Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 63/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: umorzono postepowanie w zakresie zobowiązania oragnu do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust.1, art. 6, art. 10, art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 listopada 2017 r. I. stwierdza, że Burmistrz Gminy [...] dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy [...] do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz skarżącego A. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 13 listopada 2017 r. skarżący A. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie do wglądu raportów wraz z załącznikami z przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami przy głębokiej modernizacji szkoły w A. i R. z firmą [...]

Wobec braku odpowiedzi, pismem z dnia 28 marca 2018 r. A. S. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, zarzucając przy tym naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm. – dalej jako: u.d.i.p.).

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 13 listopada 2017 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii wraz z załącznikami lub też osobistego wglądu do raportów i protokołów przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami polegającymi na wykonaniu głębokiej modernizacji Szkoły Podstawowej w miejscowości A. i R. firmie [...]. Jednak do dnia złożenia skargi skarżący nie uzyskał odpowiedzi na wnioskowaną informację, ani nie udostępniono mu wglądu do dokumentacji. Skarżący podniósł, że obowiązek rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie wynika, zarówno z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), jak również z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 17 europejskiego Kodeksu dobrej administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o odrzucenie skargi, jako przedwczesnej lub jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Organ podniósł, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ oczekiwany przez skarżącego zakres informacji był bezprzedmiotowy. W trakcie udzielania zamówienia nie były bowiem sporządzane żadne raporty, a co za tym idzie brak jest również do nich załączników. Ponadto zdaniem organu, skarżący nie oparł swojego wniosku na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał także, że skarżący we wniosku o udostępnienie informacji określił się, jako radny rady miejskiej, co równało się ze złożeniem wniosku w trybie art. 24 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Jednocześnie organ przekazał w załączeniu dokumenty stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W dniu 17 kwietnia 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2017 r. poinformował skarżącego, że w trakcie udzielania zamówienia nie zostały sporządzone żadne raporty, co za tym następuje brak jest do nich załączników. Jednak rozpatrując wniosek organ przekazał skarżącemu kopię umowy z firmą [...], kopię aneksu do tej umowy, kopię notatki służbowej z dnia 18 września 2017 r., kopię zaświadczenia o numerze weryfikacyjnym [...], oferty z dnia 5 października 2017 r., kopię decyzji z dnia 27 listopada 1991 r. i z dnia 20 czerwca 1988 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr [...], LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa [...], LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd [...], LEX nr 451159).

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez A. S. jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia do wglądu raportów wraz z załącznikami z przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami przy głębokiej modernizacji szkoły w A. i R. z firmą [...]

Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, iż o bezczynności w przypadku udzielenia informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji musi zostać skierowany do podmiotu, który w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, [...] t.j., dalej w skrócie u.d.i.p., jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślenia wymaga również, że dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to z jakiego powodu ona zaistniała i czy była zawiniona.

W odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, czy też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że pojęcie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie jest tożsame z pojęciem organu administracji publicznej, ale jest ono zdecydowanie szersze zakresowo. Oznacza to, że o tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje każdorazowo publiczny charakter wykonywanych przez ten podmiot zadań. Nie ulega zatem wątpliwości, że do wskazanego powyżej katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej należy również organy gminy, która niewątpliwie za ich pośrednictwem wykonuje zadania publiczne oraz gospodaruje mieniem publicznym. Stąd też należało uznać, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W odniesieniu do kolejnej z wymienionych przesłanek, ustalenia wymaga czy wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca ma walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlega ona udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA [...], LEX nr 78063). Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 zd. 1 i zd. 2 in fine Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne obejmuje także uzyskiwanie informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania. Tym samym o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań, nie ulega zatem wątpliwości, iż informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., która podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy, stanowi również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, zawieranych przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W konsekwencji informację publiczną stanowią potencjalnie raporty wraz z załącznikami z przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami przy głębokiej modernizacji szkoły w A. i R. z firmą [...]

W stosunku zaś do trybu w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W sytuacji zaś, gdy zaistnieje konieczność poboru opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadomi wnioskodawcę o jej wysokości w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a następnie udostępni informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmuje żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia wymaga również, że u.d.i.p. nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Można wręcz zauważyć, iż wszystkie jej zapisy jednoznacznie wskazują na wolę ustawodawcy do maksymalnego uproszczenia (odformalizowania) i przyspieszenia procedury w tej sferze.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że wnioskiem z dnia 13 listopada 2017 r. skarżący A. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie do wglądu raportów wraz z załącznikami z przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami przy głębokiej modernizacji szkoły w A. i R. z firmą [...] Nie ulega też wątpliwości, że skarżący we wniosku dwukrotnie wskazał przed swoim imieniem i nazwiskiem funkcję radnego Rady Miejskiej w A., ale jako adres skarżący wskazał: [...] ul. [...], [...]; nie związany bezpośrednio z pełnioną przez niego funkcją publiczną. W świetle przywołanego i przeanalizowanego powyżej stanu prawnego odnoszącego się do istoty i pojęcia, podstaw, trybu i zasad udzielania informacji publicznej nie budzi też wątpliwości, że przedmiotem wniosku skarżącego jest potencjalna informacja publiczna, gdyż wnioskowane treści/informacje dotyczą dokumentów związanych z wykonywaniem przez gminę zadania publicznego w drodze/na etapie zamówienia publicznego. Kwestia "sporną" pomiędzy organem a skarżącym jest to, czy wniosek spełnia atrybuty wniosku o informację publiczną, czy też jest swoistą statutową interpelacją, czy też zapytaniem radnego. Mając na uwadze sprawowaną przez skarżącego funkcję radnego, a także wychodząc z zasady domniemania znajomości prawa co się wiąże z zobiektywizowanym w świetle prawa rozpoznawaniem i odróżnianiem "statutowej" na dzień złożenia wniosku instytucji interpelacji i zapytania radnego, mającej walor prawa miejscowego, od ustawowej instytucji wniosku o dostęp do informacji publicznej; a także mając na uwadze treść wniosku, Sąd staje na stanowisku, że skarżący wystąpił jednak o udzielenie wnioskowanej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Jego pismo z dnia 13 listopada 2017 r. wyraźnie i jednoznacznie zatytułowane jest jako wniosek i tak je należy zatem odczytywać. W tym miejscu należy wskazać, że w myśl § 30 Statutu Gminy A., opub. [...] z dnia 2003.08.01, na dzień wniesienia wniosku "1. Radny ma prawo wnosić interpelacje i zapytania kierowane do Burmistrza. 2. Interpelacje składa się w sprawach o zasadniczym znaczeniu dla Gminy. Powinna ona zawierać krótki opis sytuacji, której dotyczy i wynikające z niego pytanie. 3. Pytanie wnosi się w celu uzyskania informacji o aktualnych problemach w działalności Gminy. 4. Tryb udzielania odpowiedzi na interpelacje i zapytania określa Regulamin Rady.". W ocenie Sądu, na tle wskazanych przepisów ww. Statutu/aktu prawa miejscowego, treść wniosku skarżącego nie spełnia atrybutów ani interpelacji, ani ww. zapytania. Jednocześnie jak to już było podkreślone, skarżący nie określił swojego wniosku jako interpelację, czy też pytanie. W tym przypadku nie znajduje także zastosowania art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym: "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Z tego faktu, że skarżący jest radnym nie jest od pozbawiony jako obywatel, człowiek prawa dostępu do informacji publicznej.

Jest także bezsprzeczne, że dopiero po wniesieniu przez skarżącego skargi opatrzonej datą 28 marzec 2018 r., tj. w dniu 17 kwietnia 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2017 r. poinformował skarżącego, że w trakcie udzielania zamówienia nie zostały sporządzone żadne raporty, co za tym następuje brak jest do nich załączników. Oznacza to, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie istnieje, nie została wytworzona. Zarazem rozpatrując wniosek za pismem jak wyżej, organ przekazał skarżącemu kopię umowy z firmą [...], kopię aneksu do tej umowy, kopię notatki służbowej z dnia 18 września 2017 r., kopię zaświadczenia o numerze weryfikacyjnym [...], oferty z dnia [...] października 2017 r., kopię decyzji z dnia 27 listopada 1991 r. i z dnia 20 czerwca 1988 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Tym samym należało stwierdzić, że na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Sąd, skarżony organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym brak było podstaw do zobowiązania organu do załatwienia w stosownym terminie wskazanym przez sąd, wniosku skarżącej w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Ustosunkowując się w tym miejscu do argumentacji skarżonego organu Sąd stwierdza, że wskazana w odpowiedzi na skargę treść art. 24 ustawy z dnia 8 marca 1990 r , jak można przypuszczać w brzmieniu: "1. Radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. 2. W wykonywaniu mandatu radnego radny ma prawo, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób, do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały, oraz wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych, oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej. 3. W sprawach dotyczących gminy radni mogą kierować interpelacje i zapytania do wójta. 4. Interpelacja dotyczy spraw o istotnym znaczeniu dla gminy. Interpelacja powinna zawierać krótkie przedstawienie stanu faktycznego będącego jej przedmiotem oraz wynikające z niej pytania. 5. Zapytania składa się w sprawach aktualnych problemów gminy, a także w celu uzyskania informacji o konkretnym stanie faktycznym. Przepis ust. 4 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. 6. Interpelacje i zapytania składane są na piśmie do przewodniczącego rady, który przekazuje je niezwłocznie wójtowi. Wójt, lub osoba przez niego wyznaczona, jest zobowiązana udzielić odpowiedzi na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania interpelacji lub zapytania. 7. Treść interpelacji i zapytań oraz udzielonych odpowiedzi podawana jest do publicznej wiadomości poprzez niezwłoczną publikację w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy, oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty" - została uzupełniona o ust. 2 do ust. 7 - na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych. Zgodnie z art. 15 ww. ustawy zmieniającej: "Przepisy ustaw, o których mowa w art. 1, art. 2, art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisy art. 383 § 2a, art. 383a, art. 384 § 1, art. 492 § 2a, art. 492a, art. 493 § 1 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do kadencji organów jednostek samorządu terytorialnego następujących po kadencji, w czasie której niniejsza ustawa weszła w życie".

A zatem, niezależnie od powyższego stanowiska i oceny Sądu, że skarżący działał w trybie dostępu do informacji publicznej, argumentacja powołująca się na przepis w ww. brzmieniu nie może mieć zastosowania w kontrolowanej sprawie. W realiach kontrolowanej sprawy na dzień złożenia wniosku art. 24 u.s.g. stanowił, że " Radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany". Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. : "1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku".

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że termin o którym stanowi art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi znajduje także w myśl wykładni przywołanego przepisu zastosowanie w przypadku, kiedy organ nie dysponuje żądaną, wnioskowaną informacją publiczną, gdyż wtedy organ ma obowiązek poinformować w drodze czynności materialno-technicznej/pisma, że nie jest dysponentem tej informacji, czyli jak twierdzi w kontrolowanym przypadku, że informacja nie istnieje, gdyż wnioskowana informacja publiczna wbrew temu co przypuszczał/sądził skarżący nie została sporządzona, a zatem nie może być udostępniana. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie bezczynność organu nastąpiła jednak bez rażącego naruszenia prawa, gdyż w realiach kontrolowanej sprawy brak powiadomienia skarżącego w przedmiocie nie istnienia wnioskowanej informacji publicznej nie pociągnął za sobą skutków typowych dla rażącego naruszenia prawa, a także wymiernej realnej szkody dla skarżącego. Okolicznością przemawiającą za takim stanowiskiem i oceną Sądu jest fakt, że informacja nie została wytworzona/nie istnieje. Organ bowiem wyjaśnił, że raporty wraz z załącznikami z przeprowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na nadzór inwestorski nad robotami przy głębokiej modernizacji szkoły w A. i R. z firmą [...] – nie istnieją. W tej sytuacji fakt nie powiadomienia o braku bytu wnioskowanej informacji publicznej nie stanowi rażącego naruszenia, także z uwagi na i tę okoliczność, że wzór powinnego zachowania się w takim przypadku przez zobowiązany organ trzeba wyinterpretować, nie jest on wprost wyrażony w przepisie prawa. W kontrolowanej sprawie Sąd jednocześnie nie dostrzegł kwalifikowanych prawem dodatkowych okoliczności wskazujących, że organ gminy w sposób umyślny dążył do rażącego naruszenia prawa dostępu do informacji publicznej i sporządzenia w związku z tym skutków prawnych nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, działając odpowiednio na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a