Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3276/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 3 ust 1 i 4
journal: Dz.U. 2011 nr 191 poz 1133
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy  o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi N. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2015 roku Nr [...], na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § ł pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. H., pełnomocnika obywatela Socjalistycznej Republiki [...], N. T., urodzonego [...] listopada 1978 roku, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 roku Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał ww decyzję w mocy.

Zaskarżona decyzja Szefa do Spraw Cudzoziemców zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu 5 stycznia 2012 roku skarżący N. T., z pośrednictwem N. D., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. abolicji. Jednocześnie przedstawił dokument podróży Nr [...] wydany w W. z terminem ważności od dnia [...] października 2011 roku do dnia [...] października 2021 roku.

W dniu 16 kwietnia 2012 roku przesłuchany do protokołu przez organ I instancji w obecności tłumacza języka [...] cudzoziemiec zeznał, że na terytorium Polski wjechał w dniu [...] listopada 2006 roku. Wyjeżdżając z [...] chciał przyjechać do Polski, ale, jak wskazał, do [...] łatwiej było uzyskać wizę. Cudzoziemiec przyleciał z H. do P., a następnie samochodem z innym [...] podjechał samochodem pod granicę Polski. Granicę polsko – [...] cudzoziemiec pokonał już z innym [...] pieszo. Po polskiej stronie czekał na niego samochód, który zawiózł go na stadion. W trakcie przesłuchania cudzoziemiec nie zrozumiał żadnego pytania w języku polskim i w związku z tym nie był w stanie na nie odpowiedzieć. W dalszej części przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że w 2008 roku wyjechał przez [...] na ważnej wizie [...] do [...], wskazując, że szwagier "załatwił" mu wizę [...] na rok. przy czym nie pamięta, w którym to było roku. W [...] spędził 2 miesiące od października 2008 roku do grudnia 2008 roku. Poprzedni paszport, po wyrobieniu obecnego, został zatrzymany w Ambasadzie [...] w W.

Strona składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w części E.lV. formularza: "data ostatniego wjazdu" wskazała: "01/11/2006 natomiast w części E.V. "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat" - podała: "nie dotyczy". Powyższą informację N. T. potwierdził własnoręcznym podpisem przyjmując jednocześnie do wiadomości treść oświadczenia zamieszczonego pod wnioskiem, że jest świadomy, iż złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Powyższe oświadczenie sporządzone zostało oprócz języka polskiego także w języku [...] i [...]. Pismem z dnia 5 września 2012r. organ administracyjny zwrócił się do Komendy Głównej Straży Granicznej z prośbą o poinformowanie czy N. T. posiadał lub występował o tytuły pobytowe lub wizy w Republice [...] w odpowiedzi na które, pismem z dnia 13 września 2012 roku [...] Oddział Straży Granicznej w [...] przekazał organowi I instancji informację, że N. T. w dniu 30 października 2006 roku wjechał na terytorium [...]. W okresach: od 19 października 2006r. do 1 lutego 2007r.; od 2 lutego 2007r. do 1 lutego 2009r. oraz od 19 marca 2008r. do 1 lutego 2009r. Cudzoziemiec posiadał wizy, w tym w okresie od dnia 2 lutego 2007 roku do dnia 1 lutego 2009 roku i było to zezwolenia na pobyt długoterminowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ I instancji ustalił również, że zainteresowany nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, oraz że w dniu wejścia w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, jak również w dniu 1 stycznia 2012 r. przebywał w Polsce nielegalnie a przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1. cyt. ustawy.

Organ I instancji prowadzący postępowanie uznał, że okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy wskazują w sposób jednoznaczny, że Cudzoziemiec nie spełnił przesłanki nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy, stąd domniemanie wynikające z art. 3 ust. 4 ww ustawy zostało obalone a dodatkowo, wypełniając wniosek o udzielenie niniejszego zezwolenia cudzoziemiec zataił fakt swojego pobytu na terytorium [...].

Wobec powyższego Wojewoda [...] działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy, decyzją z dnia [...] października 2012 roku Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia [...] grudnia 2007 r. oraz, że w postępowaniu w przedmiotowej sprawie złożył fałszywe informacje.

Pełnomocnik strony wniósł, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu przedmiotowego odwołania pełnomocnik podniósł, że organ I instancji niesłusznie zarzucił cudzoziemcowi fakt zatajenia swojego pobytu w [...]. Cudzoziemiec bowiem na terytorium Polski wjechał z [...] w dniu [...] listopada 2006 roku i od tego czasu przebywa w Polsce nieprzerwanie. Ponadto podniósł, że co prawda cudzoziemiec posiadał wizy na terytorium [...] w okresach: 19 października 2006r. - 1 lutego 2007r., 2 lutego 2007r. - 1 lutego 2007r. oraz 19 marca 2008r. - 1 lutego 2009r., jednak wiza nie jest dokumentem urzędowym, a jedynie dowodem na to, że cudzoziemiec mógł w tych okresach przebywać w [...]. Skarżący N. T. ww. wizy uzyskiwał przez pełnomocnika zostawiając mu swój paszport, a sam przebywał w tym czasie w Polsce. Do odwołania dołączono: oświadczenie N. H. z dnia 6 listopada 2012 roku, oświadczenie D. T. z dnia 5 listopada 2012 roku, zaproszenie na wesele sporządzone w języku [...], 2 fotografie, na których znajduje się cudzoziemiec wywołane w dniu 19 stycznia 2007 roku, legitymację do biletu ZTM oraz [...] kartę miejską. Ponadto pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie ww świadków – D. T. i N. H.

Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody, uznając że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony i cudzoziemca pobyt N. T. na terytorium Polski nie trwa co najmniej od dnia [...] grudnia 2007 roku, w związku z tym nie spełnia on m. in. jednej z przesłanek warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1. Nadto podkreślił, iż sam fakt, że w dniu 1 stycznia 2012 r. cudzoziemiec przebywał w naszym kraju nielegalnie oraz, że przedmiotowy wniosek został złożony w zakreślonym do tej czynności terminie nie obliguje organu rozstrzygającego sprawę do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., ponieważ przesłanki skutkujące udzieleniem przedmiotowego zezwolenia wskazane w art. 1 pkt 1 muszą być spełnione łącznie.

Skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł do Sądu N. T. zarzucając naruszenie:

- art. 136 w związku z art. 78 § 2 i art. 140 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że zgłoszony w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] środek dowodowy w postaci oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej dwóch świadków oraz dowodu ze zdjęć fotograficznych, zaproszenia na wesele [...], legitymacji do biletu ZTM oraz [...] karty miejskiej na okoliczność nieprzerwanego pobytu N. T. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zmierzał do udowodnienia tezy sprzecznej z zebranym już w sprawie materiałem dowodowym i nie uwzględnienie przedmiotowego dowodu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7 i 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zebranie pełnego materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę, pominięcie dowodu z przesłuchania świadków, oparcie się na niemającej znaczenia informacji uzyskanej z [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż rozstrzygnięcie oparte zostało na częściowym materiale dowodowym co skutkowało odmową udzielenia N. T. przedmiotowego zezwolenia;

- art. 78 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie i nie uwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków w sytuacji, gdy żądanie to zostało złożone w toku przeprowadzania dowodów oraz okoliczności, które mają potwierdzić zeznania świadków stanowią istotne znaczenie dla sprawy;

- art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 1, art. 3 ust 2 pkt. 1 oraz art. 3 ust. 5 ww ustawy abolicyjnej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że domniemanie nieprzerwanego pobytu może obalić również domniemanie faktyczne, podczas gdy procedura administracyjna nie przewiduje takiego sposobu dowodzenia.

W świetle powyższych zarzutów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 roku w całości. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z dokumentu tj., Pracowniczej Książeczki Zdrowia na okoliczność nieprzerwanego pobytu N. T. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż, jak podniósł, jest to dowód niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie oraz na podstawie art. 200 ustawy Ppsa. wniósł o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w L. nie naruszają prawa.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi do wniosków, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Na aprobatę zasługuje przedstawiona w zaskarżonej oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że nie zaszły przesłanki uzasadniające stwierdzenie, że zasadna jest skarga na zaskarżoną do Sądu decyzję utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 roku, orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z ustalonego w trakcie postępowania administracyjnego stanu faktycznego sprawy wynika, skarżący złożył wniosek o zalegalizowanie swojego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. nr 191, poz. 1133, ze zm.).

Zasady legalizowania pobytu cudzoziemców określa ww ustawa z 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (dalej: "ustawa abolicyjna"). Zgodnie z jej art. 1 możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1. nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

2. nieprzerwanie co najmniej od 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

3. wobec których 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Stosownie do jej art. 3 ust. 4 - pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1. uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana:

• wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

• towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;

• leczeniem cudzoziemca.

Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej.

W art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub ze stanu faktycznego sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże jeżeli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania.

Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie to zostało obalone. Wskazać bowiem należy, że w przedmiotowym wniosku skarżący podał, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od dnia 1 listopada 2006 r. (część E, pkt IV, lit. b wniosku); podał też, że w okresie ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych oraz nie przebywał na terytorium innego kraju (część E, pkt V wniosku zawiera zapis- "nie dotyczy"). Przedmiotowy wniosek został przez skarżącego podpisany, czym dał wyraz, że zaznajomił się z treścią oświadczenia znajdującego się na stronie 7 wniosku, informującego o konsekwencjach m.in. złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nieprawdy lub zatajenia prawdy.

Wskazane wyżej informacje odnośnie nieprzerwanego pobytu skarżącego na terytorium Polski od dnia 1 listopada 2006 r. okazały się nie być prawdziwe. Powyższe wynika z uzyskanych przez cudzoziemca wiz pobytowych w [...] - pierwszej ważnej od dnia 19 października 2006 roku do dnia 1 lutego 2007 roku i kolejnej ważnej od dnia 2 lutego 2007 roku do dnia 1 lutego 2009 roku - które jednoznacznie wskazują, że N. T. przebywał w tym czasie na terytorium [...]. Nielogicznym jest wywód skarżącego, prowadzący do wniosku, iż godził się na nielegalny pobyt w Polsce podczas gdy w [...] posiadał uregulowaną sytuację związaną z jego pobytem i pracą. Nadto, przebywając nieprzerwanie w Polsce od dnia 1 listopada 2006 roku i w tym kraju pracując niezrozumiałym jest dla Sądu brak znajomości języka polskiego nawet w podstawnym zakresie. A jednak, o czym świadczy protokół przesłuchania, znajomość języka polskiego przez skarżącego nie wykazywała żadnego poziomu i korzystanie z usług tłumacza było niezbędne.

Ponadto, co należy podkreślić, cudzoziemiec nie wskazał powyższych informacji w przedmiotowym wniosku, co stanowiło o celowym działaniu cudzoziemca. Dodatkowo należy wskazać, że co prawda cudzoziemiec w styczniu 2007 roku miał przebywać w Polsce o czym świadczą załączone do akt sprawy fotografie oraz że w 2008 roku otrzymał zaproszenie na wesele, czy fakt posiadania karty miejskiej, jednakże powyższe dowody nie stanowią o nieprzerwanym pobycie N. T. od dnia 1 listopada 2006 roku na terytorium Polski.

W skardze N. T. podniósł, iż w sposób nieuprawniony organ II instancji nie uwzględnił wniosku zawartego w odwołaniu o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków: D. T. i N. H. - na przedmiotową okoliczność nieprzerwanego pobytu Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż organ II instancji nie uwzględnił ww żądania, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazywał na pobyt N. T. w badanym okresie poza Polską. Należy tu wskazać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 roku, sygn. akt I SA/Wa 1622/05, zgodnie z którym: "Organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stroną, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Jednakże obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Organ powinien przedstawić argumenty, którymi kierował się zajmując stanowisko.

Mając powyższe na uwadze zgodzić zatem należy się z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej, co obligowało organ do zastosowania w sprawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, skutkującego wydaniem w sprawie decyzji negatywnej.

W ocenie Sądu organ prawidłowo także zastosował w niniejszej sprawie drugą niezależną podstawę do odmowy skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, tj. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Słusznie bowiem organ wywodził, że z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący podał we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia nieprawdziwe informacje na temat jego nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Skarżący bowiem wskazał, że nie odbywał w okresie ostatnich 5 lat żadnych podróży zagranicznych, ani nie przebywał na terytorium innego kraju, podczas gdy z materiału dowodowego przedmiotowej sprawy wynika, że co najmniej we wskazanych wyżej okresach skarżący zamieszkiwał na terytorium [...].

Zauważyć należy, że funkcjonująca w orzecznictwie interpretacja pojęcia "fałszywe informacje" sformułowana została na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Mając jednakże na uwadze, że treść ww. artykułu jest analogiczna do mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, należy odnieść tę interpretację również do niniejszego postępowania. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wykładnia art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, zgodnie z którą złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obligatoryjnie skutkować powinno wydaniem decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08; z 16 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 399/07; z 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 125/07; z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 488/06). Przesłanka z omawianego przepisu uzasadnia zatem odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawsze wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że zatajenie prawdy odnosi się do okoliczności, które mają znaczenie w sprawie legalizacji pobytu. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem, iż w niniejszym postępowaniu informacja na temat pobytu i pobytu cudzoziemca na terytorium innego kraju w okresie 5 ostatnich lat była w sposób oczywisty istotna z uwagi na znaczenie tej informacji w kontekście ustalenia nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż skarżący wypełnił swoim zachowaniem również negatywną przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej.

Skarżący w skardze wniósł, w trybie art. 106 § 3 Ppsa, o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z książeczki zdrowia, na okoliczność jego nieprzerwanego pobytu w Polsce. Sąd powyższy dowód dopuścił i po dokonanej analizie uznał, iż podobnie jak pozostałe dowody, nie stanowi on o nieprzerwanym pobycie skarżącego na terytorium Polski w omawianym okresie.

Mając zatem powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.