Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 122/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Barbara Kamieńska Asesor sąd. Karol Pawlicki /spr./ Protokolant Sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2004 r. sprawy ze skarg 1. B.J., 2.K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2001 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B.J. i K.K. kwotę po 50,- zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ K.Pawlicki /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Burmistrz Miasta i Gminy ustalił M. i M. Z. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią handlową wraz z niezbędnymi przyłączami infrastruktury technicznej na działce nr [...], położonej przy Al. [...] w P.

Odwołanie od tej decyzji wniosły B. J. i K. K. - współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości, podnosząc, że projektowany budynek usytuowany ma być w odległości 1,5 m od granicy ich działki. W związku z powyższym odwołujące zgłosiły wniosek o lokalizację budynku w odległości 4 m od granicy działki. Zachowanie tej odległości pozwoli uniknąć zacienienia budynku mieszkalnego i szklarni znajdujących się na działce nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.), w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w myśl art. 43 w/w ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt sprawy, teren, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, objęty jest postanowieniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą nr XV/79/90 Rady Narodowej Miasta i Gminy w P. z dnia 30 kwietnia 1990 r. (Dz.Urzęd.Woj.Kaliskiego nr 21, poz. 217 z 1990 r.). Teren wskazany pod inwestycję w ramach jednostki bilansowej "B.86.RO" posiada przeznaczenie na tereny upraw ogrodniczych z dopuszczalnością zabudowy.

W ocenie Kolegium zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym planem w rozumieniu przepisów art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem obowiązujący plan dopuszcza na tym terenie zabudowę, nie precyzując jednocześnie jakiego typu zabudowa jest dopuszczalna.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor wyjaśnił, że działkę nr [...] przy Al. [...] w P. nabył od B. J. i K. K. W chwili zakupu teren zabudowany był niewykończonym budynkiem, którego fundamenty usytuowane były w odległości ok. 0,80 m od nowowytyczonej granicy. Zrealizowanie projektowanego budynku w odległości 1,50 m od granicy nie może spowodować zacienienia budynku mieszkalnego odwołujących się, gdyż odległość między budynkami będzie wynosiła 12 m.

Mając na względzie obowiązujące regulacje prawne, w świetle których decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz nie przesądza w żaden sposób o zgodności zamierzonej inwestycji z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania.

Skargi na powyższą decyzję do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosły B. J. i K. K., wskazując, że odległość planowanego budynku od ich domu będzie mniejsza niż 12 m, a ponadto będzie on zacieniał teren szklarni znajdującej się na działce skarżących.

Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie mógł prawidłowo skontrolować decyzji administracyjnych z powodu istotnych braków w przedłożonym materiale dowodowym.

W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy określono rodzaj inwestycji jako "budowę budynku mieszkalnego z częścią handlową wraz z niezbędnymi przyłączami infrastruktury technicznej".

Z kolei jako warunek wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta określonych w ramach jednostki bilansowej "B.86.RO", zapisano "tereny upraw ogrodniczych z dopuszczalnością zabudowy". I dalej powtórzono również za w/w ustaleniami: "Zachowanie istniejącego sposobu wykorzystania terenu pod uprawy ogrodnicze, skoncentrowane szklarnictwo z towarzyszącymi siedliskami".

Odwołując się do ustaleń planu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji podkreśliło, że teren wskazany pod inwestycję posiada przeznaczenie na terenu upraw ogrodniczych z dopuszczalnością zabudowy. Plan nie precyzuje jednocześnie jakiego typu zabudowa jest dopuszczalna.

W tej sytuacji gdy w aktach sprawy znajdują się tylko fragmenty planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., trudno ocenić, czy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały wydane zgodnie z tym planem.

Skoro plan przewiduje "zachowanie istniejącego sposobu wykorzystania terenu pod uprawy ogrodnicze", to nie sposób jednocześnie przyjąć, że pod zapisem o "dopuszczalności zabudowy" rozumieć należy jakąkolwiek zabudowę, np. budynkiem mieszkalnym z częścią handlową.

W aktach sprawy brak innych ustaleń planu, z których wynikałoby, że na wskazanym terenie dopuszcza się inną zabudowę.

W tych okolicznościach Sąd, uznawszy, że przedmiotowe decyzje, wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w art. 152 w/w ustawy.

/-/ K.Pawlicki /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska

MK