Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2561/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7 art. 77 par. 1 art. 81 art. 138 par. 1 art. 105
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki ( spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] Oddział [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] S.A. w [...] Oddział [...] kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), uwzględniając w całości skargę A. Z., reprezentowanej przez adw. G. S., na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].06.2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].06.2016 r., znak: [...] - uchylił powyższą decyzję Wojewody [...] i po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylił też decyzję Starosty [...] z dnia [...].06.2016 r., znak: [...] orzekającą o zobowiązaniu A. i J. Z. - właścicieli nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako działka nr [...] o pow. 0,8810 ha, położonej w miejscowości [...], do jej udostępnienia [...] S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] w celu wykonania czynności związanych z remontem stacji transformatorowej (wymianę obu żerdzi żelbetowych na nowe tej samej długości i podobnym przekroju), nakazanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ umorzył też postępowanie w I instancji.

Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wyjaśnił, że decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2017 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].06.2016 r., znak: [...] orzekającą o zobowiązaniu A. i J. Z. - właścicieli nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako działka nr [...] o pow. 0,8810 ha, położonej w [...], do jej udostępnienia [...] S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] w celu wykonania ww. czynności związanych z remontem stacji transformatorowej. W uzasadnieniu ww. decyzji organ stwierdził, iż w świetle zebranego materiału dowodowego, nie ulegało wątpliwości, iż w niniejszej sprawie zaistniała zarówno przesłanka konieczności przeprowadzenia remontu urządzenia nienależącego do części składowych nieruchomości, służącego do przesyłania energii elektrycznej, jak i braku zgody właścicieli na udostępnienie w tym celu nieruchomości.

W dniu 09.08.2017 r. A. Z. reprezentowana przez adw. G. S., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody [...]. Do skargi pełnomocnik skarżącej załączył umowę zawartą w dniu [...] kwietnia 2017 r. pomiędzy [...] S.A. z siedzibą w [...] reprezentowaną przez K. I., a J. Z. i A. Z., w której właściciele nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...] obręb [...], położonej w miejscowości [...], powiat [...], oświadczyli, że wyrażają zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych: "Demontaż stacji transformatorowej wraz ze słupem "podwójnym" i demontaż napowietrznego przyłącza elektroenergetycznego z wyłączeniem lokalizacji slupów elektroenergetycznych na posesji".

Organ wskazał w odniesieniu do ww. skargi do WSA w Warszawie, że zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 124b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n."), starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio.

Zmiana polegająca na dodaniu art. 124 b do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami miała na celu umożliwienie wykonywania przez przedsiębiorstwa (energetyczne, gazowe, wodno - kanalizacyjne, itd.) prac związanych z konserwacją i utrzymaniem w należytym stanie sieci i urządzeń przesyłowych. Przepis ten umożliwia uzyskanie, w drodze decyzji starosty, prawa wstępu na nieruchomość w celu wykonywania czynności związanych z utrzymywaniem urządzeń, w sytuacji, gdy nie zgadza się na to władający nieruchomością (tj. właściciel, użytkownik wieczysty albo posiadacz nieruchomości). Istnieje wiele przypadków, gdzie do wybudowanych urządzeń i przewodów, przedsiębiorstwo, które jest ich właścicielem, nie posiada odpowiedniego tytułu prawnego do nieruchomości, na których te urządzenia są zlokalizowane. Brak ustanowionej służebności przesyłu uniemożliwia przedsiębiorstwom wykonywanie czynności polegających na utrzymaniu takich urządzeń i przewodów. Wprowadzony przepis umożliwia wejście na teren w przypadkach, gdy władający nieruchomością nie wyraża zgody wejścia na nieruchomość w celu wykonania takich prac remontowych.

Z art. 124b ustawy wynika, że może on być zastosowany, jeśli kumulatywnie spełnione zostaną następujące przesłanki: wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń oraz właściciel (użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) nie wyraża zgody na takie udostępnienie. Podkreślić należy, że treść tej normy prawa materialnego wskazuje, iż organ wydając na jej podstawie decyzję nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek jej udostępnienia, co oznacza tzw. administracyjne ograniczenie prawa własności, będące formą czasowego i ograniczonego wywłaszczenia.

Możliwość wydania decyzji w trybie art. 124b cyt. ustawy zachodzi wtedy, gdy niezbędna jest konieczność udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii m. in. przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Koniecznym warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest także brak zgody właściciela na wykonanie opisanych czynności.

W omawianej decyzji Wojewoda [...], na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, uznał, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem stacji transformatorowej (wymianę obu żerdzi żelbetowych na nowe tej samej długości i podobnym przekroju), co zostało potwierdzone decyzją PINB oraz, że rokowania z właścicielami odnośnie wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania powyższych czynności zakończyły się negatywnie, nie doszło bowiem do zawarcia umowy pomiędzy stronami.

Wojewoda wskazał, iż z notatki służbowej sporządzonej w dniu 10.02.2015 r. przez przedstawiciela [...] S.A. RE [...] oraz współwłaściciela firmy "[...]" (wykonawcy prac) wynika, że właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na wykonanie prac związanych z wymianą żerdzi słupowej transformatorowej 15/0,4 kV [...] nr [...]. Natomiast po konsultacji z prawnikiem wyrażą zgodę na wybudowanie nowej stacji na swojej działce pod warunkiem zmiany jej lokalizacji na mniej uciążliwą.

Ponadto z akt sprawy wynikało, iż w dniu 07.07.2015 r. A. Z. reprezentowana przez adwokata G. S. złożyła do Sądu Rejonowego w [...] pozew o ochronę prawa własności, wnosząc o nakazanie [...] S.A. przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zakazanie dalszych naruszeń prawa własności przedmiotowej działki w [...] przy ul. [...] w ten sposób, aby zobowiązać [...] S.A. do usunięcia z wymienionej działki urządzenia elektroenergetyczne - stacja transformatorowa.

Wojewoda stwierdził, iż z materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, iż właściciele wyrażą zgodę na remont tylko pod warunkiem zmiany położenia stacji transformatorowej. Należało zatem uznać, że strony nie doszły do porozumienia na drodze cywilnoprawnej.

Jednakże, po zapoznaniu się ze skargą, w szczególności z załączoną do niej umową zawartą w dniu [...] kwietnia 2017 r. pomiędzy [...] S.A. z siedzibą w [...] reprezentowaną przez K. I., a J. Z. i A. Z., w której właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...], położonej w miejscowości [...], powiat [...], oświadczyli, że wyrażają zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych: "Demontaż stacji transformatorowej wraz ze słupem "podwójnym" i demontaż napowietrznego przyłącza elektroenergetycznego z wyłączeniem lokalizacji slupów elektroenergetycznych na posesji" należy stwierdzić, iż strony doszły do porozumienia na drodze cywilnej.

Reasumując, organ uznał, iż wobec zawarcia przez strony ww. ugody, postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania właścicieli do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem stacji transformatorowej, stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie Starosty [...] należało zatem uchylić i umorzyć postępowanie I instancji.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...], w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji..

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. stwierdził jednocześnie, iż działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca [...] S.A. w [...] Oddział [...], reprezentowana przez r. pr. J. W., która pismem datowanym na 9 października 2017 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 w zw. art. 138 § 1 pkt 2 i z art. 105 § 1 k.p.a. "ze względu na błędne przyjęcie, iż umowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. zawarta pomiędzy [...] S.A., a Państwem J. i A. Z. dotyczy tego samego zamierzenia budowlanego, aniżeli zamierzenie stanowiące źródło wniosku do Starosty [...], o udostępnienie - w trybie art. 124b ust. u.g.n. - nieruchomości w celu wykonania remontu istniejących na dz. nr [...] urządzeń elektroenergetycznych.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

Uzasadniając skargę, skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia podano, że na mocy umowy z dnia [...] kwietnia 2017 r. strony doszły do porozumienia, wobec czego postępowanie w sprawie zobowiązania właścicieli do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania remontu stacji transformatorowej stało się bezprzedmiotowe. W ocenie skarżącej jednak organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji przełożyło się na wadliwość zaskarżonej decyzji.

Umowa z dnia [...].04.2017 r. jest elementem przedsięwzięcia mającego na celu gruntowną przebudowę urządzeń elektroenergetycznych na ul. [...] w [...]. W tym celu skarżąca przygotowuje całkiem odrębny projekt budowlany, którego elementem jest powoływana przez Wojewodę umowa. Skarżąca zakłada likwidację stacji transformatorowej na dz. nr [...] - lecz dopiero wtedy, kiedy zostaną wybudowane nowe urządzenia elektroenergetyczne. Skarżąca nie może bowiem pozostawić bez zasilania podmiotów aktualnie korzystających ze stacji transformatorowej znajdującej się na dz. [...]. Natomiast, zamiar wykonania nowych urządzeń, nie może zwalniać skarżącego z przeprowadzenia remontu dotychczas istniejących urządzeń, na który to nie wyrażają zgody właściciele nieruchomości.

W związku z powyższym Wojewoda [...] błędnie ustalił, iż w przedmiotowej sprawie strony zawarły ugodę, a umowa powołana przez ten organ nie ma bezpośredniego związku z remontem dotychczasowej stacji transformatorowej. Umowa ta nie zawiera daty usunięcia spornej stacji transformatorowej. Wynika to z faktu, iż skarżąca do chwili obecnej nie posiada administracyjnego zezwolenia na budowę alternatywnego zasilania tego terenu. Tak więc sporna stacja będzie istniała jeszcze przez bliżej nieokreślony okres czasu, i podlega bieżącym naprawom, remontom, konserwacji itp.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób opisany poniżej, a skarga jest zasadna.

Wyjaśnić należy na wstępie, że stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [...] art. 54 §3 p.p.s.a. stanowi, że organ jest uprawniony zastosować powołany przepis w takiej sytuacji, w której orzeka co do istoty żądania poprzez uwzględnienie skargi w całości – a więc skorygowanie zaskarżonego działania w kierunku pożądanym przez skarżącego. Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a., to "doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony wynikającymi z treści skargi. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1379/13).

Kryteria oceny stosowanej przez organ administracji publicznej w trakcie tzw. "autokontroli" powinny odpowiadać kryteriom stosowanym przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc samokontrola powinna być skoncentrowana na ocenie legalności działania (lub braku działania) tego organu. Organ, korzystając z instytucji samokontroli, nie jest związany granicami skargi, a więc może w ramach samokontroli stosować również art. 135 p.p.s.a., przy czym zakres zastosowania tej ostatniej instytucji jest limitowany granicami sprawy (por. np. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07).

Organ, orzekając w trybie "autokontroli" nie musi opierać się wyłącznie na materiale dowodowym już zebranym w postępowaniu administracyjnym, ale może brać pod uwagę uzupełniony przez stronę materiał dowodowy np. poprzez dołączenie nowych dowodów do skargi (por. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 938/06, także komentarz do art. 54 p.p.s.a. w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017)

Jak wynika z powyższego, organ odwoławczy jest uprawniony do wydania decyzji "autokontrolnej" wówczas, gdy nieznany mu w dacie pierwotnego orzekania dowód (dowody), załączony przez stronę dopiero do skargi do sądu administracyjnego, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości nakazuje uznać wadliwość wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia.

W sprawie zawisłej przed tut. Sądem nie można jednakże za taki właśnie dowód uznać umowy z dnia [...] kwietnia 2017 r., załączonej przez pełnomocnika A. Z. do skargi skierowanej to WSA w Warszawie na decyzję na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...].

Należy przypomnieć, że przyczyną wydania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. była konieczność zapewnienia skarżącej [...] S.A. Oddział w [...] możliwości wykonania określonych napraw, stanowiących obowiązek tej Spółki w związku z treścią jednoznacznej decyzji organu nadzoru budowlanego z [...] lutego 2013 r. Decyzja, wydana przez Starostę [...] w trybie art. 124b u.g.n. miała na celu zobowiązanie właściciela nieruchomości do jej udostępnienia – ale wyłącznie w celu wykonania czynności związanych z remontem urządzeń, niewątpliwie nienależących do części składowych nieruchomości, a służących do przesyłania energii elektrycznej, w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości nie wyraża na to zgody.

Skoro Wojewoda [...], utrzymując ww. decyzje Starosty [...] w mocy [...] czerwca 2017 r., uznał na podstawie zgromadzonych dowodów, że wystąpiły przesłanki do zastosowania przymusu państwowego ograniczającego właścicielskie prawa właściciela gruntu (określone w art. 124b u.g.n.), to uprawniony byłby do zmiany własnej decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wyłącznie wówczas, gdyby nowy dowód (załączony do skargi) wykazał brak którejkolwiek z przesłanek orzeczenia w trybie art. 124b u.g.n., a przez to bezprzedmiotowość orzekania w tym trybie.

Wbrew jednakże obowiązkowi, jaki spoczywał na Wojewodzie [...] z mocy art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a., organ ten nie dokonał należytej i starannej analizy treści czynności prawnej, zdziałanej przez właścicieli nieruchomości i skarżącą, a stwierdzonej ww. umową w dniu [...] kwietnia 2017 r. Przedmiotem tejże umowy nie było bowiem wyrażenie przez A. i J. Z. zgody na udostępnienie ich nieruchomości skarżącej w celu wykonania czynności związanych z remontem stacji transformatorowej (wymianę obu żerdzi żelbetowych na nowe tej samej długości i podobnym przekroju), nakazanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Uczestnicy niniejszego postępowania wyrazili zgodę na udostepnienie swej nieruchomości, ale wyłącznie "w celu budowy urządzeń energetycznych: demontaż stacji transformatorowej wraz ze słupem podwójnym i demontaż napowietrznego przyłącza elektroenergetycznego z wyłączeniem lokalizacji słupów elektroenergetycznych na posesji".

Błędnie więc i w sposób całkowicie nieuprawniony treścią czynności prawnej z [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] uznał, że "strony doszły do porozumienia na drodze cywilnej". Wobec bowiem tak jasnej treści oświadczeń, jakie obie strony złożyły w formie pisemnej w ww. umowie, nawet bez stosowania wykładni oświadczeń woli strony, jasnym jest w jakim celu A. i J. Z. zgodzili się swa nieruchomość udostępnić. W żadnej mierze nie uczynili tego w celu umożliwienia skarżącej wykonania nakazanych przez PINB napraw.

W takim stanie rzeczy, nie można było poprawnie uznać, że zaistniały przesłanki do uwzględnienie przez Wojewodę [...] skierowanej do WSA w Warszawie przez A. i J. Z. skargi w całości – a więc skorygowania przez organ we własnym zakresie zaskarżonej decyzji tego organu, wydanej w postepowaniu odwoławczym - w taki sposób, w jaki byłby zgodny z oczekiwaniem tych osób.

Tym samym, naruszając art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego ustalenia rzeczywistej treści dowodu w postaci umowy z [...] kwietnia 2017 r., a przez to i błędne ustalenie stanu faktycznego, oraz bezpodstawne przyjęcie, że udowodniony został przez A. i J. Z. fakt wyrażenia przez nich zgody na udostępnienie działki w celu wykonania wyżej opisanych robót remontowych Wojewoda [...] naruszył art. 80 k.p.a., a w konsekwencji art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na jego podstawie, pomimo brak po temu podstaw. To naruszenie miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza ponadto, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] w istocie rzeczy w sposób niedopuszczalny uniemożliwia skarżącej wykonanie obowiązku remontu stacji transformatorowej, nałożonego skutecznie na ten podmiot przez inny organ administracji publicznej - organ nadzoru budowlanego, a oznaczony w decyzji PINB z dnia [...] lutego 2013 r.

Wojewoda, uchylając decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., naruszył ponadto art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 124b u.g.n. poprzez uchylenie prawidłowego i wynikającego wprost z przepisu, stanowiącego poprawną podstawę prawną, orzeczenia organu I instancji. W żadnej mierze nie można też było uznać, że sprawa uprzednio rozstrzygnięta uchylaną decyzją, ale również i decyzją utrzymującą w mocy, wydaną przez Wojewodę [...] [...] czerwca 2017 r. stała się w jakikolwiek sposób bezprzedmiotowa wobec treści ww. umowy z [...] kwietnia 2017 r.

W ocenie tut. Sądu natomiast w sposób jednoznaczny wynika z akt administracyjnych - w tym pisma pełnomocnika uczestników z dnia 13 lutego 2015 r. o braku zgody na udostępnienie nieruchomości oraz pisemnego oświadczenia przedstawicieli skarżącej i wykonawcy robót remontowych z dnia [...] lutego 2015 r., notatki służbowej Kierownika sekcji urządzeń stacjonarnych [...] M. R. (brak daty), jak również stanowiska uczestników, wyrażonego przez ich pełnomocnika na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 25 lipca b.r. - że rzeczywiście w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 124b u.g.n. wydania przez Starostę [...] decyzji nakazującej A. i J. Z. udostępnić ich nieruchomość skarżącej w celu wykonania niezbędnych napraw stacji transformatorowej. Przesłanki te, jak wynika z akt sprawy, nie ustąpiły do dnia wydania wyroku w sprawie niniejszej.

Faktu tego w żadnej mierze nie zmienia treść umowy z dnia [...] kwietnia 2017 r., zawartej przez strony, z której jednoznacznie wynika, że zawarte w niej oświadczenia stron nie dotyczą stanu faktycznego i prawnego, leżącego u podstaw wydania przez Starostę [...] decyzji w trybie art. 124b u.g.n., a uczestnicy Z. w umowie tej nie wyrazili zgody na udostepnienie nieruchomości w celu wykonania napraw stacji transformatorowej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), zasadzając od organu na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowego i kosztów zastępstwa procesowego.