Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 66/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie remontu budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia 4 października 2005 r. dotyczącego zamiaru wykonania remontu budynku na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], ponieważ zgłoszenie dotyczyło robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu podał, że budynek, którego dotyczy zgłoszenie leży w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, dlatego zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego remont budynku objętego zgłoszeniem A. J wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. J.utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty [...]

W uzasadnieniu stwierdził, że z przepisów prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Budynek A. J. położony jest na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego miasta [...] wpisanego wraz ze znajdującą się na tym terenie zabudową do rejestru zabytków województwa [...] pod numerem [...]. Dlatego też nie ma wątpliwości zdaniem organu II instancji, że w myśl art. 29 Prawa budowlanego wykonanie remontu przedmiotowego budynku wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] i wyjaśnił również, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2005 r. jaką otrzymała skarżąca jest niezbędna do ubiegania się o wydanie pozwolenia na remont, nie zwalnia jednak z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę od organu administracji architektoniczno – budowlanej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. J.

W uzasadnieniu podała, że Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] października 2005 r. udzielił pozwolenia na realizację remontu budynku podnosząc, że planowane prace nie będą miały wpływu na stan zachowania chronionego układu urbanistycznego nie żądając przedłożenia dodatkowej dokumentacji. Ponadto Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia 21 października 2005 r. poinformował skarżącą, że jej budynek położony na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] nie jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków. Zatem jego remont zdaniem skarżącej wymaga jedynie zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga A. J. jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.

Stosownie do art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) formą ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Do rejestru tego wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 9 ust. 1 w/w ustawy).

Przepis art. 9 ust. 3 w/w ustawy przewiduje możliwość dokonania wpisu do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego, który to wpis nie wyłącza możliwości wydania decyzji o wpisie do rejestru wchodzących w skład tych układów lub zespołu zabytków nieruchomych.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków.

Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że aby organy architektoniczno – budowlane mogły wymagać od inwestora uzyskania pozwolenia na remont budynku, budynek ten musi zgodnie z powołanym przepisem być indywidualnie wpisany do rejestru zabytków decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Wskazać należy, iż wpisanie do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego nie oznacza, że wszystkie budowle na tym terenie są zabytkami. Jeżeli mają same przez się wartość zabytkową, powinny być wpisane oddzielnie do rejestru zabytków (zob. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 21 września 1993 r. SA/Po 3224/92, OSP 1995/5 poz. 121).

Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, iż budynek A. J.znajdujący się na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] położony jest na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego Miasta [...] wpisanego wraz ze znajdującą się na tym terenie zabudową do rejestru zabytków województwa [...] pod numerem [...] (decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2005 r. [...]). Z akt sprawy wynika także bezspornie, że budynek ten nie jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków (pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 października 2005 r.).

W tych okolicznościach podzielić trzeba zdanie skarżącej A. J., że na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie spornego budynku nie była ona zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę, a była zobowiązana tylko do dokonania stosownego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie budynku (zob. art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Za nieuzasadnione należy zaś uznać przekonanie organów architektoniczno – budowlanych obu instancji, iż nie ma wątpliwości, że budynek którego dotyczy zgłoszenie A. J. leży w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej i dlatego też zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, remont tego budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast remont obiektów budowlanych nie wpisanych do rejestru zabytków, w tym także znajdujących się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić trzeba, iż decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Wojewody [...] i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2005 r. Starosty [...] nie mogą się ostać ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 2-gim wyroku.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).