Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1071/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] z/s w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła uchwałę Rady [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku [...] w części dotyczącej § 21 ust. 3 pkt 2, w odniesieniu do nieruchomości dz. ew. Nr [...], [...] i [...] z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...] wnosząc o stwierdzenie nieważności zawartego w nim ww zapisu w brzmieniu: "usług związanych ze stałym i czasowym pobytem dzieci i młodzieży".

Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 140 i art. 233 Kodeksu cywilnego.

Skarżąca podniosła, że jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz właścicielem znajdującego się na nich budynku o funkcjach dydaktyczno-administracyjnych, służącego działalności statusowej Akademii C. w [...] ([...]) jest uczelnią publiczną (państwową) o blisko 60-letniej tradycji, posiadającą pełne uprawnienia akademickie. Działa na podstawie ustawy z dnia 16 marca 2000 r. o C. w [...](Dz.U. z 2000 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.). Kształci studentów na studiach dziennych i podyplomowych. Podstawowym kierunkiem kształcenia na Akademii jest pedagogika, która wykładana jest na Wydziale Pedagogiki, w skład którego wchodzą cztery katedry: Katedra Dydaktyki i Pedagogiki Szkolnej, Katedra Pedagogiki Religii i Kultury, Katedra Pedagogiki Społecznej i Socjologii Edukacji oraz Katedra Prawa Oświatowego i Polityki Społecznej. jak podała, szczególne znaczenie w programie uczelni zajmują zagadnienia: wczesnej edukacji, pedagogiki opiekuńczej, pedagogiki resocjalizacyjnej i międzykulturowej, pedagogiki szkolnej z terapią pedagogiczną, integracji sensorycznej z terapią dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, metodyki pracy z dzieckiem z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, wczesnego wykrywania zaburzeń rozwojowych, oraz wspomagania rozwoju dziecka zagrożonego niepełnosprawnością lub niepełnosprawnego w wieku 0-7 lat. Wskazała, iż Akademia prowadzi zajęcie ze studentami - co stanowi podstawę jej działalności i cel jej istnienia a nadto, iż zakres działalności naukowej Akademii, jak i zatrudnione wysoko kwalifikowane kadry stwarza wyjątkowy na skalę Miasta [...] potencjał dla prowadzenia ośrodka przedszkolnego oraz specjalistycznej opieki pedagogicznej dla dzieci - w tym dzieci z różnego rodzaju problemami rozwojowymi i wychowawczymi.

Budynek, posadowiony na ww działkach, został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [..] czerwca 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku dydaktyczno-administracyjnego C. wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną. Obiekt oddano do użytkowania w 2018 roku, ostateczne pozwolenie na budowę zostało wydane dwa lata przed uchwaleniem ww planu miejscowego.

Skarżąca wskazała na sprzeczność kwestionowanego zapisu planu (§ 21 ust. 3 pkt 2) z § 21 ust. 1 tekstu uchwały, który ustala przeznaczenie terenu "2.U", obejmującego min. ww działki Skarżącej, jako "zabudowa usługowa, w szczególności z zakresu: usług nauki, administracji i biur, hotelarstwa, gastronomii", jednocześnie wprowadzając w tym obszarze zakaz lokalizacji usług związanych ze stałym i czasowym pobytem dzieci i młodzieży (...).Skarżąca podniosła, iż ani na rysunku planu, ani w treści uchwały nie ustalono żadnej strefy uciążliwości towarzyszącej obiektowi wymagającemu wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W sąsiedztwie nieruchomości Skarżącej znajduje się ulica [...] o klasie ulicy głównej. Ulica ta przecina jednak od dziesięcioleci gęsto zabudowane budynkami mieszkalnymi osiedle P. i nie obowiązuje dla niej strefa uciążliwości, z powodu której ograniczono przeznaczenie terenu na zabudowę chronioną - poza nieruchomością Skarżącej. Wzdłuż północnej strony ulicy [...] znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne. Ponadto, na samym terenie "2.U" Plan ustala oprócz usług nauki, również "hotelarstwo", co wiąże się z czasowym zamieszkiwaniem ludzi, w tym również dzieci i młodzieży. W ocenie Skarżącej powyższe ograniczenia zostały wprowadzone na wypadek przyszłego ewentualnego poszerzenia ulicy [...] o drugą jezdnię. Spowodowałoby to znaczące zwiększenie jej przepustowości i tym samym również uciążliwości dla środowiska i najbliższej zabudowy. Perspektywa tej inwestycji jest jednak nieznana i prawdopodobnie sięga kilkudziesięciu lat. Nie powinna więc stać na przeszkodzie funkcjonowaniu istniejących placówek naukowo-dydaktycznych i oświatowych przynajmniej do czasu jej realizacji. Wskazała nadto, iż wydając ww decyzję dla inwestycji w postaci budynku dydaktyczno-administracyjnego, właściwy organ zgodnie z art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska w toku prowadzonego postępowania dokonał oceny, czy nieruchomość Skarżącej kwalifikuje się do szczególnej ochrony przeciwhałasowej na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W decyzji Zarządu [...] W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie wspomniano o jakichkolwiek ograniczeniach środowiskowych w sposobie zagospodarowania terenu inwestycji, jakie wynikałyby z jej usytuowania przy ul. [...]. Stąd też na tej podstawie zaprojektowano i zrealizowano budynek dydaktyczny Skarżącej.

Uchwalając plan miejscowy Rada W. usankcjonowała zastaną funkcję terenu "2.U", na którym znajdował się już budynek dydaktyczno-oświatowy C., wprowadzając przeznaczenie na usługi nauki. Jednocześnie jednak nieuprawnienie, w planie miejscowym zmieniono względem wydanej wcześniej decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji, kwalifikację terenu w zakresie zagrożenia hałasem. W rezultacie wprowadzono kwestionowany zakaz, który zaprzeczył podstawowemu przeznaczeniu terenu "2.U", jakim są usługi nauki prowadzone przez Akademię.

Skarżąca, w celu zweryfikowania zasadności wprowadzenia ww ograniczenia, uzyskała dołączoną do skargi opinię techniczną - Raport z pomiarów akustycznych w budynku C. przy ul. [...] w W., sporządzony przez certyfikowaną jednostkę badawczą, a dotyczącą poziomu hałasu w pomieszczeniach dydaktycznych budynku wraz z zestawieniem uzyskanych wyników z normami obowiązującymi dla różnego rodzajów budynków tj.: żłobków, szkolnictwa przedszkolnego, szkół podstawowych, i ponadpodstawowych, szkół wyższych i placówek badawczych. Pomiary wykazały, iż tylko w dwóch z 11 badanych pomieszczeń normy hałasu zostały przekroczone, ale źródłem tych przekroczeń są urządzenia infrastruktury budynku (serwery i wentylatory). Nie stwierdzono natomiast przekroczenia norm hałasu przewidzianych dla pomieszczeń dla stałego i czasowego pobytu dzieci i młodzieży, które pochodziłyby ze środowiska zewnętrznego, np. trasy komunikacyjnej. Powyższe zatem zdaniem Skarżącej dowodzi niezasadności kwestionowanego zapisu uchwały.

Skarżąca powołała się także na zasadę zawartą w art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust.3 Konstytucji RP w związku z definicją prawa własności określoną w art. 140 Kodeksu cywilnego wskazując, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. A w sprawie niniejszej bezzasadnie wprowadzono do uchwały ww zakaz, zaprzeczający podstawowemu przeznaczeniu terenu "2.U", jakim są usługi nauki prowadzone przez C. Zakaz ten narusza bezpośrednio i realnie interes prawny Skarżącej, która na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała budynek o funkcji usług związanych ze stałym i czasowym pobytem dzieci i młodzieży.

W odpowiedzi na skargę Rada W. podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Organ min. wskazał, iż kwestionowane przez Skarżącą ustalenia planu miejscowego pozostają w bezpośrednim związku z wymogami dotyczącymi zapewnienia właściwych warunków życia i przebywania ludzi na określonych w u.p.z.p. terenach oraz ustawie Prawo ochrony środowiska. Powołując się na zawartą tam regulację prawną (art.8, P.o.ś art.71, art. 2 ust. 2 P.o.ś) wskazał, iż wprowadzanie zakazu zabudowy lub ograniczenie dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenu musi być oparte na obiektywnie istniejących i wykazanych przesłankach, czemu służyć ma przede wszystkim opracowanie ekofizjograficzne i strategiczna ocena oddziaływania na środowisko a także na podstawie opinii wyspecjalizowanych organów biorących udział w opiniowaniu projektu planu miejscowego w tym zwłaszcza organów Inspekcji Sanitarnej.

Państwowy [...] Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] września 2014 r. przedstawił wniosek o uwzględnienie w badanym planie miejscowym działań przeciwdziałających uciążliwościom generowanym ruchem komunikacyjnym [...], np. wprowadzając zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, zabudowy szpitali, domów opieki społecznej, zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Organ, mając na uwadze powyższe stanowisko przeanalizował dostępne materiały, w tym mapy akustyczne oraz Program ochrony środowiska przed hałasem dla [...] (załącznik do uchwały NR [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2013 r.) i sporządził Prognozę oddziaływania na środowisko do projektu mpzp rejonu Parku [...] Z treści prognozy (s.23) wynika, że podstawowym źródłem hałasu dla analizowanych terenów są ulice [...], [...] i [...], a dodatkowym źródłem hałasu jest linia [...] biegnąca wzdłuż ul. [...]. Jak wynika z treści Prognozy poziom hałasu drogowego długookresowego LDWN wynosi dla omawianego terenu między 60 dB a 75 dB. Organ wskazał także, iż nie ma podstaw do czynienia porównań do działalności hotelarskiej, której nie sposób zaliczyć do usług opartych na stałym pobycie dzieci i młodzieży. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wyróżnia różne kategorie obszarów, które różnicuje się z uwagi na dopuszczalne poziomy hałasu i na terenie każdych z tych obszarów mogą stale i czasowo przebywać dzieci i młodzież. Przez budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży należy rozumieć budynki wyraźnie dedykowane pobytowi tej grupy - a więc przede wszystkim budynki oświatowe i opiekuńcze, jak żłobki, przedszkola czy szkoły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Legitymacja skargowa Skarżącej w rozpoznawanej sprawie jest niesporna. W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, ze zm.; dalej jako: u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do przedmiotowych działek o nr ew. nr [...], [...] i [...] Skarżącej przysługuje prawo użytkowania wieczystego (księga wieczysta prowadzona przez Sąd Rej. Dla [...] w W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych - KW nr [...]. Z uwagi, iż zaskarżona uchwała określa zasady dopuszczalnego prawnie zagospodarowania działki, determinując sposób wykonywania prawa własności, w tym sensie narusza interes prawny Skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., uprawniając ją do wniesienia skargi do sądu, bez przesądzania w tym miejscu rozważań, czy naruszenie jej interesu prawnego było prawnie usprawiedliwione. W ocenie Sądu wskazane wymogi zostały spełnione.

W niniejszej sprawie istota zarzutów Skarżącej w istocie sprowadza się do wykazania, iż doszło do nadużycia władztwa planistycznego gminy wskutek przyjęcia w zaskarżonej uchwale rozwiązań ograniczających korzystanie z jej własności (pr. użytkowania wieczystego), poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji usług związanych ze stałym i czasowym pobytem dzieci i młodzieży (...).

Odnosząc się zatem do powyższego podkreślić należy, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust.1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, przepisy art. 6 ust 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art.1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Podobnie w art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ww ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm.(u.p.z.p.).

Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Nie oznacza to jednak niczym nieograniczonego władztwa organu gminy uchwalającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w kształtowaniu prawa własności innych podmiotów. Gmina bowiem wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi (por. wyrok NSA z 25 września 2012 r., II OSK 1377/12). Akty planistyczne gminy mogą niewątpliwie ingerować w sferę własności jednostek, kształtując sposób wykonywania tego prawa, muszą jednak stanowić wyraz właściwego wyważenia kolidujących dóbr i wartości, poprzez wykazanie, że przyjęte rozwiązania są optymalne, uzasadnione interesem publicznym i nie ingerujące ponad niezbędną konieczność w sferę prawną jednostki. A zatem rozwiązania przyjęte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinny opierać się na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Organy planistyczne powinny mieć na uwadze, że kreowanie poprzez plan polityki przestrzennej niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem gminy bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy zasady konstytucyjne w tym ustanowioną w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi nad innym, wymaga natomiast każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji mają ulec ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, zwłaszcza, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, z których jedna doznać ma ograniczenia, wymaga szczególnej rozwagi i rzetelnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 31 maja 2010 r., II OSK 575/10; z 7 grudnia 2010 r., II OSK 1174/10; z 14 grudnia 2010 r., II OSK 2073/10; z 28 lipca 2011 r., II OSK 1001/11; z 12 września 2012 r., II OSK 1271/12; z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1119/14; wyrok WSA w Gliwicach z 16 lipca 2008 r., II SA/Gl 178/08; wyrok WSA w Poznaniu z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Po 985/12; wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Wr 134/13.

Mając na uwadze powołaną regulację prawną, Sąd stwierdza, że w okolicznościach badanej sprawy, nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę, w zakresie objętym granicami skargi (§ 21 planu), dokonała w sposób prawidłowy wyważenia kolidujących interesów, uwzględniła interes Skarżącej wyrażający się w ochronie własności (pr. użytkowania wieczystego) jej działek, w żaden sposób nie naruszając zasady proporcjonalności. Trzeba wskazać za organem, iż program ochrony środowiska przed hałasem dla W. z 2013 r. wskazuje na przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska przewidujące, w trakcie sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązek uwzględnienia potrzeb ochrony środowiska, w tym także rozwiązanie problemu hałasu, oraz że fakt wzajemnej zależności pomiędzy ochroną przed hałasem i planowaniem przestrzennym jest oczywisty. Miejscowy plan jest dokumentem, który poprzez swoje zapisy powinien chronić przed nadmiernymi skutkami hałasu, który poprzez strefowanie funkcji powinien dążyć do minimalizowania konfliktów związanych z tą uciążliwością. Zatem miejscowy plan, który określa dla działek Skarżącej, tj. dla terenu "2.U" przeznaczenie zabudowy usługowej w szczególności z zakresu: usług nauki, administracji i biur, hotelarstwa, gastronomii, spełnia to zadanie dzięki wykluczeniu konfliktu lokalizacji funkcji opartej na stałym lub czasowym pobycie dzieci i młodzieży w strefie nadmiernych oddziaływań hałasowych na powyższym terenie. Przekroczone (ustalone na moment sporządzania prognozy) normy hałasowe zostały wskazane w Prognozie oddziaływania na środowisko. Nie zostały one zatem, wbrew stanowisku Skarżącej, wprowadzone wyprzedzająco, na bliżej nieokreśloną przyszłość i tym samym niezasadnie. Zgodnie z zapisem Prognozy (str. 23) w omawianym rejonie tj. [..], ul. [...], ul. [...] oraz w części ul. [...], hałas generowany w liniach rozgraniczających tych ulic w porze dzienno-wieczorowo-nocnej kształtuje się w przedziale 70-75 dB. Natomiast norma dopuszczalna dla terenów mieszkaniowo-usługowych, z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego wynosi w porze dziennej 68 zaś w porze nocnej 59 dB (str. 24 Prognozy). Na powyższe szczególne natężenie hałasu w rejonie Parku [...] wskazuje również załącznik nr 6 do Prognozy (imisja hałasu drogowego).

Trzeba też mieć na uwadze, iż jedną z głównych zasad ochrony środowiska jest także tzw. zasada przezorności (prewencji) określona w art. 6 P.o.ś. W jej duchu należy interpretować wymogi określone w art. 71 i 72 P.o.ś - a więc plan miejscowy powinien w oparciu o obiektywne przesłanki (a takimi dysponował w dacie uchwalania planu) zabezpieczać ludzi przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem w tym także przeciwhałasowym.

W ocenie Sądu istotnym jest jednak fakt, iż Skarżąca w żaden sposób nie wykazała poprzez wprowadzenie kwestionowanego zapisu Planu naruszenia jej interesu prawnego. C., co zostało zresztą podniesione w treści skargi, jest placówką naukowo-oświatową a prowadzona działalność jest podstawą i celem jej istnienia. Taki rodzaj działalności wynika dodatkowo wprost z przedstawionych przez Skarżącą dokumentów tj. z decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei z treści obu ww decyzji wynika, iż zrealizowana na ww działkach Skarżącej inwestycja dotyczyła "budowy budynku dydaktyczno-administracyjnego wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną". Budynek ten stanowi siedzibę działalności akademickiej Skarżącej, w którym przebywają studenci, zatem osoby dorosłe, które co najmniej ukończyły 18 lat. Co oczywiste bowiem, aby móc podjąć kształcenie w szkole wyższej, jaką jest także Skarżąca Akademia, koniecznym jest uzyskanie świadectwa maturalnego (świadectwo dojrzałości). Zgodnie z aktualnie obowiązującym w Polsce systemem edukacji, do egzaminu maturalnego przystępuje się po ukończeniu szkoły średniej (liceum, technikum) dotychczas w systemie trzyletnim (szkoła podstawowa 6 lat, gimnazjum 3 lata) czy jak obecnie po przeprowadzeniu reformy szkolnictwa w systemie czteroletnim (szkoła podstawowa 8 lat, liceum 4 lata, 5-letnie technikum). Dziecko jest objęte obowiązkiem szkolnym od 7 roku życia. Odnosząc się do obowiązku edukacji należy wskazać na zapis art. 70 ust. 1 Konstytucji RP, który wskazuje, iż nauka do 18 roku życia jest obowiązkowa. Wobec powyższego każda osoba przystępująca do matury z założenia jest osobą pełnoletnią, która ukończyła 18 lat. Z powyższego zatem wynika, iż do tej kategorii osób nie ma odniesienia kwestionowany zapis Planu - § 21 ust.3 pkt 2, który zakazuje lokalizację usług związanych ze stałym i czasowym pobytem dzieci i młodzieży (...). W kontekście powyższego zapisu trzeba jednak w tym miejscu wskazać, iż polskie prawo nie przewiduje jednoznacznej definicji pojęcia zarówno "dziecka" jak i "młodzieży". Występuje wiele definicji pojęcia "dziecka", przy czym należy uwzględnić je w takim ujęciu, jakie jest ono potrzebne do prawidłowej interpretacji i wykładni poruszanej kwestii. Przytoczyć należy definicję słownikową, która za "dziecko" uznaje "niedorosłą istotę ludzką od wieku młodzieńczego". Prawne ujęcie dziecka swe podstawy znajduje zasadniczo w dwu rodzajach unormowań prawnych, tych o charakterze międzynarodowym (także regionalnym) oraz w prawie polskim. Podstawową rolę w przypadku pierwszych unormowań zajmuje Konwencja o prawach dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r., która w art. 1 za dziecko uznaje "każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat". Polskie przepisy nie dają jednorodnej definicji dziecka. Istotne znaczenie odgrywa tutaj jednak Kodeks rodzinny i opiekuńczy, stwarzający możliwość uzyskania pełnoletniości przez dziecko przed ukończeniem 18 roku życia jedynie w przypadku, gdy zostanie zawarte ważne małżeństwo. Ustawodawca jednak stosuje wiele pojęć zastępczych które doprecyzowują wiek oraz/lub pozycję dziecka. Uwaga ta odnosi się również do "mętliku" pojęciowego, który towarzyszy poszczególnym gałęziom prawa. Otóż, kodeks cywilny posługuje się pojęciem małoletniego jako osoby, która nie osiągnęła 18 roku życia (art. 10 § 2 k.c.). Mianem małoletniego określane jest też dziecko w ustawie o stowarzyszeniach, w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast zgodnie z art. 2 ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka za dziecko uznaje się "każdą istotę ludzką od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności. Konkludując, dzieckiem jest istota w wieku poniżej osiemnastu lat. Wraz z osiemnastymi urodzinami uzyskuje się pełnoletność. Wraz z nią zmienia się sytuacja osoby na płaszczyźnie cywilno prawnej – ale także administracyjnej. Najważniejszą zmianą jest uzyskanie pełnej zdolności do czynności prawnej - a co za tym idzie swobodę w kształtowaniu własnej sytuacji prawnej.

Podobnie nie ma jednoznacznej definicji odnoszącej się do pojęcia "młodzież". Jednakże należy ją wywieść z potocznego rozumienia, odnosząc ją do faz rozwoju człowieka, gdzie przyjmuje się w celach porządkowych granice wiekowe dla młodzieży między 11/13 a 18/19 rokiem życia. Pojęcie młodzieży odnosimy w psychologii przede wszystkim do okresu dorastania. Okres ten jest ogromnie zróżnicowany u różnych osób i trudno wyznaczyć granice wiekowe dotyczące wszystkich jednostek w danej kulturze, choć oczywiście należy mieć na uwadze ww cezurę wiekową. Zasadniczo jednak przyjmuje się, iż jednostka (człowiek) jest w pełni ukształtowana w wieku 18 - 19 lat.

Zdaniem Sądu zatem, kwestionowany zapis Planu nie uniemożliwia prowadzenia przez Skarżącą Akademię działalności dydaktyczno-naukowej, która odnosi się wyłącznie do osób dorosłych, u których rozwój psycho-fizyczny już się zakończył. Uchwalony Planem zakaz ma natomiast na celu ochronę młodych organizmów przed potencjalnymi negatywnymi oddziaływaniami, jak w sprawie niniejszej przed hałasem, właśnie celem zapewnienia im prawidłowego rozwoju. Nie ma zatem racji Skarżąca, iż przedmiotowy zakaz narusza bezpośrednio i realnie jej interes prawny, która na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę, zrealizowała ww inwestycję. Powyższy budynek, wbrew stanowisku Skarżącej, nie jest przeznaczony na pobyt tej kategorii osób, wyeliminowanych § 21 ust.3 pkt 2 Planu. Z treści decyzji o pozwoleniu na budowę nie wynika, że w przedmiotowym budynku przewiduje się funkcję usług związanych z czasowym lub stały pobytem dzieci i młodzieży. W skardze Skarżąca sama zresztą wskazała, iż kształci studentów na studiach dziennych i podyplomowych.

Natomiast, jeżeli profil działalności, na który w skardze wskazuje Skarżąca tj. prowadzenie ośrodka przedszkolnego oraz specjalistycznej opieki pedagogicznej dla dzieci, w jej ocenie, został także przewidziany w projekcie budowlanym nowej siedziby Akademii, zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. (pozwolenie na budowę), która stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2017, tj. przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Parku [...], to zapisy Planu, w tym szczegółowe warunki zagospodarowania i ograniczenia w ich użytkowaniu, nie są i nie mogą być nadrzędne dla ostatecznego pozwolenia na budowę. W tym wypadku argument Skarżącej, że działalność Akademii w nowo wybudowanej siedzibie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2016 r. nie będzie mogła by realizowana, nie znajduje potwierdzenia w ww obowiązujących przepisach prawa. Mając zatem powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł zgodnie z treścią wyroku.