Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 3/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Granieczny, , , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w części decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie ustalenia J. S. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r.

i orzekając co do istoty sprawy ustalił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów w wysokości [...] zł.

Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została dwukrotnie awizowana, tj.

w dniu 4 października 2010 r. i w dniu 12 października 2010 r., a następnie w dniu

19 października 2010 r. zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie.

W dniu 29 listopada 2010 r. (data nadania) skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W jej treści zawarła m.in. wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia (...) skargi". Uzasadniając wniosek oświadczyła, że o decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 22 listopada 2010 r., kiedy odebrała postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Z treści tego postanowienia wynikało, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. W dniu 24 listopada 2010 r. uzyskała w siedzibie organu kopię tej decyzji wraz z kopertą. Strona zwróciła uwagę, że z adnotacji na kopercie wynikało, że przesyłka zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana. Nie została ona jednak jej doręczona. Skarżąca podkreśliła swój czynny udział w postępowaniu podatkowym, oświadczając przy tym, że kierowana do niej korespondencja była zawsze przez nią odbierana. Nie miała również powodu, aby nie odbierać przesyłki z decyzją, której "tak bardzo oczekiwała". Jednocześnie wskazała, że w dniu 12 października 2010 r., czyli w dacie złożenia przesyłki w urzędzie pocztowym, odebrała inną awizowaną przesyłkę z Izby Skarbowej w K. tj. postanowienie z dnia [...], nr [...]. Zaakcentowała, że nie miała wiedzy, iż organ odwoławczy wystosował do niej w tym samym terminie dwie korespondencje. Dodatkowo podniosła, że podczas rozprawy w dniu 7 października 2010 r. w sprawie jej skargi na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, pełnomocnik organu stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie jest w toku. Wobec tego nie mogła przypuszczać, że decyzja została już wydana i przesłana.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił uwagę, że skarga została wniesiona po terminie.

Następnie w odpowiedzi na wezwanie do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, skarżąca złożyła pismo z dnia

30 stycznia 2011 r. W jego treści powtórzyła argumentację zawartą w skardze. Do pisma załączyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia

[...], nr [...].

W związku z powyższym na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lutego 2011 r. wezwano ponownie skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W szczególności zobowiązano ją do wyjaśnienia czy w związku z informacją na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję o awizowaniu przesyłki, otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym (tzw. awiza) oraz czy w przypadku braku tych zawiadomień wystąpiła do Poczty Polskiej z reklamacją dotyczącą sposobu doręczenia przesyłki. W treści pisma wskazano skarżącej, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni oraz poinformowano ją, iż niewykonanie wezwania może skutkować oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła pismo z dnia 20 lutego 2011 r., w którym oświadczyła, że próbowała "wyjaśnić sprawę braku doręczenia przesyłki z Izby Skarbowej w K., a w szczególności czy listonosz mógł na jednym blankiecie awiza informować o pozostawieniu dwóch przesyłek w urzędzie pocztowym". W tym kontekście podniosła, że złożona przez nią reklamacja nie została przyjęta przez pracownika urzędu pocztowego, gdyż nadawca przesyłki nie zrzekł się na jej rzecz prawa dochodzenia roszczeń. W dalszej części pisma ponownie podkreśliła, że na decyzję oczekiwała, a termin zakończenia sprawy był "wielokrotnie przekładany". Powtórzyła, że brała czynny udział w postępowaniu przed organami podatkowymi i odbierała kierowaną do niej korespondencję. Jej zdaniem o braku winy świadczy również fakt, że podczas pobytu w urzędzie pocztowym w dniu 12 października 2010 r. została jej wydana tylko jedna awizowana przesyłka, podczas gdy w urzędzie powinna również znajdować się przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję. W ocenie skarżącej nie można wykluczyć, że listonosz zostawił w skrzynce tylko jedno awizo, pomimo tego iż adresowane do niej były dwie przesyłki. W świetle powyższego nie miała wiedzy, że organ odwoławczy wystosował do niej dwie korespondencje w tym samym czasie. Odbierając zaś awizowaną przesyłkę nie miała wiedzy o jej zawartości.

Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 24 listopada 2010 r. J.S. zgłosiła się do Izby Skarbowej w K., gdzie wydana została jej kserokopia decyzji z dnia [...] nr [...]. W aktach znajduje się również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru wynika, że przesyłka była awizowana w dniu 28 września 2010 r., a następnie wydana J. S. w dniu 12 października 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie jednakże art. 87 § 3 ppsa wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym, zgodnie

z art. 87 § 2 ppsa należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).

Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek

o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu – brak wiedzy

o wydaniu decyzji organu drugiej instancji – ustała z chwilą doręczenia jej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. Postanowienie to zostało odebrane, jak wskazała skarżąca, w dniu 22 listopada 2010 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 29 listopada 2010 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa.

Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.

W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że niemożność terminowego złożenia skargi zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez nią. Sąd uznał bowiem, iż wskazana przez stronę przeszkoda - kwestia prawidłowości doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję, która spowodowała niedotrzymanie terminu - była od skarżącej niezależna i nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że istnieje duże prawdopodobieństwo nieotrzymania awiza przez adresata, który zamieszkuje w bloku. Nadto poczta nie zawsze przestrzega standardów wyznaczonych przez prawo, co zmniejsza pewność dotarcia przesyłki. Nie bez znaczenia jest również fakt, że skarżąca w dniu 12 października 2010 r. była

w urzędzie pocztowym i została jej wydana tylko jedna przesyłka. Można więc przyjąć, że skarżąca, która jak oświadczyła, posiadała tylko jedno zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym, na podstawie którego wydano jej przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia [...], nie miała wiedzy, że została do niej wystosowana jeszcze inna korespondencja z Izby Skarbowej. Tym samym nie sposób przypisać jej winy w uchybieniu terminu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że uchybienie niewątpliwie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia.