwrotu podatku VAT za miesiąc luty 2008r, z czynnościami prowadzonymi w tym samym zakresie za miesiące listopad i grudzień 2007 r.

W zażaleniu wskazano także, iż wszystkie czynności winny być dokonywane przez urzędników w odpowiednim czasie, a termin dokonania zwrotu został już raz przedłużony z 60 do 180 dni na mocy ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto przedłużenie terminu zwrotu zapłaconego w obrocie gospodarczym podatku negatywnie wpływa na funkcjonowanie spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Wskazał, iż mając na uwadze treść przepisów art. 274b § 1 i 274c § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy urząd skarbowy zadecyduje, iż zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, co może nastąpić w różnych okolicznościach, termin zwrotu może zostać przesunięty do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Ponadto przepisy nie określają czasu, w którym powinno nastąpić zakończenie czynności sprawdzających, nie wskazują również w którym okresie powinno zostać podjęte. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 z późn.zm.), jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przeprowadzone postępowanie wykaże zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z należnymi odsetkami.

Powyższe przepisy, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, dawały podstawę do zbadania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie zasadności zwrotu poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wobec jego nieukończenia do przedłużenia terminu zwrotu podatku.

Pismem z dnia 10.07.2008 r., organ podatkowy zlecił dokonanie oględzin środków trwałych oraz obiektów hodowlanych w zakresie przygotowania ich do hodowli według umowy i przygotowania izolacji pokrycia dachowego budynków hodowlanych w spółce "[...]". Oględzin nie udało się przeprowadzić z uwagi na brak możliwości ustalenia z podatnikiem terminu ich przeprowadzenia. Przedstawiciela Spółki nie zastano 28.07.2008 r. w siedzibie firmy.

Oględzin tych nie udało się przeprowadzić również w miesiącu sierpniu 2008 r. z uwagi na brak odebrania przez Prezesa Spółki [...] zawiadomienia o terminie oględzin. Dopiero w wyniku kontaktu telefonicznego z Prezesem tej Spółki ostatecznie udało się je przeprowadzić w dniu 09.09.2008 r. i dotyczyły one zarówno zakupów podatnika poczynionych w lutym 2008r., jak i w okresie wcześniejszym tj., w listopadzie i grudniu 2007r. Do dnia wydania skarżonego postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie nie był jeszcze w posiadaniu dokumentów sporządzanych na okoliczność przeprowadzenia tych oględzin.

Organ I instancji nawiązał w swoim uzasadnieniu do miesięcy listopada i grudnia 2007 r. ponieważ Spółka już wcześniej zawierała transakcje z w/w kontrahentami, co nie powinno być kwestionowane przez podatnika. Zauważono, iż podatek od towarów i usług jest, co prawda podatkiem miesięcznym, jednakże na jego rozliczenie mają również wpływ rozliczenia podatkowe za poprzednie miesiące.

W zakresie podjętych czynności sprawdzających za w/w miesiące 2007r., organ podatkowy podjął działania w ustaleniu miejsca siedziby i prowadzenia działalności Spółki "[...]" celem sprawdzenia prawidłowości zawieranych ze Spółką transakcji. Jak wynika z akt w ustaleniu powyższych danych trudności powstały już na etapie podjętych czynności za wskazane miesiące. Odpowiednio wcześniej organ podatkowy podjął również czynności sprawdzające rzetelność i prawidłowość transakcji zawartych ze spółką "[...]". Wyjaśnienia wymagało nie tylko ustalenie organu podatkowego właściwego do przeprowadzenia czynności sprawdzających, ale i osób uprawnionych do reprezentowania tej spółki.Organ odwoławczy podniósł, że Pan J.D., co prawda oświadczył w dniu 27 sierpnia 2008r., iż została dla niego ustanowiona prokura samoistna w spółce z o.o. "[...]", lecz na potwierdzenie tego faktu nie przedstawił do dnia wydania skarżonego postanowienia stosownego dokumentu, ani aktu, z którego wynikałaby zmiana nazwy, miejsca siedziby, miejsca prowadzenia działalności spółki oraz wspólników i władz tej spółki. Dopiero po ustaleniu miejsca siedziby i miejsca prowadzenia działalności oraz wskazania przez. Pana J. D., że prezesem Spółki "[...]" jest pan W., zaistniała możliwość podjęcia przeprowadzenia czynności sprawdzających w tym zakresie.

Z analizy stanu faktycznego rozpoznanej sprawy wynika, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, iż organ I instancji ma wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji z firmą "[...]" Sp. z o.o., co może mieć wpływ na zadeklarowane wysokości nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za luty 2008 r. Nie było również możliwe sprawne i szybkie przeprowadzenie oględzin nabytych przez Spółkę środków trwałych, z powodów wskazanych w niniejszym postanowieniu. W związku z powyższym uzasadnione stało się przeprowadzenie czynności sprawdzających, a wobec ich niezakończenia - wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. W toku postępowania wyjaśniającego wystąpiły okoliczności niezależne od Naczelnika Urzędu Skarbowego, uzasadniające przedłużenie tego terminu. Zostały one podane w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Jak wynika z okoliczności sprawy, szybkość i skuteczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego uzależniona jest od działania zarówno organu podatkowego, jak i stron tego postępowania.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

W skardze zarzucono, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu orzekając w sprawie oparł się na wyjaśnieniach złożonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie w trakcie rozpatrywania zażalenia, nie uwzględniając wszystkich okoliczności zaistniałych przed rozpoczęciem kontroli (10.07.2008 r.). Ponadto w uzasadnieniu skarżonego postanowienia opisano sytuacje związane z innymi okresami rozliczeniowymi (listopad, grudzień 2007 r, styczeń 2008 r.), w tym oględziny przygotowania izolacji dachów, które mogły dotyczyć innego postępowania.

W uzasadnieniu skarżący ponawia argumenty zawarte w zażaleniu, a ponadto podnosi, iż niedbalstwem jest rozpoczęcie jakichkolwiek czynności w ostatniej chwili przed ustawowym terminem zwrotu nadwyżki podatku. Skarżący uważa, że termin rozpoczęcia czynności sprawdzających (pomimo braku sprecyzowania w przepisach), powinien zakładać czas na ewentualne wyjaśnienia. Zarzucono także, iż trudności w ustaleniu organu właściwego do przeprowadzenia czynności sprawdzających w Spółce [...] wynikały z braku u osoby prowadzącej sprawę ogólnej wiedzy o podmiotach gospodarczych. Wskazanie prezesa zarządu p. W. miało służyć - jak podaje - przyspieszeniu dokonania czynności, a nie wyręczać osobę prowadzącą kontrolę z obowiązku zapoznania się z treścią faktur objętych czynnościami sprawdzającymi; z treści faktur wynika, że zdarzenia miały miejsce w B., a nie w G., dokąd urzędniczka prowadząca sprawę wystąpiła. Końcowo podkreślono, że zmiana nazwy spółki, jak i adresu siedziby nie może z góry przesądzać o wątpliwościach na niekorzyść podatnika. Natomiast stawianie podatnika w sytuacji, gdzie udowadniać musi urzędnikowi swoje decyzje i przedsięwzięcia, wykracza poza zasadę sprawdzenia przedłożonej dokumentacji ze zdarzeniami faktycznymi opisanymi w treści przedłożonych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn, niż wskazanych w skardze.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.], lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2).

Skarga okazała się uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 274 b § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 87 ust. 2 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U, Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z postanowień art. 97 ust. 5 ustawy VAT wynika, że w odniesieniu do podatników rozpoczynających wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy, oraz podatników, którzy rozpoczęli wykonywanie tych czynności w okresie krótszym niż 12 miesięcy przed złożeniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 i którzy zostali zarejestrowani jako podatnicy VAT UE ustawodawca przewidział wydłużony do 180 dni termin zwrotu podatku. Zdanie drugie i trzecie art. 87 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przy czym przepis ten (art. 97 ust. 5) nie ma zastosowania, jeżeli podatnik złożył kaucję gwarancyjną w wysokości 250.000,00 zł.

Z kolei z regulacji zawartej w zdaniu drugim i trzecim art. 87 ust. 2 wynikało, iż ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia powyższego 180 dniowego terminu zwrotu podatku - jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przeprowadzone postępowanie wykaże zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia.

Zauważyć należy, iż odczytanie przepisu art. 97 ust. 5 ustawy o VAT literalnie, z pominięciem regulacji wspólnotowej, prowadzi rzeczywiście do podjęcia przez organ I instancji takiego rozstrzygnięcia, jakie zapadło w niniejszej sprawie.

Niemniej jednak podkreślenia wymaga, iż od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej, polskie organy władzy publicznej, zarówno kreujące, jak też stosujące prawo, obowiązane są respektować normy wspólnotowe w zakresie wspólnego systemu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej. Obowiązek ten, między innymi, dotyczy respektowania zasady pierwszeństwa, bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego, gdy chodzi o proces stosowania prawa.

Zauważyć należy, iż już organ I instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia miał świadomość, iż przepis art. 97 ust. 5 ustawy o VAT jest niezgodny z przepisami prawa wspólnotowego, bowiem ETS na wniosek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydał w dniu 10 lipca 2008 r. w trybie prejudycjalnym wyrok w sprawie C-25/07 Alicja Sosnowska v. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu. ETS w przytoczonym wyroku w sposób jednoznaczny stwierdził nie tylko sprzeczność z przepisami szóstej dyrektywy (odpowiadającej w swych postanowieniach przepisom dyrektywy 2006/112/WE) przepisu art. 97 ust. 7 ustawy VAT, który nakłada obowiązek składania w urzędzie skarbowym kaucji celem umożliwienia nowym podatnikom VAT UE skorzystanie z ogólnych zasad zwrotu podatku VAT, ale przede wszystkim ETS wskazał na sprzeczność z przepisami wspólnotowymi przepisu art. 97 ust. 5 ustawy VAT, który przewiduje wydłużenie terminu zwrotu podatku VAT dla tych podatników.

Interpretacja odnośnych przepisów prawa wspólnotowego, zawarta w tym wyroku, wiąże nie tylko sądy orzekające w sprawie, w której wystosowano pytanie prawne do ETS, ale i inne organy państwa członkowskiego, co wynika z celu postępowania uregulowanego w art. 234 TWE, jakim jest zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa wspólnotowego. Związanie sądów krajowych wykładnią przepisów wspólnotowych określoną przez ETS w orzeczeniach wydanych na podstawie art. 234 TWE ma również uzasadnienie w wywodzonej z art. 10 TWE zasady efektywności prawa wspólnotowego, która byłaby zagrożona, gdyby sądy krajowe odmawiały stosowania tego prawa w rozumieniu przyjętym przez ETS. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że ETS w sprawie C-25/07 Sosnowska stwierdził, że artykuł 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2005/92/WE z dnia 12 grudnia 2005 r., (który odpowiada w swej treści art. 183 Dyrektywy 2006/112/WE Rady - przyp. Sądu) oraz zasada proporcjonalności sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które - celem umożliwienia kontroli niezbędnych dla zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym - wydłuża z 60 do 180 dni, licząc od dnia złożenia przez podatnika deklaracji na podatek od wartości dodanej, termin, którym dysponuje krajowy organ podatkowy celem dokonania zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej danej kategorii podatników, chyba że złożą oni kaucję w kwocie 250 000 PLN.

Zatem w ocenie Sądu, skarżąca Spółka miała prawo do otrzymania zwrotu różnicy podatku VAT na zasadach ogólnych, z pominięciem regulacji zawartej w art. 97 ust. 5 ustawy o VAT.

Na uwagę zasługuje również fakt, iż w dacie orzekania przez organ II instancji, nie istniał już przepis art. 97 ust. 5 ustawy o VAT, gdyż został uchylony z dniem 1 grudnia 2008 r. przez art. 1 pkt 50 lit. b ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz.1320). Wprawdzie z przepisów przejściowych wynika zasada, że zwrot za okresy rozliczeniowe przed grudniem 2008 r. następuje na zasadach dotychczasowych, bowiem zgodnie z art. 10 ustawy zmieniającej, do rozliczeń za okresy rozliczeniowe poprzedzające okres rozliczeniowy, przypadający na dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 87 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym przepisy art. 87 ust. 2a, ust. 4a-4d, ust. 4e pkt 1 oraz ust. 4f ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do okresów rozliczeniowych poprzedzających wejście w życie niniejszej ustawy, to jednak zasada ta, dotyczy wyłącznie zwrotu określonego art. 87 ustawy o VAT (tylko ten przepis powołuje wspomniany wyżej art. 10). Stąd też nie może być ona stosowana do wydłużonego180 dniowego terminu zwrotu określonego w art. 97 ust. 5. Z dniem 1 grudnia 2008 r. przepis ten został uchylony (co stało się także z uwagi na uznanie przez ETS, że przepisy wspólnotowe sprzeciwiają się tego rodzaju normom w przepisach krajowych).

W związku z powyższym Spółce przysługiwał zwrot podatku w zasadniczym terminie, uregulowanym w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Zatem tylko ten termin mógł być przez organy przedłużony, co winien uwzględnić organ podatkowy, ponownie przystępując o rozpoznania sprawy.

Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę uwzględnił. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonego postanowienia wydano na podstawie art. 152 tej ustawy. Zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.