Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 22/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 3, art. 50 par. 1, art. 53 par. 2, art. 111 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A. oraz A. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim z dnia 25 września 2009 r. nr XL VII/339/09 w przedmiocie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Parku Siłowni Wiatrowych "JARSZEWO" oddala skargi.


UZASADNIENIE

A. R. oraz Towarzystwo A. w dniu [...]r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wnieśli odrębnie skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim nr XLVII/339/09 z 25.09.2009 r. w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Parku Siłowni Wiatrowych "Jarszewo" – części obrębów geodezyjnych: Buszęcin, Jarszewo, Skarchowo, Miłachowa, Rarwino, Rekowo i Skarchowo w gm. Kamień Pomorski, domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem, a w szczególności została podjęta z rażącym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego określonych ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wniesienie obu skarg poprzedziły wezwania Burmistrza Gminy oraz Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęły do organu dnia [...]r. Rada nie ustosunkowała się do powyższych wezwań.

A. R. w uzasadnieniu skargi wskazał iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem następujących przepisów prawa:

a) art. 7, 8 Kpa,

b) art. 1 ust 2, art. pkt 1 do 9; 14 ust 5 art. 18 ust 1; art. 17 pkt 1, 4, 5, 10, 12 i 14,

art. 21 ust 1; Ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

c) art. 42, 51 ust 1, 2; art. 54 ust 2; art. 55 ust 1, 3 i 5 ustawy o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. Burmistrz Gminy przystąpił do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Parku Siłowni Wiatrowych [...].

W dniu [...] roku w [...] ukazało się ogłoszenie, w którym Burmistrz zawiadamia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeprowadzeniu strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, Parku Siłowni Wiatrowych [...]. Burmistrz poinformował, że zainteresowani mogą wnosić uwagi i wnioski w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Ogłoszenie to nie ukazało się na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Gminy [...], czym Burmistrz naruszył art. 3 ust. 1 pkt 11 a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W dniu [...] r, również w [...], ukazało się ogłoszenie Burmistrza o wyłożeniu do publicznego wglądu przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą i terminie dyskusji publicznej oraz składania uwag do projektu planu. Ogłoszenie to nie ukazało się w Biuletynie Informacji Publicznej, czym naruszony został art. 17 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W Gminie [...] obwieszczenia ukazują się również na stronach Biuletynu Informacji Publicznej, a więc jest to zwyczajowy sposób ogłaszania i każdy mógł przyjąć, że przedmiotowe obwieszczenie Burmistrza zostanie ogłoszone na stronach Biuletynu.

Burmistrz przystąpił do sporządzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektu dokumentu, którego jeszcze nie było. Przystąpienie do jego sporządzenia zostało ogłoszone w tym samym ogłoszeniu co przystąpienie do strategicznej oceny. Ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu ukazało się dopiero [...] r., a więc [...] miesiące po ogłoszeniu przystąpienia do strategicznej oceny. Stanowi to naruszenie art. 46 pkt 1, który mówi, że przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymagają, między innymi, projekty planów zagospodarowania przestrzennego.

Strategicznej ocenie oddziaływania podlegają projekty dokumentów, a więc dla jej przeprowadzenia niezbędne jest posiadanie projektu dokumentu. Projekt dokumentu oraz prognoza jego oddziaływania na środowisko stanowią dokumenty niezbędne dla przeprowadzenia konsultacji społecznych w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.

W dniu [...] roku Gmina [...], reprezentowana przez Zarząd Gminy zawarła umowę o współpracy przy dokonywaniu zmian w planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowych nieruchomości z Spółką A. oraz M. G., prowadzącym działalność pod nazwą [...]. Umowa ta dotyczy dokonania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego tak, aby uwzględniał on możliwość lokalizacji na przedmiotowych nieruchomościach parku siłowni wiatrowych, potem nazwanym "Parkiem siłowni wiatrowych [...]". Umowa ta nie została jednak podpisana przez osoby, które w imieniu Gminy są strona tejże umowy, tzn. Zarządu Gminy w osobach –A. J. i W. D. Skarżąca stoi na stanowisku, że należy "ustalić ważność tej umowy. Przyjmując jednak, że umowa ta jest ważna, należy zauważyć, że Gmina oświadczyła, iż w ówczesnej koncepcji zagospodarowania przestrzennego dokonywanie zmian w planie przestrzennym nie jest niezbędne i ponadto, że Gmina nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów przekształcenia planu. Można zatem przyjąć, że w ówczesnym czasie Gmina nie uznawała za zasadne wprowadzania zmian do planu. Jednak Zarząd Gminy zobowiązał się do przedłożenia Radzie Gminy projektu uchwały o przystąpieniu do zmiany przeznaczenia nieruchomości z uwagi na ważny interes wnioskodawcy, czyli firmy Spółki A. Ustalono również, że firma Spółka A. pokryje koszty dokonania przekształcenia, co skutkowało tym, że późniejsze dokumenty, takie jak "Prognoza oddziaływania na środowisko", "Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu" zostały sporządzone na zlecenie inwestora (Spółki A.) przez podmioty przez niego wybrane i zgodnie z koncepcją przedstawioną przez inwestora. W tej samej umowie strona Spółka A. zleciła M. G. przygotowanie projektu zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego, w wyniku którego nieruchomość uzyska przeznaczenie na lokalizację parku siłowni wiatrowych. Umowa ta stanowi istotny dowód w celu zrozumienia mechanizmów uchwalenia przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rola Gminy została sprowadzona do udostępnienia procedury zmiany planu tak, aby zapewnić realizację ważnego interesu Spółki A. polegającego na lokalizacji siłowni wiatrowych na przedmiotowych nieruchomościach. Niestety Zarząd Gminy nie zadbał o to, aby w procedurze przygotowywania i uchwalania planu miejscowego zapewnić uwzględnienie wymagań ochrony środowiska oraz potrzeby interesu publicznego, czym Zarząd Gminy naruszył art. 1 ust. 2 pkt 3 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Motywem działania Gminy było zapewnienie realizacji ważnego interesu inwestora, co niekoniecznie wiąże się z realizacją interesu publicznego. W późniejszych etapach postępowania Gmina nie zapewniła, choćby w minimalnym stopniu, że również interes publiczny (który może polegać na rozwoju ekonomicznym, ale także na ochronie przyrody i środowiska) zostanie wzięty pod uwagę w procedurze uchwalania planu.

Pismem z dnia [...]r. skarżąca złożyła uwagi i wniosła o odrzucenie projektu planu zagospodarowania przestrzennego w kształcie proponowanym. W uwagach tych skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 51 ust 1 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, bowiem nie sporządził on (tj nie zlecił sporządzenia) projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Zarówno prognoza, jak i projekt planu zostały przygotowane przez podmioty na zlecenie inwestora, którego ważny interes miałby zostać zapewniony, gdyby doszło do uchwalenia planu miejscowego według koncepcji inwestora. Jeżeli Gmina przyjmuje takie rozwiązanie, aby prognoza oddziaływania na środowisko, jak i projekt planu zostały przygotowane przez inwestora (według skarżącej jest to sytuacja niedopuszczalna), to powinna ona przyjąć postawę ostrożną, tj. poddać dokumenty weryfikacji w celu zapewnienia uwzględnienia różnych interesów gminy, jako wspólnoty mieszkańców. Niestety Gmina nie podjęła żadnych działań w kierunku weryfikacji, pod względem jakości i zgodności z prawem, dokumentów, w tym w szczególności prognozy oddziaływania na środowisko.

Wniesione przez skarżącą uwagi nie zostały ani rozpatrzone przez Burmistrza, ani przez Radę Miasta. Burmistrz w ogóle nie przedstawił Radzie wniesionych uwag, czym dopuścił się naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego (art. 17 ust 12 - 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Dowodem braku weryfikacji jakości prognozy oddziaływania na środowisko jest również fakt, że w chwili pojawienia się wątpliwości co do jakości prognozy, zgłoszonych przez Towarzystwo A. w postaci koreferatu do prognozy i potem uwag do prognozy, weryfikacją tego koreferatu i odpowiedzią na uwagi zobligowano te same osoby, które wykonały prognozę w imieniu inwestora. Również podczas spotkania w Urzędzie Gminy [...], które odbyło się [...] roku, to osoba reprezentująca inwestora – Spółkę A., była wskazywana jako jedyna kompetentna w kwestiach uchwalania przedmiotowego planu lokalizacji siłowni wiatrowych na przedmiotowych nieruchomościach i prognozy oddziaływania na środowisko.

W opinii skarżącej, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której to inwestor, zmierzający do osiągnięcia zysku finansowego z przedsięwzięcia mogącego znacząco, oddziaływać na środowisko (w tym na tereny objęte ochroną w ramach europejskiego systemu Natura 2000) na terenie objętym projektem planu zagospodarowania przestrzennego, opracowuje projekt tego planu oraz prognozę oddziaływania na środowisko, zgodnie ze swoja koncepcją lokalizacji w/w przedsięwzięcia, przy braku zachowania przez organy Gminy zasady ostrożności, przezorności, bezstronności i dążenia do zapewnienia realizacji interesu publicznego. Sytuacja ta narusza zbiorowy interes gminy, jakim jest ochrona środowiska i przyrody, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.

Zdaniem skarżącej - realizacja projektu przedmiotowego planu miejscowego może znacząco negatywnie, oddziaływać na środowisko, z uwagi na fakt, iż projekt planu zakłada lokalizację parku siłowni wiatrowych, które należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto usytuowanie planowanego parku siłowni wiatrowych względem obszarów chronionych Natura 2000 wskazuje na konieczność analizy oddziaływania na integralność obszarów i przedmiot ich ochrony. Projekt przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego pokrywa się częściowo z terenem ostoi ptasiej [...]. Prognoza oddziaływania na środowisko powinna zatem zbadać wpływ przyjęcia przedmiotowego planu na funkcjonowanie tego obszaru. Na podstawie art. 55 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, nie może zostać przyjęty, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody, jeżeli ze strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wynika, że może on znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W "Prognozie oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu dla parku siłowni wiatrowych [...]" z [...], można dowiedzieć się, że z uwagi na fakt, że żadna z [...] elektrowni wiatrowych nie jest usytuowana w granicach ostoi [...], i biorąc pod uwagę ustalenia z waloryzacji przyrodniczej gminy [...], "realizacja przedsięwzięcia objętego Mpzp nie tylko nie będzie w istotny sposób kolidować z tą formą ochrony przyrody, ale także nie będzie miało żadnego negatywnego oddziaływania". Należy zauważyć, że wniosek ten, dotyczy tylko tej części obszaru, która leży w granicach Gminy [...] (cześć na północ i wschód od nurtu rzeki [...]). Autorzy Prognozy przyjęli błędną tezę, że ocena wpływu projektu planu na obszar Natura 2000 jest ograniczona do obszaru chronionego leżący w granicach projektowanego planu zagospodarowania, ewentualnie w granicach gminy, której plan dotyczy, oraz że z faktu iż przedsięwzięcie nie leży w granicach obszaru chronionego można wnioskować, że nie ma żadnego wpływu na ten obszar chroniony. Są to tezy błędne, stojące w sprzeczności z prawem i praktyką oceny oddziaływania projektów dokumentów i przedsięwzięć na obszary chronione Natura 2000. Wpływ przyjęcia przedmiotowego planu zagospodarowania na środowiska nie ograniczy się bowiem do granic nieruchomości objętych tych planem oraz do granic gminy [...]. Prognoza powinna rzetelnie ocenić wpływ projektu planu na obszar Natura 2000, na który uchwalenie projektu planu może mieć wpływ, bez względu na granice obszaru względem granic projektowanego planu czy granic gminy. Niestety przedmiotowa "Prognoza" nie może zostać uznana za dokument, który w sposób rzetelny i zgodny z prawem odnosi się do kwestii wpływu na obszary Natura 2000.

W uzasadnieniu skargi Towarzystwa A. podniesiono, iż teren objęty planem znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie granic obszaru [...], będącego jednym

z najważniejszych w Polsce miejsc koncentracji ptaków wędrownych i zimujących oraz ostoi [...] -będącej miejscem rozrodu [...] - ptaka z Czerwonej Listy gatunków zagrożonych wyginięciem na świecie.

Z wieloletnich obserwacji /między innymi Towarzystwa A./ tych okolic oraz ze sporządzonego na zlecenie Biura Konserwacji Przyrody koreferatu do wersji "Prognozy ..." z [...] r. jednoznacznie wynika, nie ma możliwości wykluczenia znaczącego negatywnego oddziaływała na przedmiot i cele ochrony przedmiotowych obszarów Natura 2000 przez elektrownie wiatrowe.

W związku z powyższym Towarzystwo A. skierowało do Gminy [...] dwa pisma zawierające:

- sprzeciw przeciwko lokalizacji w gminie [...] farmy siłowni wiatrowych [...];

- wniosek o uznanie za stronę w przeprowadzanej przez gminę [...] strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko;

- uwagi do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], dokonanej w oparciu o wadliwie sporządzoną prognozę oddziaływania na

środowisko - obręby geodezyjne: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z

przeznaczeniem terenów dla parku siłowni wiatrowych [...].

Ani Burmistrz, ani Rada Miasta nie ustosunkowała się do wniesionych przez Towarzystwo A. uwag do planu - czym naruszone zostały uprawnienia organizacji do rozpatrzenia tych uwag przez Burmistrza, a w razie braku ich uwzględnienia - przez Radę Miasta. Na sesji Rady Miejskiej Kamienia Pomorskiego w dniu 25 września 2009 r. radni : przegłosowali uchwałę w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Parku Siłowni Wiatrowych "Jarszewo", przyjmując zarazem do wiadomości oświadczenie Burmistrza w prawie braku uwag do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Parku Siłowni Wiatrowych "Jarszewo". Nie ulega więc wątpliwości, że naruszone zostało prawo Towarzystwa A. do rozpatrzenia uwag do ustaleń planu przez kompetentne organy.

Ma to istotne znaczenie dla przebiegu postępowania, ponieważ uwagi te dotyczyły braków w prognozie, skutkujących niemożnością uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla omawianego terenu.

Art. art. 33 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody zabrania podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których projektowany jest obszar Natura 2000. Plany lub przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną takich obszarów lub nie wynikają z tej ochrony, a które mogą na te obszary znacząco oddziaływać, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody). Przepis transponuje do prawa polskiego przepisy art. 6 ust. 3 i 4 Dyrektywy Siedliskowej, które to przepisy zakładają stosowanie zasady przezorności. Wymaga ona, aby - w przypadku niepewności - cele ochrony obszaru Natura 2000 były traktowane priorytetowo. Komunikat Komisji w sprawie zasady przezorności stwierdza, że stosowanie zasady przezorności zakłada:

- identyfikację potencjalnych negatywnych oddziaływań wynikających ze zjawiska, produktu lub procedury,

- naukową ocenę ryzyka, które ze względu na braki w informacjach, ich nieprzekonujący lub nieprecyzyjny charakter, jest niemożliwe do określenia

z wystarczającą precyzją.

Komisja Europejska zaleca zatem odpowiednie dokumentowanie procesu oceny habitatowej w celu wykazania, że zasada przezorności została faktycznie zastosowana (zob. Komisja Europejska DG Środowisko, Ocena planów i przedsięwziąć znacząco oddziałujących na obszary Natura 2000. Wytyczne metodyczne dotyczące przepisów Artykułu 6(3) i (4) Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG, Oxford 2001, s.12 i nast). Ponadto w orzecznictwie ETS podkreśla się, że wydając zgodę na plan lub przedsięwzięcie władze krajowe powinny mieć pewność, że nie wpłynie on negatywnie na gatunki chronione w ramach danego obszaru i na integralność samego obszaru. Postanowienia te mają odpowiednie zastosowanie także do potencjalnych obszarów Natura 2000 (ETS z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawie C-355/90 Bagna Santofta, ECR 1993, s. 1-04221).

Tymczasem w niniejszej sprawie sporządzona prognoza oddziaływania skutków planu na środowisko takiej pewności nie daje. W szczególności nie spełnia ona podstawowych wymagań jakościowych stawianych tego rodzaju dokumentom.

W związku z naruszeniami dotyczącymi braku rozpatrzenia przez Burmistrza,

a następnie przez Radę Miasta zgłoszonych przez Towarzystwo A. uwag do planu, w dniu [...], na podstawie art. 101 ust 1 w związku z art. 101a ust 1 ustawy

z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - w związku z naruszeniem uprawnień organizacji w tym zakresie, Towarzystwo A. wysłało na ręce Burmistrza (wpłynęło do Urzędu [...]) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W wezwaniu zwrócono również uwagę na inne naruszenia związane z procedurą uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj.:

- obwieszczenie Burmistrza o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą podobnie

jak wcześniej informacja o przystąpieniu do wykonania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko nie zostały umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, chociaż jest to wymagane zapisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i przyjęte zwyczajowo w gminie [...] (inne obwieszczenia są

publikowane w BIP);

- Burmistrz naruszył art. 17 pkt. 4 w zw. z art. 21 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie sporządził prognozy oddziaływania

na środowisko. Prognoza ta została dostarczona przez inwestora, w którego

interesie leży uchwalenie planu w obecnym kształcie. Elektrownie wiatrowe nie

są inwestycjami celu publicznego, zatem tak projekt planu, jak i prognoza musi

być sporządzona w imieniu Burmistrza, na jego zlecenie, przez uprawniony

podmiot gospodarczy. Burmistrz nie wskazał innych podstaw (np. ustawa o

partnerstwie publiczno-prywatnym), które czyniłyby zasadnym zlecenie

sporządzenia planu wraz z prognozą inwestorowi;

- "Prognoza oddziaływania na środowisko..." sporządzona przez inwestora nie

spełnia warunków zapisanych w art. 51 i 52 ustawy z dnia 3 października

2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach i oddziaływania na

środowisko;

W ciągu 30 dni Towarzystwo A. nie otrzymało odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Reasumując, skarżące Towarzystwo podniosło, iż:

- nie publikując informacji o przebiegu postępowania (ocena strategiczna i wyłożenie planu) w Biuletynie Informacji Publicznej, nie rozpatrując wniosków, które wpłynęły w tej sprawie, nie raportując nieuwzględnionych wniosków w formie listy w projekcie planu miejscowego Burmistrz nie wykonał czynności nakazanych art. 17 ust. 1,3,10,11,14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - czym utrudnił lub uniemożliwił śledzenie przebiegu procedury;

- właściwe przygotowanie dokumentu prognozy oddziaływania na środowisko jest integralną i jedną z najważniejszych części procedury zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a rozpatrzenie uwag wniesionych do ustaleń planu w związku z wadliwością prognozy oddziaływania na środowisko ma istotne znaczenie dla procedury uchwalania miejscowego planu;

- nie wykonując "Prognozy oddziaływania na środowisko..." we własnym zakresie

i pozwalając na przygotowanie jej zainteresowanemu tym inwestorowi naruszono

art. 17 pkt. 4 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym;

- treść przygotowanej przez inwestora, a następnie przyjętej przez Burmistrza jako własna "Prognozy oddziaływania na środowisko...", nie spełnia przepisów

art. 51 i 52 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach i oddziaływania na środowisko;

- Burmistrz nie rozpatrzył uwag wniesionych w postępowaniu związanym ze strategiczną oceną i wyłożeniem projektu zmian w planie miejscowym, a w załączniku [...] do projektu uchwały stwierdza brak takich uwag, dlatego skarżący stwierdza pominięcie a nie rozpatrzenie uwag - co jest naruszeniem prawa;

- instytucje opiniujące projekt zmian pozytywnie i nie wnosząc uwag - stwierdzają, że "Prognoza oddziaływania na środowisko...", będąca integralną częścią projektu planu jest zgodna z zapisami art. 51 i 52 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach i oddziaływania na środowisko, czym naruszają prawo - ponieważ ułatwiają przyjęcie uchwały z naruszeniem prawa;

- sformułowanie sprzeciwu (protestu) przeciw lokalizacji inwestycji, z podaniem jej nazwy własnej w sposób nie budzący wątpliwości jakiego przedsięwzięcia ona dotyczy - jest wniesieniem uwagi do całego planu w jego opisywanych granicach.

Podnosząc powyższe zarzuty autorzy obu skarg wnieśli o uchylenie skarżonej

uchwały.

Odpowiadając na powyższe skargi Przewodniczący Rady Miejskiej wniósł o:

- odrzucenie skarg na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

z późn. zm.),

- w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie - oddalenie skarg jako niezasadnych,

- obciążenie Skarżących kosztami postępowania wedle norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ stwierdził, iż skarżący wezwali Organ do usunięcia naruszenia prawa [...] r. Ponieważ organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, termin na wniesienie skargi wynosi, na podstawie

art. 53 § 2 p.p.s.a, sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin ten upływał zatem [...] r. Skargi tymczasem zostały wniesione w dniu [...] r. co uzasadnia ich odrzucenie.

W zakresie wniosku o oddalenie skarg organ wyjaśnił, iż skarżący nie wskazują jaki ich interes prawny doznaje uszczerbku w wyniku podjęcia przedmiotowej uchwały. Skarżąca A. R. nie jest mieszkanką Gminy [...], a wedle wiedzy organu nie jest też właścicielem czy też posiadaczem jakiejkolwiek nieruchomości położonej na obszarze uchwalonego planu miejscowego. Podobnie ma się sprawa z Towarzystwem A.

Niezależnie od faktu, iż zaskarżana uchwała nie narusza jakiegokolwiek interesu prawnego skarżących, Rada Miejska dodatkowo podnosi, iż wskazane w skardze naruszenia prawa nie miały miejsca.

Nie jest też prawdą jakoby ogłoszenia wymagane w toku uchwalania zaskarżanej uchwały oraz informacja o przystąpieniu do wykonania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko nie były publikowane w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie Gminy [...] zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby taki fakt miał miejsce, uchwała nie przeszłaby weryfikacji Urzędu Wojewódzkiego, któremu skargi Skarżącej również były znane.

Nie można także rozpatrywać w kategoriach naruszenia prawa ewentualnego nie opublikowania w Biuletynie Informacji Publicznej zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też informacji o wyłożeniu projektu planu. Wbrew wywodom skarżących przepis art. 17 ust. 1 pkt 1) oraz pkt 10) nakazuje burmistrzowi dokonanie ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ogłoszenia w tych sprawach zostały opublikowane w prasie lokalnej oraz poprzez opublikowane na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Miasta w [...]. Publikacja w BIP nie jest publikacją w sposób zwyczajowo przyjęty. Jest ona w przypadkach opisanych w przepisach prawa obowiązkiem organu a nie sposobem zwyczajowo przyjętym. Sposób zwyczajowo przyjęty to taki sposób publikacji ogłoszeń, który obowiązuje w danej społeczności, jest dla niej właściwy i ugruntowany długoletnią praktyką. Publikacja w BIP nie spełnia tego kryterium.

Nie jest zgodne z prawdą, iż uwagi wniesione do projektu planu miejscowego nie zostały przedstawione Radzie Miejskiej. Projekt zaskarżonej uchwały zawierał w części uwzględnione uwagi. Dokumentacja formalno prawna zawiera załącznik zawierający wszystkie uwagi wniesione w toku prac nad planem. Uwagi te zostały też omówione przez Burmistrza podczas posiedzenia Rady Miejskiej. Rada zaś podjęła decyzje w przedmiocie ich rozpatrzenia, nie uwzględniając ich.

Nie można też zasadnie twierdzić, iż doszło do naruszenia art. 17 pkt 4 ustawy

o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym oraz art. 51 ust 1 ustawy

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku

z faktem, iż gmina nie sporządziła samodzielnie prognozy oceny oddziaływania na środowisko. Użyty w tym przepisie zwrot ustawowy "burmistrz sporządza" jest zwrotem, o charakterze technicznym. Nie oznacza w żadnym przypadku konieczności samodzielnego wykonywania projektu planu, czy też prognozy oceny oddziaływania na środowisko przez gminę. W ocenie organu bez znaczenia dla sprawy jest fakt, że prognoza oceny oddziaływania na środowisko została opracowana przy współudziale inwestora. Prognoza taka, jako część projektu uchwały, podlegała ocenie w toku procedury uchwalania planu miejscowego przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Sfinansowanie prognozy oceny oddziaływania na środowisko przez inwestora nie zmniejsza jej wartości merytorycznej, gdyż jako przyrodnicze uzasadnienie założeń przyjętych w projekcie planu miejscowego jest ona oceniana w toku procedury planistycznej. Fakt ten nie ma wpływu także na doniosłość prawną takiego dokumentu, ponieważ od chwili jego przedłożenia przez burmistrza w toku procedury uchwalania planu miejscowego ma on walor dokumentu publicznego.

Organ wskazuje także, iż bezpodstawny jest zarzut niewykonania koreferatu do prognozy oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek taki nie wynika

z jakiegokolwiek przepisu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.),Sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.

Nieuzasadnione okazały się zawarte w odpowiedzi na skargi wnioski

o odrzucenie obu skargi z powodu uchybienia wskazanemu w art. 53 § 2 P.p.s.a. 60 - dniowemu terminowi do ich wniesienia, licząc od momentu złożenia przez skarżących wniosków o usunięcie naruszenia prawa,

Jak wynika z nadesłanych do Sądu materiałów sprawy, w przypadkach obu skarżących wezwanie Rady Miasta dokonane zostało w dniu [...]r., kiedy do Rady wpłynęły stosowne wezwania od skarżących.

Bezsporne jest, iż Rada Miasta nie udzieliła skarżącym odpowiedzi, ani też w inny sposób nie zajęła stanowiska w przedmiocie dotyczącym wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W tej sytuacji termin do wniesienia skargi wynosił – zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. 60 dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa i upływał w dniu [...]r.

Obydwoje skarżący skargi nadali w urzędzie pocztowym w dniu [...]r., a zatem w terminie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. kontrola sądowa aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi jest ściśle określony przepisami prawa. W zakresie skargi na akty prawa miejscowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. przepisem określającym krąg podmiotów uprawnionych do zaskarżenia takiego aktu jest art. ust. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591), zgodnie z którym "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".

Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wpływa na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego,

w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest zatem na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami kpa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżoną uchwałą otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy pod kątem zgodności zaskarżonego aktu z prawem.

Opierając się na powyższej regulacji stwierdzić należy, iż ani A. R., ani Towarzystwo A., nie wykazali podstawy swej legitymacji skargowej, czyli naruszenia skarżoną uchwałą ich interesu prawnego.

Zgodnie z wyrokiem NSA z 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93 (ONSA 1996,

nr 3, poz. 125), interes prawny osoby wnoszącej skargę powszechną do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, może wynikać zarówno z jej uprawnień indywidualnych, jak też z jej uprawnień jako członka wspólnoty mieszkańców.

W niniejszym stanie faktycznym skarżący wywodzą naruszenie swego interesu prawnego z nieuwzględnienia przez organ stanowiący gminy ich stanowiska zgłoszonego w toku prac planistycznych. Należy jednak zwrócić uwagę, że

w omawianej regulacji ustawodawca posłużył się innym, niż wynikające z zasad ogólnych, kryterium legitymacji skargowej, a mianowicie - skarżący musi wykazać naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego zaskarżoną uchwałą, co stanowi istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 51 § 2 w/w ustawy). Ograniczenie, wynikające z ustaw samorządowych, polegające

na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje,

że skarga z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru

actio popularis. Sąd zatem zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Z powyższego wynika, iż strona skarżąca musi wykazać naruszenie swego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną

i prawnie gwarantowaną sytuacją, na którą wpływa zaskarżona uchwała. Taki związek zaś musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych, mających oparcie w przepisach prawa materialnego uprawnień (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 LEX nr 322175 ).

Innymi słowy skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia spowodowanego zaskarżoną uchwałą.

Zatem wg wyżej przedstawionej regulacji do wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy nie legitymuje sama sprzeczność zaskarżonej uchwały

z prawem, ani zagrożenie interesu społecznego. Dopiero naruszenie interesu prawnego podmiotu skarżącego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze.

W ocenie sądu orzekającego w niniejszym składzie, który w pełni podziela pogląd wyrażony w w/w orzeczeniu NSA, taki związek w analizowanym stanie faktycznym nie zachodzi. W szczególności obydwoje skarżący nie dysponują tytułem prawnym w odniesieniu do nieruchomości, których dotyczy skarżona uchwała, ani nie są członkami miejscowej społeczności. Zaskarżona uchwała, jako akt prawa miejscowego, niczego zatem nie zmienia w sytuacji prawnej skarżących.

Mając powyższe na uwadze uznać należy brak legitymacji skargowej skarżących

w niniejszej sprawie. Skoro skarżący nie posiada legitymacji skargowej, sąd administracyjny nie mógł badać zarzutów skargi pod względem merytorycznym.

Z uwagi na powyższe i działając na mocy art. 151 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.