Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 518/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6260 Statut
6402 Skargi organów nadzoru na uchwały rady powiatu w przedmiocie ... (art. 81 ustawy o samorządzie  powiatowym)
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Powiatu Namysłowskiego z dnia 28 czerwca 2006 r., nr XXXVIII/364/2006 w przedmiocie statutu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), złożył skargę na uchwałę Rady Powiatu Namysłowskiego z dnia 28 czerwca 2006r., nr XXXVIII/364/2006, w sprawie nadania statutu Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu istotnego naruszenia prawa - art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.). W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał na § 3 uchwały, który stanowi, iż "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego." Zdaniem organu, przywołany zapis narusza art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, bowiem na zasadzie tego przepisu w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się: 1) akty prawa miejscowego stanowione przez wojewodę i organy administracji niezespolonej; 2) akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy; 3) statuty związków międzygminnych oraz statuty związków powiatów; 4) akty Prezesa Rady Ministrów uchylające akty prawa miejscowego stanowionego przez wojewodę i organy administracji niezespolonej; 5) wyroki sądu administracyjnego uwzględniające skargi na akty prawa miejscowego stanowionego przez: wojewodę i organy administracji niezespolonej, organ samorządu województwa, organ powiatu i organ gminy; 6) porozumienia w sprawie wykonywania zadań publicznych zawarte: a) między jednostkami samorządu terytorialnego, b) między jednostkami samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej; 7) uchwałę budżetową województwa oraz sprawozdanie z wykonania budżetu województwa; 8) obwieszczenia o wygaśnięciu mandatu wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz o rozwiązaniu sejmiku województwa, rady powiatu lub rady gminy; 9) statut urzędu wojewódzkiego; 10) inne akty prawne, informacje, komunikaty, obwieszczenia i ogłoszenia, jeżeli tak stanowią przepisy szczególne.

Wojewoda Opolski stwierdził, że kwestionowana uchwała nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 13 powołanej ustawy. Zaakcentował, że zaskarżona uchwała nie stanowi także przepisów powszechnie obowiązujących w rozumieniu art. 40 ustawy o samorządzie powiatowym, gdyż nie posiada powszechnego zasięgu obowiązywania na obszarze powiatu. Organ dodał, że żaden przepis obowiązującego prawa nie obliguje Rady Powiatu do publikacji niniejszej uchwały. Odmowa ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego uchwały, która uzależnia swoje wejście w życie od publikacji w tym Dzienniku, miałaby ten skutek, że uchwała nie mogłaby wejść w życie, a niewykonana reguła określająca sposób publikacji uchwały skutkowałaby jej nieważnością. Zdaniem organu, powyższe skutkuje koniecznością wnioskowania o nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wojewoda Opolski uznał, że statut jednostki budżetowej posiada charakter aktu kierownictwa wewnętrznego, a przez to nie stanowi aktu prawa miejscowego. Ponadto zauważył, iż badany akt nie posiada właściwej systematyki.

W odpowiedzi na skargę Starosta Namysłowski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, iż zaskarżona uchwała w sprawie nadania statutu Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie jest aktem prawa miejscowego, w związku z czym powinna podlegać ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego. Powołując się na przepis art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (...), wskazał, iż w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. W ocenie Starosty, ustawodawca, używając terminu "w tym statuty", zakwalifikował statuty jednostek samorządu terytorialnego do aktów prawa miejscowego, zatem analogicznie przyjąć należy, że statut jednostki organizacyjnej powiatu także jest aktem prawa miejscowego. Starosta wskazał na elementy zawarte w statucie Powiatu Namysłowskiego, w tym na postanowienia dotyczące gospodarki finansowej i mienia powiatu (art. 2 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym). Dla porównania podał, że zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności, w tym działalności podstawowej. Statut jednostce budżetowej nadaje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych). W zaskarżonej uchwale znalazły się postanowienia dotyczące: nazwy jednostki organizacyjnej powiatu, jej siedziby i przedmiotu działalności, a także postanowienia dotyczące zarządzania jednostką, organizacji jednostki, jej mienia i gospodarki finansowej. Zdaniem Starosty, zaskarżony statut nie jest jedynie aktem kierownictwa wewnętrznego, zawiera bowiem nie tylko uregulowania dotyczące struktury organizacyjnej, ale przede wszystkim dotyczące przedmiotu działalności jednostki, co stanowi istotną informację dla lokalnej społeczności – jest zatem aktem prawa miejscowego. Ponadto Starosta dodał, że statut powiatu, który jest aktem prawa miejscowego, jak i statut jednostki organizacyjnej powiatu, są tematycznie zbieżne i nie ma podstaw, aby statut jednostek organizacyjnych powiatu traktować odmiennie pod względem wejścia w życie i uzyskania mocy obowiązującej. Starosta zaakcentował, że zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, akty prawa miejscowego stanowione są w szczególności w sprawach wymagających uregulowania w statucie, a zaskarżona uchwała określa właśnie takie kwestie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż wyżej wymienione, a podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), który stanowi, iż nieważna jest uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem. Na podstawie argumentacji a contrario, do postanowień art. 79 ust. 4 powołanej ustawy o samorządzie powiatowym, stanowiących, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu powiatu oznacza jej nieważność (por. Tadeusz Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 310). Istotne naruszenie prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie, są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały naruszenie procedury jej podjęcia.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była uchwała Rady Powiatu Namysłowskiego z dnia 28 czerwca 2006 r., nr XXXVIII/364/2006, w sprawie nadania statutu Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie, podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 238 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.).

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przywołany przepis art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym nie stanowi samodzielnej podstawy do podejmowania uchwał, bez upoważnienia zawartego w odrębnych ustawach i w granicach tam określonych. Ustawodawca, w powołanej ustawie o finansach publicznych, w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2 przyznał uprawnienie organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego do tworzenia, łączenia, przekształcania w inną formę organizacyjno - prawną i likwidację jednostek budżetowych, przy czym wskazał w ust. 2 tego przepisu, iż organ - tworząc taką jednostkę - nadaje jej statut, który określa w szczególności: nazwę, siedzibę i przedmiot działalności tej jednostki, w tym działalności podstawowej. W przepisach przejściowych ustawy o finansach publicznych, w art. 238, ustawodawca postanowił, iż statuty nadane jednostkom budżetowym na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają w mocy jednocześnie zobowiązał organy, o których mowa w art. 21 ust. 1, do dostosowania statutów jednostek budżetowych do przepisów obowiązującej ustawy, w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. W odniesieniu do jednostek budżetowych nieposiadających statutów, organy, o których mowa w art. 21 ust. 1, zobowiązane zostały na podstawie art. 238 ust. 3 do nadania im statutów w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Wskazać jednocześnie należy, iż z brzmienia przepisu art. 238 ustawy o finansach publicznych nie wynika, aby dopiero z dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 1 stycznia 2006 r. zaistniała możliwość nadania statutu jednostce budżetowej.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Rada Powiatu Namysłowskiego była upoważniona do nadania statutu Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie, który jest jednostką organizacyjną Powiatu Namysłowskiego, działającą w formie jednostki budżetowej. Podnieść trzeba, że kwestia właściwości organu do podjęcia zaskarżonej uchwały w sprawie nadania przedmiotowego statutu nie jest sporna, zatem zostanie w dalszej części rozważań pominięta. Spór dotyczy bowiem charakteru prawnego uchwały w sprawie nadania statutu jednostce budżetowej, a w konsekwencji, sposobu jej publikacji i terminu wejścia w życie. Wojewoda Opolski zarzucił, że § 3 omawianej uchwały o brzmieniu: "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego", jest sprzeczny z art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o ogłaszaniu aktów". Zdaniem Wojewody, na podstawie art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty, statuty, porozumienia, wyroki, uchwały, obwieszczenia, oraz - jeżeli tak stanowią przepisy szczególne - inne akty prawne, informacje, komunikaty, obwieszczenia i ogłoszenia, a zaskarżona uchwała nie stanowi żadnego z wymienionych aktów, w tym stanowiącego prawo miejscowe w rozumieniu art. 40 ustawy o samorządzie powiatowym. W ocenie organu nadzoru, żaden przepis prawa nie obliguje do publikacji zaskarżonej uchwały w dzienniku urzędowym województwa.

Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, istotnym będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy statut jednostki budżetowej jest aktem prawa miejscowego i czy podlega publikacji na podstawie art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów, stanowiącego, iż publikacji w dzienniku urzędowym województwa podlegają: "akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy".

Zgodnie z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania tych organów. W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Stanowienie aktów prawa miejscowego przez organy powiatu zostało uregulowane przepisami ustawy o samorządzie powiatowym - rozdział 4 "Akty prawa miejscowego stanowione przez powiat". Zauważyć należy, że przepisy ustawy samorządowej nie zawierają definicji legalnej aktów prawa miejscowego, natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy, radzie powiatu przysługuje prawo stanowienia aktów prawnych obowiązujących na obszarze powiatu na podstawie upoważnień ustawowych. Niewątpliwie, przepis art. 40 ust. 2 powołanej ustawy stanowi ustawowe upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego, w tym w sprawach wymagających uregulowania w statucie (pkt 1). Z przepisu tego nie należy jednak wnioskować, aby stanowiły akty prawa miejscowego wszystkie uchwały podjęte przez radę powiatu w sprawach wymagających uregulowania w statucie. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy odnosi się bowiem do statutu powiatu - o charakterze tego aktu zadecydował ustawodawca w art. 12 pkt 1 tej ustawy. Ponadto, na zasadzie art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów, statut powiatu, jako akt prawa miejscowego, podlega publikacji w dzienniku urzędowym. Brak jest natomiast podobnych (odpowiednich) regulacji, przesądzających o charakterze statutów jednostek organizacyjnych powiatów. Nie wszystkie akty podjęte przez radę powiatu na podstawie prawa i w jego granicach są aktami prawa miejscowego. Akt prawa miejscowego musi posiadać cechę powszechnego obowiązywania na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji). Pojęcie powszechnego obowiązywania nie zostało zdefiniowane, ale jest to określenie posiadające ugruntowane znaczenie w doktrynie i orzecznictwie (por. D. Dąbek "Prawo miejscowe samorządu terytorialnego", oficyna wydawnicza BRANTA, Kraków 2004). W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na istotne cechy przepisów powszechnie obowiązujących, a szczególnie na to, że: 1) są one adresowane i obowiązują określone ogólnie kategorie podmiotów, 2) określają zasady zachowania się określonych kategorii adresatów, a więc ich prawa i obowiązki, 3) akty te nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie (muszą być powtarzalne), 4) działanie przepisów powszechnie obowiązujących zabezpieczone jest możliwością stosowania sankcji. W związku z powyższym podkreślić należy, że powszechnie obowiązuje akt, z którego wynika norma mająca walor abstrakcyjny, czyli adresowana do podmiotów określonych rodzajowo (do obywateli, wszelkich podmiotów), kształtując ich sytuacją prawną. Ponadto, norma powszechnie obowiązująca musi mieć jednocześnie generalny charakter, tzn. musi określać adresatów przez wskazanie ich cech a nie przez wymienienie z nazwy. Wskazać również należy, iż w opozycji do aktów prawa miejscowego stawia się akty wewnętrzne. Akt wewnętrzny, podobnie jak akt powszechnie obowiązujący, jest wydawany na podstawie prawa i w jego granicach przez ustawowo upoważnione to tego organy. Akt wewnętrzny od aktu prawa miejscowego odróżnia przede wszystkich zakres podmiotowy jego obowiązywania, który jest ograniczony do osób i jednostki organizacyjnej podległej organowi wydającemu akt, zatem akty wewnętrzne nie mogą być kierowane do podmiotów pozostających poza strukturą organizacyjną, w ramach której akt ten obowiązuje. W świetle powyższego, akt ten odpowiada przyjętemu przez doktrynę modelowi aktu kierownictwa.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, zważyć należy, że zaskarżona uchwała w sprawie nadania statutu podporządkowanej organizacyjnie jednostce budżetowej – Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie – została przez Radę Powiatu Namysłowskiego uznana za akt prawa miejscowego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko to jest błędne, bowiem statut jednostki budżetowej został skierowany do podmiotu organizacyjnie podporządkowanego organowi wydającemu ten akt, a przepisy w nim zawarte oddziałują w sferę obowiązków i uprawnień tylko w stosunku do tej jednostki. Dodać należy, że przedmiot działania Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie ujęty w statucie stanowi powielenie przepisów ustawowych i w istocie został określony w art. 15 ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz w art. 35a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). W konsekwencji, w ocenie Sądu, zaskarżony statut jednostki budżetowej, nadany na podstawie art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 238 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, nie zawiera norm generalnych i abstrakcyjnych, nie nakłada obowiązków, ani nie przyznaje praw nieokreślonemu kręgowi odbiorców, nie jest zatem aktem o charakterze ustrojowo-organizacyjnym, stąd nie korzysta z przymiotu aktu prawa miejscowego.

Zauważyć także warto, iż żaden z wymienionych przepisów, stanowiących podstawę do uchwalenia statutu jednostki budżetowej, nie wymaga ustanowienia aktu (statutu), który określałby obowiązki i uprawnienia innych osób (podmiotów). Przepis art. 20 ust. 2 ustawy o finansach publicznych wskazuje na niezbędne elementy statutu jednostki, nie czyniąc go aktem prawa miejscowego. Ponadto, skoro organ stanowiący nadaje statut jednostce budżetowej przy jej tworzeniu, a akt o utworzeniu takiej jednostki nie jest aktem prawa miejscowego, to tym samym należy także odmówić statutowi jednostki budżetowej przymiotu aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 12 października 2005 r., II OSK 134/05, Rzeczpospolita 2005 nr 240 str. C2). Dodatkowo Sąd zauważa, że również uchwała o likwidacji lub o przekształceniu zakładu budżetowego, który niewątpliwie jest jednostką organizacyjną gminy, powiatu i województwa, nie jest aktem prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt. II OSK 332/05, publ. OwSS z 2006 r., Nr 2, poz. 44). W świetle powyższych wywodów zauważyć trzeba, że przepisy zawarte w zaskarżonej uchwale oddziałują w sferę obowiązków i uprawnień tylko w stosunku do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie i zatrudnionych tam pracowników, stąd też brak jest podstaw do przypisania temu statutowi charakteru aktu prawa miejscowego. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 stycznia 2004 r., sygn. akt II SA/Po 2428/03 (publ. OwSS z 2005 r., Nr 3, poz. 73), stwierdzając, iż nadany przez radę powiatu statut szkoły nie jest aktem prawa miejscowego, oraz wskazując w motywach tego rozstrzygnięcia na przepisy wydane w sferze wewnętrznej, skierowane do podmiotu organizacyjnie i służbowo podporządkowanego. Również tut. Sąd w wyroku z dnia 23 marca 2004 r., II SA/Wr 1687/2001 (niepubl.), odmówił statutowi ośrodka kultury, nadanego przez radę gminy, przymiotu aktu prawa miejscowego.

W sytuacji, gdy charakter zaskarżonej uchwały w sprawie nadania statutu jednostce budżetowej nie jest aktem prawa miejscowego, to postanowienie § 3 tej uchwały, że podlega ona publikacji w dzienniku urzędowym województwa, zostało określone w sposób naruszający przepis art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów. Ponadto, również w § 3 omawianej uchwały, Rada Powiatu uzależniła jej wejście w życie od publikacji. Jednakże z powodu braku podstawy prawnej do takiej publikacji, nie może zostać zrealizowany warunek wejścia w życie uchwały. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że bezpodstawne uzależnienie w uchwale daty jej wejścia w życie od publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością nie tylko samego przepisu uchwały zawierającego takie postanowienie, ale nieważnością całej uchwały. W tej materii, Sąd identyfikuje się ze stanowiskiem zajętym w wyroku NSA z 14 października 1999 r., II SA/Wr 1113/98 (publ. OwSS z 2001 r., Nr 1, poz. 16), w którym przyjęto, iż odmowa ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa uchwały, która uzależnia swoje wejście w życie od publikacji w tym dzienniku, "miałaby ten skutek, że uchwała nie mogłaby wejść w życie, a niewykonana reguła określająca sposób publikacji uchwały skutkowałaby jej nieważnością."

W związku z powyższymi wywodami należy przyjąć, że skoro akt prawny, którym Rada Powiatu w Namysłowie nadała statut Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Namysłowie nie zawiera norm rodzących skutki dla osób korzystających z tej jednostki, to tym samym nie nadaje temu statutowi charakteru aktu prawa miejscowego. Wobec tego, że Rada Powiatu Namysłowskiego błędnie przyjęła, iż przedmiotowy statut jest aktem prawa miejscowego, stąd sprzeczne z przepisem art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów postanowienie o publikacji i wejściu w życie tego statutu, musi skutkować nieważnością zaskarżonej uchwały w całości.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w punkcie drugim wyroku oparto o przepis art. 152 P.p.s.a.