Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1151/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Pismem z 20 października 2017 r. M. O., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania [nazwanego w zaskarżonym akcie: zażaleniem – uwaga Sądu] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Organ I instancji ww. decyzją nakazał Skarżącemu, jako inwestorowi, dokonać rozbiórki budynku letniskowego.

W skardze na ww. postanowienie został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania, przez Sąd, decyzji PINB nakazującej rozbiórkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (nazwanego w sentencji postanowienia organu II instancji "zażaleniem"). Należy zatem mieć na uwadze, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji administracyjnej, która nie jest przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Tym samym Skarżący ochroną tymczasową chce objąć akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy. Niniejsza sprawa sądowoadministracyjna w zakresie przedmiotowym dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sprawa zawisła przed Sądem swym przedmiotowym zakresem obejmuje zatem kwestię przywrócenia terminu. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy wiążą się ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2017 r., II GZ 703/17, że ze względu na podkreśloną powyżej odrębność zakresów przedmiotowych, nie można uznać, iż tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.

NSA ocenił w przywołanym postanowieniu, że dla zakresu stosowania ochrony tymczasowej przewidzianej art. 61 § 3 in fine P.p.s.a. istotne jest ustalenie znaczenia pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów lub czynności. Sąd podziela konkluzję, że chodzi tu o sprawę w ujęciu materialnym, zatem o "postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy" można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Takie rozumienie omawianego pojęcia znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 344).

W związku z powyższym należy uznać, że decyzja organu I instancji, wykraczając swym przedmiotem poza granice zawisłej aktualnie przed Sądem sprawy, nie mieści się wśród orzeczeń wymienionych w art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zaznacza jednocześnie, że kwestia prawidłowości odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.