Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3967/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 50,- złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ K. Pawlicki /-/ J. Szaniecka /-/ St. Małek


UZASADNIENIE

II SA/Po 3967/01

UZASADNIENIE

M. N. wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w S. przy ul. [...] na budowę 10 garaży dla samochodów osobowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2001 r. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lutego 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania działki [...] dla budowy zespołu garaży.

Stwierdzono, iż naruszony został przepis art. 61 § 4 kpa, a także zdaniem Kolegium zachodzi sprzeczność pomiędzy zamierzeniem a ustaleniami planu. Z tego powodu organ pierwszej instancji winien odmówić uwzględnienia wniosku.

Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z [...] lipca 2001 r. na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z zm.) ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] dla budowy zespołu garaży – 10 boksów. Ustalono, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol C 90 MN). Wyjaśniono, iż w zatwierdzonym przez Kierownika Urzędu Rejonowego projekcie zagospodarowania, działka przeznaczona jest pod obsługę techniczną małych domów mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach (zespół zbiorników gazowych do ogrzewania). Lokalizując na tym terenie zespół dziesięciu garaży działka pozostaje nadal terenem obsługi technicznej dla pozostałych małych domów mieszkalnych, co jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Budownictwo mieszkaniowe niskiej intensywności obejmuje bowiem budynek mieszkalny i budynki obsługi technicznej (budynek garażowy, budynek gospodarczy).

Odwołania wnieśli J. i J.R. oraz M.R. Odwołujący, którzy są właścicielami sąsiedniej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym, stwierdzili iż decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem oraz planem zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją (art. 138 § 2 kpa) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodzi brak zgodności pomiędzy zamierzeniem inwestycyjnym a ustaleniami planu. Organ pierwszej instancji winien odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego zamierzenia. Powołany plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza bowiem przedmiotową działkę pod budownictwo jednorodzinne.

M.N. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż zamierzona budowa jest zgodna z planem. Na jego podstawie wybudowane zostały na poszczególnych działkach czteromieszkaniowe budynki mieszkalne. Zgodnie z planem, garaże przeznaczone do obsługi tych mieszkań, mogły powstać na tych działkach. Skoro taka zabudowa jest możliwa to także zabudowa garażowa obsługująca istniejące już mieszkania jest – zdaniem skarżącego – zgodna z planem.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, iż zgodnie z przepisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku wystąpienia braku zgodności zamierzenia z ustaleniami planu. W rozpatrywanej sprawie występuje sprzeczność pomiędzy zamierzeniem a ustaleniami planu. Nie zachodzi bowiem tożsamość pomiędzy budową zespołu murowanych garaży z realizacją budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego.

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie stwierdziło, iż stosownie do przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 15.03.2001 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwe jest, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S. z 7 stycznia 1993 r.(Dz.Urz. Woj. Pozn. z 1994 r. Nr 16 poz. 186) przeznacza teren przedmiotowej działki pod budownictwo jednorodzinne (symbol C 90 MN). Organ odwoławczy uznał, iż zamierzona budowa 10 garaży przeznaczonych do obsługi mieszkańców budynków jednorodzinnych nie jest zgodna z ustaleniami tego planu.

W tym zakresie organ odwoławczy nie przedstawił jednakże żadnej argumentacji, która pozwalałaby na skontrolowanie jej zasadności.

Przede wszystkim organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń organu pierwszej instancji, iż działka w zatwierdzonym przez Kierownika Urzędu Rejonowego projekcie zagospodarowania przeznaczona została pod obsługę techniczną małych domów mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach. Początkowo na tej działce znajdował się zespól zbiorników gazowych do ogrzewania a aktualnie, po zmianie systemu ogrzewania, inwestor zamierza realizować budowę garaży. Zawarte w opisie planu sformułowanie "teren budownictwa jednorodzinnego" oznacza niewątpliwie, iż oprócz funkcji mieszkalnej tego rodzaju budownictwu towarzyszą tzw. usługi podstawowe nie kolidujące z głównym przeznaczeniem terenu. Potwierdza to przepis § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15). W zagospodarowaniu działki budowlanej należy bowiem zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów lub budowę garaży.

Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych okoliczności i nie wyjaśnił na czym miałby polegać brak zgodności pomiędzy zamierzeniem a ustaleniami planu.

Zwrócić należy także uwagę, iż zgodnie z przepisem art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tymczasem organ odwoławczy, stwierdzając iż organ pierwszej instancji powinien odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, błędnie zastosował przepis art. 138 § 2 kpa. Skoro według oceny organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, to należało wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271) oraz przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa orzeczono jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach sądowych oparte jest na przepisie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Pawlicki /-/ J. Szaniecka /-/ St. Małek

K.B.