Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 763/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5, 6, 7 ust.1 pkt. 1, art. 9 ust. 1c pkt. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie koncesji i zezwoleń 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A" z siedzibą w Ż. decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z [...] r. nr [...], odmawiającą wydania tej Spółce zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Ś.. W podstawie prawnej powołało art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r. ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako k.p.a.) oraz art. 6 a) w zw. z art. 5 ust. 3 b, art. 7 ust.1 pkt 1 i 9 ust. 1 c pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. Nr 236, poz. 2008 z 2005 r. ze zm.).

Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca Spółka w dniu 1 sierpnia 2008 r. wystąpiła do Wójta Gminy Ś. o udzielenie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Ś.. Pismem z dnia [...] 2008 r. Wójt odmówił wydania takiego zezwolenia uzasadniając swoje stanowisko faktem, iż na terenie Gminy obowiązuje referendum z 1996 r., w wyniku którego obowiązek odbioru odpadów od właścicieli nieruchomości przejęła Gmina, która przeprowadziła przetarg na w/w świadczenia i wyłoniła firmę świadczącą takie usługi. W kolejnym piśmie z [...] 2009 r. Wójt Gminy Ś. poinformował Spółkę, że pismem z [...] 2008 r. wyjaśnił, iż może wydać zezwolenie na świadczenie usług w ograniczonym zakresie t.j. od instytucji i przedsiębiorców.

Ze względu na bezczynność Wójta, Spółka wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło termin załatwienia sprawy do dnia [...] 2009 r.

Decyzją z [...] r. nr [...] , Wójt odmówił wydania zezwolenia. W podstawie prawnej powołał art. 104 k.p.a. w związku z art. 7 oraz art. 9 ust. 1 c pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W uzasadnieniu ponownie wskazał, że w wyniku gminnego referendum w sprawie samoopodatkowania mieszkańców na rzecz wywozu odpadów stałych, przeprowadzonego 18 lutego 1996 r., mieszkańcy Gminy uiszczają opłaty Urzędowi Gminy, który organizuje system odbioru, transportu i odzysku odpadów komunalnych. Ponadto w drodze przetargu wyłoniono firmę tj. "B" w Ż. ul. [...], która świadczy Gminie usługi odbioru odpadów komunalnych od wszystkich mieszkańców Gminy (do [...] 2009 r.). System ten z istoty swej wyklucza funkcjonowanie innych przedsiębiorstw niż te, które nie zostały wyłonione w trybie ustawy prawo zamówień publicznych. Dlatego też na mocy art. 9 ust. 1 c pkt 1 oraz art. 7 ustawy zaszła konieczność wydania decyzji odmownej, bowiem w przeciwnym razie prowadziłoby to do gospodarowania odpadami w sposób sprzeczny z wymogami art. 6 a i 6 b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W odwołaniu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie zezwolenia. W uzasadnieniu podniosła, iż odmowa wydania zezwolenia nie znajduje faktycznego i prawnego uzasadnienia w obowiązującym w tym zakresie prawie. Jeżeli bowiem przedsiębiorca, na zasadzie art. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, spełnia określone wymagania, postawione przez wójta do publicznej wiadomości, otrzymuje zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zaznaczyła też, że referendum z [...] 1996 r. nie wyklucza wydania tego zezwolenia, gdyż dotyczy wprowadzenia w Gminie Ś. powszechnych opłat za wywóz odpadów stałych.

Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu wskazało, że w wyniku referendum przeprowadzonego [...] 1996 r. przyjęto uchwałę Rady Gminy Ś. [...] z [...] 1996 r., której przedmiot został określony jako: "w sprawie: przyjęcia wyników referendum gminnego przeprowadzonego [...] 1996 r. i wprowadzenie w Gminie Ś. odpłatności za wywóz odpadów stałych". Stąd przyznano rację pełnomocnikowi Spółki, iż referendum i uchwała je przyjmująca dotyczyły wprost odpłatności za wywóz odpadów stałych, a nie wydawania (przedsiębiorcom) zezwoleń na odbiór i wywóz tych odpadów. Zauważono jednak, że nie jest i nie było również w 1996 r. możliwe wprowadzenie takich opłat bez równoczesnego przejęcia przez gminę minimum jednego z obowiązków wskazywanych (obecnie) przez art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W momencie natomiast przeprowadzania referendum i przyjmowania jego wyników uchwałą [...] podstawą taką był art. 18 ust. 2 pkt. 8 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tekst jedn.: Dz.U. z 1996 r. Nr 13 poz. 74) oraz przepisy art. 3 ust. 1, art. 29, art. 30 ust. 2, art. 37 ustawy o referendum gminnym.

W ocenie Kolegium w oparciu o treść przywołanych przepisów uprawniony jest pogląd, że przepisy gminne uzyskały moc wiążącą w trybie przewidzianym przez przepisy ustawowe, bowiem z treści § 1 uchwały [...] Rada Gminy Ś. przyjęła wynik referendum za wiążący, a uchwała ta nie została uchylona w trybie nadzoru. Przy czym art. 18 ust. 2 pkt. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym ma to samo brzmienie co art. 3 ustawy o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r. ze zm.). Żadne przepisy przejściowe i zmieniające ustaw zmieniających ustawę o samorządzie gminnym, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, czy też ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych nie uchylały (po dacie wydania uchwały [...]) ważności przepisów miejscowych uchwalonych w trybie innym niż obecnie obowiązujący.

Następnie rozważono jaki jest stosunek tych przepisów prawa miejscowego do późniejszych przepisów ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zwrócono uwagę na art. 6 a ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, który przewiduje iż: ,,Rada gminy może w drodze uchwały, na podstawie akceptacji mieszkańców wyrażonej w przeprowadzonym uprzednio referendum gminnym, przejąć od właścicieli nieruchomości wszystkie lub wskazane obowiązki o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3 b i 4. Przejmując obowiązki, rada gminy ustala opłatę ponoszoną przez właścicieli nieruchomości za wykonywanie przejętych obowiązków". Wyprowadzono stąd wniosek, że obecnie wprowadzenie opłaty możliwe jest po przejęciu co najmniej jednego z obowiązków określony w art. 5 ust. 1 tj. np."3 b" pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych. Zauważono, że w momencie wprowadzenia w początku 1996 r. przez Gminę opłat " za wywóz odpadów stałych" w istocie rzecz miała się analogicznie —opłata była za przejęcie wywozu odpadów stałych. Stąd też organ odwoławczy uznał, że rację ma organ I instancji podkreślając, iż nie mogą obecnie współistnieć dwa systemy wywozu odpadów: jeden funkcjonujący staraniem Gminy Ś. co do wywozu odpadów stałych za opłatą ryczałtową, drugi zaś poprzez indywidualne umowy zawierane z przedsiębiorcami posiadającymi zezwolenie za opłatą zawartą w ramach maksymalnej opłaty ustalonej przez Radę Gminy Ś..

Nie może też Rada równocześnie ustalać opłat w sposób wskazany:

- art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (jako stawki maksymalnej) - lub art. 6 a ust. 3 tej ustawy (stawki zryczałtowanej).

Zwrócono też uwagę, iż przyjęcie ważności referendum gminnego i interpretacja go w obecnym stanie prawnym prowadzi do wniosku konieczności zapłaty tej zryczałtowanej opłaty za wywóz odpadów (art. 6 a ust. 2 i 3 ustawy o utrzymaniu czystości) pod rygorem egzekucji administracyjnej (art. 6 b ustawy). Musieliby więc mieszkańcy — po ewentualnym zawarciu umowy o wywóz śmieci ze Spółką "A" (gdyby miała zezwolenie) płacić za to samo dwa razy odmiennie naliczoną opłatę. Stąd też organ wywiódł, że po wprowadzeniu opłaty zryczałtowanej, wobec przejęcia obowiązku wywozu śmieci przez Gminę udzielanie zezwoleń innej firmie, niż ta która wykonywać będzie za Gminę Ś. przejęte obowiązki, jest bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wystąpiła z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji Wójta Gminy i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia. Spółka uznała, że spełniła bez względu na przeprowadzone referendum oraz zorganizowany przez Gminę przetarg wymogi zawarte w art. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zaakcentowała, że zgodnie z tym przepisem jeżeli przedsiębiorca spełnia określone wymagania, postawione przez Wójta do publicznej wiadomości, otrzymuje zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Przepis ten ma wyłącznie charakter obligatoryjny a odmowa wydania zezwolenia miałaby miejsce tylko w przypadku niespełniania warunków wymaganych przy wydawaniu takich zezwoleń. Odnosząc się do referendum z [...] 1996 r. wyraziła pogląd, że nie wyklucza ono wydania Spółce przedmiotowego zezwolenia gdyż dotyczy wyłącznie wprowadzenia w Gminie powszechnych opłat za wywóz odpadów stałych nie dotyczy natomiast wydawania zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

Zauważyła, że dokonując oceny prawnej przeprowadzonego referendum organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na zapis w uchwale, że dotyczy ona przyjęcia wyników referendum gminnego z dnia [...] 1996 r. i wprowadzenia w Gminie Ś. odpłatności za wywóz odpadów stałych komunalnych wytworzonych przez mieszkańców Gminy w posesjach a także z nieruchomości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (sklepy, zakłady usługowe, i inne). Gmina zaś przeprowadziła przetarg na wywóz odpadów stałych tylko od mieszkańców Gminy, nie objęła przetargiem jednostek gospodarczych. Stąd Wójt proponował udzielenie Spółce zezwolenia na wywóz odpadów stałych tylko od jednostek gospodarczych. Toczące się postępowanie odwoławcze prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dało odpowiedzi na pytanie, czy można wydać zezwolenie tylko na wywóz odpadów komunalnych wytworzonych przez jednostki gospodarcze, czy też zezwolenie może mieć charakter ogólny, czyli na odbiór odpadów komunalnych bez wskazania od kogo one będą odbierane. W tym też zakresie SKO nie zajęło stanowiska.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że referendum gminne i uchwała nie wyłączają jednostek gospodarczych z zakresu opłat i wywozu śmieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga okazała się zasadna.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. odmawiającą udzielenia skarżącej Spółce zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Ś.. W związku z czym zaznaczyć trzeba, że podstawowym aktem prawnym mającym zastosowanie w sprawie jest ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), która określa zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku, a także warunki udzielania zezwoleń podmiotom świadczącym usługi w zakresie objętym regulacją ustawy. Rozdział 4 tej ustawy zawiera przepisy określające warunki udzielania zezwoleń na świadczenie usług.

Zgodnie z art. 7 ustawy na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie:

1) odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

2) opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych,

3) ochrony przed bezdomnymi zwierzętami,

4) prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części

- wymagane jest uzyskanie zezwolenia.

Dalej w myśl art. 7 ust 3 a ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając:

1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań;

2) w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, iż zarządzenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta określające wymienione wyżej wymagania, podane do publicznej wiadomości jest aktem prawa miejscowego. Potwierdził ten pogląd także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1311/05 (Baza LEX 314449)

Konieczność uzyskania zezwolenia na prowadzenie wskazanego rodzaju usług komunalnych jest prawnie dopuszczalną formą ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest bowiem warunkiem prowadzenia tej działalności. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, dla ochrony środowiska bądź ochrony innych wymienionych tam dóbr i wartości.

Zgodnie z powszechnie uznanym w nauce prawa i w judykaturze poglądem treść norm prawnych ograniczających uprawnienia bądź nakładających określone obowiązki powinna być sformułowana jasno i jednoznacznie. Kierując się tą zasadą, w rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na przepis art. 7 ust. 3 ustawy, stanowiący, iż zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela właściwy organ administracji gminnej każdemu podmiotowi, który dysponuje odpowiednimi środkami do wykonywania usług oraz zapewni ich należyty poziom.

W tym miejscu przywołać należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2000 r. sygn. akt OPK 1/00 (publ. ONSA 2000/4/140, Prok.i Pr.-wkł. 2000/10/53) podjętą w związku z pytaniem prawnym pełnego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgłoszonym na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, o następującym brzmieniu:

"Czy decyzja, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), stanowiąca zezwolenie na prowadzenie przez podmiot inny niż gminna jednostka organizacyjna działalności polegającej m.in. na usuwaniu odpadów komunalnych, w części dotyczącej okresu ważności zezwolenia (art. 9 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy) jest decyzją uznaniową, czy też organ gminy udzielający zezwolenia jest związany treścią wniosku o udzielenie takiego zezwolenia w części określającej czas, na jaki ma być ono wydane (art. 8 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy)?"

NSA stwierdził, że: "Udzielając na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) zezwolenia na świadczenie usług polegających na usuwaniu odpadów komunalnych przez inny podmiot niż gminna jednostka organizacyjna, właściwy organ jest związany treścią wniosku o udzielenie zezwolenia co do czasu, na jaki zezwolenie ma być udzielone (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy)."

W uzasadnieniu uchwały wyjaśnił, że: "Sformułowanie "każdemu podmiotowi" oznacza, iż po spełnieniu przez wnioskodawcę określonych wymagań co do standardu świadczonych usług uprawniony organ ma obowiązek udzielenia zezwolenia. Oznacza to, iż poza oceną środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o zezwolenie, z punktu widzenia ich przydatności do prowadzenia danego rodzaju usług oraz zapewnienia ich należytego poziomu, w wydawaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia uprawniony organ nie może kierować się uznaniem administracyjnym. Związany jest stanowiskiem podmiotu występującego o udzielenie zezwolenia, wyrażonym w treści złożonego wniosku."

Podobne stanowisko prezentowane jest także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, por. wyrok WSA z 30 września 2008 r. sygn. akt III SA/GL 441/09 (publ.: http://orzeczenia .nsa.gov.pl).

Pogląd ten prezentowany jest także w doktrynie: "Zezwolenie dla odbiorcy odpadów komunalnych jest typową decyzją administracyjną, wydawaną przez organ gminy (wójt, prezydent, burmistrz). Tu wypada zaznaczyć, że ustawa z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie pozostawia wątpliwości, że nie jest to decyzja uznaniowa. Oznacza to, że jeżeli podmiot spełnia wymagania, a konkretnie dysponuje odpowiednimi środkami do wykonywania takich usług, to organ gminy musi wydać mu stosowne zezwolenie." (Jerzmański Jan, Nowacki Konrad, artykuł ST.1999.10.62 Uwarunkowania prawne recyklingu odpadów. Teza nr 1).

Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że została ona zainicjowana wnioskiem strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Ś., skierowanego w dniu 1 sierpnia 2008 r. do Urzędu Gminy Ś.. Wniosek ten w ogóle nie został rozpoznany przez organ I instancji merytorycznie. Organ nie przeanalizował go z punktu widzenia wymogów jakie powinien zawierać taki wniosek, a które zostały określone w art. 8 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach.

Nie sprawdzono więc, czy zawiera: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP); określenie przedmiotu i obszaru działalności; określenie środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem; informacje o technologiach stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem; proponowane zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej planowane po zakończeniu działalności; określenie terminu podjęcia działalności objętej wnioskiem oraz zamierzonego czasu jej prowadzenia. Nie sprawdzono, czy do wniosku skarżąca Spółka dołączyła zaświadczenie o braku zaległości podatkowych i zaległości w płaceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne lub społeczne oraz czy wniosek spełnia inne wymogi określone w tym przepisie.

Organ pierwszoinstancyjny wydał decyzję z [...] r. odmawiającą wydania zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Ś. w oparciu o kryteria pozaustawowe, powołując się na uchwałę Rady Gminy Ś. [...] z [...] 1996 r. podjętą w wyniku referendum przeprowadzonego [...] 1996 r. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie, a w uzasadnieniu podzielił stanowisko tam prezentowane. Dodatkowo przeanalizował przepisy ustawy o samorządzie terytorialnym oraz o samorządzie gminnym wywodząc, że uchwała ta ma charakter prawa miejscowego w stosunku do przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z czym wyklucza wydanie wnioskowanego przez skarżącą Spółkę zezwolenia.

Tymczasem podjęcie tej uchwały w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Jest ona zgodna z treścią tej ustawy, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., a zwłaszcza z art. 6 a ustawy, który stanowi: Rada gminy może w drodze uchwały, na podstawie akceptacji mieszkańców wyrażonej w przeprowadzonym uprzednio referendum gminnym, przejąć od właścicieli nieruchomości wszystkie lub wskazane obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3b i 4 (ust. 1). Przejmując obowiązki, rada gminy ustala opłatę ponoszoną przez właścicieli nieruchomości za wykonywanie przejętych obowiązków (ust. 2).

Uchwała ta nie może zatem przesądzać o nieuwzględnieniu wniosku strony.

Zauważyć trzeba, że wniosek skarżącej Spółki został złożony zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 a tej ustawy, który stanowi, że Rada gminy określi, w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Z kolei w oparciu o art. 7 ust. 7 ustawy, wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz.U. z 12 stycznia 2006 r. Nr 220, poz. 1899). Zgodnie z § 4 rozporządzenia wymagania te podawane są do publicznej wiadomości w formie elektronicznej, mogą też być ogłoszone w lokalnej prasie. W aktach sprawy brak jest uchwały określającej te wymagania, a to właśnie ona stanowi podstawę złożenia wniosku. Jak już wyżej wskazano w oparciu o treść tej uchwały organ powinien merytorycznie przeanalizować wniosek. Z uwagi zaś na brak rozpoznania merytorycznego wniosku strony skarżącej w świetle wymogów określonych w art. 7 ust. 3 i art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej.

W tym stanie rzeczy zasadnym okazał się zarzut skargi naruszenia art. 7 ust. 6 w zw. z ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Wobec powyższego należało uznać, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję.

Wskazania co do dalszego przebiegu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

Sąd, wstrzymał wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 152 ostatnio powołanej ustawy. Sąd zasądził - w oparciu o art. 200 w/w ustawy - na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł. Ustalona kwota to suma uiszczonego wpisu ([...] zł), kosztów reprezentacji przez pełnomocnika ([...] zł) oraz opłaty pełnomocnictwa ([...] zł).