Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1930/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: - odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący W.J. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r.

Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu PPF wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz trojgiem pełnoletnich dzieci. Skarżący oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uzyskują stałe dochody z tytułu umowy o pracę oraz umowy zlecenia w łącznej wysokości 21 670 zł brutto miesięcznie. Z rubryki 7 nadesłanego formularza PPF wynika, że skarżący posiada zgromadzone środki pieniężne w kwocie 25 000 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponoszenie kosztów postępowania jest obowiązkiem strony, a strona może być zwolniona z tego obowiązku tylko wyjątkowo. Przyznanie prawa pomocy jest odstępstwem od tej zasady, będącej przerzuceniem kosztów na ogół społeczeństwa i może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wnioskodawca oraz członkowie jego rodziny prowadzący z nim wspólne gospodarstwo domowe uzyskują stałe dochody w wysokości znacznie przekraczającej najniższe wynagrodzenie za pracę oraz posiadają oszczędności w wysokości 25 000 zł co świadczy o tym, że W.J. dysponuje kwotą pozwalającą na zaspokojenie nie tylko najważniejszych potrzeb życiowych ale i na ponoszenie innych wydatków.

Dokonując bowiem oceny, czy skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, które na obecnym etapie sprowadzają się do opłaty wpisu sądowego w wysokości 100 zł należy mieć na uwadze nie tylko wysokość aktualnych dochodów skarżącego i jego rodziny, ale również posiadanie przez nich wolnych i dostępnych środków na koncie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż poniesienie przez skarżącego kosztów związanych z uiszczeniem wpisu od skargi w sytuacji uzyskiwania stałych dochodów oraz posiadania znacznych oszczędności nie spowoduje uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego skarżącego oraz jego rodziny.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.