Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 534/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 180 par. 1, art. 247 par. 1 pkt 2 i pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 221 ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 20 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił -dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] - kraj pochodzenia – Chiny; określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 60,40 %; określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego (A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 93.083 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo Celne.

W podstawie prawnej podano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu 3 czerwca 2008 r. Agencja Celna "A" Spółka z o.o. działająca z upoważnienia M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar – liny stalowe ocynkowane, galwanizowane, importowane z Korei wg faktury [...] z dnia 20 kwietnia 2008 r. Zgłoszenie celne obejmowało cztery pozycje lin o różnych przekrojach i zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Eksporterem towaru była firma "B".

Organ celny zwolnił towar bez przeprowadzenia weryfikacji. Po uzyskaniu informacji o ujawnionych przez Biuro Kontroli OLAF nieprawidłowościach w zakresie deklarowanego pochodzenia lin stalowych sprowadzanych do Unii Europejskiej z Korei Południowej wszczęto postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Pozyskany w trakcie postępowania raport nr [...] Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wskazywał, że towar deklarowany jako pochodzący z Korei Południowej faktycznie pochodził z Chińskiej Republiki Ludowej.

Na podstawie udostępnionej przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych UE dokumentacji importowej przy współpracy z koreańskimi służbami celnymi oraz koreańskim Ministerstwem Wiedzy o Gospodarce ustalono, że firma "B". nie jest producentem lecz hurtownikiem, a eksportowane przez nią wyroby stalowe pochodzą z Chin. Z raportu wynika, że firma ta była ścigana sądownie przez koreańskie służby celne w związku z zarzutami składania fałszywych deklaracji w celu uzyskania świadectw pochodzenia. Wynika z niego również, że towar, mimo że świadectwo pochodzenia nr ref. [...] z dnia 29 kwietnia 2008 r. potwierdza jego koreańskie pochodzenie ( Annex [...] poz.157), jest pochodzenia chińskiego. Wobec tego uznać należy, że świadectwo to zostało wydane na podstawie nieprawdziwych danych, przedstawionych przez eksportera.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że dla przedmiotowego towaru pochodzącego z Chin, klasyfikowanego do kodu TARIC 7312 10 81 19 oraz 7212 1085 19 stawka erga omnes (A00) nie ulega zmianie, a stawka cła antydumpingowego ostatecznego (A30) wynosi 60,40 % od wartości celnej towaru.

M. M. odwołał się od tej decyzji zarzucając m.in. brak podstaw prawnych do nałożenia cła antydumpingowego, błędną interpretację Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 400/2010, rażące naruszenie prawa przez powoływanie przepisów nieistniejących w dacie importu, tj. Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 734/2009 oraz Rozporządzenia Rady (UE) Nr 400/2010, brak powiadomienia skarżącego o weryfikacji dowodu pochodzenia i jej wynikach, zastąpienie indywidualnego dowodu weryfikacji świadectwa pochodzenia raportem OLAF i prowadzenie jej bez udziału skarżącego oraz po upływie okresu ważności świadectwa pochodzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 20 października 2011 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części orzekającej o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że w zgłoszeniu celnym jako kraj pochodzenia towaru wskazano Koreę Południową, podczas gdy przedmiotowy towar miał faktycznie chińskie pochodzenie. Jak wynika z raportu przekazanego przez OLAF, ustalono, że firma "B" jest hurtownikiem, a nie producentem lin, a eksportowane przez nią wyroby pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej. Ustalono również, że spółki "C" oraz "B" uznane są za jedną spółkę.

Firma ta była ścigana i skazana sądownie przez koreańskie służby celne w związku z zarzutami składania fałszywych deklaracji w celu uzyskania świadectw pochodzenia. W raporcie wskazano, iż towar, pomimo że świadectwo pochodzenia o nr ref. [...] z dnia 29 kwietnia 2008 r. potwierdza jego koreańskie pochodzenie, jest faktycznie pochodzenia chińskiego. Wskazane świadectwo zostało uznane za nieważne. Świadectwo to zostało przyporządkowane partii towaru odprawionej przedmiotowym zgłoszeniem z dnia 3 czerwca 2008 r.

Dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej Taryfa Celna Wspólnot Europejskich przewidywała w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego stawkę celną erga omnes (konwencyjną) w wysokości 0 % oraz środek taryfowy w postaci cła antydumpingowego (A30) w wysokości 60,4 % zgodnie z Rozporządzeniem Rady (UE) Nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli(...).Rozporządzeniem tym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, w tym lin stalowych zamkniętych, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, objętych m. in. kodami Taric: 7312 10 82 19, 7312 10 84 19, 7312 10 86 19 pochodzących z Indii, Chińskiej Republiki Ludowej, Ukrainy i Republiki Południowej.

Organ wyjaśnił istniejące różnice w kodach CN na poziomie 8 cyfry wykazując, że wcześniejsze kody zostały zastąpione kodami o innej numeracji, jednak opis towaru pozostał nie zmieniony i dotyczy lin stalowych o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm.

Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie naliczył ostateczne cło antydumpingowe na przedmiotowy towar, jednak istnieją podstawy do odstąpienia od naliczania odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne. Importer posłużył się co prawda nieprawidłowym świadectwem pochodzenia, jednak biorąc pod uwagę wyjaśnienia zawarte w odwołaniu i treść raportu OLAF uznać należało, że importer nie miał wpływu na wydanie dowodu pochodzenia ani możliwości faktycznego sprawdzenia danych w nim zawartych, przede wszystkim pochodzenia towaru. Dowód pochodzenia spełniał wszystkie wymogi formalne, wobec czego strona miała prawo sądzić, że towar posiada koreańskie pochodzenie.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ odwoławczy przyznał, że zachodzi sprzeczność między wskazanymi przepisami w podstawie prawnej i w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jednak jedynie w kwestii przywołanych rozporządzeń Komisji (WE) nr 734/2009 i 400/2010, które faktycznie nie istniały w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W podstawie prawnej przywołano prawidłowe przepisy prawa, w tym rozporządzenie Rady (WE)nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. ,wobec czego nie stosowano prawa z mocą wsteczną. Zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej jest chybiony, gdyż przepis ten odnosi się do decyzji ostatecznych.

Raporty OLAF stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych kontrolerów. Raport OLAF traktować należy tak, jak protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji polskiej, czyli jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Informacje zawarte w raporcie OLAF świadczą o tym, że świadectwo pochodzenia przyporządkowane partii towaru, odprawionej zgłoszeniem [...], zostało uznane za nieważne. Dawało to organowi celnemu podstawy do kontroli zgłoszenia celnego w trybie art. 78 ust. 2 i ust. 3 WKC i w konsekwencji podstawy do wydania decyzji z dnia 25 maja 2011 r.

Wbrew twierdzeniu strony, nie zachodziła konieczność uruchomienia procedury wynikającej z art. 46, art. 47, art. 54, art. 63, art. 65 Kodeksu Wykonawczego do WKC.

M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, domagając się stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1858/2005, w szczególności art. 1 ust. 4 poprzez pominięcie okoliczności, iż dotyczy ono przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej oraz z Maroka i tym samym zastosowanie oczywiście wadliwej podstawy prawnej; zastosowanie przepisów w/w rozporządzenia w sytuacji gdy postępowanie antydumpingowe zostało zakończone bez nałożenia środków; rażące naruszenie art. 210 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem decyzji organu pierwszej instancji, a uzasadnieniem zawartym w zaskarżonej decyzji polegające na tym, że z jednej strony organ odwoławczy przyznał, iż przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 734/2009 i Rozporządzenia Rady (UE) Nr 400/2010 faktycznie nie obowiązywały w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, a z drugiej strony utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy; naruszenie art. 191 w związku z art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa i rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu tez raportu OLAF o rzekomym popełnieniu przestępstw przez firmę "B", w sytuacji braku wyjaśnienia i uzasadnienia w jakim zakresie mają one dotyczyć towarów importowanych przez wnioskodawcę, braku powiązania między tymi domniemanymi czynami a importem , braku danych, że świadectwo pochodzenia dołączone do przedmiotowego zgłoszenia celnego miało być sfałszowane. Ponadto raport OLAF określa datę końcową importu z Chin na 20.10.2009 r., a nie określa daty początkowej.

Skarżący zarzucił również organowi odwoławczemu brak odniesienia się do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 11 lipca 2011 r. umarzającego postępowanie w sprawie innego zgłoszenia celnego z dnia 22.08.2008 r. z tego względu, że w raporcie OLAF brak jednoznacznego wskazania, iż przedłożone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia potwierdza nieprawidłowe dane. Ponadto organ nie dopełnił obowiązku wyłączenia treści przetłumaczonego raportu OLAF.

Organy całkowicie pominęły okoliczność, że towar był importowany z Korei, a wobec powyższego niedopuszczalne było stosowanie przepisów Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1858/2005, które dotyczy towarów przywożonych z Chin, a nie Korei , a postępowanie w stosunku do towarów przywożonych z Korei zostało umorzone.

Wbrew twierdzeniom organów firma, od której był zakupiony towar nie jest wymieniona w raporcie OLAF, a z dokumentacji załączonej do akt nie wynika, że import dotyczy towaru, co do którego istnieją ustalenia w raporcie. Brak jest dokumentów, które pozwalałyby przyjąć chińskie pochodzenie towaru. Dlatego niedopuszczalne jest kwestionowanie pochodzenia towaru udokumentowanego świadectwem pochodzenia towaru z Korei. Za rażące nadużycie prawa należy przyjąć posługiwanie się raportem OLAF w sytuacji, gdy dostawa objęta przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie jest wymieniona w raporcie.

W dwóch sprawach w takich samych stanach faktycznych i prawnych, opartych na tym samym dokumencie zapadły różne co do treści decyzje, z których zaskarżona ustala chińskie pochodzenie towaru i wymierza cło antydumpingowe, a druga umarza postępowanie z uwagi na brak danych identyfikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Podkreślił, że w załączniku Annex [...] do raportu OLAF (poz. 157) widnieje świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia 29 kwietnia 2008 r., które zostało przyporządkowane partii towaru, odprawionej zgłoszeniem [...], które to świadectwo zostało uznane za nieważne.

Na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie udostępniono skarżącemu wszystkich dokumentów zawartych w aktach oraz podniósł zarzut przedawnienia należności celnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej dokonana w oparciu o w/w kryterium prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie sporne było pochodzenie przedmiotowego towaru oraz podstawy stwierdzenia przez organy celne, że importowany towar pochodzi nie z Korei Południowej, a z Chińskiej Republiki Ludowej.

Organy celne oparły swe ustalenia na treści raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). Raport taki należy traktować jak protokół z kontroli. Wynika to z art. 9 rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ( OLAF) (Dz. U. UE. L. 99.136.1 ). Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd , opracowuje on raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia. Raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na tle stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości .

Przedmiotowy raport OLAF został sporządzony na podstawie udostępnionej przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych UE dokumentacji importowej przy współpracy z koreańskimi służbami celnymi oraz Koreańskim Ministerstwem Wiedzy o Gospodarce. Z raportu wynika, że ustalono, iż firma "B" jest hurtownikiem, nie producentem, eksportującym wyroby stalowe z Chin, a ponadto spółka ta i spółka "C" uznane są za jedną spółkę. Z raportu wynika m.in., że koreańskie służby celne potwierdziły, że eksportowany przez w/w spółki towar pochodził z Chin. Stwierdzono, że spółki te złożyły fałszywe deklaracje co do pochodzenia produktów eksportowanych oraz że nie produkowały partii towarów objętych dochodzeniem, w związku z czym były one ścigane sądownie i skazane za przestępstwa kryminalne. Koreańska Izba Handlu i Przemysłu , odpowiadająca za wydawanie świadectw pochodzenia oraz ich weryfikację udzieliła odpowiedzi OLAF, że weryfikacja świadectw pochodzenia ograniczała się do świadectw pochodzenia wydanych w okresie krótszym niż dwa lata temu - od kwietnia –maja 2007, odpowiedzi muszą być uznane za wyniki dochodzenia administracyjnego zgodnie z zasadami koreańskimi, a eksportowane SWR (liny z drutu stalowego) przez "B" ( hurtownika) pochodzą z Chin. Ponadto OLAF otrzymał dokumentację dotyczącą prowadzenia przez spółki "B" oraz "C" w latach 2008-2009 importu i eksportu chińskich lin z drutu stalowego. Władze koreańskie przedłożyły kopie wyroków koreańskich oraz dołączyły listy przestępstw- wykazy zweryfikowanych partii towaru. Eksportowane partie towaru wymienione na tych listach pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej.

Świadectwo pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego z dnia 3 czerwca 2008 r. , którym objęty jest przedmiotowy towar, w sposób wyraźny zostało wymienione w raporcie w pozycji 157 Annex [...]. Z treści raportu wynika , że towary wymienione na listach, na których znajduje się także przedmiotowe świadectwo pochodzenia, pochodzą z Chin, a nie z Korei Południowej.

Wobec powyższego z dowodu, jakim jest raport OLAF wynika, że choć świadectwo pochodzenia o numerze [...] deklarowało koreańskie pochodzenie towaru, to faktycznie towar jest pochodzenia chińskiego.

W tej sytuacji niezasadne są zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia i uzasadnienia związku rzekomo popełnionych przestępstw przez firmę "B" z towarami importowanymi przez skarżącego , braku jakiegokolwiek powiązania między tymi czynami a importem - braku odniesień do numerów faktur, dat i numerów listów załadunkowych, odniesienia do świadectw pochodzenia, sfałszowania przedmiotowego świadectwa pochodzenia.

Z raportu wynika bowiem, że właściwe władze koreańskie weryfikowały świadectwa pochodzenia towaru wystawione na rzecz różnych firm, w tym firmy "B", od kwietnia/maja 2007 r. przez okres około dwóch lat i wyniki tej weryfikacji wykazały chińskie pochodzenie towaru. W świadectwie pochodzenia nr [...] z dnia 29 kwietnia 2008 r., które mieści się w tym właśnie przedziale czasowym, w rubryce 8 wymieniona jest firma "B", i świadectwo to dołączone zostało do zgłoszenia celnego z dnia 3 czerwca 2008 r. , którym objęty był przedmiotowy towar. Brak odniesień w raporcie np. do numerów faktur nie ma w tej sytuacji znaczenia, bowiem w/w świadectwo dotyczy towaru objętego tym , a nie innym zgłoszeniem celnym.

Organy obu instancji opierając się przy ustaleniu stanu faktycznego na treści raportu OLAF dokonały tego w sposób prawidłowy i wywiodły z niego zasadne wnioski, nie naruszając przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd podziela też stanowisko organu odwoławczego, że brak było –wobec powyższego- podstaw do uruchomienia procedury wynikającej z przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 2 lipca 1993 r. nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.93.253.1 ze zm.) w celu weryfikacji świadectwa pochodzenia.

Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Rozporządzenia Rady WE nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U.UE.L.2005.299.1 ze zm.), przez zastosowanie przepisów tego rozporządzenia.

Zarzuty skargi w tym zakresie osadzają się na przyjęciu tezy, że nie zostało wykazane, iż przedmiotowy towar nie pochodzi z Korei. Jednak, jak wyżej wskazano, na podstawie przeprowadzonego dowodu - raportu OLAF ustalono, że przedmiotowy towar jest pochodzenia chińskiego.

Skarżący wywodzi także, że Rozporządzenie Rady nie ma w sprawie zastosowania, bowiem nie dotyczy przedmiotowego towaru przywiezionego z Korei, a z Rozporządzenia wynika, że na mocy decyzji Komisji zakończono dochodzenie bez nakładania środków wobec produktów przywożonych z Korei.

Jednak przedmiotowe Rozporządzenie dotyczy przywozu towarów pochodzących z Korei ( pkt 1.2 (4)) , a przedmiotowy towar nie jest, co wykazano wyżej, towarem pochodzącym z Korei, a pochodzącym z Chin.

W art. 1 tegoż Rozporządzenia stwierdzono, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli (...) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (...) , przy czym stawka cła 60,4% dotyczy wszystkich przedsiębiorstw. Tak więc także z tego przepisu Rozporządzenia wynika, że istotne dla zastosowania jego postanowień jest pochodzenie towaru.

Kolejny zarzut skargi dotyczył sprzeczności między uzasadnieniami decyzji organów obu instancji oraz utrzymania w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji mimo przyznania, że przywołane przez organ pierwszej instancji przepisy nie obowiązywały i nie istniały w dacie dokonania zgłoszenia celnego.

Organ pierwszej instancji faktycznie w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji przywołał przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 734/2009 i Rozporządzenia Rady (UE) Nr 400/2010, które nie mogły mieć w sprawie zastosowania, bowiem nie istniały w dacie dokonania zgłoszenia celnego, czyli w dniu 3 czerwca 2008 r. Organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdzając, że organ pierwszej instancji powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia prawidłowe przepisy prawa , czyli przywołał rozporządzenie Rady (WE)nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. Jak wskazano wyżej przepisy tego Rozporządzenia miały w sprawie zastosowanie. Organ odwoławczy dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego, nie wymagającego uzupełnienia, w oparciu o prawidłową podstawę prawną, która została też przywołana przez organ pierwszej instancji. Nie było w tej sytuacji , w ocenie Sądu, podstaw do wyeliminowania przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej w tym kontekście jest chybiony, bowiem przepis ten odnosi się do decyzji ostatecznych.

Należy w tym miejscu wskazać , że ewentualne naruszenie przepisów prawa, tak materialnego jak i procesowego , aby skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, musi mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c ) p.p.s.a.), a Sąd takiej zależności w omawianym przypadku się nie dopatrzył.

Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu nieudostępnienia całości dokumentów , w tym załącznika [...] , wskazać należy, że skarżący postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 9 maja 2011 r. został zawiadomiony , że raport OLAF wchodzi w skład materiału dowodowego. W aktach znajduje się notatka służbowa z dnia 19 maja 2011 r., że skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym, odmawiając pisemnego potwierdzenia tego faktu. Skarżący zarzucał w odwołaniu , że nie otrzymał kopii raportu. Z raportu wyłączono następnie treści nie dotyczące skarżącego. Raport OLAF i Annex [...] znajduje się w aktach sprawy. Treść raportu , w tym Annex [...], opisywana była w decyzji organu tak pierwszej , jak i drugiej instancji. W skardze skarżący nie podnosił braku udostępnienia dokumentów, lecz jedynie niedopełnienie obowiązku wyłączenia treści przetłumaczonego raportu OLAF ( pkt 11 skargi zdanie 1 i 2) . Nie wydanie odpisu dokumentu na początkowym etapie postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że strona znała treść tego dokumentu.

Sąd nie podziela także zarzutów skargi dotyczących pominięcia i nie odniesienia się przez organ odwoławczy do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 lipca 2011 r., umarzającej postępowanie w sprawie innego zgłoszenia celnego z dnia 22 sierpnia 2008 r. z uwagi na to, że w Raporcie OLAF brak jednoznacznego wskazania, że przedłożone do tegoż zgłoszenia świadectwo pochodzenia potwierdza nieprawidłowe dane.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy odniósł się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że takie rozstrzygnięcie spowodowane było faktem, iż świadectwo pochodzenia dołączone do zgłoszenia celnego nie było ujęte w przedmiotowym raporcie OLAF.

Nie może być w tej sytuacji mowy o wydaniu różnych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym, bowiem stan faktyczny obu spraw diametralnie się różnił - w przywołanej sprawie nie zakwestionowano skutecznie świadectwa pochodzenia towaru.

Niezasadny jest też podniesiony zarzut przedawnienia . Powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 3 lat , licząc od dnia powstania długu celnego ( art. 221 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC ). W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 3 czerwca 2008 r., a decyzja organu pierwszej instancji z dnia 25 maja 2011 r. została skarżącemu doręczona w dniu 27 maja 2011 r., czyli przed upływem trzech lat.

Sąd dokonując także z urzędu oceny legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się ani naruszenia prawa skutkującego jej uchyleniem, ani też istnienia przyczyn nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przywołał i zastosował przepisy prawa niezbędne do właściwego rozpatrzenia niniejszej sprawy, w której naliczono ostateczne cło antydumpingowe na przedmiotowy towar i uwzględnił istnienie podstaw do odstąpienia od naliczania odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne. Organ wyjaśnił też różnice w kodach CN na poziomie 8 cyfry wykazując, że kody zostały zastąpione kodami o innej numeracji przy niezmienionym opisie towaru.

Organy prawidłowo wyliczyły też kwoty należności wynikające z długu celnego; wyliczenia nie były zresztą kwestionowane przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.