Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 620/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu na posiedzenie niejawnym w dniu 10 października 2022 r. sprawy ze skargi Z. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.695.2021.1.MPE w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stała się interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("Organ", "DIAS" lub "Dyrektor") z 29 grudnia 2021 r. w zakresie podatku od towarów i usług, wydana na wniosek Z. P. ( "Wnioskodawca", "Skarżący") z 26 października 2021 r. We wniosku Skarżący przedstawił następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi sprzedaż za pośrednictwem sieci sklepów detalicznych, w których sprzedaje m.in. torby z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 40a ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1114, dalej też "ustawa opakowaniowa"), Wnioskodawca jest zobowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. W związku z tym Wnioskodawca do ceny torby dolicza opłatę według stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2019 r. w sprawie stawki opłaty recyklingowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1639, dalej "rozporządzenie") i od tej kwoty odprowadza podatek należny. Następnie Wnioskodawca przekazuje kwotę pobranej opłaty na specjalny rachunek bankowy, prowadzony przez marszałka województwa, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym została pobrana.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do uwzględniania opłaty recyklingowej w podstawie opodatkowania VAT sprzedaży towarów objętych tą opłatą?

Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, to:

2. Czy ewentualna korekta rozliczeń Wnioskodawcy w zakresie sprzedaży ewidencjonowanej na kasie rejestrującej skutkująca wyłączeniem z podstawy opodatkowania VAT pobranej opłaty recyklingowej będzie uprawniała Wnioskodawcę do odzyskania nadpłaty/nadwyżki podatku?

Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do uwzględniania opłaty recyklingowej w podstawie opodatkowania VAT sprzedaży towarów objętych tą opłatą. Ewentualna korekta rozliczeń Wnioskodawcy w zakresie sprzedaży ewidencjonowanej na kasie rejestrującej skutkująca wyłączeniem z podstawy opodatkowania VAT pobranej opłaty recyklingowej będzie natomiast uprawniała do odzyskania nadpłaty/nadwyżki podatku.

Wnioskodawca uznał w zakresie pytania nr 1, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej "ustawa" lub "ustawa VAT"), podstawą opodatkowania, co do zasady, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Ponadto, zgodnie z ust. 6 tego przepisu, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku. W ocenie Wnioskodawcy wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że pojęcie zapłaty, wyznaczające zakres podstawy opodatkowania VAT, użyte w tych przepisach, powinno być rozumiane jako należność za daną czynność opodatkowaną. Takie rozumienie tego przepisu wyklucza z kolei objęcie podstawą opodatkowania otrzymanych przez podatnika kwot, które nie są mu należne lub nie są związane z czynnością opodatkowaną. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, pod warunkiem, że do uiszczenia tych opłat zobowiązany jest podatnik, a nie inne podmioty. Jednocześnie nie powinna obejmować podatków, ceł, opłat i innych należności o podobnym charakterze w sytuacji, gdy do ich zapłaty zobowiązany jest inny podmiot, a podatnik jedynie przejściowo dysponuje tymi kwotami. Art. 29a ust. 7 ustawy o VAT nakazuje wyłączyć z podstawy opodatkowania: 1) kwoty stanowiące obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, 2) udzielone nabywcy lub usługobiorcy opusty i obniżki cen, uwzględnione w momencie sprzedaży, 3) kwoty otrzymane od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku. Jakkolwiek przepisy te wprost nie odnoszą się do kwestii opłaty recyklingowej czy innych opłat, to wskazują na ogólną zasadę, zgodnie z którą opodatkowaniu podlega jedynie kwota rzeczywiście należna podatnikowi. Wnioskodawca odnotował, że pobrana opłata recyklingowa jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym została pobrana. Powyższe świadczy o tym, że rola Wnioskodawcy w ramach obowiązków związanych z opłatą recyklingową sprowadza się do pobrania określonej kwoty od nabywcy i przekazania jej na rzecz określonego podmiotu administracyjnego. Gdyby Ustawodawca zamierzał uczynić przedsiębiorcę zobowiązanym do zapłaty opłaty recyklingowej, posłużyłby się sformułowaniem "jest zobowiązany do zapłaty" i uzależniłby obowiązek uiszczenia opłaty od określonego zdarzenia (np. sprzedaż towaru), a nie od samego faktu uiszczenia zapłaty przez nabywcę. W tym zakresie, zdaniem Wnioskodawcy, obowiązki podmiotu prowadzącego działalność za pośrednictwem sklepu detalicznego są zasadniczo bardziej zbliżone do obowiązków notariusza pobierającego podatek od czynności cywilnoprawnych, czy też podmiotu pobierającego opłatę miejscową, które zasadniczo nie podlegają opodatkowaniu VAT. Skoro zaś podmiot prowadzący sklep działa w charakterze odpowiadającym w istocie obowiązkom płatnika lub inkasenta przedmiotowych opłat, to brak jest podstaw, by uwzględnić pobraną kwotę jako należną w związku z dokonaną sprzedażą i z tego względu wliczać ją do podstawy opodatkowania. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, skoro opłaty takie, jak opłaty miejscowe czy uzdrowiskowe, nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania VAT, to nie ma podstaw do odrębnego traktowania opłaty recyklingowej, której schemat poboru i odprowadzania do budżetu państwa jest taki sam.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na charakter i schemat poboru opłaty recyklingowej, w świetle art. 29a ust. 1 i 6 ustawy o VAT, tego rodzaju opłata nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania VAT.

Skarżący uzasadnił też swoje stanowisko w kwestii pytania nr 2.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

z 6 grudnia 2021 r. Dyrektor stwierdził uznał stanowisko Skarżącego w kwestii pytania nr 1 za nieprawidłowe.

Dyrektor wskazał, że pobranie opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców ustawą opakowaniową. Zgodnie bowiem z jej art. 40a ust. 1, przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego.

Stawkę opłaty recyklingowej za torbę na zakupy z tworzywa sztucznego określa rozporządzenie. Zatem obowiązek uiszczenia ww. opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, którzy oferują torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów. Opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego jest elementem należności za dostawę tych toreb, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy tej torby. Ustalając zatem cenę za sprzedawaną torbę foliową Wnioskodawca, zdaniem Dyrektora, powinien w cenie tej uwzględnić opłatę recyklingową, której obowiązek pobrania i wysokość wynika z odrębnych przepisów. Oznacza to, że opłata recyklingowa powiększa podstawę opodatkowania z tytułu dostawy torby, od której Wnioskodawca ma obowiązek naliczenia podatku VAT. Podstawa opodatkowania, zgodnie z art. 29a ust. 1 w powiązaniu z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, nie obejmuje kwoty podatku.

Jednocześnie, z uwagi na fakt, że stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania pierwszego zawartego we wniosku uznano za nieprawidłowe, Dyrektor uznał odpowiedź na pytanie drugie za bezpodstawne.

W skardze na interpretację Skarżący zarzucił Organowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 29a ust. 1 oraz art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 40a ust. 1 ustawy opakowaniowej, polegającą na przyjęciu, że:

a. opłata recyklingowa, pobierana zgodnie z ustawą opakowaniową, stanowi element należności (zapłaty), którą Skarżący otrzymuje z tytułu sprzedaży torby z tworzywa sztucznego, podczas gdy opłata recyklingowa nie jest należna Skarżącemu z tego tytułu i Skarżący zobowiązany jest do jej przekazania na konto właściwego organu, tj. właściwego marszałka województwa, wobec czego podstawa opodatkowania sprzedaży torby z tworzywa sztucznego nie obejmuje kwoty opłaty recyklingowej;

b. opłata recyklingowa powinna być uznana za opłatę stanowiącą element podstawy opodatkowania sprzedaży, podczas gdy Skarżący nie jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty opłaty recyklingowej, a jedynie zobowiązanym do jej pobrania od nabywcy, wobec czego mechanizm opłaty recyklingowej zbliżony jest do opłat nieobjętych, zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zakresem art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej ("O.p."), poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej interpretacji, w tym w szczególności poprzez brak odniesienia się w sposób kompleksowy do stanowiska Skarżącego przedstawionego we wniosku o interpretację oraz brak przedstawienia dostatecznego uzasadnienia prawnego oceny Dyrektora negującej stanowisko Skarżącego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wobec interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca wniósł o jej uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.

Swoje stanowisko, zwłaszcza w zakresie zarzutów procesowych, Skarżący ponowił i dodatkowo uzasadnił w piśmie z dnia 4 października 2022 r. Ponadto poinformował Sąd, że w wyniku przekształcenia formy swojej działalności w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ( Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w W.) spółka ta stała się następcą prawnym w zakresie praw i obowiązków związanych z wydaną interpretacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżona interpretacja liczy 14 stron, w tym zawiera informację o przetwarzaniu danych osobowych. Prawie całe pierwsze 10 stron interpretacji zajmuje opisanie stanu faktycznego sprawy, przywołanie stanowiska Skarżącego oraz zacytowanie poszczególnych przepisów ustawy o VAT i ustawy o gospodarce opakowaniami, zresztą w znaczącym stopniu nieistotnych dla sprawy (Skarżący zapewne wiedział np., że sprzedaż plastikowej torby opakowaniowej jest dostawą w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, toteż przypominanie o tym uznać należy za mijanie się z celem wydania interpretacji). Dopiero od ostatniego zdania na str. 10 interpretacji Organ usiłuje uzasadnić swój pogląd co do nieprawidłowości stanowiska Skarżącego. Otóż Dyrektor w tym miejscu wskazał, po zacytowaniu art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, że "...obowiązek uiszczenia ww. opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu...". Dalej wskazano, że opłata "...jest elementem należności za dostawę tych toreb, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy tej torby. Ustalając zatem cenę za sprzedawaną torbę foliową Wnioskodawca powinien w cenie tej uwzględnić opłatę recyklingową, której obowiązek pobrania i wysokość wynika z odrębnych przepisów. Oznacza to, że opłata recyklingowa powiększa podstawę opodatkowania...". Końcowo Organ podał, że wobec powyższych uwag "...odpowiedź na drugie pytanie stała się bezpodstawna...", i że przywołane przez Skarżącego, we wniosku o wydanie interpretacji, wyroki sądów administracyjnych "...odnoszą się do różnych opłat pobieranych przez podatników w określonych stanach faktycznych. Każdy z wyroków zapadł na gruncie odmiennego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego i wyłącznie do niego się ogranicza.". Ze względu na te odmienności wyroki te – według Organu – "...nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.".

Te zacytowane przez Sąd fragmenty interpretacji wyczerpują w istocie całe uzasadnienie stanowiska Organu.

W ocenie Sądu trafne są więc procesowe zarzuty skargi, powtórzone zresztą w piśmie z 4 października 2022 r., tj. zarzuty naruszenia art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący akcentował, że jego rola w ramach obowiązków związanych z opłatą recyklingową sprowadza się do pobrania określonej kwoty od nabywcy i przekazania jej do określnego podmiotu administracyjnego. Wskazywał na zastosowaną w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami językową formułę odnoszącą się do powinności przedsiębiorcy handlowego, tj. zwrot "...jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę...". Wskazywał też na obowiązek wynikający z art. 40c tej ustawy, tj. konieczność przekazania pobranej opłaty recyklingowej na rachunek marszałka województwa. Ponadto dopatrywał się analogii pozycji przedsiębiorcy zbywającego plastikową torbę, w ramach konstrukcji opłaty recyklingowej, do pozycji notariusza jako płatnika podatku od czynności cywilnoprawych, a także podmiotu opłat administracyjnych, w tym opłaty miejscowej. Przywołał w tym kontekście orzecznictwo sądowe – NSA i Trybunału w Luksemburgu. Zdaniem Skarżącego jego ustawowy obowiązek w konstrukcji opłaty recyklingowej jest czysto techniczny, zaś ten techniczny charakter obowiązku nie pozwala uznać, iż pobierając opłatę recyklingową przedsiębiorca zbywający torbę plastikową wykonuje swój własny obowiązek. W takiej natomiast sytuacji, jak argumentował Skarżący, zgodnie z orzecznictwem TSUE i zgodnie z art. 29a ust. 7 ustawy, do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot otrzymywanych od nabywcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz tego nabywcy, a pozostających w dyspozycji podatnika jedynie przejściowo.

Na te wszystkie argumenty Skarżącego Organ zdawkowo odpowiedział, że "...obowiązek uiszczenia ww. opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu...", i że opłata "...jest elementem należności za dostawę tych toreb, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy tej torby.". Z kolei, co do powołanego orzecznictwa sądowego, Dyrektor równie arbitralnie i zdawkowo ocenił, że "(k)ażdy z wyroków zapadł na gruncie odmiennego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego i wyłącznie do niego się ogranicza.".

Sąd uznaje takie uzasadnienie zaskarżonej interpretacji za pozorne, w istocie nieistniejące. Stanowisko Organu w rzeczywistości nie zostało w jakikolwiek sposób umotywowane, a polega ono jedynie za kilkukrotnym, gołosłownym zapewnieniu w trzech zdaniach, choć za każdym razem przy użyciu nieco innych słów, że uiszczenie opłaty recyklingowej jest obowiązkiem podatnika, i że opłata wchodzi do podstawy opodatkowania VAT. Odnośnie skwitowania argumentów Skarżącego, polegających na odwołaniu się do orzecznictwa sądowego, Sąd zauważa natomiast, że choć to orzecznictwo – istotnie – nie odnosi się wprost do opłaty recyklingowej, to jednak wartość tak sformułowanych argumentów Skarżącego polega na skonstruowaniu pewnej analogii sytuacji przedsiębiorcy zaangażowanego w pobór opłaty recyklingowej ("jest zobowiązany p o b r a ć...") i sytuacji innych podmiotów pobierających i przekazujących dalej pewne należności publiczne. Według Skarżącego ta analogia pozwala na zrównanie funkcji przedsiębiorcy zbywającego torbę plastikową z funkcją notariusza jako płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych i np. właściciela pensjonatu sanatoryjnego pobierającego opłatę miejscową lub uzdrowiskową od swoich pensjonariuszy. Skwitowanie takiej argumentacji lakoniczną uwagą, że przywołane wyroki zapadły na gruncie konkretnego stanu faktycznego i nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zdecydowanie nie odpowiada wymogom prawidłowo skonstruowanego uzasadnienia interpretacji indywidualnej. "Uzasadnienie" zaskarżonej interpretacji, jak Sąd wspomniał powyżej, jest zdawkowe i pozorne. Skoro stanowisko Skarżącego uznano za nieprawidłowe, to – zgodnie z art. 14c § 1 O.p. – interpretacja powinna zawierać rzeczowe i wyczerpujące uzasadnienie, w tym odniesienie się do argumentacji Skarżącego. Tymczasem takiego realnego uzasadnienia zaskarżona interpretacja nie zawiera.

Gdyby w niniejszej sprawie Sąd zbagatelizował znaczenie wymogu sporządzenia prawidłowego uzasadnienia interpretacji, i gdyby podjął się oceny stanowiska Organu w kwestii prawa materialnego, to nieuchronnie musiałby zastąpić Dyrektora w zadaniu sporządzenia takiego uzasadnienia, a to w tym celu, aby podjąć ewentualną polemikę ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze odnośnie tego prawa materialnego. Tymczasem Sąd nie był uprawniony do takiego wyręczania Dyrektora, nie mógł zastąpić Organu w zadaniu jasnego wskazania motywów negatywnej oceny stanowiska zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji. Jeśli Organ nie znajdował żadnych kontrargumentów wobec tego stanowiska, to powinien po prostu uznać je za prawidłowe, co zresztą pozwalałoby odstąpić od uzasadnienia interpretacji (art. 14c § 1 zdanie ostatnie O.p.).

Dlatego w dalszym postępowaniu Dyrektor rzeczowo i wyczerpująco odniesie się do poglądu Skarżącego (obecnie spółki T. Sp. z o.o. w W. – spółki powstałej w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną), iż istnieje istotna, daleko idąca analogia pozycji podatnika dokonującego dostawy plastikowej torby, i jedynie "pobierającego" opłatę recyklingową, oraz pozycji podmiotu pobierającego np. opłatę miejscową albo notariusza pobierającego podatek od czynności cywilnoprawnych. W tym celu konieczne będzie przeanalizowanie właściwych przepisów, na podstawie których działają te podmioty, odniesienie się do powołanego orzecznictwa, wskazanie istotnych różnic (o ile takie istnieją – oceni to Organ) w zakresie stanu faktycznego i prawnego pomiędzy sprawą niniejszą, a sprawami, na kanwie których zapadały przywołane przez stronę Skarżącą wyroki NSA i TSUE, wskazanie, czy i dlaczego wspomniana analogia ewentualnie nie istnieje, a nadto jednoznaczne wykazanie, czy i dlaczego podatnik pobierający opłatę recyklingową wykonuje własne zobowiązanie, a przez to opłata recyklingowa jest częścią podstawy opodatkowania, bądź też wykazanie, że na gruncie niniejszej sprawy Skarżący pełni tylko funkcją charakterystyczną dla płatnika (choć oczywiście nie jest nim w sensie art. 8 Ordynacji), wskutek czego, na podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy, opłata recyklingowa nie może być wliczana do podstawy opodatkowania. W tym ostatnim przypadku, jak wyżej Sąd zasygnalizował, uzasadnienie interpretacji byłoby zbędne, skoro stanowisko zaprezentowane we wniosku o jej udzielenie miałoby się okazać prawidłowe.

W zależności od odpowiedzi, jaką Organ udzieli w kwestii pytania nr 1 wniosku o wydanie interpretacji, otworzy się (lub nie) kwestia udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2. Za prawidłową uznać bowiem należy ocenę Dyrektora, że w razie uznania stanowiska w kwestii pytania nr 1 za nieprawidłowe, odpowiedź na pytanie nr 2 stałaby się bezprzedmiotowa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację.

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty te złożył się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Podstawą rozpoznania skargi w na posiedzeniu niejawnym był art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).