Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 464/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. i P. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 marca 2009 r., nr [...] , Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski, po rozpatrzeniu wniosku K. K. z dnia 16 stycznia 2009 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wyrażenie zgody na nadbudowę tylnej ściany istniejącego budynku gospodarczo – garażowego w K.-K. przy ulicy [...] nr [...] na działkach o nr A. i B. w sąsiedztwie z działkami o nr ewid. C. i D., udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez wyrażenie zgody na wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej nadbudowie budynku gospodarczo-garażowego na działkach budowlanych o nr ewid. A. i B. bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. C..

Wnioskiem z dnia 26 marca 2009 r. B. D. wystąpiła o pozwolenie na nadbudowę budynku gospodarczego (dach) oraz dobudowanie wiaty na działkach numer A. i B..

Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski decyzją z [...], nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia B. D. na nadbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz dobudowę wiaty na działkach o numerach A. i B..

Powyższe rozstrzygniecie, po rozpatrzeniu odwołania A. i P. K., zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę Opolskiego decyzją z dnia [...], nr [...].

Na decyzję organu II instancji skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. i P. K.. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie o sygnaturze II SA/Op 390/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z dnia [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zapadłe w przedmiotowej sprawie postanowienie wyrażające zgodę na odstępstwo od warunków technicznych nie odpowiada ustawowym wymogom art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej zwaną Prawem budowlanym) i nie zawiera szczegółowego uzasadnienia konieczności wprowadzenia odstępstw. Sąd wskazał, że powołany wyżej przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, stąd postanowienie mogło zostać zaskarżone tylko wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia 17 lutego 2010 r. B. D. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła w Starostwie Powiatowym w K. – K. wniosek o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podała, iż po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...], nr [...], przystąpiła do realizacji projektu objętego pozwoleniem na budowę, składając w tym przedmiocie w dniu 23 września 2009 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o przystąpieniu do wykonania robót budowlanych. Jednocześnie poinformowała, iż w dniu 8 stycznia 2010 r. złożyła do Starostwa zawiadomienie o zakończeniu budowy obiektu budowlanego wraz z wnioskiem o udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego obiektu budowlanego i na dzień sporządzenia pisma nie otrzymała sprzeciwu organu. Zaakcentowała, że w dniu 28 października 2009 r. sąsiedzi mający status strony złożyli skargę do WSA, Sąd nie wstrzymał wykonalności ostatecznej decyzji organu II instancji, a w dniu 30 grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego. Nadto wnioskodawczyni podniosła, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych inwestycji, a realizacja części robót przed uzyskaniem decyzji ostatecznej powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest bowiem celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę legalizowanie już zrealizowanych inwestycji, co nie oznacza jednakże, że wzniesione części obiektu, które powstały w okresie prawomocności decyzji stanowią samowolę budowlaną.

Pismem z dnia 23 marca 2010 r. Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski wezwał pełnomocnika B. D. do przedłożenia oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa jednocześnie pouczając, iż w razie nieusunięcia braku, podanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia. W dniu 7 kwietnia 2010 r. Starosta poinformował pełnomocnika o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia ze względu na nieusunięcie jego braków.

W dniu 29 marca 2010 r. Wojewoda Opolski przekazał organowi pierwszej instancji akta wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który z dniem 2 marca 2010 r. stał się prawomocny.

Rozpoznając ponownie wniosek B. D. o wydanie pozwolenia na nadbudowę budynku gospodarczego i dobudowanie wiaty na działce nr A. i B. w K. – K., przy ul. [...], Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie K– K. o udzielenie informacji, czy zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu przedmiotowej inwestycji oraz czy organ nadzoru budowlanego przyjął to zawiadomienie bez sprzeciwu.

W odpowiedzi z dnia 10 maja 2010 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie K. – K. poinformował Starostę, że w dniu 8 stycznia 2010 r. B. D. zawiadomiła o zakończeniu budowy ww. inwestycji, dołączając wszystkie dokumenty wymagane zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego, dlatego nie wniósł sprzeciwu do tego zawiadomienia.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski umorzył wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na nadbudowę budynku gospodarczego i dobudową wiaty w K. - K. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie w tej materii uzasadnił faktem wykonania przez inwestorkę robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. W odniesieniu do tego wywiódł, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na inwestycję, która została już zrealizowana stało się bezprzedmiotowe.

Od tej decyzji A. K. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania przedstawiła stan faktyczny sprawy. Zaakcentowała, że umorzenie postępowania przez organ I instancji prowadzi do zalegalizowania samowoli budowlanej, co stanowi naruszenie reguł Prawa budowlanego. Nadto zauważyła, iż powołany w treści przedmiotowej decyzji przepis art. 57 Prawa budowlanego, wprawdzie wskazuje na obowiązek poinformowania organu nadzoru o zakończeniu prac budowlanych, jednakże wszczęcie prac budowlanych powinno zostać poprzedzone uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę. Na koniec odwołująca wyraziła opinię o niezgodności przedmiotowej decyzji z przepisami Prawa budowlanego oraz ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. Podkreśliła, iż w przedmiotowym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał ogólny sposób postępowania w sprawie, który byłby właściwy i zgodny z obowiązującym prawem, tymczasem wydana decyzja, zdaniem odwołującej, stanowi lekceważenie wyroku WSA.

Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...], nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 82. ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z dnia [...]., nr [...], omyłkowo opisaną przez organ odwoławczy w sprawie "zatwierdzającej dla B. D. projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na nadbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz dobudowę wiaty na działkach o numerach A. i B.", zamiast "umarzającej wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę budynku gospodarczego i dobudowę wiaty w K. – K. przy ul. [...] na działkach o numerach A. i B.". W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego pozwolenie na budowę może dotyczyć tylko przyszłej inwestycji. Mając na uwadze fakt, iż w badanej sprawie roboty budowlane objęte przedmiotowym postępowaniem zostały wykonane, i zgodnie z wymogami Prawa budowlanego inwestycja została zakończona, co nastąpiło przed dniem 2 marca 2010 r., zatem organ I instancji słusznie uznał, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji stało się bezprzedmiotowe. W ocenie organu odwoławczego, w tej sytuacji Starosta Kędzierzyńsko – Kozielski, na podstawie art. 105 §1 K.p.a., zobowiązany był do umorzenia postępowania.

Na powyższą decyzję A. i P. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że zakwestionowana decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 16 lipca 2009 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, który w rezultacie ją uchylił, nie uzyskała ona ani waloru ostateczności ani prawomocności. W ocenie skarżących, budowanie obiektu bez "prawomocnego" pozwolenia na budowę stanowi odstępstwo od reguł Prawa budowlanego i było naruszeniem prawa, zaś wykonane roboty budowlane bez podstawy prawnej są samowolą budowlaną i powinny zostać zdemontowane. Nadto zauważyli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. wskazał organom jak powinno przebiegać postępowanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 29 listopada 2010 r. B. D. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odpowiedź na skargę, podnosząc te same argumenty co we wniosku o umorzenie postępowania z dnia 17 lutego 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega kontroli prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. Na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd nie jest związany granicami skargi, jednak nie może wyjść poza granice sprawy będącej przedmiotem rozpoznania. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Odnosząc się do powyższego podnieść należy, iż skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku, albowiem przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji, nie wykazała by nie odpowiadała wymogom prawa, a tylko w takim przypadku Sąd obowiązany jest skargę uwzględnić.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a. jest to, iż jest ono dwuinstancyjne. Zasada ta oznacza, że każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem jest nie weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (vide: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2006, str. 97).

Nie jest to jednak jedyna zasada postępowania administracyjnego mająca znaczenie w przedmiotowej sprawie. Należy również uwzględniać zasadę, że decyzja wydana w II instancji jest decyzją ostateczną i może być wykonywana. W szczególności w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor może rozpocząć prowadzenie robót budowlanych, jeżeli taka decyzja ostateczna została wydana. Jeśli wykonalność takiej decyzji (ostatecznej) nie zostanie w odpowiednim trybie wstrzymana, to samo wniesienie skargi do sądu na decyzję ostateczną nie stanowi przeszkody w realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że doszło do wydania przez organ II instancji ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Jednakże w następstwie wniesionej do tut. Sądu skargi decyzja ostateczna Wojewody Opolskiego z dnia 15 września 2009 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z dnia [...] została uchylona, co oznacza, że sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, który zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, w tym uwzględniając ocenę prawną i wskazania tut. Sądu.

W tym miejscu jedynie zasygnalizować trzeba, że z tego ostatnio wymienionego obowiązku organy obu instancji są zwolnione, gdy po wydaniu wyroku doszło do zmiany stanu prawnego bądź faktycznego sprawy. W kontrolowanej sprawie zaistniała właśnie taka sytuacja. Wskazana inwestycja została wykonana w całości, zatem został ujawniony nowy stan faktyczny sprawy.

Przyjdzie dostrzec, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. A contrario, po rozpoczęciu robót budowlanych możliwość udzielenia pozwolenia na budowę już nie istnieje. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą orzekać w sprawie udzielenia zgody na przystąpienie do robót budowlanych, jeśli roboty te już rozpoczęto lub co więcej zrealizowano je w całości. Zatem w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o pozwolenie na budowę istotnym jest, iż pozwolenie na budowę udzielone może być tylko przed rozpoczęciem robót. Decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może bowiem dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych.

Podkreślić przy tym należy, że na gruncie Prawa budowlanego prezentowana jest konsekwentnie zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego, jak i doktrynie zasada, w myśl której, w sytuacji gdy roboty budowlane zostały wykonane w całości lub w znacznym zakresie, wydanie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i postępowanie w tym zakresie winno z mocy art. 105 § 1 K.p.a. ulec umorzeniu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 października 1998 r., IV SA 1750/96, LEX nr 43777; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1999 r., IV SA 675/97, LEX nr 47191, wyrok NSA z dnia 5 listopada 2000 r., IV SA.1164/98, LEX nr 53387, wyrok NSA z dnia 22 lipca 1998 r., IV SA 1453/96; wyrok SN z dnia 12 marca 1993 r. III ARN 2/93, LEX nr 375905; J. Siegień, Komentarz do Prawa budowlanego, Warszawa 2003, str. 209). Dodać przy tym należy, iż stwierdzenie zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. zawsze obliguje organ administracji do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem w takim przypadku nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty - pozytywnie, bądź negatywnie. Rozpatrując przeto ponownie sprawę organ I instancji, zobligowany był - w pierwszej kolejności - uwzględnić bezsporny fakt, że przedmiotowa inwestycja została w całości zrealizowana.

Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody Opolskiego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie administracyjne wydane zostało zatem prawidłowo i nie narusza prawa.

W tym zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej kwestionującej umorzenie przez organ I instancji postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia, które to postępowanie powinno zostać, zdaniem skarżącej, zakończone merytorycznym rozstrzygnięciem w tym zakresie poprzedzonym koniecznością uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej przez Sąd.

W ocenie Sądu, prowadzenie postępowania i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bądź o odmowie jego udzielenia w sytuacji gdy inwestycja została już zrealizowana rażąco naruszałoby art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który nie dopuszcza możliwości udzielenia pozwolenia w stosunku do robót już prowadzonych bądź zakończonych. W konsekwencji, w takiej sytuacji, jedynym prawidłowym załatwieniem sprawy jest umorzenie postępowania w sprawie w trybie art. 105 K.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że orzeczone umorzenie dotyczy wyłącznie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie orzeka ono natomiast o bezprzedmiotowości postępowania w stosunku do powstałego obiektu i badania jego legalności. W tej kwestii wyjaśnić należy, że sprawa wykonanych robót budowlanych podlega w tym momencie kognicji organów nadzoru budowlanego, które winny przeprowadzić stosowne postępowanie mające na celu ewentualne doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Wracając do wcześniej zasygnalizowanej kwestii należy odnotować, że zgodnie z treścią przywołanego w skardze art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, jednakże, co należy podkreślić, ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, może spowodować zmiana, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2008 r., II OSK 835/07, LEX nr 486489; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2008 r., I SA/Gd 997/07, LEX nr 491201).

Przywołane orzeczenie tutejszego Sądu, na treść którego powołuje się skarżąca, dotyczyło oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, lecz zanim wskazany wyrok się uprawomocnił zmianie uległ stan faktyczny sprawy. Na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor zrealizował w całości swą inwestycję. Z wniesieniem skargi do Sądu wykonalność zaskarżonej decyzji nie uległa bowiem wstrzymaniu i budowa mogła być w oparciu o nią nadal prowadzona. Zakończenie inwestycji przez inwestora spowodowało jednak powstanie nowego stanu faktycznego. Decyzja o pozwoleniu na budowę na skutek orzeczenia tut. Sądu została wyeliminowana z obrotu prawnego. Skoro inwestycja została zakończona, to bezprzedmiotowe w tej sytuacji stało się prowadzenie ponownego postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę i dokonywanie oceny zgodności z prawem przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego. Jak bowiem już wyjaśniono nie można wydawać decyzji o pozwoleniu na budowę po zakończeniu budowy. Tym samym straciły swą aktualność zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawarte w wyroku z dnia z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt. II SA/Op 390/09, które dotyczyły oceny zgodności z prawem przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego w warunkach odstępstw w zakresie sytuowania obiektów budowlanych (przy granicy z sąsiednią nieruchomością).

Z tych też względów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, że zaskarżona decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 16 lipca 2009 r. narusza zalecenia zawarte w wyroku tut Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 390/09. W tym stanie rzeczy niezasadne były także pozostałe zarzuty skargi.

Odnosząc się również do błędnego oznaczenie przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...], nr [...] jako "zatwierdzającej dla B. D. projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na nadbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz dobudowę wiaty na działkach o numerach A. i B.", zamiast "umarzającej wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę budynku gospodarczego i dobudowę wiaty w K. – K. przy ul. [...] na działkach o numerach A. i B." stwierdzić trzeba, iż powyższe uchybienie nie mogło spowodować uchylenia przedmiotowej decyzji, albowiem nie miało ono waloru istotnego naruszenia prawa. Sąd, badając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego nie miał bowiem wątpliwości, iż przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego była decyzja z dnia [...], nr [...] , na co wskazywała prawidłowo podana data przedmiotowej decyzji i jej numer, a także treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

-----------------------

3