Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1387/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA / Go 1387 / 06

U Z A S A D N I E N I E

Agencja Celna [...], działając jako przedstawiciel pośredni na rzecz PHU "A" R.F. z siedzibą, w dniu [...].08. 2003 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym tkaninę poliestrową - tkaninę stockową w gatunku B i C, gramaturze 138 / G N2 o wartości jednostkowej 0,36 USD w ilości 172 worki. Kod towaru oznaczono jako 5407 61 30, a stawkę konwencyjną 9%.

Jako świadectwo pochodzenia przedstawiono indonezyjskie świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z [...].06.2003 roku oraz tajlandzkie świadectwo pochodzenia nr [...] z [...].06.2003 roku.

Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego dnia [...].10.2003 roku uznano zgłoszenie celne z dnia z dnia [...] sierpnia 2003 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, wartości celnej towaru i kwoty długu celnego, dokonując ich ponownego obliczenia i ustalając wartość towaru, zastępczą metodą tzw. "ostatniej szansy" , określoną w art. 29 Kodeksu celnego , przy wykorzystaniu ekspertyzy rzeczoznawcy.

Na skutek odwołania podatnika, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].01.2004 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał iż koniecznym jest przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego celem ustalenia cen towaru zgłoszonego celem dopuszczenia do obrotu, która to opinia winna być poddana przez organ celny analizie. Zdaniem organu II instancji nie zostały również zgromadzone materiały porównawcze celem ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy.

W toku rozpoznania sprawy okazało się również, że jedno z świadectw pochodzenia zostało sfałszowane.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy , w ramach którego - zgodnie ze wskazaniami organu II instancji - wystąpiono do biegłego o opinię uzupełniającą oraz do urzędów celnych i oddziałów celnych o przekazanie materiałów porównawczych dotyczących tkanin poliestrowych wprowadzonych na polski obszar celny, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...].12.2004 r. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej, wartości celnej towaru, podstawy opodatkowania, i wymiaru kwoty należności celnych przywozowych oraz podatku od towarów i usług i dokonał ponownego ich ustalenia.

W swoim rozstrzygnięciu organ I instancji jako podstawę prawną przywołał przepisy art. 13 § 1 , art. 21 § 1 , art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm. / , art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne / Dz.U. Nr 68, poz. 623) , art.13 § 1 i 3 , art. 23 § 7 , art. 29 §1 , art. 65 § 4 pkt 2 lit.b) i c) , art.70 § 1 i 2 , art. 71 § 1, art. 76 § 1 , art. 85 § 1, art. 242 § 2 i art. 262 Kodeksu celnego , art. 6 ust. 7 , art. 11 ust. 1-3 , 5 i 6 , art. 11c ust. 2-3 , art. 11e , art. 15 ust. 4 i 4c , art.18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz.U. Nr 11 , poz. 50 ze zm./ oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej / Dz.U. Nr 226 , poz.1885 ze zm./ .

Uzasadniając swoją decyzję i powołując się na przepisy art. 23 § 7 Kodeksu celnego Naczelnik Urzędu Celnego wskazał , że nie był związany określeniem wartości towaru wynikającym z faktury przedstawionej przez importera. Uznał też , że wystarczającą przesłanką zakwestionowania ceny transakcyjnej było stwierdzenie , iż cena ta była zbyt niska . Dowody przedstawione przez stronę na udokumentowanie deklarowanej wartości celnej podlegają ocenie i kontroli organu w granicach swobodnej oceny dowodów . Za niewiarygodną uznano informację , zawartą w treści faktur dokumentujących nabycie towaru przez importera, o niskiej jakości przywożonych tkanin .

Jak podał organ I instancji , na załączonym do zgłoszenia celnego dokumencie certyfikacyjnym , wystawionym przy tym przez sprzedającego a nie przez producenta tkanin , również brak jest zapisów , że tkanina jest niższego gatunku . Wysoką jakość pobranych w obecności importera próbek tkanin (zdaniem organu celnego reprezentacyjnych dla całej partii towaru) potwierdziła ekspertyza rzeczoznawcy.

Ustalenie wartości celnej towaru ponownie nastąpiło według metody "ostatniej szansy", z wykorzystaniem ekspertyzy biegłego .

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał ponadto , że w ramach prowadzonego ponownie postępowania , w celu uzyskania materiałów porównawczych , zwrócono się do wyznaczonych urzędów celnych oraz hurtowni zajmujących się sprzedażą tkanin . Brak odpowiedzi z urzędów celnych oraz informacja udzielona tylko przez jedną hurtownię spowodowały przyjęcie przez organ , że nie dysponuje on materiałem porównawczym.

Powyższe okoliczności uzasadniały zdaniem organu celnego zastosowanie innej , niż wynikająca z art. 23 § 1 Kodeksu celnego , metody ustalenia wartości celnej towaru .

Z powodu braku możliwości ustalenia tej wartości metodami określonymi w art. 25-28 Kodeksu celnego , wartość tę określono zatem metodą "ostatniej szansy", na podstawie art. 29 Kodeksu celnego .

Od powyższej decyzji odwołał się importer.

W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 121, art. 180, art. 187 § 1 , art. 190 ordynacji podatkowej odpowiednio przez : przyjęcie , że opinia rzeczoznawcy i jej uzupełnienie pozwalają na określenie jakości całej partii towaru zgłoszonego do odprawy, brak zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, a także uniemożliwienie stronie zadawania pytań biegłemu, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego .

Zarzut odwołania dotyczył również naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie wypadków , w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów , szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej , pobieraniu próbek towarów , weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów co polegało na pobraniu próbek w sposób niezgodny z obowiązującymi Polskimi Normami .

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].05.2005 r.nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji . Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia II instancji powołano art. 13 § 1 pkt 2 lit.a) , art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa , art. 85 § 1 , art. 262 ustawy Kodeks celny w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne / Dz.U. Nr 68 , poz.623 / , art. 2 ust. 2 , art. 6 ust.7 , art. 11c ust.4 , art.15 ust. 4 , art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym .

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził , że wiarygodność faktury dokumentującej zakup importowanego towaru obejmuje nie tylko jej autentyczność , lecz również wiarygodność podanej w tym dokumencie ceny transakcyjnej. Ustalenie wartości innej niż wartość transakcyjna nie jest tożsame ze stwierdzeniem , że wykazana przez stronę cena była w rzeczywistości niższa, oznacza jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła. Jak wskazał organ odwoławczy , stwierdzenie przez organ celny zbyt niskiej ceny towaru uznać należy za wystarczającą przesłankę uzasadniającą zakwestionowanie wiarygodności i dokładności danych zawartych w dokumentach służących do określenia wartości celnej .

Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku , iż w rozpatrywanej sprawie uzasadnione było ustalenie wartości celnej towaru metodą "ostatniej szansy" , określoną w art. 29 § 1 Kodeksu celnego. Wskazana metoda dopuszcza także posłużenie się ekspertyzami specjalistycznymi . Organ prowadzący postępowanie dysponował ekspertyzą wykonaną na jego zlecenie przez rzeczoznawcę. Rzeczoznawca ten stwierdził , że jakość badanych próbek tkanin odpowiada standardowi pierwszego gatunku , zgodnie z wymogami Polskiej Normy PN-86/P-06718 Tkaniny jedwabne , Stopnie jakości.

W ekspertyzie jednoznacznie wskazano , że ceny badanych próbek tkanin określono w oparciu o badania marketingowe cen u bezpośrednich importerów tkanin importowanych , takich jak badane próbki bądź podobnych lub identycznych , sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i w stanie , w jakim jest ustalana wartość celna oraz w oparciu o poziom marż importera.

Marżę zwyczajowo stosowaną określono w wysokości 25% - 35%.

Po uwzględnieniu powyższych okoliczności , a w szczególności faktu , że strona nie dostarczyła przekonujących dowodów potwierdzających niższą jakość tkanin , wartość jednostkową importowanego towaru ustalono na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego , przyjmując za wartość bazową ceny określone przez rzeczoznawcę pomniejszając o marżę w wysokości 25 %, cło 9% oraz podatek VAT.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących wadliwości prowadzenia postępowania organ celny powołał się przede wszystkim na swobodę w kształtowaniu zakresu i środków postępowania dowodowego . Jak wskazał organ celny , nie jest on związany w gromadzeniu materiału dowodowego wnioskami strony , lecz sam zakreśla granice postępowania wyjaśniającego , kierując się własnym przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Według organu celnego dowody zgromadzone w sprawie zostały ocenione zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 ordynacji podatkowej , według której organ jest uprawniony do ustalania prawdy obiektywnej według swojej wiedzy , doświadczenia , przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych oraz ustalenia wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności .

W odpowiedzi na zarzut uniemożliwienia stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego Dyrektor Izby Celnej podał , że organ I instancji nie miał wiedzy na temat miejsca i czasu przeprowadzania tego dowodu , więc nie mógł poinformować o tym skarżącego .Wskazano też , że opinia została wydana w formie pisemnej i została włączona do akt sprawy , co dało stronie możliwość zapoznania się z jej treścią i zgłoszenia ewentualnych uwag.

Na skutek skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja powyższa została uchylona.

Sąd uznając iż skarga jest uzasadniona wskazał że organy naruszył przepisy art. 122 i 187 ordynacji podatkowej uznając iż zebrany materiał dowodowy w sposób wyczerpujący wyjaśnia powstały stan faktyczny.

Nadto został naruszony art. 23 kodeksu celnego poprzez nie wykazanie iż nie można było ustalić wartości celnej towaru importowanego na podstawie metod wskazanych w art. 25 - 28 kodeksu celnego.

Zdaniem Sądu zasadą jest przyjmowanie wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Odmowa uwzględnienia takiej wartości na podstawie art. 23 § 7 kodeksu celnego musi mieć uzasadnione przyczyny i winna być skutkiem zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Niewiarygodność ceny transakcyjnej nastąpi wówczas gdy okaże się że była ona rażąco niska, a takie ustalenie musi bbyć poprzedzone porównaniem deklarowanej wartości z innymi cenami.

Zdaniem Sądu przyjęcie jako przesłanki niskiej ceny towaru w stosunku do jego rzeczywistej wartości celnej przy braku wskazania przesłanek takiego ustalenia należało uznać za dowolne.

Doszło również do naruszenia art. 24 § 1 kodeksu celnego poprzez nie wykazanie czemu dokonano od razu ustalenia wartości celnej przy zastosowaniu metody ostatniej szansy.

Nadto organy celne dokonały rozstrzygnięcia na podstawie jednego dowodu jakim była opinia biegłego, przy czym była to opinia biegłych Stowarzyszenia Włókienników Polskich, a przepisy ordynacji podatkowej nie przewidują przeprowadzenia dowodu z opinii instytutu.

Zdaniem Sądu nadto iż było to przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji, organy celne nie uzyskały kopii badań marketingowych na które powoływał się biegły, nie dołączono odpowiedzi firm u których przeprowadzano badania ceny oferowanych tkanin, nie dołączono kopii pytań i odpowiedzi. Nadto nie przedstawiono opracowań odnośnie badań poziomu marż u importerów tkanin.

Brak również było podstaw do przyjęcia iż próbki towaru badane przez biegłego były reprezentatywne dla całej partii towaru.

Po rozpatrzeniu na skutek uchylenia decyzji organu II instancji, organ celny uchylił zaskarżona decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym wartości celnej.

Organ celny w polu 12 ustalił kwotę 795,76 USD w polu 22 miast kwoty 62.432,42 USD kwotę 20.439,64 USD.

Pod poz. 1 w polu 42 zamiast kwoty 35.431,17 USD ustalił kwotę 13.342,32 USD a w polu 46 zamiast kwoty 132.752 kwotę 52.250, w polu 47 typ 111 podstawę opłaty z kwoty 138.752 ustalił na kwotę 52.250, stawka 30% pozostała bez zmian, kwota zmieniła się z 41.625,60 na 15.675,0, tak więc różnica wyniosła 41.625,60.

W polu 47 typ 813 podstawa opłaty zmieniła się z 180.378 na 67.925 stawka pozostała bez zmian, a kwota zmieniła się z 39.683,20 na 14.943,50.

W pozycji 2 w polu 42 kwota 27.001,25 uległa zmianie na kwotę 7.893,08 USD, w polu 46 kwota 105.740 ulegał zmianie na 30.910 w polu 47 typ 111 podstawa opłaty zmieniła się z 105.740 na 30.910 stawka pozostała bez zmian - 9%, a kwota z 9.516,60 zmieniła się na 2.781,90.

W polu 47 typ 813 podstawa opłaty zmieniła się z 1115.257 na 35.199 stawka 22% pozostała bez zmian, a kwota 25.356,50 zmieniła się na 7.743,80.

Jednocześnie w decyzji organ zarządził zwrot cła w kwocie 32.685,30 złotych wraz z odsetkami, a w pozostałej części utrzymał decyzje w mocy.

W uzasadnieniu organ celny II instancji wskazał że po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może dokonać jego weryfikacji / art. 70 kodeksu celnego /, co miało miejsce w niniejszym wypadku.

W związku z tym iż wartość transakcyjna nie jest zawsze równa z wartością celną towaru, wobec czego cena towaru podatna w dokumentach służących do określenia wartości celnej nie jest wiążąca dla organów celnych.

Wartością celną towaru jest wartość transakcyjna to jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar, przy czym wartość ta winna odzwierciedlać rzeczywistą wartość towaru w dniu zgłoszenia go do odprawy celnej. Tak więc formalna poprawność faktury nie pozbawia organu celnego możliwości kwestionowania wiarygodności i dokładności podanych w fakturach informacji.

Organ celny uznał iż podanie zbyt niskiej ceny uzasadnia zakwestionowania wiarygodności i dokładności danych zawartych w dokumentach służących do określenia wartości celnej.

Natomiast opłacalność zakupu towaru bądź jej brak jest kwestią importera i nie może wpływać na prawidłowe ustalenie jego wartości celnej.

Organ celny wskazał iż na skutek upływu czasu nie jest w stanie zgromadzić materiału dowodowego pozwalającego na porównanie ceny importowanych tkanin z faktury załączonej do zgłoszenia celnego do ich rzeczywistej wartości rynkowej i w tym stanie rzeczy organ celny uznał iż są przesłanki do uchylenia decyzji organu celnego z dnia [...].12.2004 roku w części dotyczącej wartości celnej zaimportowanego towaru.

Nadto organ celny zasadnie odmówił zastosowania stawki konwencyjnej 9%, a zastosował stawkę autonomiczną 30% dla tkaniny poliestrowej, bowiem pochodzenie tej tkaniny nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia towaru.

Weryfikacja świadectwa pochodzenia przez Okręgowy Urząd Przemysłu i Handlu w Bandungu w stosunku do przedłożonego świadectwa pochodzenia nr [...] dała wynik negatywny, bowiem nie zostało wydane przez upoważnione do tego władze, podpis i pieczęć zostały sfałszowane.

Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia tylko świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione jest uznawane za dowód pochodzenia towaru wymienionego w wykazie nr 3 tegoż rozporządzenia a wynik weryfikacji dokonanej przez władze Indonezji nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji i ma charakter wiążmy dla organów celnych kraju importera.

Zgodnie z postanowieniami w /w rozprządzenia w stosunku do tych towarów które nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia stosuje się stawkę autonomiczną lub stawkę konwencyjną jeżeli jest wyższa od stawki celne autonomicznej o ile można ustalić kraj pochodzenia.

Organ celny skierował świadectwo pochodzenia do weryfikacji zgodnie z art. 83 kodeksu celnego, a w jego toku okazało się że nie jest ono autentyczne.

Weryfikacja przeprowadzona zgodnie z w /w przepisami przez władze kraju wystawcy świadectwa jest jedyną przewidzianą przez w / w rozporządzenie formą kontroli dowodów pochodzenia towarów i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Organy celne nie mogą kwestionować natomiast wyniku tej kontroli. Tak więc nie może być on podważony przez organy celne jak i przez importera. Jest to dokument urzędowy i zgodnie z art. 194 ordynacji podatkowej stanowi od dowód tgo co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Organ celny wskazał również iż nie jest możliwe przyjęcie w poczet materiału dowodowego dołączonego do akt przez stronę świadectwa Form A nr [...] z dnia [...].02.2006 roku wystawionego retrospektywnie.

Zgodnie z § 13 ust. 3 w / w rozporządzenia tylko w przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału świadectwa pochodzenia organ celny uznaje duplikat takiego dokumentu wystawiony prawidłowo przez upoważniony organ.

Importer natomiast nie utracił nie zniszczył ani nie ukradziono mu dokumentu tylko przedłożył dokument nie autentyczny a więc nie spełniający cech od których zależy zastosowanie korzystniejszej dla niego stawki celnej.

Importer nie posiadając również oryginału świadectwa nie mógł przedłożyć jego duplikatu gdyż duplikat to odpis, kopia, wtórnik, drugi egzemplarz dokumentu.

Tak więc żądanie strony nie ma żadnego uzasadnienia.

Tak więc przedstawienie świadectwa pochodzenia retrospektywnie nie stanowi podstawy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej dla towaru importowanego z poz. 1 zgłoszenia.

Skargę od powyższej decyzji złożył skarżący R.F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy zastosowania w stosunku do towaru stawki celnej konwencyjnej stosownie do treści art. 145 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenia przepisów prawa procesowego t.j. art. 194 § 3 ordynacji podatkowej poprzez uznanie iż brak jest możliwości obalenia domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w postaci pisma weryfikującego autentyczność przestawionych przez stronę świadectwa pochodzenia, a także naruszenie § 13 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania nie preferencyjnego pochodzenia towarów sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów których pochodzenia musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym uznani iż przedstawione przez stronę świadectwo pochodzenia z dnia 21.02.2006 roku jest duplikatem.

W uzasadnieniu skarżący wskazał w odniesieniu do naruszenia art. 194 § 3 ordynacji podatkowej że konsekwencją uznania przez organ iż wynik weryfikacji nie może być podważony ani przez organy celne ani przez importera jest brak możliwości wyłączenia do akt sprawy jako dowodu przekazanego przez stroną świadectwa FORM A.

Zdaniem skarżącego organ winien skorzystać z uprawnień określonych w art. 194 § 3 ordynacji podatkowej bowiem dopuszcza on możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, a nie tylko przeciwko treści dokumentu. Daje on możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w zakresie treści jak również w zakresie autentyczności przez wskazanie na jego sfałszowanie lub pochodzenie od organu niewłaściwego.

Organ celny może odmówić wiarygodności dokumentu urzędowego w wypadku gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Postępowanie niezgodne z tymi wskazaniami powoduje naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Tak więc zdaniem skarżącego obwalenie domniemania zgodności z prawdą posiadanego przez organ dokumentu weryfikującego autentyczności świadectwa pochodzenia jest możliwe po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Skoro strona przekazała nowy dokument w sprawie w postaci wydanego retrospektywnie świadectwa pochodzenia to organ powinien na tej podstawie zweryfikować posiadany przez siebie materiał dowodowy.

Skarżący nadto w odniesieniu do naruszenia § 13 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów wskazał że argumentacja organu celnego nie ma związku z rzeczywistością.

Dostarczone do akt sprawy przez skarżącego świadectwo jest świadectwem wystawionym retrospektywnie, a nie jest one tożsame z duplikatem świadectwa pochodzenia.

Świadectwo wystawione retrospektywnie w myśl § 20 w / w rozporządzenia jest wydane w wyjątkowych okolicznościach po dokonaniu wywozu z kraju korzystającego towarów na które jest wystawiane.

W odpowiedzi organ celny wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu celnego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ celny powtórzył argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji a nadto wskazał iż nie nastąpiło naruszenia art. 194 § 3 ordynacji podatkowej bowiem dołączone do akt sprawy świadectwo wystawione retrospektywnie nie może stanowić kontrdowodu wobec negatywnego wyniku weryfikacji.

Żaden z przepisów w / w rozporządzenia nie przewiduje możliwości dokumentowania pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia wystawionym retrospektywnie, tak więc wobec negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia brak było podstaw do uznania świadectwa retrospektywnego wystawionego w 2006 roku.

Zdaniem organu celnego § 20 w / w rozporządzenia dopuszczają możliwość stosowania retrospektywnie wystawionych dowodów pochodzenia, nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu wbrew zarzutom stawianym przez skarżącego nie nastąpiło naruszenie art. 194 § 3 ordynacji podatkowej

Zgodnie z art. 194 § 1 ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Przy czym przepis ten stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Powyższe przepisy nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom tam wymienionym.

Dokumentem urzędowym może być zagraniczny dokument urzędowy.

W toku postępowania skarżący przedstawił pismo otrzymane z Ministerstwa Przemysłu i Handlu dla Prowincji Jawa Zachodnia - Indonezja, jego zdaniem, organu który wydał zakwestionowane świadectwo pochodzenia i oryginał retrospektywnie wydanego świadectwa pochodzenia.

Zdaniem Sądu pismo nie dotyczy niniejszej sprawy, bowiem jak wynika z jego treści dotyczy ono świadectwa pochodzenia o nr [...], inne jest również oznaczenie eksportera którym jest PT [...].

Jak wynika natomiast z przedłożonego retrospektywnie świadectwa pochodzenia to świadectwo nie może dotyczyć towaru będącego przedmiotem postępowania.

W zakwestionowanym świadectwie pochodzenia eksporterem oznaczonym w świadectwie jest CV. K.H. natomiast jak wynika z świadectwa wydanego retrospektywnie eksporterem tam oznaczonym jest CV.S.T..

O ile przyjąć by za prawdziwe twierdzenie skarżącego iż świadectwo wydane retrospektywnie poświadcza stan zgodny z rzeczywistym stanem, to należałoby przyjąć iż świadectwo to jest potwierdzeniem nie autentyczności świadectwa pochodzenia przedstawionego do zgłoszenia celnego.

Natomiast dostarczenie obecnie świadectwa, nawet przyjmując hipotetycznie, poświadczającego stan zgodny z rzeczywistością, nie sanuje jego braku, wobec stwierdzenia fałszywości świadectwa dołączonego do zgłoszenia celnego.

Dokonane przez skarżącego zgłoszenie celne i załączenie do tegoż zgłoszenia świadectwo pochodzenia, zmierzało do ustalenia nie preferencyjnego pochodzenia towaru celem zastosowania określonej stawki celnej.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania nie preferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / Dz.U.97.130.851 z póżn. zm. / dla zastosowania określonej stawki celnej dla towaru, jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / do nich należy towar importowany przez skarżącego /.

Przepisy powyższego rozporządzenia nie przewidują możliwości dokumentowania pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia wystawionym retrospektywnie dla uzyskania korzystnej stawki celnej.

Z tego też względu nawet w przypadku gdyby świadectwo przedstawiałoby stan zgodny z rzeczywistością nie mogłoby by stanowić podstawy do zastosowania korzystniejszej stawki celnej na podstawie przepisów w / w rozporządzenia.

Tak więc już z tego powodu zarzut naruszenia art. 194 § 3 ordynacji podatkowej jest bezprzedmiotowy.

Brak jest również przesłanek do wzruszenia pisma kwestionującego świadectwo pochodzenia.

Z tego też względu rozważania co do tego czy organ podatkowy był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania celem wzruszenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego jakim jest pismo Okręgowego Urzędu Przemysłu i Handlu w Bandung w Indonezji jest bezprzedmiotowe.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ podatkowy § 13 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania nie preferencyjnego pochodzenia towarów , sposobu jego dokumentowania, oraz listy towarów których pochodzenia musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia poprzez uznanie dołączonego do akt wystawionego retrospektywnie świadectwa pochodzenia za duplikat.

Zgodnie z § 13 ust. 1 powyższego rozporządzenia jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które musi spełniać łącznie warunki określone w punktach 1 -3.

W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału świadectwa pochodzenia organ celny uznaje duplikat tego świadectwa wystawiony prawidłowo przez upoważniony organ - art. 13 ust. 3.

Zważyć należy iż w niniejszym postępowaniu zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania, oraz listy towarów których pochodzenia musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, co nie jest kwestionowane również przez skarżącego.

Organ celny wyraźnie w uzasadnieniu decyzji wskazał iż nie jest możliwe przedłożenie świadectwa wystawionego retrospektywnie, a świadectwo to nie odpowiada normie zawartej w art. 13 ust.3 tegoż rozporządzenia.

Podkreślić należy iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ celny nie uznał że przedstawione świadectwo pochodzenia wystawione retrospektywnie jest duplikatem, a jedynie wskazał iż świadectwo to za duplikat nie może być uznane.

Organ celny zasadnie, zdaniem Sądu uznając iż przepisy nie przewidują w niniejszym postępowaniu możliwości przedłożenia świadectwa pochodzenia wystawionego retrospektywnie, ocenił to świadectwo poprzez pryzmat rozporządzenia dotyczącego ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów rozważając możliwość jego zastosowania co do § 13 ust. 3 w sytuacji w której skarżący w toku postępowania przedstawił w / w świadectwo.

Jak wynika z przepisów tego rozporządzenia jak również przepisów prawa celnego obowiązującego w dniu dokonania zgłoszenia organ celny ustala niepreferencyjne pochodzenie towaru celem zastosowania taryfy celnej, jak również ustala czy towar zgłoszony do odprawy jest umieszczony na liście towarów, dla których koniecznym jest przedstawienie świadectwa pochodzenia, o ile importer chce skorzystać z obniżonych stawek celnych.

Skarżący natomiast powołuje się wskazując świadectwo pochodzenia wystawione retrospektywnie, na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów dnia 21 października 1997 roku w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania.

Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 20 § 3 kodeksu celnego i jest stosowane na wniosek podatnika który ma zamiar skorzystać z preferencyjnych stawek celnych, przy czym obejmuje to tylko sytuacje określone w art. 13 § 1 ust. 4 i 5 kodeksu celnego, natomiast nie dotyczy sytuacji jak w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając iż nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Asesor A. Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA D. Skupień Sędzia WSA S. Kowalczyk