Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2559/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 60 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 5 pkt 28, art 8 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...], z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu postanowowienia Minister wskazał, że w piśmie z dnia [...] Wójt Gminy K. zwrócił się do Dyrektora [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z potrzebną infrastrukturą techniczną tj. przyłączem wodociągowym z gminnej sieci wodociągowej, przydomową oczyszczalnią ścieków z przyłączem kanalizacji sanitarnej do budynku, przyłączem energetycznym, utwardzeniem nawierzchni komunikacji wewnętrznej i wjazdu z drogi gminnej - w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce o numerze ew. [...] oraz części działki , położonych w miejscowości M., w gminie K., na terenie[...] .

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor [...] odmówił uzgodnienia tego przedsięwzięcia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że działka, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia jest niezabudowana i jest działką rolniczą (zgodnie z wyrysem geodezyjnym), granicząca również z istniejącym siedliskiem rolniczym. Podkreślono także negatywny wpływ planowanej inwestycji na cechy charakterystyczne i walory krajobrazu, a tym samym brak uzasadnienia wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej na teren użytkowany rolniczo.

Rozpoznając zażalenie od powyższego postanowienia Minister Środowiska podniósł, że działka na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia, jest działką rolniczą i położona jest w sąsiedztwie gruntów rolnych, otoczonych przez tereny cenne przyrodniczo. Zdaniem Ministra na podstawie analizy akt sprawy, nie można stwierdzić, by planowane zagospodarowanie działki, na której planuje się realizację przedsięwzięcia stanowiło kontynuację dotychczasowego sposobu jej zagospodarowania.

Powyższe uwarunkowania wskazują, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia, będąc nowym elementem na tym terenie, nie wkomponuje się w żaden sposób w przyrodę Parku, ani istniejący krajobraz. W ocenie Ministra Środowiska realizacja tego przedsięwzięcia nie będzie wynikać z obecnego gospodarczego wykorzystania nieruchomości (ekstensywne użytkowanie łąki), a dodatkowo wpłynie na zmianę ukształtowanych cech charakterystycznych krajobrazu na tym obszarze, podlegających ochronie (art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 23 ustawy o ochronie przyrody). Obecny sposób zagospodarowania i użytkowania terenu będąc zgodnym z celami ochrony Parku (utrzymanie siedlisk przyrodniczych - art. 8 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody), nie wpływa negatywnie na ochronę przyrody oraz walorów krajobrazowych.

Organ odwoławczy podkreślił, że zamierzenie realizacji budowy budynku mieszkalnego z potrzebną infrastrukturą techniczną może spowodować istotne zagrożenie dla występujących w Parku chronionych gatunków roślin podlegających ochronie, na mocy przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną (Dz. U. Nr 168, poz. 1764), może spowodować przekształcenie siedlisk występowania ww. gatunków i ich zanik, co bez wątpienia wyczerpuje, zdnaniem Ministra, znamiona zagrożenia wewnętrznego, o którym mowa w art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. W związku z tym, interpretacja przepisu art. 5 pkt 28 ustawy, powinna być rozumiana szerzej i za zagrożenie wewnętrzne dla zasobów przyrodniczych i walorów krajobrazowych parku narodowego należy uznać nie tylko czynniki oddziaływujące bezpośrednio na przyrodę parku, wywołujące niekorzystne zmiany w chwili realizacji przedsięwzięcia, ale także te działające pośrednio, mogące w konsekwencji prowadzić do zniszczenia chronionych w parku narodowym zasobów przyrody. Zważywszy, że park narodowy tworzy się w celu ochrony przed zniszczeniem całej, szczególnie cennej przyrody należy rozumieć, iż ustawodawca miał na myśli wszelkie czynniki, również te działające pośrednio, znajdujące się nie tylko w granicach parku narodowego, lecz także poza jego granicami (dlatego uwzględniono w ustawie pojecie zagrożenia zewnętrznego), które stanowią bądź mogą stanowić zagrożenie wewnętrzne lub zewnętrzne dla chronionej w parku narodowym przyrody.

Organ odwoławczy podkreślił, że rozpatrując niniejszą sprawę należy także rozważyć zagospodarowanie przestrzeni na większym, niż przedmiotowa działka obszarze, gdyż tylko w taki, integralny sposób można planować skuteczną ochronę korytarzy ekologicznych oraz przyrody Parku. W przypadku określania warunków zabudowy, rozpatrując możliwość ich ustalenia, w stosunku do np. kontynuacji funkcji zabudowy, czy też formy architektonicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), sytuację w odniesieniu do działek sąsiednich, należy rozpatrywać odnosząc ją do obszaru tworzącego pewną całość urbanistyczną. analogicznie również w przypadku rozpatrywania funkcjonalnych powiązań przyrodniczych i wpływu szkodliwych czynników na przyrodę parku narodowego konieczne jest odniesienie się do szerszej sytuacji przestrzennej obejmującej nie tylko działkę, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Zdaniem organu II instancji nie można rozpatrywać wpływu pojedynczej inwestycji na przyrodę w oderwaniu od całej sytuacji przestrzennej danego obszaru. Działka, na której planuje się realizację przedsięwzięcia położona jest poza terenami wyznaczonymi pod zabudowę (obszar skupionej zabudowy wsi). Wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej na działkę użytkowaną rolniczo - z pewnością zniszczy istniejącą strukturę użytkowania gruntów mozaikowatość pól, naruszając zarówno walory krajobrazowe tego miejsca jak i ograniczenia możliwości także i migracji zwierząt. Dodatkowo, jest to przeszkoda trudna do ominięcia przez migrującą zwierzynę, bowiem rozciąga się nieraz na przestrzeni wielu kilometrów, stanowiąc szczelną barierę uniemożliwiającą swobodną migrację (zabudowa, ogrodzenia). Aktualne, luźne rozmieszczenie siedlisk rolniczych umożliwia przemieszczanie się zwierząt w miejscach niezabudowanych.

Zdaniem organu ograniczenie wykonywania prawa własności w rozpatrywanej sprawie jest zgodne z postanowieniami Konstytucji Rzeczypospolitej oraz innych ustaw. Ministrer podkresłił także, iż do organów orzekających w niniejszej sprawie należało sprawdzenie, czy sposób zaproponowany przez inwestora mieści się w granicach wyznaczonych ustawą. Dyrektor Parku i Minister Środowiska sprawdzenia takiego dokonali i doszli do przekonania, że zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w wariantach określonych przez pryzmat ich kompetencji, w tym przypadku w granicach ustawowego celu utworzenia Parku oraz zakazów ustanowionych w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Na powyższe postanowienie Ministra Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. S. zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 15 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) przez błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zakaz budowy obiektów budowlanych (art. 15 ust. 1 pkt 1) dotyczy obszarów objętych ochroną krajobrazową przez osoby fizyczne oraz wykonywania prawa własności (art. 15 ust. 2 pkt 5),

- art. 7 ust. 2, art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 6 i 7 oraz art. 117 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 72 ust. 2, art. 74 ust. 1 i art.75 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150),przez niezastosowanie w ocenie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] położonej we wsi M. na terenie [...],

- naruszenie art. 31 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez istotne ograniczenia własności wykraczające poza zakres ustawowy,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7-11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez:

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych,

- prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów Państwa,

- niezapewnienie udziału skarżącego w postępowaniu,

- pominięcie w ocenie dowodów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gruntów wsi M., obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, faktu braku planu ochrony parku narodowego

- dowolne uznanie, że projektowana zabudowa działki, stanowiącej własność skarżącego, może spowodować istotne zagrożenie chronionych gatunków roślin i zwierząt poprzez zagrożenie wewnętrzne oraz wpłynie negatywnie na walory krajobrazowe (art. 28 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody),

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. w części dotyczącej obszaru wsi M. na okoliczność dopuszczalnej zabudowy plombowej - uzupełnienia oraz dowodów załączonych do skargi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Parku nie dokonał oględzin nieruchomości skarżącego i z tego względu dowolne jest przyjęcie, że w okolicy działki skarżącego występują zasoby przyrodnicze, podlegające ochronie gatunkowej. Działka skarżącego graniczy z zabudowanym siedliskiem rolniczym, a w okolicy tej działki jest krajobraz polny, niecharakteryzujący się walorami przyrodniczymi. Istniejąca zabudowa siedlisk jest elementem krajobrazu. W ocenie stanu faktycznego Minister Środowiska pominął istotne okoliczności faktyczne, a mianowicie obowiązujące na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Studium uwarunkowań i zagospodarowania gminy K., dopuszczające na terenie Parku zabudowę plombową (uzupełnienia) oraz brak od [...] planu ochrony parku. Brak planu ochrony parku przez okres ponad 10 lat skutkuje dowolnością oceny, że projektowana przez skarżącego zabudowa działki wywoła zagrożenie wewnętrzne wpływające w stopniu znaczącym na ochronę krajobrazu w rozumieniu art. 5 pkt 23 i pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Nie mogą stanowić podstawy oceny negatywnego wpływu projektowanej zabudowy gruntów ogólnikowe, choć obszerne na wynikający z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody zakaz budowy na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, pozostających w stałym zarządzie parku. Kluczowym zarzutem jest zastosowanie zakazu z art. 15 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w sytuacji, gdy ochrona krajobrazowa parku przewiduje wyjątek z art. 15 ust. 2 pkt 5 dopuszczający zabudowę w trybie gospodarczego wykorzystywania gruntu.

Zdaniem skarżącego obowiązujące studium zagospodarowania dopuszcza zabudowę siedliskową. Zabudowa siedliskowa wszak jest elementem chronionego krajobrazu i zabudowa plombowa (uzupełnienia) nie wpłynie na zmianę tego krajobrazu i nie ograniczy migracji zwierząt. W sytuacji, gdy istniejąca zabudowa siedlisk, położonych w odległości 150- 250 m od projektowanej zabudowy -uwzględnia przesłanki ochrony krajobrazu.

Ponadto skarżący podkreślił, że zaskarżone postanowienie ogranicza w sposób istotny konstytucyjne prawo własności skarżącego (art. 31 ust. 3 zdanie drugie oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy przepisy rangi ustawowej - ustawy o ochronie przyrody oraz środowiska -dopuszczają prawo do zabudowy gruntów stanowiących własność osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na to, że planowana do realizacji inwestycja położona jest na terenie [...], wobec tego projekt decyzji o warunkach zabudowy podlegał uzgodnieniu z Dyrektorem tego Parku. Zgodnie art. 60 ust. 1 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647 j.t.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 4 pkt 7 cyt. ustawy dyrektor parku narodowego jest organem właściwym do uzgadniania decyzji w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151 poz.1220 ze zm.) stanowi, że jedną z form ochrony przyrody jest park narodowy, który obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Park narodowy tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody.

Wobec tego rolą organów orzekających w niniejszej sprawie była ocena, czy planowa inwestycja może negatywnie wpłynąć na chronione środowisko przyrodnicze Parku i czy w ogóle możliwa jest realizacja inwestycji w kształcie przedstawionym przez inwestora.

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały, że realizacja planowanej inwestycji będzie wpływać niekorzystnie na obszar Parku.

Z ustalonego i niespornego stanu faktycznego wynika, że działka nr [...] o pow. [...] ha, na której skarżący planował inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego z potrzebną infrastrukturą techniczną (przyłączem wodociągowym, oczyszczalnią ścieków, przyłączem energetycznym, utwardzeniem nawierzchni komunikacji wewnętrznej i wjazdu z drogi gminnej) jest działką niezabudowaną, wykorzystywaną w sposób gospodarczy (łąka) i położna w granicach [...] Parku Narodowego. Na obszarze Parku występują małe, porozrzucane zbiorowiska związane m.in. z siedliskami rolniczymi. Obszar Parku obejmuje swoim zasięgiem lokalne wzniesienia pagórki z kontrastowanymi równinami.

Zdaniem organów orzekających w sprawie planowane zagospodarowanie działki nie stanowi kontynuacji dotychczasowego sposobu jej zagospodarowania, a nowa zabudowa nie wkomponuje się w przyrodę Parku ani istniejący krajobraz. Realizacja inwestycji może spowodować przekształcenie siedlisk występowania chronionych gatunków roślin, co wyczerpuje znamiona zagrożenia wewnętrznego, o jakim mowa w art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Realizacja inwestycji może także wpłynąć na migrację zwierząt.

W ocenie Sądu powyższe ustalenia w świetle zebranego materiału dowodowego są wystarczające do nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na terenie Parku. Należy bowiem mieć na względzie, że w przypadku inwestycji położnej na terenie parku narodowego należy brać pod uwagę nie tylko słuszny interes strony, ale także interes społeczny. Ze względy na cel w jakim park narodowy został utworzone, ingerencja w jego obszar powinna być jak najmniej uciążliwa i nie powodująca istotnych zmian, w tym krajobrazowych. Skoro wyspecjalizowany organ (Dyrektor Parku) uznał, że realizacja zamierzonej inwestycji wpłynie w sposób negatywny na walory środowiskowe, architektoniczne, czy krajobrazowe parku narodowego, a działanie to oparte było zarówno w przepisach prawa materialnego jak i procesowego, to stanowisko takie należy uznać za prawidłowe. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie organy obu instancji stanowiska swe uzasadniły w sposób absolutnie wyczerpujący, powołując przy tym prawidłową podstawę prawną. Nie mogą zatem zostać uwzględnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 6-11, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a.). W szczególności podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym nie wystąpiła potrzeba przeprowadzenia dowodu z oględzin terenu inwestycji, albowiem wszystkie niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne były możliwe do ustalenia w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, że nie tylko sama przyroda podlega ochronie na terenie parku, ale także jego walory krajobrazowe, które należy rozumieć jako wartości ekologiczne, estetyczne lub kulturowe obszaru oraz związane z nim rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka (art. 5 pkt 23 powołanej ustawy). Zdaniem Sądu, za zagrożenia dla zasobów przyrodniczych, należy uznać nie tylko czynniki oddziaływujące bezpośrednio na przyrodę parku, ale także te działające pośrednio, mogące w konsekwencji prowadzić do zniszczenia chronionych w parku narodowym wartości przyrodniczych. Listę zakazów obowiązujących w parku narodowym i rezerwacie przyrody należy odnosić nie tylko do zagrożeń bezpośrednich, ale również do tych działających pośrednio, które w konsekwencji mogą prowadzić do zniszczenia zasobów przyrody objętych ochroną prawną.

Odnosząc się do zarzutu, że dla Parku nie został sporządzony plan ochrony, a brak tego planu skutkuje dowolnością oceny, że projektowana zabudowa wywoła zagrożenie wewnętrzne wpływające na ochronę krajobrazu, wskazać należy, że faktycznie dla [...] Parku Narodowego nie opracowano planu ochrony. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje, że w takim przypadku do czasu ustanowienia planu ochrony, sprawujący nadzór sporządza projekt zadań ochronnych. W dniu orzekania przez organy obu instancji obowiązywało zarządzenie Nr 7 Ministra Środowiska z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie zadań ochronnych dla [...] Parku Narodowego ([...]). W załączniku nr 1 do tego zarządzenia za zagrożenia wewnętrzne uznano urbanizację Parku prowadzącą do degradacji walorów przyrodniczych i krajobrazowych, a jako sposób eliminacji lub ograniczenia tego zagrożenia wskazano m.in. kontynuację działań zmierzających do opracowania planu ochrony i uzyskania dla niego społecznej akceptacji, wprowadzenie do planu ochrony, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów zagospodarowania przestrzennego województwa zapisów ograniczających zabudowę terenu Parku, w szczególności obszarów położonych poza granicami skupionej zabudowy miejscowości, oraz innych zasad i wytycznych dotyczących gospodarowania przestrzenią i budownictwa na terenie Parku, prowadzenie uzgodnień w ramach postępowań w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, odnoszących się do terenu Parku, skierowanych na ograniczenie zabudowy. Wobec tego organy orzekające w sprawie winny także były respektować powyższe zarządzenie, którego celem jest również doprowadzenie do ograniczenia zabudowy na terenie Parku.

Nie może zostać również uwzględniony zarzut, że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., w części dotyczącej obszaru wsi M. na okoliczność dopuszczenia zabudowy plombowej. Również Sąd uznał za zbędne przeprowadzenie dodatkowego dowodu z tego dokumentu. Studium, jak wskazuje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), nie kształtuje bezpośrednio sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości. Jako akt polityki o charakterze wewnętrznym nie może stanowić podstawy prawnej determinującej sposób wykonywania prawa własności. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie, o sposobie wykonywania prawa własności decydują wyłącznie decyzje o warunkach zabudowy.

Nietrafny jest również podniesiony w skardze, zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednak prawo to nie jest prawem bezwzględnym i doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja (art. 64 ust. 3 Konstytucji). W odniesieniu do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy zasadę tą precyzuje art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Takimi przepisami szczególnymi są przytoczone na wstępie m. in. przepisy ustawy o ochronie przyrody. Organy orzekające w sprawie wykazały zaś, że w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody realizacja zabudowy na terenie [...] Parku Narodowego jest niemożliwa.

Również podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia art. 72 ust. 2, art. 74 ust. i 75 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska są niezasadne, ponieważ nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także innego naruszenia prawa, które pozwalałoby uwzględnić skargę z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.