Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 197/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Inspektor Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5; art. 187 par. 1 ; art. 210 par. 1 pkt 6; art.210 par.4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. K. [...] na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...]października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2005 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - określanej dalej jako "ustawa Ord. pod."), w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "E." D. K. - powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Strona" utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji wymiarowej z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynikało, że Skarżąca na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. wniosła w grudniu 2004 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją w sprawie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji w sprawie podatku od towarów i usług nastąpiło wadliwe ustalenie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że działający w N. Z. S. B. "nie prowadził działalności gospodarczej". Skarżąca załączając do wniosku kopie urzędowych niemieckich dokumentów wskazała, że powyższa osoba, była w N. czynnym przedsiębiorcą. W ocenie Skarżącej powyższe okoliczności stanowiły przesłankę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. Zdaniem Strony wznowienie postępowania w tych okolicznościach było uzasadnione tym, iż w kwestionowanej decyzji organy zakładały fikcyjność działań S. B..

Po wszczęciu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2005 r. odmówił uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za 2000 r. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do organu wyższego stopnia. W uzasadnieniu pisma wskazała, ze decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej ze względu na to, iż podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ord. pod. W odwołaniu zarzuciła także naruszenie art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. przez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 243 ww. ustawy, który w ocenie Strony przewiduje wszczęcie postępowania wznowieniowego w drodze odrębnych postanowień tj., postanowienia co do przesłanek wznowienia oraz postanowienia rozstrzygającego co do istoty sprawy. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż niemieckie zaświadczenie wydane przez Urząd Okręgowy N. w B. w sprawie S. B. nie było znane organowi kontroli skarbowej w dniu wydania decyzji wymiarowej. Organ podatkowy uznał jednakże, że dowód ten nie jest istotny w sprawie - nie ma wpływu na jej wynik. Organ wyższego stopnia podniósł, że z akt sprawy wynikało, iż Skarżąca uczestniczyła w stworzonym przez podmioty powiązane kapitałowo i osobowo - procederze polegającym na produkcji i sprzedaży a następnie eksporcie towarów w celu uzyskania korzyści finansowych niewynikających z prowadzonej działalności gospodarczej tj. uzyskania zwrotu nienależnego podatku naliczonego. Organ kontroli skarbowej uznał, że prowadzone przez Skarżącą czynności miały charakter pozorny oraz zmierzały do obejścia przepisów prawa podatkowego ze względu na szereg okoliczności faktycznych potwierdzających taką ocenę. Przede wszystkim podmioty uczestniczące w produkcji i sprzedaży towarów stanowiły zespół podmiotów, z których ostatni będąc eksporterem towarów występował do urzędu skarbowego o zwrot podatku naliczonego. Producent towarów jako podmiot zwolniony od podatku od towarów i usług ustalał wysokie ceny towarów, które następnie były sprzedawane kolejnym podmiotom. Strona jako ostatni nabywca odkupywała towary, by następnie eksportować je do firmy "B. I. L.", która była jednocześnie nabywcą towarów i licencjodawcą praw autorskich, w oparciu o które towary były produkowane. Jednym z podmiotów biorących udział w ww. opisanym działaniu był S. Z. B. "A. V. Z." (dalej jako "AVZ") dokonujący sprzedaży licencji, na podstawie których odbywała się produkcja towarów. Organ wydający decyzję przedstawił w uzasadnieniu decyzji schemat w oparciu o który firmy dokonywały wyłudzenia zwrot podatku od towarów i usług.

W dokumencie przedłożonym przez Stronę widnieje informacja o przemeldowaniu - zmianie siedziby ww. podmiotu z dniem 15 kwietnia 2000 r. na J. w B.", co w ocenie Skarżącej mogłoby dowodzić prowadzonej przez S. B. działalności w tym okresie. Informacja ta nie podważa jednak faktu, że S. B. uczestniczył w ww. opisanym działaniu jako licencjodawca na rzecz następnych podmiotów uczestniczących w produkcji, a następnie sprzedaży towarów, których finalnym celem było uzyskanie zwrotu przez Stronę podatku naliczonego. W ocenie organu odwoławczego stwierdzenie w decyzji wymiarowej, iż S. B. (AVZ) "nie prowadził legalnej działalności gospodarczej" nie wpływało na końcowy wynik sprawy i w ocenie tego organu dokument przedłożony przez Skarżącą wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie stanowił istotnego dowodu, skutkującego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. uchyleniem ostatecznej decyzji. Organ wyższego stopnia podniósł także, że dokument przedłożony przez Skarżącą jest jednym z wielu dokumentów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez S. B. na terenie N.. Jak przedstawił organ pierwszej instancji w wydanej w sprawie decyzji w trakcie kontroli skarbowej zwrócono się do Ministerstwa Finansów o wystąpienie do niemieckich władz podatkowych o udzielenie informacji na temat faktycznego istnienia i funkcjonowania firmy AVZ S.Z. B.. Z informacji uzyskanych z Urzędu Finansowego ds. Ścigania i Spraw Karnych RFN wynikało, że firma AVZ S. B. została zarejestrowana zgodnie z niemieckim aktem opodatkowania rzemiosła jako "Handel hurtowy, zakup i sprzedaż części audio video". Cały zakład AVZ w dniu 1 stycznia 1992 r. został wyrejestrowany. W dniu 1 lipca 1996 r. nastąpiło ponowne zgłoszenie AVZ z działalnością "Wynajmowanie, zakup i sprzedaż części audio video. Pojazdy mechaniczne". Z informacji przekazanych przez władze niemieckie wynikało także, że w dniu 28 stycznia 1997 r. S. B. stawił się w urzędzie i oświadczył, że ponownie zrezygnował z prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 20 września 1996 r. Z dokumentacji pozostającej w dyspozycji organów podatkowych wynikało także, że firma S. B. istniała w N. w okresach od 16 lipca 1990 r. do 31 grudnia 1991 r. oraz od 1 lipca 1996 r. do 20 września 1996 r. Z informacji Niemieckiego Urzędu Finansowego wynikało również, że firma AVZ w 1995 r. ujawniła się w transakcjach z polskimi podmiotami jako licencjodawca. Jednakże jak napisała strona niemiecka było mało wiarygodne, iż AVZ w 1995 r. lub na początku 1995r. występowała w Polsce jako istniejące przedsiębiorstwo. Z tego powodu zdaniem niemieckiego urzędu finansowego umowy licencyjne miały służyć do tego, aby przed polskim fiskusem otrzymać korzyści majątkowe. Organ odwoławczy wskazał także na inne okoliczności, które uprawdopodobniały przyjęcie przez kontrolujących, iż S. B. nie prowadził faktycznej działalności w N.. Organ wyższego stopnia wskazał także na informacje uzyskane od Komendy Głównej Policji, z których wynikało, iż Polski oddział INTERPOLU uzyskał od strony niemieckiej potwierdzenie, że S. B. od grudnia 1997 r. nie prowadził żadnej firmy na terenie N.. W ocenie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej ("GIKS") dokumentacja źródłowa zawierająca informacje na temat prowadzenia przez S. B. działalności gospodarczej dowodziła oceny, że działalność ww. podmiotu miała charakter pozorny, co dodatkowo podważało wiarygodność celowości dokonywanych przez S. B. transakcji. Z uwagi na powyższe po przeprowadzonej przez GIKS analizie akt sprawy w tym także dokumentów doręczonych przez Stronę do wniosku o wznowienie postępowania organ uznał, że nie zostały spełnione w sprawie przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. Organ wyższego stopnia po przeprowadzaniu wnikliwiej analizy akt sprawy uznał także, że w sprawie nie istnieją inne przesłanki przemawiające za uchyleniem ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę, w której zarzuciła organom podatkowym naruszenie ogólnych zasad postępowania podatkowego tj. art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 124 ustawy Ord. pod. W uzasadnieniu podkreślono, iż dokumenty świadczące o nieprowadzeniu przez S. B. działalności gospodarczej na terenie Niemiec odnoszą się do okresu wcześniejszego, aniżeli transakcje, z którymi była związana decyzja z dnia [...] maja 2003 r. Natomiast dokumenty przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania dowodzą, że B. w 2002 r. taką działalność jednak prowadził. Przejście do porządku nad tym faktem, przy użyciu materiału dowodowego nie mającego bezpośredniego związku ze sprawą, a w szczególności brak ustosunkowania się przez organ pierwszej instancji do zaświadczenia z dnia 10 listopada 2000 r. wydanego przez Urząd Okręgowy N. w B. i tylko wytknięcie tej wady postępowania w zaskarżonej decyzji w ocenie Skarżącej stanowi naruszenie wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. ogólnej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r. II SA 742/84, ONSA 1984, poz. 67). Skarżąca wskazała, że w decyzjach obydwu instancji zostało wyrażone stanowisko, że dokumenty będące podstawą wznowienia postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Jednakże stanowisko to nie zostało przekonująco uzasadnione, przez co naruszono zasadę przekonywania ujętą w art. 124 Ordynacji podatkowej. Treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2003r. przeczy zresztą temu. Z tego uzasadnienia wynika mianowicie, że S. B. był traktowany jako bardzo istotny element w tzw. "łańcuszku", przy czym stanowił ten element, zdaniem organu orzekającego, ponieważ jakoby nie prowadził legalnej działalności gospodarczej. Kwestia legalności jego działalności miała więc zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w postępowaniu pierwotnym. Wszelkie dowody dotyczące tej okoliczności powinny były być zatem wnikliwie rozpatrzone w postępowaniu wznowieniowym. Skoro zaś obydwie decyzje potraktowały tę kwestie powierzchownie, świadczy to o tym, że zarówno Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, jak i organ pierwszej instancji, w gruncie rzeczy pominęły okoliczności i dowody, które są korzystne dla strony, a tym samym zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej).

Do skargi dołączono także decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. stwierdzającą nieważność decyzji wymiarowej z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie podatku od towarów i usług za 2000 r.

Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej w dniu [...] lutego 2006 r. przesłał również do Sądu odpis decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie której po wszczęciu postępowania z urzędu stwierdzono nieważność wydanej przez ten organ decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wymiarowej.

Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia [...] maja 2006 r. wniósł o zawieszenie postępowania, ze względu na toczące się postępowania w trybie nadzwyczajnym dotyczące decyzji wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Sąd z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie. Zasadniczym powodem zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego było to, iż przed organami podatkowymi toczyło się postępowanie administracyjne powiązane w sposób bezpośredni z przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z informacji uzyskanych przez Sąd wynikało bowiem, iż organ wyższego stopnia z urzędu stwierdził nieważność decyzji w sprawie określenia wysokości podatku od towarów i usług za 2000 r., a następnie z urzędu stwierdził nieważność decyzji stwierdzającej nieważność powołanej wyżej decyzji wymiarowej. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. Sąd uznał, że jeżeli decyzja wymiarowa w podatku od towarów i usług ostanie się w obrocie prawnym, skarga strony na decyzję w sprawie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług zostanie rozpoznana. W innej sytuacji prawnej w ocenie Sądu rozpoznanie przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej było bezprzedmiotowe.

Po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym Skarżąca w powyższej sprawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd administracyjny w sprawach dotyczących decyzji stwierdzającej nieważność decyzji uprzednio stwierdzającej nieważność decyzji wymiarowych oddalił skargi (Sygn. akt III SA/Wa 2622/06, III SA/Wa 2623/06, III SA/Wa 2624/06).

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniami z dnia 24 stycznia 2008 r. Sygn. akt I FSK 151 - 153/07 oddalił skargi kasacyjne w sprawach dotyczących decyzji stwierdzających nieważność decyzji GIKS. NSA wystąpił także z sygnalizacjami do właściwych organów o uchybieniach w toku postępowań administracyjnych.

W związku z powyższymi okolicznościami WSA w Warszawie postanowieniami z dnia [...] stycznia 2008 r. podjął z urzędu zawieszone postępowania sądowe dotyczące decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że Sąd dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Sąd zaakceptował stanowisko organów podatkowych, iż przedstawione przez Skarżącą dowody nie były istotne dla wyniku sprawy.

2. Przed przystąpieniem do omówienia zasadności zarzutów skargi, warto poczynić kilka uwag natury ogólnej. Wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 ustawy Ord. pod. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada, pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). Ponieważ wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścisłej (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626; oraz wyroki: WSA z dnia 9 sierpnia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt 1 SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1739/97, LEX nr 47859). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania, dotyczą w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W tych rozważaniach ogólnych należy jeszcze uwypuklić zasadnicze różnice postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym, organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Powyższe znajduje dobitne potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych.

3. Zaskarżona decyzja jak również ją poprzedzająca zostały wydane po wszczęciu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług. Inicjując postępowanie wznowieniowe, Skarżąca w piśmie z 29 grudnia 2005 r. jako podstawę swojego żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. Zgodnie z tym przepisem możliwe jest wznowienia postępowania, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, 2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, 3) dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, 4) dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną

decyzję.

Zdaniem Skarżącej, nową i istotną okolicznością, której organ nie znał w dniu wydawania decyzji wymiarowej jest fakt, że dokumenty przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania dowodzą, że B. w 2002 r. taką działalność jednak prowadził.

W myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod. mającego zastosowanie w niniejszej sprawie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego.

Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004 nr 3, s. 22). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy także rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, LEX nr 146074).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należało, czy przedstawione przez Stronę nowe dowody w postaci dokumentów z których pośrednio wynikało, iż uczestnik powiązanych ze sobą transakcji handlowych, zakończonych eksportem poza granicę Polski do Konga towarów tj. kaset video - S. B. prowadził działalność gospodarczą w N. miały wpływ na wynik sprawy. Warto w tym miejscu wskazać, że Skarżąca przedstawiła organom dwa dokumenty, jeden określony jako zaświadczenie w sprawach podatkowych dotyczący sytuacji podatkowej, z którego wynikało, iż S. B. jest zarejestrowany w związku z obowiązkiem podatkowym (podatek dochodowy). Z dokumentu wynikało także, iż organ wydający zaświadczenie dysponuje oświadczeniami podatkowymi podatnika do 1997 r. Drugi dokument wydany przez ten sam organ wskazywał, że S. B. jest zarejestrowany jako przedsiębiorca od 1 lipca 1996 r. – nadal prowadzi działalność gospodarczą. Z dokumentu i informacji niemieckiego urzędnika wynikało, iż S. B. od momentu zgłoszenia swojej działalności nie zgłosił zawieszenia działalności i jest nadal zarejestrowany jako prowadzący działalność. Z ww. dokumentu wynikało także, że S. B. zmienił siedzibę w 2000 r.

Zdaniem organów podatkowych rozstrzygających w postępowaniu nadzwyczajnym dowody te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Ocenę tą podzielił także Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę.

W ocenie Sąd fakt dysponowania przez Skarżącą dokumentami, z których wynikałoby, iż S. B. prowadził działalność gospodarczą na terenie N. nie powoduje, iż ustalenia faktyczne organów co do zasadniczego charakteru prowadzenia przez powiązaną ze sobą grupę działalności mającej na celu uzyskanie zwrotu podatku naliczonego przy eksporcie nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie obszernym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu okoliczność rejestracji przez S. B. jako prowadzącego działalność gospodarczą, brak zgłoszenia o zawieszeniu działalności wykazana w przedłożonych przez Stronę dokumentach nie stanowi jednoznacznego, istotnego dowodu, iż S. B. faktycznie prowadził działalność gospodarczą w zakresie legalnej sprzedaży licencji na produkcję towarów będących przedmiotu obrotu miedzy powiązanymi podmiotami handlowymi (m.in. chust jako przedmiotu rękodzieła i kaset video). Poza wskazanymi powyżej dokumentami Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż Skarżący prowadził faktyczną działalność gospodarczą, nie przedstawiła także deklaracji podatkowych S. B. ani nie wskazała innych okoliczności, które by stanowiły przeciwdowód do udokumentowanej informacji niemieckich organów podatkowych i policji zawierających opinię o prowadzeniu na terytorium Niemiec działalności przez S. B.. W ocenie Sądu fakt wyjścia na jaw okoliczności i dowodów świadczących o formalnej rejestracji firmy S. B. w N. nie powoduje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od towarów i usług dotyczące działalności Skarżącej byłoby inne niż dotychczasowe.

Warto wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądowym "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (...) należy rozumieć taką okoliczność, która by mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego" (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., V SA 188/99, LEX nr 50152).

Z tych też powodów Sąd biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione przez Skarżącą podzielił stanowisko organów podatkowych, iż dowody na które powoływała się Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnej nie mogą być uznane za istotne dla ostatecznego wyniku sprawy.

Na podkreślenie zasługuje także to, iż nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji wymiarowej okoliczność, iż w innej sprawie nie dotyczącej Skarżącej tj. sprawie ze skargi J. B.M. "V." uczestniczącej w sprzedaży towarów związanych z późniejszym eksportem do Konga tut. Sąd uchylił decyzję w sprawie podatku od towarów i usług. Z analizy orzeczenia Sądu administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. Sygn. akt III SA/Wa 1906/04 wynikało bowiem, iż jedynym powodem wycofania z obrotu decyzji wymiarowej było naruszenie przez organy przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ord. pod. pod. W ocenie Sądu wskazywane przez Skarżącą okoliczności związane z ww. orzeczeniem Sądu były bez znaczenia dla wyniku rozpoznawanej przez Sąd sprawy.

Zdaniem składu orzekającego, w niniejszej sprawie nie naruszono zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisanymi regułami, merytorycznie było także poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne decyzji było pełne, odzwierciedlało zebrany materiał dowodowy, co też w konsekwencji pozwoliło na ocenę decyzji pod kątem jej zgodności z prawem.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.