Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1128/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2009 r. orzekającą o odpowiedzialności skarżącej, jako prezesa zarządu "A" sp. z o.o. z siedzibą w S., solidarnie ze spółką za zaległości tej spółki w podatku do towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2004 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania

zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, uzasadniając

wniosek wysokością kwoty zobowiązania, która może spowodować zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej, której nie sposób prowadzić z zajętymi rachunkami bankowymi. Dodała, że zaprzestanie wykonywania usług w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami spowoduje bezpowrotną utratę klientów i licencji, czyli spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Dodała, że wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w zestawieniu z jej możliwościami finansowymi uniemożliwia ubieganie się o wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 239f § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a..

Podkreślenia wymaga, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazanie zasadności złożonego wniosku poprzez podanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Skarżąca ograniczyła się bowiem do lakonicznego stwierdzenia, że wyegzekwowanie tak znacznej kwoty może narazić ją na niepowetowaną stratę, utratę klientów i licencji oraz spowodować trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Również subiektywne przekonanie skarżącej o wadze podniesionych

w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych

do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.

Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące

o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72).

W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego ,na którą składa

się kwota ciążącej na skarżącej zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc

od czerwca do listopada 2004 r.w wysokości 443.876,20 zł, odsetki za zwłokę

od tej zaległości wynoszące 280.196 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego

w łącznej wysokości 43.056,60 zł. , jednakże tutejszy Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do kwoty rzeczywiście osiąganego przez skarżącą aktualnie dochodu. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi

o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc

do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach,

czy ponoszonych wydatkach. Informacje zaprezentowane przez skarżącą

w tym względzie uznać należy za niewystarczające, co oznacza brak możliwości oceny, czy ewentualne odtworzenie substancji majątkowej, sprzedanej w związku

z wykonaniem decyzji, byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami i prowadziło

do powstania znacznej szkody.

Sąd stwierdził jednocześnie, że w aktach sprawy nie ma też innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku

z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.