Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, postanawia: I. przyznać prawo pomocy w części obejmującej zwolnienie z kosztów sądowych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w części obejmującej ustanowienie pełnomocnika z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z 9 stycznia 2015 r. (data wpływu) R. S. (zwany dalej skarżącym, stroną lub wnioskodawcą) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Do skargi strona dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu swojego żądania skarżący podał, że od 2007 r. jest pozbawiony wolności i przebywa w zakładzie karnym. Wnioskodawca podał, że aktualnie jest zatrudniony w wymiarze 5/8 etatu i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie ok. 1000 złotych brutto. Nie posiada on innego majątku ani źródła dochodów. Na utrzymaniu skarżącego znajduje się trójka jego dzieci, na rzecz których zobowiązany jest do opłacania alimentów w wysokości 900 złotych miesięcznie. Zadłużenie z tego tytułu przekracza już kwotę 150.000 złotych.

Z zaświadczenia przedłożonego przez stronę wynika, że w okresie lipiec – października 2013 r. jego zarobek wyniósł łącznie: 1662,04 złotych zaś kwota do dyspozycji 433,79 złotych. Natomiast w okresie luty – październik 2014 r. jego zarobek wyniósł 4063,86 złotych zaś kwota do dyspozycji 1959,60 złotych.

Skarżący przelał również na rzecz członków rodziny kwotę wynoszącą łącznie 2327,60 złotych, która obok potrącanych z jego wynagrodzenia świadczeń alimentacyjnych na rzecz dzieci miała uzupełnić ich potrzeby.

Łączna wysokość zadłużenia wynikającego z realizowanych przez Zakład Karny w K. zajęć organów egzekucyjnych wyniosła 228.020,62 złotych.

Postanowieniem z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 9/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

Pismem z 23 stycznia 2015 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżący złożył sprzeciw do powyższego orzeczenia referendarza sądowego, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zwolnienie strony z wszelkich kosztów postępowania i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd.

Stosownie do treści art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy okazał się uzasadniony, gdyż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie oraz swojej rodziny.

Z dokumentacji przedłożonej przez stronę wynika bowiem, że jej jedynym źródłem dochodów pozostaje zatrudnienie w zakładzie karnym. Wysokość zarobków w kwocie ok. 1000 złotych brutto ulega jednakże pomniejszeniu o 900 złotych z tytułu należnych świadczeń alimentacyjnych, które skarżący zobowiązany jest uiszczać na trójkę swoich dzieci. Niezależnie od powyższego skarżący starając się zapewnić odpowiednie środki materialne swoim dzieciom przekazuje im również – za pośrednictwem członków swojej rodziny - część tych funduszy, które pozostają w jego dyspozycji po dokonanych potrąceniach organów egzekucyjnych.

W niniejszej sprawie należało również wziąć pod uwagę wysokość zadłużenia strony kształtującą się na poziomie ponad 200.000 złotych, co również ma wpływ na ocenę jego rzeczywistych możliwości pokrycia kosztów sądowych związanych z wszczęciem niniejszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał za uzasadnione zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do wniosku strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, nie można uznać, że brak profesjonalnej pomocy w przedmiotowej sprawie prowadzić mógłby do pogorszenia sytuacji procesowej skarżącego. Z treści skargi oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący pomimo braku wiedzy i umiejętności w tym zakresie, w sposób dostateczny przedstawia swoje stanowisko, dokonując analizy przepisów prawa oraz powołując liczne orzecznictwo służące poparciu jego argumentacji.

Również z samego faktu pozbawienia wolności nie można wywodzić powinności ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Obowiązujące przepisy procesowe gwarantują osobom osadzonym stosowne możliwości działania i nie pozbawiają ich prawa do samodzielnego występowania przed sądem. Podkreślić również wymaga, że znacznym ułatwieniem dla skarżącego – choćby w pozyskiwaniu informacji o wszelkich czynnościach procesowych sądu – będzie zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych a więc także wpisów od środków zaskarżenia oraz wszelkich opłat kancelaryjnych.

Stąd też w ocenie Sądu nie istniały podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.