Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2914/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA (del.) Andrzej Gliniecki, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania M. T., działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. i art. 138 § 1 pkt 2 kpa – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].10.1999 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany budynku mieszkalno-usługowego z infrastrukturą techniczną i udzielającą pozwolenia na budowę tego budynku na działce nr [...] w M. na rzecz A. i J. Z.

M. T. pismem z dnia [...] grudnia 1999 r. zwrócił się o stwierdzenie nieważności obu wymienionych decyzji twierdząc, że zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Zakwestionował prawidłowość postępowania w części zamiany pierwotnego uzgodnienia przyłącza wodno-kanalizacyjnego od strony ulicy [...] na przyłącze od strony ulicy [...].

Zarzucił również, że projektowany budynek jest zbyt wysoki, przez co powoduje zacienienie jego budynku na działce nr [...]. Wbrew decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 1999 r. w projektowanym budynku jest ukryta trzecia kondygnacja mieszkalna w przestrzeni strychowej. W piśmie z dnia [...] marca 2000 r. podtrzymał swoje twierdzenia podnosząc, że wysokość projektowanego budynku faktycznie wynosi 10,57m co narusza § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z odległością od budynku którego jest właścicielem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...], a następnie po rozpatrzeniu wniosku M. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r.

Organ nadzoru stwierdził, że zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 1999 r. nie naruszają przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro istniała, pozytywnie uzgodniona możliwość przejścia z siecią wodno-kanalizacyjną przez ulicę [...], to organ odwoławczy miał podstawę do akceptacji zmiany pierwotnej koncepcji. Projektowany budynek nie ogranicza naturalnego oświetlenia budynku M. T.

Skargą z dnia 10 lipca 2002 r. M. T. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r.

W uzasadnieniu podał, że w trakcie postępowania odwoławczego decyzja Wojewody [...] wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) polegającym na zmianie koncepcji przyłącza wodno-kanalizacyjnego, przyjęciu wysokości projektowanego budynku 10,57m dla dwóch kondygnacji w sytuacji, gdy pierwotnie taka wysokość budynku dotyczyła trzech kondygnacji i bezpodstawne ustalenie, że projektowany budynek nie ograniczy naturalnego dopływu światła do jego budynku.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a taki tylko wzgląd mógłby uzasadniać poddanie rewizji tej decyzji.

Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona i nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 145.

Przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego była decyzja z dnia [...] grudnia 1999 r. Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 1999 r. zatwierdzająca projekt budowlany na działce nr [...] w M., w odniesieniu, do którego to orzeczenia organ rozpoznający sprawę w trybie wszczętego postępowania nadzwyczajnego stwierdził brak zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. uwagi do art. 156 kpa w wyd. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa, 1985 r., s. 235).

Zasadnie stwierdził organ wydający zaskarżoną decyzję brak wystąpienia tego rodzaju "kwalifikowanego" naruszenia prawa w odniesieniu do badanej decyzji.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. i decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 1999 r. nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i udzielająca pozwolenia na budowę tego budynku na działce nr [...] w M. na rzecz A. i J. Z. jest zgodna z wymaganiami decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r. Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzja ta zezwala na budowę budynku do dwu kondygnacji naziemnych, ostatnia rozwiązana w przestrzeni strychowej – dach dwuspadowy symetryczny. Przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych (§ 3 pkt 14 powołanego wyżej rozporządzenia).

Nie można zgodzić się więc z zarzutami skarżącego, że trzecia kondygnacja budynku została "ukryta".

Zachowane zostały też wymagane odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami. Przedmiotowy budynek znajduje się bezpośrednio, od wschodniej strony przy granicy z działką nr [...] na co właściciele tejże działki pisemnie w dniu [...] sierpnia 1998 r. wyrazili zgodę. Od strony zachodniej natomiast budynek posiada 40cm, pozbawiony otworów okiennych i drzwiowych, uskok zaprojektowany w odległości 3,80m od działki skarżącego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140), albowiem lokalizacja inwestycji w dniu wydania decyzji sąsiadowała z budynkami gospodarczymi skarżącego.

Podkreślić należy fakt, że sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie sygn. akt IVSA 121/01 uchylono zapadłe w postępowaniu nieważnościowym decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października i [...] listopada 2000 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał na liczne braki formalne prowadzonego postępowania, które obecnie zostały wyeliminowane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] kwietnia i [...] czerwca 2002 r. uzupełnił materiał dowodowy i wyczerpująco wyjaśnił istotne okoliczności związane z odległością budynku od granicy działki skarżącego.

Nie można zgodzić się również z zarzutami skargi odnośnie wadliwości postępowania w części zamiany pierwotnego uzgodnienia przyłącza wodno-kanalizacyjnego. Ponieważ brak było zgody jednego ze współwłaścicieli działki nr [...] na przeprowadzenie przyłączy wodociągu i kanalizacji od strony ul. [...] organ odwoławczy przyjął za słuszne uwzględnić uzgodnienia z Zespołem Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej z dnia [...] października 1998 r. dopuszczającą możliwość realizacji przyłączy od strony ul. [...].

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.