Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3150/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. S., J. S. i K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2002r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. S., J. S. i K. S. kwotę 30 zł ( trzydzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 października 2002 r, znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), po rozpatrzeniu odwołania J. i A. S. oraz K. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] listopada 2001 r, znak: [...] nakazującej J. i A. S. oraz K. S. dokonanie na własny koszt rozbiórki zbiorników wybieralnych dwukomorowych na ścieki sanitarne, wykonanych z kręgów betonowych 0 90 zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce, uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał J. i A. S. oraz K. S. dokonanie na własny koszt rozbiórki zbiorników wybieralnych dwukomorowych na ścieki sanitarne, wykonanych z kręgów betonowych 0 90 zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] nakazał dokonanie rozbiórki zbiorników wybieralnych dwukomorowych na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S.. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyli J. i A. S. oraz K. S.. Wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek S. i J. K., a przedmiotem postępowania są zbiorniki wybieralne dwukomorowe na ścieki sanitarne, zlokalizowane na działce nr [...] w miejscowości S..

W ramach przeprowadzonego postępowania organ dokonał czynności oględzin przedmiotu postępowania dnia [...] sierpnia 2001 r., w trakcie których ustalił m.in., że od strony północnowschodniej działki zlokalizowane są 2 zbiorniki wybieralne o średnicy 0 90.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu pierwszej instancji i wydanej decyzji powtórnie rozpatrzono sprawę. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w pierwszej instancji przeprowadzono prawidłowo, a zwłaszcza zapewniono stronom postępowania ich gwarancje procesowe, gdyż miały one możliwość udziału w każdej fazie postępowania.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych zbiorników dwukomorowych na ścieki sanitarne. Podkreślono, że organ pierwszej instancji ustalił, że J. i A. S. oraz K. S. w dniu [...] maja 2001 r. zrealizowali na działce nr [...] w miejscowości S. dwukomorowe zbiorniki na nieczystości sanitarne z kręgów betonowych 0 90. Zbiorniki te zlokalizowane zostały w odległości 1m od budynku należącego do inwestorów.

W ocenie organu odwoławczego zbiorniki służące do gromadzenia ścieków są obiektem budowlanym, na realizację którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Podkreślono, że w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego zostały wyszczególnione obiekty, na budowę których nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia właściwego organu. Zdaniem organu odwoławczego, zbiorników na ścieki sanitarne wybudowanych przez inwestorów nie można zakwalifikować do żadnego z tych obiektów. Jakkolwiek nie posiadają one cech budynku w rozumieniu art. 3 pkt 1a Prawa budowlanego, to stanowią one całość techniczno-użytkową określoną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego mianem budowli, czyli każdego obiektu budowlanego nie będącego budynkiem lub obiektem małej architektury. Przedstawiona w tym artykule lista przykładowych obiektów będących budowlami nie jest listą zamkniętą i w ocenie organu obiekty zrealizowane przez inwestorów, tj. zbiorniki należy zakwalifikować do tej kategorii obiektów budowlanych.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ zobowiązany jest wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyroku z dnia 27 października 1999 r. (sygn. akt: IV SA 1311/96, publ.: Wydawnictwo Prawnicze LEX, rekord nr 47790) konstrukcja przepisu art. 48 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

J. i A. S. oraz K. S. nie posiadają decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, co znajduje potwierdzenie w podpisanym przez strony protokole z oględzin przedmiotu postępowania oraz w odwołaniu skarżących, zatem w świetle obowiązujących przepisów organ pierwszej instancji prawidłowo wydał nakaz rozbiórki przedmiotowych zbiorników dwukomorowych na ścieki sanitarne.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż organ pierwszej instancji zobowiązany był do wydania skarżonej decyzji, jednak niezasadnie nakazał inwestorom uporządkowanie terenu po rozbiórce, gdyż czynności te nie wynikają z zastosowanych przepisów prawa. Zatem organ odwoławczy korzystając ze swoich uprawnień na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w treści orzeczenia i orzekł jak w sentencji.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2002 r, znak: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie A. S., J. S. i K. S. wnosząc o "oddalenie w całości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującego rozbiórkę zbiorników z kręgów betonowych 0 90 cm usytuowanych przy budynku mieszkalnym Nr [...] w S." oraz umożliwienie wykorzystania przedmiotowych zbiorników zgodnie z projektem orynnowania budynku i odprowadzenia wody deszczowej, który to projekt został zgłoszony w Gminie S..

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 października 2002 r. znak [...], podtrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. i nakazał rozbiórkę zbiorników z kręgów betonowych 0 90 cm. W decyzji tej, jak również w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] listopada 2001 r., jako uzasadnienie decyzji podaje się lokalizację na działce Nr [...] oraz brak pozwolenia na budowę.

Skarżący podnieśli, że w czasie wizji lokalnej w dniu [...] sierpnia 2001 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Budowlanego w W. nie stwierdzono, że zbiorniki posadowione są na działce nr [...]. Odnotowano jedynie brak stałej granicy pomiędzy posesjami. W protokole stwierdzono, że od strony pólnocno-wschodniej zlokalizowane są 2 zbiorniki o średnicy 90cm oddalone od budynku w odległości 1m. Osoby przeprowadzające oględziny poinformowano, że posadowione zbiorniki nie były jeszcze używane do gromadzenia nieczystości. Nie są one również wykorzystane do dnia złożenia skargi z uwagi na to, że budynek nie jest zamieszkały. Skarżący podkreślili, że w punkcie 4 uzasadnienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśniali, że teren na którym posadowione zostały zbiorniki od około 65 lat władany był przez poprzednich właścicieli, tj. rodzinę Ż. i J. P., którzy byli samoistnymi posiadaczami tego terenu i władali tym terenem jako właściciele do czasu sprzedaży działek skarżącym. Fakt posiadania tego terenu przez poprzednich właścicieli jest odnotowany również w akcie notarialnym "Umowa sprzedaży", repertorium A numer [...] z dnia [...] października 2000 r. spisanej w kancelarii notariusza mgr J. S. w W.. W §1. "Umowy sprzedaży" ujęto, że "przy zabudowaniach, tj. budynku pod Nr [...] wraz ze stajnią i szopą znajduje się jeszcze studnia i dół asenizacyjny". Zostało to również odnotowane w protokole oględzin. Członkowie Komisji zostali również poinformowani, że toczy się postępowanie sądowe dotyczące prawnego uregulowania własności terenów wokół budynków nr [...] i Nr [...] w S.. Przeniesienie własności ma być dokonane w oparciu o nowe rozgraniczenie i ugodę z dnia [...] sierpnia 2002 r., która jest podstawą do zakończenia postępowań sądowych.

Skarżący podnoszą że organ odwoławczy uznał ich uzasadnienie w odwołaniu dotyczące aktualnego stanu posiadania i władania terenem pod miejscem składowania obornika przy budynku nr [...], na którym posadowione są zbiorniki. Nie zarzucono skarżącym również naruszenia przepisów Rozdziału 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczącego przyłączenia do sieci zewnętrznych (§ 28 pkt 2), który stwierdza "w razie braku kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren".

Skarżący wskazują że w dniu [...] sierpnia 2001 r. zostało złożone w Urzędzie Gminy S. zgłoszenie obejmujące projekt montażu rynien, rur spustowych oraz odprowadzenia deszczówki z budynku mieszkalnego Nr [...] w S.. Ponieważ zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do 30 dni właściwy organ nie wniósł sprzeciwu ani żadnych uwag, zawarte w projekcie rozwiązanie zostało zaakceptowane jako zgodne z przepisami prawa budowlanego. Tak więc z dniem [...] września 2001 r. uważać należy zgłoszony projekt orynnowania i odprowadzenia deszczówki z budynku Nr [...] za prawomocny i zezwalający na jego realizację. W projekcie tym nie przewidziano odprowadzenia wody deszczowej do jednego zbiornika wraz ze ściekami sanitarnymi. Tak więc stwierdzenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że "w ten sposób podłączonoby do jednego zbiornika zarówno wody opadowe jak i ścieki sanitarne co jest niedopuszczalne" nie ma uzasadnienia. Ponadto w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokładnie zostało wyjaśnione, że zbiorniki zostaną wykorzystane tylko do gromadzenia i odprowadzenia wody deszczowej, a odprowadzenie ścieków sanitarnych rozwiązane zostanie po uregulowaniu sprawy własności terenów. Skarżący podnoszą że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wiedząc, że z dniem [...] września 2001 r. uprawomocnił się zgłoszony przez skarżących projekt orynnowania i odprowadzenia deszczówki, w którym wykorzystano betonowe zbiorniki, wydał dnia [...] listopada 2002 r. decyzję nakazującą ich rozbiórkę. W ocenie skarżących jest to niesłuszne.

Podniesiono również w skardze, że organ odwoławczy również nie uwzględnił uzasadnienia dotyczącego zmiany wykorzystania przedmiotowych zbiorników oraz faktu uprawomocnienia się zgłoszonego przez skarżących projektu orynnowania i odprowadzenia deszczówki. Wskazano także, że w wielu przypadkach z uwagi na małą szkodliwość społeczną postępowania są umarzane. Dlatego też skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie im wykorzystania przedmiotowych zbiorników zgodnie z prawomocnym projektem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wraz z jego argumentacją i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi A. S., J. S. i K. S. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz.U. z 2000 r, nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Wojewódzkiego, Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2002 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiorników wybieralnych dwukomorowych na ścieki sanitarne, wykonanych z kręgów betonowych 0 90 zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S..

Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r, nr 89, poz. 414 ze zm.) w jego brzmieniu według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei według art. 51 ust. 4 tej ustawy jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. (tj. bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach) mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 51 ust. 1-3 dopuszczające doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości okoliczność - potwierdzona przez skarżących w treści odwołania od organu pierwszej instancji, jak i potwierdzona przez A. S. i J. S. na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu 26 czerwca 2006 r. - wybudowania przedmiotowych zbiorników na ścieki bez wcześniejszego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia.

Budowa zbiorników na ścieki sanitarne podlega reglamentacji administracyjnoprawnej. Mając na uwadze treść art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 oraz treść art. 29 i 30 Prawa budowlanego, które nie wyłączają obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku budowy zbiorników na ścieki, zasadne jest stanowisko, że wykonanie betonowych zbiorników na ścieki wymagało pozwolenia na budowę. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym na budowę zbiornika na ścieki wymagane jest pozwolenie budowlane w myśl art. 28 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1999 r., IV SA 1855/96, publ.: LEX nr 47818). W kontekście ewentualnych wątpliwości skarżących w zakresie uznania przedmiotowej inwestycji jako wymagającej pozwolenia na budowę lub jako wymagającej zgłoszenia właściwemu organowi (do czego skłaniają się skarżący powołując się na zgłoszenie "montażu rynien, rur spustowych oraz odprowadzania deszczówki" dokonane w dniu [...] sierpnia 2001 r, tj. już po zrealizowaniu inwestycji, co według oświadczenia złożonego do protokołu oględzin z dnia [...] sierpnia 2001 r. przez A. S. i K. S. miało miejsce w dniu [...] maja 2001 r.), należy stwierdzić, że na gruncie niniejszej sprawy kwestia ta nie ma znaczenia, skoro skarżący przed wykonaniem zamierzenia inwestycyjnego nie poddali się żadnej z dwóch wymienionych wyżej form reglamentacji administracyjnej realizowania robót budowlanych. Podkreślić należy, że na brak zgłoszenia inwestycji skarżący wskazują wprost w treści odwołania od organu pierwszej instancji, a zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2001 r. poza tym, że zostało dokonane po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji, to nie dotyczy budowy zbiorników na ścieki lecz "montażu rynien, rur spustowych oraz odprowadzania deszczówki".

Na gruncie niniejszej sprawy istotne jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja ma charakter obiektu budowlanego, którego zrealizowanie bez wymaganego pozwolenia na budowę uzasadniało zastosowanie regulacji art. 48 Prawa budowlanego, czy też mieści się w zakresie innych robót budowlanych uzasadniających zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 51 ust. 4 cyt. ustawy, a w szczególności, czy ma charakter budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, czy też jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, lecz nie stanowiącym całości techniczno-użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Poprawnej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji z wyżej wskazanego punktu widzenia można dokonać dopiero po szczegółowym ustaleniu stanu faktycznego, a materiał zgromadzony w aktach sprawy do dokonania takiej kwalifikacji nie jest wystarczający. Z protokołu oględzin z dnia [...] sierpnia 2001 r., na którym swoje ustalenia oparły organy obydwu instancji, nie da się w sposób jednoznaczny wywnioskować, czy przedmiotowy zbiornik na ścieki sanitarne ma charakter budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, czy też jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, lecz nie stanowiącym całości techniczno-użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami. Również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywnioskować powodów, dla których przedmiotową inwestycję zaliczono do budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyłącznie prezentację poglądu organu odwoławczego w tym zakresie bez przytoczenia argumentacji na jego poparcie. Tymczasem zważywszy na kategoryczny i bardzo restrykcyjny charakter regulacji art. 48 Prawa budowlanego oraz na konsekwencje, jakie w chwili podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia wiązały się ze stosowaniem tej regulacji, wskazać należy, że uzasadnienie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki opartego na art. 48 Prawa budowlanego powinno charakteryzować się szczególną wnikliwością i starannością zwłaszcza w zakresie wykładni stosowanych przepisów i oceny stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie. Tylko wówczas realizowane są przez organ zasady ogólne postępowania administracyjnego, zwłaszcza te określone w art. 7 i art. 11 k.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Zasygnalizować należy, że decyzja organu pierwszej instancji, która w istocie rzeczy została zaakceptowana przez organ odwoławczy, w ogóle nie zawiera wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organy obydwu instancji naruszyły konkretyzujące powyższe zasady art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odniesieniu do argumentów prezentowanych przez skarżących w skardze do sądu administracyjnego, należy podkreślić, że kwestie związane z uregulowaniem stanu prawnego nieruchomości, na której zrealizowano przedmiotową inwestycję nie mają w niniejszej sprawie rozstrzygającego znaczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 Prawa budowlanego obowiązek dokonania na własny koszt czynności nakazanych w decyzji, o której mowa zarówno w art. 48, jak i w art. 51 ciąży na inwestorze, właścicielu lub zarządca obiektu budowlanego. Skoro skarżący byli inwestorami przedmiotowej inwestycji uzasadnione jest kierowanie do nich decyzji w sprawie zapewniając jednocześnie udział w postępowaniu właścicielom działki nr [...],[...] i [...] położonych w S..

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2002 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiorników wybieralnych dwukomorowych na ścieki sanitarne, wykonanych z kręgów betonowych 0 90 zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S..

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).