Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 305/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 233 §  1 pkt 2 lit. a/
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 203 ust. 1 i 2, art. 204
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi P.I.C.Spółka Akcyjna z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P.z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenie decyzji określającej kwotę długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w B. rozpatrzył odwołanie P. SA z siedzibą w O. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz z akt sprawy wynikało między innymi, że:

- w dniu 12 maja 2009 r. w Oddziale Celnym w T. objęto procedurą tranzytu wg zgłoszenia tranzytowego T [...] towar w postaci artykułów elektronicznych (monitory, telewizory), artykułów reklamowych, części samochodowych, zabawek – w łącznej ilości 845 opakowań;

- towar powinien zostać dostarczony do urzędu celnego w D. do dnia 19 maja 2009 r., pojazdem o nr rej. [...];

- głównym zobowiązanym był P. SA;

- w dniu 13 maja 2009 r. w Oddziale Celnym Drogowym w D. został przedstawiony towar przewożony środkiem transportowym o wskazanych numerach rejestracyjnych, według deklaracji kierowcy, w środku przewozowym znajdował się towar objęty procedurą wywozu oraz towar objęty procedurą tranzytu wspólnotowego wg dokumentu T1;

- w trakcie rewizji celnej towaru organ stwierdził brak towaru objętego zgłoszeniem do procedury tranzytu, oraz towar niezgłoszony w postaci: 154 opakowań z telewizorami plazmowymi Panasonic, aparatami fotograficznymi Canon oraz innymi towarami handlowymi;

- według wyjaśnień Firmy Przewozowej "G." sp. z o.o. z siedzibą w T. L., z magazynu czasowego składowania jednocześnie były ładowane dwa samochody ciężarowe, po załadunku omyłkowo wpisano nr rejestracyjne w zleceniach wydania poszczególnych partii towarów;

- stwierdzoną w trakcie przeprowadzonej rewizji nadwyżkę towaru organ celny zatrzymał, a następnie postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. zajął towar w związku z nielegalnym wprowadzeniem go na obszar celny Wspólnoty;

- uwzględniono zażalenie Firmy Przewozowej "G." na powyższe postanowienie i uchylono go z argumentacją, iż nie doszło do nielegalnego wprowadzenia towaru (na towary zajęte wg postanowienia z dnia 20 maja 2009 r. sporządzono dokumenty celne, zarówno zgłoszenia celne do procedury wywozu jak i tranzytu);

- wyjaśnienia Spółki "G." czyniły zadość okolicznościom opisanym w art. 859 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), w odniesieniu do towaru niewspólnotowego objętego procedurą tranzytu. Natomiast w odniesieniu do towaru wspólnotowego nie zachodziła sytuacja powstania długu celnego;

- P. SA potwierdziła, iż przewoźnikiem była firma D. (w załączeniu przesłano kserokopię CMR z dnia 12 maja 2009 r.);

- postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., skierowanym do P. SA, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz uregulowania sytuacji prawnej towaru w postaci: art. elektroniczne (monitory, telewizory), art. reklamowe, części samochodowe, zabawki - 845 opakowań, objętego procedurą tranzytu wg MRN 09PL30308010D35810 z dnia 12 maja 2009 r., oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru;

- postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r., skierowanym do D. K., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz uregulowania sytuacji prawnej wskazanego towaru (art. elektroniczne, art. reklamowe, części samochodowe, zabawki) objętego procedurą tranzytu, oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru;

- postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r. Naczelnika Urzędu Celnego w Z. połączono postępowania wobec P. SA i D. K.;

- decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 18 maja 2009 r. oraz określił kwotę długu celnego wobec towarów;

- za dłużników organ uznał głównego zobowiązanego, tj. P. SA z O. - na podstawie art. 203 ust. 3 tiret 4 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej WKC), a także przewoźnika, tj. D. K., w związku z dokonywaniem przewozu towaru na podstawie art. 96 ust. 2 WKC;

- P. SA złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r.;

- decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. i umorzył postępowanie w sprawie, ze względu na niewłaściwe określenie przedmiotu prowadzonego postępowania;

- postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu towaru z dnia 12 maja 2009 r., oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług od towaru objętego procedurą tranzytu;

- decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 12 maja 2009 r., określił kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług dla wskazanych towarów, za dłużnika organ pierwszej instancji uznał głównego zobowiązanego, tj. P. SA z Opola - na podstawie art. 204 ust. 3 WKC.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od w/w decyzji, że sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nienależycie wyjaśniono sprawę, a także naruszono art. 204 ust. 1, ust. 2, ust. 3 WKC w zw. z art. 859 RWKC poprzez stwierdzenie powstania długu celnego w przywozie, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą objęty został towar z jednoczesnym pominięciem okoliczności, iż uchybienia, które powstały na gruncie przedmiotowej sprawy, nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie procedury celnej oraz naruszono art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nastąpił import towaru, Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził, że istnieją podstawy do uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie (decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. ) w tym zakresie organ odwoławczy argumentował następująco:

- kwestią wstępną wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. naruszył art. 128 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r.;

- tożsamość sprawy rozstrzygniętej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., zachodzi jedynie w ujęciu podmiotowym, bowiem wydane w tych sprawach rozstrzygnięcia pochodzą od tego samego organu administracji publicznej (organ Służby Celnej) i zostały skierowane do tego samego podmiotu (P. S.A.); brak jest natomiast warunków do uznania tożsamości spraw pod względem przedmiotowym;

- podstawę prawną wszczęcia postępowania postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., oraz podstawę prawną decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. i decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. - stanowił art. 203 WKC, a przedmiotem postępowania było określenie kwoty długu celnego i uregulowanie sytuacji prawnej towaru objętego procedurą tranzytu z dnia 12 maja 2009 r. w związku z usunięciem tego towaru spod dozoru celnego, oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług dla towaru;

- podstawę prawną wszczęcia postępowania postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. oraz podstawę prawną decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. stanowił art. 204 WKC, a przedmiotem sprawy było określenie kwoty długu celnego - w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu z dnia 12 maja 2009 r. oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług;

- mając na uwadze odmienną podstawę prawną obu postępowań, brak jest podstaw do uznania tożsamości spraw, co uprawnia organ II instancji do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r.;

- stosownie do treści art. 59 WKC, każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną, musi zostać zgłoszony do tej procedury;

- w myśl art. 199 ust. 1 RWKC, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za: prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów, oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą;

- w myśl art. 4 pkt 19 WKC, przedkładając dokument zgłaszający dokonał zawiadomienia organu celnego o dostarczeniu towarów do urzędu celnego;

- przyjmując zgłoszenie celne organ celny dokonał kontroli polegającej na oględzinach towaru załadowanego na środek transportu określony w tym zgłoszeniu, nie stwierdzając nieprawidłowości (organ celny przyjął więc to zgłoszenie zgodnie z art. 63 WKC, obejmując zgłaszany towar wnioskowaną procedurą tranzytu);

- zgodnie z zapisami dokumentu tranzytowego T1, towar powinien zostać dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia Oddziału Celnego Drogowego w D. do dnia 19 maja 2009 r. pojazdem o nr rej. [...];

- w myśl art. 92 ust. 1 WKC, procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury spełnione, gdy towary objęte procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia;

- w przedmiotowej sprawie w wyniku przeprowadzonej w dniu 14 maja 2009 r. w urzędzie celnym przeznaczenia rewizji celnej towaru załadowanego na środek transportowy o numerach rejestracyjnych [...], stwierdzono brak towaru objętego procedurą tranzytu;

- jednocześnie organ celny stwierdził zgodne i nienaruszone zamknięcia celne nałożone w urzędzie wyjścia, wskazujące, iż towar objęty procedurą tranzytu nie został załadowany na środek transportu określony w tym zgłoszeniu;

- Naczelnik Urzędu Celnego w Z. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie oraz określił kwotę długu celnego dla towaru objętego procedurą tranzytu na podstawie art. 204 ust. 1 WKC, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, tj. nieprzedstawieniem w urzędzie celnym przeznaczenia towaru objętego procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego;

- w myśl art. 204 ust. 1 WKC, dług celny w przywozie powstaje m. in. w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty;

- zgodnie z fakturą nr [...] z dnia 7 maja 2009 r., stanowiącą załącznik do zgłoszenia T1, procedurą tranzytu na podstawie tego zgłoszenia został objęty towar w postaci modeli figurek firmy Hasbro w ilości 108 sztuk;

- mając na uwadze powyższe rozbieżności w opisie towaru, konieczne jest przeprowadzenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji tożsamości towaru zajętego na podstawie postanowienia z dnia 20 maja 2009 r., w celu ustalenia wystąpienia w przedmiotowej sprawie okoliczności określonych w art. 859 RWKC, wyłączających powstanie długu celnego wobec towaru na podstawie art. 204 ust. 1 WKC, lub ich braku;

- stosownie do art. 96 ust. 2 WKC, nie uchylając określonych w ust. 1 tego artykułu obowiązków głównego zobowiązanego, również osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów;

- postępowanie nie doprowadziło do ustalenia faktycznego odbiorcy przedmiotowego towaru, wykazało natomiast, iż przewoźnikiem towaru objętego procedurą tranzytu był D. (....);

- organ celny I instancji nie wyjaśnił przyczyn, które zadecydowały o wykluczeniu przewoźnika jako dłużnika z udziału w postępowaniu;

- stosownie do postanowień przepisu art. 213 WKC, jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do jego pokrycia;

- z uwagi na odpowiednie stosowanie w sprawach celnych Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, organ celny nie może wybierać, do kogo skieruje decyzję, a wszyscy dłużnicy solidarni powinni być stronami postępowania;

- brak wyjaśnienia przyczyn wyłączenia jednego z potencjalnych dłużników z prowadzonego postępowania może prowadzić do stwierdzenia, iż postępowanie przed organem celnym pierwszej instancji w niniejszej sprawie prowadzone było bez zawiadomienia wszystkich stron, wobec czego należałoby je powtórzyć w całości z udziałem wszystkich stron;

- nieprawidłowe jest określenie przez organ I instancji w skarżonej decyzji chwili powstania długu celnego;

- jak wynika z treści decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił chwilę powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 2 WKC na dzień 12 maja 2009 r., tj. w chwili objęcia towaru procedurą tranzytu;

- w świetle art. 204 ust. 2 WKC, dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą, jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie;

- mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż jako przesłankę powstania długu celnego w skarżonej decyzji organ I instancji wskazał niewykonanie jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, moment powstania długu celnego powinien być określony zgodnie z podstawą prawną właściwą dla jego powstania, tj. w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego;

- Naczelnik Urzędu Celnego w Z. nie odniósł się do dowodów w postaci dokumentów ważenia pojazdu o nr rej. [...], wskazujących znaczące rozbieżności w wadze towaru przewożonego tym pojazdem mogące świadczyć o przewożeniu towarów innych niż określone w przedstawionych zgłoszeniach celnych;

- organ I instancji nie wyjaśnił również przyczyn braku rewizji pojazdu w urzędzie celnym przeznaczenia w związku z powiadomieniem tego urzędu o pomyłce w numerach rejestracyjnych środków transportu i omyłkowym wydaniu dokumentów;

- istnieje konieczność wyjaśnienia ewentualnej rozbieżności w numeracji kart ukraińskiego dokumentu deklaracji Nr [...] (w szczególności karty 4 dokumentu, której numer można odczytywać jako [...]), oraz możliwości wpływu tej okoliczności na wynik weryfikacji dokumentu deklaracji Nr [...] w bazie danych Państwowej Służby Celnej Ukrainy, a tym samym możliwość uznania tego dokumentu jako dowód zakończenia procedury tranzytu (dowód określony w art. 366 ust. 1 i 2 RWKC).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka P. zarzuca naruszenie art. 247 § 1 pkt 4, art. 128, art. 233 § 2, art. 233 § 1 pkt 2 lit a) oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, pomimo, iż postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług dla towaru zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., co uzasadniało uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Spółka wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., względnie jej uchylenie w całości z wytycznymi nakazującymi umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżona decyzja ma charakter kasacyjny. Uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tego rodzaju uprawnienia przysługują organowi odwoławczemu na mocy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten przewiduje, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Ordynacja podatkowa określa w tym przepisie, że przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W swoim rozstrzygnięciu z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej określa i formułuje wytyczne oraz precyzuje, w jakim zakresie odnoszącym się do stanu sprawy należy ją dodatkowo wyjaśnić. Zbędnym jest powtarzanie argumentów organu odwoławczego w tym zakresie. Są one usprawiedliwione i na tyle dokładne, że nie wymagają szerszego komentarza na ten temat.

Omówienia wymaga kwestia czy dopuszczalnym jest orzekanie przez organ w sprawie, w której już zapadło ostateczne rozstrzygnięcie. Spółka podnosi, że kwestię (długu celnego i należności podatkowych) definitywnie załatwia decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., a to uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., skoro ta ostatnia dotyczy sprawy już rozstrzygniętej wcześniejszym ostatecznym orzeczeniem tego organu.

Stanowisko Spółki nie zasługuje na aprobatę. Podkreślić trzeba, iż ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. ma charakter formalny w tym sensie, że nie rozstrzyga o uprawnieniach Spółki z punktu widzenia przepisów celno – podatkowych. Uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 25 marca 2010 r. i umorzenie postępowania przez Dyrektora Izby Celnej w B. – w realiach tejże sprawy - nie wywołuje skutku w postaci zakazu ponownego orzekania przez organ celny. Nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i nie wchodzi w grę przypadek określony w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Do takiego wniosku prowadzi analiza akt sprawy.

Po pierwsze, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Z dnia [...] marca 2010 r. (k. 319 – 327 akt adm.) stwierdza powstanie długu celnego w przywozie na dzień 18 maja 2009 r. i określa kwotę długu celnego. Nie rozstrzyga o podatku VAT. Rozstrzyga natomiast w tym zakresie kolejna decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 378 – 386). Organ stwierdza w niej powstanie długu celnego w przywozie na dzień 12 maja 2009 r. i określa również kwotę długu celnego. Nie można więc mówić o tożsamości spraw załatwionych przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. (k. 354 – 348 akt adm.) oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k.462 – 454 akt adm.). Pierwsza z nich odnosi się do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. Druga natomiast do decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. Zatem zakres tematyczny obu spraw załatwionych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej różni się.

Po drugie, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] marca 2010 r. jest wyrazem zapatrywania tego organu, że nastąpiło usunięcie spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu i wobec tego zachodzi konieczność stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie na dzień 18 maja 2009 r. oraz określenia kwoty długu celnego wobec tychże towarów. Podstawę w/w rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego w Z. stanowi art. 203 WKC. Powołany przepis w ust. 1 określa, że dług celny w przywozie powstaje w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym. W ust. 2 przepis ten wyjaśnia, iż dług celny powstaje z chwila usunięcia towaru spod dozoru celnego. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 r. dotyczy sprawy usunięcia towaru spod dozoru celnego w aspekcie art. 203 WKC. Późniejsza ostateczna decyzja tego organu – podobnie zresztą jak i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. – odnosi się do długu celnego w przywozie w świetle art. 204 WKC, w związku z niewykonaniem jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej tranzytu, którą objęto towar wg MRN [....] z dnia 12 maja 2009 r. Artykuł 204 WKC wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy nie ma zastosowania art. 203 WKC.

W tych okolicznościach nie można mówić, że występuje powaga rzeczy osadzonej (res iudicata). Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie narusza prawa, w tym przepisów Ordynacji podatkowej i wyrażonej w jej art. 128, zasady trwałości decyzji wydanej przez organ. Przepis ten stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne i ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych ustawą.

Niezasadnym jest też zarzut o bezprzedmiotowości postępowania wszczętego postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 4 października 2010 r. (k. 357 akt adm.). W/w postanowieniem organ wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie określenia kwoty długu celnego w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej oraz postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług. Wobec tego niezasadne są zarzuty i wnioski skargi, że Dyrektor Izby Celnej narusza prawo ponieważ nie stosuje przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit a/ Ordynacji podatkowej i nie uchyla decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz nie umarza postępowania w sprawie.

Stan faktyczny obu spraw (zakończonych omawianymi ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r.) jest identyczny, ponieważ pozostaje niezmienną wyłaniająca się generalna kwestia, potwierdzona wynikami rewizji celnej z dnia 14 maja 2009 r. przeprowadzonej przez organ, braku towaru objętego zgłoszeniem do procedury tranzytu wg MRN [...] (towaru w postaci artykułów elektronicznych (monitory, telewizory), artykułów reklamowych, części samochodowych, zabawek (w łącznej ilości 845 opakowań).Te same organy administracji celnej orzekają w sprawie. Zbieżny jest krąg adresatów decyzji (stron postępowania).

Jednak to za mało, by mówić o tożsamości sprawy. W literaturze przedmiotu sygnalizuje się (zob. Ordynacja podatkowa. Komentarz autorstwa Stefana Babiarza i innych, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 637), że o rozstrzygnięciu sprawy inną decyzją ostateczną można mówić wówczas, gdy zachodzi tożsamość czterech elementów występujących w obu sprawach, a mianowicie:

a/ podmiotów,

b/przedmiotu,

c/stanu faktycznego,

d/stanu prawnego.

Jak wyżej wykazano, nie zachodzi tożsamość przedmiotu sprawy oraz jej stanu prawnego.

Te względy przemawiają za słusznością argumentacji Dyrektora Izby Celnej w B., czego nie można powiedzieć o stanowisku prezentowanym przez skarżącą Spółkę.

W tych warunkach skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.