Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 821/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Tadeusz Lipiński Irena Szczepkowska (spr.) Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNINIENIE

Decyzją z dnia 21 września 2004 r. nr "[...]", wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l kpa i § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, póz. 1115) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania T. P., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 lipca 2004 r. nr "[...]" o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem - wymienionej w póz. 21 wykazu chorób zawodowych wg załącznika do ww. rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.

Wydając powyższą decyzję organ odwoławczy ustalił, że T. P. pracował w latach 1969 - 2000 w Zakładach Mechanicznych "[...]"na stanowiskach przerabiacza mas formierskich, sterowacza urządzeń odlewniczych, pracownika odlewni, a od 2000 r. pracuje w Zakładzie "[...]" na stanowisku pracownika odlewni. Organ powołując się na pomiary hałasu przeprowadzone w latach 1974 - 2002 wskazał, że na stanowiskach pracy T. P. natężenie hałasu nie przekraczało najwyższego dopuszczalnego natężenia i mieściło się w granicach 80-82 dB(A) w Zakładach Mechanicznych "[...]", 75-84 dB(A) w "[...]", a w "[...]" -od 77,4 do 81 dB (A).

Organ II instancji wskazał, iż T. P. był dwukrotnie badany przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych I i II stopnia.

Orzeczeniem lekarskim nr "[...]" z dnia 15 lipca 2003 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanym przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej rozpoznano u T. P. obustronny niedosłuch odbiorczy do 40 dB w obu uszach.

Orzeczeniem lekarskim nr "[...]" z dnia l marca 2004 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanym przez Instytut Medycyny Pracy rozpoznano obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego.

Powołując się na przepisy powołanego powyżej rozporządzenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł, iż uszkodzenie słuchu można uznać za zawodowe w przypadku, gdy jednostka orzecznicza rozpozna u pacjenta "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym". Tymczasem przeprowadzone badania w Instytucie Medycyny Pracy wykazały obustronny ubytek słuchu w wysokości UP-46,6 dB, UL-45 dB o lokalizacji pozaślimakowej. Zatem, zdaniem organu, stwierdzony typ ubytku słuchu u T. P., nie spełnia jednego z warunków wymaganego kryterium diagnostyczno - orzeczniczego do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazano, że w myśl § 2 ust. l rozporządzenia - przy stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, tego warunku T. P. nie spełnia, ponieważ nie rozpoznano u niego choroby zawodowej. Dlatego gdyby nawet przyjąć, że na stanowiskach pracy T. P. występowały przekroczenia - o których informuje w piśmie z dnia 28 sierpnia 2003 r., a czemu z kolei przeczą wyniki badań środowiskowych -to choroba zawodowa nie mogłaby być rozpoznana, ponieważ skutkiem przewlekłego urazu akustycznego jest uszkodzenie słuchu o lokalizacji ślimakowej , a u T. P. Instytut Medycyny Pracy rozpoznał obustronny ubytek słuchu o lokalizacji pozaślimakowej.

Na powyższą decyzję T. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o ponowne i pozytywne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wszystkich zaświadczeń stwierdzających u niego utratę słuchu i uznanie jego choroby za zawodową. Wskazał, iż jego zdaniem po 34 latach pracy zawodowej w hałasie, utrata słuchu nastąpiła w wyniku natężenia hałasu na odlewni, gdzie dawniej panujące tam warunki urągały godności ludzkiej. Skarżący uważa, że orzeczenie o ubytku słuchu pozaślimakowego, które nie kwalifikuje się w tabeli chorób zawodowych, jest dla niego bardzo krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie jej podjęcia, jeśli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń.

Stosownie do postanowień § 2 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, póz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, choroba taka musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie, o którym wyżej mowa, a po wtóre winna być ona spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy osoby zainteresowanej. W przypadku T. P. wymogi te nie zostały spełnione.

Do rozpoznania chorób zawodowych upoważnieni są lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wymienionych w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia. Lekarze spełniający określone ustawowo wymagania kwalifikacyjne wydają orzeczenia w sprawach chorób zawodowych na podstawie wyników

przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego w środowisku pracy (§ 6 ust. 10). Oznacza to, że tylko te jednostki orzecznicze są prawnie upoważnione do rozpoznania chorób zawodowych, a ich orzeczenia są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i stanowią podstawę do wydania przez te organy decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku przesłanek do jej stwierdzenia (§ 8 ust. l rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie dwie jednostki orzecznicze, a to Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej (orzeczenie lekarskie nr "[...]" z 15 lipca 2003 r.) oraz Instytut Medycyny Pracy Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej (orzeczenie lekarskie nr "[...]" z l marca 2004 r.) wydały orzeczenia o braku podstaw do uznania schorzenia wykrytego u T. P. za chorobę zawodową. Rozpoznany u skarżącego obustronny ubytek słuchu typu pozaślimakowego nie jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. wobec czego organy inspekcji sanitarnej mogły wydać tylko decyzję odmawiającą uznania choroby skarżącego za chorobę zawodową.

Niezależnie od powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały analizy badań środowiskowych przeprowadzonych w latach 1974 - 2002 na stanowiskach pracy skarżącego prawidłowo oceniając, że natężenie hałasu nie przekraczało dopuszczalnego natężenia, które wynosi 85 dB(A). W związku z tym, zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego dokonana w zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń

Powyższe prowadzi do wniosku, że skargi nie można było uwzględnić i z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) należało ją oddalić.