Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 591/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr ) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2007r. sprawy ze skargi M. J. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 591/07

Uzasadnienie

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. powołując się na rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), z dnia 29 listopada 2005 r. (Dz. U. Nr 253, poz. 2130), z dnia 10 stycznia 2006 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 75 ), z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567) oraz ustaw z 11 października 1993 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) i z dnia 10 grudnia 1993 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66, z późn. zm.) - stwierdziła u M. J. chorobę niedokrwienną serca pod postacią dławicy wysiłkowej II CCS leczoną angioplastykę wieńcową (PTCA, LAD) powikłania NZK, i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, co czyni go trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] rozpoznawszy odwołanie M. J. od tego orzeczenia – orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie TKWL.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi M. J. na ww. orzeczenie RWKL, wyrokiem z dnia [...] – II SA/Bd [...] uchylił zaskarżone orzeczenie. RWKL w [...] orzeczeniem [...] z dnia [...] powołując się na art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 31 i § 32 rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422, z późn. zm.) i rozporządzenie MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwość - § 3 ust. 4 (Dz. U. Nr 151, poz. 1594, z późn. zm.) ustawę z dn. 11 października 2003 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1750), zał. Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422, z późn. zm.) i zał. Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567) i ustawę z 10 grudnia 1993 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66, z późn. zm.) - stwierdziła u M. J. przewlekłą chorobę niedokrwienną serca z możliwością zawału non - Q leczoną angioplastyką wewnątrzwieńcową (PTCA, LAD) z implantacją stentu powikłaną nagłym zatrzymaniem krążenia (14 grudnia 2005 r.), wtórną kardiomyopatią niedokrwienną w II klasie NYHA i dławicą piersiową II klasy CCS, i zaliczyła ww. do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do drugiej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową uznając, że jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej – kategoria N.

Na powyższe orzeczenie M. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa polegające na braku uzasadnienia prawnego i faktycznego orzeczenia oraz rozważania wszelkich okoliczności i dowodów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz brak przytoczenia konkretnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także naruszenie norm prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 139 kpa, polegające na złamaniu zakazu reformationis in peius i zmianie orzeczenia wydanego w I instancji na niekorzyść strony. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz go poprzedzającego orzeczenia TKWL w [...] i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że RWKL wydając orzeczenie powołała się na wszystkie akty prawne, zastosowała kwalifikację orzeczniczą wynikającą z rozpoznanych schorzeń i ich stopnia nasilenia, a uzasadnienie faktyczne znalazło wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. Wskazano też, że dokumentacja z obserwacji szpitalnej jest koronnym dowodem pozwalającym w sposób obiektywny dokonać oceny stanu zdrowia skarżącego w zakresie rozpoznania schorzeń i ich stopnia nasilenia, a fakt zakwalifikowania skarżącego do II grupy inwalidzkiej, gdzie uprzednio był kwalifikowany do III grupy inwalidzkiej wynika z pogorszenia się stanu zdrowia w porównaniu do badań poprzednich, co znalazło wyraz w uzasadnieniu i zdaniem RWKL art. 139 kpa, który jest znany RWKL nie może mieć w tym przypadku zastosowania. Zarzut, że organ II instancji nie wykonał wyroku sądu, gdyż nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentacji lekarskiej niezależnych biegłych jest nietrafny gdyż dwukrotna obserwacja szpitalna jest wystarczającym dowodem do zajęcia stanowiska w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga zasadna jest w tej części w jakiej autor zarzuca organowi odwoławczemu, że nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Z akt wynika, bowiem że organ wydając zaskarżoną decyzję nie wykonał wszystkich poleceń sądu zawartych w wyroku z [...] w sprawie II SA/Bd [...]. M.in. wskazano w tymże wyroku, że " Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceni dokumenty dostarczone przed Sądem z badania przeprowadzonego w dniu [...] i rozważy czy wyniki w nich zawarte będą miały wpływ na przyznanie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej."

W związku z powyższym należy zwrócić uwagę na treść art. 170 a przede wszystkim art. 155 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) Art. 170 stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony, sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadku w ustawie wskazanych także inne osoby.

Natomiast art. 155 stanowi, że ocena prawna i w s k a z a n i a c o d a l s z e g o p o s t ę p o w a n i a wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. To że organ nie podporządkował się tej regule wynika nie tylko z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dał bowiem temu dobitny wyraz organ stwierdzając w odpowiedzi na skargę "...dwukrotna obserwacja szpitalna jest wystarczającym dowodem do zajęcia stanowiska w tej sprawie."

Nie odbierając bynajmniej organowi prawa do dokonania samodzielnej oceny dowodów i powtarzając utrwalany w orzecznictwie, a wyrażony m.in. w powyższym wyroku pogląd (str. 4 uzasadnienia), że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny badań dokonanych przez lekarzy, którzy w zakresie oceny stanu zdrowia osoby badanej posiadają wiedzę fachową – należy jednak zauważyć, że organ nie przeprowadził dowodu ze wskazanego w ww. wyroku dokumentu z badania przeprowadzonego w dniu [...]. Jak wynika z tego wyroku (str. 2 uzasadnienia) a także i akt sprawy II SA/Bd [...] dokument ten dotyczył kardiologicznej próby wysiłkowej skarżącego. Organ zaś w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że "W dniu [...] wykonano badania koronarograficzne... porównując to do badania z 2006 r. ...,"natomiast badanie z [...] r. dotyczyło kardiologicznej próby wysiłkowej.

Organ zobowiązany był więc, po myśli przywoływanych wyżej przepisów do przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu i dokonania jego oceny w powiązaniu z wynikami przeprowadzonej w kwietniu i maju 2007 r. dwukrotnej hospitalizacji i innymi przeprowadzanymi przez organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji badaniami, a następnie stosownie do treści art. 107 kpa wydać decyzję. Wydając decyzję stosownie do treści § 3 tego artykułu organ m.in. powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Oczywiście sąd w uzasadnieniu wyroku nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy a w szczególności nie dokonuje oceny dowodów. Zadaniem Sądu było jedynie po myśli art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) dokonanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli ocena zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z przepisami prawa zarówno materialnego i procesowego. Sąd natomiast nie może zastąpić organu w rozstrzygnięciu sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. orzeczono jak w pkt 1 wyroku, orzeczenie w pkt 2 opierając na art. 151 tej ustawy.

Należy jeszcze wyraźnie stwierdzić, że pozbawione są znaczenia prawnego argumenty podniesione w piśmie skarżącego (bez daty) złożonym do Sądu po otrzymaniu odpowiedzi organu na skargę. Podkreślenia wymaga, że zawarte tam zarzuty nie zostały wcześniej podniesione w skardze. Co prawda po myśli art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i dlatego należało się do nich ustosunkować stwierdzając już w tym miejscu, że zarzuty te są oczywiście chybione.

Odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w tym piśmie dotyczącego wyłączenia członków komisji tylko z tego tytułu, iż pracują oni w szpitalu w którym była prowadzona jego obserwacja należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący wcześniej z takim wnioskiem nie występował. Nie wystąpił także z wnioskiem o wyłączenie organu. Natomiast przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w art. 24 i 27 określają kiedy i z jakich przesłanek następuje wyłączenie pracownika czy organu. Żadna z wskazanych tam przesłanek, a w szczególności wskazane przez skarżącego z art. 24 § 1 pkt 1 kpa nie zachodzi. Gdyby podzielić tok rozumowania skarżącego to wyłączeniu w niniejszym postępowaniu podlegałby i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - co oczywiście byłoby absurdem – ponieważ poprzednio w niniejszej sprawie także orzekał ten sąd i – kontynuując tok rozumowania skarżącego skład rozstrzygający w niniejszej sprawie związany jest służbowo ze składem rozstrzygającym sprawę w dniu [...].

Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło także – wbrew temu co twierdzi skarżący w swym piśmie do naruszenia art. 139 kpa, skoro w ramach stwierdzonej przez organ pierwszej instancji trwałej niezdolności do służby wojskowej organ odwoławczy zaskarżoną decyzją zaliczył skarżącego nie do trzeciej grupy inwalidzkiej (jak to uczynił organ pierwszej instancji) lecz do drugiej. W świetle przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytury żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66, z późn. zm.) sytuuje to skarżącego w lepszej sytuacji niż w świetle orzeczenia organu pierwszej instancji.

Nietrafność zarzutów skarżącego zawartych w piśmie będącym reakcją na odpowiedź organu na skargę nie przekreśla jednak zasadności skargi w tej części w której jej autor zarzuca organowi, iż nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z [...] i dlatego orzeczono jak pkt 1 sentencji wyroku.