Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1701/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P.G. (dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ", "KNF") z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "K.p.a.") w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz

o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382, dalej: "ustawa o ofercie"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek strony, utrzymująca w mocy decyzję KNF

z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia na stronę, kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł (słownie: osiemdziesiąt tysięcy) złotych.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie przez spółkę P. S.A. (dalej: "Spółka") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w związku ze sporządzeniem raportów bieżących nr [...] oraz nr [...], w okresie pełnienia przez P.G. funkcji prezesa zarządu Spółki.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja działając na podstawie art. 104 K.p.a., art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie orzekła o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł. Komisja wskazała, iż wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] lipca 2012 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej na P. S.A. kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych,

o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), w związku ze sporządzeniem raportów bieżących: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. o godzinie 13.40 Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o zawarciu umowy znaczącej. Przedmiotowy raport bieżący został podpisany przez reprezentujących Spółkę członków jej Zarządu tj. P.G. i M.B.

Zgodnie z raportem, w dniu [...] kwietnia 2009 r. Spółka zawarła umowę z G. (dalej: "[...]") i G. (dalej: "[...]"), dotyczącą udostępnienia Spółce finansowania w wysokości do 200 mln zł, w formie linii zaangażowania kapitałowego oraz wyemitowania dla [...] warrantów subskrypcyjnych uprawniających do ich zamiany na 1,3 mln akcji Spółki emitowanych za cenę 60 złotych za jedną akcję, o łącznej wartości 78 milionów złotych (dalej: "Umowa z dnia 29 kwietnia 2009 r."). Na podstawie Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. Spółka uzyskała możliwość zażądania, w okresie trzech lat od dnia jej zawarcia, objęcia przez [...] warrantów subskrypcyjnych, a następnie wykonania praw do zapisu na akcje i objęcia akcji Spółki emitowanych w ramach kapitału docelowego, których łączna cena emisyjna miała wynieść nie więcej niż 200 mln zł. Spółka mogła podjąć decyzję o skorzystaniu

z udzielonej jej linii zaangażowania kapitałowego w wybranym przez siebie momencie, w zależności od bieżących potrzeb kapitałowych, nie była jednak zobowiązana do pełnego wykorzystania limitu przyznanej linii zaangażowania kapitałowego. Akcje Spółki emitowane na podstawie Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. miały zostać objęte

w zamian za wkłady pieniężne. Cena emisyjna za jedną akcję Spółki miała różnić się

w zależności od terminu skorzystania przez Spółkę z linii zaangażowania kapitałowego

i miała być ustalona w oparciu o 90 % średniej ceny akcji Spółki na zamknięciu

w okresie 15 kolejnych dni notowań przed dniem objęcia warrantów subskrypcyjnych dających prawo zapisu na akcje ("Dzień Subskrypcji"). Zgodnie z Umową z dnia [...] kwietnia 2009 r., w pierwszym Dniu Subskrypcji Spółka miała zapłacić [...] wynagrodzenie w wysokości 2 mln zł.

Organ podniósł, iż w toku niniejszego postępowania administracyjnego Komisja poddała analizie postanowienia Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r., stwierdzając, że jednym z istotnych elementów jej konstrukcji było udzielanie pożyczek akcji przez podmioty trzecie na rzecz podmiotu obejmującego akcje Spółki. Informacje o przedmiotowych pożyczkach akcji nie zostały przez Spółkę zamieszczone w treści raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. W związku z tym Komisja zweryfikowała treść przedmiotowego raportu pod kątem jego kompletności i rzetelności, a także zgodności z wymogami Rozporządzenia. W szczególności sprawdzano, czy kwestia zabezpieczania subskrypcji pożyczkami akcji jest informacją oddającą specyfikę zdarzenia, którego dotyczył raport bieżący. Komisja wskazała, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że w negocjacjach Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. w imieniu Spółki brali udział P.G., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki oraz M.B. pełniący funkcję wiceprezesa zarządu Spółki.

P.G. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił w okresie od [...] października 2006 r. do [...] czerwca 2010 r. Do jego obowiązków należało przygotowanie i wdrażanie strategii Spółki oraz uzgadnianie jej z akcjonariuszami, kontakty z kontrahentami w Kazachstanie i Rosji, kontakty z rządami obydwu państw, nadzór operacyjny nad działalnością Spółki w Polsce, Kazachstanie i Rosji oraz zapewnienie finansowania dla działalności Spółki. Umowa z dnia [...] kwietnia 2009 r. została w imieniu Spółki podpisana przez członków jej zarządu tj. P.G. oraz M.B.

Projekt raportu bieżącego nr [...], w którym Spółka poinformowała o zawarciu Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. został sporządzony przez kancelarię W. sp. k., a proces wprowadzania zmian do jego treści koordynował M.B. Ostateczna treść raportu została zatwierdzona przez zarząd Spółki, tj. P.G. i M.B., którzy zadecydowali również

o przekazaniu przedmiotowego raportu do publicznej wiadomości. Ostateczna, zatwierdzona do publikacji wersja raportu bieżącego [...] została w dniu [...] kwietnia 2009 r. przesłana pocztą elektroniczną przez M.B. do K.W.

KNF zauważyła także, iż w dniu [...] marca 2010 r. o godzinie 00.08 Spółka opublikowała raport bieżący nr [...] sporządzony w dniu [...] marca 2010 r., w którym poinformowała o podpisaniu z K., I. Ltd oraz G. (dalej łącznie: "Inwestorzy"), umowy dotyczącej udostępnienia Spółce finansowania w wysokości do 127,5 mln zł,

w drodze emisji przez Spółkę niezabezpieczonych obligacji zamiennych na akcje

o łącznej wartości nominalnej do kwoty 112,5 mln zł lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych za łączną kwotę 15 mln zł po cenie wykonania równej 19 złotych za akcję (dalej: "Umowa z dnia [...] marca 2010 r."), a ponadto wydania Inwestorom do

2 400 000 warrantów subskrypcyjnych, uprawniających do objęcia do 2 400 000 akcji Spółki emitowanych za cenę 35 zł za jedną akcję (w odniesieniu do pierwszej transzy

1 200 000 warrantów) i 47,5 zł za jedną akcję (w odniesieniu do drugiej transzy

1 200 000 warrantów), o łącznej wartości 99 mln zł ("Warranty"). Przedmiotowy raport bieżący został podpisany przez reprezentujących Spółkę członków jej zarządu, tj. P.G. i M.B. Na podstawie Umowy z dnia [...] marca 2010 r., po spełnieniu zobowiązań w niej określonych, Spółka uzyskała prawo wyemitowania do 4 transz obligacji zamiennych na akcje lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych za łączną cenę emisyjną 22,5 mln zł (pierwsza transza) i 30 mln zł (każda z pozostałych transz). Inwestorzy uzyskali również uprawnienie do żądania dokonania emisji przez Spółkę i nabycia obligacji lub przedpłaconych warrantów subskrypcyjnych pozostałych transz. W toku postępowania administracyjnego Komisja poddała analizie postanowienia Umowy z dnia [...] marca 2010 r., ustalając, że jednym z istotnych elementów jej konstrukcji było udzielanie pożyczek akcji przez podmiot trzeci na rzecz podmiotów obejmujących akcje Spółki. Informacje o przedmiotowych pożyczkach nie zostały przez Spółkę zamieszczone w treści raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.

W związku z tym Komisja zweryfikowała treść wskazanego raportu pod kątem jego kompletności i rzetelności, a także zgodności z wymogami Rozporządzenia.

W szczególności sprawdzano, czy kwestia zabezpieczania subskrypcji pożyczkami akcji jest informacją oddającą specyfikę zdarzenia, którego dotyczył raport bieżący.

Dalej organ podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że

w negocjacjach Umowy z dnia [...] marca 2010 r. w imieniu Spółki brali udział P.G., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki oraz M.B. pełniący funkcję wiceprezesa zarządu Spółki, zaś w dniu [...] marca 2010 r. podjęli Uchwałę nr [...]

o sporządzeniu, podpisaniu i wykonaniu Umowy z dnia [...] marca 2010 r. w formie wskazanej w załączniku nr [...] do przedmiotowej uchwały zarządu. Umowa z dnia [...] marca 2010 r. została w imieniu Spółki podpisana przez członków jej zarządu, tj. P.G. oraz M.B. Również ostateczna treść raportu została zatwierdzona przez zarząd Spółki, (tj. P.G. i M.B.), który zadecydował również o przekazaniu przedmiotowego raportu do publicznej wiadomości. W dniu [...] marca 2010 r. M.B. przesłał do K.W. pocztą elektroniczną treść raportu bieżącego dotyczącego Umowy z dnia [...] marca 2010 r.

Komisja stwierdziła zatem, iż przekazane do publicznej wiadomości raporty bieżące Spółki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczący Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący Umowy z dnia [...] marca 2010 r. nie zawierały informacji o umowach pożyczek akcji pomiędzy akcjonariuszami Spółki,

a Inwestorami - stronami Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] marca 2010 r.

W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. organ przedstawił ramy materialnoprawne niniejszego postępowania wskazując, że przesłanką nałożenia, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej jest stwierdzenie rażącego naruszenia obowiązków przez emitenta, poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Tym samym na członków zarządu spółki publicznej Komisja może nałożyć karę tylko wówczas, gdy spółka rażąco naruszy obowiązek informacyjny, a fakt ten zostanie stwierdzony decyzją administracyjną.

Komisja stwierdziła, iż w niniejszym postępowaniu Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.

Organ wskazał, iż raporty bieżące Spółki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczący Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący Umowy z dnia [...] marca 2010 r. nie zawierały informacji o tym, że istotnym elementem zapewnienia Spółce finansowania na podstawie ww. umów było zawarcie umów pożyczek akcji pomiędzy akcjonariuszami Spółki a Inwestorami - stronami Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] marca 2010 r. (dalej "Umowy subskrypcji"). Podmioty: G. Ltd, K. oraz I. Ltd miały zapewnioną możliwość pożyczenia akcji Spółki w liczbie odpowiadającej liczbie akcji nowo wyemitowanych, na które złożyły zapis. Podmioty te mogły więc otrzymać akcje Spółki dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, sprzedać je i dopiero wtedy dokonać wpłaty na nowo wyemitowane akcje. Umowy pożyczki akcji były ściśle związane z Umowami, o których mowa w przedmiotowych raportach.

Mimo iż Spółka nie była stroną umów pożyczki, a jedynie jej akcje były przedmiotem pożyczki, to – zdaniem KNF – fakt powiązania umów pożyczek z Umowami: z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] marca 2010 r. decydował o specyfice Umów, których stroną była Spółka. W ocenie organu fakt, iż konstrukcja finansowania, zapewnionego Spółce na podstawie Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r. zawierała element w postaci pożyczania akcji przez Inwestorów od akcjonariuszy w liczbie akcji obejmowanych zgodnie tymi umowami, a następnie ich sprzedaż na rynku regulowanym, powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści przedmiotowych raportów bieżących, albowiem zgodnie z § 9 Rozporządzenia, informując o zawarciu Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r., Spółka powinna zamieścić informacje o istotnych warunkach umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy, oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów.

Analiza treści Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r. według KNF wskazuje, że kontrahenci Spółki w zakresie tych Umów nie obejmowaliby nowo wyemitowanych akcji Spółki, gdyby wcześniej nie otrzymali pożyczki akcji od pożyczkodawców. Organ wskazał, iż zawarcie umowy pożyczki, zapewniającej de facto możliwość zbycia na rynku akcji w liczbie akcji następnie objętych w Spółce przez inwestorów, a przede wszystkim uzależnienie zaistnienia zobowiązania Inwestorów do subskrybowania akcji Spółki na podstawie Umów od ważności umowy pożyczki

(w przypadku Umowy z dnia [...] marca 2010 r. - pkt 6.1 lit. l, w przypadku Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. - ust. 2 pkt 2 lit. e oraz ostatni akapit) było warunkiem specyficznym Umów określonych przez Spółkę jako znaczące. KNF wyjaśniła, iż stosownie do § 9 pkt 4 Rozporządzenia, raport bieżący o zawarciu znaczącej umowy powinien zawierać istotne warunki tej umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. Organ uznał zatem, iż zamieszczenie w raportach bieżących: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. tylko informacji o Umowach subskrypcji, bez informacji o towarzyszących im umowach pożyczek akcji, było nienależytym wywiązaniem się

z obowiązku informacyjnego, albowiem przedmiotowe raporty bieżące nie przedstawiały w sposób rzetelny mechanizmu funkcjonowania przedsięwzięcia. Publikacja przez Spółkę raportów bieżących nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., pomijających informację o umowach pożyczki spowodowała, że Spółka przekazała do publicznej wiadomości informacje, które mogły się przyczynić do wprowadzenia w błąd uczestników rynku, którzy swoje decyzje podejmowali

w przeświadczeniu, że Spółka ma bezwarunkowy dostęp do źródła finansowania, podczas gdy był on uzależniony od podjęcia określonych działań wynikających

z realizacji umów przez pożyczkodawców.

W świetle powyższego Komisja uznała, iż raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., były niekompletne, nierzetelne

i uniemożliwiały ocenę wpływu obu umów na sytuację Spółki. Nie wyjaśniały one specyfiki opisywanej sytuacji, tj. zasad realizacji umów udostępnienia Spółce finansowania - a więc były niezgodne z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia. W ocenie Komisji wskazane powyżej naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę miały charakter rażący. W niniejszej sprawie doniosłość naruszenia obowiązków informacyjnych wynika z przekazania nierzetelnych

i niekompletnych raportów bieżących, które wytwarzały u uczestników rynku

i akcjonariuszy mylne przeświadczenie, że przysługujące Stronie uprawnienia do pozyskiwania kapitału są bezwarunkowe.

Zdaniem organu, Spółka nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego pełnego

i równego dostępu do informacji i tym samym nie zachowała zasady transparentności, odnoszącej się do kwestii istotnych dla działalności danej spółki. Organ podkreślił, iż prawo do informacji jest podstawowym z praw, wynikających z ustawy o ofercie. Komisja stwierdziła zatem, iż Spółka naruszyła obowiązki informacyjne, gdyż opublikowała nierzetelne i niekompletne raporty bieżące nr [...] oraz [...] dotyczące wskazanych powyżej Umów subskrypcji, co wynikało z braku informacji na temat umów pożyczki akcji, a stwierdzone naruszenia miały charakter rażący.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż na gruncie art. 96 ust. 6 ustawy

o ofercie, ustawodawca wyposażył Komisję w kompetencję do nałożenia kary pieniężnej w ramach uznania administracyjnego. W ocenie Komisji kara w wysokości 80.000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości. Wykazano bowiem, że Spółka nie wypełniła obowiązku poinformowania o umowach pożyczek, mimo iż nic nie stało na przeszkodzie, aby ten obowiązek został przez nią wykonany. Komisja wskazała także, iż miarkując karę nałożoną na skarżącego uwzględniła także precedensowy charakter Umów subskrypcji na polskim rynku kapitałowym oraz fakt, że decyzja o niezamieszczeniu w raportach informacji o umowach pożyczki akcji została podjęta w oparciu o stanowisko przedstawione przez kancelarię W. – P.R. sp. k.

Jednocześnie Komisja podkreśliła, iż zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki za rok 2009, w którym przekazano do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...], wynagrodzenie skarżącego jako członka zarządu Spółki za 2009 r. wyniosło 677 tys. zł. Stosownie do skonsolidowanego raportu kwartalnego grupy kapitałowej Spółki za I kwartał 2009 r. i sprawozdania zarządu z działalności grupy kapitałowej Spółki za I półrocze 2009 r. na dzień publikacji przedmiotowych dokumentów, tj. [...] maja i [...] sierpnia 2009 r., skarżący nie posiadał akcji Spółki. W sprawozdaniu zarządu

z działalności Spółki za 2009 rok wskazano, że na dzień [...] grudnia 2009 r. skarżący posiadał 500 000 akcji Spółki. Z kolei zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki za rok 2010, w którym przekazano do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...], wynagrodzenie skarżącego jako prezesa zarządu Spółki za 2010 r. wyniosło 312 tys. zł. Zaś stosownie do skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2010 r. na dzień publikacji tego raportu, tj. [...] maja 2010 r., skarżący posiadał 3 688 akcji Spółki. Zdaniem organu, powyższe argumenty przesądzają o tym, że kara pieniężna nałożona niniejszą decyzją, jako instrument ochrony interesu uczestników rynku kapitałowego, spełnia postulat niezbędności, a także ze względu na jej represyjno - prewencyjny charakter - postulat skuteczności. Sankcja ta godzi w dobro, którym jest majątek Strony, przez co stanowi skuteczny środek motywujący. Kara ta ma działać wychowawczo

w sferze prewencji indywidualnej, a także w sferze prewencji ogólnej. W każdym przypadku ma spowodować, by w przyszłości Strona z większą starannością podchodziła do wypełniania ustawowych obowiązków przez spółki publiczne, w których będzie pełnić funkcję członka zarządu. Komisja stwierdziła zatem, iż kara pieniężna nałożona w niniejszej sprawie w kwocie 80.000 zł jest współmierna do okoliczności sprawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz o umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) prawa materialnego, tj.:

-) art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a. Ustawy o Ofercie

w zw. z § 3 ust. 1,2, i 3 w zw. z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim, poprzez przyjęcie, że P. naruszył obowiązki informacyjne

w związku z publikacją Raportów Bieżących, oraz

-) art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie poprzez przyjęcie, że P. w sposób "rażący" naruszył obowiązki informacyjne w związku z publikacją Raportów bieżących, oraz

-) art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie poprzez przyjęcie, że Strona może ponosić odpowiedzialność za rzekome rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. w związku z publikacją Raportów Bieżących, oraz

a) przepisów postępowania, tj.:

-) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7, 10 §1, 104 §1 oraz 107 §1 i 3 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez indywidualnego rozpatrzenia sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji, oraz

-) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 §1, 80 i 84 §1 K.p.a. poprzez uznanie, że ocena czy doszło do rzekomego rażącego naruszenia Ustawy o Ofercie w związku z publikacją Raportów Bieżących może mieć charakter abstrakcyjny oraz nieuzasadnione nieuwzględnienie dowodów świadczących o rzeczywistej treści Umów Subskrypcji oraz niepowołanie biegłego z zakresu prawa obcego na potrzeby ustalenia treści Umowy Subskrypcji 2010., oraz

-) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 §1 i 80 K.p.a., poprzez przyjęcie konkluzji, że Pan P.G. pełnił istotną rolę w procesie przygotowywania Raportów Bieżących, oraz

-) art. 78 §1 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania Pani K.W. w charakterze świadka, oraz

-) art. 78 §1 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu

z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przeciwko Panu M.B.

Niezależnie od powyższych zarzutów, zarzucił zaskarżonej Decyzji naruszenie art. 96 ust. 6 Ustawy poprzez nałożenie na Stronę kary niewspółmiernie wysokiej do rzekomego naruszenia Ustawy o Ofercie.

Ponadto, na podstawie art. 52 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał do usunięcia naruszenia prawa polegającego na publikacji informacji na publicznej dostępnej stronie internetowej Komisji informacji o rzekomym "nałożeniu" kary pieniężnej na Stronę.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. powołaną na wstępie, utrzymującą w mocy decyzję Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r., KNF stwierdziła, że Spółka rażąco naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że istotnym warunkiem koniecznym dla pozyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Brak zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne,

a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. W szczególności raporty bieżące nie prezentowały mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej

z działalnością Spółki, gdyż inwestorzy, będąc w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. Akcjonariusze zaś nie mieli wiedzy, że brak realizacji obowiązków przez któregokolwiek

z Pożyczkodawców uniemożliwi Spółce pozyskanie środków finansowych. Nadto akcjonariusze nie znali również mechanizmu finansowania Spółki i nie wiedzieli, że Inwestorom przysługiwało prawo sprzedaży pożyczonych akcji. Informacja wskazująca, że pożyczane akcje mogą być zbywane, mogła mieć istotne znaczenie dla decyzji inwestycyjnych podejmowanych przez uczestników rynku.

Nadto zdaniem KNF zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, zaś pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszone zostało prawo inwestorów

i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji. Podkreślono w decyzji, iż sposób sformułowania powołanych raportów bieżących wskazywał, że pozyskiwanie finansowania następuje bezwarunkowo. Komisja stwierdziła także, iż skoro skarżący pełniąc funkcję członka zarządu Spółki (prezes) był odpowiedzialny za należyte sporządzenie raportów bieżących nr [...] i [...] oraz brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu to zasadnym było nałożenie na niego kary pieniężnej.

Szczegółowo odnosząc się do zarzutów postawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał je za nieuzasadnione. Zdaniem Komisji, P.G. uczestniczył w opracowywaniu raportów bieżących nr [...] i [...] i miał wpływ na ich treść, a jego podpis pod raportem oznacza akceptację treści raportu, nadto wiąże się z wyrażeniem zgody na jego brzmienie. Komisja wskazała brak pokrycia

w zgromadzonym materiale dowodowym, że udział P.G. w przygotowywaniu raportów był ograniczony oraz nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialności administracyjnej fakt, iż większość czynności związanych z przygotowywaniem raportów bieżących nr [...] i [...] wykonywał M.B.

Zdaniem Komisji nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Strony, iż po upływie terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, jest ona zobligowana wydać decyzję uchylającą w całości Decyzję umarzającą postępowanie w sprawie. Również uzasadnienie Decyzji odpowiada nakazom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 kpa i zawiera wszystkie elementy wskazane w przywołanych przepisach.

Za błędny Komisja uznała zarzut Strony, która wskazuje, iż porównanie treści protokołu z posiedzenia KNF z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz uzasadnienia Decyzji prowadzi do wniosku, że KNF wydając Decyzję kierowała się innymi przesłankami niż zostały ujęte w Decyzji.

Nie zasługuje na uznanie zarzut, według Komisji nie ustalenie rzeczywistej treści Umów Subskrypcyjnych, Umowy te zostały załączone do akt postępowania i stanowią część materiału dowodowego, na podstawie którego ustalono stan faktyczny. Jak zaznaczono istota obowiązku informacyjnego sprowadzała się do przekazania informacji na temat m.in. istotnych warunków umów zawartych z Inwestorami, co wprost odwołuje do postanowień Umów Subskrypcyjnych.

Zwrócono uwagę, iż rolą Komisji, jako organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym, nie jest dokonywanie wykładni oświadczeń woli, ale weryfikacja, czy treść raportu bieżącego odzwierciedla m.in. istotne postanowienia zawartej umowy. Co więcej ocena dokonywana przez Komisję jest przeprowadzana na gruncie sfery publicznoprawnej, zaś przywołana przez Stronę wykładnia Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. należy do sfery prawa prywatnego, pozostającego poza kompetencją KNF i jest dokonywana przez strony umowy lub sąd cywilny. Stąd też za bezzasadny uznano zgłoszony w toku niniejszego postępowania wniosek dowodowy Strony o ustalenie tożsamości osób mających wiedzę na temat intencji stron i sposobu wykonywania Umów-Subskrypcyjnych, a następnie ich przesłuchanie na te okoliczności (k. 1226).

Komisja wskazała również, iż przyjęcie stanowiska Strony prowadzącego do konieczności badania zamiaru stron, negocjujących Umowy Subskrypcyjne prowadziłoby, co do zasady, do pozbawienia możliwości kontroli wypełnienia obowiązku informacyjnego przez spółkę publiczną w odniesieniu do umowy znaczącej. Zamiar jest bowiem kategorią subiektywną, ściśle związaną z osobą i nie zawsze bywa uzewnętrzniony.

Odnosząc się do zarzutu braku powołania biegłego z zakresu prawa obcego na potrzeby ustalenia treści Umowy z dnia [...] marca 2010 r. Komisja wskazała, iż

w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodziła potrzeba uzyskania wiadomości specjalnych na temat obszaru finansowania przy pomocy eguity line financing. Weryfikacja prawidłowości wypełnienia obowiązku informacyjnego dokonywana była w oparciu o treść samej umowy. KNF nie dokonywała w tym zakresie żadnej wykładni, ale opierała się na brzmieniu Umowy Subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r., jej treść była jasna i jednoznaczna, iż nie wymagała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Za pozbawione podstaw uznano twierdzenie Strony, że .w przypadku, wykonywania Umowy Subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r. w innym systemie prawnym,.np. anglosaskim, treść ww. umowy byłaby inna niż wynika to z jej brzmienia.

Konkludując Komisja wskazała m.in., iż ustalając odpowiedzialność skarżącego

i nakładając na niego karę nie kierowała się jedynie faktem naruszenia obowiązku informacyjnego przez Spółkę oraz kwalifikowaną formą tego naruszenia. Podniosła, iż zgodnie z poczynionymi ustaleniami skarżący uczestniczył również w przygotowywaniu i publikacji raportów bieżących. Nadto uznała, iż nałożona kara pieniężna jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądzają takie okoliczności jak waga i rodzaj naruszonych obowiązków przez zarządzaną przez skarżącego Spółkę, konsekwencje powstania i czas trwania stanu niezgodnego z prawem oraz liczba naruszeń, które miały miejsce.

Komisja ustalając wysokość kary wzięła pod uwagę osiągane przez Stronę wynagrodzenie w czasie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, w latach 2009-2010 wynagrodzenie w kwocie łącznej 989 tys. zł. W opinii Komisji powiązanie wysokości kary pieniężnej z wysokością osiągniętych z tytułu zarządzania Spółką dochodów jest racjonalne i prowadzi do pozbawienia części profitów, które P.G. uzyskał od Spółki, pomimo tego, że w sposób nienależyty i nieprawidłowy wykonywał swe funkcje, dopuszczając do sytuacji zdefiniowanej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Dodatkowo ustalając wymiar kary pieniężnej Komisja uwzględniła również fakt, iż na dzień [...] maja 2010 r., tj. dzień publikacji skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2010 r. P.G. był posiadaczem 3 688 akcji Spółki. Z pozyskanych przez Komisję deklaracji rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wynika, iż

w 2011 r. Strona odnotowała dochód przed opodatkowaniem na poziomie 167 809,75 zł (według zeznania PIT-37), zaś w 2012 r. 968 394,61 zł (według zeznania PIT-37). Powyższe ustalenia uzasadniają tezę, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 80 000 zł nie będzie stanowiła zagrożenia dla egzystencji Strony.

W rezultacie za bezzasadny Komisja uznała wniosek Strony o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 K.p.a.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję KNF. Autor skargi zaskarżając decyzję KNF z dnia [...] marca 2014 r. w całości, zarzucił jej:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

-) naruszenie art. 61 §1 in fine K.p.a. oraz art. 104 §1 i §2 K.p.a. w zw. z art. 6 i 7 K.p.a. poprzez wykroczenie poza przedmiot postępowania administracyjnego określony

w materialnoprawnej podstawie tego postępowania, tj. art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie, polegające na powtórnym badaniu w ramach tego postępowania czy doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych przez P. S.A. (zwaną dalej "P.") oraz czy naruszenie to miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego", a następnie wydanie Zaskarżonej Decyzji, w której Komisja uznała, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, pomimo że ustalenie zaistnienia takiego naruszenia nie stanowi przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie, bowiem przesłanką wydania takiej decyzji jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 1 Ustawy o Ofercie w stosunku do P., w której Komisja stwierdza rażące naruszenie prawa przez tę spółkę;

-) rażące naruszenie art. 78 §1 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie z urzędu, a następnie odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącego zmierzającego do ustalenia zamiaru stron i celu umowy subskrypcji z dnia 29 kwietnia 2009 roku (zwanej dalej "Umową Subskrypcji 2009"), a w konsekwencji ustalenie treści Umowy Subskrypcji 2009 jedynie w oparciu o jej dosłowne brzmienie,

w sposób sprzeczny z obowiązującymi regułami wykładni umów rządzonych prawem polskim wynikającym z art. 65 §2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (zwanej dalej "KC"); oraz

-) rażące naruszenie art. 84 §1 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nie powołanie biegłego z zakresu prawa angielskiego na okoliczność treści prawa angielskiego w zakresie wykładni umów rządzonych tym prawem w celu prawidłowego ustalenia treści umowy subskrypcji z dnia 18 marca 2010 roku (zwanej dalej "Umową Subskrypcji 2010"), a w konsekwencji dokonanie wykładni Umowy Subskrypcji 2010 pomimo braku posiadania przez Komisję wiadomości specjalnych z zakresu prawa angielskiego rządzącego tą umową; podczas gdy zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 roku Prawo prywatne międzynarodowe (zwanej dalej "PPM") oraz art. 12 ust. 1 lit a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 roku w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (zwanego dalej "Rozporządzeniem Rzym I") umowa rządzona prawem angielskim musi być interpretowana zgodnie z prawem angielskim; oraz

-) rażące naruszenie art. 24 §1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 K.p.a. poprzez nie wyłączenie od udziału w postępowaniu, w trybie przewidzianym K.p.a., Dyrektora Departamentu Prawnego KNF, który na mocy samego Regulaminu Urzędu KNF musiał brać i brał udział zarówno w wydaniu Zaskarżonej Decyzji jak i Decyzji PG I - co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego; oraz naruszenie art. 10 §1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań bezpośrednio przed wydaniem Zaskarżonej Decyzji; oraz

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

-) rażące naruszenie art. 96 ust. 7 Ustawy o Ofercie poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w 6-miesięcznym terminie od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 Ustawy Ofercie, wskazanym w tym przepisie, oznacza wydanie w tym terminie decyzji nieostatecznej (tj. w tym przypadku Decyzji PG I), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w powyższym terminie oznacza wydanie decyzji ostatecznej (tj. w tym przypadku Zaskarżonej Decyzji); oraz

-) rażące naruszenie art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji,

w której nie została spełniona przesłanka do nałożenia kary na członka zarządu w postaci uprzedniego wydania decyzji w stosunku do spółki na podstawie art. 96 ust. 1 Ustawy o Ofercie, w sentencji której Komisja stwierdziłaby, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego"; oraz

-) naruszenie art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji, w której rzekome naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. nie mogło mieć i nie miało kwalifikowanego charakteru naruszenia "rażącego", ze względu na niejednoznaczność literalnej treści § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r.

w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (zwanego dalej "Rozporządzeniem o Raportach") wykluczającą możliwość stwierdzenia "rażącego" naruszenia tego przepisu; oraz

-) naruszenie § 9 ust. 4 Rozporządzenia o Raportach, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postanowienie umowy przewidujące zawarcie i wykonanie umów pożyczek akcji podmiotu finansowanego stanowi "istotny warunek umowy" linii zaangażowania kapitałowego w rozumieniu tego przepisu, ponieważ postanowienia takie stanowią przesłankę wypłaty środków podmiotowi finansowanemu, co doprowadziło do uznania przez Komisję, że znajdujące się (zdaniem Komisji) w Umowie Subskrypcji 2009 oraz Umowie Subskrypcji 2010 postanowienia uzależniające wypłatę środków od zawarcia i wykonania pożyczek akcji P. stanowią "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że ustalone przez Komisję postanowienia tych umów nie stanowią "istotnych warunków umowy" ponieważ akceptowana przez Komisję powszechna praktyka na polskim rynku kapitałowym uznaje, że przesłanki wypłaty środków nie podlegają ujawnieniu rynkowi w drodze raportów bieżących.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł:

na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., o stwierdzenie nieważności Zaskarżonej Decyzji w całości oraz Decyzji PG I w całości,

lub ewentualnie, w razie nie przychylenia się przez Sąd do wniosku wskazanego

w punkcie 1) powyżej,

na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a.,

o uchylenie Zaskarżonej Decyzji w całości oraz Decyzji PG I w całości; oraz

na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Jednocześnie, wniósł:

a) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z:

-) (poświadczonego za zgodność) odpisu postanowienia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2013 roku o sygn. [...],

-) kopii Zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 roku w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego,

b) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz art. 248 §1 k.c.

o -) zobowiązanie KNF do przedstawienia będącego w jej posiadaniu postanowienia KNF z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2013 roku o sygn. [...],

-) zobowiązanie KNF do przedstawienia, będącego w jej posiadaniu Zarządzenia Nr [...] Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 roku

w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego oraz

-) dokumentu potwierdzającego datę objęcia przez Pana M.O. funkcji Dyrektora Departamentu Prawnego Komisji Nadzoru Finansowego oraz objęcia przez Pana M.P. funkcji zastępcy Dyrektora Departamentu Prawnego Komisji Nadzoru Finansowego; oraz dokumentu potwierdzającego, że Pan M.O. pełnił funkcję Dyrektora Departamentu Prawnego KNF, a Pan M.P. pełnił funkcję zastępcy Dyrektora Departamentu Prawnego KNF w okresie prowadzenia przez Komisję postępowania administracyjnego, w ramach którego wydano Zaskarżoną Decyzję oraz Decyzję PG I,

W uzasadnieniu skargi jej autor szczegółowo uzasadnił postawione zarzuty

i wnioski dowodowe.

Odpowiadając na skargę Komisja wystąpiła o jej oddalenie. Jednocześnie uznała zarzuty skargi za niezasadne. Wskazała, iż na skarżącym jako Prezesie Zarządu Spółki, której akcje notowane są na rynku regulowanym, spoczywał obowiązek dołożenia należytej staranności, by realizacja obowiązków informacyjnych przez spółkę przebiegała prawidłowo.

W replice do skargi skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie II GSK 320/13 (LEX nr 1481780), na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz art. 248 §1 k.p.c. wniósł o zobowiązanie Komisji do przedstawienia będącego w jej posiadaniu protokołu z posiedzenia Komisji z dnia [...] marca 2014 r., na którym podjęto Zaskarżoną Decyzję, a następnie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z tego dokumentu na okoliczność niewyłączenia z udziału w sprawie członków Komisji biorących udział

w wydaniu Decyzji PG I, co stanowiłoby wadliwość Postępowania PG. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących kwestii wyłączenia członka organu kolegialnego, tj. art. 11 ust 7-9 Ustawy o Nadzorze i art. 24 § 1 pkt 5

w zw. z art. 27 § 1 K.p.a.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego za wyjątkiem wniosku dotyczącego składu

z posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2012 r. i z dnia [...] marca 2014 r. W ocenie Sądu zgłoszone wnioski dowodowe nie stanowiły niezbędnych dowodów do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r. jest zgodna z prawem. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego (ustawy

o ofercie) w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności zasadne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 24 § 1 pkt 5 w zw.

z art. 27 § 1 K.p.a., w związku z naruszeniem zasad związanych z wyłączeniem członka organu kolegialnego, ponieważ w skład Komisji orzekającej w obu instancjach wchodzili ci sami jej członkowie. Zasadność tego zarzutu zbędnym czyniłaby wypowiedź co do merytorycznej prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. W ocenie Sądu ww. zarzut nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 27 § 1 K.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu

w przypadkach określonych w art. 24 § 1. Natomiast na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału

w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przyjęta w art. 24 § 1-7 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. reguła pełni funkcję gwarancyjną dla strony, bo wyklucza z orzekania w jej sprawie osoby (członków organu kolegialnego), co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być bezstronni. Z punktu widzenia ochrony praw procesowych strony, ta instytucja ma fundamentalne znaczenie, bo zapewnia, że postępowanie spełnia wymogi sprawiedliwości proceduralnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 320/13).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, w skład Komisji wchodzą Przewodniczący, dwóch Zastępców Przewodniczącego i czterech członków. Komisja na podstawie art. 11 ust. 1 tej ustawy, w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Jak wynika natomiast z art. 11 ust. 2, Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy. W ust. 6 tego przepisu, ustawodawca stwierdził, że do decyzji Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 K.p.a., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawodawca zatem przyjął, że Komisja w drugiej instancji będzie rozpatrywała środki zaskarżenia od własnych decyzji wydanych w I instancji, z art. 127 § 3 K.p.a., wynika bowiem, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Zauważenia wymaga fakt, że siedmioosobowy skład Komisji oraz wymagane dla ważności podejmowanych rozstrzygnięć, czteroosobowe quorum oznacza, iż ustawodawca świadomie wprowadził rozwiązanie prawne stanowiące odstępstwo od, wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a., zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu członka organu kolegialnego, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W powyższej kwestii, Sąd podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym do Komisji nie ma zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyrokach z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1068/11 oraz z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 873/12).

W tej sytuacji w ocenie Sądu, w przedmiotowej kwestii nie można poprzestać na językowej wykładni mających tu zastosowanie przepisów, wychodząc od art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym stanowiącego, że do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy K.p.a., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej, poprzez art. 27 § 1 K.p.a. do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 11 ust. 9 ustawy

o nadzorze nad rynkiem finansowym, zgodnie z którym jeżeli Komisja wskutek wyłączenia jej członków nie może załatwić sprawy, Prezes Rady Ministrów wyznacza do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej. Literalna wykładnia przywołanych przepisów oznaczałaby, że ustawodawca nadał organowi kompetencję,

a przy tym obowiązek rozstrzygania w drugiej instancji wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy od własnych rozstrzygnięć, który w żadnym wypadku, przy zastosowaniu art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 K.p.a., nie jest w stanie wywiązać się z tego obowiązku, z racji niemożności utworzenia składów orzekających zapewniających wymagane quorum w niepowtarzającym się składzie osobowym. Przyjęcie takiego rozwiązania zaprzeczałoby przyjętej w doktrynie prawa interpretacyjnej konwencji racjonalnego ustawodawcy. Zaprzeczeniem bowiem racjonalnej regulacji byłoby nałożenie w jednym przepisie na organ niewykonalnego zadania i przekazanie tego zadania w następnym przepisie innemu - i co należy podkreślić - bliżej nieokreślonemu organowi.

Powyższe uzasadnia, wsparcie się w niniejszej kwestii wykładnią systemową

i funkcjonalną w celu ustalenia właściwej treści norm mających zastosowanie

w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu z przytoczonej powyżej regulacji ustawy

o nadzorze nad rynkiem finansowym wynika, że w przypadku Komisji mamy do czynienia z organem kolegialnym, co oznacza, że wszystkie osoby wchodzące w jej skład pełnią funkcję tegoż właśnie organu. Nie są to pracownicy Komisji, lecz osoby piastujące funkcję organu. Kompetencją, a zarazem zadaniem tego organu, jest rozpatrywanie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanych przez Komisję w I instancji. Ustawodawca zastosował ten właśnie środek zaskarżenia, a nie odwołanie do organu wyższej instancji, ponieważ przyjął, że Komisja będzie wydawała rozstrzygnięcia w obu instancjach. Jest to wymowne rozwiązanie ponieważ samo usytuowanie Komisji w strukturach organizacyjnych administracji rządowej, skład osobowy Komisji, jak i jej zakres kompetencji sprawia, iż trudno byłoby ustalić organ wyższego stopnia dla Komisji. Ustawodawca uregulował w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, reguły podejmowania rozstrzygnięć przez Komisję, w tym zapadających w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Komisja zatem, podejmuje swoje rozstrzygnięcia "in pleno" zwykłą większością głosów w obecności co najmniej czterech osób jej składu, w tym Przewodniczącego lub jego Zastępcy. W kontekście tych właśnie, systemowych rozwiązań, w ocenie Sądu, należy interpretować normy prawne dotyczące wyłączania członków kolegialnych organów, wynikające z art. 27 § 1 i art. 24 § 1 K.p.a. oraz z art. 11 ust. 5 i art. 11 ust. 9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Prowadzi to do wniosku, iż w przypadku Komisji nie ma zastosowania norma prawa proceduralnego art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., ponieważ w wyniku jej zastosowania doszłoby do całkowitej zmiany systemowych rozwiązań w zakresie kompetencji i zadań Komisji – rozstrzygania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powyższy wniosek, w ocenie Sądu, potwierdza regulacja zawarta w art. 27 K.p.a., nie można bowiem nie zauważyć, że w przypadku organów kolegialnych rozstrzygających wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, ustawodawca w szczególny sposób potraktował przesłankę wyłączenia członka organu kolegialnego ze względu na jego udział w postępowaniu, w którym została wydana zaskarżona decyzja. Jak już wyżej wskazano, z art. 27 § 1 K.p.a. wynika, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. Tymczasem w § 1a tego przepisu dodano, że członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Zdaniem Sądu, z zacytowanej regulacji jednoznacznie wynika, że gdyby do organów kolegialnych rozstrzygających wnioski

o ponowne rozpatrzenie sprawy, miał zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez odesłanie zawarte w art. 27 § 1 K.p.a., zbędne byłoby wprowadzenie regulacji zawartej w art. 27 § 1a K.p.a., wyłączenie bowiem członka samorządowego kolegium odwoławczego od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem, następowałoby na podstawie ust. 1 omawianego przepisu.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, zarzucanego przez Skarżącego naruszenia przez Komisję art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a., w związku

z rozstrzygnięciami podjętymi w obu instancjach w składach, do których wchodzili ci sami jej członkowie, co podniesiono w replice do skargi.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd nie uznał za zasadny zarzut nie wyłączenia od udziału w postepowaniu w trybie przewidzianym w K.p.a. – Dyrektora Departamentu Prawnego UKNF, który zdaniem autora skargi musiał brać udział

w wydaniu zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej, co stanowi przesłankę wznowienia. Za trafne należy uznać stanowisko Komisji przedstawione w odpowiedzi na skargę.

Przechodząc zaś do meritum sprawy to Sąd w całości podzielił stanowisko organu.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Rażące naruszenie obowiązków, jak prawidłowo zauważa KNF odnosi się do emitenta i wprowadzającego, jak wynika z treści art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie

w powiązaniu z art. 96 ust. 6 tego aktu.

W myśl definicji zawartej w art. 4 ustawy o ofercie jako emitenta rozumie się podmiot emitujący papiery wartościowe we własnym imieniu (pkt 6), a jako wprowadzającego - właściciela papierów wartościowych dokonującego oferty publicznej (pkt 7).

Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nakładającą karę pieniężną w kwocie 400.000 zł na P. S.A. uznała, że nastąpiło naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych przewidzianych przez art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a). Spółka była bowiem emitentem i na niej ciążył obowiązek informacyjny przewidziany przez art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o ofercie, nadto że naruszenie tego obowiązku miało charakter rażący. Naruszenie polegało na tym, że przekazane przez Spółkę do publicznej wiadomości raporty bieżące Spółki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczący Umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczący Umowy z dnia [...] marca 2010 r. nie zawierały informacji o umowach pożyczek akcji pomiędzy akcjonariuszami Spółki a Inwestorami – stronami Umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] marca 2010 r.

Decyzja ta nie została skutecznie zakwestionowana przez Spółkę i stała się prawomocna.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie publicznej, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych.

Zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, emitent jest zobligowany do przekazania w formie raportu bieżącego informacji na temat zawarcia przez niego lub jego spółkę zależną znaczącej umowy.

Natomiast zgodnie z treścią § 9 Rozporządzenia, raport bieżący o zawarciu znaczącej umowy obejmuje datę zawarcia znaczącej umowy; oznaczenie stron umowy; oznaczenie przedmiotu umowy; istotne warunki umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy, oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. Stosownie do treści § 3 ust. 1-3 Rozporządzenia, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. W przypadku gdy specyfika zdarzenia, którego dotyczy dany raport bieżący lub okresowy, wymaga podania dodatkowych informacji gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent jest obowiązany do zamieszczenia tych informacji w raporcie bieżącym lub okresowym. Przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta.

Komisja wskazała, że Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że warunkiem koniecznym do uzyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów-pożyczek akcji Spółki. Komisja wywiodła, że raport bieżący dotyczący umowy znaczącej, a za takie umowy Strona uznała Umowę z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. (dalej łącznie: "Umowy Subskrypcyjne"), powinien zawierać nie tylko informacje wymagane przez § 9 pkt 4 Rozporządzenia, ale również czynić zadość ogólnym dyrektywom dotyczącym raportów bieżących. Brak zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne, a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. Powyższe raporty bieżące nie prezentowały również mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej z działalnością Spółki, gdyż Inwestorzy będąc w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r., posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. Zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, ponadto pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszało prawo inwestorów i akcjonariuszy Spółki publicznej do informacji.

Jak wskazano powyżej Spółka naruszenia tego ani decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nie zakwestionowała skutecznie. P.G. jako członek Zarządu Spółki pełniący funkcję Prezesa Zarządu był odpowiedzialny za należyte sporządzenie raportów bieżących nr [...] oraz [...] oraz brał udział w ich przygotowaniu

i zatwierdzaniu.

W niniejszej sprawie Komisji nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 80.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, o których mowa w zaskarżonej decyzji (okoliczność bezsporna). Skarżący pełnił wówczas obowiązki członka zarządu Spółki (prezesa).

Organ przyjął w tej sytuacji, że wystąpiły przesłanki uzasadniające odpowiedzialność skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Z treści art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy.

Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia

w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony.

Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, KNF ustaliła wszelkie okoliczności istotne

z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, Komisja ustaliła w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (doręczonej Spółce w dniu [...] lipca 2012 r.) nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 400.000 zł. Nie mniej zauważyć należy, iż decyzja pierwszoinstancyjna Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną nosi datę [...] grudnia 2012 r., zatem jej wydanie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), co zaznaczyć trzeba, Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła wówczas, iż Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że istotnym warunkiem koniecznym dla pozyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Komisja uznała wówczas, że raport bieżący dotyczący umowy znaczącej, a za takie umowy Spółka uznała Umowę z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. powinien zawierać nie tylko informacje wymagane przez § 9 pkt 4 Rozporządzenia, ale również czynić zadość ogólnym dyrektywom dotyczącym raportów bieżących zawartym w § 3 ust. 1-3 Rozporządzenia. Brak, zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne, a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. Powyższe raporty bieżące nie prezentowały także mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej z działalnością Spółki, gdyż Inwestorzy, będąc

w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. KNF stwierdziła także, iż zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, zaś pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszała prawo inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji.

Zatem w ocenie Sądu zasadnym jest zatem twierdzenie, iż za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć karę pieniężną na członka zarządu, przy czym naruszenie obowiązku musi mieć charakter rażący.

W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie istotne jest ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymaga zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączają możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Niewątpliwie osobą odpowiedzialną za wskazane naruszenia był m.in. skarżący, który pełnił funkcję prezesa zarządu P. S.A. w dniu publikacji przez tą Spółkę raportów bieżących nr [...] i [...] (okoliczność bezsporna) był on odpowiedzialny za ich należyte sporządzenie, jak i brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu (podpis pod raportem). Zasadnie w tej sytuacji Komisja uznała, iż skarżący poprzez swoje działanie doprowadził do opublikowania raportów bieżących, które nie zawierały informacji

o uzależnieniu wykonywania Umów Subskrypcyjnych od zawarcia i realizacji umów pożyczek.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 61 § 1 K.p.a. oraz art. 104 , § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 6 i 7 K.p.a., poprzez wykroczenie poza przedmiot postępowania administracyjnego określony w materialnoprawnej podstawie tego postępowania, tj. art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie, polegające na powtórnym badaniu w ramach tego postępowania czy doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych przez P. S.A. oraz czy naruszenie to miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego", a następnie wydanie Zaskarżonej Decyzji, w której Komisja uznała, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, pomimo że ustalenie zaistnienia takiego naruszenia nie stanowi przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 Ustawy o Ofercie, bowiem przesłanką wydania takiej decyzji jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 1 Ustawy o Ofercie

w stosunku do P., w której Komisja stwierdza rażące naruszenie prawa przez tę spółkę, podzielić należy stanowisko KNF. Tym samym jest to zarzut niezasadny. Słusznie zaznaczyła Komisja, że członek zarządu nie jest stroną w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, nadto postępowanie to nie nakłada na niego żadnych praw i obowiązków, a dopiero jego zakończenie w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków przez Spółkę i ustalenie, że naruszenie miało charakter rażący stanowi przesłankę do wszczęcia postępowania na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Organu, że ustalenie przez Komisję rażącego charakteru naruszenia w postepowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki nie wyklucza możliwości dowodzenia przez członka zarządu, w prowadzonym wobec niego postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, stanowiska przeciwnego i powoływania dowodów uzasadniających brak rażącego charakteru naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie z urzędu, następnie odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącego zmierzającego do ustalenia zamiaru stron i celu umowy subskrypcji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zaś w zaistniałym stanie fatycznym nie było podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu, co prawidłowo wyjaśniła Komisja. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Organu, że dla oceny prawidłowości realizacji przedmiotowych obowiązków informacyjnych ciążących na spółce znaczenie powinny mieć postanowienia umowy w kształcie w jakim zostały zawarte. Zaznaczyć przy tym należy, iż Komisja badając kwestię realizacji obowiązku informacyjnego ciążącego na spółce ustaliła treść umowy subskrypcji z [...] kwietnia 2009, a także umowy subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r. w oparciu o dokumenty tych umów (stanowią one materiał dowodowy akt postępowania). Na marginesie zauważyć należy, iż prawidłowo Komisja wydała postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego.

Również uznać za prawidłowe należy stanowisko KNF w zakresie nie powołania biegłego z zakresu prawa angielskiego na okoliczność treści prawa angielskiego

w zakresie wykładni umów rządzonych tym prawem w celu prawidłowego ustalenia treści umowy subskrypcji z 2010 r., a w konsekwencji dokonanie wykładni umowy pomimo braku posiadania przez Komisję wiadomości specjalnych z zakresu prawa angielskiego rządzącego tą umową. Sąd podziela pogląd Organu, iż ustalenie stanu faktycznego nie wymagało wiadomości specjalnych i dlatego nie istniała potrzeba powołania biegłego na podstawie art. 84 § 1 K.p.a. Tym samym za chybiony należy uznać zarzut rażącego naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Dodatkowo jedynie nadmienić wypada, iż treść zawartej umowy była jasna

i jednoznaczna.

Za prawidłową Sąd uznał ocenę Komisji odnośnie postawionego zarzutu naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie decyzja nakładająca karę na P.G. w I instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r.

i doręczona ww. w dniu [...] grudnia 2012 r., natomiast decyzja nakładająca karę na Spółkę została wydana w dniu [...] lipca 2012 r. i doręczona Spółce w dniu [...] lipca 2012 r. i w związku z tym sześciomiesięczny termin określony w art. 96 ust. 7 ustawy

o ofercie został zachowany. W ocenie Sądu prezentowana w skardze wykładnia powyższego przepisu przez autora skargi jest wadliwa.

Również Sąd nie podziela wywodów skargi w zakresie braku w sentencji decyzji o nałożeniu kary na Spółkę, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego". Zaznaczyć bowiem wypada, ze przepis art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie nie daje Komisji podstawy do określenia charakteru naruszenia w sentencji decyzji wydanej na podstawie tego przepisu, a ponadto ocena charakteru naruszenia nie ma wpływu na odpowiedzialność samej Spółki.

Nie można przyjąć za prawidłowe argumenty zawarte w zarzutach skargi odnośnie § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących. Sąd zarzut niejednoznaczności literalnej treści tego przepisu uznaje za niezasadny. Komisja przedstawiła prawidłową interpretację wskazanego wyżej przepisu. Wywody Strony skarżącej stanowią jedynie polemikę z prawidłową wykładnią przyjętą przez KNF.

Odnośnie zarzutu braku możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału Sąd stwierdza, że nie doszło do pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Obowiązkiem organu jest zapewnienie czynnego udziału strony i możliwości wypowiedzenia się

w ciągu całego postępowania administracyjnego aż do czasu jego zakończenia poprzez wydanie decyzji. KNF zawiadomiła skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., ze wskazaniem, że zakończenie prowadzonego postępowania planowane jest na grudzień 2013 r. Następnie kolejnymi pismami informowano go o przesunięciu planowanego zakończenia postępowania pismami z dnia [...] grudnia 2013 r., z [...] stycznia 2014 r., z [...] lutego 2014 r., przy czym w okresie tym akta sprawy administracyjnej nie zostały uzupełnione o żadne nowe dokumenty. Trafnie zatem Komisja wskazała, że nie każde naruszenie art. 10 K.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji.

Stosownie do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygnatura II OKS 831/05 (publ. ONSAiWSA z 2006 r., nr 6, poz. 157 ), "Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Słusznie Komisja powołała uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z 4, poz. 66), wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 K.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazującą, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s.43). Oznacza to, że strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej ( np. złożenia dokumentu)."

Reasumując, Komisja ponownie rozpoznając sprawę w trybie art. 127 § 3 K.p.a. (a nie w postępowaniu odwoławczym) podjęła działania zmierzające do ustalenia, czy nałożona na skarżącego kara pieniężna uwzględnia jego sytuację majątkową oraz czy jej zapłata nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej dolegliwości. W konsekwencji prawidłowo uznała, że sytuacja ekonomiczna skarżącego umożliwia zapłatę ciążącej na skarżącym kary, gdyż posiada on aktywa i środki pieniężne.

Decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana

z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił.

Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.