Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1708/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, ab, art. 87 ust. 1 pkt1,  art. 92a ust. 1 , 3 i 7 pkt 1, 189e, d i f, 189a § 2 pkt 1 i 2, art. 7, art. 77 § 1,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 18 ust. 4a, art. 5, art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 18  ust. 4a, art. 18 ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3, art. 92a ust. 7 pkt 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88 art. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).
article: art. 78,
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
journal: Dz.U.UE.C 2012 nr 326 poz 47 art. 58 ust. 1
law: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowania)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2022 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" kwietnia 2022 r. nr "(...)"w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Z 2021 r. poz. 735 ), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust 1, art. 18 ust. 4a, 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.) oraz lp. 1.1 i lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania D. A. (powoływany dalej także jako "Skarżący") utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 września 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następstwie wskazanego niżej stanu faktycznego i prawnego.

W dniu 26 maja 2020 r. w [...] na ul. [...] około godziny 08:55 funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] , którym kierował Pan D. A.. Kierowca przewoził pasażera z ul. [...] w [...] na ul. [...]. Pasażer za kurs zapłacił gotówką kwotę 8 zł (słownie: osiem złotych) oraz oświadczył, iż przejazd zamówił za pomocą aplikacji [...].

Kierowca okazał podczas kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne. Jednocześnie nie okazał licencji lub zezwolenia. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...]z dnia 26 maja 2020 r. oraz opisane w notatce urzędowej Funkcjonariusza Policji. Ponadto, kontrolujący zabezpieczyli w czasie kontroli kserokopie dokumentów okazanych przez kierowcę oraz zrzut z ekranu na telefonie pasażera z aplikacji [...].

Informacja o zdarzeniu została przekazana przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego.

Pismem z 8 lipca 2020 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania w związku ze zdarzeniem w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Na podstawie informacji z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2020 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w dacie wskazanego wyżej zdarzenia, pan D. A. nie posiadał wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy licencji:

- na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób,

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

- licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Decyzją z 7 września 2020 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Organ ustalił, iż suma kar za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 20.000 zł i obniżona została do maksymalnej kwoty jaką organ może wymierzyć za stwierdzone naruszenia tj. do 12.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, iż z informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli drogowej opisanej w protokole nr [...] wynika, iż stwierdzone naruszenia skarżącego to:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, (brak zezwolenia = kara 12.000 zł)

- wykonywanie przywozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowy, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18, ust. 4b tej ustawy (samochód 5 osobowy podczas gdy przewozy okazjonalne jak w tej sprawie wykonuje się pojazdem do przewozu powyżej 7 osób = kara 8.000 zł).

W ocenie Organu I instancji Skarżący dokonał przewozu okazjonalnego osób bez wymaganej licencji nieodpowiednim pojazdem.

Rozpoznając wniesione przez Skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego Decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. utrzymał w całości zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, stan faktyczny, zarzuty odwołania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Stwierdził także, że art. 189d, e i f Kpa nie ma w sprawie zastosowania z uwagi na normę określoną w art. 189a § 2 pkt 1 i 2 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c utd, W dalszej części uzasadnienia odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne.

Odnosząc się do stwierdzonych naruszeń organ II instancji wskazał m.in. że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona, jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Oran odwoławczy uznał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że pasażer zamówił usługę przewozu osób za pomocą aplikacji [...] z ul. [...] w [...] na ul. [...] w [...]. Pasażer za kurs zapłacił gotówką kwotę 8 zł ( słownie: osiem złotych) a tym samym celem i intencją pasażerów było skorzystanie z usługi przewozu. Nadto wskazano, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie żart. 18 ust. 4a utd – przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. W ocenie organu doszło zatem w sprawie do naruszenie polegające na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Skarżący podniósł zarzut naruszenia :

1) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie przesłuchania kierowcy zwłaszcza, że korzystanie przez kierowcę z platformy [...] nie jest możliwe bez współpracy z podmiotem, który posiada stosowną licencję - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia

3) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 1,1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego;

6) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu" okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

7) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy i rozwinął oraz uzasadnił wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 4 pkt 11 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.) przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 w/w ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych wymienionych w tym przepisie.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78'ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w: ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zgodnie art. 87 ust. 1 pkt 1, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W związku z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 -9.

Stosownie do treści lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł .

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł

W ocenie Sądu, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo został ustalony podmiot wykonujący przewóz i jest nim skarżący. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał usługę przewozu we własnym imieniu i na swoją rzecz. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdował się pasażer, który oświadczył, że przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji [...]. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób. Jak wynika z protokołu kontroli, kontrolowany pojazd przystosowany był do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, ani zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia prawidłowo została nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości 12.000 złotych

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych w zakresie działalności gospodarczej Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r, poz. 646) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Skarżący wykonywał zarobkową działalność przewozu osób, a więc prowadził działalność transportową w tym zakresie. W tym miejscu wskazać trzeba na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

W tych okolicznościach należy przyjąć, że skarżący korzystając z aplikacji [...]przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z ww. aplikacji skarżący uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. W konsekwencji skarżący wykonywał, usługi w zakresie transportu drogowego. W tym stanie rzeczy nie było wymagane dodatkowe ustalenie, czy kierowca wykonywał powierzone mu czynności w ramach własnej działalności gospodarczej a tym samym zarzuty skargi są w tym zakresie nieuzasadnione.

Odnosząc się natomiast do kwestii zarzutu braku wykonywania przez skarżącego transportu drogowego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, dostępne w CBOSA). Dla nałożenia kary na podstawie art. 92 a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczył nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d.

Ponadto zasadnie organ wskazywał, iż do odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest wymagane aby strona była przedsiębiorcą. Przepisy art. 92a u.t.d regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy na potrzeby własne a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d. jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Uwagi do art. 92a (w:) Renata Strachowska, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III Lex el. 2012.

Podkreślić tutaj należy, iż dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają stanowiska skarżącego co do braku przesłanek wskazujących na wykonywanie transportu drogowego przez Skarżącego w tej sprawie lub na potrzebę uzupełnienia zebranych w tym zakresie dowodów. Przeciwnie, jak prawidłowo ustalił organ I instancji, a GITD stanowisko to zasadnie zaakceptował, wykonawcą przewozu z dnia kontroli był skarżący, który kontrolowany przewóz wykonywał osobiście za co otrzymał w gotówce wynagrodzenie w wysokości 8 zł. Fakt ten potwierdza protokół kontroli, sporządzony w obecności skarżącego, notatka urzędowa funkcjonariusza policji oraz wykonane na miejscu zdjęcia i zeznania przewożonego pasażera. Strona w toku postępowania wyjaśniającego nie wskazywała dowodów z których by wynikały inne okoliczności a jej twierdzenia co do opisu funkcjonowania aplikacji [...] pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowego zdarzenia. Aplikacja ta podobnie jak innego tego typu aplikacje umożliwia pasażerowi zamówienie usługi przewozu osób z określeniem wysokości należnej opłaty, która została tutaj uiszczona co potwierdza tylko zdaniem Sądu charakter świadczonej odpłatnej usługi przewozu.

Należy zatem stwierdzić, że ustalony w sprawie fakt wykonania odpłatnego przewozu pasażera, którego oświadczenie potwierdzają taką okoliczność, stworzył konieczność przypisania skarżącemu (bez potrzeby poszukiwania innej osoby związanej z centralą aplikacji [...]) jednej z przewidzianych w u.t.d. form przewozu.

Wbrew twierdzeniom skargi według Sądu prawidłowa była także w tym przypadku kwalifikacja wykonanego przewozu, jako okazjonalnego. Jak wynika z treści wskazanych wyżej przepisów prawa wykonane przez skarżącego czynności przewozu odpowiadały definicji przewozu okazjonalnego. Oczywistym jest bowiem, że nie był to przewóz regularny, regularny specjalny czy wahadłowy. Skarżący za pośrednictwem platformy [...] został skojarzony z klientem i na tej podstawie wykonywał kurs. Odbywało się to bez przyjętego harmonogramu, bez spełnienia koniecznych wymaganych przez ustawodawcę warunków, ale w nadarzających się sytuacjach. Dodać także należy, iż wbrew twierdzeniom skargi bez wpływu na ocenę sprawy jest tutaj okoliczność przewożenia jednego pasażera. W skardze wskazano tutaj na przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) 561/2006. Podkreślić należy, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie, albowiem przedmiotem kontroli drogowej nie był międzynarodowy przewóz drogowy osób wykonywany autobusem (autokarem).

Nadto dodać wskazać także należy, iż nie ulega wątpliwości, że pojazd, którym świadczone były usługi konstrukcyjnie przewidziany został do przewozu 5 osób (co wynika z protokołu kontroli) a więc nie odpowiadał także wymogom konstrukcyjnym, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Reasumując, wobec wykonania przez skarżącego czynności prawidłowo zakwalifikowanych jako krajowy transport drogowy podlegający regulacji u.t.d., skarżący miał obowiązek posiadania licencji – co wynika z art. 5b u.t.d. Jej brak sankcjonowany jest powołanymi przez organy przepisami art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. Ip.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., karą w wysokości 12 000 zł. Z kolei wykonanie tego przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wyczerpywało znamiona deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., tj. zagrożonego sankcją pieniężną z art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. l.p. 2.11 – w wysokości 8 000 zł. Kary przewidziane za przewinienia w transporcie drogowym mają charakter bezwzględny, nie ma możliwości ich miarkowania. Organy określając sumę tych kar prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. To, że ocenę organu skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o jej wadliwości.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku