Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1568/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3  i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.Z., A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

J.Z., A.Z. (dalej "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.

W skardze Skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe żądanie Skarżący wskazali, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji do utraty jedynego źródła utrzymania rodziny.

Przy postępowaniu w sprawie prawa pomocy Skarżący złożyli dokumenty obrazujące ich sytuację finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14.).

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku z urzędu uwzględnił dokumenty złożone przez Skarżących w toku postępowania w sprawie prawa pomocy.

Przechodząc do meritum wniosku wskazać trzeba, że z dokumentów, będących w aktach sprawy, wynika, iż Skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe wraz małoletnią córką (zob. k. 3-6 akt. prawa pomocy). Aktualnie Skarżący nie jest w stanie kontynuować prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na dokonane zabezpieczenia na majątku oraz blokadę rachunków bankowych. Poprzedni rok obrotowy firma Skarżącego zakończyła startą. Gospodarstwo domowe Skarżących utrzymuje się więc z wynagrodzenia za pracę małżonków w łącznej wysokości 2.038,62 zł oraz ze świadczenia "500+" i zasiłku rodzinnego w łącznej kwocie 624 zł (zob. k. 28-31, 33-35 akt prawa pomocy). Do tego stałe zobowiązania gospodarstwa domowego z tytułu opłat wynoszą łącznie ok. 2.960 zł (zob. k. 15, 69 akt prawa pomocy). Wobec powyższego kwota zobowiązań i stałych wydatków przekracza uzyskiwany dochód.

Zauważyć ponadto należy, że skarżona decyzja określa Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 125.244 zł.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową rodziny Skarżących, a także wysokość zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niewątpliwe egzekucja tak wysokiej należności może stanowić dla rodziny Skarżących niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Takie zagrożenie zachodzi w niniejszej sprawie, z uwagi wysokość egzekwowanej należności w porównaniu z dochodami i majątkiem rodziny Skarżących.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.