Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 673/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3,  art. 58 par. 1 pkt 1,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1,  art. 13f ust. 1,
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu W. G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

W. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia skutków zawiadomienia nr [...] wzywającego do uiszczenia opłaty dodatkowej - w wysokości 50 zł za parkowanie w strefie płatnego parkowania w dniu 14 lipca 2012 r. o godzinie 11:34 w S. na ulicy K..

Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu § 1 i 3 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 22 maja 2009 r. oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez nałożenie opłaty za parkowanie i uznanie, iż parkowanie pojazdu marki Chrysler o nr rej. [...] dokonane było na wyznaczonym, ogólnodostępnym, niestrzeżonym miejscu postojowym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ wyjaśnił, że opłata dodatkowa z tytułu nieopłaconego parkowania nr [...] została nałożona na skarżącego prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie należy ocenić zaskarżone przez skarżącego W. G. zawiadomienie nr [...] mając na uwadze treść powyższego artykułu, który zawiera katalog aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych.

W istocie rzeczy rozważenia wymaga jedynie, czy zaskarżone zawiadomienie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa , o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. bowiem żadne inne przypadki wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie wchodzą w rachubę.

Stanowiska skarżącego nie można podzielić.

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz.115 ze zm.) zwana dalej "ustawą" w art. 13 ust 1 pkt 1 stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

Z kolei art. 13 f ust. 1 ustawy stanowi, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.

Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł ( art.13 f ust. 2 ustawy). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13 f ust.3 ustawy).

W myśl art. 40 d ust. 2 ustawy , opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Przepisy ustawy nie przewidują odrębnego postępowania dotyczącego wymiaru opłaty dodatkowej, a wyraźnie w tym zakresie na mocy art. 40 d ust. 2 stanowią o jej przymusowym ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

"Zawiadomienie" czy "wezwanie", sporządzane w przypadku stwierdzenia nie uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (które nie jest też upomnieniem w rozumieniu art. 15 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. Dz. U. z 2005, Nr 229, poz.1954 ze zm.) dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty i jednocześnie informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku.

W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że zawiadomienie czy też wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania tego obowiązku, i w tym przypadku konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji, bowiem zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa.

Poglądy takie, jak zaprezentowane powyżej wyrażane są także w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych ( por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 193/07, wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r. sygn. akt I OSK 209/07, wyrok WSA w Szczecinie z 14.10.2009 r., sygn. akt II SA/Sz 35/09, wyrok WSA w Szczecinie z 10.09.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 384/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Poglądu przeciwnego, zaprezentowanego w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 4/07 oraz w postanowieniu z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 417/08 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) - Sąd, z przyczyn wskazanych powyżej, nie podziela.

Skoro zaskarżone zawiadomienie nr [...] nie należy do żadnego z aktów czy czynności ujętych w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sytuacja taka ma miejsce m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.