Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 32/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 października 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie statusu bezrobotnego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. przyznaje adwokatowi K. O. – D. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Skargą, złożoną w tut. Sądzie w dniu 3 lipca 2009 r., Pan S. K. zarzucił P. Urzędowi Wojewódzkiemu w B. bezczynność w przedmiocie wydania decyzji w zakresie statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 02.06.2009 r. otrzymał decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w B. od której złożył odwołanie. W dniu 2 lipca 2009 r. będąc w Wydziale Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego otrzymał informację, że żadnej decyzji w sprawie nie ma.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że odwołanie Pana K. wpłynęło do Wojewody P. w dniu 8 czerwca 2009 r., a decyzja organu odwoławczego, z dnia [...] lipca 2009 r., została wysłana skarżącemu za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 3 lipca 2009 r.

Na rozprawie przed tut. Sądem, w dniu 06.10.2009 r., pełnomocnik skarżącego poinformowała, że w sprawie nie było składane zażalenie na bezczynność Wojewody P. w trybie art. 37 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a., jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie, określonym

w art. 35 k.p.a. lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa, do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do właściwego ministra – zgodnie z art. 17 pkt 2 k.p.a.

Z akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika wynika, że skarga niniejsza nie została poprzedzona opisanym w art. 37 § 1 k.p.a. zażaleniem skarżącego na bezczynność Wojewody P. do właściwego ministra. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy. Sąd kierując się treścią art. 205 § 2 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wysokość przyznanego pełnomocnikowi wynagrodzenia ustalono w oparciu o stawki wynikające z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 202 r. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).