Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1729/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Go 55/14 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 29 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Go 55/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z 29 listopada 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Celnego w G. wydał w dniu 30 maja 2011 r. decyzję określającą spółce "M." wartość celną, kwotę długu celnego należnego z tytułu importu, jako kwotę niezbędną do prawidłowego wyliczenia podstawy podatku od towarów i usług. Należności objęte tą decyzją nie zostały uiszczone, wskutek czego wszczęto postępowanie egzekucyjne, które okazało się bezskuteczne.

Postanowieniem z 27 lutego 2012 r. wszczęto postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, jako prezesa zarządu spółki "Maxi Sport".

Decyzją z 17 maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. orzekł o przeniesieniu na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki w zakresie nieuregulowanych zaległości dotyczących podatku VAT określonych we wspomnianej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 30 maja 2011 r.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z 29 listopada 2013r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Przypomniał, że w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe, których ta odpowiedzialność dotyczy, powstały w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz że egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Wskazał, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), tj. w okresie, w którym powstała dochodzona zaległość podatkowa, a mianowicie 27 września 2007 r., jednoosobowo funkcję prezesa zarządu pełniła Skarżąca.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie spełniona również została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Organ egzekucyjny podjął próbę zaspokojenia zaległości podatkowych z rachunku bankowego w Banku [...]., na którym jednak brak było środków pieniężnych. W związku ze zbiegiem egzekucji sądowych i administracyjnych do prowadzenia łącznej egzekucji wyznaczono Komornika Sądowego P. W dniu 14 listopada 2011 r. poinformował on o bezskutecznej licytacji zajętych ruchomości z powodu braku licytantów. W efekcie postanowieniem z 12 marca 2013 r. Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania nie ustalono innych składników majątku spółki, z których można byłoby prowadzić skuteczną egzekucję.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżąca nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, tj. nie wskazała mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości w znacznej części. Nie wykazała też, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęła postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. Prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło również twierdzeń co do wpłaty zaliczki w wysokości 1,5 mln zł na poczet zakupu nieruchomości i dysponowania środkami. Niemożliwe okazało się także przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego dotyczącej sytuacji finansowej spółki w czasie pełnienia przez Skarżącą funkcji prezesa jej zarządu. W aktach podatkowych i rejestrowych spółki brak było bowiem sprawozdań finansowych za lata 2008-2009 oraz innych dokumentów niezbędnych do opracowania opinii, do złożenia których spółka była zobowiązana. Brak również było możliwości pozyskania brakujących dokumentów od obecnego zarządu spółki, w związku z niepodejmowaniem przez ten zarząd korespondencji.

Na koniec Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zaległość w podatku VAT powstała w 2007 r. i zgodnie z art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, upływał z dniem 31 grudnia 2012 r., a zatem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z 17 maja 2012 r. orzekająca o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na Skarżącą jako członka zarządu spółki została wydana prawidłowo.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 i art. 116 § 1 pkt 1b, art. 116 § 2, art. 121 § 2, art. 122, art. 123, art. 200 § 1 w zw. z art. 150 § 1 O.p.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Nie podzielił stanowiska Skarżącej jakoby zobowiązanie wobec spółki "M." powstało z momentem wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji z 30 maja 2011 r. Wyjaśnił, że decyzja ta jest decyzją deklaratoryjną, gdyż stanowi jedynie formę powiadomienia o prawidłowej wysokości należnego podatku, który powstał we wcześniejszym okresie. Zauważył, że dochodzona zaległość podatkowa powstała w związku z nieuregulowaniem w prawidłowej wysokości, w ustawowym terminie przez wspomnianą spółkę, zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT w wyniku importu towaru w dniu 27 września 2007 r., którego termin płatności upływał w czasie, gdy Skarżąca pełniła jednoosobowo funkcję prezesa zarządu. Funkcję tę pełniła w okresie od 20 września 2007 r. do 11 września 2009 r.

Sąd I instancji zgodził się następnie, iż egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Wskazując na podjęte w jej toku czynności, w tym przez Komornika Sądowego podkreślił, że brak było majątku spółki z którego wierzyciel mógłby się zaspokoić, a sprzedaż choćby w całości rzeczy ruchomych o znikomej wartości, będących przedmiotem licytacji, która nie doszła do skutku, nie pozwoliłaby na zaspokojenie wierzytelności. W rezultacie postanowieniem z 12 marca 2013 r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Sąd I instancji zauważył, iż co prawda postanowienie to wydano już po zakończeniu postępowania przed organem I instancji, to jednak nie zmienia to oceny, że egzekucja okazała się bezskuteczna.

Dalej Sąd ten podzielił stanowisko o niewykazaniu przez Skarżącą okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Zwrócił uwagę, iż Skarżąca nie wskazała żadnego majątku spółki, który umożliwiłby zaspokojenie się wierzyciela. Powołując się na fakt wpłaty zaliczki w kwocie 1,5 mln zł na poczet zakupu nieruchomości, nie sprecyzowała w czyim posiadaniu kwota ta się znajduje, czy spółka ma tytuł i ewentualną możliwość odzyskania tej kwoty. Sąd I instancji wskazał również na brak sprawozdań finansowych spółki za lata 2007-2009. Zauważył, że organ podatkowy uzyskał sprawozdanie finansowe z działalności spółki za 2007 r., z którego wynika wpis o środkach trwałych w budowie. Jednakże dotyczy to 2007 r. nieznany jest natomiast obraz finansowy spółki z dalszych lat, w tym również los tychże środków. Organ ten usiłował również przeprowadzić dowód z opinii biegłego celem ustalenia sytuacji finansowej spółki, jednak wobec braku dokumentacji finansowej przeprowadzenie tego dowodu nie było możliwe.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1 O.p. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, przejawiającym się przyjęciem, że organ, który wydał zaskarżoną decyzję w prawidłowy sposób ustalił, że Skarżąca odpowiada za zaległości podatkowe spółki "M." w podatku od towarów i usług z tytułu importu wraz ze spółką;

2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się przyjęciem, że organ, który wydał zaskarżoną decyzję prawidłowo ustalił, iż egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, w tym nieuwzględnieniem zarzutów Skarżącej, że spółce przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono upomnienia oraz okoliczności dotyczących przebiegu postępowań egzekucyjnych przeciwko spółce "M.",

3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1 pkt 1b O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo uznał, iż nie zaszły przesłanki do uznania, że bez winy Skarżącej nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki;

4) naruszenie art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") przejawiające się przyjęciem, że organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo ustalił, iż obowiązek podatkowy spółki z tytułu importu towarów - przędzy bawełnianej powstał w 2007 r., tj. w czasie gdy Skarżąca była prezesem zarządu spółki.

Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.") Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie (na okoliczność braku podstaw do uznania, że egzekucja kierowana pod adresem spółki okazała się bezskuteczna) następujących dowodów z dokumentów:

1) pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. z 1 grudnia 2011 r. dotyczącego postępowania egzekucyjnego spółce "M." informującego, iż w toku postępowania na rzecz wierzyciela od spółki wyegzekwowano kwotę 67.673,46 zł;

2) pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. z 9 września 2009 r. wraz z załączonym do niego protokołem zajęcia ruchomości z 2 września 2009 r.;

3) wydruku z programu komputerowego wygenerowanego w dniu 14 stycznia 2009 r. zawierającego listę kontrahentów - odbiorców spółki "M." oraz obrotów z tymi odbiorcami w okresie od 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

5.1. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na naruszeniu prawa materialnego. Nie wskazano na naruszenie przepisów postępowania w zakresie wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna może być oparta zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wynika, że naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie także, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 P.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, co z kolei oznacza, że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego skonstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania czy też korygowania zarzutów strony.

5.2. Skoro nie został skutecznie podważony stan faktyczny zatem należało przyjąć go w takiej postaci tak jak to uczynił Sąd I instancji i zbadać prawidłowość zastosowania przepisu prawa materialnego do tak przyjętego stanu faktycznego.

Odnośnie stanu prawnego należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej wydana została w 2013 r., a dotyczy zobowiązań podatkowych powstałych w 2007 r. Z tego względu do oceny jej legalności zastosowanie mają przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej (w szczególności jej art. 116) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318).

Postanowienia Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej przewidują odpowiedzialność majątkową osób trzecich za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Odpowiedzialność tę ponoszą członkowie zarządu spółki (także byli członkowie zarządu), którzy pełnili funkcje w zarządzie w czasie, kiedy powstały nieuiszczone przez spółkę zobowiązania podatkowe. Jest to odpowiedzialność osobista - całym majątkiem, solidarna ze spółką i pozostałymi członkami zarządu.

Członkowie zarządu odpowiadają za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań powstałych w czasie, kiedy pełnili funkcje członka zarządu.

Warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu jest, by egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Okolicznością uniemożliwiającą orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu jest także wskazanie przez niego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (p. art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej).

Ze stanu faktycznego wynika, że Skarżąca pełniła obowiązki Prezesa Zarządu M. sp. z o.o. w okresie kiedy powstała zaległość z tytułu VAT -7 związanego z importem towaru. Jak wynika bowiem z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym Monitora Sądowego i Gospodarczego (wpis nr 5), w okresie od 20.09.2007r. do 11.09.2009r. tzn. również w okresie, w którym powstała dochodzona przez organ zaległość podatkowa, tj. 27.09.2007r., funkcję Prezesa Zarządu jednoosobowo pełniła J. S.

W tym miejscu trzeba wskazać, że zaległość powstała w dacie importu towaru, ponieważ zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług ( Dz.U.2011.177.1054 j.t. dalej ustawa o VAT ) w stanie obowiązującym w momencie powstania obowiązku podatkowego, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z mocy prawa, z chwilą powstania długu celnego, bez potrzeby uprzedniego wydania decyzji (zob. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 3/04, ONSAiWSA 2005/4/65). A skoro, zobowiązanie powstaje z mocy prawa, to ewentualna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego VAT z tytułu importu ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Z tego powodu zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie jest bezzasadny.

5.3. Kolejny zarzut dotyczył wadliwie przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec Spółki M., ze względu na brak doręczenia upomnienia. Ten zarzut wykracza poza granice niniejszego postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki na członka zarządu. Ww. zarzut mogła zgłaszać Spółka w trakcie postępowania egzekucyjnego, które toczyło się w stosunku do Spółki.

5.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie wykazano także bezskuteczność egzekucji wobec M. sp. z o.o.

Po pierwsze w związku z dochodzoną zaległością podatkową wynikająca z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 30.05.2011r wystawiono tytuł wykonawczy. Wobec dłużnika spółki M. wszczęto postępowanie egzekucyjne, skierowano zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w WBK S.A. Jednakże brak było środków pieniężnych na rachunku dłużnika. Nadto wobec dłużnika toczyło się wiele postępowań egzekucyjnych sądowych i administracyjnych. Do prowadzenia łącznej egzekucji wyznaczony został Komornik Sądowy P. Nadto komornik wyznaczył termin licytacji której przedmiotem były rzeczy ruchome o znikomej wartości szacunkowej ( 13.750 zł ) wobec egzekwowanych zaległości, która nie doszła do skutku na skutek braku licytantów.

W toku postępowania egzekucyjnego wierzyciel był informowany przez Komornika iż egzekucja jest bezskuteczna. W rezultacie postanowieniem z dnia 12.03.2013r postępowanie egzekucyjne, odnoszące się również do zaległości podatkowej wynikającej z decyzji z dnia 30.05.2011r. zostało umorzone, a odpis postanowienia doręczono Dyrektorowi Izby Celnej w R. wraz tytułem wykonawczym. Okoliczności te wynikają z zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, z którymi Skarżąca miała możliwość zapoznania się i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. Nie uczyniła tego wówczas i nie podniosła zarzutu w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego.

5.5. Skarżąca nie wykazała także, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy, nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części – art. 116 § 1 pkt. 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Brak prawidłowego postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu odnośnie naruszenia konkretnych przepisów postępowania powoduje, że Skarżąca w tym zakresie również nie podważyła stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego do rozstrzygania przez Sąd I instancji.

Z akt sprawy wynika, że organ podejmował działania celem ustalenia majątku spółki, uzyskania dokumentacji która pozwoliłaby na ocenę kondycji finansowej spółki w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez Skarżącą. Jednakże na tym etapie okazało się to niemożliwe, ze względu na brak kontaktu z aktualnym zarządem spółki, nie składania przez spółkę sprawozdań finansowych działania organu nie przyniosły pozytywnych rezultatów.

Skarżąca nie wskazała żadnego majątku spółki, który umożliwiłby zaspokojenie się wierzyciela choćby w znacznej części. Wskazała, iż w okresie II półrocza 2007 roku dokonała wpłaty zaliczki w kwocie 1,5 mln złotych na poczet zakupu nieruchomości, jednakże nie dokonała sprecyzowania w czyim posiadaniu kwota ta znajduje się, czy spółka ma tytuł i ewentualną możliwości odzyskania tej kwoty. Brak jest również podstawowej dokumentacji księgowej na podstawie której można byłoby ustalić ten fakt. Nadto, jak wynika z prowadzonego postępowania spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2007-2008 do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. i za lata 2008-2009 do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wobec zmiany właściwości. W aktach sprawy znajduje się tylko sprawozdanie zarządu z działalności spółki za 2007r.

5.6. Ponadto, należy stwierdzić, że złożony wniosek w skardze kasacyjnej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego nie mógł być uwzględniony. Podkreślenia wymaga, że możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem I instancji. Wniosek taki wynika już z samej systematyki cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulujący omawianą kwestię art. 106 § 3 tej ustawy znajduje się w Dziale III ustawy, zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W postępowaniu kasacyjnym zakres badania legalności orzeczenia sądu I instancji, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 cytowanej wyżej ustawy, zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Powołany przepis wyłącza zarazem zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 106 § 3 w związku z art. 193 tej ustawy. Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pogląd, że sąd kasacyjny nie prowadzi w żadnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w sprawie potwierdza także treść art. 188 tej ustawy. Stosownie do powołanego przepisu, wydanie orzeczenia reformatoryjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, co wiąże się bądź z niezakwestionowaniem przez stronę w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania przez sąd I instancji, bądź z nieskutecznie postawionymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pogląd taki został już wyrażony w uzasadnieniach do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (w sprawach o sygnaturach II GSK 372/10, II GSK 373/10), a Sąd w niniejszym składzie w pełni go podziela.

5.7. Reasumując wskazując na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1, art. 116 § 1 pkt 1b O.p. autor skargi kasacyjnej wskazuje na niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu, polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżąca odpowiada za zaległości podatkowe spółki "M." w podatku od towarów i usług z tytułu importu wraz ze spółką

W istocie więc za pomocą wskazanych w tym zarzucie przepisów Skarżąca próbuje podważyć stan faktyczny ustalony w sprawie oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Za pomocą jedynie wskazanych w ramach tego zarzutu przepisów nie można jednak zwalczać ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Kwestionując go należało bowiem wskazać na przepisy postępowania podatkowego, które były stosowane (lub powinny być stosowane) przy ustalaniu stanu faktycznego. Brak ten nie pozwalał zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na podważenie stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania podatkowego i przyjętego w zaskarżonym wyroku za prawidłowy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu.

6. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2-3 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).