Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 394/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 134 w zw. z art. 129 par. 2 i art. 44 par. 1 pkt 2 i par. 4 kpa.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 119 pkt 3 P.p.s.a., art. 145 par.1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 i art. 209 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej J. F. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.F. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydane na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 i art. 44 § 1 pkt 2 i § 4 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Wyłaniający się z treści powyższego postanowienia stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta a wymierzył J. F. karę pieniężną w kwocie [...] zł, za zajęcie pasa drogi gminnej, bez zezwolenia zarządcy drogi, pod reklamę dwustronną o łącznej powierzchni, w terminie od [...].

Przesyłka kierowana do strony, zawierająca decyzję organu pierwszej instancji, złożona została w placówce pocztowej w dniu 17 grudnia 2015 r. z adnotacją o nie doręczeniu przesyłki, o czym powiadomiono stronę umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 28 grudnia 2015 r., o czym świadczy kopia koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, które znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Adresat nie odebrał przesyłki i urząd pocztowy zwrócił ją

w dniu 4 stycznia 2016 r. organowi pierwszej instancji z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie".

J.F., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie

od powyższej decyzji, nadając je w urzędzie pocztowym w dniu 14 stycznia 2016 r.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że wobec nieodebrania przez stronę prawidłowo awizowanej przesyłki w terminie czternastu dni od dnia jej pozostawienia (w placówce pocztowej), uzasadnione jest przyjęcie skutecznego doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r. Upływ terminu do wniesienia odwołania, liczony od dnia 31 grudnia 2015 r., nastąpił w dniu 13 stycznia 2016 r.

Jak stwierdził organ, złożenie odwołania w dniu 14 stycznia 2016 r. nastąpiło

z jednodniowym opóźnieniem, a zatem istniały podstawy do orzeczenia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J.F. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] r.

Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie dowodu z wydruku, ze strony Poczty Polskiej, zawierającego informację o statusie przesyłki poleconej, w której znajdowała się decyzja organu pierwszej instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z koperty, zawierającej decyzję wraz załączonym do niej zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, potwierdzającej awizowanie przesyłki przez doręczyciela dnia 17 grudnia 2015 r. (pierwsze awizo). Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 44 § 1 pkt 1, § 2 – 4 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu, iż skuteczne doręczenie stronie postanowienia nastąpiło w dniu 30 grudnia 2015 r., podczas gdy za dzień ten należało przyjąć 31 grudnia 2015 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 14 stycznia 2016 r., bowiem termin ten należało liczyć od dnia 1 stycznia 2016 r., a nie jak organ wadliwie uznał - w dniu 13 stycznia 2016 r. z uwagi na to, że termin do wniesienia odwołania, zdaniem organu, należało liczyć od dnia 31 grudnia 2015 r.;

- art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i tym samym wadliwym uznaniu, że odwołanie nie zostało wniesione w terminie, podczas gdy skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i odwołanie to winno zostać rozpatrzone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że wbrew twierdzeniu skarżącej zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki dowodzi, że doręczyciel uczynił zadość wymogom

z art. 44 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Kontrola przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej – "P.p.s.a."), doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 129 § 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a. (por. wyrok NSA O/Z z dnia

11 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2813/93, opubl. we Wspólnota 1994/39/14).

W ocenie Sądu, organ uznając, że doszło do uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania, nie dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dopuszczając się tym samym naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego.

Poddając ocenie istotne w sprawie okoliczności biegu terminu do wniesienia odwołania, obowiązkiem organu było dokonanie analizy dowodu doręczenia stronie decyzji, od której przysługiwało odwołanie. Prawny skutek stwierdzenia doręczenia skarżącej decyzji Prezydenta Miasta a, wymagał w realiach niniejszych sprawy, uwzględnienia regulacji z art. 44 § 1- k.p.a.

Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo składa się na okres czternastu dni

w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczyciel umieszcza jednocześnie

w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura

lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, zawiadomienie

o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni

od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 2).

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Stosownie do § 4 powołanego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Sąd analizując akta sprawy stwierdził, że przesyłka z decyzją organu pierwszej instancji (koperta wraz z dowodem doręczenia przesyłki), zawiera podpis doręczającego oraz wszystkie konieczne oznaczenia wynikające z fikcji doręczenia ustanowionej w art. 44 § 1-4 k.p.a. Powyższe pozwala bezspornie przyjąć, że strona skarżąca nie odebrała przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji, pomimo dwukrotnego prawidłowego awizowania tej przesyłki przez doręczyciela w dniu 17 grudnia 2015 r. oraz 28 grudnia 2015 r. Czternastodniowy termin, z którym wyżej wskazane przepisy wiążą prawny skutek doręczenia pisma, nastąpił w dniu 31 grudnia 2015 r., a nie jak przyjął organ w dniu 30 grudnia 2015 r.

W konsekwencji, termin do wniesienia odwołania, upłynął stronie w dniu

14 stycznia 2016 r. W tym dniu skarżąca nadała pocztą odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, o czym świadczy koperta opatrzona stemplem – "14.01.2016 r.", która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.

W świetle powyższego, przyjmując, że upływ terminu do wniesienia odwołania nastąpił w dniu 13 stycznia 2016 r., organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął,

że w sprawie spełniona została przesłanka uchybienia terminu w rozumieniu art. 134 k.p.a.

Odnosząc się do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, Sąd wyjaśnia, że skarżąca nie kwestionowała doręczenia przesyłki w trybie art. 44 § 1 i 4 k.p.a., ale przyjętej przez organ domniemanej daty doręczenia przesyłki wynikającej z faktu pozostawienia przez doręczającego pierwszego awiza w skrzynce pocztowej. Zarzut skargi dotyczył zatem prawidłowości rozumowania organu dokonanego w oparciu o okoliczności wynikające z dowodu, a nie wiarygodności tego dowodu.

Reasumując, zarzuty skargi okazały się trafne, zaskarżonym postanowieniem organ dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w konsekwencji art. 134

w zw. z art. 44 § 1 i 4 k.p.a., w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy,

co skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia.

Ponownie badając sprawę, organ winien uwzględnić przedstawione w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu w kwestii zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania.

Z tego względu, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł – jak w pkt I sentencji wyroku - o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł - jak w pkt II sentencji wyroku – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 powołanej wyżej ustawy.