Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 843/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 2, § 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 14 września 2009 r. Sygn. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 4 czerwca 2009 r., w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z dnia 28 listopada 1996 r. dotyczącej podatku od nieruchomości.

Podstawą wydanej decyzji był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 28 listopada 1996 r. Burmistrz Miasta ustalił wysokość w podatku od nieruchomości w wysokości 15.765, 60 złotych za lata 1991-1996 solidarnie od A spółki z o.o. i K. F. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie K. F. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za wskazany okres. Jako podstawę wniosku wskazał okoliczność, że dowody na podstawie których organ wydał decyzję oparte zostały na podstawach, które są fałszywe. Nie był on bowiem stroną umowy dzierżawy zawartej pomiędzy Miastem K. M. a spółką A. Nie może zatem ponosić odpowiedzialności za należności spółki, również jako członek zarządu. Burmistrz Miasta rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z dnia 13 lutego 2007 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 28 listopada 1996 r.

W odwołaniu od tej decyzji, K. F. podał, że w okresie od 1992 do 1999 roku nie prowadził osobiście żadnej działalności gospodarczej. Działalność taką prowadziła tylko spółka A i to ona wyłącznie była podmiotem, który powinien opłacać podatki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 kwietnia 2007 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało, że przedłożona przez stronę kserokopia postanowienia Prokuratury Rejonowej o umorzeniu śledztwa w sprawie poświadczenia nieprawdy co do okoliczności opodatkowania solidarnie spółki A i K. F. w latach 1996-1999 tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 kk wobec stwierdzenia, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa (art. 17 § 1 pkt 1 kpk) i w sprawie niedopełnienia w latach 1996 -1999 w K. M. obowiązków przez urzędników Urzędu Miasta tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia, iż nastąpiło przedawnienie karalności (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.). Zdaniem Kolegium postanowienie to nie jest dowodem na to, że podstawa faktyczna rozstrzygnięcia decyzji podatkowej z dnia 28 listopada 1996 r. była fałszywa. W konsekwencji Kolegium uznało, że brak było podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, nie zaszła bowiem przesłanka z art. 240 p 1 pkt 1 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę K. F wyrokiem z dnia 29 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 616/07 oddalił ją uznając, że wskazana przez stronę przesłanka wznowienia, na tamtym etapie postępowania nie zachodziła. Sąd podkreślił w wyroku, że wydając swoje rozstrzygnięcie nie przesądza ostatecznie o wyniku sprawy. W ocenie Sądu niewykluczone jest, że sąd karny stwierdzi, że istotnie decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Wtedy skarżący, jak stwierdził Sąd mógłby złożyć, przy zachowaniu innych wymogów wymaganych przepisami prawa, ponownie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 O.p.

W związku tym stwierdzeniem K. F. wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Strona uznała, że aktualnie ustała przyczyna, o której mowa w wyroku WSA, bowiem w dniu 20 września 2007r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny w sprawie o sygn. akt [...] wydał postępowanie kończące postępowanie.

Wnioskodawca wniósł o wznowienie postępowania bez uprzedniego stwierdzenia popełnienia przestępstwa z uwagi na fakt, że wymienione postępowanie nie może być wszczęte przed sądem lub innym organem z uwagi na upływ czasu lub z innych przyczyn określonych przepisami prawa. Natomiast pismem z dnia 1 czerwca 2009r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 28 listopada 1996r. na podstawie art. 240 § 1 i 2 O.p.

Podatnik odnosząc się do treści postanowienia Sądu Rejonowego [...] i postanowienia Sądu Rejonowego [...] podał, że wznowienie postępowania jest możliwe także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa. We wniosku zarzucono organowi podatkowemu, że w decyzji z dnia 28 listopada 1996 r. bezpodstawnie uznano, iż K. F. zobowiązany jest do zapłaty podatku, chociaż, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej nie jest on podatnikiem. Ponadto zarzucił organowi, że na podstawie tej decyzji i tytułu wykonawczego z dnia 31 grudnia 1997r. komornik na poczet zaległości podatkowej dokonał zajęcia i sprzedaży nieruchomości będącej jego własnością.

Decyzją z dnia 4 czerwca 2009r., rozpatrując ten wniosek, organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia 28 listopada 1996 r.

Organ I instancji uznał, że przedstawiony przez stronę dowód w sprawie nie jest wystarczającą przesłanką do skorzystania z art. 240 § 1 pkt 1 lub O.p. Nie potwierdza faktu wykorzystania fałszywych dowodów przez organ I instancji w trakcie postępowania dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1991-1996 A Sp. z o.o. oraz K. F. solidarnie. W sprawie, zdaniem organu I instancji nie zaszła również okoliczność wskazana w art. 240 § 2 i 3 O.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie w sprawie poświadczenia nieprawdy co do okoliczności opodatkowania oraz w sprawie używania dokumentów poświadczających nieprawdę zostało zakończone. Z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 września 2007r. nie wynika, że przy ustaleniu wymiaru podatku organ podatkowy oparł się na fałszywych dowodach. Decyzja z dnia 28 listopada 1996r. nie została wydana również w wyniku przestępstwa i dlatego organ I instancji odmówił jej uchylenia.

W odwołaniu od tej decyzji K. F. wskazał, że odmawiając wznowienia postępowania organ I instancji dopuścił się obrazy przepisu art. 240 O.p. i dlatego decyzja ta powinna zostać uchylona.

Zdaniem strony decyzja z dnia 28 listopada 1996r. nie jest zgodna z prawem i odmowa wszczęcia postępowania w sprawie tej decyzji (uchylenie decyzji) nie jest zasadna.

W uzasadnieniu odwołania, K. F. powołując się na wyrok NSA z 23 lipca 2003r., sygn. akt III SA 3058/01 stwierdził, że organ nie dopełnił nakładanych przez ustawę obowiązków, które są podstawą do faktycznego wyjaśnienia sprawy.

Zdaniem odwołującego bezsprzecznie z akt sprawy prowadzonego postępowania prokuratury sygn. akt [...]sygn. akt [...] sygn. akt [...] i postanowienia Sądu Rejonowego sygn. akt [...] wynika, że w trakcie wydawania decyzji z dnia 28 listopada 1996 r. miało miejsce popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. Prokurator umorzył śledztwo wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie karalności. Odwołujący uważa, że zarzut popełnienia przestępstwa przez urzędnika - niedopełnienia obowiązku polega na tym, że urzędnik obciążył podatkiem od nieruchomości podmiot, który nie był podatnikiem. Właściwym podmiotem była i jest A Sp. z o.o. Tak więc kwestionowana decyzja, zdaniem odwołującego, winna zostać uchylona.

Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej obecnie sprawie badana jest przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 2 O.p., a więc ustalenie czy decyzja z dnia 28 listopada 1996r. wydana została w wyniku przestępstwa, bowiem badanie czy zaistniała podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. zostało już prawomocnie zakończone.

Postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 20 września 2007r., które wnioskodawca dołączył na dowód istnienia przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 O.p., zdaniem Kolegium nie daje podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji. Postanowieniem tym, Sąd Rejonowy po rozpoznaniu zażalenia K. F. utrzymał w mocy postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia 31 maja 2007r. umarzające postępowanie o czyn z art. 271 § 1 k.k.- poświadczenie nieprawdy z uwagi na to, że postępowanie karne co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone oraz o czyn z art. 273 k.k. - używanie dokumentu poświadczającego nieprawdę, wobec stwierdzenia, że czyn ten nie zawiera znamion czynu zabronionego.

W postanowieniu tym Sąd stwierdził nadto, że istniejący spór między skarżącym a Burmistrzem Miasta odnośnie obowiązku uiszczenia przez skarżącego podatku od nieruchomości, winien być rozstrzygnięty na drodze procesu cywilnego lub postępowania administracyjnego. Przedmiot sporu nie może być rozstrzygany na gruncie prawa karnego.

Kolegium zauważyło, iż wznowienie postępowania na tej podstawie, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, dopuszczalne jest jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy warunki - musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu oraz pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstw istnieje związek przyczynowy.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem odwołującego, miało miejsce popełnienie przestępstwa, o czym świadczy postanowienie sądu. Odnosząc się do tego argumentu strony Kolegium uznało, że decyzja z dnia 28 listopada 1996r. nie została wydana w wyniku przestępstwa. O czym wbrew twierdzeniem odwołującego świadczy postanowienie sądu, na które powołuje się odwołujący. Wnioskodawca nie dysponuje wyrokiem sądu karnego, potwierdzającym popełnienie przestępstwa, tak więc brak było podstaw do skorzystania z art. 240 § 1 pkt 2 O.p.

Kolegium uznało także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 240 § 2 i 3 O.p. Przepis § 2 stanowi, że skorzystanie z tej przesłanki (decyzja wydana została w wyniku przestępstwa) możliwe jest z zasady dopiero po wydaniu orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa. W rozpatrywanej sprawie zakończone zostało postępowanie karne, a więc przesłanka z tego przepisu nie występuje. Natomiast § 3 tego przepisu (o zastosowanie którego strona wystąpiła) stanowi, że można wznowić postępowanie, w przypadku gdy decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. We wniosku z dnia 11 czerwca 2008r. strona wniosła o wznowienie postępowania bez uprzedniego stwierdzenia popełnienia przestępstwa z uwagi na fakt, że wymienione postępowanie nie może być wszczęte przed sądem lub innym organem z uwagi na upływ czasu lub z innych przyczyn określonych przepisami prawa. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Sprawa karna zakończona została postanowieniem Sądu Rejonowego o utrzymaniu w mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej o umorzeniu śledztwa, z uwagi na to, że postępowanie karne co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone (czyn z art. 271 § 1 k.k.) oraz z uwagi na to, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art.273 k.k.). Wnioskodawca nie dysponuje wyrokiem sądu karnego, potwierdzającym popełnienie przestępstwa, tak więc brak było podstaw do skorzystania z art. 240 § 1 pkt 2 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie art. 240 § 3 i art. 122 O.p.

Zdaniem skarżącego decyzja Kolegium odmawiająca wznowienia postępowania jest niezgodna z prawem. Wznowienie postępowania mimo braku prawomocnego orzeczenia jest zasadne, ponieważ postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu przedawnienia lub zaistnienia innych okoliczności przewidzianych w przepisach prawa - art. 240 § 3 O.p. A naruszenie art. 122 O.p. polega, zdaniem skarżącego na tym, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie dokonało właściwej oceny przedstawionych przez stronę faktów istotnych dla korzystnego dla niej rozstrzygnięcia i ograniczyło się jedynie do przeprowadzenia dowodów, które są dla niej niekorzystne. Zdaniem skarżącego, w pełni znajdują w skardze zastosowanie reguły nakazujące organowi podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy zgodnie z treścią art. 122 O.p.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisku w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W przedmiotowej sprawie sporne jest, czy zaszły przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 28 listopada 1996 r. wydaną przez Burmistrza Miasta. Należy przypomnieć, że decyzja powyższa ustalała podatek od nieruchomości od A sp. z o.o. oraz od K. F. solidarnie – w wysokości 15.765,60 złotych za lata 1991- 1996. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) w stanie prawnym z okresu za jaki była wydana. Należy przypomnieć, że zgodnie z przepisami tej ustawy, podatek od nieruchomości od osób fizycznych jest ustalany w drodze decyzji przez organ podatkowy, natomiast osoby prawne dokonują samoobliczenia tego podatku i są obowiązane do składania organowi podatkowemu stosownej deklaracji i wpłacania należnego podatku. Z jej uzasadnienia wynika, że organy uznały, iż podatek jest należny od współużytkowników ośrodka wczasowego: K. F. i spółki A Organ wydał decyzję ustalającą podatek, co jednoznacznie wskazuje na objęcie nim również osoby fizycznej - K. F.

Na wstępie rozważań należy podnieść, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Trzeba bowiem pamiętać, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Nie może ono zastępować trybu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie strona nie wnosiła odwołania od decyzji wymiarowej, a po kilku latach wszczęła nadzwyczajne tryby postępowania jakimi są stwierdzenie nieważności i wznowienie postępowania. Jedną z podstawowych zasad postępowania jest zasada trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.). Doznaje ona ograniczenia tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy decyzja jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi.

We wniosku o wznowienie postępowania, będącym przedmiotem niniejszej sprawy, strona skarżąca, powołując się na uzasadnienie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2007 r., który stwierdził, że "skoro organ nie dysponował wyrokiem sądu karnego jednoznacznie potwierdzającym popełnienie przestępstwa, to niemożliwe było skorzystanie z art. 240 § 1 pkt 1 lub pkt 2 O.p. W sprawie nie zaszła również okoliczność wskazana w art. 240 § 2 i § 3 O.p." , wskazała, że aktualnie ustała przyczyna uzasadniająca taki pogląd Sądu, bowiem w dniu 20 września 2007 r. Sąd Rejonowy w sprawie [...] wydał postanowienie kończące postępowanie. Z tej przyczyny skarżący wniósł o wznowienie postępowania bez uprzedniego stwierdzenia popełnienia przestępstwa z uwagi na fakt, że wymienione postępowanie nie może być wszczęte przed sądem lub innym organem z powodu upływu czasu lub z innych przyczyn określonych przepisami prawa.

Granice postępowania w trybie wznowienia postępowania zakreślone są wnioskiem strony. Skoro wniosek o wznowienie postępowania wskazywał na przesłanki z art. 240 § 3 O.p., to postępowanie administracyjne ogranicza się do występowania tych przesłanek. W związku z tym również jego kontrola dokonywana przez sąd administracyjny dotyczy decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania i to w zakresie wyznaczonym przez wniosek strony. Istotnym jest zatem to, czy wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 240 § 1 O.p. wznawia się postępowanie, gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa ( pkt 2 ).

W rozpatrywanej sprawie mogła być badana wyłącznie przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 2 O.p., a więc ustalenie, czy decyzja z dnia 28 listopada 1996 r. wydana została w wyniku przestępstwa, bowiem badanie czy zaistniała podstawa do wznowienia postępowania na podstawie przesłanki pierwszej z tego przepisu zostało już prawomocnie zakończone wskazanym powyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie może być zatem mowy o powoływaniu się przez stronę na treść art. 240 § 2 O.p., zgodnie z którym regułą jest skorzystanie z pkt 1 lub 2 dopiero po wydaniu orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Nie ulega wątpliwości, że w prawomocnym rozstrzygnięciu sąd karny nie dopatrzył się sytuacji, w której dowody będące podstawą wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości okazały się fałszywe.

Przechodząc zatem do istoty przepisu § 3 art. 240 O.p. wskazać należy, że zgodnie z jego treścią można wznowić postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 2 O.p. także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na wskutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

Wskazać należy, że ustawodawca nie wprowadził definicji przestępstwa, co oznacza, że obowiązuje definicja z prawa karnego ( art. 7 k.k. ). W sytuacji przewidzianej w art. 240 § 3 O.p. chodzi o to, aby sama czynność wydania decyzji stanowiła przestępstwo lub była następstwem popełnienia przestępstwa. A zatem można mówić o zastosowaniu tego przepisu jedynie do sytuacji, w których popełnienie przestępstwa jest oczywiste. Z taką okolicznością w sprawie nie mamy do czynienia, o czym zasadnie skonstatował organ odwoławczy.

Skarżący w piśmie procesowym złożonym w dniu 28 stycznia 2010 r. na rozprawie wskazał, że inspektor prowadzący postępowanie podatkowe oraz Przewodniczący Zarządu z racji nadzoru, nie czyniąc w sprawie podatku od nieruchomości ustaleń co do właściciela lub użytkownika ośrodka wczasowego i od kiedy, popełnili przestępstwo polegające na niedopełnieniu obowiązku. Zatem, w ocenie skarżącego, jeśli niedopełnienie obowiązku przez pracownika organu ustalającego obowiązanie podatkowe było przestępstwem, którego nie można ścigać z uwagi na przedawnienie karalności, to w świetle art. 240 § 1 pkt 2 oraz § 3 O.p. istnieją pełne podstawy do wznowienia postępowania.

Odnosząc się do tych twierdzeń skarżącego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że są one bezzasadne.

Otóż, wskazany przepis nie może znaleźć zastosowania wyłącznie do subiektywnych odczuć strony, niezadowolonej z ostatecznego rozstrzygnięcia organu podatkowego. Jak wskazano wyżej, oczywistość popełnienia przestępstwa zachodzi wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że przestępstwo w ogóle zostało popełnione, w jaki sposób, i chociażby ogólnie przez kogo zostało popełnione. W rozpatrywanej sprawie tych warunków jest brak. Świadczy o tym choćby rozstrzygnięcie Prokuratora Rejonowego, który w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2006 r. w sprawie niedopełnienia w latach 1996-1999 w K. M. obowiązków przez urzędników Urzędu Miasta tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia, iż nastąpiło przedawnienie karalności w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 6 k.k. umorzył śledztwo. Owo rozstrzygnięcie w tym zakresie jest prawomocne, a to oznacza, wbrew twierdzeniom strony, że nie może być mowy o popełnieniu przestępstwa niedopełnienia obowiązku, skoro przedawnienie karalności oznacza, że konkretnym urzędnikom Urzędu Miasta K. M. w ogóle nie można zarzucić popełnienia przestępstwa.

Tym samym nie można potwierdzić stanowiska strony, że przy wydawaniu decyzji popełniono przestępstwo.

Wobec stwierdzenia przez Sąd, że w sprawie nie doszło do uchybień powodujących wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, uzasadniony jest pogląd, że nie doszło do naruszenia ogólnych zasad postępowania podatkowego. W szczególności nie może być mowy o naruszeniu przez organy art. 122 O.p. statuującego o konieczności podjęcia przez nie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

W tym bowiem zakresie, wbrew twierdzeniom skargi, organy działały zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i ustaliły wiążący dla sprawy stan faktyczny, w sposób właściwy stosując przepisy procesowe.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności sprawy, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.