Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1333/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 roku sprawy ze sprzeciwu Firma A od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 września 2021 r., znak: [...] Burmistrz Szczucina określił, na wniosek Firma A ., środowiskowe uwarunkowania zgody dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa Elektrowni Słonecznej o mocy do 10 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek ewidencyjnych Nr [...], [...] w obrębie Szczucin (0001), Gmina Szczucin".

Od decyzji tej odwołania złożyli: P. D., J. B., A. B., I. S., A. S. i W. F.. Zarzucono, iż organ nie określił warunków dla fazy eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, nie zapewnił realnego udziału społeczeństwa, pominął dowód z opinii biegłego, który powinien wypowiedzieć się w przedmiocie ustalenia obszaru oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez projektowaną inwestycję oraz błędnie założył, iż inwestycja nie będzie wiązała się z uciążliwościami. Zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych i nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin.

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt: [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 74a, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247), § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i pkt 88 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji, podał, iż "zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Szczucin znak: [...] z dnia 25.06.2020r. działki ewidencyjne Nr [...] i [...] w miejscowości Szczucin, gm. Szczucin, objęte są obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr IX/76/03 Rady Gminy Szczucin z dnia 26 czerwca 2003 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Szczucin dla działek Nr [...], [...] położonych w Szczucinie. Przedmiotowy teren oznaczony jest symbolem: PS, KLn, EE, gdzie: Ps oznacza tereny przeznaczone pod zabudowę przemysłową, składy, usługi i drobną wytwórczość, KLn oznacza tereny przeznaczone pod drogi dojazdowe, EE oznacza tereny przeznaczone pod urządzenia elektroenergetyczne." Z powyższego stwierdzenia nie wynika jednak w sposób szczegółowy jakie są ustalenia planu obowiązujące dla poszczególnych obszarów oznaczonych wskazanymi wyżej obrysami oraz jakie w tych obrysach są wskazane zasady i warunki zagospodarowania. W niniejszej sprawie ocena zgodności z planem jest szczególnie istotna z uwagi na charakter inwestycji. Jak stanowi art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Na gruncie tych przepisów wyrażono stanowiska, iż wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana przeznaczenia terenu może zostać dokonana jedynie w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub też zmiany istniejącego planu (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Po 672/20). "Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach." - tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Bd 392/21. "Zabudowa danego terenu urządzeniami wytwarzającymi energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy realizowane w trybie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się wyłącznie na obszarach wskazanych w studiach. Skoro bowiem z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie." - tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt: II SA/Go 277/21. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Jak słusznie wskazano w cytowanych wyżej wyrokach, treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego.

W realiach niniejszej sprawy nie jest sporne, że lokalizacja planowanej inwestycji stanowiącej rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW nie jest wprost przewidziana w planie miejscowym obowiązującym dla terenu inwestycji. Wniosek ten jest oczywisty jeżeli uwzględni się cytowane wyżej zapisy planu. Kolegium, w oparciu o materiał dowodowy przesłany wraz z odwołaniem, nie jest w stanie ustalić, czy Gmina Szczucin dokonała zmiany obowiązującego studium i wyznaczyła obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także wyznaczyła strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Obecnie obowiązujące przepisy - jak wynika z przedstawionego wyżej orzecznictwa wprost wskazują na konieczność wyznaczenia takich obszarów i co bardzo istotne -wyznaczenia również ich stref ochronnych. W tych strefach obowiązywać mogą ograniczenia w zabudowie i użytkowaniu. Ma to z kolei związek ze zwiększonym oddziaływaniem takich inwestycji na tereny sąsiednie i ma przeciwdziałać uciążliwościom związanym z inwestycją w odniesieniu do terenów sąsiednich.

Rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia jest kluczowe dla sprawy. Przyjmuje się bowiem, że "do wyłącznej dyspozycji inwestora pozostaje określenie kształtu planowanego przedsięwzięcia, w szczególności rozmieszczenia poszczególnych obiektów budowlanych niezbędnych dla funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami." - tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt: II SA/Kr 351/20. Skoro z art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe." wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1644/20, tak też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt: II OSK 329/20.

Przed dalszym prowadzeniem postępowania konieczne jest zatem: zbadanie zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Szczucin (ewentualne dokonanie zmiany zapisów tego Studium) i ustalenie, czy Studium to wyznacza obszary, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie ocena - z uwzględnieniem poszczególnych zapisów planu - czy inwestycja jest zgodna z tymi zapisami.

Przy dokonaniu tej oceny należy wziąć pod uwagę całą treść uchwały Nr IX/76/03 Rady Gminy Szczucin z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Szczucin, w szczególności zaś § 2 ust. 4 pkt 5, który to zapis stanowi, że na terenie objętym planem wyklucza się realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Burmistrza Szczucina z dnia 25 listopada 2020 r., znak: [...] stwierdzono, że inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie jest jednak wykluczone, że w uchwale jest mowa jedynie o tych inwestycjach, które są z mocy prawa objęte obowiązkiem sporządzenia raportu. Zgodność inwestycji z planem miejscowym to nie tylko zgodność z zapisami obowiązującymi dla poszczególnych terenów, ale również zgodność z zapisami wyznaczającymi pozostałe warunki zagospodarowania terenów objętych planem. Wykładni zapisów planu dokonać zatem należy mając na uwadze przywołane wyżej ograniczenie w lokalizacji inwestycji, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów odwołań wskazano, że aktualnie przedwczesnym jest ocena ich zasadności, bowiem nie jest wiadomym, czy dopuszczalna jest lokalizacja planowanej inwestycji. Dopiero jak zbadane zostanie spełnienie tej przesłanki, wówczas możliwym będzie przejście do oceny poszczególnych warunków ustalonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak to już wyżej wskazano: "w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Firma A zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 2 kpa przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, albowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy, natomiast uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w wyniku:

1) błędnej interpretacji przez organ drugiej instancji przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., póz. 247, dalej: "ustawa środowiskowa"), polegającej na uznaniu, że:

a) w przypadku gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: "mpzp") nie wyznacza terenów przeznaczonych dla instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW, wówczas nie można lokować tego typu urządzeń, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prowadzi do wniosku, że brak stosownych zapisów w mpzp odnośnie lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii, nie oznacza braku zgodności takiej inwestycji z mpzp, a w konsekwencji możliwa jest na danym terenie lokalizacja instalacji odnawialnych źródeł energii;

b) przepis art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej pozwala na badanie ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w aspekcie dopuszczalności realizacji wnioskowanej inwestycji na danym obszarze, podczas gdy powołany przepis odnosi się wyłącznie do badania zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) błędnego zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r. póz. 1043) w zw. z art. 10 ust. 2a i w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na uznaniu, że do mpzp Gminy Szczucin powinny mieć zastosowanie ww. przepisy art. art. 10 ust. 2a i w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a, podczas gdy przepisy te weszły w życie w dniu 25 września 2010 r., a więc po wejściu w życie uchwały nr IX/76/03 Rady Gminy Szczucin z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Szczucin (dalej: "mpzp Gminy Szczucin"), co w świetle przepisu art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. oznacza, że nie powinny mieć one zastosowania do mpzp Gminy Szczucin uchwalonego znacznie wcześniej;

3) błędnego uznania, że postanowienie § 2 ust. 4 pkt 5 mpzp Gminy Szczucin, które wyklucza realizację na terenie objętym planem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, może odnosić się również do przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem, podczas gdy powyższe wykluczenie dotyczy wyłącznie przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wynika z mocy prawa;

4) naruszenia przepisu art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania we własnym zakresie przez organ drugiej instancji analizy mpzp Gminy Szczucin oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w sytuacji gdy organ uznał, że jest to niezbędne do weryfikacji zgodności planowanego przedsięwzięcia z mpzp Gminy Szczucin, podczas gdy brak było przeszkód do żądania od organu pierwszej instancji przedłożenia ww. aktów w postępowaniu przed organem drugiej instancji, szczególnie w odniesieniu do mpzp Gminy Szczucin, który jest aktem prawa miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja kasatoryjna nie narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w świetle art. 151a § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpoznania sprzeciwu należy na wstępie podkreślić, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zatem w myśl w/w przepisu i art. 151a § 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe dotyczące sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, ogranicza się do badania jedynie kwestii podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa i jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi, że decyzja kasatoryjna narusza ten przepis, skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zatem kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.

Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw.

W okolicznościach niniejszej sprawy, argumentacja skarżonego organu uzasadnia spełnienie wyżej opisanych przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Stwierdzenie zgodności inwestycji z planem miejscowym wymaga dokonania oceny i uzasadnienia w tym zakresie stanowiska organu, po merytorycznej analizie postanowień planu miejscowego, w kontekście rodzaju i parametrów planowanej inwestycji. Tymczasem organ I instancji ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że zgodnie z art. 80 ust. 2 w/w ustawy planowane zamierzenie wymaga zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że dla terenu inwestycji plan miejscowy obowiązuje oraz przeznaczeniem o jakich symbolach objęty jest w planie teren, na którym inwestycja jest planowana. Nie wyraził natomiast żadnej oceny, co do tego że inwestycja z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego jest zgodna. Sam fakt wydania decyzji, czyli jak można się domyślać dorozumiana wg organu zgodność inwestycji z planem, nie oznacza że organ oceny dokonał. To powoduje, że uchylenie decyzji organu I instancji było uzasadnione. O ile zgodzić się należy z argumentacją sprzeciwu, że organ II instancji co do zasady jest także władny do dokonywania takiej oceny, to jednak dokonanie jej jedynie przez organ II instancji naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, gdyż strony pozbawione byłyby jednej instancji kontrolnej w zakresie dokonania oceny prawnej w tym zakresie. Innymi słowy, gdyby organ I instancji dokonał oceny planowanej inwestycji z uregulowaniami dotyczącymi planowania przestrzennego, której organ II instancji ze wskazanych przez siebie przyczyn by nie podzielał, to byłby zobowiązany do wydania decyzji merytorycznej. Ponieważ decyzja organu I instancji takiej oceny jednak nie zawiera, zachodziły podstawy do jej uchylenia. Z tych też przyczyn sprzeciw nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się natomiast do zarzutów sprzeciwu, kwestionujących merytoryczną ocenę organu II instancji odnośnie aspektu zgodności planowanego zamierzenia z szeroko wskazanymi uregulowaniami planistycznymi i normami prawnymi regulującymi to zagadnienie należy wskazać, że wyrażając w tym przedmiocie merytoryczną oceną, Sąd wykroczyłby poza dyspozycję art. 64e p.p.s.a. Ocena taka byłaby i ewentualnie będzie możliwa, ale dopiero w przypadku zakwestionowania przez którąkolwiek ze stron ostatecznej decyzji organu II instancji, kończącej merytorycznie postępowanie administracyjne. Natomiast na obecnym etapie postępowania wyrazić należy stanowisko, że w ponownym postępowaniu organ I instancji dokona wnikliwej oceny planowanego zamierzenia w świetle obowiązujących w tym zakresie norm prawnych i wyrazi ją w uzasadnieniu swojej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił sprzeciw, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.