Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1283/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2 i 246 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2013r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia sklepu spożywczego postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ppsa)

w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpatrzeniu.

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i bytowej, gdyż utraciła w 2012 roku płynność finansową jako przedsiębiorca. Oświadczyła, że prowadzone przez nią mini delikatesy "[...]" w P. zostały zlikwidowane

w dniu 30 listopada 2012r. z powodu strat i długów. Na skutek zaś zaskarżonej decyzji zamknięty został należący do niej sklep spożywczy w O. Ponadto prowadzona przez nią Pracownia Rzemiosła Artystycznego "[...]" także nie przynosi wymiernych dochodów. Skarżąca przedłożyła wydruki z księgi rachunkowej za miesiące od września do grudnia 2012r., z których wynika, że jedynie w grudniu działalność przyniosła dochód w kwocie 3.365 zł. W poprzednich miesiącach zaś odnotowywano stratę. Skarżąca udokumentowała, że od września i listopada 2012r. toczą się względem niej postępowania egzekucyjne z powodu zaległości kredytowych na łączną kwotę ok. 252.000 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności. Mieszka z mężem, z którym ma rozdzielność majątkową. Zajmują połowę domu z działką o powierzchni 60 arów. Mąż jest rolnikiem i posiada gospodarstwo rolne o areale 2,64 ha fizycznych (0,9922 ha przeliczeniowych), jednak z powodu złego stanu zdrowia nie uprawia ziemi. Wnioskodawczyni posiada lokal użytkowy w O., w którym prowadziła sklep i który nabyła za kwotę 17. 500 zł . Strona oświadczyła, że nie płaci rachunków bieżących, zaś żywność: mąka, cukier, mrożonki, zupy i inne produkty pochodzą ze zlikwidowanego sklepu. Skarżąca w złożonym sprzeciwie podkreśliła, że rzeczywiście straciła wszystko. Stwierdziła, że wkrótce uda się do opieki społecznej, gdyż nie posiada podstawowych środków egzystencji.

Przedstawione przez wnioskodawczynię okoliczności uzasadniają żądanie przedmiotowego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Przyjmując natomiast wiarygodność oświadczeń skarżącej - złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy - że znajduje się ona w na tyle trudnych warunkach materialnych, że nie posiada realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało uwzględnić.

Za uwzględnieniem wniosku przemawia w szczególności fakt, iż skarżąca rzeczywiście nie ma majątku ani wystarczających dochodów, z których mogłaby się utrzymać, a tym bardziej poczynić z nich oszczędności.

Z tych też względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.