Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2564/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 176, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie NSA Maciej Dybowski (spr.) del. NSA Janina Kosowska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szkoły [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 443/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji I. oddala skargę kasacyjną; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 443/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi [...]w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji I. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającej ją decyzję organu I instancji; II. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz [...]. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2008 r.) Prezydent Miasta Krakowa (dalej Prezydent) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa budynku usługowego–edukacyjnego (szkoła muzyczna) na cele usługowo– edukacyjne. Zmiana sposobu użytkowania istniejących nieużytkowych pomieszczeń strychowych na pomieszczenia usługowe–edukacyjne" – działka nr [...] (obr. 13 Podgórze) przy ul. [...] w Krakowie.

Pismem z 17 sierpnia 2009 r. [...] (dalej skarżąca bądź spółka) wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu wskazano, że do chwili obecnej spółce nie doręczono decyzji z [...] kwietnia 2008 r., a nadto uniemożliwiono jej przejrzenie akt i odmówiono wydania uwierzytelnionego odpisu decyzji.

Po wznowieniu postępowania, Prezydent decyzją z [...] maja 2010 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2008 r. Prezes Zarządu spółki wniósł odwołanie od decyzji z [...] maja 2010 r. Po przeprowadzeniu procedury odwoławczej, decyzją z [...] grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało zaskarżoną decyzję z [...] maja 2010 r. w mocy. Po rozpoznaniu skargi spółki, prawomocnym wyrokiem z 13 czerwca 2011 r., II SA/Kr 540/11 (dalej wyrok II SA/Kr 540/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z [...] grudnia 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że decyzje te naruszają przepisy postępowania tzn. art. 7 kpa i art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27

marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp bądź ustawa planistyczna].

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2011 r.) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 kpa, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1 upzp odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem II SA/Kr 540/11 wyjaśnienia wymagają następujące kwestie: ustalenie daty ogłoszenia Larix Spółce z o.o. w Krakowie decyzji z [...] kwietnia 2008 r., której dotyczy wniosek o wznowienie; ustalenie czy, kiedy i gdzie skutecznie wywieszono obwieszczenie o wydanej decyzji; wyjaśnienie, czy o owej decyzji zawiadomiono stronę w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; jaki jest to sposób i jakie dowody fakt ten potwierdzają. Kwestie te dotyczą realizacji w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 1 upzp). W toku ponownie prowadzonego postępowania ustalono, że w siedzibie organu, poza aktami sprawy znajdowało się obwieszczenie o wydaniu decyzji z [...] kwietnia 2008 r. z adnotacją o wywieszeniu na tablicy ogłoszeń w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK od 29 kwietnia 2008 r. do 12 maja 2008 r.; opublikowaniu w Internecie na stronie www.krakow.pl w Komunikatach UMK; obwieszczenie z 16 listopada 2007 r. o wszczęciu postępowania; obwieszczenie o postanowieniach dotyczących tego postępowania z 9 kwietnia 2008 r. Aktualnie publikacja w Internecie stanowi zwyczajowo przyjęty sposób zawiadamiania w Krakowie. W świetle powyższego datą ogłoszenia decyzji jest dzień następujący po upływie 14 dni od 12 maja 2008 r., tj. 27 maja 2008 r. W tych okolicznościach nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2011 r. wniosła spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, art. 53 ust. 1 upzp w zw. z art. 49, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 10, art. 75 § 1, art. 7 i 77 kpa.

Decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 53 § 1 upzp utrzymało w mocy decyzję z [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 53 ust. 1 upzp, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W obwieszczeniu winna się znaleźć informacja, gdzie i kiedy można się zaznajomić z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Obwieszczenie musi informować o liczbie i miejscach obwieszczeń, dacie ich dokonania, co jest istotne zwłaszcza w kontekście stwierdzenia skuteczności tej czynności (wyrok NSA z 13.1.2009 r., II OSK 1635/07). Bezspornie sposobem zwyczajowo przyjętym w mieście Krakowie jest zawiadomienie przez Prezydenta Miasta Krakowa o poszczególnych etapach postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przez zamieszczenie informacji na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Krakowa. Jest to fakt powszechnie znany, nie wymagający dowodzenia. Organ I instancji uzupełnił akta niniejszej sprawy o takie dokumenty jak: obwieszczenie o wydaniu decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego, z adnotacją o miejscu wywieszenia, dacie dokonania obwieszczenia i zawiadomienia; notatkę służbową z 4 października 2011 r. potwierdzającą, że przedmiotowe obwieszczenie znajdowało się w roboczych materiałach inspektora prowadzącego sprawę i przez przeoczenie nie zostało dołączone do akt sprawy; obwieszczenie o wszczęciu postępowania z 16 listopada 2007 r.; obwieszczenie o postanowieniach dotyczących przedmiotowego postępowania z 9 kwietnia 2008 r. Obwieszczenia, o które organ I instancji uzupełnił akta niniejszej sprawy, spełniają wszelkie wymogi uznania ich za dokumenty urzędowe (art. 76 § 1 kpa).

Od decyzji z [...] grudnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] , reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2011 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 ppsa przez nieuwzględnienie wyroku II SA/Kr 540/11, w którym Sąd jednoznacznie wskazał na konieczność dokonania konkretnych czynności podczas ponownego rozpatrzenia sprawy tj. m. in. uzupełnienia materiału dowodowego i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a którymi to wskazaniami i oceną prawną organy są w niniejszej sprawie związane;

2. art. 53 ust. 1 upzp w zw. z art. 49 kpa przez niewypełnienie dyspozycji tych przepisów polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia skarżącej w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego gdyż obwieszczenie o wydanej decyzji z [...] kwietnia 2008 r. należy uznać za bezskuteczne;

a w konsekwencji

3. art. 151 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez jego błędne zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2008 r., podczas gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem istniała podstawa do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę;

4. art. 10 kpa przez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, mimo że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone i niepodlegające dyskusji jest stanowisko, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są co najmniej właściciele i użytkownicy wieczyści wszystkich nieruchomości sąsiednich, jeśli inwestycja może wpływać na ich prawa;

5. art. 75 § 1 kpa przez uznanie, że notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika oraz adnotacja znajdująca się poza aktami sprawy, są dokumentami, które mogą służyć merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy;

6. art. 7 i 77 kpa przez brak zebrania i nierozpatrzenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i przyjęcie błędnie, że decyzja z [...] kwietnia 2008 r. została skarżącej należycie zakomunikowana, podczas gdy do takich wniosków nie można dojść na podstawie dokumentów znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym; notatka służbowa sporządzona dnia 4 października 2011 r. (ex post) nie może bowiem stanowić dowodu, że decyzja została wywieszona.

W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) orzekł jak w sentencji zaskarżonego wyroku.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 53 ust.1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ustawa nakłada na organ obowiązek informowania o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydanej decyzji, strony tego postępowania (z wyjątkiem inwestora i właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje) w podwójny sposób - przez obwieszczenie i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W tym zakresie art. 53 ust. 1 upzp stanowi lex specialis w stosunku do art. 49 kpa, który przewiduje w tym zakresie alternatywę. Zdaniem Sądu I instancji ustanowienie przez ustawodawcę obowiązku owego podwójnego sposobu informowania w wszczęciu postępowania i wydanej decyzji lokalizacyjnej, miało na celu zagwarantowanie stronom tego postępowania (którym decyzji się nie doręcza), możliwości realnego udziału w postępowaniu a przynajmniej zapewnienia wiedzy na temat, że postępowanie to się toczy. Zapewnienie realnej a nie tylko potencjalnej możliwości dowiedzenia się o toczącym się postępowaniu i decyzjach w nim wydawanych (przede wszystkim decyzji lokalizacyjnej) jest dla stron tego postępowania bardzo istotne, gdyż art. 53 ust. 8 upzp stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W stosunku do innych postępowań administracyjnych, strony postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego mają mniejsze możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych w postępowaniach nadzwyczajnych (dotyczy to także stwierdzenia nieważności decyzji – art. 53 ust. 7 upzp). Tym istotniejsza jest kwestia zapewnienia im nie tylko potencjalnej ale w pełni realnej wiedzy, że postępowanie to się toczy i decyzja kończąca postępowanie została wydana. Po roku bowiem od daty jej ogłoszenia, tracą możliwość wzruszenia niekorzystnej dla nich decyzji.

W tym kontekście należy rozważyć czy zamieszczenia na stronie internetowej organu administracji informacji o toczącym się postępowaniu, spełnia ustawowy warunek zawiadamia strony tego postępowania w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zdaniem Sądu I instancji, ustawodawca odwołując się w przepisie do zwyczaju jaki w danej miejscowości panuje, co do informowania przez organy administracji społeczeństwa o prowadzonych postępowaniach, indywidualizuje tę kwestię. W każdej miejscowości może być bowiem inny sposób owej komunikacji organów administracji ze społeczeństwem i stronami toczących się postępowań administracyjnych, w których decyzji się nie doręcza a o ich wydaniu powiadamia się przez obwieszczenia (z zasady w siedzibie organu) lub w inny sposób ukształtowany zwyczajem np. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń poza siedzibą urzędu czy w miejscach gdzie przyszła inwestycja ma być prowadzona lub jej pobliżu. Czy zatem zamieszczenie informacji na stronach internetowych organu także spełnia wymogi zwyczajowości o której mowa w przepisie art. 53 ust. 1 upzp. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 2.12.2010 r. IV SA/Po 536/10 stwierdził, że taką zwyczajową formą informowania może być także umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej urzędu. Poglądu tego nie podzielił Sąd I instancji w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Po pierwsze zamieszczanie przez organy administracji komunikatów (przynajmniej w zakresie obejmującym BIP) jest jednolite w całym kraju i nie można mówić, że lokalnej zwyczajowości w tym zakresie. Po drugie natomiast (i ta kwestia jest zdaniem Sądu I instancji najbardziej istotna), strona postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, której decyzji się nie doręcza, winna mieć zapewnioną realną a nie tylko potencjalną możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanych decyzjach, by móc je kwestionować czy to w postępowaniu odwoławczym przed organem II instancji czy przed sądem administracyjnym lub w postępowaniach nadzwyczajnych - na co ma tylko rok od daty zawiadomienia. Później możliwość wzruszenia decyzji (jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności) w zasadzie traci. Zamieszczenie tej informacji w internecie nie jest wystarczające, gdyż nawet obecnie dostęp do internetu nie jest powszechny (szacuje się, że obecnie ma go około 70 % społeczeństwa) a w roku 2008, w którym toczyło się przedmiotowe postępowanie, dostęp ten był znaczenie mniejszy. Zwłaszcza osoby starsze często nie mają dostępu do Internetu i nie umieją zeń korzystać. Nie można zatem powiedzieć, że ten sposób komunikacji zapewnia im realną wiedzę o toczących się postępowaniach administracyjnych. Nawet wobec osób z dostępem do internetu trudno wymagać, by na bieżąco śledzili internetowe strony organów administracji architektoniczno-budowlanej celem stałego monitowania, czy przypadkiem nie toczy się postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, którym mogą być zainteresowane jako strona.

Publikacja na stronach internetowych urzędu (w odróżnieniu od np. wywieszenia na tablicy ogłoszeń czy w pobliżu miejsca w którym inwestycja ma być zlokalizowana) nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 ust. 1 upzp.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie nie jest BIP ale inne strony internetowe, które organy administracji prowadzą. Organ II instancji wywodzi, że zamieszczenie informacji w BIP jest zwyczajowo przyjętym w Krakowie sposobem informowania przez Prezydenta o etapach postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Wojewódzkiemu Sądowi nie wiadomo, jakie stanowisko zajmuje ten organ co do zamieszczania tych informacji na zwykłych (tj. poza BIP) stronach internetowych, gdyż w niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy informacja była zamieszczona nie w BIP ale na www.krakow.pl. W tym zakresie (wbrew zaleceniom Sądu w wyroku II SA/Kr 540/11) organ ten stanowiska nie zaprezentował.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Sąd I instancji zaznaczył, że dokumenty o które uzupełniono akta administracyjne, w szczególności pismo z [...] kwietnia 2008 r. – obwieszczenie z adnotacją o jego wywieszeniu na tablicy ogłoszeń i publikacji na www.krakow.pl, są dla Sądu obligujące. Istotnie okoliczności ich przedłożenia mogą budzić wątpliwości (Sądowi nic nie wiadomo na temat posiadania przez inspektorów prowadzących postępowania, innych niż akta administracyjne, "roboczych materiałów" - o których mowa w notatce z 4 listopada 2011 r. (k. 101 akt administracyjnych), tym niemniej Sąd administracyjne nie ma możliwości weryfikacji prawdziwości danych zawartych dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Jeżeli strona ma takie wątpliwości winna je zgłaszać nie Sądowi administracyjnemu ale odpowiednim jednostkom organów ścigania, gdyż co prawda poświadczenie nieprawdy w dokumencie jest przestępstwem ale ustalanie takich okoliczności leży całkowicie poza kompetencją sądów administracyjnych.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. B. Rutkowskiego z siedzibą w Krakowie, reprezentowana przez radcę prawnego M. P. B., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa):

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo że Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, a naruszenie prawa procesowego ze strony Kolegium, polegające na zbędnym, nieprawidłowym ustaleniu, że strona internetowa, na której dokonano ogłoszenia, była Biuletynem Informacji Publicznej, które to ustalenie nie miało wpływu na wynik sprawy;

2. art. 151 ppsa polegające na uwzględnieniu skargi, mimo że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja była obarczona naruszeniem, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie kosztów wywołanych wniesieniem niniejszej skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania [...] z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez r. pr. P. B., wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Autor odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 174 ppsa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie postaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i 176 ppsa). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 176 ppsa, skarżący kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną nie może precyzować zarzutów ani ich konkretyzować, nie może też domniemywać, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc określony zarzut (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21.2.2007 r., II GSK 293/06, Lex 326269; 25.5.2010 r., I GSK 1155/09, Lex 585927).

Ocenie autora odpowiedzi na skargę kasacyjną, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 174 ppsa, nie sposób odmówić trafności. Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł wskazania konkretnych przepisów (prócz przywołanych art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ppsa; s. 2 skargi kasacyjnej), których naruszenia skarżąca kasacyjnie się dopatruje. Obszerne uzasadnienie (s. 2-6 skargi kasacyjnej), w istocie stanowi omówienie przebiegu postępowania i streszczenie stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Autor skargi kasacyjnej błędnie uznał, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa polegającego "na uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pomimo że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, a naruszenie prawa procesowego ze strony Samorządowego Kolegium Odwoławczego" (s. 2 zarzut 1 skargi kasacyjnej). W rzeczywistości Sąd I instancji słusznie uznał, że kluczowym dla oceny legalności kontrolowanych decyzji była kwestia braku istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyby przyjąć, że publikacja obwieszczenia o wydanej decyzji lokalizacyjnej, zamieszczonego na stronie internetowej www.krakow.pl, spełniła wymogi prawa. Trafnie Wojewódzki Sąd nie podzielił stanowiska organów obu instancji, że taka publikacja obwieszczenia skutkowała prawidłowym powiadomieniem spółki o wydanej decyzji z [...] kwietnia 2008 r. (s. 6 uzasadnienia wyroku II SA/Kr 443/13).

W orzecznictwie i w doktrynie utrwalonym jest pogląd, że przepisami prawa materialnego, mogącymi stanowić podstawę skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, jest art. 145 § 1 kpa (wyrok NSA z 10.5.2006 r., II OSK 1356/05, Lex 236405, akceptowany przez H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis 2010 s. 222; wyrok NSA z 4.4.2012 r., II OSK 104/11, Lex 1219053). Zatem zarzut ów winien być podniesiony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa). Mimo tych wad, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ów zarzut za nadający się do rozpatrzenia (uchwała I OPS 10/09).

Trafnie Sąd I instancji uznał, że zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej www.krakow.pl nie stanowi zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (art. 53 ust. 1 upzp). Wykładnia prawa w tej materii w zaskarżonym wyroku jest trafna, a wywód Sądu I instancji należy uznać za pogłębiony (s. 6-9 uzasadnienia wyroku II SA/Kr 443/13). Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnych argumentów, które prowadziłyby do odmiennych rezultatów wykładni, niż zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nieuskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 151 ppsa. Utrwalone w orzecznictwie Sądów administracyjnych i doktryny jest pogląd, że podnosząc zarzut naruszenia art. 151 ppsa (zawierającego normę wynikową), skarżący kasacyjnie obowiązany jest powiązać normę odniesienia z normami dopełnienia, które obowiązany jest wskazać w zarzucie (cz. III.2 uzasadnienia uchwały I OPS 10/09; W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 378), czego w niniejszej sprawie zabrakło. Orzeczenie oddalające skargę czy uchylające zaskarżone postanowienie (in casu – decyzję) nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 151 ppsa (lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa prawa, nakazujących takie ustalenia czynić (wyrok NSA z 13..2005 r., FSK 1398/04, akceptowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską i R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 642, nb 31).

Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa należało skargę kasacyjną oddalić. Z uwagi na szczególnie uzasadniony przypadek, należało na podstawie art. 207 § 2 ppsa odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości.