Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1083/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A T. T. i Spółka sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień 2006 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1083/12

UZASADNIENIE

Strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 6 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień 2006r.

Do skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że spółka w miesiącu kwietniu 2012 r. osiągnęła stratę w wysokości 21.511.37 złotych, w miesiącu maju wygenerowała zysk w wysokości 49.348.86 złotych. a w miesiącu czerwcu 2012 r. ponownie osiągnęła stratę w wysokości 84.739.98 złotych.

Wyjaśniono, że na chwilę obecną zadłużenie spółki z tytułu kredytu w rachunku bieżącym (na dzień 30 czerwca 2012 r.) wynosi 1.077.818,66 złotych. Zabezpieczeniem kredytu jest linia zbierająco - klejąca Wohlenberg z trójnożem do oprawy miękkiej, linia produkcyjna Muller oraz maszyna szyjąca nićmi Astronic. Ponadto, zadłużenie z tytułu kredytu – zaliczki na dzień 30 czerwca 2012 r. - wynosiło 200.000.00 złotych. Zobowiązania publicznoprawne na dzień 30 czerwca 2012 r. wynosiły odpowiednio: z tytułu podatku od wynagrodzeń - 15.227,00 złotych, z tytułu podatku od towarów i usług - 787.00 złotych, z tytułu składek ZUS - 126.550.53 złotych, z tytułu składek na PFRON -29.825.13 złotych. Dodatkowo, zobowiązania z tytułu dostaw i usług wyniosły 1.694.680.04 złotych.

Zdaniem strony skarżącej powyżej przedstawione okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu.

Wskazano dalej, że wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli spółce na ustabilizowanie jej sytuacji finansowej i wygospodarowanie środków pieniężnych, do których poniesienia będzie zobowiązana w przypadku negatywnego dlań rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania. Ponadto pozwoli uniknąć wielu dodatkowych negatywnych konsekwencji, jeżeli decyzja będzie wykonana niezwłocznie.

Reasumując podniesiono, że mając na uwadze wysokość zobowiązania i sytuację finansową w jakiej aktualnie znajduje się spółka, wykonanie decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270) zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08). Wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.

W analizowanej sprawie skarżąca spółka, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, nie wykazała zaistnienia przesłanek wynikających z powołanego wyżej art. 61 § 3 zdanie pierwsze ppsa, nie wskazała bowiem żadnych zdarzeń (okoliczności), które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny.

Mając na uwadze uzasadnienie wniosku trzeba podkreślić, że z jednej strony spółka przedstawiała swoją sytuację finansową z drugie zaś - w zakresie skutków wykonania zaskarżonej decyzji - ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki finansowe, bądź "pozwoli uniknąć wielu dodatkowych negatywnych konsekwencji".

Nadto, nie bez znaczenia, pozostaje fakt, że wszystkie okoliczności mające świadczyć o kondycji finansowej spółki pozostają gołosłowne ponieważ autor wniosku nie załączył żadnych dokumentów świadczących o bieżącej sytuacji finansowej, zaciągniętych kredytach itp.

Argumentacja wniosku zakładająca, że wstrzymanie wykonanie decyzji pozwoli spółce na ustabilizowanie jej sytuacji finansowej również nie zasługuje na aprobatę ponieważ w świetle regulacji ustawowych nie jest to celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

Prowadząc działalność gospodarczą strona skarżąca powinna była liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, jak również wykazać przezorność, zapobiegawczość, staranność, dbałość, rzetelność oraz umiejętność i operatywność w przezwyciężaniu ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Rozważając kwestię wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie mógł też pominąć i tej okoliczności, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania, co już podkreślono, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego może rodzić trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania strony skarżącej o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny, a przy ocenie skutków zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa należy mieć na uwadze wcześniejszy sposób prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).

Sąd, działając z urzędu, również nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa w niniejszej sprawie (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005r., II OZ 155/05 OwSS 2005/3/72 wraz glosą M. Bogusza, GSP-Prz.Orz.2006/1/1, odmiennie zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FZ 39/09, LEX nr 489786, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I FZ 314/08 LEX nr 494216). Szkoda występuje bowiem wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ.). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością - zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Jednakże przepis art. 61 § 3 wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Konsekwencji takich nie wywołuje ewentualne wykonanie decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje wszakże możliwość zwrotu kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.

jz