Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 392/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sad. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. o d d a l a s k a r g ę /-/Sz. Widłak /-/B. Koś /-/M. Kosewska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. postanowieniem nr [...] i [...] z dnia [...]r. odmówił na podstawie art. 219 kpa w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24.06.1994r. o własności lokali ( t. j. – Dz. U. Nr 80 z 2000r., poz. 903 ze zm. ) wydania Spółce "A" w P. zaświadczeń o samodzielności lokali numer [...] i [...] w budynku mieszkalnym w P. przy ul. P.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż analiza dokumentacji inwentaryzacyjnej dołączonej do wniosku o wydanie zaświadczenia wykazała, iż przedmiotowe lokale nie są lokalami samodzielnymi ze względu na to, iż posiadają one wspólny przedpokój o pow. 5,0 m² oraz łazienkę o pow. 4,64 m².

W zażaleniu na postanowienie spółka "A" wskazała, iż zgodnie z opinią pracownika Ministerstwa Infrastruktury M.I. nie istnieją jakiekolwiek sprecyzowane parametry techniczne przesądzające o kwestii samodzielności danego lokalu. Może je zatem tworzyć zarówno jedna izba, jak i zespół izb – chodzi bowiem o wypełnianie podstawowego warunku jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi. Zdaniem strony odwołującej się układ przedmiotowych izb nie koliduje z powyższymi warunkami. Można w nich wyróżnić pomieszczenia do stałego pobytu ludzi ( pokoje mieszkalne ), pomieszczenia kuchenne i nieskrępowany dostęp do osobnych ubikacji. Normy podane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) mają dotyczyć jedynie projektowania nowych budynków lub przebudowy już istniejących. Podniesiono ponadto, iż lokale o podobnym układzie pomieszczeń były uznawane przez organy administracji za lokale samodzielne.

Wojewoda postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż wprawdzie ustawa o własności lokali nie przewiduje odrębnego kryterium określania ich samodzielności, ale podstawą wydania zaświadczenia o samodzielności danego lokalu jest załączona do wniosku inwentaryzacja techniczna wraz z opisem odzwierciedlająca aktualny stan faktyczny i prawny lokalu, która winna spełniać wymogi przepisów prawa budowlanego. Z tego względu dany lokal winien spełniać wymagania normatywne wskazane w powyższym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Sporne lokale nie spełniały tymczasem norm określonych w § 3 pkt. 9 rozporządzenia definiującego pojęcie mieszkania.

W skardze na powyższe orzeczenie spółka "A" powtórzyła argumenty zawarte w zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia organu II instancji. Podniesiono m. in. , iż przepisów powołanego powyżej rozporządzenia nie stosuje się w sprawach o wydanie zaświadczenia w przedmiocie samodzielności lokalu mieszkalnego, nie dotyczą one bowiem zmiany sposobu użytkowania budynku.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24.06.1994r. o własności lokali ( t. j. – Dz. U. Nr 80 z 2000r.. poz. 903 ze zm. ) samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu tego aktu prawnego jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie danego budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Spełnienie tych wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia ( art. 2 ust. 3 ustawy ).

Ustawowa przesłanka samodzielności danego lokalu sprowadza się do dwóch aspektów – spełniania odpowiednich wymagań techniczno – budowlanych oraz możliwości korzystania z tego lokalu bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie samodzielny lokal mieszkalny nie musi być wyposażony w niezbędne urządzenia ( np. sanitarne ), które mogą znajdować się poza nim. Nie mogą one jednak znajdować się w innym samodzielnym lokalu i być wykorzystywane przez właścicieli kilku lokali ( zob. m. in. G. Bieniek, Z. Marmaj, Własność lokali. Komentarz, Warszawa 2006, s. 41 ).

W przedmiotowej sprawie lokale nr [...] i nr [...] położone na parterze nieruchomości przy ul. P. w P. posiadają wspólny przedpokój (o powierzchni 5,0 m² ) i łazienkę ( 4,64 m² ) – zob. rzut kondygnacji parteru z "Operatu szacunkowego z inwentaryzacji nieruchomości" dołączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali ( k. 25 wspólnych akt administracyjnych ). Wynika stąd, iż oba sporne lokale posiadają dwa pomieszczenia pomocnicze ( przedpokój i łazienkę ) służące jednocześnie do korzystania osobom mieszkającym w obu lokalach. To właśnie ta cecha przesądzała w ocenie Sądu o niemożności uznania każdego z tych lokali za lokal samodzielny w rozumieniu powołanej powyżej ustawy o własności lokali. Nie można było bowiem stwierdzić, iż z lokalu nr [...] i lokalu nr [...] można było korzystać bez konieczności jednoczesnego skorzystania z innego lokalu. Używając łazienki i przedpokoju korzysta się zawsze z pomieszczeń należących równocześnie do obu lokali ( tzn. stanowiących ich część wspólną ).

Sąd uznał przy tym, iż regulacje art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali są wystarczającą podstawą do wyznaczenia w niniejszej sprawie kryterium pozwalającego na zaliczenie ( lub odmowę zaliczenia ) lokalu do kategorii lokali samodzielnych. Z tego względu nie podzielił poglądu organów administracji o konieczności badania zgodności charakteru danego lokalu z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) w stosunku do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 znajduje ono zastosowanie wyłącznie przy projektowaniu i budowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Kwestie te nie stanowiły natomiast w ogóle przedmiotu niniejszego postępowania, dotyczącego w istocie prawnego wyodrębnienia lokali mieszkalnych w budynku o funkcji mieszkalnej.

Ponieważ argumenty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).

/-/ Sz. Widłak /-/ B. Koś /-/M. Kosewska