Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 572/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 257, art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprzeciwu M. K. od zarządzenia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu

1 lutego 2018 r., Skarżący M. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy.

Dokonując analizy nadesłanego formularza Referendarz Sądowy stwierdził,

że przedmiotowy wniosek został wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie dalszego biegu sprawie.

W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżący w rubryce 7.1. nie podał bowiem wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości, w szczególności ich wielkości oraz szacunkowej wartości, wskazując jedynie, że posiada dom, mieszkanie

i działkę rolną z warsztatem usługowym oraz lokale użytkowe o powierzchni 61 m2

i 248 m2.

W rubryce 7.3. Wnioskodawca podał jedynie, że posiada niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej sprzęt, maszyny, narzędzia oraz środki transportowe, nie wyszczególniając posiadanych przedmiotów o wartości powyżej

5.000 zł.

W rubryce 10, w której winien był podać wysokość i tytuł uzyskania dochodów własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podał jedynie, że uzyskuje dochód (którego wysokości nie podał) z prowadzonej działalności usługowej, który przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny, zaś w rubryce 11 wskazał jedynie, że ponosi opłaty za media oraz koszty utrzymania rodziny, nieruchomości

i działalności gospodarczej, również nie wskazując wysokości tych wydatków ani ich rodzaju. Nadto Skarżący nie zakreślił rubryki nr 4.2, nie precyzując zakresu żądania.

W związku z tym, zarządzeniem z dnia 19 lutego 2018 r. (doręczonym

Skarżącemu w dniu 13 marca 2018 r.) Referendarz Sądowy wezwał Stronę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk formularza PPF nr: 4.2 przez wskazanie zakresu żądania; 7.1 przez wskazanie wielkości i szacunkowej wartości każdej nieruchomości,

a ponadto w przypadku nieruchomości rolnej – wskazanie powierzchni i sposobu jej rolniczego wykorzystania, w przypadku gospodarstwa rolnego – wskazanie osobno powierzchni gruntów rolnych i leśnych, liczby budynków, liczby i rodzaju urządzeń służących do produkcji oraz liczby i rodzaju inwentarza żywego; 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę; 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju

|i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego wniosku, do usunięcia których został wezwany.

Termin uzupełnienia wniosku upłynął bezskutecznie z dniem 20 marca 2018 r. W terminie do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżący nadesłał jedynie pismo, w którym wyjaśnił, że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odnosząc się do posiadanych nieruchomości Skarżący wskazał natomiast, że są to budynek mieszkalny oraz lokale użytkowe, nie określił jednak ich wartości. Uchylił się również od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, stwierdzając jedynie, iż są to sprzęt, maszyny, urządzenia i narzędzia oraz środki transportu używane w działalności usługowej. Skarżący nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów, ani wysokości posiadanych zobowiązań, czy stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, wskazując jedynie, że uzyskiwany dochód pokrywa koszty utrzymania rodziny oraz zakładu oraz że ponosi opłaty za media.

Zaskarżonym zarządzeniem Referendarz Sądowy pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia, w którym wyjaśnił, że wystarczająco przedstawił swoją sytuację majątkową, wobec czego przyznanie prawa pomocy w sprawie jest zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone zarządzenie jest bowiem prawidłowe.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku

o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru

i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257).

Złożony do akt sprawy formularz bezsprzecznie zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, albowiem Skarżący nie wypełnił wszystkich wymaganych do poznania pełnej sytuacji majątkowej strony pól formularza w części zawierającej oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, pozostawiając rubryki przedmiotowego formularza w tej części puste.

W związku z tym zasadnie Referendarz Sądowy wezwał Stronę do uzupełniania stwierdzonego braku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie zgodnie z treścią pouczenia wymienionych w treści zarządzenia rubryk formularza, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Zarządzenie doręczono Stronie w dniu 13 marca 2018 r. (potwierdzenie odbioru k. 63). W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął 20 marca 2018 r., Skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku.

Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła

w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść przywołanego

art. 257 p.p.s.a., stwierdzić należy, że Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł

o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania bowiem Strona, w wyznaczonym terminie, nie uzupełniła braku formalnego wniosku.

Podniesione w sprzeciwie twierdzenie, że sytuacja majątkowa Skarżącego została należycie wykazana i uzasadniała zwolnienia Skarżącego od kosztów sądowych, nie zasługiwało na uwzględnienie. W zaskarżonym zarządzeniu nie dokonywano bowiem oceny sytuacji majątkowej Strony. Zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wydawane jest bowiem w wyniku formalnej, a nie materialnej oceny złożonego wniosku.

W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Nadmienić nadto należy, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne

z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.