Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 21/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2020 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. W. W. (wnioskodawca, skarżący) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wypłacenie mu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego wypłaconego na podstawie art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 z późn. zm.). Jako podstawę swojego żądania, powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, opublikowany 6 listopada 2018 r. w Dz. U. z 2018 r. poz. 2102.

Odpowiedzi na ww. wniosek udzielił wnioskodawcy Zastępca Dyrektora Biura Finansów KGP pismem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...].

Wskazał w nim, że w dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zastępca Dyrektora Biura Finansów KGP poinformował, że omawiany wyrok TK spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Sytuacja taka (brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego) będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie danego wskaźnika tych przeliczeń). Ponadto istotne znaczenie będzie miało ewentualne wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie, co w konsekwencji może skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji.

Podsumowując, Zastępca Dyrektora Biura Finansów KGP wskazał, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Poinformował, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji, określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu, zostaną podjęte niezbędne działania, zmierzające do załatwienia, zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r., sprawy, o czym wnioskodawca zostanie odrębnie poinformowany (bez konieczności składania dodatkowego podania w tym zakresie).

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. W. W. zwrócił się o udzielenie informacji, czy w jego w sprawie zostało wszczęte postępowanie i na jakim etapie się znajduje.

Dyrektor Biura Finansów KGP w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2019 r. wyjaśnił, że złożony wniosek zostanie rozpoznany przez właściwe organy Policji po uchwaleniu przez władze ustawodawcze regulacji prawnych. Wówczas podejmowane będą czynności materialno-techniczne, polegające na obliczeniu wyrównania należnego ekwiwalentu i jego wypłacie (bez prowadzenia postępowania administracyjnego) bądź też ewentualnie wydawane będą decyzje odmowne, o ile będzie to wynikać z przepisów prawa.

W dniu [...] lipca 2019 r. skarżący wystosował ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, w trybie 37 k.p.a., w związku z bezczynnością w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Stwierdził w nim, że pozostawienie sprawy bez biegu do czasu uchwalenia przepisów jest niezgodne z kodeksem postępowania administracyjnego, który nie przewiduje takiej formy zakończenia postępowania.

Pismem z dnia 27 grudnia 2019 r. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r.

Poinformował, że Komenda Główna Policji zwróciło jego wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], uznając się niewłaściwym w sprawie po dziewięciu miesiącach jej ustalania.

Skarżący zaznaczył, że w zaistniałej sytuacji pozostawienie sprawy bez biegu jest wygodne dla organu, bo nie musi podejmować żadnych czynności, zasłaniając się trwającym procesem legislacyjnym, który nie wiadomo, do kiedy potrwa. Taka sytuacja zamyka mu możliwość dochodzenia jego praw zgodnie z obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Zaś pismem z dnia [...] marca 2020 r. poinformował, że przekazał oryginalny wniosek strony z dnia [...] listopada 2018 r. według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] przy piśmie z dnia [...] marca 2019 r., co czyni skargę na bezczynność nieuzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał środek zaskarżenia, tj. wystąpił z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", co czyni skargę dopuszczalną w świetle art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Skarga nie jest zasadna.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym bądź w przepisach k.p.a., bądź w przepisach szczególnych, bądź w przypadku niepodjęcia innych działań, wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87).

Przy czym, w sprawach ze skarg na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania. Skarga na bezczynność jest bowiem bezzasadna, co skutkuje jej oddaleniem, jeżeli w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.

W sprawie niniejszej, bezsporne jest przekazanie przez Komendanta Głównego Policji pismem z dnia [...] marca 2019 r. według właściwości, wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Powyższa okoliczność przesądza o tym, że nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie wypłacenia mu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. Przekazanie przez Komendanta Głównego Policji przedmiotowej sprawy dowodzi, że skarga na bezczynność tego organu jest bezzasadna. Obalenie mocy wiążącej takiego przekazania może nastąpić jedynie

w drodze sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość (art. 22 § 1 pkt 9 k.p.a.).

Z akt sprawy nie wynika, aby Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął na podstawie art. 22 k.p.a. spór o właściwość w sprawie rozpatrzenia wniosku W. W. z dnia [...] listopada 2018 r. Oznacza to, że sprawa rozpatrzenia wniosku

w zakresie wypłacenia wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby pozostaje na obecnym etapie sprawy we właściwości Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], chyba, że ten organ uzna się za niewłaściwy i jednocześnie wystąpi o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego (art. 22 k.p.a.).

Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny, dokonując oceny, czy Komendant Główny Policji jest bezczynny w sprawie z wniosku z dnia [...] listopada

2018 r. nie dokonuje kontroli prawidłowości przekazania wniosku według właściwości. Kwestia właściwości organu podlega bowiem badaniu przy kontroli zgodności z prawem wydania określonego aktu administracyjnego.

W sprawie ze skargi na bezczynność Sąd nie rozstrzyga sporów między wnioskodawcą a organem, uznawanym przez niego za właściwy do rozpatrzenia sprawy.

Z tych względów, skoro nie można na dzień złożenia skargi przypisać Komendantowi Głównemu Policji bezczynności w prowadzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r., to należało - na podstawie art. 151

w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. - oddalić skargę.