Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 6/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: PAR. 2, PAR. 3,
journal: Dz.U. 2015 poz 364
law: Rozporzadzenie ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego  Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2018 oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Dyrektor) decyzją z [...][...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B..-Z.(dalej: kierownika) z [..] r. nr [...] w sprawie przyznania G. K.płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2018.

Dyrektor ustalił, że 4 kwietnia 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR

w B.-Z. wpłynął złożony w formie elektronicznej wniosek G. K.

o przyznanie płatności na rok 2018. W przedmiotowym wniosku strona ubiegała się

o przyznanie płatności ONW do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,06 ha, położonych w strefie nizinnej II, na działkach ewidencyjnych w obrębie R., w gminie N. K..

Kontrola zasadnicza w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona metodą FOTO w gospodarstwie G. K. na podstawie wizytacji terenowej zrealizowanej w dniach 20-21 sierpnia 2018 r. wykazała nieprawidłowości:

- dla działki rolnej A zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 132 o powierzchni 0,34 ha stwierdzono powierzchnię 0,14 ha,

- dla działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111 o powierzchni 0.27 ha oraz dla działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99 o powierzchni 2,45 ha stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na całej powierzchni (kod nieprawidłowości DR18).

Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych i wykonane zostały zdjęcia dokumentujące stan faktyczny działek zgłoszonych do płatności. Producent nie został powiadomiony o kontroli. Raport został przekazany stronie przesyłką poleconą w dniu 20 grudnia 2018 r. i następnie po korektach w dniu 4 marca 2019 r.

W gospodarstwie strony dwukrotnie doszło do próby przeprowadzenia kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, jednak strona odmówiła przeprowadzenia kontroli. Sporządzono raport i zastosowano kod nieprawidłowości GR2 (rolnik uniemożliwił przeprowadzenie kontroli).

Kierownik uznał, że G. K. odmawiając złożenia podpisu nie uniemożliwiła przeprowadzenia kontroli, co skutkowałoby odrzuceniem wniosku,

i ww. decyzją z [...] r. odmówił stronie przyznania płatności ONW na rok 2018, jednocześnie nakładając sankcję z tytułu tej płatności w kwocie 807,84 zł.

W odwołaniu od decyzji G. K. nie zgodziła się z jej treścią w części nałożenia sankcji i wniosła o odstąpienie od jej stosowania.

Utrzymując w mocy decyzję Dyrektor potwierdził prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji, że brak zgody strony na podpis pod oświadczeniem nie stanowi uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli ani podstaw do odrzucenia wniosku. We wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2018 strona deklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 3,06 ha. Na podstawie przeprowadzonego postępowania w oparciu o dane z kontroli na miejscu oraz informacje z systemu działek rolnych organ pierwszej instancji stwierdził, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia 0,14 h. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności ONW, a stwierdzoną w toku postpowania wynosi 2,92 ha, co stanowi 2085,7% powierzchni stwierdzonej. Z uwagi na zapis art. 19a rozporządzenia Nr 640/2014 kara administracyjna nie może przekroczyć 100% powierzchni wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Wobec powyższego kara administracyjna została naliczona do powierzchni zadeklarowanej we wniosku - 3,06 ha według stawki płatności ONW (strefa II nizinna) - 264,00 zł/ha, zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364, ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem ONW". Zatem kwota kary administracyjnej wyniosła 807,84 zł (264,00 zł x 3,06 ha).

Odnosząc się do zarzutów odwołania dyrektor wyjaśnił, że podstawa prawna, na mocy której zastosowano sankcję, to art. 19a ust. 1 ust. 4 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014, brzmiącego, iż organ administracji odmawia przyznania płatności

i nakłada na stronę kwotę kary finansowej, która podlega potrąceniu z kolejnych płatności realizowanych w okresie trzech lat kalendarzowych. Oznacza on, że kara finansowa nałożona na G.K.zaskarżoną decyzją będzie podlegać potrąceniu, o ile w kolejnych latach strona będzie się ubiegać o przyznanie płatności. W przypadku, gdy strona w okresie kolejnych trzech lat kalendarzowych nie będzie wnioskować o przyznanie płatności, to po tym okresie, saldo nałożonej kary finansowej zostanie anulowane.

Dalej Dyrektor wyjaśnił, że G. K. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności ONW do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,06 ha. Przeprowadzona w gospodarstwie strony kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni na podstawie wizytacji terenowej zrealizowanej w sierpniu 2018 r. bezspornie wykazała, że jedynie działka rolna A - powierzchnia 0,14 ha, położona w północnej części działki ewidencyjnej nr 132, kwalifikuje się do płatności. Natomiast powierzchnia 0,20 ha przedmiotowej działki rolnej położona w południowej części działki ewidencyjnej nr 132 stanowi wieloletnie chwasty, samosiejki drzew i krzewy, co stanowiło podstawę do zastosowania kodu nieprawidłowości DR18. Podobnie w przypadku działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111 o powierzchni 0,27 ha oraz działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99 o powierzchni 2,45 ha, dla których również zastosowano kod nieprawidłowości DR18. Powyższe ustalenie potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz dane z systemu działek rolnych bazujące na zdjęciu satelitarnym z 6 czerwca 2018 r. Dowody te wyraźnie wskazują, że na powierzchni 2,92 ha strona zaniechała prowadzenia działalności rolniczej. Dokumentacja fotograficzna sporządzona dla ww. działek rolnych wyraźnie potwierdza, że obszary wykluczone z płatności bezspornie nie były użytkowane rolniczo w 2018 r. (zachwaszczenia, zakrzaczenia).

G.K. nie poinformowała organów ARiMR, że zadeklarowana do płatności powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunków do jej przyznania. Organ wyjaśnił, że to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo oraz decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa w ARiMR. G.K. składając wniosek oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności ONW na rok 2018, jednocześnie potwierdzając, iż została pouczona o skutkach prawnych złożenia fałszywego oświadczenia z art. 233 § 1 i § 6 Kodeksu karnego. W związku z powyższym ponosi odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku. Ponadto, składając wniosek o przyznanie płatności za pomocą formularza geoprzestrzennego zobowiązała się do umożliwienia wstępu osobom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli na teren gospodarstwa.

Organ podkreślił, że nie zakwestionował powierzchni całkowitej działek ewidencyjnych zgłoszonych do płatności. Istotą przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz weryfikacji tych danych w systemie działek rolnych jest stwierdzenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo i kwalifikującej się do płatności.

Na powyższą decyzję G.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji kierownika. Zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego decyzji, a to:

a) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej: u.p.s.w.b.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności bezpośredniej, podczas gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności beneficjentowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia zatwierdzonych gruntów będących w posiadaniu rolnika winna wynosić 3,06 ha,

b) art. 14 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności redystrybucyjnej (dodatkowej), podczas gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności powierzchnia gruntu będącego w posiadaniu skarżącej winna być objęta obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej w całości tj. 3,06 ha,

2. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to:

a) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia gwarancji procesowej strony skarżącej,

b) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ administracji publicznej odniesienia się do okoliczności istotnych dla sprawy oraz należytego wyjaśnienia stronie przesłanek wydania decyzji odmownej w zakresie płatności na zazielenienie na rok 2018, podczas gdy motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstaw prawnych decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło,

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego i nieuprawnionego przyjęcia, iż skarżąca nie spełnia wymagań do dopłaty bezpośredniej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż grunt stanowiący własność skarżącej wynosi 3,06 ha.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podniósł ponadto, że przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu stała się odmowa przyznania płatności ONW z powodu niespełnienia przez stronę wymogów § 2 i § 3 rozporządzenia ONW.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając co następuje.

W myśl art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Oznacza to, że na organach nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie (vide: wyroki NSA z dnia: 17 września 2015 r., II GSK 1729/14; 29 maja 2014 r., II GSK 420/13; 29 stycznia 2015 r., II GSK 2078/13; 4 marca 2015 r.,

II GSK 98/14, wszystkie publ. cbosa).

Ponadto powyższe przepisy statuują odstępstwa w zakresie prowadzenia postępowania w stosunku do przepisów K.p.a. Nie przewidziano obowiązywania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) ustalając, że organy zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożono na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie przyjęto zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne.

W konsekwencji więc, w toku postępowania przed organami to na skarżącej, jako beneficjencie pomocy, spoczywał procesowy obowiązek wykazania, że spełnia ona wymogi do przyznania płatności określone w § 2 i § 3 rozporządzenia ONW.

W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie zgodnie z powyższymi przepisami, nie naruszając także art. 7 i art. 8 K.p.a.

Kluczowa dla rozstrzygnięcia jest ocena zasadności odmowy skarżącej przyznania płatności ONW w 2018 r. Według ustaleń organów powierzchnia kwalifikująca się do płatności ONW została zmniejszona z powierzchni 3,06 ha, do powierzchni wynoszącej 0,14 ha. Zatem łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z tej płatności wynosi 2,92 ha, na którym zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Stąd stwierdzenie na powierzchni wykluczonej błędu DR 18, konsekwencją czego jest niespełnienie przez skarżącą wymogów do przyznania płatności.

Skarżąca kwestionując stanowisko organów podniosła zarzuty naruszenia

prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 oraz art. 14 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania płatności bezpośredniej i płatności redystrybucyjnej (dodatkowej), w sytuacji gdy wszelkie niezbędne warunki zostały spełnione, w szczególności beneficjentowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia zatwierdzonych gruntów będących w posiadaniu rolnika winna wynosić 3,06 ha.

Mimo sformułowania w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego odnoszących się do płatności bezpośrednich (sprawa sygn. akt I SA/Ke 7/20), które to przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, należy jednak przyjąć, że intencją strony było zakwestionowanie merytorycznej zasadności decyzji w sprawie ONW za rok 2018.

Wobec powyższego należy wskazać przepisy określające warunki przyznania płatności ONW i ocenić pod kątem ich prawidłowego zastosowania

oraz wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć są przepisy § 2 i § 3 rozporządzenia ONW.

Zgodnie z § 2 pkt 2: łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; pkt 3) 2został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystany do ubiegania się o tę płatność;

ust. 2. Płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych:

1) na których jest:

a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną";

b)prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;

2)położonych na obszarach ONW.

Stosownie do art. 4 ust. 1 lit. c (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 ,,działalność rolnicza" oznacza: utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję.

Z kolei według § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW: Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Mając na uwadze warunki przyznania płatności ONW określone w przytoczonych przepisach rozporządzenia ONW, w pierwszej kolejności należy ocenić prawidłowość dokonania przez organ weryfikacji powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla działek ewidencyjnych skarżącej, dającego podstawę do ubiegania się o tę płatność. W ocenie Sądu nie budzą zastrzeżenia działania organów w zakresie ustalenia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, uprawnionego do płatności ONW, ponieważ były oparte o System Identyfikacji Działek Rolnych. W oparciu o zdjęcia wykonane 6 czerwca 2018 r. została sporządzona aktualna ortofotomapa, która jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Taki sposób ustalania kwalifikującej się powierzchni odpowiada treści art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 799/18) państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są (art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011) do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Wobec powyższego prawidłowo organ przy weryfikacji deklarowanych przez skarżącą powierzchni kwalifikującej się do płatności stosował system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę. W taki właśnie zgodny z prawem sposób, została ustalona powierzchnia zatwierdzona do płatności ONW.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności ONW do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,06 ha. Zatem istota sporu wymaga oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, pod kątem kwalifikowalności powierzchni do przyznania płatności. Według ustaleń organów, w dniu kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2018 r. w postaci wizytacji terenowej jedynie działka rolna A - powierzchnia 0,14 ha, położona w północnej części działki ewidencyjnej nr 132, kwalifikowała się do płatności. Natomiast na pozostałych powierzchniach działki ewidencyjnej nr 132, działki rolnej B zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr 111, działki rolnej C zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych o numerach 98 i 99, stwierdzono zachwaszczenia

i zakrzaczenia. Oznacza to, że powierzchnia 2,92 ha nie była użytkowana rolniczo w 2018 r., dlatego zastosowano kod nieprawidłowości DR18. Powyższe ustalenie potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz dane z systemu działek rolnych bazujące na zdjęciu satelitarnym z 6 czerwca 2018 r. Stan faktyczny zastany przez kontrolujących na przedmiotowych działkach, następnie utrwalony w protokole z inspekcji terenowej oraz w dokumentacji fotograficznej, dał Sądowi podstawy do oceny o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej przez stronę w 2018 r., w tym w dniu 31 maja tego właśnie roku. Sens i istota przyznawania płatności ONW polega na posiadaniu gruntów o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha; płatności przyznawane są w relacji do danego roku kalendarzowego i należy przyjąć, że stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o przyznanie płatności (wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I GSK 1150/18; CBOSA). Wolą prawodawcy jest zatem finansowe wspieranie rolników faktycznie uprawiających grunty rolne. Dla uzyskania płatności nie wystarczy zatem być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów K.c., ale należy je również rolniczo użytkować. Pojęcie posiadania należy zatem odczytywać w drodze wykładni celowościowej, uwzględniającej krajowe i unijne przepisy dotyczące płatności do gruntów rolnych i należy przez nie rozumieć faktyczne użytkowanie gruntów rolnych.

Skarżąca twierdzi, że niezasadnie został z płatności wykluczony obszar, który ona użytkuje, płci podatek. Tylko, że strona w żaden sposób nie wykazała, że na gruntach zgłoszonych do płatności na rok 2018 była prowadzona przez cały rok działalność rolnicza. W dniu kontroli, zgłoszony do płatności grunt był zachwaszczony i zakrzaczony, poza działką rolną o powierzchni 0,14 ha kwalifikującej się do płatności. Powyższy stan faktyczny – użytkowanie działek rolnych o powierzchni mniejszej niż 1 ha - jest podstawą do odmowy przyznania skarżącej płatności ONW, a tym samym nie został naruszony § 2 i § 3 rozporządzenia ONW.

Wobec powyższego Sąd zaakceptował ustalenia i ocenę organów co do wykluczenia z płatności działek rolnych o powierzchni 2,92 ha, co skutkowało odmową przyznania płatności ONW za dany rok, jednocześnie uznając za wystarczające dowody, na których organ oparł swoje rozstrzygniecie.

W ocenie Sądu nie budzą zastrzeżeń wyjaśnienia Dyrektora dotyczące nałożenia na stronę kwotę kary finansowej, w oparciu o prawidłowo wskazaną podstawę prawną, to jest art. 19a ust. 1 ust. 4 Rozporządzenia (UE) Nr 640/2014 oraz § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia ONW.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na rozstrzygnięcie, jak również prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.