Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 564/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.92 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 415
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant specjalista Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi A. H.-M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Dyrektor Oddziału Regionalnego (dalej: Dyrektor OR) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego (dalej: Kierownik BP) ARiMR w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...], w przedmiocie przyznania A. H. – M. (dalej: strona, skarżąca) płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018. Jako podstawę prawną decyzji podał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.) art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 1505) i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018, poz. 627 ze zm. - dalej: ustawa o PROW).

Z akt sprawy wynika, że - 13 czerwca 2018 r. - strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018, w których zadeklarowała realizację wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne. Strona w sekcji wniosku VI zadeklarowała 15 działek ewidencyjnych, a w sekcji VII wykazała 4 działki rolne o powierzchni 41,43 ha.

W dniach 11-12 lutego 2019 r. pracownicy organu przeprowadzili w gospodarstwie strony kontrolę metodą inspekcji terenowej, w wyniku której stwierdzili iż na działce [...] nie pozostawiono 15%-20% powierzchni niewykoszonej (1,38 ha co stanowi 13,39% powierzchni niewykoszonej). Ustalono, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosi [...] ha, a stwierdzona wyniosła [...] ha. Zastosowano ponadto kody nieprawidłowości DR52, DR53, DR29.

W dniu 20 lutego 2019 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika w piśmie dotyczącym przeprowadzonej kontroli wskazała, że wykaszając w lipcu 2018 r. łąkę na działce nr [...] (działka [...]) pozostawiła powierzchnię nieskoszoną około 0,3-0,4 ha zgodnie z zaznaczeniem tej powierzchni na materiale graficznym załączonym do wniosku o przyznanie płatności na rok 2018, jednak w dniu 12 lutego 2019 r. dowiedziała się o wykoszeniu pozostawionej powierzchni i kradzieży pozostawionej biomasy, co zgłosiła na Policję. Nie zauważyła faktu wykoszenia działki. W kolejnym piśmie z dnia 11 marca 2019 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora OR z prośbą o faktyczne ustalenie powierzchni kwalifikowanej do płatności podczas kontroli terenowej.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2019 r. skarżąca – po otrzymaniu w dniu 15 kwietnia 2019 r. protokołu kontroli - wniosła do Dyrektora OR zastrzeżenia dotyczące przeprowadzonej kontroli jedynie w zakresie pomiaru powierzchni nieskoszonej działki, wskazując, że w jej ocenie wynosi ona [...] ha przy wymaganej [...] ha. Strona dołączyła do pisma kopię planu rolnośrodowiskowego z prośbą o sprostowanie raportu oraz szkice zadrzewienia znajdujące się na działkach. Nie wniosła zastrzeżeń do stwierdzonych powierzchni działek.

Pismem z dnia 28 maja 2019 r. organ nie uwzględnił zastrzeżeń strony, wskazując że powierzchnia niewykoszona, co ustalono w trakcie kontroli terenowej wynosi [...] ha.

Po rozpatrzeniu wniosku, Kierownik BP wydał 7 czerwca 2019 r. - utrzymaną następnie w mocy przez skarżoną decyzję Dyrektora OR - decyzję, mocą której przyznał skarżącej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 do wariantu 4.4 – Półnaturalne łąki wilgotne w łącznej wysokości 36.704,32 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 546,47 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 23.354,95 zł , środki krajowe 13.349,37 zł , ze względu na fakt, że strona nie przestrzegała wymogu pozostawienia 15-20% powierzchni nieskoszonej, zgodnie z § 33 ust.1-3, ust. 5-6 i ust. 8-9 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Organ wskazał także, że z ustaleń kontroli wynika, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosi [...] ha, a stwierdzona wyniosła [...] ha (różnica wynosi 0,54 ha). Organ powołując art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 stwierdził, że w przypadku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnia stwierdzoną wynoszącej nie więcej niż 3% lit 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej tj. [...] ha.

W odwołaniu od decyzji Kierownika BP, strona nie zgodziła się z pomniejszeniem płatności o kwotę 546,47 zł. Wskazała, że dopiero 12 lutego 2019 r. dowiedziała się o bezprawnym wykoszeniu działki nr [...]. Wskazała na fragment działki nieuwzględniony przez inspektora na działce nr [...]. Poinformowała, że nie brała udziału w czynnościach kontrolnych w terenie a raport z kontroli otrzymała 15 kwietnia 2019 r. Do odwołania dołączyła kopię pisma z Policji informującego o niewykryciu sprawy wykroczenia oraz oświadczenie T. D. dokonującego koszenia.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym - wydając skarżoną decyzję z dnia [...] września 2019 r. nr [...]- Dyrektor OR utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP.

Na wstępie, organ odwoławczy przywołał ramy prawne sprawy. Dostrzegł, że

- zgodnie z § 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 , art. 29 ust.2 pkt 2 ustawy o PROW zobowiązanie to powinno być realizowane przez 5 lat od dnia 13 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i polega na przestrzeganiu wymogów przypisanych do poszczególnych pakietów i wariantów tego zobowiązania. Zaznaczył, że - w myśl § 33 ust. 3 rozporządzenia d.r.ś.k. jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie płatność przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej.

Odnosząc te regulacje do ustalonego stanu faktycznego sprawy, Dyrektor OR stwierdził, że dowód w postaci raportu z kontroli na miejscu wraz z załączoną dokumentacją z tejże kontroli potwierdzają, że rolnik pozostawił powierzchnię niewykoszoną na działce rolnej [...], która wynosiła [...] ha co stanowi 13,39% Wyliczona powierzchnia nie mieści się w przedziale powierzchni nieskoszonej z uwzględnieniem powierzchni stwierdzonej działki rolnej [...] tj. [...] ha i tolerancji pomiaru tj. 0,07 ha. W związku z tym nie został spełniony wymóg pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15-20% powierzchni tej działki, o którym mowa w załączniku nr 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego.

W ocenie organu okoliczność na którą powołuje się skarżąca, tj. bezprawnego wykoszenia działki [...] oraz zgłoszenia tego zdarzenia na Policję, jednocześnie informując o tym Biuro Powiatowe ARiMR nie stanowią podstawy do odstąpienia od ustalenia skarżącej redukcji płatności. Nie jest to niezgodność wynikająca z siły wyższej, której przypadki zostały określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 lub nadzwyczajnych okoliczności, które powinny być zgłaszane organom w ciągu 15 dni od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Strona nie dopilnowała tego obowiązku, informując organ w następnym roku po wystąpieniu zdarzenia.

Za prawidłowe organ uznał stanowisko organu I instancji, który w wyniku kontroli administracyjnej przyznał płatność dla działki rolnej [...] tylko do areału stanowiącego 10 ha tj. do takiej powierzchni, za jaką producent rolny uzyskał płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia d.r.ś.k.

W skardze, skarżąca zaskarżyła w/w decyzję w całości. Zarzuciła naruszenie: art. 11, art. 7 § 1, art. 107 § 3, art. 107 § 4, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 14 ust. 1, art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organy obu instancji błędnie ustaliły stan faktyczny z naruszeniem zasad procedury kontrolnej na miejscu i kontroli administracyjnej. Zdaniem strony organy bezpodstawnie przyjęły jej pismo z 11 marca 2019 r. jako uwagi do ustaleń kontrolnych zawartych w raporcie a następnie błędnie potraktowały pisma organu z 12 kwietnia 2019 r. jako informację o nieuwzględnieniu uwag do raportu z czynności kontrolnych. Przy czym strona wskazuje, że przekazano jej raport 15 kwietnia 2019 r. Oznacza to, że jeszcze przed przekazaniem raportu rolnikowi Dyrektor OR uznał wyniki kontroli w raporcie za prawidłowe i przekazał do Biura Powiatowego w W. Uwagi do raportu zostały wniesione przez stronę 27 kwietnia 2019 r. i przekazane do Biura Powiatowego 28 maja 2019 r. Decyzja w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2018 została wydana [...] maja 2019 r. tj przed przekazaniem uwag rolnika do organu.

Zdaniem strony skarżącej na etapie postępowania I instancyjnego nie poczyniono również żadnych ustaleń – poza kwestionowanym przez skarżącą raportem - w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 wydając decyzję 7 czerwca 2019 r. Strona cytując fragmenty zaskarżonej decyzji organu II instancji podniosła, że decyzja ta także została wydana na podstawie zniekształconego stanu faktycznego. Organ nie analizował i nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zgłoszonych przez skarżącą do uwag do raportu. Wskazała, że dołączyła również 18 stron kompletnego planu rolnośrodowiskowego jako dowód na przestrzeganie wszystkich wymogów wspólnych.

Zdaniem skarżącej organ naruszył art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PROW oceniając materiał dowodowy (raport z kontroli) wybiórczo bez uwzględnienia wyjaśnień i dowodów przedłożonych przez stronę skarżącą. W szczególności dokumentacja dotycząca działki [...] dołączona do raportu nie jest wystarczającym dowodem do dokonania ostatecznych ustaleń. Obszaru nie wykoszenia nie obrazują załączone do raportu zdjęcia. Ponadto kontrola na miejscu budzi wątpliwości z powodu błędnego oznaczenia kodami DR52, DR53 obszarów określonych na szkicu, które nie korespondują z dokumentacją fotograficzną. W ocenie strony nadzwyczajna okoliczność w postaci bezprawnego skoszenia została zgłoszona na piśmie w organie w terminie 10 dni kiedy to było możliwe.

Wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego szkicu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2020 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi, dodatkowo zarzucając organowi, że nie rozważył jej zastrzeżeń do raportu kontroli złożonych w dniu 27 kwietnia 2019 r. wraz z 5 własnymi szkicami dotyczących zakwestionowania powierzchni działek. Ponadto dołączyła decyzję organu II instancji dotyczącą przyznania płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej za 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja przyznająca skarżącej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy prawidłowo organ uznał, że w ramach Wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne stwierdzone w ramach kontroli nieprawidłowości skutkowały koniecznością pomniejszenia płatności.

W gospodarstwie skarżącej kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniach 11-12 lutego 2019 r. W wyniku kontroli inspektorzy terenowi dla Wariantu 4.4 dla działki [...] stwierdzili niespełnienie wymogu pozostawienia 15-20% powierzchni nieskoszonej, zaznaczonej na materiale graficznym.

Skarżąca nie godząc się z ww. wnioskami organu podniosła w skardze zarzuty związane z naruszeniem przez organu obu instancji przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych.

Podstawą materialnoprawną rozpatrywanej sprawy była ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 627 ze zm.- dalej ustawa PROW) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415 ze zm.) - dalej rozporządzenie d.r.ś.k.

W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym";

3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Odpowiednie minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie obowiązkowe wymogi, o których mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013, są wskazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie § 5 ust. 1 rozporządzenia p.r.ś.k. zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje:

1)użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi":

a)zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu,

b)spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej,

c)objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 oraz Dz. Urz. UE L 225 z 19.08.2016, str. 41), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014", również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014.

Stosownie do treści § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia p.r.ś.k. – wysokość płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za:

1) hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wysokość stawek płatności, o których mowa w ust. 1, dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia (ust.2).

Zaś przepis § 33 pkt 3 rozporządzenia p.r.ś.k. wskazuje, że jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika lub zarządcę wymogów w ramach poszczególnych pakietów lub ich wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2-6, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna w części dotyczącej danego pakietu lub jego wariantu przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o kwotę stanowiącą iloczyn:

1) iloczynu:

a) współczynnika dotkliwości danego uchybienia i

b) współczynnika trwałości danego uchybienia

- określonych w załączniku nr 8 do rozporządzenia oraz

2) kwoty stanowiącej iloczyn:

a) wysokości płatności, jaka przysługiwałaby w ramach danego pakietu lub wariantu, gdyby rolnik lub zarządca przestrzegał tych wymogów, oraz

b) procentowego stosunku powierzchni obszaru, na którym stwierdzono to uchybienie, do powierzchni obszaru, na którym powinny być przestrzegane te wymogi w ramach danego pakietu lub jego wariantu.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca zadeklarowała do płatności w ramach Wariantu 4.4. Półnaturalne łąki wilgotne, dla którego w załączniku nr 2 rozporządzenia określono m.in. wymóg pozostawienia na łąkach kośnych 15-20% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w przypadku stosowania dwóch pokosów w ciągu roku należy pozostawić te same fragmenty działki rolnej nieskoszone, a w dwóch kolejnych latach należy pozostawić inne fragmenty nieskoszone.

Jak wynika z ustaleń zawartych w raporcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w ramach działania rolno-środowisko-klimatycznej rolnik pozostawił powierzchnię niewykoszoną na działce rolnej [...], która wynosiła [...] ha co stanowi 13,39% powierzchni działki. Wyliczona powierzchnia nie mieści się w przedziale powierzchni nieskoszonej z uwzględnieniem powierzchni stwierdzonej działki rolnej [...] tj. [...]-[...]ha i tolerancji pomiaru tj. 0,07 ha. Prawidłowo przyjął zatem organ, że nie został spełniony wymóg pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15-20% powierzchni tej działki.

Sama skarżąca nie kwestionowała faktu bezprawnego wykoszenia części działki nr [...], znajdującej się na działce [...]. Nie kwestionowała tego faktu w uwagach zgłoszonych do raportu kontroli, podnosząc w piśmie z dnia 27 kwietnia 2019 r., że tuż po kontroli zgłosiła tę okoliczność na Policji. Obecnie we wniesionej skardze także nie podważa tych ustaleń. Jednak w skardze złożonej wraz z załącznikiem tj. szkicem działki [...] zarzuca organowi, że organ powinien uwzględnić w obliczeniach inny fragment, zaznaczony przez skarżącą na szkicu jako obszar "d". W tym miejscu wskazać należy na przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia d.r.ś.k. zgodnie z którym do wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej rolnik dołącza materiał graficzny, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, udostępniony przez Agencję. W ust. 2 wskazano, że rolnik lub zarządca zaznacza na materiale graficznym, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013: 1) granice działek rolnych, na których realizują poszczególne pakiety lub warianty, oraz określone w planie działalności rolnośrodowiskowej elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 3; 2) część działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca składając 13 czerwca 2018 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 r. zaznaczyła, które fragmenty działki będzie pozostawiać nieskoszone. Takie same fragmenty działki wykazała w znajdującym się w aktach sprawy "Planie Działalności Rolnośrodowiskowej." Organ dokonując kontroli na miejscu sprawdza, czy warunki jakie zobowiązała się przestrzegać skarżąca, w tym fragment działki, który strona zadeklarowała, jako niepodlegający koszeniu rzeczywiście pozostawiła nieskoszony. Organ sprawdził i ustalił, że fragment na działce nr [...] został wykoszony. Zatem całkowicie bezzasadny należy uznać zarzuty strony skarżącej, że organ podczas kontroli powinien był uwzględnić fragment działki, który nie został zaznaczony we wniosku o przyznanie płatności jako obszar niepodlegający koszeniu. Tym samym za nietrafny należy uznać zarzut strony dotyczący błędnie ustalonego stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom skargi dokumentacja dotycząca działki [...] dołączona do raportu jest wystarczającym dowodem do dokonania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wynika z tej dokumentacji, że fragment działki nr [...], który powinien pozostać nieskoszony, został skoszony.

Zasadnie zatem organy oparły się o ustalenia inspektorów kontroli dotyczące działki [...] i stwierdziły, że niewykoszony obszar wynosił [...] ha. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, że na spornej działce [...] niespełniony został wymóg pozostawienia 15-20% powierzchni nieskoszonej. Ustalono, że obszar niewykoszony nie pokrywał się z załącznikiem graficznym złożonym do wniosku. Sporządzona dokumentacja fotograficzna wyraźnie obrazuje różnice w wysokości roślin.

Skarżąca zarzuca organowi, że naruszył procedurę kontroli w terenie.

Narzędziem służącym weryfikacji informacji podanych przez producenta stanowią kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, o których mowa w przepisach prawa wspólnotowego, w tym art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 czy też w art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014. W myśl art. 58 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia 1306/2013). Przepis art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 stanowi natomiast, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację: a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. Właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu (art. 24 ust. 4 rozporządzenia nr 809/2014). W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej.

Z kolei zgodnie § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1344) rozporządzenie określa warunki i tryb przeprowadzania czynności kontrolnych w ramach kontroli na miejscu, o których mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.). Po myśli § 5 ust. 1 rozporządzenia kontrolujący wykonujący czynności kontrolne, o których mowa w § 1, sporządzają z tych czynności sprawozdanie, o którym mowa w art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 809/2014, zwane dalej "raportem z czynności kontrolnych". Podmiot kontrolowany otrzymuje kopię raportu z czynności kontrolnych (§ 6). Jak stanowi § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia jeżeli podmiot kontrolowany nie zgadza się z wynikami kontroli zawartymi w raporcie z czynności kontrolnych, może zgłosić jednostce kontrolującej umotywowane uwagi na piśmie co do wyników kontroli zawartych w tym raporcie, w terminie:

1) 7 dni - w przypadku działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-7 ustawy, poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy, w zakresie kosztów założenia, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b ustawy, oraz działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 9, 13 i 14 ustawy,

2) 14 dni - w przypadku poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy, w zakresie rocznej premii, o której mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia wymienionego w pkt 1, oraz działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10-12a ustawy.

- od dnia otrzymania kopii raportu z czynności kontrolnych, chyba że bezpośrednio po zakończeniu czynności kontrolnych podmiot kontrolowany zgłosił kontrolującym umotywowane uwagi co do wyników kontroli zawartych w tym raporcie.

Jeżeli uwagi są zasadne, kontrolujący niezwłocznie sporządzają zmieniony lub uzupełniony raport z czynności kontrolnych; do zmienionego lub uzupełnionego raportu z czynności kontrolnych § 6 stosuje się odpowiednio (ust.2). Jeżeli uwagi nie zostaną uwzględnione, kontrolujący niezwłocznie przekazują podmiotowi kontrolowanemu pisemną informację zawierającą wskazanie przyczyn ich nieuwzględnienia (ust.3).

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego naruszenia zasad procedury kontrolnej na miejscu i procedury administracyjnej przez potraktowanie przez organ pisma skarżącej z 11 marca 2019 r. jako zastrzeżeń do raportu z kontroli, wskazać należy, że jest on niezrozumiały bowiem w sprawie skarżąca raport z kontroli otrzymała dopiero w dniu 15 kwietnia 2019 r. Dopiero po otrzymaniu tego raportu z kontroli pismem z dnia 27 kwietnia 2019 r. wniosła uwagi do raportu kontroli. Organ pismem z dnia 28 maja 2019 r. zawiadomił skarżącą, że uwagi nie zostały uwzględnione z powodu braku ich zasadności, wskazując na przyczyny ich nieuwzględnienia. Decyzja organu I instancji w sprawie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2018 r. wydana została po zakończeniu procedury kontrolnej w dniu 7 czerwca 2019 r., a nie jak wskazuje skarżąca 6 maja 2019 r. Wbrew twierdzeniom skargi nie została naruszona procedura kontrolna. Natomiast zarzuty skarżącej zawarte w skardze dotyczące innych jej płatności (w tym bezpośrednich) czy też płatności innych osób czy decyzji wydanej za 2019 r. nie mogą podlegać ocenie w tym postępowaniu z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. który przewiduje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a tą sprawą jest przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2018 r.

Wbrew twierdzeniom skargi organ szczegółowo odniósł się w piśmie z dnia 28 maja 2019 r. do uwag skarżącej zgłoszonych do raportu kontroli. Należy podkreślić, że jak wynika z treści uwag skarżącej do raportu kontroli złożonych 27 kwietnia 2019 r. skarżąca nie kwestionowała powierzchni skontrolowanych działek wskazując, że powierzchnia stwierdzona równa jest powierzchni deklarowanej. Wniosła tylko o sprawdzenie przez organ powierzchni zmierzonego nie skoszenia na działce [...]. Organ odniósł się do tych kwestii.

Bezpodstawne są także twierdzenia skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2020 r, że organ nie rozważył jej zastrzeżeń złożonych w dniu 27 kwietnia 2019 r. wraz z 5 własnymi szkicami dotyczących zakwestionowania powierzchni działek. Skarżąca w uwagach do protokołu kontroli nie kwestionowała powierzchni stwierdzonych działek.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że dokonano bezprawnego wykoszenia działki w warunkach przestępstwa i stanowi to nadzwyczajną okoliczność należy odwołać się do art. 4 rozporządzenia 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48). W myśl art. 4 ust. 1 w odniesieniu do płatności bezpośrednich, gdy beneficjent nie jest w stanie spełnić kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt, które były kwalifikowalne w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W odniesieniu do środków rozwoju obszarów wiejskich przewidzianych w art. 28, 29, 33 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, jeżeli beneficjent nie jest w stanie wykonać zobowiązania w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, daną płatność wycofuje się proporcjonalnie za lata, w których występowała siła wyższa lub nadzwyczajne okoliczności. Wycofanie dotyczy wyłącznie tych części zobowiązania, dla których nie wystąpiły dodatkowe koszty lub utracone dochody przed wystąpieniem siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Nie stosuje się wycofania w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności i innych obowiązków i nie nakłada się kary administracyjnej. W odniesieniu do innych środków rozwoju obszarów wiejskich państwa członkowskie nie wymagają częściowego lub całkowitego zwrotu wsparcia w przypadku działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności. W przypadku zobowiązań lub płatności wieloletnich, nie wymaga się zwrotu wsparcia otrzymanego w poprzednich latach, a zobowiązania lub płatności są kontynuowane w kolejnych latach zgodnie z ich pierwotnym okresem trwania. Jeżeli niezgodność wynikająca z takiej siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności dotyczy zasady wzajemnej zgodności, nie stosuje się odpowiedniej kary administracyjnej, o której mowa w art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności (art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014).

Jak stanowi art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549), za siłę wyższą lub nadzwyczajne okoliczności mogą być uznane następujące przypadki:

a)śmierć beneficjenta;

b)długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu;

c)poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym;

d)zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym;

e)choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw;

f)wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku.

W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających wystąpienie u skarżącej siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013.

Stanowisko skarżącej, że nieznana mu osoba skosiła pozostawione fragmenty działek nie zasługuje na aprobatę. Skarżąca podjęła czynności związane ze złożeniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa dopiero po przeprowadzeniu kontroli z 11-12 lutego 2019 r. Z kolei z pisma Komendanta Powiatowego Policji w M. z 18 marca 2019 r. wynika, że podjęte czynności wyjaśniające nie dały podstaw do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie. Producent rolny dbający o swoje interesy powinien dokładać szczególnej uwagi i kontrolować tereny, do których ubiega się o płatność. Takie działanie, ewentualnie pozwoliłoby mu w zakreślonym terminie zawiadomić organ o stwierdzonych nieprawidłowościach.

Nie można zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że skarżąca nie zawiadomiła kierownika Biura Powiatowego ARiMR w zakreślonym terminie o zaistnieniu nadzwyczajnej okoliczności – bezprawnym wykoszeniu. Skarżąca wskazała, że wykoszenie łąki miało miejsce prawdopodobnie pod koniec września 2018 r., co wynika ze zgłoszenia na Policji, jednak skarżąca nie poinformowała w odpowiednim czasie organu o ww. okolicznościach. Zawiadomienie złożyła w dniu 15 lutego 2019 r. dopiero po kontroli, która miała miejsce w dniach 11-12 lutego 2019 r. Wobec powyższego skarżąca nie może skutecznie powoływać się na nadzwyczajną okoliczność, skoro nie dochowała 15-dniowego terminu na zawiadomienie o jej zaistnieniu.

Sąd uznał, że stanowisko organu dotyczące braku możliwości zastosowania w stosunku do skarżącej art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549) jest zasadne.

Skarżąca zarzuciła organowi, że prowadził postępowanie z naruszeniem zasad postępowania, o których mowa w art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 107 § 4, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W ocenie Sądu zarzuty te są bezpodstawne. Przypomnieć bowiem należy, że niektóre z zasad postępowania określone w ww. przepisach K.p.a, w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu.

Stosownie do treści art. 4 ustawy PROW z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust.1)

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy i prawidłowo, w oparciu o art. 80 k.p.a., przeprowadzona jego ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pełni potwierdza prawidłowość stanowiska organów. Organy orzekające w sposób wyczerpujący zbadały stan sprawy w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z którego w sposób jednoznaczny wynika, że w realizacji przez skarżącą Wariantu 4.4 doszło do nieprawidłowości. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 ustawy PROW wprowadzają szczególne w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego reguły postępowania. W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepisu art. 81 k.p.a nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 2 art. 27 ustawy PROW).

Ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił wyjątek od tzw. zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., a rozwijanej w dalszych przepisach m.in. art. 77 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy finansowej z tytułu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 790/19).

Takie rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje skarżąca, ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 1369/18; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 25 października 2011r., sygn. akt GSK 1075/10; wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. Równocześnie w świetle art. 27 ust. 2 wskazanej ustawy, to na organie ciążył obowiązek wykazania, że skarżąca naruszyła Wariant 4.4. Z tego obowiązku organ się wywiązał.

Strona skarżąca kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła ustaleń faktycznych, w oparciu o które wydano decyzję, w szczególności ustaleń o niepozostawieniu wymaganego areału gruntu. Uzasadnienie decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, wszechstronne, a wnioski spójne i logiczne. Organ szczegółowo opisał i ustalił stan faktyczny oraz zawarł uzasadnienie prawne, omawiając wszystkie wskazane w podstawie prawnej przepisy. Organ odniósł się do zastrzeżeń strony dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości przestrzegania Wariantu 4.4, gdyż tylko takie uwagi strona formułowała w całym postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższych zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym dotyczącym płatności rolnych strona nie może obecnie czynić organowi zarzutu, że nie odniósł się do kwestii, których nie podnosiła wcześniej, stwierdzonych powierzchni działek. Skarżąca nie przedstawiła logicznej, spójnej i przekonywającej argumentacji ani obiektywnych dowodów na poparcie tezy, że nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości w ramach Wariantu 4.4.

Reasumując uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.