Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3002/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.9s, art. 9y ust. 1, art. 9x ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].07.2015 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2014 r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w K., w obrębie 2, jedn. ewid. [...], oznaczoną jako działka nr [...] (której odpowiada działka nr [...]), objętą księgą wieczystą nr [...].

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia. [...].10.2012 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].09.2013 r. ustalono lokalizację inwestycji polegającej na budowie połączenia kolejowego MPL "[...]" z K., odcinek [...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. P. S.A. poinformowała Wojewodę [...], iż nie doszło z właścicielem w terminie ustawowym do porozumienia w sprawie wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, wobec czego Wojewoda [...] [...] listopada 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt przejęty z mocy prawa przez Skarb Państwa.

W wyniku wszczętego postepowania wydana została decyzja I instancji. Decyzją z dnia [...].07.2014 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za tę nieruchomość.

Wojewoda argumentował, że przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie Skarbu Państwa powierzone Agencji Mienia Wojskowego (zwanej dalej także AMW) w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 712). W przedstawionej sytuacji nie doszło do przejścia na Agencję praw rzeczowych, tylko kompetencji do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa. Jedynie na podstawie art. 8 cyt. ustawy dochodzi do wyposażenia Agencji w środki niezbędne do podjęcia działalności, które stanowić będą jej własność.

Jak wskazał Wojewoda, domniemanie własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości poparte jest decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], stanowiącą podstawę wpisu własności w dziale II księgi wieczystej, orzekającą o wygaśnięciu z dniem [...] listopada 2001 r. prawa trwałego zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej w stosunku do przedmiotowej nieruchomości i przekazaniu jej na rzecz Agencji jako przejmującej, zgodnie z art. 19 ust. 3 cyt. ustawy.

W odwołaniu Agencja Mienia Wojskowego zarzuciła, iż organ I. instancji nieprawidłowo przyjął, że Agencja Mienia Wojskowego wykonuje prawo własności jedynie w zastępstwie Skarbu Państwa, a nie samodzielnie jako właściciel nieruchomości. Ponadto zarzucono, że Wojewoda [...] nie wskazał dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest niezbędna Agencji do wykonywania zadań czy też prowadzenia działalności.

Minister utrzymując zakwestionowaną decyzje w mocy wskazał, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 2.

W myśl z kolei art. 8 ust. 1 cyt. ustawy Minister Obrony Narodowej, działając w porozumieniu z Ministrem Skarbu Państwa, wyposaża Agencję w środki niezbędne do podjęcia działalności, które stanowić będą jej własność.

Rozpoznając wniesione odwołanie Minister stwierdził, że kwestią nadrzędną było ustalenie, czy Agencji Mienia Wojskowego przysługiwało w stosunku do wywłaszczonej nieruchomości prawo własności, czy też nieruchomość została Agencji jedynie powierzona, a jej właścicielem pozostaje Skarb Państwa.

Minister ustalił, że podstawą wpisu prawa własności w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości jest decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2012 r., orzekająca m.in. o przekazaniu nieruchomości na rzecz Agencji Mienia Wojskowego, zgodnie z art. 19 ust. 3 cyt. ustawy. Jest to zatem mienie, które zostało powierzone Agencji Mienia Wojskowego, w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r.

Zgodnie zaś z odpisem Księgi Wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K. w K., właścicielem działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], wpisanym w dziale II księgi wieczystej, podrubryce 2.2.2 Skarb Państwa - była Agencja Mienia Wojskowego.

Wobec tego Minister stwierdził, że Agencja Mienia Wojskowego ma legitymację czynną żądania nie tylko wykreślenia ("wygaśnięcia") dotychczasowego zarządu MON na podstawie decyzji administracyjnej, podjętej w trybie art. 19 ust. 3 [...] ustawy z 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, ale także do uzupełnienia wpisu ujawniającego jako właściciela Skarb Państwa przez dodanie "Agencja Mienia Wojskowego". Nie jest to bowiem wpis samodzielny, uprawniający podmiot, o którym mowa w cyt. § 41 rozp. wyk. z 2001 r., do ujawnienia swoich praw podlegających wpisaniu w dziale drugim księgi wieczystej (por. § 38 cyt. rozp.), ale mający na celu uszczegółowienie podmiotów uprawnionych, którym powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa. Przy czym przez "wykonywanie praw" Skarbu Państwa należy rozumieć tylko takie prawa, jakie wyraźnie przewiduje dla Agencji cyt. ustawa z [...] 1996 r. [Oleszko Aleksander Andrzej. Wyjaśnienia Rejent.2001.11.152. Pytania i odpowiedzi. Teza nr 4 ,publ. LEX nr 31953/4].

Minister nadmienił, że w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20.01.2015 r., sygn. akt V CSK 122/14, publ. LEX nr 1656525 z mocy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. Agencja Mienia Wojskowego jest osobą prawną. Zgodnie z art. 6 ustawy, Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia wskazanego w art. 2 ustawy, które obejmują wszelkie prawa majątkowe przekazane Agencji na zasadach i w trybie objętym ustawą. Oczywistym jest, że przez wykonywanie praw Skarbu Państwa należy rozumieć tylko takie prawa, jakie wyraźnie przewiduje dla Agencji ustawa z dnia 30 maja 1996 r. W świetle tych uregulowań Agencja jako osoba prawna, której nabycie osobowości nastąpiło z mocy ustawy, jest, ujmując w uproszczeniu, instytucją powierniczą w stosunku do Skarbu Państwa jako właściciela mienia to oznacza, że w wyniku przekazania mienia, o którym mowa w art. 2 ustawy, na skarżącą Agencję nie przeszły, co wymaga podkreślenia, jakiekolwiek prawa rzeczowe przysługujące Skarbowi Państwa, lecz tylko kompetencja do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa.

Reasumując Minister stwierdził, że wywłaszczona nieruchomość została powierzona Agencji Mienia Wojskowego w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r., a nie oddana jej na własność. W niniejszej sprawie Agencja Mienia Wojskowego jest zatem jedynie instytucją powierniczą Skarbu Państwa, a nie samodzielnym właścicielem powierzonej nieruchomości.

Nadto, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak i z analizy księgi wieczystej nie wynikało, jak zauważył Minister, by przedmiotowa nieruchomość oddana została Agencji Mienia Wojskowego przez Ministra Obrony Narodowej w trybie art. 8 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego na własność - jako mienie niezbędne do wykonywania jej zadań.

We wniesionej skardze Agencja Mienia Wojskowego, Oddział Terenowy w K. zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozważania całego materiału dowodowego, tj. brak należytego rozważenia i uwzględnienia wyjaśnień Skarżącej w zakresie szczególnego charakteru Agencji Mienia Wojskowego. Naruszenie to polegało ponadto na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uwzględnienie, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania, podczas, gdy winna być wydana decyzja w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania;

3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i nieprzekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

II. Naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy:

1. art. 9y ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez odstąpienie od ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą w oparciu o decyzję o lokalizacji linii kolejowej, podczas gdy w niniejszej sprawie odszkodowanie winno być ustalone w drodze decyzji Wojewody [...];

2. art. 1 w zw. z art 6 i art 23 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. 2013.712) poprzez uznanie, że skarżąca Agencja winna być traktowana jedynie jako statio fisci Skarbu Państwa, podczas gdy jest to odrębny podmiot, któremu przysługuje prawo własności i uprawnienia właścicielskie z tego prawa wynikające.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez orzeczenie o wysokości należnego Skarżącej odszkodowania.

Na poparcie stanowiska skargi podano, że w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla rzeczonej nieruchomości (nr KW [...]) jako właściciel widnieje Agencja Mienia Wojskowego. Gdyby chodziło o mienie należące do Skarbu Państwa reprezentowanego jedynie przez Agencję, wpis właściciela brzmiałby następująco: Skarb Państwa - Agencja Mienia Wojskowego. Nie wyjaśniono należycie wszystkich okoliczności sprawy.

Organ był uprawniony do przeprowadzenia swobodnej oceny dowodów. Owa ocena nie powinna być dowolna. Tymczasem ta dowolność, związana z niemal całkowitym pominięciem wyjaśnień podanych przez Skarżącą, doprowadziła do wydania wadliwej decyzji.

Pobieżnie przeprowadzone postępowanie dowodowe przełożyło się – zdaniem Skarżącej - na błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego w W. jest tożsama ze Skarbem Państwa jako jego statio fisci. Organy rozpoznające sprawę przyjęły więc, że z chwilą przekazania Agencji mienia Skarbu Państwa nie przechodzą na nią prawa rzeczowe, a jedynie kompetencje do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa.

Skarżąca zauważyła, że zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego AMW jest państwową osobą prawną wykonującą prawo własności i inne prawa rzeczowe w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu. Jej osobowość prawna każe ją odróżniać od Skarbu Państwa, nie można więc mówić, że wykonuje ona prawo własności w zastępstwie Skarbu Państwa. Wreszcie, nie bez znaczenia jest okoliczność, że gospodarowanie nieruchomościami przez Agencję nacechowane jest w głównej mierze kryterium ekonomicznym. Działalność gospodarcza w tym zakresie odbywa się na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia). Trzeba więc mieć na uwadze ustalenia dotyczące ekonomicznego wymiaru racjonalnej gospodarki AMW, jak również jej profesjonalne, zorganizowane i ciągłe działanie w sektorze gospodarczym. Traktowanie jej na równi ze Skarbem Państwa byłoby wykroczeniem poza ramy konstytucyjnej zasady równości.

Jeżeli więc zarówno Wojewodzie [...], jak i Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju znany był status Skarżącej, winny one uznać, że odszkodowanie w oparciu o art. 9y ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym przysługuje Agencji Mienia Wojskowego w W.

Skarżąca podkreśliła, że Agencja jest wyspecjalizowaną państwową osobą prawną i nie może być w związku z tym utożsamiana ze statio fisci Skarbu Państwa. Posiada własne, określone w ustawie kompetencje i zadania. Mienie przez nią nabyte stanowi jej własność. W ślad za owym przejściem własności przechodzą na nią wszystkie uprawnienia właścicielskie i prawa rzeczowe. Nie można zatem utożsamiać Agencji Mienia Wojskowego ze Skarbem Państwa. Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od Skarbu Państwa podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną. Zwróciła też uwagę na opracowanie Kazimierza Piaseckiego zamieszczone w "Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz" (Zakamycze 2003): "Własność i inne prawa majątkowe przysługują albo Skarbowi Państwa, jako szczególnego rodzaju osobie prawnej, lub innym państwowym osobom prawnym. Z powyższego unormowania wynika zasada "podzielności" mienia państwowego. Jej konsekwencją jest "uwłaszczenie" państwowych osób prawnych. O tym, czy własność i inne prawa majątkowe przysługują Skarbowi Państwa, czy innym państwowym osobom prawnym, decyduje zasadniczo kryterium podmiotowe. Do państwowych osób prawnych należy zaliczyć m.in. przedsiębiorstwa państwowe, wyższe uczelnie publiczne, agencje Skarbu Państwa, banki, jednoosobowe spółki Skarbu Państwa (zob. uch. SN z dnia 19 maja 1992 r., ID CZP 49/92, OSN 1992, nr 11, poz. 200), Polska Akademia Nauk, instytuty naukowo-badawcze. Nie ma podstaw do rozróżnienia własności w sensie ekonomicznym i prawnym. Własność jako kategoria prawna ma oczywiście treść ekonomiczną. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do tego, aby przyjmować, że uprawnienia Skarbu Państwa w stosunku do państwowych osób prawnych mieszczą się w kategorii własności w sensie ekonomicznym (...). Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 3, poz. 11) zniesiona została zasada, że jedynie Skarbowi Państwa może przysługiwać prawo własności mienia państwowego, w wyniku czego państwowe osoby prawne uzyskały zdolność prawną w zakresie nabywania składników majątkowych na własność".

Z tego względu – zdaniem Agencji – nie można mówić o bezprzedmiotowości tego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i w całości poparł argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, zgodnie z art. 15 k.p.a. odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, trafnie ustaliły Organy obu instancji, że bezprzedmiotowe jest prowadzenie owego postępowania odszkodowawczego, skoro nieruchomość ta przeszła na rzecz skarbu Państwa jako przejęta pod lokalizację inwestycji polegającej na budowie połączenia kolejowego MPL "[...]" z K., odcinek [...] a w chwili wywłaszczenia również stanowiła własność Skarbu Państwa, co do której Agencji Mienia Wojskowego przysługiwała jedynie kompetencja do wykonywania praw rzeczowych w zastępstwie Skarbu Państwa jako instytucji powierniczej w stosunku do Skarbu Państwa jako właściciela tego mienia.

Należy mieć bowiem na uwadze, że w myśl z art. 9s ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz. 94 ze zm.) nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna.

Zgodnie zaś z art. 9y ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, o których mowa w art. 9s ust. 3 i 3a oraz art. 9x ust. 4, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między P. S.A. a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobom, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości.

Zasadnicze i rozstrzygające znaczenie w sprawie, jak trafnie wywiodły Organy, miała treść decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2002 r., [...], stanowiącej podstawę wpisu własności w dziale II księgi wieczystej, orzekającego o wygaśnięciu z dniem [...] listopada 2001 r. prawa trwałego zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej w stosunku do przedmiotowej nieruchomości i przekazaniu jej na rzecz Agencji jako przejmującej, zgodnie z art. 19 ust. 3 cyt. ustawy (s. 42 akt sądowych).

W konsekwencji, zgodnie z odpisem Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K. w K., właścicielem działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], wpisanym w dziale II księgi wieczystej, podrubryce 2.2.2 Skarb Państwa - była Agencja Mienia Wojskowego. Nie była więc właścicielem nieruchomości położonej w K., w obrębie 2, jedn. ewid. [...], oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], a wykonywała swe uprawnienia powiernicze co do niej w imieniu Skarbu Państwa.

Ten wpis w księdze wieczystej świadczy także o tym, że przedmiotowa nieruchomość nie została AMW oddana na własność w trybie art. 8 ust. 1 cyt. ustawy jako niezbędna do podjęcia działalności przez Agencję. Potwierdza to także treść owej decyzji z Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2002 r. W dacie przejęcia na cele realizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej nieruchomość ta była niezagospodarowana jak przyjął biegły w uprzednio i niecelowo sporządzonym operacie szacunkowym z marca 2014 r. (s. 8). To dodatkowo przeczy temu, by została nabyta przez Agencję w celu zapewnienia jej funkcjonowania, w rozumieniu art. 8 ust. 2 cyt. ustawy, na co powołuje się Agencja.

Trafne zatem są ustalenia organów obu instancji poczynione w tej sprawie.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że obecnie obowiązująca ustawa w tym przedmiocie, a mianowicie ustawa z dnia 10.07.2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. poz.1322 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1.10.2015 r., a więc po uostatecznieniu się decyzji II. instancji - w art. 125 ust. 1 wyraźnie stanowi, że mienie stanowiące własność AMW (w rozumieniu dotychczasowych przepisów) z dniem wejścia w życie tej ustawy staje się mieniem Skarbu Państwa powierzonym do zagospodarowania Agencji.

Pod rządami poprzedniej ustawy z dnia 30 maja 1996 r. Minister Obrony Narodowej mógł przekazać na własność Agencji mienie, o którym mowa w art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 1996 r., również wtedy, jeżeli jest ono niezbędne do wykonywania jej zadań (ust. 1a art. 8 tej ustawy).Mienie nabyte przez Agencję w celu zapewnienia jej funkcjonowania stanowiło własność Agencji (ust. 2 art. 8 cyt. ustawy).

Aktualnie zlikwidowana została zatem kategoria przynależnej dotąd Agencji własności, wynikająca z art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego. Konsekwencją tego jest brak w obecnej ustawie wyraźnego zapisu o posiadaniu przez Agencję osobowości prawnej, w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 30 maja 1996 r., która stanowiła o tym w art. 5 ust. 3.

Tym bardziej zatem, wobec zmiany stanu prawnego w dacie orzekania w sprawie przez Sąd, roszczenia Skarżącej, która po połączeniu z Wojskową Agencją Mieszkaniową z dniem 1.10.2015 r. utworzyła nową Agencję Mienia Wojskowego (art. 121 ustawy z dnia 10.07.2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego) nie mogłyby zostać uwzględnienie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy – wbrew stanowisku Skarżącej - został przez Organy obu instancji prawidłowo ustalony. Zebrano konieczny i wystarczający materiał dowodowy i na jego podstawie dokonano uprawnionych ustaleń.

Nie doszło zatem, wbrew zarzutom skargi, do naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., czy też do naruszenia art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadnienia tych decyzji spełniają także wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Ze wskazanych uprzednio przyczyn nie miało też miejsca zarzucone naruszenie art. 9y ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez odstąpienie od ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą w oparciu o decyzję o lokalizacji linii kolejowej. Nie doszło nadto do naruszenia art. 1 w zw. z art 6 i art 23 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. 2013.712) poprzez uznanie, że Skarżąca Agencja winna być traktowana jedynie jako statio fisci Skarbu Państwa. To ustalenie Obu instancji było w pełni uprawnione i trafne.

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł zaś takich uchybień zaskarżonej decyzji, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.