Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1100/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono wniosek o ustanowienie pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2, art. 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

20 czerwca 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W., o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 1100/10

Uzasadnienie

T. W. w toku postępowania przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Rzeszowie (dalej WSA), zawnioskowała o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Skarga wyżej wymienionej została odrzucona przez WSA na mocy postanowienia z 27 stycznia 2011 r. o sygn. II SA/Rz 1100/10.

Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym druku PPF, został uzasadniony następującymi względami: strona zamieszkuje wraz z córką. Rodzina użytkuje dom o pow. 120 m². Dysponuje nieruchomością o pow. 4,05 ha przeliczeniowego. Na dochody rodziny składa się renta D. W. oraz emerytura T. W. Łączne miesięczne dochody rodziny zostały określone w wysokości 2198 zł.

Stwierdzono, co następuje:

Wniosek T. W. nie może zostać uwzględniony. Biorąc pod uwagę treść żądania wyrażonego we wniosku PPF, skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – ustanowienie adwokata. Ze względu na tak określone granice, strona zobowiązana jest udowodnić, że poniesienie kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia adwokackiego, spowoduje obniżenie warunków życia rodziny poniżej poziomu utrzymania koniecznego. Te przesłanki prawa pomocy zamieszczono w treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.).

Zdaniem rozpoznającego wniosek, strona jest wystarczająco zdolna do pokrycia wskazanych kosztów. Decyduje o tym posiadanie lokalu mieszkalnego, nieruchomości oraz dochodów w stałej wysokości. Posiadanie takich składników majątkowych wyklucza zakwalifikowanie skarżącej do kategorii osób ubogich. Poziom koniecznego utrzymania strony oraz jej córki, nie zostanie obniżony w wyniku poniesienia kosztów wynagrodzenia adwokackiego. Po jego pokryciu zostanie rodzinie wystarczająca kwota na zakup żywności czy kosztów utrzymania domu. Przy ocenie sytuacji majątkowej skarżącej należy brać pod uwagę nie tylko uzyskiwane dochody ale także majątek nieruchomy, umożliwiający osiąganie dochodów. Strona posiada nieruchomość rolną, której powierzchnia w zupełności nadaje się do gospodarczego wykorzystania zarówno przez samą skarżącą jak i osoby trzecie. Z jej posiadaniem wiąże się także możliwość uzyskania dopłat ze środków Unii Europejskiej. Należy też dodać, że koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika są jedynymi ciężarami jakie wiążą się z niniejszą sprawą. Strona korzysta bowiem z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. To zwolnienie wraz z posiadaniem wykazanego majątku umacnia przekonanie o braku zagrożenia dla zachowania poziomu właściwej egzystencji członków rodziny. Także w samym wniosku nie można doszukać się wypowiedzi, które mogłyby świadczyć o złym stanie majątkowym wnioskującej o prawo pomocy.

Reasumując, nie sposób w sytuacji majątkowej i rodzinnej wnoszącej o prawo pomocy dostrzec potrzeby zastosowania instytucji prawa pomocy. Wobec powyższych okoliczności orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.