Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 481/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 , 4, 6, 16, 13, 14, 7,6
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska

po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] listopada 2019 r. skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 8 listopada 2019 r. M.P. zwrócił się za pomocą środków komunikacji elektronicznej (wiadomości e-mail) do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [....]] w K. o przekazanie w trybie dostępu do informacji publicznej następujących danych: "zanonimizowanych (we właściwym zakresie, jednak z uwagi na treść wniosku z wyłączeniem zakresu imion i nazwisk) skanów decyzji stwierdzających posiadanie uprawnień budowlanych, a tym samym potwierdzających możliwość wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie we właściwym zakresie, przez członków Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej tj.: [.....], [....],[....] ... umożliwiających ww. osobom pełnienia funkcji członka komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin na uprawnienia budowlane w specjalności drogowej inżynierskiej bez ograniczeń podczas wiosennej sesji egzaminacyjnej, który odbył się 22 maja 2017 r."

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 21 listopada 2019 r., przesłanym również za pomocą środków komunikacji elektronicznej (wiadomość e-mail), organ poinformował skarżącego, że żądane przez skarżącego informacje nie mogą zostać mu udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na brzmienie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępnie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 26 listopada 2019 r., M.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [.....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), wnosząc o:

1. zobowiązanie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [....] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;

2. stwierdzenie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [....] dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący odwołał się do brzmienia przepisów: art. 1 ust. 1 i 2, art. 2, art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej podnosząc, że tak ukształtowany ustrój dostępu do informacji publicznej wskazuje, że w realiach stosowania przepisów bez znaczenia jest zarówno kontekst faktyczny wniosku jak i jego ewentualne umocowanie w interesie prawnym osoby wnioskującej o dostęp do informacji publicznej.

M.P. , składając w dniu 8 listopada 2019 r. wniosek o dostęp do informacji, stanowiącej informację publiczną, zwrócił się do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [....] o przedstawienie informacji w zakresie kwalifikacji zawodowych członków Komisji w określonym czasie, która to informacja stanowi informację podlegającą udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej. Komisja działa przy samorządzie zawodowym, a zatem jest to podmiot wskazany wprost w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.p., jako zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Jednocześnie, żądana informacja dotyczy materii związanej z przeprowadzaniem egzaminów zawodowych, odbywających się w związku z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w oparciu o unormowania wskazane w Rozdziale 2 tej regulacji oraz w związku z ustrojem organu, ukształtowanym ustawą z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa. Żądana informacja publiczna stanowi element wykonywania przez komisję zadań związanych ze sprawami publicznymi i kompetencjami przekazanymi jej w ustawie; osoby, które zostały objęte wnioskiem wykonują (lub powinny wykonywać) samodzielne funkcje w budownictwie, a nadane im uprawnienia lub potwierdzenie kwalifikacji powinno odbyć się w formie aktu administracyjnego, w trybie ściśle przewidzianym prawem.

Dalej skarżący argumentował, że udzielenie informacji publicznej jest samodzielnym i odformalizowanym postępowaniem, oderwanym od jakichkolwiek innych czynności podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. M.P., składając wniosek o udzielenie informacji, wskazał abstrakcyjne i oderwane od jakiegokolwiek postępowania informacje nadające zakres przedmiotowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazanie konkretnej daty stanowiło natomiast element niezbędny do udzielenia żądanej informacji, ponieważ należy przyjąć, że członkowie Komisji mogą ustawicznie podnosić swoje kwalifikacje, co mogłoby zaburzyć treść udzielonej odpowiedzi, poprzez oparcie jej zakresu na stanie obowiązujący w dniu złożenia wniosku o udostępnienia informacji publicznej, czym nie jest zainteresowany M.P. Z treści samego wniosku, który stanowi podstawę rozpatrywania przez organ, nie można przyjąć, że znalazła się w nim jakakolwiek informacja, która wskazywała na wykonywanie czynności związanych z jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym i w tym zakresie miało miejsce przyjęcie przez Komisję błędnych i niczym nieuzasadnionych założeń, wykraczających poza materię rozpatrywanego wniosku.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak udzielenia skarżącemu, jako obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej żądanej informacji jawić się może jako przejaw obstrukcji Komisji, którą można odczytywać jako wyraz braku akceptacji dla jego działań związanych z toczącym się od ponad dwóch lat postępowaniem odwoławczym. Fakt prowadzenia takiego postępowania nie można jednak poczytywać jako okoliczności stanowiącej przeszkodę w udzieleniu żądanej informacji publicznej. Prowadzenie takiego postępowania jest bowiem całkowicie oderwane od przedmiotu wniosku, którego zakres został wyraźnie wskazany i którego interpretacja albo przypisywanie mu celu przekracza ustawowe kompetencje podmiotu udzielającego żądanej informacji.

Brak rozpatrzenia wniosku i udzielenia informacji można także poczytywać jako uzewnętrznienie działań Komisji zmierzających do nierównego traktowania skarżącego, bowiem wobec przedstawionego w piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. stanowiska, można przyjąć, że żądana informacja należy się każdemu, ale nie skarżącemu, ponieważ domniemuje się (bez jakiejkolwiek podstawy, a nawet uprawdopodobnienia), że wniosek o udostępnienie takich informacji powinien on złożyć w toczącym się odrębnie postępowaniu administracyjnym.

Na marginesie skarżący podkreślił, że toczące się przed Krajową Komisją Kwalifikacyjną [....] postępowanie odwoławcze od decyzji odmawiającej nadania mu uprawnień budowlanych nie jest formalnie prowadzone przez organ, zatem nawet skierowany do Komisji, w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wniosek nie podlegałby rozpatrzeniu przez Komisję, która nie jest gospodarzem tego postępowania. Dodatkowo, postępowanie to dotyczy nadania uprawnień budowlanych i dotyczy przebiegu egzaminu stanowiącego przedmiot tego postępowania, kształtujący także zakres postępowania dowodowego w tamtejszej sprawie. Działań skarżącego nie można postrzegać jako uzyskiwanie informacji w nieuprawnionym trybie.

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [....] w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej oraz orzeczenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

Organ argumentował, że zgodnie ze wskazanym w piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. przepisem art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W konsekwencji, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym dnia 18 stycznia 2017 r., w sprawie o sygn. akt l OSK 2006/16 "dostęp stron postępowania administracyjnego do akt tego postępowania regulują przepisy art. 73 i art. 74 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trybów unormowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego nie można zaś utożsamiać. (...) Dostęp do akt postępowania administracyjnego, na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ograniczony jest jednak do podmiotów niebędących stronami postępowania administracyjnego."

Organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w ww. piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. Żądanie przez skarżącego informacji publicznej w zakresie i kontekście wskazanym we wniosku ma bezpośredni związek z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, którego skarżący jest stroną i zmierza do ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej w tym postępowaniu sprawy. Wyłączone jest zatem w tym zakresie zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Działania zmierzające do uzyskania żądanych informacji, jako strona postępowania administracyjnego, w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący powinien podejmować w ramach tego postępowania, które aktualnie toczy się przed Krajową Komisją Kwalifikacyjną [....] pod sygn. akt [....] a w l instancji toczyło się przed Okręgową Komisją Kwalifikacyjną [....] pod znakiem [....].

Dążenie do uzyskania przedmiotowych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, z uwagi na brzmienie art. 1 ust. 2, jest niedopuszczalne.

Ponadto, mając na uwadze wskazywane przez organ w piśmie z dnia 21 listopada 2019 r. okoliczności związane z przyczynami podejmowania przez skarżącego prób uzyskania żądanych informacji w drodze dostępu do informacji publicznej, w ocenie organu działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. W tym zakresie organ odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt l OSK 1601/15 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19. Żądanie przez skarżącego udostępnienia mu informacji określonych we wniosku ma bezpośredni związek z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, którego skarżący jest stroną i zmierza do ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej w tym postępowaniu sprawy, z pominięciem regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy negatywnego wyniku egzaminu na uprawnienia zawodowe, jaki miał miejsce w dniu 22 maja 2017 r. Skarżący, jako osoba niezadowolona z wyników postępowania, złożył odwołanie od decyzji odmawiającej nadania mu uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej drogowej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń (znak: [....] ). Sprawa aktualnie prowadzona jest przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną [....] (znak: [....] ). Wszystkie kwestie dotyczące tego postępowania, w tym jak należy rozumieć intencje skarżącego, okoliczności związane z kwalifikacjami członków komisji OKK MOIIB do egzaminowania, powinny być rozpatrywane właśnie w tym postępowaniu administracyjnym, a nie poza nim.

Niewątpliwie zatem skarżący, jako osoba niezadowolona z wyniku swojego postępowania kwalifikacyjnego, wnosząc o udzielenie mu żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, chciał uzyskać informacje jedynie celem zaspokojenia swoich indywidualnych, prywatnych potrzeb, tj. w celach innych niż wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako uzasadniające udostępnianie obywatelom informacji przez organy administracyjne w trybie dostępu do informacji publicznych. Powyższe stanowi nadużycie prawa do uzyskania informacji publicznej, a zatem stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na wniosek skarżącego było i jest w pełni uzasadnione i zgodne z prawem.

Przekazanie przez organ skarżącemu, pismem z dnia 21 listopada 2019 r., informacji o niemożności udzielenia żądanych informacji, z przyczyn wyżej wskazanych, przesądza o niepozostawaniu organu w stanie bezczynności. Odpowiadając na wniosek skarżącego, wbrew jego oczekiwaniom co do treści ale zgodnie z prawem, organ nie pozostawał bezczynny, a tym bardziej nie naruszył rażąco prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) z wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2019 r. skierowanym do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [....] o przekazanie: "zanonimizowanych (we właściwym zakresie, jednak z uwagi na treść wniosku z wyłączeniem zakresu imion i nazwisk) skanów decyzji stwierdzających posiadanie uprawnień budowlanych, a tym samym potwierdzających możliwość wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie we właściwym zakresie, przez członków Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej tj.: [....],[....],[....] , umożliwiających ww. osobom pełnienia funkcji członka komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin na uprawnienia budowlane w specjalności drogowej inżynierskiej bez ograniczeń podczas wiosennej sesji egzaminacyjnej, który odbył się 22 maja 2017 r."

W sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), dalej w skrócie u.d.i.p. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [....] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 taki obowiązek ciąży na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne w, w szczególności organach samorządów gospodarczych i zawodowych. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu w tym wszelkie informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d). W świetle tych regulacji przyjąć należy, że informacją publiczną są informacje dotyczące żądanych we wniosku skarżącego z 8 listopada 2019 r. "skanów decyzji stwierdzających posiadanie uprawnień budowlanych, a tym samym potwierdzających możliwość wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie we właściwym zakresie, przez członków Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej tj.: [....], [....],[....] , umożliwiających ww. osobom pełnienia funkcji członka komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin na uprawnienia budowlane w specjalności drogowej inżynierskiej bez ograniczeń podczas wiosennej sesji egzaminacyjnej, który odbył się 22 maja 2017 r". Dodać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 15. 12. 2000 r. o samorządzie zawodowym architektów i inżynierów budowlanych (Dz.U.2019.1117) jednostkami organizacyjnymi samorządów zawodowych są: 1) Krajowa Izba Architektów oraz Krajowa Izba Inżynierów Budownictwa, zwane dalej "Krajowymi Izbami"; 2) okręgowe izby architektów oraz okręgowe izby inżynierów budownictwa, zwane dalej "okręgowymi izbami".

Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy Okręgowa komisja kwalifikacyjna: 1) prowadzi postępowania kwalifikacyjne w sprawach nadawania uprawnień budowlanych, zwane dalej "postępowaniami kwalifikacyjnymi"; 2) przeprowadza egzaminy w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i wydaje decyzje o nadaniu tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 33 pkt 9;

Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy Krajowa Komisja Kwalifikacyjna w szczególności: prowadzi postępowanie odwoławcze i wydaje decyzje w drugiej instancji w sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.

Jak już wyżej wskazano skany decyzji stwierdzających posiadanie przez członków Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej - która przeprowadzała egzamin na uprawnienia budowlane w dniu 22 maja 2017 r., w którym brał udział skarżący - jako stanowiące informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie omawianej ustawy.

W tym miejscu trzeba jednak podkreślić, że jakkolwiek sama konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego, w praktyce oznacza, że już samo stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci, to jednak takie stosowanie prawa prowadzi również do jego nadużycia. Okoliczności związane z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej powinny być zatem w każdym przypadku oceniane indywidualnie. Ocena taka powinna zatem uwzględniać szerszy kontekst sytuacyjny a nie tylko samo uprawnienia do uzyskania takiej informacji. W konsekwencji zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza się możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas , gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005 r., s. 146–147; wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16 ). Zasadniczo w doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji) ,2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, 3. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji.

Zdaniem Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie, w rozpoznawanej sprawie doszło do wykorzystanie prawa do informacji publicznej na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, w sytuacji gdy skarżący ma możliwość uzyskania informacji w trybie postepowania administracyjnego (art. 73-74 k.p.a.). Wskazują na to bezsporne okoliczności rozpoznawanej sprawy. Wynika z nich, że żądana przez skarżącego informacja publiczna ma bezpośredni związek z postepowaniem administracyjnym dotyczącym negatywnego wyniku egzaminu na uprawnienia zawodowe, jaki miał miejsce w dniu [...] maja 2017 r. i którego decyzje skarżący kwestionuje w odwołaniu złożonym do Krajowej kwalifikacyjnej [...] (znak: [....] ). Sprawa aktualnie prowadzona jest przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną [....] (znak: [....] ). Tym samym skarżący jako strona postępowania odwoławczego ma możliwości uzyskania żądanych informacji. toczącego się trybie postępowania administracyjnego, a sama informacja w okolicznościach sprawy ma charakter indywidualnego sporu prawnego. Wskazać przy tym należy na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowiący, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Na koniec należy też zauważyć, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-techniczne, natomiast obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u. d.i.p.), lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). A zatem zasadniczo odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, a nie zwykłym pismem jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, natomiast w ocenie Sądu z z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, odmowy jej udzielenia w takiej formie nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W tym względzie Sąd w całości podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony w wyroku WSA w Kielcach z 20.03. 2020 sygn. akt II SAB/Ke 6/19.

Konkludując, ponieważ organ udzielił stronie skarżącej pismem z 21 listopada 2019 r. odpowiedzi na złożony wniosek, brak było podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie organ pozostawał w bezczynności.

Wobec powyższego skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.