Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 896/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 53 ust 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 65 ust 2 pkt 5 oraz 66 ust 2
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: par 39
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skarg [...] S.A. z siedzibą w K. oraz [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w [...] kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia 14 lutego 2017 r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowego (klasy A) z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, przyłączami, przebudową sieci i obsługą komunikacyjną oraz obiektami małej architektury na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy al. [...] w K." oraz umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z drogi publicznej al. [...] w zakresie pasa drogowego.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 października 2017 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 146/18 uchylił opisane wyżej decyzje SKO oraz Prezydenta Miasta K..

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 marca 2019 r., nr [...] ustalił na wniosek M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowego (klasy A) z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, przyłączami, przebudową sieci i obsługą komunikacyjną oraz obiektami małej architektury na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (poprzednio dz. nr [...]) obr. [...] przy al. [...] w K.".

Odwołanie od tej decyzji złożyli Biuro Rozwoju [...] S.A z siedzibą w K. oraz [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 czerwca 2019 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 59, art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018.1945), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096 j.t.).

W uzasadnieniu decyzji SKO opisało dotychczasowy przebieg postępowania oraz wymieniło przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Przechodząc do szczegółowego omówienia sporządzonej na potrzeby sprawy analizy urbanistyczno – architektonicznej rozpoczęto od weryfikacji sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, który został wyznaczony na podstawie § 3 ww. rozporządzenia w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 metrów. Granice obszaru określono na mapie ewidencyjnej w skali 1: 1000, stanowiącej załącznik graficzny do analizy urbanistyczno - architektonicznej. W badanej spawie obszar analizowany wyznaczono w oparciu o trzykrotność szerokości frontu terenu objętego wnioskiem, która wynosi 70,0 m metry tj. w odległości min. 210 m od granic terenu objętego wnioskiem.

Kolegium stwierdziło, iż wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozporządzenia. Tak wyznaczony obszar analizowany zapewnia również spełnienie wymogu art. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obejmuje bowiem zarówno zabudowę działek sąsiadujących, jak i szerszy kontekst urbanistyczny.

Kolegium wskazało, iż jak wynika z map znajdujących się w aktach sprawy, w obszarze analizowanym znajduje się różnorodna zabudowa, zarówno pod względem czasu realizacji, funkcji (zabudowa usługowa, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), jej formy (budynki wolnostojące, budynki w zabudowie bliźniaczej, mieszkaniowa wielorodzinna) i gabarytu (od 1 do 11 kondygnacji). W obszarze analizowanym występuje: zabudowa usługowa, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, drogi wewnętrzne, drogi publiczne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Analiza zawiera dostateczne uzasadnienie sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, uwzględniające przesłanki fizjograficzne, czyli charakteryzujące warunki naturalne danego obszaru, topograficzne i funkcjonalne terenu. Zasięg obszaru gwarantuje objęcie analizą wszystkich form zabudowy i zagospodarowania terenu, występujących w sąsiedztwie (najbliższym i dalszym) terenu inwestycji. Kolegium nie dostrzega nieprawidłowości w wyznaczeniu granic obszaru analizowanego.

Poddając ocenie wyznaczone dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego parametry, Kolegium stwierdziło, iż ich wartości znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej, gdyż jej wyniki stanowiące załącznik do decyzji wskazują, że realizacja inwestycji o określonych parametrach nie spowoduje naruszenia zastanego ładu przestrzennego w tym obszarze.

Rozpoczęto od rozważenia wskaźnika powierzchni zabudowy, który w zaskarżonej decyzji wyznaczony został w wysokości od 35% do 37%. na poziomie średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu dla działek w obszarze analizowanym. Wskaźnik ten ustalono zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. W szczegółowej analizie wskazano w tabeli, jak kształtuje się ten wskaźnik na poszczególnych działkach i ze względu na szczególne uwarunkowania kompozycyjne - przestrzenne istniejącej zabudowy, zasadnym było wyznaczenie tego wskaźnika na poziomie 35% do 37%, a nie tak jak wnioskował inwestor na poziomie wyższym niż średni wskaźnik. Powyższe ustalenia znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie - dowód: załącznik Nr ł do decyzji, przedstawiający zestawienie tabelaryczne. Średni wskaźnik pow. zabudowy z całego obszaru analizowanego wynosi około 33%. Średni wskaźnik dla budynków usługowo — biurowych zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi około 36%. Organ odwoławczy nie znalazł powodów do kwestionowania tychże ustaleń.

Jednocześnie Kolegium nie dostrzegło uchybień w wyznaczeniu powierzchni biologicznie czynnej, która określona została jako nie mniej niż 20%.

Z kolei, jeżeli chodzi o ustaloną dla wnioskowanej inwestycji szerokość elewacji frontowej to określono ją od 49,0 m - 50,0m. Kolegium stwierdziło, iż jego wyznaczenie odbyło się zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego. Organ nawiązał w ten sposób do zabudowy w bezpośrednim i bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji obejmującego trzy biurowce stojące na działkach nr [...] - [...], [...], [...]. Organ szeroko uzasadnił sposób wyznaczenia tego wskaźnika uwzględniając wytyczne Sądu.

Wysokość planowanego budynku oraz geometria dachu także zostały określone w treści decyzji w sposób prawidłowy. Uwzględniając uwagi dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (attyki) przedstawione w wyroku WSA w Krakowie, uzupełniono, a także doprecyzowano analizę urbanistyczno- architektoniczną w odniesieniu do przedmiotowego parametru.

Wysokości obiektów w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane i najczęściej uzależnione od funkcji zabudowy. Poziom attyki wyznaczono na poziomie 34m, z dopuszczeniem tolerancji do ± 0,5m, wysokości względnej, nie wyżej niż 239,5 m.n.p.m. Wysokość względna pomieszczeń i urządzeń technologicznych na dachu - nie wyżej niż 36,30 m i nie wyżej 240,80m n.p.m. Wprawdzie średnia w obszarze analizowanym 25, natomiast wysokość zabudowy w bezpośrednim i bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji obejmującego trzy biurowce stojące na działkach nr [...] - [...], [...], [...] wynosi właśnie 34m, a zabudowa na działkach bezpośrednio sąsiadujących pozwala prawidłowo kształtować przestrzeń na terenie objętym wnioskiem.

Określając geometrię dachu wzięto pod uwagę fakt, iż forma dachów występujących w obszarze analizowanym dominuje zabudowa posiadająca płaskie dachy. Parametr ten wyznaczono na podstawie § 8 ww. rozporządzenia. Kolegium nie znajduje powodów do kwestionowania powyższych ustaleń organu I instancji.

Wyznaczono linię zabudowy w odległości 31 m od krawędzi jezdni al. [...], jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej - dz. nr [...] obr. [...]. Wyznaczona linia zabudowy może zostać przekroczona przez części budynku lokalizowane pod powierzchnią istniejącego terenu, o ile będzie to zgodne z przepisami właściwymi dla dalszych etapów przygotowania i realizacji inwestycji. W tym zakresie również Organ I instancji szeroko umotywował przyjęty parametr uwzględniając stanowisko Sądu. Zdefiniowano kategorię obowiązującej oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy, wykazując zasadność ustalenia linii zabudowy. Podniesiono, że w przedmiotowym obszarze analizowanym linie zabudowy kształtują się różnorodnie i przeważają linie zabudowy o przebiegu uskokowym. Linia istniejącej zabudowy po wschodniej stronie al. [...] (po tej stronie alei jest położony wnioskowany teren inwestycji) przebiega uskokowo - budynki są oddalone od krawędzi jezdni odpowiednio: na dz. nr [...] - ok.31,0m, na dz. nr [...] - ok. 38,0m, na dz. nr [...] - ok. 34,0m, na działce nr [...] -ok. 28m. Linia istniejącej zabudowy po obu stronach ul. [...] charakteryzuje się stosunkowo duży zróżnicowaniem - przebiega w odległości od ok. 5,0 m (dz. nr [...]) do ok. 40,0 m (dz. nr [...]) od granicy działki drogowej. W sposób regularny przebiega linia istniejącej zabudowy po wschodniej stronie ul. [...] - w odległości ok. 12m od granicy działki drogowej; po zachodniej stronie tej ulicy linia istniejącej zabudowy jest oddalona ok. 21,m (dz. nr [...]). Linia istniejącej zabudowy po południowej stronie ul. [...] posiada niewielkie zróżnicowanie - przebiega w odległości od ok. 5,0 m (dz. nr [...]) do ok. 11,0 m (dz. nr [...]). Przy ul. [...] linia istniejącej zabudowy po obu stronach ulicy przebiega w odległości ok. 5,Om od granicy działki drogowej. Zwrócono uwagę, że w obszarze analizowanym nie występuje zwarta zabudowa pierzejowa wyznaczająca regularną obowiązującą linię zabudowy, a dla badanego obszaru charakterystyczna jest linia istniejącej zabudowy o przebiegu uskokowym.

Nawiązano do uzasadnienia wydanego w tej sprawie wyroku, w którym Sąd podniósł, że skarżący na etapie postępowania sądowo administracyjnego inwestor, który wnioskował o ustalenie linii zabudowy 4m od krawędzi jezdni, podnosił, że wyznaczona linia nie jest przedłużeniem istniejącej zabudowy, tylko linią równoległą do krawędzi jezdni i nie nawiązuje do parametrów budynków o funkcji najbardziej zbliżonej do wnioskowanego, gdy tymczasem powinna być wyznaczona jak najbliżej krawędzi jezdni Al. [...]. Z kolei skarżące Biuro wskazywało, że linia ta powinna nawiązywać do budynku na działce nr [...] i znajdować się w odległości 38 m od tej krawędzi. Jednak w ocenie Sądu założenia poczynione przez organy w kwestii poprowadzenia linii zabudowy oraz wnioskowanie w tej kwestii jest prawidłowe. Rzeczywiście, z powodu faktu, że linia ta przebiega uskokowo na działkach sąsiednich, nie ma możliwości harmonijnego nawiązania do linii na tych działkach, co wyklucza zastosowanie § 4 ust. 1 Rozporządzenia. Z kolei nawiązanie do budynku na działce nr [...] odległego o 38 m jest w ocenie Sądu wykluczone z uwagi na wskazywany przez organy fakt, że wówczas nie byłoby miejsca na budowę budynku zbliżonego parametrami do wnioskowanego, co uzasadnia również odejście od wytycznej zamieszczonej w § 4 ust. 3 Rozporządzenia. Wbrew zarzutom skargi Biura, rozważania organów w tym zakresie należy w pełni podzielić.

Z powyższego wynika, że Sąd w wiążącym wyroku zakwestionował stanowisko stron skarżących w przedmiocie żądania ustalenia linii zabudowy, podzielając co do zasady pogląd organu I instancji. Wątpliwości Sądu budziło natomiast to, że przyjęte przez organy ustalenia co do zachowania odległości 31 m od krawędzi jezdni Alei [...] w kontekście zalecenia (także podzielonego przez Sąd), że planowany budynek należy zaprojektować w ten sposób, aby jego elewacje były równoległe lub prostopadłe do elewacji w biurowcu na działce nr [...] dają wewnętrznie sprzeczny rezultat.

W ocenie Kolegium szeroka weryfikacja, której dokonał ponownie organ I instancji i przedstawiona w uzasadnieniu decyzji pozwala wyprowadzić wniosek, że ustalenia przyjęte w decyzji są prawidłowe, a przyjęty parametr pozwala zarówno na usytuowanie budynku w wyznaczonej zgodnie z ładem przestrzennym i akceptowanej odległości 31 m od krawędzi jezdni z jednoczesną możliwością jego usytuowania równolegle lub prostopadle do elewacji w biurowcu na działce nr [...].

Decyzja objęta odwołaniem zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz załącznik graficzny do analizy zawierający prawidłowo wyznaczony obszar. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczne - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Należy wskazać, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią jej integralną część, a w związku z tym parametry urbanistyczne oraz inne warunki zabudowy mogą być określane w załącznikach. Ponadto w tym miejscu należy ponownie wskazać, iż nie budzi wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczne - urbanistyczną oraz projekt decyzji.

Ponadto działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada pośredni dostęp do drogi publicznej tj. Al. [...] poprzez drogę serwisową (droga pozostaje w zarządzie ZIKiT). Kolegium Odwoławcze nie kwestionuje zatem spełnienia w sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia przyjęte w decyzji potwierdzają opinie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Prawidłowość spełnienia powyższego warunku zweryfikował już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiotowym wyroku. Kwestia techniczna - lokalizacji zjazdu i przebudowy w tym celu urządzeń wykracza poza ramy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie odpowiedniego uzbrojenia terenu. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawne korzystanie z obiektów budowlanych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma obowiązku posiadania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane, w tym dysponowania terenem na potrzeby budowy infrastruktury technicznej, a także komunikacyjnej. Projektowane uzbrojenie w zakresie odpowiedniej infrastruktury technicznej zostało zweryfikowane przez Organ I instancji i odzwierciedlone w zaskarżonej decyzji (załącznik nr 1). Do akt sprawy dołączone aktualne informacje techniczne potwierdzające możliwość zaopatrzenia inwestycji w odpowiednie media, w tym w energię elektryczną.

Zaskarżona decyzja Organu I instancji uwzględnia wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sformułowane w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 146/18.

Decyzja jest także zgodna z przepisami odrębnymi, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Biuro Rozwoju [...] S.A. z siedzibą w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a), to jest:

a) art. 61 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zmianami, zwaną dalej "pizp.") poprzez przyjęcie, że teren inwestycyjny ma pośredni dostęp do drogi publicznej, mimo braku aktu prawnego czy dokumentu (umowy) potwierdzającego tę okoliczność.

b) art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 cyt. ustawy pizp, § 4 ust. 3, § 7 ust. 1,2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. Nr. 164 poz. 1588) przez wadliwe wyznaczenie linii zabudowy, oraz błędne wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki,

c) art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust.5 ustawy pizp - przez błędne przyjęcie, że teren inwestycyjny posiada uzbrojenie, wobec braku umowy z dysponentem sieci,

d) §39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065)

- przez nieuzasadnione przyjęcie powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycyjnego w wymiarze 20%

e) art. 29 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2018 poz. 2268 ze zmianami) przez pominięcie istniejącej na działce inwestycyjnej studni retencyjnej stanowiącej część planu wodnego na obszarze dorzecza W.,

f) art. 4 ust.2 w zw. z art. 83f ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 ze zmianami) - przez zastosowanie uchylonych przepisów zezwalających na wycinkę drzew o znacząco większych parametrach niż przewidują to aktualnie obowiązujące przepisy,

g) art. 65 ust.2 pkt. 5, art. 66 ust. 2 - o ochronie przyrody (Dz.U. jak wyżej) przez niepowiadomienie przez Prezydenta Miasta K. zarządcy ogrodu botanicznego o zamiarze inwestycyjnym w sąsiedztwie ogrodu botanicznego,

2. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 145§ 1 lit. c ppsa tj.:

- art. 7, art. 74, art. 80, art. 107§3 kpa- przez przyjęcie wprost analizy, uchybienie czynnościom urzędowym przez pominięcie zawiadomienia zarządcy ogrodu botanicznego, brak uzasadnienia odstępstw od przepisów, brak dowodów uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Agencja Rozwoju Regionalnego w K. (sygn. akt II SA/Kr 897/19), zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003, Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez wyznaczenie linii nowej zabudowy w sposób niezgodny z powyższymi przepisami - jako linię równoległą do krawędzi jezdni al. [...];

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie słusznego interesu strony i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która tylko pozornie daje Skarżącej uprawnienie do wzniesienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie możliwości wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz w zakresie możliwości wybudowania projektowanej inwestycji na działce nr [...] przy zastosowaniu łącznie wszystkich opisanych w decyzji parametrów;

c) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny okoliczności sprawy w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania i uznanie, że zastosowanie § 4 ust. 1 rozporządzenia w niniejszej sprawie jest wykluczone, a jednocześnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, chociaż organ I instancji wprost wskazał, że linia zabudowy została wyznaczona na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich;

d) art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem, że parametry nowej inwestycji zostały ustalone prawidłowo, w sytuacji gdy przy takim wyznaczeniu linii nowej zabudowy i warunkach dotyczących ochrony zieleni, jak w zaskarżonej decyzji, osiągnięcie na nieruchomości wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy na poziomie 36% z dopuszczeniem tolerancji wynoszącej ±1% będzie niemożliwe (wskaźnik ten będzie zdecydowanie niższy od obliczonej średniej w obszarze analizowanym);

e) art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których uznaje, że przebieg linii zabudowy na działkach sąsiednich wyklucza zastosowanie § 4 ust. 1 rozporządzenia, a jednocześnie utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji jako wydaną zgodnie z przepisami prawa, w której treści zostało wprost wskazane, że linia zabudowy została wyznaczona na podstawie powyższego przepisu;

f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2019 roku nr [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej – zdaniem Skarżącej - decyzji organu I instancji;

g) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2018 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 146/18.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania administracyjnego.

Na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 896/19.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdze0 nia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skargi są uzasadnione, choć nie wszystkie zarzuty w nich zawarte są usprawiedliwione.

Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydane decyzje organów obu instancji zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 146/18.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).

Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).

W przywołanym wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 146/18 Sąd przesądził wiążąco, że: obszar analizowany został w sprawie wyznaczony prawidłowo; inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego i nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zamiast decyzji o warunkach zabudowy; działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony na poziomie 35 – 37 % został ustalony prawidłowo, jak również prawidłowo co do zasady ustalone zostały wymagania w zakresie ochrony zieleni.

Tym samym zarzut skargi Biura Rozwoju K. S.A., dotyczący braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej jest nieuzasadniony.

Uchybienia, które spowodowały uchylenie decyzji, polegały na nieprawidłowym wyznaczeniu linii zabudowy, konieczności wyjaśnienia i uzasadnienia przyjętego parametru wysokości oraz szerokości elewacji frontowej oraz zaktualizowania oświadczenia gestora mediów w zakresie dostaw energii elektrycznej. W tym zakresie Sąd w uzasadnieniu wyroku sformułował dla organu wiążące wytyczne.

Co do parametru szerokości elewacji frontowej i jej wysokości, Sąd wskazał, że: "Parametr ten wyznaczono "widełkowo" – od 52 do 54 m, w oparciu o § 6 ust. 2 Rozporządzenia, czyli miało to wynikać z analizy. Podkreślenia wymaga, że średnia dla obszaru wynosi 35 m, zaś biurowce posadowione w bezpośrednim sąsiedztwie, tzw. "żyletkowce" posiadają szerokość elewacji ok. 50 m. Organ I instancji wskazał, że nawiązuje do tychże biurowców, po czym wyznaczył widełki j.w., przy wniosku inwestora 53 m. Trzeba zatem powiedzieć, że nie zostało to uzasadnione wynikami analizy. (...) jeśli uzasadnia się odejście od średniej w obszarze nawiązaniem do podobnej zabudowy sąsiedniej i jednocześnie przekracza się te wskaźniki, podając za przykład dwa najszersze budynki, to powinno to znaleźć jakieś wyjaśnienie. (...)Brak wytłumaczenia dla tego odstępstwa z powołaniem się na wyniki analizy powoduje konieczność zakwestionowania sposobu ustalenia tego parametru."

Podobnie Sąd ocenił sposób ustalenia parametru wysokości budynku do attyki. "Średnia z obszaru analizowanego wynosi 25 m, natomiast średnia z najbliższego obszaru to 34 m ("żyletkowce"). Organ wskazał, że ustala ten parametr w widełkach od 33 do 35 m, powołując się na przepis § 7 ust. 4 Rozporządzenia. Tymczasem nie uzasadnił w ogóle, dlaczego dozwala na przekroczenie wysokości w najbliższym sąsiedztwie (34 m), skoro i tak ta wysokość w sąsiedztwie jest odstępstwem od średniej w obszarze. W tej sytuacji wymagało to szczegółowego uzasadnienia, zwłaszcza, że dopuszczony został dach płaski, a więc brak podstaw do przewidywania naddatku wysokości ze względów technologicznych. Organ wskazał przy tym, że bezwzględna wysokość budynku na działce nr [...] wynosi 240 m npm, a zatem bezwzględna wysokość do attyki budynku projektowanego nie może przekroczyć 240 m npm. Problem jednak w tym, że wysokość tego budynku została zakwestionowana przez skarżące Biuro, gdyż twierdzi się, że wynosi ona 238,28 m npm. Analizator wskazał, że teren lekko opada w kierunku południowym. Zawarł on pomiar na karcie graficznej /k.201 akt adm./, z którego wynika, że po odjęciu od wysokości bezwzględnej budynku 240 m, jego wysokości względnej w obu jego końcach, czyli po odjęciu od 240 m 34,24 m i 35,24 m otrzymujemy wynik (koty wysokościowe) 205,76 m i 204,76 m. Tymczasem z map znajdujących się w aktach można wyczytać, że koty wysokościowe w południowej części budynku wynoszą ok. 204,04 /k.412 akt adm./ lub też 204,03 /k.339/, a nawet na mapie zasadniczej /k.19 akt/ ok. 203.89 w części południowej, do 204.07 czy też 204.99 w części północnej. W tej sytuacji wyznaczenie wysokości bezwzględnej 240 m npm, skoro nie jest pewne, czy w istocie nawiązuje do wysokości bezwzględnej budynku na działce nr [...], nie może być uznane jako wystarczające uzasadnienie. Kwestię wysokości do attyki organ zatem będzie musiał ponownie rozważyć, mając na uwadze okoliczność, że każde odejście od średniej, jakkolwiek dozwolone, musi być wyczerpująco uzasadnione w oparciu o wyniki analizy."

Wskazówki te zostały przez organ uwzględnione. W obecnie kontrolowanym postępowaniu parametr szerokości elewacji frontowej został ustalony na poziomie 49-50 metrów, a odstępstwo od średniej w obszarze zostało uzasadnione w analizie architektoniczno – urbanistycznej nawiązaniem do znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji budynków biurowych tzw. "żyletkowców". Podobnie nowo wyznaczony parametr wysokości (34 +/- 0,5 m) został szczegółowo uzasadniony co do przekroczenia średniej w obszarze, również poprzez nawiązanie do bezpośredniego sąsiedztwa planowanej inwestycji. Dodatkowo organ I Instancji pozyskał i szczegółowo przeanalizował dane dotyczące bezwzględnej wysokości budynku sąsiedniego (na dz. nr [...], jednego z trzech "żyletkowców") wykorzystując będący w posiadaniu organu projekt budowlany termomodernizacji tego budynku. W nawiązaniu do tak ustalonych danych wysokościowych, bezwzględna wysokość planowanego budynku ustalona została na poziomie 239,5 m n.p.m. Inwestor złożył także do akt sprawy aktualne oświadczenie dotyczące dostaw energii elektrycznej.

W tym zakresie wypełnione zostały wskazania Sądu zawarte w wydanym w sprawie wyroku i w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie budzą już dalszych wątpliwości co do poprawności wyznaczenia parametru wysokości i szerokości projektowanej inwestycji oraz zapewnienia dostaw mediów.

Nie są zatem również uzasadnione zarzuty skargo BRK S.A. dotyczące "błędnego przyjęcia, że teren inwestycyjny posiada uzbrojenie, wobec braku umowy z dysponentem sieci" oraz błędnego wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej.

Jednak w dalszym ciągu sposób ustalenia linii zabudowy budzi wątpliwości. Wskazania zawarte w uzasadnieniu wiążącego Sąd i organy wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 146/18, dotyczące konieczności rozważenia innego jej przebiegu i takiego jej ustalenia, aby nie pozostawała w sprzeczności z pozostałymi warunkami decyzji - nie zostały przez organ wypełnione.

W uzasadnieniu przywoływanego wyroku, odnośnie wyznaczonej linii zabudowy, Sąd wskazał między innymi, że:

"linię tę wykreślono jako nieprzekraczalną, w odległości 31 m od krawędzi Alei [...], nawiązując do budynku sąsiedniego na działce nr [...]. Równocześnie w decyzji wskazano, iż planowany budynek należy zaprojektować w ten sposób, aby jego elewacje były równoległe lub prostopadłe do elewacji w biurowcu na działce nr [...] obr. [...], czyli tym stojącym na tyłach budynku projektowanego. To ostatnie zalecenie jest w ocenie Sądu sensowne z punktu widzenia ładu przestrzennego, gdyż wszystkie budynki w zabudowie sąsiedniej stoją w stosunku do siebie równolegle lub prostopadle. Rzecz jednak w tym, że linia zabudowy została poprowadzona równolegle do krawędzi jezdni Al. [...], która to droga przylegając do działki nr [...] przebiega po łuku. Gdyby zatem chcieć realizować budynek o dopuszczonej przez organ szerokości elewacji frontowej zwróconej do Alei [...], realizując jednocześnie zalecenie równoległego posadowienia do budynku na działce nr [...], to odległość minimalna od krawędzi jezdni na linii E-F ( załącznik nr 2 i 4 do decyzji WZ) będzie w istocie wynosiła 31 m, podczas gdy odległość ta na linii A-B będzie już znacznie większa. Z pobieżnych pomiarów odległości na samej mapie stanowiącej załączniki wynika, że przekroczy ona znacznie 38 m. Takie posadowienie linii "nieprzekraczalnej" jest zatem o tyle fikcją, że przy spełnieniu warunku równoległości budynku przebiega ona w części działki zbliżonej do linii AB w odległości nie 31 m od krawędzi jezdni, a prawdopodobnie około 40 m. Warunek bowiem "nieprzekraczalności" nie został w istocie ustalony jedynie przez wyznaczenie odległości od krawędzi jezdni, ale także poprzez wymóg, że posadowienie budynku musi być równoległe do budynku na działce nr [...] (budynek posadowiony prostopadle o tej szerokości elewacji się nie zmieści). Wobec tego w ocenie Sądu zapisy te dają wewnętrznie sprzeczny rezultat. Co więcej, tak posadowiony budynek w żadnym wypadku nie będzie nawiązywał do odległości budynku od jezdni na działce [...], gdyż w takim wypadku musiałby zostać posadowiony w linii zabudowy, czyli nie w sposób równoległy do budynku na działce nr [...]. W świetle powyższego organ I instancji winien rozważyć, w oparciu o analizę istniejącą lub uzupełnioną, czy nie należałoby poprowadzić linii zabudowy nieprzekraczalnej w sposób równoległy do budynków, a nie do krawędzi jezdni, w odległości, jaka wynika z analizy, ale różnej dla różnych stron działki (przykładowo, w nawiązaniu do odległości na działce nr [...] byłoby to 31 m na linii AB, natomiast znacznie mniej na linii EF.). Chodzi bowiem o to, aby poprowadzić linię nieprzekraczalną w taki sposób, aby jej parametry podane w decyzji ( np. odległość od krawędzi jezdni) nie były sprzeczne z pozostałymi wymogami zawartymi w decyzji co do sposobu posadowienia budynku."

W tym miejscu wskazać należy, że w kontrolowanej obecnie decyzji, organ I Instancji wyznaczył linię zabudowy identycznie, jak w decyzji uchylonej przywoływanym wyrokiem Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. Linia został wyznaczona jako nieprzekraczalna, w odległości 31m od krawędzi jezdni alei [...], jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] zgodnie z załącznikiem graficznym; przy czym zachowano również wymóg aby projektowane elewacje były równoległe lub prostopadłe do elewacji w biurowcu na działce [...] (zał. Nr 1 do decyzji organu I Instancji, pkt. II.1. lit. a i lit.f). Tym razem jako podstawę ustalenia linii zabudowy przyjęto § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), pomimo iż ustalenie takie wykluczył Sąd w poprzednio wydanym wyroku.

Jak wynika z treści analizy architektoniczno – urbanistycznej oraz załącznika nr 3 do decyzji (wyniki analizy), organ nie tyle zastosował się do przytoczonych wyżej wiążących wytycznych Sądu, ile dokonał zwięzłego wykładu popartego przeglądem orzecznictwa sadowoadministracyjnego dotyczącego różnic pomiędzy pojęciami "nieprzekraczalnej" i "obowiązującej" linii zabudowy. Rozważania swe organ I Instancji rozpoczął od następująco: "odpowiadając na zawarte w wyroku WSA uwagi dotyczące linie zabudowy". W pierwszej kolejności wskazać należy, że wiążąca moc oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., co już zostało powyżej wyjaśnione, nie polega na tym, że organy w kolejno wydawanych decyzjach "odpowiadają na zarzuty zawarte w wyroku" wdając się w polemikę z poglądami wyrażonymi przez sąd.

Podkreślić należy, że także Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaakceptowało twierdzenia organu I Instancji bez żadnej refleksji.

Konkluzja rozważań Sądu sprowadzała się bowiem w niniejszej sprawie do nakazania rozważenia przez organ I Instancji "czy nie należałoby poprowadzić linii zabudowy nieprzekraczalnej w sposób równoległy do budynków, a nie do krawędzi jezdni, w odległości, jaka wynika z analizy, ale różnej dla różnych stron działki (przykładowo, w nawiązaniu do odległości na działce nr [...] byłoby to 31 m na linii AB, natomiast znacznie mniej na linii EF.). Chodzi bowiem o to, aby poprowadzić linię nieprzekraczalną w taki sposób, aby jej parametry podane w decyzji ( np. odległość od krawędzi jezdni) nie były sprzeczne z pozostałymi wymogami zawartymi w decyzji co do sposobu posadowienia budynku."

Takiej możliwości tj. poprowadzenia linii zabudowy równolegle do budynków, a nie krawędzi jezdni organ nie rozważał, choć był do tego zobowiązany. Nadto wyznaczona obecnie linia zabudowy w żadnym wypadku nie jest przedłużeniem linii zabudowy na działce nr [...], bo linia znajdującego się tam budynku nie przebiega równolegle do alei [...] tj. nie przebiega łukiem. Linia zabudowy nie jest zatem wyznaczona na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Organ wyznaczył linię zabudowy jako nieprzekraczalną. Przynajmniej teoretycznie, z punktu widzenia inwestora jest to sytuacja korzystniejsza, niż gdyby linia ta była wyznaczona jako obowiązująca. Linia nieprzekraczalna pozwala bowiem na większa elastyczność w sytuowaniu budynku. Fikcja tego rozwiązania w niniejszej sprawie polega jednak na tym, że przewidziano wszak jeszcze konieczność ochrony drzew znajdujących się na terenie nieruchomości objętej wnioskiem oraz usytuowania budynku równolegle lub prostopadle do budynku znajdującego się na działce [...].

Skarżąca MARR już w odwołaniu od decyzji wskazywała na uchybienia w zakresie ustalenia linii zabudowy, w tym wskazywała na naruszenie art. 153 p.p.s.a. Jednak SKO w K. zarzutu tego nie rozpoznało. Nie jest bowiem ani rozpoznaniem zarzutu ani rozpoznaniem sprawy po raz drugi, zawarcie w uzasadnienia decyzji skompilowanych treści decyzji organu I Instancji i uzasadnienia wyroku sądu. Razi przy tym, że z jednej strony SKO zgadza się z poglądem sądu, że linia zabudowy przebiega uskokowo i nie ma możliwości ustalenia jej na zasadzie § 4 ust. 1 rozporządzenia, a jednocześnie nie dostrzega, że taka jest właśnie podstawa ustalenia linii zabudowy przez organ I Instancji – jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej [...]. Uzasadnione są zatem wszystkie zarzuty skargi MARR dotyczące naruszenia zarówno art. 153 p.p.s.a jak i przywołanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 15, art. 7, art.8, art. 77 § 1, 107§ 3, art. 138 § 1 Kpa.

W tym miejscu powtórzyć zatem należy, że obowiązkiem organu jest takie wyznaczenie linii zabudowy, aby realizacja inwestycji co do jej pozostałych warunków i parametrów była możliwa. Skarżąca obecnie zarzuca, że przy takim wyznaczeniu linii nowej zabudowy i warunkach dotyczących ochrony zieleni jak w zaskarżonej decyzji, osiągnięcie na nieruchomości wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy na poziomie 36% z dopuszczeniem tolerancji wynoszącej ±1% będzie niemożliwe, bo wskaźnik ten będzie zdecydowanie niższy od obliczonej średniej w obszarze analizowanym.

Organ będzie obowiązany szczegółowo odnieść się do tego zarzutu, poprzez wykonanie niezbędnych obliczeń i symulacji. Decyzja administracyjna nie może być wewnętrznie sprzeczna czy niewykonalna.

Odnosząc się do nieomówionych dotychczas zarzutów skargi Biura Rozwoju K. S.A. wskazać należy, co następuje.

Zarzut naruszenia § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez nieuzasadnione przyjęcie powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycyjnego w wymiarze 20% jest nieuzasadniony. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w ogóle nie reguluje zasad ustalania tego parametru, więc nie poddaje się on kontroli sądowej co do jego zgodności z prawem. Nadto rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych znajduje zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli, a zatem nie ma zastosowania na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, ale dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest postępowanie zmierzające do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 65 ust.2 pkt. 5 oraz art. 66 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, przez niepowiadomienie przez Prezydenta Miasta K. zarządcy ogrodu botanicznego o zamiarze inwestycyjnym w sąsiedztwie ogrodu botanicznego. Zgodnie z art. 65 ust. 1 i ust. 2 pkt. 5, ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne oraz tereny przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na rozbudowę istniejących lub budowę nowych ogrodów podlegają ochronie w celu zapewnienia ich prawidłowej działalności i rozwoju. Ochrona ta polega miedzy innymi na zakazie wznoszenia w sąsiedztwie ogrodu botanicznego lub zoologicznego obiektów budowlanych lub urządzeń przeznaczonych do prowadzenia działalności produkcyjnej lub usługowej, wpływających szkodliwie na warunki przyrodnicze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ogrodów. Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 2 tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sąsiedztwie ogrodu botanicznego lub zoologicznego informuje o planowanej inwestycji zarządzającego ogrodem, który w terminie 30 dni może zgłosić zastrzeżenia i wnioski.

Zdaniem Sądu planowana inwestycja nie znajduje się w sąsiedztwie ogrodu botanicznego w znaczeniu cytowanej ustawy, choć fragment ogrodu znajduje się w obszarze analizowanym. Teren planowanej inwestycji nie tylko nie sąsiaduje z ogrodem, ale znajduje się w znacznej odległości od niego. Oddzielony jest bowiem od ogrodu botanicznego jedną z najbardziej ruchliwych arterii komunikacyjnych miasta, w skład której wchodzą kilupasmowe jezdnie, tory tramwajowe, chodniki i ścieżki rowerowe.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 29 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku - Prawo wodne, przez pominięcie istniejącej na działce inwestycyjnej studni retencyjnej stanowiącej część planu wodnego na obszarze dorzecza W.. Projekt decyzji został przedłożony do uzgodnienia Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organ ten w terminie 2 tygodni nie zajął stanowiska, zatem po myśli art. 53 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn.: " W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane."

Rację ma natomiast Skarżąca BRK S.A., że organ I instancji zawarł w załączniku nr 1 do decyzji, w pkt. II ppkt 2 lit. a, w ustaleniach dotyczących ochrony zieleni zawarł informację dotyczącą sytuacji, w których nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, opartą na nieaktualnych przepisach ustawy o ochronie przyrody. Organ będzie obowiązany zaktualizować tę informację. Natomiast uchybienie to nie ma wpływu na konkretne ustalenia dotyczące ochrony zieleni na terenie inwestycji. Także i tego uchybienia nie dostrzegł organ II Instancji.

Wobec stwierdzonych uchybień prawa materialnego i procesowego, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone w pkt. II wyroku koszty w wysokości 500 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu. Na zasądzone w pkt. III wyroku koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).