Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 340/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie : WSA Elżbieta Kremer AWSA Dorota Dąbek Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dowódcy [...] Korpusu [...] z dnia 11 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności za podróże służbowe skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2004r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. odmówił kpt. rez. Z. S. przyznania należności za podróże służbowe.

Na uzasadnienie podano, że w okresie [...].04.2002 r. do [...].12.2002 r. Z. S. był zawodowym żołnierzem przeniesionym ze zlikwidowanej siedziby WAK J. do pełnienia dalszej służby w J W. [...] B. do czasu przeniesienia do CSWR J. Z. S. w tym okresie był podwładnym Dowódcy JW. [...] B. i zgodnie z poleceniem odbywał służbę wojskową w miejscowości B. Z uwagi na miejsce zamieszkania w J. otrzymał on należność za dojazd do miejsca pracy. Zaznaczono, że zgodnie z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 05.04.2001 r. w sprawie należności za podróże i przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 32, poz. 372) - Z. S. dojeżdżając do B. będącego siedzibą Jednostki Wojskowej [...] nie odbywał podróży służbowej, gdyż podróż służbowa to podróż celem wykonania czynności służbowych z siedziby jednostki wojskowej do miejscowości określonej w poleceniu służbowego wyjazdu.

Od tej decyzji odwołał się Z. S., który podał, że otrzymał polecenie realizowania zadań związanych z zakończeniem rozformowania jednostki J W. [...] B., która to jednostka od września 2001 r. stanowiła dla WAK nr [...] w J. oddział gospodarczy i - zdaniem skarżącego - każdy wyjazd tam był traktowany jako podróż służbowa. Podniósł, że od kwietnia 2002 r. nadal był kierownikiem WAK nr [...] w J., a jednostka wojskowa w B. była dla niego oddziałem gospodarczym, gdzie załatwiał sprawy finansowe, materiałowe, personalne itp., ale nie stałym miejscem pełnienia służby. Odwołujący się przyznał, że każdy kierownik WAK podlegał służbowo dowódcy właściwego OG (oddziału gospodarczego), "a pod względem fachowym" właściwemu szefowi RZI i dlatego Dowódca JW. [...] miał prawo skierować go do wykonywania obowiązków w innym miejscu, ale - zdaniem odwołującego się - nie miał prawa zmieniać mu miejsca stałego pełnienia służby i uznawać za żołnierza swojej jednostki.

Decyzją Nr [...] z dnia 11.03.2004r. organ II instancji - Dowódca [...] Korpusu [...] w K. w wyniku rozpatrzenia tego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie podano, że organ II instancji podzielił argumenty wyrażone przez organ I instancji. Nadto zaznaczono, że zgodnie z § 3 Rozporządzenia MON z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe - polecenie odbycia krajowej podróży służbowej wydaje dowódca jednostki wojskowej w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w danej jednostce, w którym to poleceniu określony jest czas pomiędzy wyjazdem a powrotem do miejsca stałego pełnienia służby, a za wyraźną zgodą dowódcy jednostki wojskowej może być dokonany zwrot kosztów za odbycie podróży służbowej samochodem prywatnym. Podkreślono, że odwołujący się nie udokumentował, że otrzymał polecenia wyjazdu służbowego, a przeto nie zostały spełnione wymogi określone wskazanym wyżej przepisem.

Od decyzji tej złożył skargę Z. S., który podał, że w okresie od dnia [...].08.1998r. do dnia [...].12.2002r. zajmował stanowisko Kierownika WAK nr [...] w WAK w J. i według niego J. była jego stałym miejscem pełnienia służby. Dowódca Jednostki [...] w B. skierował go do pełnienia czynności w B., jednak nie wystawiono mu polecenia wykonywania tych obowiązków w B., a dowódca ten zaproponował mu miejsce w internacie lub dojazd własnym samochodem. Skarżący przyznał, że na polecenie dowódcy JW. w B. wykonywał w B. czynności służbowe w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do [...] grudnia 2002 r., gdzie za zgodą dowódcy tej jednostki dojeżdżał własnym samochodem z J. Z tego względu - zdaniem skarżącego - powinien on otrzymać nie zwrot kosztów dojazdu, ale zwrot należności jak za podróże służbowe.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) i art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga Z. S. nie jest uzasadniona.

Pozostaje poza sporem, że siedzibą Jednostki Wojskowej [...] w B. jest miejscowość B. Niespornym między stronami jest także to, że skarżący na polecenie dowódcy JW. [...] w B. w okresie od [...] kwietnia 2002r. do [...] grudnia 2002 r. dojeżdżał własnym samochodem z J. do B. celem wykonywania B. w czynności służbowych, za co otrzymał zwrot kosztów dojazdu.

Istotą niniejszej sprawy jest ustalenie, w jakiej jednostce wojskowej pełnił służbę skarżący w okresie, w jakim żąda uznania jego dojazdów z J. do B., a wiec w okresie od [...] kwietnia 2002r. do [...] grudnia 2002 r. Z akt całego postępowania, w tym także z pism skarżącego, w szczególności z odwołania i skargi, a także z jego pisma z dnia [...].01.04 r. (wskazującego, że wniosek o zwrot należności za podróże służbowe skierował do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B.) - wynika jednoznacznie, że skarżący pełnił służbę w Jednostce Wojskowej [...] w B. i wykonywał polecenia Dowódcy tej jednostki. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest okoliczność, że w omawianym okresie skarżący mógł formalnie posiadać stanowisko kierownika WAK w J., czy nawet wykonywać czynności służbowe w WAK w J., albowiem ta jednostka organizacyjna - jak przyznał to skarżący - podlegała służbowo Dowódcy Jednostki [...] w B. Faktyczne, nawet o charakterze stałym, wykonywanie obowiązków służbowych w miejscowości innej niż siedziba jednostki nie oznacza "stałego miejsca pełnienia służby", które - podobnie jak "krajowa podróż służbową" określa dla potrzeb prawa do należności żołnierzy za podróże służbowe akt prawny -wskazane przez organy administracyjne obu instancji Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności za podróże i przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 32, poz. 372):

"§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: (...)

3) krajowa podróż służbowa - wykonywanie przez żołnierza czynności służbowych poza miejscowością stanowiącą siedzibą jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz pełni służbą wojskową zwaną dalej " stałym miejscem pełnienia służby", w terminie i miejscu na terenie kraju określonych w poleceniu wyjazdu służbowego. "

Gdyby nawet przyjąć, a czego skarżący nie wykazał, że WAK w J. to "wydzielony pododdział", o jakim mowa w przytoczonym przepisie, to Sąd zwraca uwagę, że o podróży służbowej skarżącego można byłoby mówić wówczas, gdyby skarżący otrzymał polecenie wyjazdu służbowego, zwane inaczej "delegacją" do wykonywania czynności służbowych w miejscowościach poza J. i poza B., a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł -jak w sentencji.