Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1493/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 ust. 1, ust. 3 art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 97 par. 1 pkt 4  , art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę obiektu budowlanego - skargę oddala-


UZASADNIENIE

SA/Rz 1493/03

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2003r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania "K." Sp. z o.o. w D. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2003r. nr [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "A." S.A. w P. Oddział [...] pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącej stacji paliw "A." S.A. nr [...] w D. wraz z przyłączami na działkach nr 154/6, 135/1, 154/23, budowę kanalizacji deszczowej na działkach nr ewid. 154/6, 135/1, 154/26, 154/27, przebudowę wjazdu na terenie działek nr ew. 154/6, 135/1, 135/6, budowę wyjazdu ze stacji na działkach nr ew. 154/23, 154/22 oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącej stacji paliw A. S.A. nr [...] w D. wraz z przyłączem wodociągowym, energetycznym, teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, przebudowę wjazdu oraz budowę wyjazdu z terenu stacji na działkach nr ewid. 135/1, 135/6, 154/6, 154/7, 154/22, 154/26, 154/27 opracowanego przez mgr inż. arch. Z. D. posiadającego uprawnienia budowlane [...].

W odwołaniu "K." Sp. z o.o. zarzuciła, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę [...] nastąpiło mimo niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie o zawieszenie postępowania w trybie art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w D. sprawy z wniosku "K." Sp. z o.o. o ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr 135/1 i 154/6. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 b i ust.3 Prawa budowlanego, gdyż jest niezgodna z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...].04.2002r. dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na przebudowie, rozbudowie i modernizacji istniejącej stacji paliw, z [...].08.2002r. dla inwestycji polegającej na budowie przyłączy teletechnika, elektryka, kanalizacja deszczowa, sieć elektryczna oświetleniowa oraz przebudowie wjazdu i budowie drogi wyjazdowej ze stacji paliw A. Nr [...] w D., z [...].10.2002r. dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza wodociągowego zmianie trasy kanalizacji sanitarnej dla stacji paliw. W każdej z wymienionych decyzji został zawarty warunek, że projektowana inwestycja nie może powodować ograniczenia w dostępie do drogi publicznej właścicielom sąsiednich działek. "K." została zlokalizowana na działce nr 154/28, graniczącej z nieruchomościami, na których ma być realizowana inwestycja A. jest producentem żywności wysyłanej do krajów Unii Europejskiej. Wjazd i wyjazd z zakładu samochodów typu TIR odbywał się po działkach nr 154/6 i 135/1, gdyż jest to jedyny szlak umożliwiający takim samochodom dostęp do drogi publicznej. Proponowane przez A. rozwiązania komunikacyjne ze względu na rodzaj samochodów dojeżdżających do firmy nie zostały zaakceptowane.

Organ II instancji nie podzielił argumentacji odwołania. Dokonując oceny dokumentów złożonych przez inwestora pod kątem unormowań zawartych w art. 35 Prawa budowlanego stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu został opracowany zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...].04.2002r. znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącej stacji paliw, decyzją z [...].03.2002r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przyłączy, przebudowy wjazdu i budowy drogi wyjazdowej ze stacji oraz decyzją z [...].10.2002r. znak: [...] ustalającą warunki dla budowy przyłącza wodociągowego oraz zmiany trasy kanalizacji sanitarnej. Ponadto organ stwierdził, że inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i pozwoleniami, wykonany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Korzystanie przez "K." z przejazdu przez działki nr 135/1 i 154/6 nie wynikało z żadnego tytułu prawnego. Fakt złożenia wniosku o ustanowienie służebności gruntowej przez powyższe działki na rzecz działki nr 154/28 nie stanowił podstawy do uznania, że na nieruchomościach nr 135/1 i 154/6 nie mogą być realizowane obiekty budowlane. Organ I instancji nie nałożył w kwestionowanej decyzji obowiązku rozbiórki obiektów istniejących i urządzeń bez usunięcia których byłaby niemożliwa realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie a z art. 36 Prawa budowlanego. Organ II instancji był zobligowany do wydania decyzji merytorycznej, gdyż materiał dowodowy dawał ku temu podstawy. Przy orzekaniu organ kierował się też treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stosownie do, którego nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca "K." zarzuciła naruszenie art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności) poprzez wprowadzenie przez organ II instancji do zaskarżonej decyzji nowych elementów, które nie mogły być zweryfikowane w toku postępowania instancyjnego poprzez zamieszczenie w decyzji dodatkowego warunku z art. 36 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego - terminu rozbiórki, objęcie zakresem decyzji także działki nr 154/7, której nie dotyczył wniosek A. S.A., do której nie posiada żadnego tytułu prawnego. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 101 § 3 oraz art. 7 i art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, gdy nie upłynął jeszcze termin do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewody z dnia [...].09.2003r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie mimo istnienia ku temu przesłanek, naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) poprzez nierozpoznanie głównych zarzutów odwołania tj. ograniczenia dostępu do drogi publicznej dla K. Sp. z o.o. Organ naruszył też art. 35 ust. 1 pkt 1b i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji mimo niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja nie jest decyzją reformatoryjną, bo nie zmieniła wcześniejszej decyzji Starosty [...] o udzieleniu pozwolenia, a jedynie została rozszerzona o rozbiórkę istniejących urządzeń, wprowadzenie nowej działki o nr 154/7. Skarżąca podkreśliła, że organ nie rozpoznał zarzutu ograniczenia dostępu do drogi publicznej poprzez rozwiązania zawarte w projekcie technicznym, który w istocie może być zgodny z przepisami techniczno budowlanymi. Organ II instancji ograniczył się tylko do stwierdzenia faktu nieistnienia na działkach nr nr 135/1 i 154/6 służebności na rzecz skarżącej, co należy uznać za naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i dodatkowo wyjaśnił, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest tożsamy pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym z decyzją organu I instancji. Wyjaśnił też, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę dotyczył również działki nr 154/7, wymienionej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta [...] z [...].08.2002r. znak: [...], a inwestor z Gminą Miasta [...] zawarł umowę 22.10.2002r. i posiadał prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia na postanowienie nie wstrzymuje jego wykonania. Treść pozostałych argumentów była przedmiotem odwołania, do których organ ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy niniejsza sprawa), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola ta sprawowana jest, co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1).

Według art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem, środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Wnioskiem z 28 listopada 2002r. A. SA w P. Oddział [...] zostało wszczęte postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Wniosek zawierał braki formalne w zakresie reprezentacji inwestora, które usunięto na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Inwestor przedstawił dokumenty potwierdzające następstwo prawne zaistniałe na skutek reorganizacji podmiotowych w A. SA (karta akt adm. nr 1 i 40).

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu, które obowiązywało do dnia wejścia w życie wyżej powołanej noweli Prawa budowlanego, to jest do 11 lipca 2003r.

W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń; wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Na podstawie materiału dowodowego Sąd ustalił, że organy prowadzące postępowanie dokonały wyżej wymienionych sprawdzeń, a inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył wymagane prawem uzgodnienia, opinie i zezwolenia. Ponadto do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zostały dołączone trzy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu: 1/ decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2002r. znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz A. SA w P. Oddział [...] dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na przebudowie, rozbudowie i modernizacji istniejącej stacji paliw przewidzianego do realizacji na działkach nr ewid. 154/6 i 135/1 położonych w D. przy ul. R. (karta akt adm. nr 4), 2/decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2002r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przyłączy: teletechnicznego, elektrycznego, kanalizacji deszczowej, sieci elektrycznego oświetlenia oraz przebudowie wjazdu i budowie drogi wyjazdowej ze stacji paliw A. przewidzianej do realizacji na działkach nr ewi.154/6, 135/1, 154/23, 154/26, 154/27, 135/6, 154/7, 154/22 położonych w D. przy ul. R. (karta akt adm. nr 20), 3/decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2002r. nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza wodociągowego oraz zmianie trasy kanalizacji sanitarnej dla stacji paliw A. przewidzianej do realizacji na działkach nr ewid. 154/23, 154/6 położonych w D. przy ul. R. (karta akt adm. nr 22).

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niejako etapem wstępnym na drodze do realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki, wymagane przepisami Prawa budowlanego są spełnione.

Wyżej wymienione decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, która została uchylona ustawą z dnia 28 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) z dniem 28 maja 2003r.

We wszystkich tych decyzjach w punkcie 4, określono wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, między innymi zastrzegając, że projektowana inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej właścicielom sąsiednich działek. Jeden z głównych zarzutów skargi został oparty na nieuwzględnieniu przez organ udzielający pozwolenia na budowę zakresu ochrony interesów osób trzecich ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy, co narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt b i ust. 3 Prawa budowlanego, gdyż skarżąca został pozbawiony dostępu do drogi publicznej.

Jednym z elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wg stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania wyżej wymienionych decyzji było określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę Ustawa nie definiowała pojęcia ochrony interesów osób trzecich. Dużą rolę w nadaniu treści temu pojęciu odegrało orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Punktem odniesienia stał się art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego.

W wyroku z 27.10.1999r. sygn. akt IV SA1731/97 NSA stwierdził że w kwestii ochrony interesów osób trzecich, warunki, jakich określenia wymaga art. 42 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy ustalać kierując się treścią art. 3 tej ustawy. Prawo osoby trzeciej do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innej osoby należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Chodzi tu o ochronę przed naruszeniem uprawnień wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z innych ustaw.(LEX nr 48740). Przepis ten stanowił, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W wyroku z 24.11.1999r. sygn. akt. IV SA 1866/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że każdy ma prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (LEX nr 48704).

Przepisy Prawa budowlanego posługują się terminem "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich". Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego zawiera przykładowy katalog chronionych interesów osób trzecich, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę wyrażenie: "w szczególności". Ochrona ta obejmuje między innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej ( pkt 1).

Na tle zaprezentowanego orzecznictwa należy przyjąć, że ochrona interesów osób trzecich zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jaki i w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego. Nie będą zatem podlegały ochronie subiektywnie pojmowane interesy danego podmiotu, to znaczy takie, których nie można wyprowadzić z przepisu prawa materialnego. Różnice w zakresie przedmiotowym ochrony interesów osób trzecich są rezultatem innego zakresu materii, którą reguluje tak ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jak i Prawo budowlane.

Z akt administracyjnych sprawy, jak również dopuszczonych jako dowód akt cywilnych Sądu Rejonowego w D. sygn. akt [...] o ustanowienie drogi koniecznej wynika, że wniosek w tej sprawie został złożony w Sądzie Rejonowym w D. 23.05.2003r. i nie był rozpoznany do czasu wydania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji powstało zagadnienie, czy organ mógł wydać zaskarżoną decyzję, gdy przed sądem powszechnym zawisł spór o ustanowienie drogi koniecznej, a skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Zarzuty tej treści zostały również zawarte w skardze.

W orzecznictwie NSA wyjaśniono, że jeżeli inwestor powołuje się na przysługujący mu tytuł prawny, ujawniony w księdze wieczystej, to dopóki nie zostanie wydane przez sąd powszechny postanowienie o zabezpieczeniu powództwa (zatwierdzającego określone zasady), to organy administracji związane są tym tytułem prawnym. Zatem okoliczność, że aktualnie toczy się spór o przedmiotową działkę nie może mieć wpływu na postępowanie administracyjne (Wyrok NSA z 24.07. 2001 sygn. akt SA/Rz 586/00 nie publikowany).

Z przedstawionego przez inwestora odpisu księgi wieczystej nr [...], sporządzonego na dzień 31.03.2003r. wynika, że nieruchomości o nr 135/1 i nr 154/6 nie były obciążane żadnym ograniczonym prawem rzeczowym. (karta akt adm. nr 55). Zatem skarżąca wykonywała tylko przejazd faktycznie, a nie był to przejazd usankcjonowany prawnie. Faktycznie wykonywany przejazd nie mieści się w definicji uzasadnionych interesów osób trzecich, które należało chronić w postępowaniu o dzielenie pozwolenia na budowę. Zagadnienie to zostało wyżej wyjaśnione odnośnie w kontekście wyjaśnienia pojęcia ochrony interesów osób trzecich w stawie o zagospodarowaniu przestrzennym i w Prawie budowanym.

Nie można wywodzić, tak jak tego chce skarżąca ochrony dostępu do drogi publicznej wyłącznie z samego zapisu z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzje te są bowiem decyzjami deklaratoryjnymi, co oznacza, że one same nie mogą tworzyć prawnie chronionych interesów osób trzecich w postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Akty administracyjne deklaratoryjne potwierdzają prawa i obowiązki, które dla adresatów wynikają z ustawy, same zaś takich praw i obowiązków nie tworzą. Zatem zarzuty skargi o naruszeniu art. 35 ust.1 pkt 1b i ust. 3 Prawa budowlanego są nieuzasadnione.

W odwołaniu został również zgłoszony wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda postanowieniem z [...] września 2003r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Skarżąca zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji w czasie, gdy nie upłynął termin do złożenia zażalenia było przedwczesne. W konsekwencji skarżąca zaniechała kwestionowania niekorzystnego dla niej postanowienia wobec ostatecznej decyzji Wojewody o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania stosownie do art. 123 i nast. k.p.a. jest postanowieniem procesowym w przeciwieństwie do postanowień wydawanych na podstawie art. 106 k.p.a., które są postanowieniami orzekającymi co do istoty sprawy i muszą być ostateczne, aby organ prowadzący postępowanie mógł orzekać w ramach tak zwanego współdziałania organów administracji publicznej. Natomiast w przypadku postanowienia w sprawie o zawieszenia postępowania zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Zatem organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania, gdyż ostateczność tego postanowienia nie jest warunkiem koniecznym do dalszego prowadzenia postępowania, nawet w sytuacji gdyby zostało złożone zażalenie.

Sąd Rejonowego w D. w uzasadnieniu postanowienia dnia z 27 października 2004r. sygn. akt [...], którym została ustanowiona służebność drogi koniecznej dla skarżącej przez działki nr 135/1 i 154/6 położone w D., stwierdził, że najbardziej odpowiednim rozwiązaniem jest wariant I szlaku drożnego (oznaczony kolorem czerwonym, karta 133 akt sądowoadministracyjnych). Na całej długości jest utwardzony asfaltem, zatem jest urządzony i nie wymaga ponoszenia dodatkowych kosztów urządzania. Ponadto Sąd stwierdził, że z wariantu tego korzystali już wnioskodawcy oraz firma D. – sąsiadująca z wnioskodawcą. Wyjazd i wjazd na ten wariant został w zakresie oznakowania uzgodniony przez przedłożenie właściwego projektu organizacji ruchu przez wnioskodawcę w trakcie trwania postępowania w niniejszej sprawie i został zatwierdzony przez Starostę Powiatu [...]. Odnośnie ustanowienia szlaku służebnego wskazanym wariantem zgodę wyrazili wszyscy uczestnicy postępowania. Ponadto Sąd ustalił, że jeżeli w celu korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie służebności drogi koniecznej niezbędne jest zbudowanie odpowiednich urządzeń, koszty tego urządzenia muszą obciążać właściciela nieruchomości władnącej, co wynika z art. 285 § 1 k.c.

Z powyższego wynika, że sprawa ponoszenia kosztów urządzenia przejazdu została uregulowana w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Sądem 30 sierpnia 2005r o wysokich kosztach związanych z realizacją zmiany planu organizacji ruchu drogowego przy włączaniu się do ruchu w ulicę R. w D. zostały rozstrzygnięte wyżej cytowanym postanowieniem Sądu Rejonowego w D., które stało się prawomocne 18 grudnia 2004r.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi o naruszeniu postępowania instancyjnego, z tego względu, że decyzja I instancji nie orzekała o rozbiórce niektórych części obiektu objętego przebudową i rozbudową obiektu, gdyż zakres prac, które miały być wykonane przy przebudowie wynikały z projektu budowlanego, który został zatwierdzony tą samą decyzją.. Nietrafny jest również zarzut dotyczący działki nr 154/7. Wojewoda zasadnie wyjaśnił, że działka była wymieniona i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosku o pozwolenie (karta akt adm. nr 1), dlatego też wydając decyzję reformatoryjną był uprawniony do rozszerzenia terenu objętego planowaną inwestycją o tę działkę. Nie budzi również zastrzeżeń w świetle zgromadzonego materiału dowodowego prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane (karta akt adm. nr 11).

Reasumując należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa, po pierwsze dlatego, że w dacie orzekania nie istniał prawnie chroniony interes skarżącej, a w trakcie postępowania o ustanowienie drogi koniecznej nie zostało wydane przez Sad Powszechny w D. postanowienie zabezpieczające złożony wniosek o ustanowienie drogi koniecznej, wniesienie zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania nie wstrzymuje jego wykonania, a sprawa ponoszenia kosztów urządzenia drogi koniecznej została rozstrzygnięta przez sąd powszechny.

Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z tego też względu wniosek pełnomocnika A. S.A. w P. Odział [...] – uczestnika postępowania, zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2005r. Sąd uznał za nieuzasadniony.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.