Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 495/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 24 ust. 5f, ust. 5b
journal: Dz.U. 2021 poz 423
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez E. K. (dalej jako: "wnioskodawca", "zobowiązany" lub "skarżący") jest wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działający jako wierzyciel, na podstawie art. 17 i 18 oraz art. 34 § 2 w związku z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427) - dalej jako: "u.p.e.a." oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256) – dalej jako: "K.p.a." postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o oddaleniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...] z dnia 1 lutego 2021 r. za okres zaległości od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. na FUS, FUZ, FP i FGŚP

Uzasadniając swoje stanowisko Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że rozpatrując wniosek zobowiązanego w przedmiocie zarzutów ustalił, że na podstawie w/w tytułów wykonawczych Dyrektor Oddziału ZUS w O. wszczął w dniu 3 lutego 2021 r. postępowanie egzekucyjne, a ich odpisy zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 4 lutego 2021 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż należności objęte postępowaniem egzekucyjnym obejmujące należności za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz.423 ze zm.) – dalej jako: "u.s.u.s.", z tytułu składek uległy przedawnieniu z uwagi na upływ 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne.

Wydane przez Dyrektora Oddziału ZUS w O. postanowienie oddalające zarzuty na czynności egzekucyjne zostało przez zobowiązanego zaskarżone, na skutek czego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. postanowieniem z dnia [...] je uchylił i umorzył postępowanie oraz zalecił przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez wierzyciela, gdyż to on jest organem właściwym rzeczowo do ich rozpatrzenia.

W następstwie tego Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając jako wierzyciel ustalił, że na wniosek zobowiązanego decyzją nr [...] z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. stwierdził, iż z uwagi na brak wystarczających dowodów potwierdzających wykonywanie pracy najemnej na terenie S., rozmiaru tej pracy oraz czasu poświęconego na jej wykonywanie, zgodnie z art. 11 ust. 3a rozporządzenia Parlamentu Europejskiej Rady (WE), podlega on polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Na skutek wniesionego odwołania doszło do ponownego przeprowadzenia postępowania, w którym uzyskano od właściwego [...] organu informację, że nie wnosi on zastrzeżeń do ustalonego jako właściwego dla zobowiązanego polskiego ustawodawstwa od dnia 1 stycznia 2013 r. i organ ten wydał decyzję o nie objęciu go obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi jako pracownika [...] firmy A s.r.o. w okresie od 1 stycznia 2013 r.

W dniu [...] wydana została decyzja nr [...], w której ustalono dla zobowiązanego polskie ustawodawstwo właściwe od dnia 1 stycznia 2013 r. Na skutek złożonego odwołania Sąd Okręgowy w O. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił to odwołanie, a Sąd Apelacyjny we W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], oddalił wniesioną apelację. Postanowieniem z dnia [...] sygn. Akt [...] Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, a tym samym decyzja z dnia [...] o ustaleniu właściwego ustawodawstwa, stała się prawomocna.

W dniu [...] wydana została decyzja nr [...] stwierdzająca, że wnioskodawca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu od dnia 1 stycznia 2013 r. Z informacji Urzędu Skarbowego w N. (z dnia 1 czerwca 2018 r.), wynikało, że figuruje on w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia 1 sierpnia 2007 r., a w swoich zeznaniach podatkowych złożonych za lata 2013-2017 wykazywał przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. I ta decyzja została zaskarżona, a Sąd Apelacyjny we W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wniesioną apelację oddalił.

Z uwagi na zadłużenie figurujące na koncie rozliczeniowym zobowiązanego, wszczęte zostało w stosunku do niego postępowanie, o czym organ zawiadomił zobowiązanego w dniu 31 lipca 2018 r., a następnie wydana została decyzja z dnia [...] określająca wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy, która była podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotycząca składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za okres od lipca 2013 r. do czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w O. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wniesione na tę decyzję odwołanie, a tym samym decyzja określająca wysokość zaległości z tytułu składek z dnia [...], stała się prawomocna w dniu 7 stycznia 2021 r. ZUS działając zatem jako wierzyciel wskazał, że kierując do egzekucji objęte decyzją należności za okres od listopada 2013 r. do czerwca 2018 przyjął okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie określenia należności z tytułu składek (dzień 31 lipca 2018 r.) do dnia uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość tych składek (dzień 7 stycznia 2021 r.). Z treści art. 24 ust. 5f u.s.u.s., wynika bowiem, że w przypadku wydania przez Zakład decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna.

W oparciu o powyższe decyzje wierzyciel w dniu 1 lutego 2021 r. wystawił tytuły wykonawcze od [...] do [...] za okres od listopada 2013 r. do czerwca 2018 r., natomiast organ egzekucyjny - Dyrektor Oddziału ZUS w O. na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a. zbadał z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej nadając tytułom wymaganą prawem klauzulę wykonalności.

Zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Zatem, zdaniem ZUS przedmiotowe należności objęte tytułami wykonawczymi [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na ubezpieczenie społeczne, [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na ubezpieczenie zdrowotne, [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na FP i FGŚP, nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne.

Z tych powodów Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, iż wniesione przez wnioskodawcę zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne są bezzasadne.

W skardze do sądu administracyjnego na przedstawione wyżej postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a, przez brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, poprzez pominięcie faktu, iż w okresie objętym postępowaniem egzekucyjnym, tj. od dnia 1 listopada 2017 r. wykonywał on pracę najemną na terytorium N. na rzecz firmy B, a tym samym, w ww. okresie nie był obowiązany do opłacania składek na terytorium Polski;

- art. 80 K.pa., przez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że toczące się postępowanie mające na celu określenie ustawodawstwa właściwego za okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 marca 2020 r. pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie, podczas gdy analiza zebranego materiału dowodowego wprost wskazuje, że w ww. okresie nie był on zobowiązany do opłacania składek na terytorium Polski, a tym samym część składek nie może być przedmiotem egzekucji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 4 u.s.u.s, polegające na błędnym przyjęciu, iż podlega on obowiązkowi uiszczenia składek na terenie Polski w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 marca 2020 r.;

- art. 33 § 2 pkt 6 lit. c. u.p.e.a, przez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka braku wymagalności obowiązku, podczas gdy analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do zgoła odmiennego wniosku, bowiem część z egzekwowanych należności dotyczy okresu, w którym nie podlegał on ubezpieczeniu na terytorium Polski;

- art. 83 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 1 pkt 1 u.s.u.s. przez błędne przyjęcie, że w okresie od listopada 2017 r. mimo jednoczesnego wykonywania pracy najemnej na rzecz [...] pracodawcy, a także prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, podlegał on wyłącznie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości spornej zaległości i jej egzekucji.

Odpowiadając na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując co do istoty sporu swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.).

Postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 57a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie).

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli sądowej, jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...], nr. [...] o oddaleniu zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...] z dnia 1 lutego 2021 r.

Podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczyły braku wymagalności należności objętych w/w administracyjnymi tytułami wykonawczymi, gdyż przedmiotowe należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy odnoszą się do okresu od listopada 2013 r. do lutego 2014 r., co powoduje, że uległy one przedawnieniu, gdyż z art. 24 ust. 4 u.s.u.s wynika, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne.

W związku z tym wskazać należy, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r. które to wyznaczają granice rozpoznawania sprawy. Prowadzenie egzekucji to proces, na którego poszczególnych etapach uczestnikom, w tym zobowiązanemu, ustawodawca zagwarantował odpowiednie środki ochrony prawnej, z których w niniejszej sprawie skarżący skorzystał składając zarzuty egzekucyjne.

Tym samym inne kwestie podnoszone przez niego zarówno na etapie rozpoznania sprawy przez organ egzekucyjny, jak i w samej skardze, wykraczające poza zakres podniesionych zarzutów jak i odnoszących się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego objętego innymi tytułami wykonawczymi, dotyczącymi późniejszych okresów niż okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r., pozostać muszą poza przedmiotem niniejszego postępowania, którego zakres i kierunek rozstrzygania określają wyłącznie zarzuty podniesione przez skarżącego, czyli w znajdującym zastosowanie w badanej sprawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Poza zakresem rozważań Sądu pozostać musiała ta cześć argumentacji skarżącego, która dotyczyła kwestii podlegania bądź niepodlegania w latach 2017-2020 polskiemu ustawodawstwu ubezpieczeniowemu.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń problematyka właściwego dla skarżącego ustawodawstwa w latach 2013-2014 była przedmiotem postępowania, w wyniku którego decyzją z dnia [...] ustalono, że zobowiązany od dnia 1 stycznia 2013 r. podlega ustawodawstwu polskiemu. Skarżący nie zgadzając się z tym stanowiskiem organu, skorzystał z prawa odwołania się do sądu powszedniego - Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O., który to wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił jego odwołanie podzielając stanowisko Zakładu, iż praca wykonywana przez niego na rzecz [...] firmy A s.r.o., nie stanowiła podstawy do objęcia go [...] systemem ubezpieczeń społecznych. Z kolei wniesiona od tego wyroku apelacja została oddalona przez Sąd Apelacyjny we W., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych prawomocnym wyrokiem z dnia [...].

To właśnie z tym prawomocnym ustaleniem o podleganiu skarżącego ustawodawstwu polskiemu i prawomocną decyzją z dnia [...], wydaną na jego wniosek, o podleganiu obowiązkowi ubezpieczeniowemu, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wszczął wobec niego postępowanie w zakresie określenia wysokości należności z tytułu składek za okres od lipca 2013 r. do czerwca 2018 r., o wszczęciu którego w dniu 31 lipca 2028 r. zawiadomił skarżącego i w wyniku którego w dniu [...] wydał decyzję określająca wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od lipca 2013 r. do czerwca 2018 r. Decyzją tą zostały zatem objęte również zaległości objęte tytułami wykonawczymi o numerach [...], [...], [...] z dnia 1 lutego 2021 r., za okres listopad 2013 r. – luty 2014 r., do których odnoszą się wniesione przez skarżącego zarzuty. Również od tej decyzji skarżący odwołał się do sądu powszechnego argumentując, że jest zatrudniony u pracodawcy zagranicznego i nie podlega obowiązkowi ubezpieczeniowemu w Polsce. Także i to odwołanie zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w O. [...] Wydział Pracy I Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], sygn. akt [...].

To w oparciu o tę prawomocną decyzję z dnia [...] wierzyciel w dniu 1 lutego 2021 r. wystawi w/w tytułu wykonawcze, a organ egzekucyjny - Dyrektor Oddziału ZUS w O. na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a. zbadał z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej nadając im wymaganą prawem klauzulę wykonalności.

Mając powyższe na uwadze i działając w ramach przyznanej sądowi administracyjnemu kompetencji do oceny pod względem zgodności z prawem postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), a takim jest zaskarżone obecnie postanowienie o oddaleniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne wskazać należy, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, co tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w tym przepisie Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę.

Zwrócić również należy uwagę na odesłane zawarte w art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować jako pewną ciągłość postępowanie administracyjne uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowanie wykonawcze – egzekucyjne - unormowane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w K.p.a., przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Jedną z podstawowych zasad tego postępowania jest uregulowana w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej, stosowanie do której organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera ona zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz oceny. Odpowiednie przedstawienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.

Z uwagi na podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym zarzut nieistnienia należności objętych administracyjnymi tytułami wykonawczymi, zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wierzyciel, dysponował ostateczną decyzją z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy, w tym za okres analizowany w sprawie tj. od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. Decyzja ta była również poprzedzona wcześniejszą decyzją organu rentowego z dnia [...], którą ustalono zobowiązanemu od dnia 1 stycznia 2013 r., jako właściwe polskie ustawodawstwo ubezpieczeniowe. Obie te decyzje były przedmiotem kontroli sądowej, która zakończyła się – w obu przypadkach - prawomocnym oddaleniem złożonych przez skarżącego odwołań. Należy przy tym zauważyć, iż skarżący kwestionując podleganie ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych powoływał się na świadczenie przez siebie pracy na rzecz [...] firmy A s.r.o. Natomiast powoływanie się w skardze na fakt wykonywania w latach 2017-2020 pracy na terytorium N. i tym samym podleganiu [...] ustawodawstwu ubezpieczeniowemu dotyczy okresu, który nie był przedmiotem analizy w postanowieniach w przedmiocie zarzutów, gdyż jego zakres wynikał, o czym była już mowa, z wniosku skarżącego, a ten odnosił się do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 1 lutego 2021 r. o numerach [...], [...], [...] i dotyczył zaległości powstałych w okresie listopad 2013 r. – luty 2014 r. Zatem twierdzenia dotyczące zaistnienia okoliczności powstałych po tym okresie, pozostać musiały poza oceną dokonywaną przez sąd administracyjny. Z przedstawionych zatem powodów nie sposób zasadnie twierdzić, że wydając zaskarżone postanowienia organ dopuściły się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.

Dopóki zatem w obrocie prawnym istnieje decyzja z dnia [...] określająca zobowiązanemu wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r., to decyzja ta stanowi podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych i prowadzenia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego. Informacyjnie można jedynie podać, że z art. 83a u.s.u.s wynika, że prawo lub zobowiązanie stwierdzone decyzją ostateczną Zakładu ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie. Wzruszenie decyzji w tym trybie możliwe jest zarówno w sytuacji, gdy postępowanie zostało zakończone decyzją Zakładu, jak i orzeczeniem sądu. Konieczną przesłanką takiego wzruszenia jest jednak przedłożenie nowych dowodów lub ujawnienie nowych okoliczności istniejących przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie.

W tym stanie rzeczy, skoro zarówno w dacie wystawienia w niniejszej sprawie tytułów wykonawczych, jak i samego wszczęcia w oparciu o nie postępowania egzekucyjnego, egzekwowane należności wynikały z będącej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji z dnia [...] określającej skarżącemu wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. podnoszony zarzut nieistnienia obowiązku zasadnie uznany został za nieuzasadniony.

Również niezasadnym okazał się zarzut nieistnienia obowiązku, z uwagi na to, że na skutek upływu okresu przedawnienia doszło do jego wygaśnięcia.

W tej kwestii podzielić należy w pełni argumentację przedstawioną w zaskarżonym orzeczeniu, z której wynika, że wierzyciel kierując do egzekucji objęte decyzją z dnia [...] należności, w tym za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. słusznie przyjął, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia winien być liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie określenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie tj. od dnia 31 lipca 2018 r. do dnia uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość tych składek tj. do dnia 7 stycznia 2021 r. Wynika to z art. 24 ust. 5f u.s.u.s. stanowiącego, że w przypadku wydania przez Zakład decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna.

W oparciu o tę decyzje wierzyciel w dniu 1 lutego 2021 r. wystawił tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...] za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony tj. od dnia doręczenia skarżącemu odpisów przedmiotowych tytułów wykonawczych w dniu 4 lutego 2021 r., do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Zasadnie zatem przyjęto, że przedmiotowe należności objęte tytułami wykonawczymi [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na ubezpieczenie społeczne, [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na ubezpieczenie zdrowotne, [...] za okres od 11/2013 r. do 02/2014 r. na FP i FGŚP, nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne.

W tym stanie rzeczy, uznać należało, że również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują potwierdzenia, a tym samym jako nieuzasadniona, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.