Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 162/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33,  art. 34,  art. 29  par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka,, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi V.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną V. P. na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] nr [...] za nieuzasadnione.

W podstawie prawnej postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wskazano art. 34, art. 33 oraz art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "upea". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano na wstępie, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej V. P. na podstawie tytułu egzekucyjnego obejmującego roszczenia wierzyciela – Wójta Gminy U.. Dalej zaznaczono, że w trakcie prowadzonych czynności egzekucyjnych wierzyciel (pismem z dnia 15 września 2006 r.) ograniczył kwotę dochodzonego roszczenia wg tytułu wykonawczego [...] (nr [...] z [...]) do kwoty [...] zł należności głównej. Następnie organ egzekucyjny pismem z dnia 16 października 2006 r., z dnia 15 listopada 2006 r. oraz z dnia 21 grudnia 2006 r. działając w oparciu o § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2004 r., Nr 79, poz. 10) wzywał wierzyciela do aktualizacji tytułu wykonawczego nr [...] (nr [...] z dnia [...]). Wierzyciel pismem z dnia 5 stycznia 2007 r. przesłał wskazaną aktualizację wspomnianego tytułu wykonawczego, w której określił wartość należności głównej na kwotę [...] zł. W trakcie czynności egzekucyjnych w dniu 14 lutego 2007 r. doręczono zobowiązanej aktualizację wskazanego tytułu wykonawczego, co skutkowało uprawnieniem do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 15 lutego 2007 r. zobowiązana wniosła, w trybie art. 33 pkt 1 upea zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosząc, że obowiązek objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym został wykonany, na co przedłożyła kopie dokumentów. Akta sprawy przesłano Wójtowi Gminy U., który w dniu [...] wydał postanowienie nr [...], w którym nie uznał zarzutu zobowiązanej za zasadny. Postanowienie to, opatrzone prawidłowym pouczeniem o przysługującym zażaleniu, zostało doręczone stronie w dniu 19 marca 2007 r. i stało się postanowieniem ostatecznym (dłużnik nie wniósł od niego zażalenia).

W dalszych wywodach organ egzekucyjny I instancji przytoczył treść art. 33 upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8 ) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Dalej wskazano, że upea w art. 1a pkt 12 takstatywnie wymienia środki egzekucyjne stosowane przez administracyjny organ egzekucyjny dla zapewniania wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zgodnie natomiast z treścią art. 34 § 1 tej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 – 7 i 9-10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Wobec powyższego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B., zaznaczając, że przedmiotem rozpatrywanego zarzutu jest wykonanie obowiązku objętego aktualizacją tytułu [...] (nr [...] z [...]), uznał zarzut za nieuzasadniony.

W zażaleniu na powyższe postanowienie V. P. wniosła o jego zmianę i "oddalenie w całości wniosku wierzyciela dotyczącego wszczęcia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym".

W uzasadnieniu zażalenia strona podała, że wierzyciel - Wójt Gminy U. wystawił tytuły wykonawcze na podstawie decyzji podatkowych za 2004 r., 2005 r. i 2006 r., które w późniejszym postępowaniu administracyjnym zostały uchylone wskutek wniosku wierzyciela o wznowienie postępowania i uchylenie wydanych decyzji organu I instancji. Organ administracji uchylił wydane przez siebie decyzje, a w kolejnych rozstrzygnięciach wymierzył znacznie niższą kwotę podatku. W tym stanie rzeczy wierzyciel był zobowiązany do aktualizacji tytułów wykonawczych, które były wcześniej wystawione na podstawie uchylonych decyzji. Wierzyciel obowiązku tego nie wykonał, mimo, że tytuł wykonawczy wystawiony na podstawie uchylonej decyzji nie posiada żadnej mocy prawnej, podatnik nie jest zobowiązany takim tytułem wykonawczym, a organ egzekucyjny nie może z mocy prawa prowadzić egzekucji w oparciu o taki tytuł. Strona wskazała dalej, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji obowiązuje domniemanie ważności decyzji do momentu jej uchylenia, nawet wówczas, gdy decyzja posiada wady skutkujące nieważnością i podkreśliła, że wtedy gdy decyzja zostanie uchylona, odpowiedzialność za skutki z niej wynikające ponosi wyłącznie organ. Jednym ze skutków są odsetki, którymi Wójt Gminy U.(naliczając je według terminu określonego w uchylonych decyzjach) bezpodstawnie obciążył podatnika w sytuacji, gdy podatnik spełnił swoje zobowiązanie (zapłacił podatek) w ustawowym terminie, tj. w ciągu 14 dni od daty wydania nowych decyzji. Zobowiązana zaakcentowała dalej, że organ podatkowy świadomie wydając wadliwe decyzje nie tylko, że naraził podatnika na przewlekłe postępowanie administracyjne związane z uchyleniem wadliwych decyzji, ale dodatkowo (bezpodstawnie) zamierza obciążyć podatnika m.in. odsetkami – jednym ze skutków wydania wadliwych decyzji. W konkluzji strona skonstatowała, że podatnik wykonał swoje zobowiązanie wynikające z wydania przez organ nowych decyzji (zapłacił podatek), a zatem nie wystąpiły odsetki od nieterminowych wpłat, wobec czego żądanie wierzyciela jest całkowicie bezpodstawne, a wniosek o oddalenie tego żądania w pełni uzasadniony.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisano przebieg postępowania w sprawie, który przedstawia się w zarysie następująco. Organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec V. P. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy U.:

• w dniu [...] nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny – [...]), obejmujący podatek od nieruchomości za 2004 r.

• w dniu [...] nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny – [...]), obejmujący podatek od nieruchomości – rata 2/2005,

• w dniu [...] nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny – [...], obejmujący podatek od nieruchomości – rata 3/2005 r.)

• w dniu 1 lutego 2006 r. o nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny [...], obejmujący podatek od nieruchomości – rata 3/2005 r.).

Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] była decyzja z dnia [...] nr [...], natomiast tytuły o nr [...], nr – [...], [...] wystawiono w oparciu o decyzję z dnia [...] nr [...]. Wystawienie tytułów wykonawczych poprzedziło doręczenie zobowiązanej upomnień wzywających do uregulowania należności wymienionych w tych upomnieniach z pouczeniem, iż w przypadku nieuregulowania tych należności w terminie w nich wskazanym - wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne, co spowoduje obciążenie kosztami egzekucyjnymi. Tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanej w dniach 13 maja 2005 r. ([...]), 5 listopada 2005 r.

([...]), 2 lutego 2006 r. ([...]), 8 lipca 2006 r. ([...]).

Pismem z dnia 18 maja 2005 r. (wpływ do Urzędu 24 maja 2005 r.) V. P. wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...]. Zarzuty te zostały uznane za nieuzasadnione zarówno przez wierzyciela, jak i organy egzekucyjne obu instancji. Skarga wniesiona w tej sprawie została odrzucona postanowieniem WSA z dnia 16 stycznia 2006 r. (sygn. akt I SA/Gl 1995/05). Zawiadomieniem z dnia 27 października 2005 r. organ egzekucyjny zajął rachunek V. P. (tyt. wykonawcze o [...] i [...]) w A, jednakże Bank poinformował organ egzekucyjny, że nie może przekazać zajętej należności, ponieważ wkład nie przekracza kwoty wolnej od zajęcia. Zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelność zobowiązanej w PPH B R. P. do tytułów wykonawczych [...],[...],[...].

Następnie V. P. pismem z dnia 31 lipca 2006 r. wystąpiła do Urzędu Gminy U. z wnioskiem o "wstrzymanie wykonania tytułów wykonawczych skierowanych do Urzędu Skarbowego w B.", obejmujących podatek od nieruchomości za okres 2004 r. i 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy U. przekazał wspomniane pismo Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w B. celem jego rozpatrzenia. Pismem z dnia 24 sierpnia 2006 r. organ egzekucyjny wezwał stronę do sprecyzowania żądania wyrażonego w tym piśmie i wyznaczył 7-dniowy termin na dokonanie tej czynności. W odpowiedzi na to wezwanie V. P. pismem z dnia 4 września 2006 r. poinformowała, że "wniosek dotyczy umorzenia postępowania lub wstrzymania wykonania wszystkich tytułów wykonawczych skierowanych do Drugiego Urzędu Skarbowego w B. przez Urząd Gminy w U., a dotyczących podatku od nieruchomości". W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że w dniu 23 czerwca 2006 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, dotyczącego ustalenia właściwej wysokości podatku od nieruchomości za 2004 r., 2005 r. i 2006 r.

Pismem z dnia 11 września 2006 r. Urząd Gminy w U., wskazując na treść decyzji z dnia [...] nr [...], zmieniającej decyzję nr [...], wniósł do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o wycofanie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...] oraz pomniejszenie obciążenia dotyczącego tytułu wykonawczego Nr [...], informując jednocześnie, że do pobrania z raty 4/2005 pozostała różnica w kwocie [...] zł plus odsetki i koszty. Pismem z dnia 15 września 2006 r. Urząd Gminy w U. wniósł do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o wycofanie tytułu wykonawczego nr [...], gdyż należność objęta tym tytułem została uregulowana w dniu 14 i 15 września 2006 r. Tak więc na dzień 18 września 2006 r. pozostała do zapłaty kwota w wysokości [...] zł objęta tytułem wykonawczym [...]. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny podjął stosowne czynności egzekucyjne (sporządził przy udziale dłużniczki protokół o stanie majątkowym, dokonał zajęcia rachunku bankowego w A, dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w PPH B R. P. w B..), za które należne są koszty egzekucyjne.

W związku z wycofaniem przez wierzyciela tytułów wykonawczych bądź ograniczeniem dochodzonej nimi kwoty Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia 27 września 2006 r. poinformował dłużnika zajętej wierzytelności o ograniczeniu kwoty roszczenia dochodzonego wobec V. P. na podstawie wspomnianego powyżej zajęcia do kwoty kosztów egzekucyjnych, tj. [...] zł dot. tytułów wykonawczych nr [...],[...] i [...]. W odpowiedzi dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że nie uznaje roszczenia i podał, że roszczenie to nie jest także uznawane przez V. P., która twierdzi, że tytuły wykonawcze wystawione przez Urząd Gminy w U. posiadały wadę prawną, natomiast decyzje, których one dotyczą uchylono i wydano nowe rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 16 października 2006 r. (załączając wniosek strony z dnia 4 września 2006 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz pismo dłużnika zajętej wierzytelności) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wystąpił do Wójta Gminy U. z zapytaniem czy uchylone akty administracyjne stanowią podstawę dochodzenia należności w sprawie, a tym samym, czy zasadnym jest umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na ich podstawie. Wskazał także, iż wierzyciel powinien wypowiedzieć się w kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego powstałych przed przesłaniem do organu egzekucyjnego informacji o ograniczeniu kwoty dochodzonych roszczeń.

W odpowiedzi na powyższe, wierzyciel pismem z dnia 25 października 2006 r. poinformował, że orzeczenia, na podstawie których wystawiono przedmiotowe tytuły wykonawcze nie zostały uchylone, ale zmienione. Wskazał także, iż pismami z dnia 11 września 2006 r. wniósł o wycofanie, a więc umorzenie postępowania egzekucyjnego do dokumentów wskazanych w tych pismach i podał, że zaległość V. P. w podatku od nieruchomości za 2004 r. występuje nadal w kwocie [...] zł. Wierzyciel w omawianym piśmie podkreślił także (odnosząc się do okoliczności podniesionych przez zobowiązaną w piśmie z dnia 4 września 2006 r.), że złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie jest zdarzeniem wywołującym skutek w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skonstatował także, że koszty egzekucyjne w niniejszej sprawie powinna ponieść (zgodnie z art. 64 c § 1 upea) zobowiązana, gdyż wszczęte i prowadzone postępowanie egzekucyjne było zgodne z prawem.

W dniu [...] Wójt Gminy U. wystawił wobec V. P. tytuł wykonawczy nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny – [...]), który stanowi aktualizację tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]. Podstawą tejże aktualizacji było orzeczenie z dnia [...], dotyczące podatku od nieruchomości za 2004 r. Wspomniany tytuł egzekucyjny wierzyciel przesłał (wraz z kserokopiami decyzji z dnia [...] i z dnia [...]) do organu egzekucyjnego celem realizacji.

Organ egzekucyjny nadał w/w tytułowi wykonawczemu klauzulę wykonalności w dniu 16 stycznia 2007 r., a w dniu 14 lutego 2007 r. dokument ten został doręczony zobowiązanej przy piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. Pismem z dnia 15 lutego 2007 r. V. P. wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniosła, że w wyniku wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] została wydana nowa decyzja z dnia [...], określająca wysokość podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł. Wskazała też, że przelewem na konto Urzędu Gminy wpłynęła kwota [...] zł tytułem podatku od nieruchomości za 2004 r. Różnicę między kwotą podatku określonego w decyzji ([...] zł), a kwotą wpłaconą przelewem ([...]zł) podatnik wpłacił wcześniej. Z powyższego wynika, zdaniem strony, że podatnik w całości uiścił zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł za 2004 r., dlatego żądanie określone w tytule wykonawczym Urzędu Gminy U. jest całkowicie bezpodstawne i niezasadne.

Organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 22 lutego 2007 r. przekazał wierzycielowi zarzuty wniesione przez V. P., celem zajęcia stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] (niezaskarżonym przez stronę) Wójt Gminy U. uznał zarzuty z dnia 15 lutego 2007 r. za nieuzasadnione.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. dysponując wspomnianym powyżej postanowieniem wierzyciela, wykonując dyspozycję zawartą w art. 34 § 4 upea wydał w dniu postanowienie z dnia [...] o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, od których strona wniosła rozpoznawane w niniejszej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. zażalenie.

W dalszych wywodach Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne w fazie wszczęcia narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Przedmiot wniesienia zarzutów wyznacza art. 33 upea, który zawiera zamknięty katalog przyczyn uzasadniających wniesienie tego środka prawnego. Sposób rozpatrywania zarzutów określa natomiast art. 34 § 1 upea, który obliguje organ egzekucyjny, aby przed merytorycznym rozpatrzeniem zarzutów uzyskał od wierzyciela stanowisko w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 upea. Przepis ten stanowi również, że jeżeli przedmiotem zarzutów są okoliczności wymienione w pkt 1-5 powoływanego art. 33 upea, w którym to katalogu mieszczą się podnoszone przez zobowiązaną zarzuty, tj. wykonanie obowiązku (art. 33 pkt 1 upea).

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej w K. skonstatował, że organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów uzyskał od wierzyciela stanowisko w sprawie, wyrażone w niezaskarżonym przez stronę (mimo stosownego pouczenia) postanowieniu Wójta Gminy U. z dnia [...]. Wierzyciel wskazał w nim, że podatek za 2004 r. wynikający z decyzji zmieniającej z dnia [...] wynosi [...] zł oraz przedstawił postanowienia o zarachowaniu wpłaconych przez zobowiązaną kwot na rachunek wierzyciela, a mianowicie postanowienie z dnia [...] nr [...], którym wierzyciel część wpłaty z dnia 14 września 2006 r. w wysokości [...] zł zarachował na poczet należności głównej ([...] zł) oraz na odsetki za zwłokę ([...] zł) oraz postanowienie z dnia [...], którym zarachowano na zaległości za 2004 r. kwotę wpłaconą przez PPH B P. R. – [...] zł na należność główną i [...] zł na odsetki (postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez SKO w S. po rozpoznaniu zażalenia V. P.).

Wobec powyższego organ II instancji wskazał, że łącznie na poczet wspomnianej należności głównej zarachowano [...] zł (tj. [...] zł + [...] zł), co oznacza, że do zapłaty pozostała kwota [...] zł ([...] zł – [...] zł), objęta przez wierzyciela tytułem wykonawczym z dnia [...]., którego dotyczą rozpatrywane zarzuty.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaakcentował dalej, że szczegółowe rozliczenia wspomnianych kwot (wraz z danymi o naliczonych odsetkach) zawarto w przywołanych postanowieniach, które stronie doręczano, a zatem mogła ona zapoznać się z ich treścią (tylko jedno z tych postanowień zostało zaskarżone, jednakże zażalenia nie uwzględniono, gdyż organ II instancji nie dopatrzył się nieprawidłowości).

Podkreślono, że postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów nie zostało przez V. P. zaskarżone (mimo stosownego pouczenia), co oznacza, że strona nie wniosła zastrzeżeń do twierdzeń w nim zawartych. Podnoszone więc w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności dotyczące bezpodstawnego, zdaniem strony, naliczenia przez wierzyciela odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i to w postępowaniu podatkowym, nie może być przedmiotem rozstrzygnięć zarzutów złożonych w tej sprawie w postępowaniu egzekucyjnym. Zaakcentowano także, że postanowienie wierzyciela w zakresie zarzutu dotyczącego wykonania obowiązku jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Konkludując organ nadzoru skonstatował, że kontrolowane postanowienie organu egzekucyjnego nie narusza prawa.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, V. P. wniosła o stwierdzenie na podstawie art. 247 § 1 pkt. 3 i pkt 7 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nieważności decyzji wymiarowych podatku od nieruchomości za 2004 r. i 2005 r. wydanych przez Wójta Gminy U., tj. decyzji z dnia [...] na kwotę [...] zł oraz decyzji z dnia [...] na kwotę [...] zł, stwierdzenie nieważności czynności prawnych dokonanych w oparciu o w/w decyzje obarczone wadą nieważności (tj. o stwierdzenie nieważności tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy U. w oparciu o te decyzje lub stwierdzenia bezskuteczności ich mocy egzekucyjnej) oraz stwierdzenie nieważności lub uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu skargi strona wskazała na wstępie, że Wójt Gminy U. decyzją z dnia [...] wymierzył podatek od nieruchomości na kwotę [...] zł przez co podatek wzrósł w stosunku do roku poprzedniego o ponad 300%. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania podatkowego, a decyzję wydał w oparciu o błędny stan faktyczny, mimo, iż nie odbiegał on w znacznym stopniu od znanego organowi stanu aktualnego w 2003 r. Takim działaniem organ naruszył zasadę udziału strony w postępowaniu (tj. art. 10, art. 7 i art. 6 k.p.a.), wskutek czego wydana decyzja obarczona jest wadami kwalifikowanymi powodującymi nieważność postępowania, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. lub w jego odpowiedniku – art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W takim samym, wadliwym w ocenie skarżącej trybie Wójt Gminy U. wydał decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za 2005 r. i 2006 r. Następnie w oparciu o te rozstrzygnięcia wystawiono tytuły wykonawcze i przekazano je Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w B. celem prowadzenia egzekucji. Na postępowanie to strona wniosła opisane powyżej zarzuty, a jednocześnie powiadomiła organ egzekucyjny, że złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zawnioskowała także do Wójta Gminy U., aby organ egzekucyjny zaniechał egzekucji.

W dalszych wywodach skargi V. P. wskazała, że organ I instancji stwierdził, iż przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zostały spełnione. W wyniku wznowienia postępowania uchylono dotychczasowe decyzje i wydano nowe rozstrzygnięcia. Wójt Gminy U. powinien jednakże, unieważniając decyzję w oparciu o art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a taką kwalifikację przyjęto na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, "unieważnić wszystkie uchylone decyzje na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 i pkt 5 poprzez wydanie decyzji stwierdzających nieważność decyzji uchylonych". Nieważność decyzji, jak dalej podkreśliła skarżąca, powoduje usunięcie jej z obrotu prawnego ze skutkiem od dnia jej wydania, taka decyzja przestaje istnieć w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt ISA 2134/99, Legalis). Nie można zatem zaakceptować skutków nieważnej decyzji, na podstawie której wszczęto w stosunku do strony postępowanie egzekucyjne z tego tylko powodu, że stwierdzenie nieważności w formie decyzji jeszcze nie nastąpiło, nieważność decyzji obarczonej wadami wymienionymi w art. 247 Ordynacji podatkowej następuje z mocy prawa, a decyzja stwierdzająca nieważność ma charakter deklaratoryjny (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1996 r., SA/Lu Legalis)".

W kolejnych fragmentach skargi strona podała, że "na skutek zagmatwania się Organu Gminy U. we własnych działaniach, wydał postanowienie z dnia [...], w którym postanowił przekazać Naczelnikowi II Urzędu Skarbowego w B. o rozpoznania wniosek strony z dnia 31 lipca 2006 r. dotyczący wstrzymania wykonania tytułów wykonawczych wystawionych przez Organ Gminy U. za okres 2004, 2005, 2006 r.) Tym postanowieniem Organ Gminy U. upoważnił Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. do prowadzenia postępowania. Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B. wezwał stronę, aby ta określiła zakres swojego żądania i wypowiedziała się w sprawie. Strona w piśmie z dnia 4 września 2006 r. stwierdziła, że wniosek dotyczy głównie umorzenia postępowania egzekucyjnego lub jego wstrzymania i uzasadniła swoje żądanie.

Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, że Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B. w wyniku przeprowadzenia postępowania powinien wydać decyzję co do zasadności podnoszonych przez stronę zarzutów, czego organ ten nie uczynił, mimo, iż posiadał ku temu wszelkie kompetencje, gdyż w wyniku postanowienia organu Gminy U. z dnia [...] nie był związany żądaniem wierzyciela i został upoważniony do przeprowadzenia postępowania. W tym stanie rzeczy strona zanegowała zasadność "powoływania się Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. na fakt związania żądaniem (tzn. egzekucji) wierzyciela i wydaniem w oparciu o ten fakt postanowienia" i wskazała, że "pominięcie stanu faktycznego, o którym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. powinien po przeprowadzeniu postępowania orzec decyzją jest rażącym naruszeniem prawa".

W konkluzji skargi strona wskazała, że na skutek jej wniosku, w którym podniosła nieważność decyzji Wójta Gminy U. , na których oparto tytuły egzekucyjne Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B. w wyniku postępowania powinien orzec czy w sprawie istnieją czy nie istnieją ustawowe przesłanki z art. 156 k.p.a. lub art. 247 Ordynacji podatkowej pozwalające stwierdzić nieważność decyzji, na których oparto tytuły wykonawcze. Strona nadmieniła także, iż organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nie rozpoznając zarzutów strony i nie uzasadniając braku ich rozpatrzenia, co stanowi naruszenie prawa procesowego i materialnego skutkujące uchyleniem lub unieważnieniem postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, akcentując, że zarzuty skargi koncentrują się na decyzjach wymiarowych Wójta Gminy U. w podatku od nieruchomości, a także wskazując, iż podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące bezpodstawnego naliczenia przez wierzyciela odsetek za zwłokę w postępowaniu podatkowym, nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć zarzutów złożonych w postępowaniu egzekucyjnym. Ponownie podkreślono także, iż postanowienie wierzyciela w zakresie zarzutu dotyczącego wykonania obowiązku jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wobec tej argumentacji organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 18 marca 2008 r. V. P. ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę ponownie akcentując, że Wójt Gminy U. postanowieniem z dnia [...] przekazał do rozpatrzenia Naczelnikowi II Urzędu Skarbowego w B. wniosek strony z dnia 31 lipca 2006 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a tym samym uznał się za niewłaściwy i przekazał swoje kompetencje organowi skarbowemu. W tym stanie rzeczy Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B. zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania administracyjnego, celem którego powinno być stwierdzenie legalności tytułów egzekucyjnych wystawionych na podstawie uchylonych decyzji podatkowych. Postępowanie takie powinno zakończyć się (zgodnie z art. 207 Ordynacji podatkowej) wydaniem decyzji lub innego orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty, a – jak podniosła strona - Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B. nie przeprowadził stosownego postępowania i ograniczył się do stwierdzenia, że jest związany stanowiskiem wierzyciela. Odpowiedź na skargę także nie zawiera ustosunkowania się organu do podniesionych zarzutów i nie dotyka istoty sprawy, której zasadniczy problem tkwi w legalności tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy U. na podstawie uchylonych decyzji podatkowych (wydanych z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego skarżąca skonstatowała, że decyzja, w której rozstrzygnięcie zostało oparte na stanie faktycznym ustalonym z rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu dowodowym jest decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

W nawiązaniu do powyższego pisma strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie z dnia 26 maja 2008 r. wyjaśnił w szczególności, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (zgodnie z art. 23 § 7 upea) leży w kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, natomiast żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego rozpatruje w formie postanowienia organ egzekucyjny (art. 59 § 3 upea). Organ odwoławczy po otrzymaniu wniosku strony z dnia 31 lipca 2006 r. (doprecyzowanego przez V. P. na żądanie organu egzekucyjnego) o "umorzenie lub wstrzymanie wykonania wszystkich tytułów wykonawczych skierowanych do II Urzędu Skarbowego w B. przez Urząd Gminy U. dotyczących podatku od nieruchomości" poinformował organ egzekucyjny i jednocześnie zobowiązaną, iż skoro wierzyciel pismem z dnia 11 września 2006 r. wystąpił z wnioskiem o wycofanie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] oraz ograniczenie tytułu wykonawczego nr [...], nie widzi podstaw do rozpatrywania wniosku w trybie art. 23 upea, dlatego zwrócił Naczelnikowi II Urzędu Skarbowego w B. akta sprawy celem podjęcia postępowania zgodnie z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego zakończyło się w dniu [...] postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K., utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec V. P. na postawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...] i [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał także na treść art. 29 § 1 upea, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz § 2 tego przepisu, który stanowi, że jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. W tym kontekście stwierdzono, że organ egzekucyjny po otrzymaniu przedmiotowych tytułów wykonawczych nie stwierdził nieprawidłowości w wystawionych przez wierzyciela dokumentach i przystąpił do egzekucji. Zarzuty na prowadzone na podstawie tych tytułów postępowanie zostały uznane za nieuzasadnione postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] (skargę na to postanowienie odrzucono postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2006 r. – sygn. akt I SA/Gl 1995/05).

Organ odwoławczy zauważył również, iż skarżąca w piśmie z dnia 18 marca 2008 r. nie podała o wydanie jakiej decyzji jej chodzi i powołała się na art. 207 Ordynacji podatkowej, której przepisów nie stosuje się w postępowaniu egzekucyjnym. Upea przewiduje bowiem jedynie odpowiednie stosowanie k.p.a. i to wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w upea. Zanegowano także twierdzenie skarżącej, że w odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do wniesionych zarzutów i skonstatowano, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. odpowiadając na skargę ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą.

Pismem z dnia 12 maja 2008 r. Wójt Gminy U. wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżącej kosztami sądowymi. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że na podstawie prawomocnej decyzji organu I instancji z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...], który stanowił podstawę prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W przeprowadzonym na wniosek strony postępowaniu wydano decyzję z dnia [...] zmieniającą decyzję ustalającą podatek od nieruchomości za 2004 r., która stała się prawomocna, gdyż strona nie skorzystała z możliwości wniesienia odwołania. W dniu [...] Wójt Gminy U. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którego podstawę stanowi decyzja z dnia [...]. Wspominany tytuł wykonawczy jest aktualizacją tytułu wykonawczego nr [...] i obejmuje nieuregulowaną różnicę zaległości podatkowej za 2004 r. w kwocie [...] zł.

W dniu 11 sierpnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika Wójta Gminy U., w którym wskazał on, że uczestnik postępowania nie może wziąć udziału w rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. i wnioskuje o przedstawienie na tym posiedzeniu dotychczasowych wniosków, twierdzeń oraz dowodów, a także argumentacji zawartej w niniejszym piśmie oraz zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W dalszych wywodach tego pisma wskazano, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a przywołane przez skarżącą stwierdzenia nie zasługują na uznanie. Pełnomocnik uczestnika postępowania podał następnie, że w dniu [...] Wójt Gminy U. wydał decyzję, w której ustalił V. P. podatek od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. Wysokość podatku ustalono w oparciu o złożoną przez podatniczkę deklarację oraz ewidencję gruntów, stosując stawki wskazane w obowiązujących przepisach prawa. Na skutek wniesionego odwołania SKO w S. uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dnia [...] Wójt Gminy U. wymierzył podatek od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł Zanegowano zatem twierdzenie strony, że decyzje tę organ I instancji wydał bez przeprowadzenia postępowania podatkowego, w oparciu o błędny stan faktyczny, który był w znacznej części znany organowi z urzędu, podkreślając, że dokonano ustaleń w zakresie wskazanym przez SKO w trybie art. 233 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem postępowania dowodowego była zatem okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, przedstawiona przez stronę deklaracja, wypisy z rejestru gruntów informujące o ich powierzchni i charakterze aktualnego na dzień 13 sierpnia 2004 r. Pełnomocnik uczestnika postępowania odniósł się także do zarzutu naruszenia przez Wójta Gminy U. zasad określonych w art. 10, art. 7 i art. 6 k.p.a. i stwierdził, że nie znajdują one zastosowania w postępowaniu podatkowym (w którym stosuje się odpowiednio art. 123, art. 122 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej). Dalej podał, że wysokość podatku od nieruchomości została w decyzji z dnia [...] ustalona w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 31 października 2003 r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych, uchwałą nr [...] Rady Gminy U. z dnia [...] w sprawie podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru tego podatku w drodze inkasa na 2004 r. W opisywanym postępowaniu stronie zapewniono czynny udział, była ona wzywana do uzupełnienia materiału dowodowego, zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia podatku od nieruchomości za 2004 r. i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

Pełnomocnik Wójta Gminy U. podniósł także, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] została doręczona w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, co zostało potwierdzone postanowieniem SKO w S. z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz postanowieniem tego organu z dnia [...], stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Za bezzasadne uznano także twierdzenie skarżącej, jakoby uchylając decyzję wymiarową na rok 2004 i 2005 organ przyjął błędną podstawę prawną. W dniu 23 czerwca 2006 r. V. P. złożyła wniosek o zmianę decyzji wymiarowej, dołączając do wniosku aktualną informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz umowę najmu – dzierżawy zawartą w dniu 15 czerwca 2004 r. z PPH B R. P., której przedmiotem jest nieruchomość – Ośrodek Wczasowy położony w R., przy ul. [...] z przeznaczeniem do prowadzenia działalności gospodarczej na okres od 1 lipca 2004 r. do 31 sierpnia 2004 r. Mając to na względzie organ uznał, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane wcześniej organowi i na podstawie art. 245 § 1 ust. 1 postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie, które zakończyło się uchyleniem dotychczasowej decyzji i ponownym określeniem wysokości podatku od nieruchomości (decyzja w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość podatku za 2004 r. z dnia [...]). W oparciu o te same przepisy wydano decyzję z dnia [...]. w sprawie zmiany decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2005 r. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem, iż w w/w sytuacji organ powinien stwierdzić nieważność przedmiotowych decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. W tym nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych badane jest wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można zatem uznać, że - jak wskazuje skarżąca - sprawa była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną ani też, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Podkreślono także, iż zmiana decyzji wymiarowej na 2006 r. nastąpiła decyzją z dnia [...] na podstawie art. 254 a nie jak podaje strona – na podstawie art. 245 Ordynacji podatkowej.

W końcowym fragmencie tego pisma stwierdzono, że strona podnosi, iż w wyniku złożonego przez nią w dniu 31 lipca 2006 r. wniosku o wstrzymanie wykonania tytułów wykonawczych wystawionych za 2004, 2005 i 2006 Wójt Gminy U. wydał postanowienie z dnia [...], w którym to postanowieniu uznał się niewłaściwym do rozpatrzenia wniosku i przekazał swoje kompetencje Naczelnikowi II Urzędu Skarbowego w B.. Twierdzenie to należy uznać za błędne, gdyż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego orzeka organ egzekucyjny, którym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik II Urzędu Skarbowego w B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył do następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie wymaga oceny zasadności zarzutu skarżącej na postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania części nieuiszczonej przez stronę kwoty podatku od nieruchomości położnej w obrębie Gminy U. za 2004 r. Zarzut ten wniesiony w oparciu o art. 33 ust. 1 upea strona podniosła w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (nr nadany przez organ egzekucyjny -[...]) stanowiącego aktualizację tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]. Podstawą tejże aktualizacji było orzeczenie z dnia [...], dotyczące podatku od nieruchomości za 2004 r. którym zmieniono decyzję organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. Rozbudowana argumentacja zobowiązanej przedstawiana w ramach postępowania egzekucyjnego, a następnie w skardze i pismach procesowych składanych w postępowaniu sądowym zmierzała w zasadzie do wykazania, że dopiero wraz ze zmianą (pierwotnie wadliwej) decyzji określającej wysokość należnego podatku od nieruchomości zaistniał obowiązek jego uiszczenia, a naliczanie odsetek od daty doręczenia pierwszej wydanej w sprawie decyzji (za której wadliwość odpowiada organ podatkowy) jest nieuprawnione. Wobec tych aspektów postępowania podatkowego strona wskazywała, że uiściła podatek w należnej wysokości, a zatem żądanie określone w tytule wykonawczym Urzędu Gminy U. jest całkowicie bezpodstawne i niezasadne.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy na wstępie, że podstawą wniesienia w niniejszej sprawie zarzutu jest art. 33 ust. 1 upea, w oparciu o który V. P. wskazywała na uprzednie wykonanie czy raczej nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Zarzut ten, zgodnie z art. 34 § 1 upea organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, którego wypowiedź jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Bezsporne jest w sprawie, że postanowienie z dnia [...], w którym Wójt Gminy U. uznał wspomniany zarzut za nieuzasadniony stało się ostateczne, gdyż strona (prawidłowo pouczona o terminie i sposobie jego zaskarżenia) nie skorzystała z uprawnienia do kwestionowania tego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić w tym miejscu warto, że, wbrew twierdzeniom skarżącej, uprawnienia wierzyciela wynikające z treści art. 34 § 1 upea, nie mogą być przeniesione na organ egzekucyjny, a przekazanie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego otrzymanego przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu nie oznacza, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu utraciło wiążący charakter.

Jednocześnie wskazać należy na treść art. 29 § 1 upea, który stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przywołany przepis "nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie" (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05, LEX nr 280453). Oznacza to, że zarzuty odnoszące się do prawidłowości postępowania podatkowego dotyczącego w niniejszej sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie mogą być weryfikowane przez organ egzekucyjny. Dodać także warto, że "niedopuszczalność egzekucji [administracyjnej] ze względów przedmiotowych będzie miała miejsce wtedy, gdy dany obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej albo gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym" (por. Leszek Guzek, Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, M. Podatkowy, 2001/6/22) i zwrócić uwagę, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o istniejącą w obrocie prawnym decyzję właściwego organu z dnia [...] zmieniającą decyzję tego organu z dnia

[...] w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z normami prawymi regulującymi postępowanie zainicjowane zarzutem wniesionym na prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne. Konstatacja ta nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).