Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1190/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 20 ust. 1a, art. 22, art. 22b ust. 1, lp. 2.2.1. i lp. 6.2.1. zał nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Biuro Podróży [....] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia (...) marca 2020 r. nr (...) nakładającą na A.L. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A (zwany dalej: "Skarżącym") karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, za wyszczególnione w decyzji naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm. – dalej: "u.t.d.").

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 4 pkt 22, art. 22b, art. 24, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.11, lp. 2.9, lp. 2.2.1, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – zwane dalej "rozporządzeniem 561/2006"), art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1)

Z uzasadnienia tej decyzji i akt sprawy wynika, że w okresie od 13 stycznia

2020 r. do 13 lutego 2020 r. w siedzibie przedsiębiorcy A , przeprowadzona została kontrola w zakresie przestrzegania przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Do kontroli strona okazała zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu rzeczy z dnia 3 grudnia 2014 r. oraz licencję Nr (...)na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób z dnia 5 listopada 2019 r. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 9 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr (...) z dnia (...) lutego 2020 r., w którym szczegółowo opisano stwierdzone naruszenia obowiązujących regulacji.

Na tej podstawie decyzją z dnia [...] marca 2020 r. WITD orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w łącznej wysokości 15 000 zł.

Karę wymierzono za:

1. lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, co sankcjonowane karą w wysokości 200 zł,

2. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 550 zł;

3. lp. 5.8 - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 150 zł, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 300 zł;

4. lp. 5.11- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 zł, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 zł, międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą w wysokości 50 zł, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą w wysokości 100 zł;

5. lp. 6.2.1 - niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;

6. lp. 2.9 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 u.t.d., w wymaganym terminie, sankcjonowane karą 800 zł;

7. lp. 2.2.1 - wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: dni, sankcjonowane karą w wysokości 2.000 zł.

Ponadto zdaniem organu, w sprawie brak było podstaw do zastosowania regulacji prawnych określonych w art. 92b i 92c u.t.d.

W odwołaniu złożonym od tej decyzji Skarżący zawnioskował o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zdaniem odwołującego organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odnośnie naruszenia z lp. 2.2.1 odwołujący wskazał, że decyzję wydano bez jakichkolwiek dowodów świadczących o wykonywaniu przewozów w inne dni niż wskazane w rozkładzie jazdy. Z przyczyn od niego niezależnych nie wykonano przewozów, bowiem nie było na nie dokonanych rezerwacji. Jego zdaniem w tym wypadku nie powinna zostać liczona wielokrotność kary 2.000 złotych.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 odwołujący wyjaśnił, że jazdy bez karty miały miejsce przy włączonej funkcji OUT i były one wyłączone ze stosowania rozporządzenia 561/2006. Podtrzymał wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia 21 lutego 2020 r. Odnośnie naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców wskazał, że wynikały one z sytuacji drogowych (korki, braki bezpiecznych miejsc parkingowych).

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była słuszna. Podczas przeprowadzonej w przedsiębiorstwie odwołującego kontroli w sposób nie budzący wątpliwości wykazano wskazane w kwestionowanej decyzji naruszenia obowiązujących przepisów. Na wstępie wyjaśnił, że zgodnie z art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie może przekroczyć 15 000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo odniósł się do każdego z zarzucanych skarżącemu naruszeń, powołując podstawę prawną, na podstawie której została nałożona kara i wyjaśniając przyczyny jej nałożenia.

Odnośnie naruszenia z lp. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że stosownie do art. 22b u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. W przypadku przedsiębiorcy zmianą danych jest zmiana adresu przedsiębiorstwa i miejsc wykonywania działalności gospodarczej. Każda niezgłoszona zmiana danych stanowi odrębne naruszenie, a przedsiębiorca zobowiązany jest do przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym w stosunku do posiadanych uprawnień. Każde stwierdzone naruszenie odnośnie niezgłoszenia zmiany danych, wynikające z art. 22b u.t.d., sankcjonowane jest odrębną karą. Wobec tego, że przedsiębiorca nie poinformował o zmianie adresu, nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości została nałożona słusznie.

Odnośnie naruszenia z lp. 2.2.1 organ wyjaśnił, że w wyniku analizy okazanych dokumentów w połączeniu z analizą okazanych plików cyfrowych z tachografów zainstalowanych w pojazdach przedsiębiorstwa, stwierdzono, że przedsiębiorstwo zgodnie z posiadanym zezwoleniem oraz określonymi w nim warunkami wykonywania przewozów winno wykonywać kursy na trasie Polska-Grecja oraz Grecja-Polska codziennie przez siedem dni w tygodniu, w obu kierunkach. W kontrolowanym okresie przedsiębiorstwo winno wykonywać przez 334 dni, 334 kursy na trasie Polska-Grecja oraz przez 334 dni, 334 kursy na trasie Grecja-Polska tj. łącznie przez 668 dni, 668 kursów. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo w okresie objętym kontrolą wykonało jedynie 34 kursy na trasie Polska-Grecja oraz 34 kursy na trasie Grecja-Polska tj. łączni 68 kursów. Organ stwierdził zatem, że przedsiębiorca w kontrolowanym okresie naruszył warunki dotyczące wykonywania przewozu regularnego określone w zezwoleniu i dotyczące dni wykonywania przewozu. Każdy dzień w którym zgodnie z zezwoleniem przedsiębiorca winien zrealizować kurs na trasie Polska-Grecja czy też Grecja-Polska należy rozumieć jako odrębny przewóz drogowy. Każdy dzień w którym nie wykonano przewozu drogowego zgodnie z udzielonym zezwoleniem skutkuje nałożeniem sankcji karnej. Bez znaczenia pozostają podnoszone przez stronę okoliczności. Jeśli przedsiębiorca nie jest w stanie realizować kursów tak jak ma określone w uprawnieniu to powinien rozważyć możliwość zmniejszenia liczby kursów na danej trasie po to aby były one rentowne. Organ uznał, że kara pieniężna w łącznej wysokości 1 200 000 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 5.11 organ wyjaśnił, że analiza zapisów danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń i błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że wskazani kierowcy przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, co oznacza, że kara pieniężna w łącznej wysokości 300 zł została nałożona prawidłowo.

Podobnie organ uznał, że kary nałożone za naruszenie z lp. 5.8 (skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone – w łącznej wysokości 600 zł), z lp. 5.7 (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej – w łącznej wysokości 300 zł) i lp. 5.6 (niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku) zostały nałożone słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Natomiast odnosząc się do naruszenia z lp. 6.2.1 i twierdzeń odwołującego, że jazdy bez karty kierowcy miały miejsce przy włączonej funkcji OUT i były wyłączone ze stosowania rozporządzenia 561/2006 organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedłożyła, żadnych dowodów mogących świadczyć o faktycznie wykonanych naprawach i związanych z tym przejazdami. Zatem kara pieniężna w łącznej wysokości 10 000 zł za stwierdzone naruszenia jest prawidłowa.

Odnosząc się do stawianych w odwołaniu zarzutów, organ ocenił, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. W trakcie postępowania zebrano cały materiał dowodowy, na podstawie którego wyczerpująco ustalono stan faktyczny sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnił wszystkie okoliczności. Brak było również podstaw do zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych, ponieważ strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń.

A.L. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zawnioskował także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. podtrzymując w tym zakresie argumentację odwołania. Wskazał na naruszenie at. 2 Konstytucji RP oraz art. 92b ust. 1 i 2 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał zarzut, że w zakresie naruszenia lp. 2.2.1 organ wydał decyzję bez jakichkolwiek dowodów świadczących o wykonywaniu przewozów w inne dni niż wskazane w rozkładzie jazdy. Z przyczyn od niego niezależnych nie wykonano przewozów, gdyż brak było na nie rezerwacji. Zakwestionował nałożenie przez organ wielokrotności tej kary. Podobną argumentację Skarżący podniósł odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1. Podkreślił jednocześnie, że w załączeniu do wyjaśnień z dnia 21 lutego 2020 r. przedłożył kopię zaświadczenia o przeprowadzonym przeglądzie technicznym i przedłożył fakturę za wykonaną usługę. Zarzucił, że organ II instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie zajęcie stanowiska co do zebranych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zawnioskował o jej odrzucenie, jako złożonej po terminie.

Po rozpoznaniu wniosku Skarżącego, postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. II SA/Rz 1190/20 WSA w Rzeszowie przywrócił termin do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137; zwana dalej P.u.s.a.), zaś zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 ust. 3 zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ).

Skarga została wniesiona na decyzję GITD wydaną w sprawie nałożenia na Skarżącego przewoźnika kary pieniężnej w łącznej kwocie 15 000 zł, z tytułu naruszenia szeregu przepisów o transporcie drogowym.

Zebrany przez Organy materiał dowodowy, pozwalał na przeprowadzenie kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji, bez potrzeby jego uzupełniania na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Ustalony stan faktyczny odpowiadał zasadzie prawdy obiektywnej wywodzonej w postępowaniu administracyjnym z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Nie budzi wątpliwości Sądu dokonana przez Organy obu instancji kwalifikacja materialnoprawna stwierdzonych deliktów administracyjnych, rozpatrywana w kontekście u.t.d. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Regulacje u.t.d., ustalają bowiem zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem.

Skarżący przewoźnik zarzuca decyzji GITD naruszenie przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym w postaci art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80, w zw. z Lp. 2.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli normy która sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni.

Podkreśla się w skardze, iż w oparciu o ten przepis wydano decyzje bez jakichkolwiek dowodów świadczących o wykonywaniu przewozu drogowego w inne dni niż wskazane w rozkładzie jazdy. Wszystkie dni zakwestionowane w decyzji były ujęte w rozkładzie jazdy, dlatego błędnie zakwalifikowano stan faktyczny pod wyżej podany przepis u.t.d..

WSA przyznaje rację GITD, iż przyczyny niezależne od przedsiębiorcy prowadzącego działalność przewozową w postaci braku rezerwacji na przejazdy na trasie Polska - Grecja w dniach określonych w obowiązującym rozkładzie jazdy i nie wykonywanie z tej przyczyny przewidzianych w rozkładzie przewozów, nie ekskulpują Przewoźnika od naruszenia Lp. 2.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis ten pozwala na stosunkowe karanie wielokrotności naruszeń warunków zezwolenia a nie za naruszenie "wielokrotne" rozpatrywane pojedynczo jak twierdzi Skarżący.

W odniesieniu do tego zarzutu skargi należało zauważyć, że w decyzji GITD stwierdzono, iż w czasie kontroli Strona okazała zezwolenie na świadczenie usługi regularnej w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego między państwami członkowskimi UE wraz z harmonogramem - rozkładem jazdy obowiązującym do dnia 1 czerwca 2022 r. oraz oświadczenie wskazujące dni wykonywania usługi przewozów regularnych na trasie Polska - Grecja - Polska. Jako dni wyjazdu z Polski przedsiębiorca wskazał dzień tygodnia "wtorek", natomiast jako dzień wyjazdu z Grecji wskazał dzień tygodnia "czwartek". Ponadto przedstawiono zestawienie terminów wykonywanych jazd na trasie Polska-Grecja-Polska w 2019 r. z okresu objętego kontrolą tj. od 1 luty 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., wskazując datę wyjazdu z Polski do Grecji oraz datę wyjazdu z Grecji do Polski.

Na podstawie analizy dokumentów i analizy plików cyfrowych tachografów zainstalowanych w pojazdach przedsiębiorstwa stwierdzono, że Przewoźnik zgodnie z posiadanym zezwoleniem oraz określonymi w nim warunkami wykonywania przewozów powinien wykonywać kursy na trasie Polska - Grecja oraz Grecja - Polska codziennie przez 7 dni w tygodniu, tj. poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela w obu kierunkach. W okresie poddanym kontroli Inspekcji przedsiębiorstwo miało wykonywać przez 334 dni, 334 kursy na trasie Polska - Grecja oraz przez 334 dni, 334 kursów na trasie Grecja – Polska. Zatem łącznie należało wykonać 668 kursów. Tymczasem na podstawie okazanych dokumentów w okresie objętym kontrolą przedsiębiorstwo wykonało jedynie 34 kursy na trasie Polska - Grecja oraz 34 kursy na trasie Grecja – Polska; łącznie 68 kursów. Tak ustalonym okolicznościom faktycznym Skarżący nie zaprzecza, a kwestionuje ustaloną przez Organy treść normy materialnoprawnej w postaci Lp. 2.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d..

Sąd po przenalizowaniu argumentów strony potwierdza stanowisko organów Inspekcji Transportu Drogowego przyjęte wobec sposobu wykładni przepisu sankcjonującego zastosowanego wobec skarżącego przewoźnika. Przewoźnik zobligowany był wykonywać wszystkie podane w rozkładzie jazdy przewozy drogowe, bowiem załączony do zezwolenia rozkład jazdy określa warunki realizacji działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, które to warunki przedsiębiorca winien bezwzględnie realizować. Zatwierdzony przy udzielaniu zezwolenia rozkład jazdy jest częścią zezwolenia czyli aktu wyznaczającego warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych regularnych. Wynika to z treści art. 20 ust. 1a u.t.d., który stanowi : załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Z obowiązku przestrzegania zatwierdzonego przez Organ rozkładu jazdy nie zwalnia przewoźnika podnoszony przez niego argument, iż na dni nie wykonywanych przewozów nie dokonano jakiejkolwiek rezerwacji. Jeżeli warunki przewozu nie odpowiadały oczekiwaniom Przewoźnika bądź realiom prowadzonej działalności gospodarczej, to przepisy ustawy transportowej pozwalają na dokonywanie zmian danych, o których mowa w art. 22 u.t.d. nie później 14 dni od dnia ich powstania – art. 22b ust. 1 u.t.d.

Ponadto, wysokość kary została obliczona prawidłowo. Sankcja o jakiej mowa w Lp. 2.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. aktualizuje się za każdy dzień niewykonania przewozu określonego w rozkładzie jazdy. Zatem ulega ona stosownemu zwielokrotnieniu w zależności od ilości dni, w jakich zaniechano wykonywania przewozów. Nie można stawiać znaku równości pomiędzy jednokrotnym niewykonaniem przewozu w dzień podany w rozkładzie i regularnym niewykonywaniem tych przewozów jakiego dopuściła się strona skarżąca w niniejszej sprawie. Użycie w przepisie wyrazu "dni", nie przekonuje do przyjęcia interpretacji skarżącego, gdyż sankcji podlega naruszenie warunku określonego w zezwoleniu a warunek ten odnosić należy do każdego z dni podanych w zatwierdzonym rozkładzie jazdy. Innymi słowy, każdy dzień jak pisze GITD, w jaki nie wykonano przewozu będzie skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Naruszenie tego warunku zezwolenia należy rozpatrywać jednostkowo nie zaś globalnie jak chciałby tego Skarżący przedsiębiorca.

Dlatego rację przyznać należy Organowi odwoławczemu, iż sankcja wymierzana na podstawie wyżej wymienionego przepisu u.t.d., winna być wymierzana za każdy dzień, w którym nie został zrealizowany przewidziany w rozkładzie jazdy kurs. Każdy kurs przewidziany w rozkładzie jazdy, traktować należy jako odrębny przewóz drogowy zatem za każdy dzień, w którym nie wykonano przewozu należało wymierzyć określona w u.t.d. karę w wysokości 2000 zł.

Kolejny zarzut podniesiony w skardze odnosi się zastosowanej przez organy sankcji z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W jego świetle sankcji w postaci kary pieniężnej w kwocie 5000 zł podlega niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Skarżący podkreśla, że zarówno Organ I jak i II instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia przyczyn nie rejestrowania na karcie kierowcy zapisu aktywności prędkości przebytej drogi. Stwierdza się, iż w załączeniu do wyjaśnień Strony z dnia 21 lutego 2020 r. przedłożono kopię zaświadczenia o przeprowadzonym przeglądzie technicznym pojazdu i fakturę za wykonanie tej usługi.

Sąd po przeanalizowaniu tych twierdzeń nie mógł potwierdzić ich prawdziwości Otóż po otrzymaniu przez Skarżącego zawiadomienia WITD o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z naruszeniami stwierdzonymi w trakcie kontroli przedsiębiorstwa opisanymi w protokole kontroli z dnia 13 lutego 2020 r. A.L. złożył do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Rzeszowie wyjaśnienia na piśmie oznaczonym datą - 21 luty 2020 r. Pismo to nie zawiera jednak treści zacytowanej w skardze, a odnoszącej się do przejazdu pojazdu o numerze rejestracyjnym (...), bez zalogowania i karty. W piśmie tym strona kwestionuje wyłącznie sposób wykładni przepisów Lp. 2.2.1. i Lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Nie można w nim doszukać się choćby fragmentu treści o jakich jest mowa w skardze czy odwołaniu. Do tego pisma nie załączono również zaświadczenia o przeprowadzonym przeglądzie technicznym jak również faktury za wykonanie tej usługi. Zostały te dokumenty załączone dopiero do skargi, a zatem dowody te wbrew twierdzeniom skarżącego nie znalazły się z zgromadzonym materiale dowodowym, podobnie jak podnoszone w skardze okoliczności faktyczne mające wyłączać odpowiedzialność Strony od popełnionych naruszeń przepisów u.t.d. Zatem Skarżący nie może zarzucać skutecznie Organowi odwoławczemu nie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, które przez stronę nie zostały zaoferowane w toku postępowania administracyjnego.

Zdaniem WSA nie może być też mowy o naruszeniu przez GITD art. 10 K.p.a. polegającego na nieumożliwieniu Stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez ten Organ. Przepis ten nie mógł zostać naruszony ze skutkiem dla określonego w decyzji wyniku sprawy, skoro Organ II instancji oparł się na dowodach zgromadzonych przez WITD i nie przeprowadzał postępowania wyjaśniającego poza tymi dowodami. Organ pierwszej instancji umożliwił Stronie wypowiedzenie się na temat zgromadzonego materiału dowodowego o czym świadczy wspomniane już wyżej zawiadomienie z dnia 13 lutego 2020 r. Dlatego zarzut podnoszący uchybienia w zakresie art. 10 § 1 K.p.a. w czasie postępowania odwoławczego przed GITD nie mógł zostać przez WSA uwzględniony ze skutkiem kasacyjnym.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie orzekano ze względu na treść art. 200 P.p.s.a.