Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 802/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.  23 ust. 2, art. 25 ust. 1, art. 194 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz Z. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].01.2017 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej WIOŚ) z dnia [...].09.2015 r. nr [...], wymierzającą Z. K.- Właścicielowi Zakładu Mięsnego "[...]" Z. K. z/s w [...] przy ul. [...] (zwanego dalej również Zakładem) - administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za zbieranie odpadów, wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1987, ze zm.).

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2015 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. K. pod firmą Zakład Mięsny "[...]" Z. K., [...], ul. [...],[...], dotyczącą m. in. funkcjonowania zakładowej oczyszczalni ścieków oraz gospodarkipowstającymi w niej osadami ściekowymi. W trakcie kontroli ustalono, że odwodnione i nawapnione osady ściekowe wymieszane z obornikiem wywożone są na płytę gnojową (stanowiąca prywatną własność pana Z. K.). W posiadanych przez Stronę decyzjach administracyjnych oraz dokumentach nie określono sposobu postępowania z osadami ściekowymi, powstającymi w wyniku eksploatacji zakładowej oczyszczalni ścieków. Zgodnie jednak z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, ustabilizowane i odwodnione osady z oczyszczalni ścieków mają być - w przypadku spełnienia wymagań (a w czasie trwania kontroli przedstawiono badania wskazujące na możliwość wykorzystania przyrodniczego przedmiotowych osadów) - wykorzystywane za pomocą procesu RIO (rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszenia gleby).

Ustalenia te zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., w którym wskazano również, że przekazywanie osadów ściekowych do magazynowania na płycie gnojnej przed ich rolniczym wykorzystaniem narusza art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Protokół kontroli bez zastrzeżeń podpisany został przez uprawnionego przedstawiciela kontrolowanej jednostki.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem WIOŚ pismem z dnia [...] lipca 2015 r., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zbieranie odpadów wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach, a następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. poinformował - zgodnie z art. 10 k.p.a. - o przysługującym Stronie prawie do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik Strony stawiła się w Organie celem zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, lecz nie skorzystała z prawa wniesienia uwag i zastrzeżeń do sprawy.

Postępowanie zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2015 r., od której Skarżący złożył odwołanie.

GIOŚ pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. zawiadomił Stronę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Strona w wyznaczonym terminie nie wniosła uwag do sprawy. GIOŚ potwierdził, że w związku z eksploatacją zakładowej oczyszczalni ścieków, Strona wytwarza odpadowe osady ściekowe o kodzie [...] 02 04.

W posiadanej przez Stronę decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że ustabilizowane i odwodnione osady z oczyszczalni ścieków należy wykorzystywać za pomocą procesu R 10 (rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszenia gleby) lub w przypadku nie spełnienia wymagań do prowadzenia tego procesu, przekazywać podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki tymi odpadami. W trakcie trwania kontroli Strona przedstawiła sprawozdanie z badań gleby wraz z opinią o wartości nawozowej i możliwości przyrodniczego wykorzystania osadu ściekowego z Zakładu Mięsnego "[...]", wykonane przez Zakład Inżynierii Środowiska "[...]" M. K. w [...].

Powołano się na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku RIO (Dz. U. z 2015 r., poz. 132), które w załączniku określa warunki odzysku w procesie odzysku R 10 (obróbka na powierzchni ziemi przynosząca korzyści dla rolnictwa lub poprawę stanu środowiska) i rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego odzysku. Z przepisów tych wynika – jak podkreślił GIOŚ - że osady z zakładowych oczyszczalni ścieków o kodzie 02 02 04 mogą być stosowane na powierzchni ziemi m. in. pod warunkiem, że spełnione są dla nich wymagania jak dla komunalnych osadów ściekowych, określone w przepisach ustawy o odpadach.

Przepisy ustawy o odpadach, w odniesieniu do komunalnych osadów ściekowych stanowią w art. 23 ust. 2 pkt 2, że zakazuje się zbierania komunalnych osadów ściekowych poza miejscem wytwarzania.

Organ odwoławczy powołał się na wyniki kontroli, podczas których ustalono i zostało to udokumentowane w protokole kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez przedstawiciela zakładu, że odwodnione i nawapnione osady ściekowe wymieszane z obornikiem wywożono na płytę gnojową, stanowiącą prywatną własność pana Z. K. - czyli poza teren zakładu. Podano, że z kolei w protokole ze złożenia pisemnej informacji do protokołu kontroli, stanowiącym załącznik nr [...] do protokołu kontroli, z dnia [...] lipca 2015 r. odnotowano, iż od momentu uruchomienia zakładowej oczyszczalni ścieków, tj. od dnia [...] lutego 2015 r. "do chwili obecnej ilość wywiezionych odwodnionych osadów ściekowych wymieszanych z wapnem i obornikiem wyniosła ok. 60 m3. Odwodniony osad ściekowy wymieszany z wapnem i obornikiem składowany jest na płycie gnojowej stanowiącej własność p. Z. K. i nie był dotąd wykorzystywany rolniczo".

Zdaniem GIOŚ, z ustaleń kontroli wynika jednoznacznie, że Strona gromadziła osady ściekowe poza terenem zakładu, czyli poza miejscem ich wytworzenia. Gromadzenie to – zdaniem Organów obu instancji - należy zakwalifikować jako zbieranie odpadów, ponieważ spełnia definicję zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, zgodnie z którą przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania.

GIOŚ powołał się przy tym na poczynione podczas przeprowadzonej kontroli ustalenia, z których wynika, że planowane przez Stronę przetwarzanie odpadów ma polegać na ich odzysku w procesie nawożenia lub ulepszenia gleby, na co ma wskazywać przeprowadzenie przez Stronę badań w tym zakresie oraz posiadana decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach.

Konkludując, GIOŚ uznał za prawidłowe ustalenia I. instancji, że Strona zbierała osady ściekowe poza miejscem ich wytwarzania.

GIOŚ powołał się zatem na art. 194 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, z którego wynika, że za zbieranie odpadów wbrew zakazom, o których mowa w art. 23 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza administracyjną karę pieniężną i wyraził pogląd, że Organ I. instancji zobowiązany był zatem do wymierzenia kary pieniężnej.

W opinii Organu odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uwzględniając rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko jak również fakt, że naruszenie to zdarzyło się po raz pierwszy, właściwie ustalił wymierzoną karę w najniższej możliwej wysokości – 1.000 zł.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu dotyczących braku możliwości klasyfikowania wytwarzanych przez stronę osadów ściekowych pochodzących z zakładowej oczyszczalni ścieków funkcjonującej w związku z prowadzonym przetwórstwem produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego pod kodem 19 08 05 (ustabilizowane komunalne osady ściekowe) oraz braku obowiązku przekazywania przedmiotowych odpadów wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami GIOŚ wskazał, że nie mają one związku z toczącym się postępowaniem, które dotyczy zbierania odpadów wbrew zakazom, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach. Powołał się na zgromadzony materiał dowodowy, w tym protokół kontroli, z którego nie wynika, aby Organ I. instancji stawiał Stronie zarzuty w zakresie niewłaściwej klasyfikacji odpadów, czy też przekazywania ich nieuprawnionym odbiorcom.

Analogicznie, GIOŚ stwierdził, że zarzut dotyczący niewłaściwej wykładni art. 180 i art. 180a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nie znajduje uzasadnienia, ponieważ fakt, iż w związku z prowadzeniem zakładowej oczyszczalni ścieków Strona wytwarza odpady w ilościach nie zobowiązujących jej do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, nie miał związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach.

Podobnie GIOŚ uznał za nieuzasadniony argument dotyczący magazynowania przedmiotowych odpadów, bowiem art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach stanowi, że magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Stosowanie się zaś do wymagań w zakresie ochrony środowiska, obejmuje przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska, czyli m. in. przepisów ustawy o odpadach.

Zatem gromadzenie, czyli magazynowanie osadów ściekowych z zakładowej oczyszczalni ścieków, powinno odbywać się na terenie zakładu, by pozostawało w zgodzie z zakazem wyrażonym w art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., Organ II. instancji stwierdził, że ustalenia kontroli zawarte w protokole kontroli, w sposób wystarczający umożliwiają ocenę stanu faktycznego w zakresie naruszenia przepisu art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach.

GIOŚ dostrzegł przy tym braki w uzasadnieniu decyzji I. instancji, bowiem nie wyjaśniono, dlaczego przedmiotowe osady zakwalifikowane zostały jako komunalne osady ściekowe (brak jest w zebranym materiale dowodowym dokumentów potwierdzających, że skład ścieków produkowanych przez zakład jest zbliżony do składu ścieków komunalnych). Podał, że osadom z zakładowej oczyszczalni ścieków zawsze nadaje się kod zgodny ze źródłem ich powstawania, a nie kod 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe). Organ odwoławczy uznał jednak, że to zagadnienie nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, bowiem z uwagi na fakt, iż przedmiotowe osady ściekowe mają być stosowane na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszenia gleby za pomocą procesu R 10, to niezależnie od ich składu - w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R 10 - powinny być dla nich spełnione wymagania takie jak dla komunalnych osadów ściekowych określone w przepisach ustawy o odpadach. We wniesionej skardze pełnomocnik Z. K. - właściciela Zakładu Mięsnego "[...]" Z. K. z/s [...], zarzucił naruszenie

- art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, polegające na jego wadliwym zastosowaniu i uznaniu, że Skarżący dopuścił się zbierania odpadów poza miejscem ich wytwarzania, pomimo braku ku temu podstaw,

- przepisów postępowania, a w szczególności art.: 7, 8, 9, 12 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, pobieżne rozpoznanie sprawy i niewyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, faktyczny brak kontroli instancyjnej decyzji Organu I. instancji, co przejawia się w przyjęciu jego ustaleń, bez pogłębionej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz stanu faktycznego sprawy.

Wniósł o chylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący podał, że Organ obu instancji nie zwróciły uwagi na fakt, że w czasie trwania kontroli przedstawiono badania wskazujące na możliwość przyrodniczego wykorzystania przedmiotowych osadów. Dlatego też skarżący stoi na stanowisku, że przedsiębiorca wytwarzający odpady w postaci osadów ściekowych z zakładowej oczyszczalni ścieków nie jest obowiązany do ich przekazywania wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenie w zakresie gospodarowania odpadami. Wbrew twierdzeniu Organu Il. instancji, brak możliwości klasyfikowania osadów ściekowych ma związek z toczącym się postępowaniem, a kwestia braku możliwości klasyfikowania przez Skarżącego osadów ściekowych, nie została wyjaśniona. Skarżący uważa, że swoim działaniem nie naruszył przepisów ustawy o magazynowaniu odpadów. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 5 ustawy o odpadach, magazynowanie odpadów polega na czasowym przechowywaniu odpadów, obejmującym wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów i magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Zgodnie zaś z treścią art. 25 ustawy o odpadach - magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, a także na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Podkreślił, że niewątpliwie posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której usytuowana jest płyta gnojowa.

Podał, że w protokole kontroli stwierdzono pewien stan faktyczny, przy czym żaden z Organów nie przeprowadził pogłębionej analizy tego stanu i nie ustalił, co w realiach przedmiotowej sprawy jest terenem zakładu, na którym prowadzona jest działalność Skarżącego.

W piśmie procesowym uzupełniającym skargę z dnia [...].06.2017 r. Skarżący zaznaczył, że wśród inwestycji objętych decyzją z [...].08.2004 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zakładu uboju trzody i bydła oraz rozbioru mięsa wraz z infrastrukturą towarzyszącą położoną w [...], przy ul. [...], gm. [...], wymieniony był także projekt płyty gnojowej, która nierozerwalnie związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podał, że jest zarówno właścicielem owego Zakładu, jak i działki, na której powstała ta płyta. Wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z umowy użyczenia zawartej [...].10.2005 r. pomiędzy nim, a prowadzonym przez niego Zakładem Mięsnym "Z[...]" Z. K. z/s w [...]. Sąd dowód z tej umowy przeprowadził, dostrzegając jednocześnie, że jest to kserokopia nie poświadczona za zgodność z oryginałem. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna.

Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R 10, osady z zakładowych oczyszczalni ścieków o kodzie 02 02 04 mogą być stosowane na powierzchni ziemi m. in. pod warunkiem, że spełnione są dla nich wymagania jak dla komunalnych osadów ściekowych określone w przepisach ustawy o odpadach. Natomiast przepisy ustawy o odpadach w art. 23 ust. 2 pkt 2, zakazują zbierania komunalnych osadów ściekowych poza miejscem ich wytwarzania.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Skarżący zamierzał wykorzystywać przedmiotowe odwodnione i nawapnione osady ściekowe wymieszane z obornikiem w procesie odzysku R 10, do czego zobowiązywała go decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i co potwierdza okazane w czasie przeprowadzonej kontroli sprawozdanie z badań gleby wraz z opinią o wartości nawozowej i możliwości przyrodniczego wykorzystania osadu ściekowego z Zakładu Mięsnego "[...]", wykonane przez Zakład Inżynierii Środowiska "[...]" M. K. w [...]. Wymaga przy tym podkreślenia, że zastosowana sankcja - administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.000 zł - nie byłaby uprawniona w sytuacji, gdyby ustalono, iż płyta gnojowa stanowiąca własność Z. K., stanowi część instalacji prowadzonego przez niego Zakładu Mięsnego "[...]" Z. K., [...], ul. [...]. Jeśli bowiem można byłoby uznać, że mamy do czynienia z jedną instalacją, nie byłoby podstaw do przyjęcia, iż Skarżący gromadzi, czyli magazynuje osady ściekowe, pochodzące z zakładowej oczyszczalni ścieków, poza terenem Zakładu. W konsekwencji nie można by było przyjąć, że narusza zakaz wyrażony w art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach. Przyczyną wymierzenia Skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej było stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2015 r., wywożenie przez niego osadów ściekowych na płytę gnojową, która jak przyjęto, znajduje się poza terenem Zakładu.

Organy obu instancji założyły, że zbieranie przez Skarżącego wskazanych odpadów i ich magazynowanie było dopuszczalne jedynie na terenie prowadzonej przez niego działalności, a wywożenie ich i gromadzenie poza terenem Zakładu, obligowało [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do wymierzenia mu kary z tytułu złamania zakazu zawartego w 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Takie ustalenie, wobec niepełnego materiału dowodowego w tym przedmiocie należy jednak uznać za przedwczesne.

Organy obu instancji, a w szczególności Organ odwoławczy, nie poczyniły w tym zakresie koniecznych, wnikliwych ustaleń, naruszając przez to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez nieustalenie, co w realiach przedmiotowej sprawy jest terenem zakładu, na którym prowadzona jest działalność Skarżącego.

Wskazać należy bowiem, że już w odwołaniu Skarżący nadmienił, że posiada tytuł prawny do terenu, na którym znajduje się owa płyta, a obecnie przedstawił umowę jej użyczenia prowadzonemu przez siebie Zakładowi z [...].10.2005 r. Skarżący zaznaczył nadto, że wśród inwestycji objętych decyzją z 20.08.2004 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zakładu uboju trzody i bydła oraz rozbioru mięsa wraz z infrastrukturą towarzyszącą położoną w [...], przy ul. [...], gm. [...], wymieniony był także projekt płyty gnojowej, jako nierozerwalnie związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wobec tego, przed wymierzeniem kary należało w pierwszej kolejności wykluczyć, że owa płyta gnojowa wraz z Zakładem Skarżącego stanowi jedną instalację, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. W myśl art. art. 3 pkt 6 P.o.ś., ilekroć w ustawie jest mowa o instalacji - rozumie się przez to:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem GIOŚ, że teren zakładu zawsze będzie tylko terenem prowadzenia działalności gospodarczej. Organy nie przeanalizowały dostatecznie niniejszej sprawy pod tym kątem, przedwcześnie stwierdzając, że płyta gnojowa, na którą wywożono osady, zlokalizowana jest na prywatnej działce Z. K., a zatem nie należy do terenu Zakładu. Pominięto konieczność uprzedniego poczynienia szczegółowych ustaleń prowadzących do ustalenia, czy istotnie doszło do zbierania przez Skarżącego osadów ściekowych przeznaczonych do wykorzystania w procesie odzysku R 10 poza miejscem ich wytworzenia, a więc poza Zakładem rozumianym jako instalacja służąca szeroko pojętej produkcji. Nie jest wobec tego oczywiste, bez szczegółowego wyjaśniania tej kwestii, że przekazywanie osadów ściekowych do magazynowania na płycie gnojnej - przed ich rolniczym wykorzystaniem – naruszyło art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. Takie twierdzenie Organów wymagało precyzyjnych wyjaśnień. W tym kontekście nie jest oczywiste – wbrew przeciwnemu stanowisku WIOŚ i GIOŚ - czy Skarżący naruszył przepisy dotyczące magazynowania odpadów zważywszy, że art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach stanowi, iż magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska, a stosowanie się do wymagań w zakresie ochrony środowiska obejmuje przestrzeganie obowiązujących przepisów prawnych dotyczących ochrony środowiska czyli m. in. przepisów ustawy o odpadach.

Trafnie natomiast w zaskarżonej decyzji wskazał GIOŚ, że podnoszone przez Skarżącego argumenty, dotyczące braku obowiązku uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz braku obowiązku przekazywania ich wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami, nie miały związku z prowadzonym postępowaniem. Podobnie kwestia klasyfikacji przedmiotowych odpadów nie miała wpływu na wymierzenie kary, zwłaszcza że Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji potwierdził prawidłowość ich klasyfikacji pod kodem 02 02 04 wskazując, że osadom z zakładowej oczyszczalni ścieków zawsze nadaje się kod zgodny ze źródłem ich powstawania, a nie kod 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe.

Sąd mając na względzie, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało już w znacznej części przeprowadzone, a konieczne ustalenia, wynikające z niniejszego wyroku, mogą zostać uzupełnione w postępowaniu przed II. Instancją, w trybie art. 136 k.p.a. – nie stwierdził by celowe było wyeliminowanie z obrotu prawnego także decyzji I. instancji.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego w pkt. 2 sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. (przyznając zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł).

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku Organ odwoławczy ponownie rozpoznając tę sprawę zastosuje się do wskazań i oceny prawnej w nim wyrażonych.