Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 651/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 19 sierpnia 2013 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu wszczętej z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie komór pasteryzacyjnych na działach nr ew. 372, 371, 370, 369, boksów fermentacyjnych na działce nr ew. 376 oraz rozbiórki istniejących boksów na działce nr ew. 376 w miejscowości W." wydanej A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: K.p.a.), odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji.

Z akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 8 marca 2013r. M. K., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. W., T. Z., K. G., L. K. i K. B., wystąpiła do organu II instancji o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówiło M. K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]. Postanowienie to wobec niezaskarżenia ustateczniło się.

Decyzją dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...].

W dniu 12 lipca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – przywoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, a niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (por: uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62, Wokanda 2005/7-8/59, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006r., VI SA/Wa 609/06; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004r., OSK 919/04; postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012r., I OSK 2719/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi więc znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego powoduje, że dany podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzeniem tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck 2011, str. 265).

I co istotne, w przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują w takim wypadku możliwości konwalidacji skargi (postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011r., II OSK 2376/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt sprawy zainicjowanej pismem M. K., opatrzonym datą 14 czerwca 2013r., w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż M. K. nie ma legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Niewątpliwie M. K. nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem skażonej decyzji organu odwoławczego z dnia [...]. Wniosek M. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] nie został przez organ uwzględniony, co potwierdza postanowienie z dnia [...] Nr [...], którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61a §1 K.p.a. odmówiło M. K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zauważyć trzeba, iż pomimo negatywnego dla wnioskodawczyni rozstrzygnięcia i prawidłowego pouczenia co do sposobu i terminu jego kwestionowania, wnioskodawczyni nie wniosła o ponowne rozparzenie sprawy. Co jednak najważniejsze, lektura skargi i skarżonej decyzji organu administracji nie pozwala na wyodrębnienie przepisu prawa, w którym M. K. mogłaby upatrywać swego interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...].

Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na taki interes prawny M. K. nie wskazała, a kryterium to ma charakter materialno – prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, a skarżonym aktem. Lektura skargi i dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, iż brak w tym konkretnym przypadku legitymacji skargowej, brak interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...]. Akt ten nie rodzi dla strony żadnych uprawnień, ani też obowiązków. Argumentacja skargi prowadzi zaś do konkluzji, iż skarżąca wykazała istnienie ale wyłącznie interesu faktycznego, a taki nie stanowi podstawy do zainicjowania postępowania sądowego.

Wobec powyższego Sąd obowiązany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..

a.tp.