Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 204/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art. 181, art. 187 par. 1. art. 210 par. 1 pkt 6, par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia del. WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. P. "F. S." Sp. z o. o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 338/10 w sprawie ze skargi Z. P. "F. S." Sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. P. "F.S." Sp. z o. o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. P. F. spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 338/10 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 marca 2010 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia 10 listopada 2009 r. określił spółce z o.o. Z. P. F. z siedzibą w S. (zwana "Spółką" lub "Skarżącą") w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. zobowiązanie podatkowe bądź nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym.

Organ podatkowy ustalił, że Spółka ujęła w rejestrze zakupów VAT za 2007 r. faktury VAT wystawione przez firmę D. [...], które dokumentowały wykonanie prac prefabrykacji instalacji tryskaczowej. Wystawca faktur za lipiec, sierpień i wrzesień 2007 r. złożył deklaracje VAT-7, w których nie wykazał żadnej sprzedaży, a za pozostałe miesiące 2007 r. w ogóle nie złożył deklaracji.

Według prezesa F. firma I. wykonywała roboty w zakładzie Spółki w D. i polegały one na przecinaniu rur na określone odcinki, walcowaniu, gwintowaniu i wierceniu otworów.

W poczet dowodów włączono protokół przesłuchania M. P., który przesłuchiwany przez policję wyjaśnił, że kontakt z firmą F. nawiązał za pośrednictwem byłego pracownika R. S., któremu przekazał informację, że jest zainteresowany sprzedażą faktur kosztowych. Skontaktował się z nim mężczyzna z F. w sprawie faktur i wyjaśnił mu w jaki sposób należy przekazywać faktury. W praktyce zdarzało się, że po faktury przyjeżdżał kierowca z firmy F., który przy kolejnym spotkaniu dostarczał wypisane faktury oraz 20% wartości brutto faktur. M. P. wyjaśnił, że nie miał wpływu na to, jakie kwoty wykazywano na fakturach. Wyjaśnił też, że jego firma słabo prosperowała więc wpadł na pomysł aby na portalu internetowym g. zamieścić ogłoszenie o treści "dam koszty" podając swój numer telefonu komórkowego oraz numer telefonu M. K., pracownicy firmy I.

Organ podatkowy wskazał, iż proceder wystawiania faktur potwierdzili świadkowie będący pracownikami skarżącej Spółki (E. S., E. J.-T.) oraz byli pracownicy I. (R. L., L. M., R. F.). Z zeznań pracowników I. wynikało także, iż firma ta zajmowała się wyłącznie usługami windykacyjnymi.

Także M. K. zeznała, że faktury które wystawiała nie były księgowane w przychodach firmy I., gdyż M. P. podpisywał tylko oryginały faktur a kopie kazał niszczyć. Zeznała też, że na portalu internetowym g. znalazła ogłoszenie "sprzedam koszty, sprzedam VAT" i po numerach telefonów zorientowała się, że to M. P. Stwierdziła również, że I. nie mogła wykonywać usług prefabrykacji instalacji tryskaczowych ponieważ nie zatrudniła innych pracowników poza tymi, którzy pracowali w biurze w S.

Organ przesłuchał A. Z., który potwierdził jako pracownik F., że prowadził nadzór nad pracami wykonywanymi na rzecz tej firmy. Nie potrafił jednak podać danych personalnych osób które pracowały przy prefabrykacji instalacji tryskaczowych. Podał, że faktury wystawiała J. B. pracownik w D., która w swoim zeznaniu, po okazaniu jej spornych 26 faktur potwierdziłam że grzecznościowo wypełniała faktury dla spółki I.

Kolejny świadek E. Z., który pracował na rzecz F., potwierdził, że M. P. wykonywał prace dla tej spółki, stwierdził też, że razem z M. P. pracowali z pracownikami zaangażowani przez I., jednak nie potrafi podać ich nazwisk.

Z kolei W. K. zeznał, że wykonywał prace na rzecz M. P., przyznał, że nie posiada uprawnień do pracy na pilarkach elektrycznych i gwintowych jednak potrafi wykonać zlecone mu prace na tych urządzeniach. Jak podał nie zna nazwisk osób, z którymi pracował, znał tylko ich przezwiska.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia 9 marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Oceniając zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy doszedł do przekonania, że w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. nie doszło do wykonania na rzecz Spółki F., usług prefabrykacji instalacji tryskaczowych a jedynie do obrotu pustymi fakturami VAT wystawionymi przez firmę I. Zasadne zatem było zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej zwana "ustawą o VAT").

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka zażądała uchylenia powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, powtórzono zarzuty z odwołania dotyczące naruszenia: art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "Ordynacja podatkowa"). Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy odmawiając wartości dowodowej części istotnych dla sprawy materiałów, a także art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez brak samodzielnej oceny dowodów przez organ odwoławczy.

Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu, że nie odniósł się on do większości jej argumentów i wyjaśnień podniesionych w uzasadnieniu odwołania i zignorował dowody przemawiające na jej korzyść, jak i nowe dowody wniesione na etapie postępowania odwoławczego. Według Spółki organ odwoławczy dokonał rozstrzygnięcia sprawy na niekorzyść Spółki jeszcze przed rozpatrzeniem całego materiału dowodowego. W ocenie Spółki, postępowanie odwoławcze, a wcześniej postępowanie kontrolne przeprowadzone zostało przez organ odwoławczy i organ kontroli w sposób naruszający elementarne zasady postępowania przewidziane w Ordynacji podatkowej. Sposób oceny materiału dowodowego świadczy o tendencyjnym potraktowaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej rozpatrywanej sprawy, zmierzającym do dokonania rozstrzygnięcia zgodnego ze z góry przyjętą tezą, bez uwzględnienia faktycznych wniosków wynikających z analizy zebranych dowodów.

Zarzucono organowi odwoławczemu, że nie przeprowadził dowodu z przesłuchania M. P. w charakterze świadka w celu wyjaśnienia oczywistej sprzeczności między treścią złożonych wcześniej zeznań oraz złożonym, w okresie późniejszym, oświadczeniem. Skarżąca wskazała przy tym na okoliczność, że nie wnioskowała do organu odwoławczego o przeprowadzenie tej czynności dowodowej, była bowiem przekonana, że załączone do odwołania oświadczenia pana P. stanowią dowód przesądzający o braku wiarygodności jego zeznań.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 338/10 uznał, iż skarga nie jest zasadna.

Sąd I instancji uznał, że trafnie organy podatkowe zastosowały art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. U podstaw zaskarżonej decyzji legło ustalenie, że 26 faktur wystawionych dla skarżącej Spółki przez firmę I. stanowiło tak zwane puste faktury dotyczące wykonywania prefabrykacji instalacji tryskaczowej, które to usługi nie zostały wykonane. W ocenie Sądu ustalenie takie jest usprawiedliwione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, który stał się podstawą do przyjęcia, że M. P. wystawca faktur nie wykonywał usług opisanych w fakturach nie miał bowiem do tego środków aby je wykonywać. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie została dokonana w granicach swobodnej oceny dowodów, tj. zgodnie art. 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd zaznaczył, że ocena dowodów nie budzi jego zastrzeżeń, bowiem dokonana została na podstawie całego wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, a więc zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zeznania świadków zatrudnionych w spółce F. w konfrontacji z zeznaniami osób nie związanymi z tą Spółką trafnie zostały ocenione przez organy podatkowe jako nie zasługujące na wiarę.

Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo ocenił korespondencję przedłożoną przez stronę skarżącą, która według Spółki świadczyła o tym, że M. P. został zmuszony do składania wyjaśnień określonej treści. Na gruncie postępowania podatkowego istotne jest to czy podatnik rzetelnie deklarował i płacił podatki. Z akt spraw jasno wynika, że M. P. składał deklaracje, bądź też za niektóre miesiące ich nie składał i nie wykazywał sprzedaży usług w postaci "wykonywanie prefabrykacji instalacji tryskaczowej". M. P. wyjaśnił szczegółowo na czym polegała i jak przebiegała sprzedaż faktur VAT. Jego wyjaśnienia potwierdzają świadkowie. Zatem Sąd I instancji uznał, iż organy wyjaśniły i prawidłowo ustaliły fakty, a uznanie, że "oświadczenie" M. P. nie ma znaczenia w sprawie jest uprawnione w świetle ustaleń przyjętych w sprawie.

Wobec zarzutu nie zawieszenia postępowania Sąd stwierdził, że przepisy obowiązującego prawa nie nakładają obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji równolegle toczącego się postępowania karnego wobec podatnika.

W postępowaniu podatkowym nie ustala się winy podatnika, lecz obiektywnie istniejące zobowiązania podatkowe, zatem nie istnieje potrzeba wyczekiwania na orzeczenie co do winy podatnika, odpowiedzialność za podatki istnieje niezależnie od winy czy też braku winy podatnika.

Odnosząc się do zarzutu skargi co do niekonsekwencji organu, który raz twierdzi że sporne usługi w ogóle nie zostały wykonane a innym razem twierdzi że, nie podważa faktu wykonania usług prefabrykacji instalacji tryskaczowej", Sąd I instancji stwierdził, iż w świetle konstrukcji art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT istotne jest to czy podatnik wystawiający fakturę wykonał określoną w niej usługę, a nie czy w ogóle usługa została wykonana.

W ocenie Sądu organ wykazał, że M. P. nie wykonał usług, na które wystawił faktury zatem faktury przez niego wystawione nie stanowią u odbiorcy tych pustych faktur podstawy do obniżenia podatku należnego.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Spółkę F. zaskarżono powyższy wyrok w zakresie podatku od towarów usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., w części przekraczającej kwoty zadeklarowane przez Spółkę.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1. art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 1 § i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej "P.u.s.a.") poprzez pozbawione wnikliwości przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem postępowania odwoławczego i decyzji wydanej przez organ odwoławczy, w tym oceny zarzutów postawionych przez pełnomocnika Skarżącej w treści skargi,

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez WSA za prawidłowy stanu faktycznego ustalonego przez organ odwoławczy i organ kontroli bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny na podstawie zebranych dowodów; brak wyjaśnienia przez WSA dokonanego rozstrzygnięcia, poprzez niewskazanie w wydanym orzeczeniu przyczyn odrzucenia części dowodów przemawiających na korzyść strony; dokonanie przez WSA rozstrzygnięcia z pominięciem istotnych dowodów zebranych przez organ odwoławczy i organ kontroli w toku prowadzonych postępowań kontrolnego i odwoławczego; brak wyczerpującego uzasadnienia wyroku, w szczególności poprzez nieodniesienie się do poszczególnych zarzutów skargi i brak uzasadnienia dla pominięcia części istotnych dowodów w sprawie,

3. art. 145 § 1 pkt. 1 pkt c) P.p.s.a. w związku w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy i organ kontroli wskazanych przez Skarżącą przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 127, art. 187, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej - co miało wpływ na wynik sprawy skargowej, tj. skutkowało błędnym wykonaniem kontroli sądowej w zakresie dokonanego przez organ odwoławczy ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy o VAT i zakwestionowaniem prawa Skarżącej przysługującego jej na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązań podatkowych podlegających wpłacie do urzędu skarbowego lub kwot do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. w wysokościach odmiennych od zadeklarowanych przez Spółkę, z uwagi na naruszenie przez WSA wyżej przytoczonych przepisów prawa, mających wpływ na wynik sprawy oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Wniesiono też o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, z uwzględnieniem uiszczonej opłaty sądowej oraz innych kosztów, a także wynagrodzenia radcy prawnego według norm prawem przewidzianych.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2011 r. strona skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesioną przez organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

W skardze kasacyjnej wskazano na podstawę określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. stawiając wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

W ramach wskazanej podstawy kasacyjnej autor środka odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. powiązany z zarzutem naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania skutkowało błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy o VAT.

Powołane przez autora skargi kasacyjnej przepisy Ordynacji podatkowej w główniej mierze stanowią, że organy podatkowe powinny działać na podstawie przepisów prawa a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponadto w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. A więc dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i tak aby przekonać stronę, a analiza i ocena dowodów winna być dokonana z uwzględnieniem ich całokształtu i wzajemnego powiązania poszczególnych dowodów Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, trafnie uznał, że organy podatkowe wszechstronnie zebrały materiał dowodowy i w sposób trafny dokonały oceny tych dowodów. Tym samym nie naruszyły wskazanych przez kasatora przepisów Ordynacji podatkowej, realizując postulaty zasady praworządności, zasady prawdy materialnej, zasady przekonywania oraz swobodnej oceny materiału dowodowego.

Nie ma też racji autor skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny bezzasadnie przyjął, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana przez organ podatkowy jest prawidłowa i nie wykracza poza granice określone w art. 191 Ordynacji podatkowej. Obowiązkiem organów podatkowych wynikającym z tego przepisu, jest dokonanie oceny w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takiej oceny dokonano w niniejszej sprawie, gdyż z całości akt sprawy wynika, iż czynności stwierdzone spornymi fakturami VAT w rzeczywistości nie zostały wykonane.

O powyższym świadczą przede wszystkim zeznania M. P., prezesa zarządu spółki I., który opisał proceder wystawiania pustych faktur na rzecz skarżącej Spółki, sposób ich przekazywania oraz rozliczeń z F. Zeznania te potwierdza treść zeznań złożonych przez byłych pracowników firmy I.: R. L., L. M. i R. F., a także zeznania M. K., która w firmie I. zajmowała się sprawami księgowymi. Z zeznań tego ostatniego świadka wynika, że M. P. podpisywał tylko oryginały faktur a kopie kazał niszczyć, nie mówić dla kogo i na jaką kwotę wystawił faktury jednak nigdy nie widziała by były wykonywane jakieś prace czy czynności mogące stanowić podstawę do ich wystawienia. M. K. stwierdziła również, że I. nie mogła wykonywać usług prefabrykacji instalacji tryskaczowych ponieważ nie zatrudniła innych pracowników poza tymi, którzy pracowali w biurze.

Powyższe dowody ocenione na tle całokształtu akt sprawy dawały zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawę do stwierdzenia, iż faktury VAT pochodzące od firmy I. nie dokumentowały rzeczywistych czynności wykonanych na rzecz Spółki F.

Skarżąca na poparcie swoich twierdzeń powoływała się na korzystne jej zdaniem zeznania A. Z., E. Z. i W. K. Jednak organy podatkowe nie dały wiary tym zeznaniom i wskazały tego przyczyny. Słusznie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe wskazały, iż zeznania tych świadków są nieprecyzyjne i różnią się w kwestiach szczegółowych. Pozostają one również w sprzeczności z zeznaniami osób nie związanych ze Spółką F., co dodatkowo podważą ich wiarygodność.

Oceniając w całości zebrany materiał dowodowy organ podatkowy słusznie uznał, że w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. nie doszło do rzeczywistego wykonania przez firmę I. na rzecz Spółki F., usług prefabrykacji instalacji tryskaczowych a jedynie do obrotu pustymi fakturami VAT.

Oceny tej nie może podważyć przedłożona przez stronę skarżącą prywatna korespondencja pomiędzy A. Z. i M. P. Wbrew bowiem twierdzeniom Spółki treść tej korespondencji nie świadczy w sposób nie budzący wątpliwości o prawdziwości jej twierdzeń o wykonaniu czynności stwierdzonych spornymi fakturami. Brak danych dotyczących czasu powstania tej korespondencji, dodatkowo podważa jej wiarygodność. Z tych względów należało zaakceptować stanowisko Sądu I instancji, co do wpływu tych dokumentów na wynik sprawy.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastosował się do przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane tymi przepisami elementy tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Powyższy przepis wskazuje na elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, iż zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 P.p.s.a. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 602/04, z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 289/05).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone we wskazanym wyżej przepisie. Przede wszystkim Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia organów podatkowych i dokonał jego oceny. Nie jest prawdą, że WSA nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi i nie ocenił sprawy na tle całokształtu materiału dowodowego. Z treści uzasadnienia wynika, którym dowodom i z jakiego powodu odmówiono wiary. Dokonanie przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego, odmiennej od oczekiwań strony skarżącej, nie daje podstaw do twierdzenia, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia prawa materialnego, jednak stwierdzono, iż w wyniku naruszenia przepisów postępowania doszło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponieważ strona skarżąca skutecznie nie podważyła ustalonego przez organ podatkowy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, to należy uznać, iż w sprawie prawidłowo zastosowano normę art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Przepis ten określa, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z niezakwestionowanego przez skarżącego stanu faktycznego wynika, że faktury VAT, wystawione przez firmę D. [...], nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.