Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1061/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 pkt 27, art. 44b i art. 44c
journal: Dz.U. 2005 nr 179 poz 1485
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
article: art. 27c ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu środka zastępczego Imitacja Produktu "Ekstrakt Orzechowy Ogień" i nakazu wycofania go z obrotu oraz zniszczenia na koszt spółki - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27, art. 44b i art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 r. nr 30, poz. 168 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r., nr [...], o zakazie wprowadzania do obrotu środka zastępczego o nazwie: Imitacja Produktu "Ekstrakt Orzechowy Ogień", nakazie wycofania ww. produktu z obrotu oraz nakazie zniszczenia na koszt A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. środka zastępczego Imitacja Produktu "Ekstrakt Orzechowy Ogień" w ilości 19 sztuk, znajdującego się w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w P., zatrzymanego w dniu 23 stycznia 2013 r.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2013 r. w sklepie zlokalizowanym przy ul. B. w P., prowadzonym przez A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., dokonał zabezpieczenia próbek wyrobu o nazwie "Imitacja Produktu Ekstrakt Orzechowy Ogień". Pobrane próbki towaru zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w Warszawie w celu zbadania jego składu.

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. zakazał wprowadzania do obrotu środka zastępczego: Imitacja Produktu "Ekstrakt Orzechowy Ogień", nakazał wycofanie produktu z obrotu i zniszczenie na koszt Spółki środka zastępczego Imitacja Produktu "Ekstrakt Orzechowy Ogień". Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno faktycznego, jak i prawnego, w szczególności przez niewskazanie faktów i dowodów, na podstawie których organ uznał, że istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", a także niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia poznanie motywów działania organów I instancji;

- art. 108 § 1 w zw. z art. 107 § 2 i art. 7 K.p.a. poprzez bezpodstawne i dowolne opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności, z powołaniem się na bliżej niesprecyzowane przesłanki;

- art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie ustaleń poczynionych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym naruszenie art. 84c, art. 79, art. 79a, art. 79b oraz art. 82 ustawy;

- art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez jego zastosowanie, mimo braku niezbędnych przesłanek, bezpodstawnego stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola została przeprowadzona na polecenie PWIS w Ł. w sklepach na terenie województwa [...], w których są wprowadzane do obrotu środki zastępcze, w tym sklepie w P. przy ul. B. należącym obecnie do A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. Przesłanką do podjętych przez organ czynności były wyniki wcześniejszych badań pobranych próbek towarów. Organ wyjaśnił, że sklep prowadzony przez Spółkę A. uprzednio należał do J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." Spółka z o.o., a następnie "C" Spółka z o.o. i "D" Spółka z o.o., wobec których również prowadzone było postępowanie w zakresie wprowadzania do obrotu środków zastępczych, które zostało zakończone wydaniem stosownych decyzji. Podczas przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2013 r. kontroli stwierdzono, że wprowadzany do obrotu produkt oferowany był do sprzedaży w charakterystycznych opakowaniach w postaci saszetek zawierających susz roślinny, posiadały nieznany skład i informację, że produkt nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi. Przesłanką do podjęcia decyzji o natychmiastowej kontroli w sklepach należących do ww. spółek, powiązanych kapitałowo i personalnie było zagrożenie zdrowia lub życia ludzi zażywających produkty oferowane do sprzedaży. PWIS w Ł. znane były fakty, że produkty wprowadzane do obrotu były przyczyną zatruć osób, które je zażywały, a osoby te wymagały hospitalizacji.

Ponadto organ wyjaśnił, że posiada wyniki ekspertyz Narodowego Instytutu Leków w Warszawie dotyczące produktów wprowadzanych do obrotu przez spółkę, w których zidentyfikowano substancje psychotropowe. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2013 r. stwierdzono, że wprowadzany jest do obrotu produkt wymieniony w sentencji zaskarżonej decyzji. Był oferowany do sprzedaży w charakterystycznych opakowaniach w postaci saszetek zawierających susz roślinny, zawierające nieznany skład i informację o przeznaczeniu innym niż do spożycia przez ludzi.

Organ II Instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, przez środek zastępczy rozumie się substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślinę, grzyb lub ich cześć, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Stosownie zaś do treści art. 44c ustawy, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest środkiem zastępczym właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepis art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, właściwy inspektor w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia zakazuje w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że co do wskazanego w decyzji produktu istniało uzasadnione podejrzenie, że jest to środek zastępczy. Organ I instancji w oparciu o wcześniejsze wyniki ekspertyz Narodowego Instytutu Leków w Warszawie posiadał wiedzę, że wprowadzane w sklepie przy ul. B. w P. produkty zawierały substancje psychoaktywne będące analogami strukturalnymi substancji wymienionych w załącznikach do powołanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. UR-144- syntetyczny kannabinoid, MPA - pochodna amfetaminy, Pentedron, Izo- pentedron, Etkatynon - pochodna aktynonu, 3,4- DMMC - pochodna mefedronu, Brefedron - analog strukturalny 4-FCM.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji postąpił prawidłowo zakazując wprowadzania do obrotu i nakazując spółce wycofanie produktu o nazwie "Imitacja Produktu: Ekstrakt Orzechowy Ogień". Posiadana przez organ wiedza i wyniki badań przeprowadzonych przez Narodowy Instytut Leków w dniu 31 stycznia 2013r. potwierdziły, że wprowadzony do obrotu środek zastępczy stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Tym samym zasadnym było również zastosowanie w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia poszczególnych przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ odwoławczy uznał, że nie są one zasadne. Kontrolujący okazali legitymacje służbowe przedstawicielowi kontrolowanego obiektu oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, co potwierdza treść protokołów z dnia 23 stycznia 2013 r. Natomiast odstąpienie od zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli nastąpiło na podstawie art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z uwagi na bezpośrednie zagrożenie zdrowia ludzkiego.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. zaskarżonej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a., przyjmując, że okoliczności sprawy wskazują na stwarzanie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego poprzez wprowadzanie do obrotu produktu, który wykazuje działanie psychotropowe i jest środkiem zastępczym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, w szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, niewykazanie zaistnienia wszystkich przesłanek zastosowanych przepisów, niewskazanie faktów i dowodów, na podstawie których organ uznał, że produkt stwarza "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", nieprzeprowadzenie badań w zakresie szkodliwości produktu i niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności,

- art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku istnienia podstaw faktycznych i prawnych,

- art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. art. 79, art. 79a, art. 79b oraz art. 82 i art. 84c ustawy.

Ponadto Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, mimo braku niezbędnych przesłanek oraz bezpodstawnego stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, mimo braku dowodów wskazujących na taką okoliczność,

- art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niewstrzymanie czynności kontrolnych po złożeniu zawiadomienia o złożeniu sprzeciwu w trybie art. 84c ustawy,

- art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wskazany w decyzji produkt stanowi środek zastępczy w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, mimo że organ nie udowodnił, iż był on w tym celu używany.

Spółki wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2011 r. nr 212, poz.1263 ze zm.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 27c ust. 1 wymienionej ustawy w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

W myśl natomiast art. 27c ust. 3 cytowanej ustawy w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny:

1) zatrzymuje produkt;

2) nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

Z treści art. 27c ust. 1 ustawy o PIS wynika zatem, że organ administracji wydaje decyzję o wstrzymaniu wytwarzania produktu lub wprowadzenia go do obrotu lub nakazuje wycofanie go z obrotu w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Natomiast zatrzymanie produktu i wydanie nakazu zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu następuje tylko w razie wydania decyzji o której mowa w art. 27c ust. 1 powoływanej ustawy.

W przypadku natomiast stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania (art. 27c ust. 6 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest zakaz wprowadzania do obrotu i nakaz wycofania produktu o nazwie: "Imitacja Produktu: "Ekstrakt Orzechowy Ogień" oraz nakaz zniszczenia na koszt strony skarżącej ww. produktu. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku kontroli stwierdzono wprowadzanie do obrotu produktu "Imitacja Produktu: "Ekstrakt Orzechowy Ogień", co do którego istniało uzasadnione podejrzenie, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Próbki ww. produktu zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków. Z otrzymanego protokołu badań wynikało, że w badanym produkcie o nazwie Imitacja produktu: Ekstrakt Orzechowy Ogień zidentyfikowano UR – 144 – analog strukturalny substancji wymienionych w załącznikach do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179 poz. 1485 ze zm.).

Substancja ta wykazuje działanie psychotropowe i jest środkiem zastępczym w rozumieniu tej ustawy. Z danych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii wynika, że substancja ta wykazuje działanie psychotropowe i stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.

Ponadto należy wskazać, że decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 27 c ust.1 ustawy o Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., utrzymaną w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]r., wstrzymano wprowadzanie do obrotu produktu Ekstrakt Orzechowy Ogień, zatrzymano produkt oraz nakazano zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniu sklepu w P. przy ul. B., na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję PWIS w Ł. z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 października 2013r., sygn. akt III SA/Łd 731/13 WSA w Łodzi oddalił skargę. Powyższy wyrok jest prawomocny.

W świetle przedstawionych okoliczności, zdaniem sądu spełnione zostały przesłanki określone w art. 27c ust. 6 ustawy, uzasadniające zakaz wprowadzania do obrotu i nakaz wycofania produktu o nazwie: "Imitacja Produktu: "Ekstrakt Orzechowy Ogień" oraz nakaz zniszczenia na koszt skarżącej spółki ww. produktu w ilości 19 sztuk, znajdującego się w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w P., zatrzymanego w dniu 23 stycznia 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów postawionych przez stronę skarżącą należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 108 § K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.

Z wymienionego przepisu wynika, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne między innymi wtedy gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Sytuacja taka jak wskazano powyżej miała miejsce w niniejszej sprawie.

Nie zasługują również na uwzględnienie wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.). Przede wszystkim należy podkreślić, że jak stanowi art. 1 pkt 6 ustawy o PIS, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołania do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami, m.in. zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku. Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ustawy, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo - zdrowotnej. Katalog sposobu realizacji zadań nałożonych na PIS nie ma charakteru zamkniętego, co wynika ze sformułowania "w szczególności". Realizacji tych zadań służy m.in. regulacja zawarta w art. 27c ust. 6 ustawy, stanowiąca podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Natomiast przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej mają zagwarantować, aby podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej było wolne dla każdego na równych prawach, choć z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa (art. 6 ust. 1 ustawy). Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, których naruszenie zarzuca strona skarżąca dotyczą wyłącznie takich organów kontroli, które uprawnione są do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a do takich organów w tym wypadku nie należą organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, realizujące zadania z zakresu zdrowia publicznego (art.1 ustawy).

Nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego przepisu organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. W myśl bowiem art. 79 ust. 2 pkt 5 wymienionej ustawy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego.

Strona skarżąca faktycznie nie została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz organ administracji był uprawniony do odstąpienia od takiego zawiadomienia z uwagi na sytuację określoną w art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przeprowadzenie kontroli było bowiem uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia i zdrowia, co zostało omówione we wcześniejszej części rozważań. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 79a, gdyż jak wynika z akt sprawy kontrolujący okazali sprzedawcy, którego zastali w sklepie swoje legitymacje służbowe oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 79b omawianej ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku wszczęcia czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej, przed podjęciem pierwszej czynności kontrolnej, osoba podejmująca kontrolę ma obowiązek poinformować kontrolowanego przedsiębiorcę lub osobę, wobec której podjęto czynności kontrolne, o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli.

Jak wynika z protokołu kontroli przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoby kontrolujące poinformowały ustnie sprzedawcę o prawach i obowiązkach w trakcie kontroli.

Należy jednocześnie zauważyć, że zarówno art. 79 jak i 79a są przepisami składającymi się z kilku ustępów, a skarga nie precyzuje konkretnie, które uregulowania zostały naruszone.

Nieuzasadniony jest wobec powyższego zarzut skargi naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

Strona skarżąca nie wykazała, aby organ administracji przeprowadził dowód w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli. Wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. są niezasadne. W związku z czym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 wymienionej ustawy.

Niezasadny jest także zarzut skargi, że kontrola została przeprowadzona mimo wniesienia sprzeciwu, co stanowi naruszenie art. 84c ust. 5 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 84c ust.1, 2 i 3 wymienionej ustawy przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d. Sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę. O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego. Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu.

W myśl art. 84c ust. 5 wymienionej ustawy wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli, którego sprzeciw dotyczy, z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu, a w przypadku wniesienia zażalenia do czasu jego rozpatrzenia.

Z wymienionych przepisów wynika, że przedsiębiorcy przysługuje sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów ustawy do organu podejmującego i wykonującego kontrolę. Następnie przedsiębiorca zawiadamia kontrolujących o wniesieniu sprzeciwu i z tą chwilą kontrolujący wstrzymują czynności kontrolne.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola w sklepie rozpoczęła się w dniu 23 stycznia 2013 r. o godz. 12.45, a zakończyła się o godz. 13.05. Natomiast pismo zatytułowane "sprzeciw w trybie art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej" wpłynęło do organu I instancji w dniu 25 stycznia 2013r. W tej sytuacji uznać należy, że sprzeciw został wniesiony po zakończeniu czynności kontrolnych, a zatem nie było podstaw do zaniechania czynności kontrolnych. Dopiero bowiem z chwilą złożenia sprzeciwu do organu podejmującego i wykonującego kontrolę, czyli do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., a nie do osób wykonujących czynności kontrolne, osoby kontrolujące są zobowiązane wstrzymać czynności kontrolne. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 84c ust. 5 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. stwierdzić należy, że sam fakt lakoniczności uzasadnienia decyzji w kwestii wykazania istnienia "zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia lub życia" konsumentów nie może decydować o jednoznacznej wadliwości całej decyzji. Bezspornym jest, że w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie (protokół badań z dnia 31 stycznia 2013r., nr NI-0107-13) w produkcie zidentyfikowano grupy związków (tj. U-144) wykazujących działanie psychoaktywne, stanowiące zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Zauważyć przy tym należy, co potwierdza utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. Z taką sytuacją, jak wynika z całości przeprowadzonych w ramach niniejszego uzasadnienia rozważań, nie mamy jednak do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił.

e.o.