Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 497/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i art. 6, art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R.D. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 grudnia 2014 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej R.D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. D. wnioskiem z dnia 19 grudnia 2014 r. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udostępnienie na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. treści postanowień wydanych przez [...] w następujących sprawach:

1. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie [...] o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków fasady kamienicy przy ul. [...] w W.);

2. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie [...] o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków zespołu budowlanego przy ul. [...] i [...] w W.);

3. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie [...] o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków budynku chłodni i trybowni oraz maszynowni, położonych na terenie d. Zakładów [...] przy ul. [...] w C.).

Wnioskodawczyni zażądała, aby ww. dokumenty przesłać jej na wskazany w piśmie adres, bez zbędnej zwłoki. Zaznaczyła również, że ww. zażalenie podpisała jako przedstawiciel ustawowy Stowarzyszenia "[...]" z/s w O., natomiast wniosek złożyła jako osoba fizyczna, a więc podmiot zupełnie niezależny od reprezentowanej przez siebie jednostki organizacyjnej.

W związku z bezczynnością Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu ww. wniosku R. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na niezałatwienie w terminie przez MKiDN jej wniosku z dnia 19 grudnia 2014 r., o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie treści postanowień wydanych przez MKiDN w następujących sprawach:

1. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie DWKZ o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków fasady kamienicy przy ul. [...] w W.);

2. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie DWKZ o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków zespołu budowlanego przy ul. [...] i [...] w W.);

3. [...] (dotyczy zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w O. na postanowienie ŚWKZ o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków budynku chłodni i trybowni oraz maszynowni, położonych na terenie d. Zakładów [...] przy ul. [...] w C.).

Skarżąca zażądała wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 21 u.d.i.p.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że postanowienia o których udostępnienie zwróciła się do organu, dotyczyły zażaleń Stowarzyszenia "[...]" z/s w O. (stowarzyszenia zwykłego), którego jest przedstawicielem. Stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej, zdolności prawnej, zdolności do czynności prawnych etc., jest natomiast przez ustawodawcę wyposażone w zdolność administracyjnoprawną. Zatem podmiotem, do którego będą skierowane ww, postanowienia, jest Stowarzyszenie "[...] " z/s w O., udostępnienia treści tych dokumentów żądała natomiast jako osoba fizyczna - podmiot niezależny od reprezentowanej przez siebie organizacji społecznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że udzielił wnioskowanej informacji pismem z dnia [...] lutego 2015 r., l. dz. [...].

Pismem z dnia [...] marca 2015 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania, wskazała, że wprawdzie żądane przez nią informacje publiczne zostały jej udostępnione przez organ, ale nastąpiło to po wpłynięciu jej skargi do Sądu. W związku z czym skarżąca uznała, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w kwestii zobowiązania organu do udostępnienia informacji, ale aktualna pozostała kwestia rozstrzygnięcia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Bezczynność rozumiemy na ogół jako bezczynność organu administracyjnego, która występuje gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest organem administracji i z tego powodu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zagadnienia wyszczególnione we wniosku z dnia 19 grudnia 2014 r. stanowią informację publiczną, albowiem generalnie dotyczą publicznej sfery działania organu (art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy).

Prawo do uzyskania prostej informacji publicznej posiada każdy, bez potrzeby wskazywania na cel przyświecający uzyskaniu tej informacji, czy wykazywania istnienia interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ustawy).

Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca zarzuca organowi bezczynność w zakresie nieudostępnienia żądanych informacji.

Jednocześnie skarżąca pismem z dnia [...] marca 2015 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania, wskazała, że wprawdzie żądane przez nią informacje publiczne zostały jej udostępnione przez organ, ale nastąpiło to po wpłynięciu jej skargi do Sądu.

Ponieważ organ udzielił skarżącej żądanej informacji dopiero po wpłynięciu do Sądu skargi, to w tym zakresie, do dnia przesłania odpowiedzi, organ był w bezczynności, albowiem obowiązku informacyjnego nie wykonał, w terminie zakreślonym art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie przypisał rażącego charakteru stwierdzonej wyżej bezczynności, albowiem upływ czasu, który upłynął od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udostępnienia tej informacji do daty wniesienia skargi do organu , mógł prowadzić do uznania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego iż udostępniona w dniu [...] lutego 2015 r. skarżącej informacja zaspokoiła w całości jej oczekiwania. Ponadto podkreślić należy, że organ udostępnił skarżącej żądane dokumenty niezwłocznie po ich wydaniu.

Udostępnienie żądanej informacji po wpłynięciu skargi do organu, spowodowało zbędność prowadzenia dalszego postępowania, albowiem cele procesowe skarżącej wskazane w skardze zostały osiągnięte.

Z tych względów, zgodnie z wnioskami stron, postępowanie należało umorzyć i zgodnie z żądaniem skarżącej zasądzić od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania (wpis).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.