Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 425/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 425/18 Kraków, dnia 8 sierpnia 2018 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2018, nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2015 postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2018, nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2015. Skarżąca odrębnym pismem wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniła go tym, że organ chce decyzję wykonywać, a ona część kwot w zakresie niekwestionowanym zapłaciła. Podniosła też, że wstrzymanie nie rodzi ryzyka dla organu podatkowego w razie nieuwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., II OZ 358/12, oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., II FSK 921/12). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., II OSK 768/12). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., II OZ 327/12). Tym bardziej zatem nie może zostać uwzględniony wniosek o wstrzymanie, nie poparty argumentacją odnoszącą się do przesłanek wstrzymania i nie wskazujący żadnych okoliczności, które wiązać by się mogły z wykonaniem decyzji i jego skutkami. W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniała wniosek o wstrzymanie okolicznościami, nieistotnymi w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Fakt częściowego wykonania decyzji czy też brak ryzyka, że w razie jej uprawomocnienia się zostanie ona całkowicie wykonana nie ma związku z przesłankami, od których ustawodawca uzależnił możliwość przyznania stronie tymczasowej ochrony.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.