Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1576/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1  pkt 1  lit. a i c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 73  ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. S. kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. nr [...], wydaną po wznowieniu postępowania, o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia 5 lipca 2011 r. nr [...] o rejestracji na rzecz K. S. (w skrócie skarżącego) pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...] i wydaniu dowodu rejestracyjnego seria i nr [...] oraz zalegalizowanych tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...], w części określającej właściciela/współwłaściciela pojazdu i rozstrzygającą co do istoty sprawy w ten sposób, że orzeczono o rejestracji pojazdu marki Volkswagen Polo, nr identyfikacyjny [...], nr rej [...] na rzecz K. S. zam. K, ul. Z oraz K. S., zam. K, ul. Z (w skrócie uczestniczki).

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w skrócie Kpa (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny sprawy:

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011 r. orzekł o rejestracji na rzecz skarżącego pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...], wydając dowód rejestracyjny seria i nr [...] oraz zalegalizowane znakiem legalizacyjnym numer [...] tablice rejestracyjne numer [...]. Wydano również kartę pojazdu seria i nr [...] oraz nalepkę kontrolną [...].

Uczestniczka zwróciła się do Prezydenta Miasta w dniu 30 października 2014 r. o wpisanie jej do dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu jako drugiego właściciela, gdyż pojazd jest składnikiem majątku wspólnego jej i współmałżonka K. S.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] dokonał rejestracji ww. pojazdu na rzecz K. S. oraz K. S. Wskutek odwołania K. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] uchyliło decyzję pierwszej instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu na konieczność zastosowania w sprawie trybów nadzwyczajnych, o ile okoliczności podniesione przez K. S. stanowią nowe fakty i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane wówczas organowi.

W dniu 4 lutego 2016r. wpłynął do organu wniosek K. S.

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r., umotywowany tym, że jako współwłaściciel ww. pojazdu, co wynika z faktu zakupu pojazdu ze środków pochodzących z majątku wspólnego nie została zawiadomiona o postępowaniu rejestracyjnym pojazdu i nie brała w nim udziału.

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...] wznowił na podstawie przepisu art. 147, 149 i 145 § 1 pkt 5 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2011r. o rejestracji pojazdu w/w . W wyniku wznowionego postepowania wydana została opisana na wstępie decyzja z dnia [...] 2016 r. nr [...] o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2011 r. nr [...] o rejestracji na rzecz K. S. pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...] i wydaniu dowodu rejestracyjnego seria i nr [...] oraz zalegalizowanych tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...], w części określającej właściciela/współwłaściciela pojazdu i rozstrzygająca co do istoty sprawy w ten sposób, że pojazd marki Volkswagen Polo, nr identyfikacyjny [...], nr rej [...] został zarejestrowany na rzecz K. S. zam. K, ul. Z oraz K. S., zam. K, ul. Z.

Organ przyjął, że zaistniała konieczność ujawnienia w dowodzie rejestracyjnym danych wynikających z istnienia wspólności ustawowej małżeńskiej oraz zapewnienia udziału w postępowaniu obu współwłaścicielom.

K. S., odwołując się od ww. decyzji podniósł, że ww. pojazd nie należy do majątku wspólnego i został nabyty ze środków finansowych pochodzących z jego majątku odrębnego. Nie wyraził przy tym zgody na wpisanie uczestniczki do dowodu rejestracyjnego. Rejestrując ww. pojazd przedstawił wymagane dokumenty, między innymi fakturę, na której widniało jego nazwisko i imię jako nabywcy samochodu. W jego ocenie organy administracyjne nie mają kompetencji do badania w postępowaniu o rejestrację pojazdu kwestii własnościowych. Rejestracja na uczestniczkę mogłaby zostać dokonana wówczas, gdyby strony przedłożyły zgodne oświadczenie bądź wyrok sądu powszechnego wydany w trybie przepisu art. 189 Kpc. Ponadto zakwestionował istnienie podstawy wznowienia stwierdzając, że w dacie wydania decyzji o rejestracji organ administracji miał wiedzę o pozostaniu przez niego w związku małżeńskim.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazało, że podstawy wznowienia postępowania wynikają z faktu, że pojazd marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...] nr rej. [...] w dacie zakupu oraz w dacie wydania decyzji o rejestracji podlegał ustawowej małżeńskiej wspólności majątkowej, a organ pierwszej instancji nie miał o tym wiedzy. Pozostawanie przez skarżącego w związku małżeńskim nie miało samo w sobie znaczenia. Uczestniczka ujawniła tę informację dopiero we wniosku z dnia 30 października 2014 r.

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje miedzy małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa), obejmująca przedmioty nabyte, w czasie trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków (art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzeń, że pojazd należy do majątku odrębnego ani nie wykazał ustanowienia rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami. Z tego względu organ odwoławczy uznał decyzję wydaną na podstawie przepisu art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, o rejestracji pojazdu również na rzecz uczestniczki za prawidłową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję K. S. zarzucił naruszenie przepisów art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów art. 6, 16 § 1, 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 138 § 1 pkt 1 Kpa.

W uzasadnieniu skargi ponowił zarzuty odwołania, kładząc szczególny nacisk na kwestię braku podstaw do wznowienia postępowania w sprawie i braku uprawnień organu rejestrującego pojazdy do prowadzenia postępowania w zakresie rozstrzygania sporu o własność rejestrowanych pojazdów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016, poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016, poz. 718 dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji i postanowień sąd bada, czy zaskarżona decyzja bądź postanowienie nie naruszają prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

W ocenie Sądu, skarga K. S. analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2016 r. została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyodrębniają dwa etapy postępowania wznowieniowego. W pierwszym etapie organ, który zamierza z urzędu wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 Kpa. Pozytywne ustalenie w tym zakresie uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art 149 § 1 i 2 Kpa).

W uchwale Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (publ. ONSA 2003/3/86) stwierdzono, że "celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz, w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 Kpa).

Stosownie do przepisu art. 151 § 1 kpa decyzją wydaną po wznowieniu postępowania organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2), bądź też w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2).

Katalog przesłanek wznowienia postępowania, wymieniony w przepisie art. 145 § 1 Kpa ma charakter zamknięty, co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Wykładnia przesłanek wznowienia winna mieć charakter zawężający.

Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania.

Podkreślenia wymaga przy tym, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia.

Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2016 r. wznowił na podstawie przepisu art. 147, 149 i 145 § 1 pkt 5 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] 2011 r. o rejestracji na rzecz K. S. pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...], wydaniu dowodu rejestracyjnego seria i nr [...] oraz zalegalizowanych tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...].

Przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (...) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ pierwszej instancji na podstawie treści pisma uczestniczki, które wpłynęło do organu w dniu 4 lutego 2016 r., a w którym domagała się wznowienia postepowania zakończonego ostateczną decyzją o rejestracji ww. pojazdu ze względu na pominięcie jej udziału w tym postepowaniu pomimo, że jest współwłaścicielem pojazdu z racji zakupienia go ze środków finansowych należących w skład majątku wspólnego ze skarżącym (mężem), doszedł do wniosku, że postępowanie, do którego odniosła się uczestniczka należy wznowić (z urzędu), gdyż istnienie między skarżącym a uczestniczką w dacie zakupu ww. pojazdu oraz w dacie wydania decyzji o rejestracji ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej stanowi "nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji", która nie była znana organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...].

Skarżący złożył w dniu 13 czerwca 2011 r. wniosek o rejestrację ww. pojazdu, nie ujawniając okoliczności, na którą zwróciła uwagę jego żona, a która stała się asumptem wznowienia postępowania.

Nowe okoliczności, o jakich mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa powinny przedstawiać określony stan faktyczny lub prawny, który istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej, ale nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn.

Istnienie między skarżącym a uczestniczką w dacie wydania decyzji nr [...] o rejestracji ww. pojazdu (5 lipca 2011 r.) ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej można ująć w kategoriach "nowej okoliczności faktycznej" z przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, o której Prezydent Miasta nie miał wiedzy, niemniej dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest miarodajne stwierdzenie jedynie tego stanu rzeczy.

Istotne jest, czy ta "nowa, nieznana" okoliczność mogła mieć wpływ na decyzję o rejestracji pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...].

W ocenie orzekającego Sądu nie mogła mieć żadnego wpływu i jedyną prawidłową decyzją na gruncie okoliczności sprawy winna być odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej tj. z dnia [...] 2011 r. na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 Kpa.

Materialnoprawną podstawą rejestracji pojazdu była ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), która w art. 71 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 stanowi, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego (...) jest dowód rejestracyjny a rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73

ust. 5.

Na mocy delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t. jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Przepisy rozporządzenia określają: warunki i tryb rejestracji pojazdów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy. W celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany;" (§ 2).

Stosownie do § 4 rozporządzenia dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: umowa sprzedaży; umowa zamiany; umowa darowizny, umowa o dożywocie, faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu, prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności.

Rejestracji pojazdu dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, do dnia 31.12.2003, w Warszawie 5 sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. OPK 24/99). Dowód rejestracyjny jest jedynie dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu (wydawany w następstwie rejestracji – art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) nie stanowi dowodu własności pojazdu. Dowód własności wymagany jest do rejestracji, gdyż organ nie może opierać się na oświadczeniach, czy domniemaniach faktycznych oraz prawnych.

Organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą ich kreować ani korygować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2611/00, Lex nr 84478).

W kontrolowanym obecnie postępowaniu doszło w ocenie Sądu do złamania ww. zasady, gdyż poprzez orzeczenie o rejestracji pojazdu marki Volkswagen Polo nr identyfikacyjny [...] nr rej. [...] również na rzecz uczestniczki organy przesądziły, że pojazd ten stanowi jej współwłasność.

Tymczasem z akt administracyjnych wynika w sposób jednoznaczny, że między skarżącym a uczestniczką istnieje spór co do własności ww. pojazdu. Skarżący twierdzi, że pojazd został zakupiony ze środków finansowych pochodzących z jego majątku odrębnego (na niego wystawiona została faktura), natomiast uczestniczka zaprzecza tej okoliczności, twierdząc, że pojazd zakupiony został ze środków finansowych należących do majątku wspólnego, czego dowodem miało być zaciągnięcie kredytu.

Organy administracyjne w tej sprawie stały się arbitrem, który rozstrzygnął spór o własność pojazdu na korzyść uczestniczki, a wystarczającym argumentem stało się twierdzenie uczestniczki, że pojazd należy do majątku wspólnego.

Zaznaczyć należy przy tym, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie wyklucza rejestracji pojazdu na rzecz współwłaścicieli, z tym, że muszą w chwili złożenia wniosku udokumentować przysługujące im bezspornie prawo własności. Jeszcze raz należy wskazać, że istotą postępowania w sprawie o rejestrację pojazdu nie może być ingerowanie w prawa właścicielskie pojazdu, gdyż ta sfera leży w wyłącznej kompetencji sądów powszechnych. Rola organu administracji publicznej została ograniczona do dokonania wszechstronnej oceny, w oparciu o przepis art. 7 i 77 Kpa, czy w świetle przedstawionych dowodów, osoba, która wniosła o dokonanie rejestracji jest właścicielem pojazdu i czy przedstawione dowody są wystarczające do pozytywnego załatwienia sprawy. Zależnie od wyniku tych ustaleń organ wydaje decyzję o zarejestrowaniu pojazdu albo też o odmowie jego zarejestrowania.

Nie jest możliwe obejście tej procedury poprzez wpisanie do dowodu rejestracyjnego nieujawnionego współwłaściciela, gdy drugi współwłaściciel przeczy prawom wnioskodawcy i sprzeciwia się ujawnieniu go w dowodzie rejestracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 1290/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 910/13, cbois.nsa.gov.pl).

Wszczęte przez organ pierwszej instancji postępowanie w przedmiocie wznowienia nie mogło przynieść zamierzonego przez uczestniczkę skutku (rejestracji na jej rzecz ww. pojazdu), gdyż nie został przez nią przedstawiony dowód własności tego pojazdu, a sam fakt pozostawania w ustroju ustawowej wspólności majątkowej w dacie zakupu stwarza wprawdzie domniemanie, że jest składnikiem majątku wspólnego, jednakże w świetle sprzecznych twierdzeń stron domniemanie to nie mogło stanowić podstawy do zmiany decyzji z dnia [...] 2011 r.

W konsekwencji należy przyjąć, że organ niezasadnie zastosował przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, uchylając decyzję z dnia [...] 2011 r. i orzekając co do istoty sprawy poprzez rejestrację pojazdu Volkswagen Polo, nr identyfikacyjny [...] na rzecz K. S. i K. S.

Okoliczność pozostawania w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nie miała wpływu na decyzję z dnia [...] 2011 r. o rejestracji spornego pojazdu na rzecz K. S., bowiem organ nie miał obowiązku ustalenia tego rodzaju okoliczności, dlatego też nie mogła być podstawą do zmiany tej decyzji. Taka zmiana byłaby możliwa gdyby w trakcie postępowania skarżący oraz uczestniczka złożyli zgodne oświadczenia, iż pojazd należy do nich obojgu. W sytuacji rozpatrywanej istnieje spór co do własności pojazdu, a organy administracyjne nie umocowane do ingerowania w ten spór poprzez zmianę decyzji o rejestracji pojazdu.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji obarczone są naruszeniami przepisów prawa materialnego art. 71-73 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (w warunkach sporu na tle własności pojazdu), co doprowadziło do zastosowania w sposób nieprawidłowy przepisu art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez orzeczenie o istocie sprawy zamiast zastosowania przepisu art. 151 § 1 pkt 1 kpa, to jest odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa.

W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji uwzględni wytyczne zawarte w niniejszym postępowaniu, w szczególności weźmie pod uwagę wykazany brak podstaw do uchylenia decyzji z dnia 5 lipca 2011 r. i podejmie decyzję zgodną z przepisem art. 151 Kpa.

O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.