Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2567/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

9 czerwca 2005r.2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Rojek Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr) Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maj 2005r. sprawy ze skarg "T." Polska Spółka z o.o. w K. na decyzje Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 24 września 2002r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad, grudzień 1999 roku I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu i instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 24.334,43 zł ( dwadzieścia cztery tysiące trzysta trzydzieści cztery złote 43/100).


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Kr 2567/02

UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2002 r. Izba Skarbowa rozpoznając odwołania T. Polska spółki z o.o. w K. od ośmiu decyzji wydanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 roku, uchyliła je w całości orzekając jednocześnie jak poniżej :

- za miesiąc marzec 1999 rok określiła różnice w tym podatku do

przeniesienia na kolejny miesiąc w kwocie 14.035.731 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 13.959 zł,

- za miesiąc kwiecień 1999 rok określiła różnicę w podatku do zwrotu w kwocie 18.098.702 zł, zaległość podatkową w kwocie 56.836 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.091 zł,

- za miesiąc maj 1999 r. określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie 5.342.275 zł, zaległość podatkową w kwocie 55.221 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 16.566 zł

- za miesiąc czerwiec 1999 r. określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie 4.872.845 zł, zaległość podatkową w kwocie 26.272 zł wraz z odsetkami na dzień wydania decyzji oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 7.881 zł,

- za miesiąc lipiec 1999 r. określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie 8.977.466 zł, zaległość podatkową w kwocie 324.755 zł wraz z odsetkami za zwłokę i dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 97.426 zł

- za miesiąc wrzesień 1999 r. określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie

- 10.861.396 zł, zaległość podatkową w kwocie 76.518 zł wraz z

odsetkami za zwłokę oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 22.955 zł,

- za miesiąc listopad 1999 roku określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie 9.825.030 zł, zaległość w podatku w kwocie 198.395 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 59.518 zł,

- za miesiąc grudzień 1999 r. określiła różnicę podatku do zwrotu w kwocie 8.393.209 zł, zaległość podatkową w kwocie 74.598 zł wraz z odsetkami za zwłokę i dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 22.379 zł

Podstawą do wydania decyzji przez organ I instancji było stwierdzenie w czasie przeprowadzonej kontroli przez Inspektora Kontroli Skarbowej nieprawidłowości w rozliczeniu przez spółkę podatku od towarów i usług a w szczególności :

zaniżenie podatku należnego w następstwie nie naliczenia podatku z tytułu przekazania towaru /gazetek/ na potrzeby reprezentacji i reklamy ,

błędne zaliczanie wydatków inwestycyjnych do kosztów uzyskania przychodu ,

nieprzestrzeganie terminów , w których spółce przysługiwało prawo dokonania odliczenia podatku naliczonego ,

odliczenie podatku naliczonego w związku z zakupem usługi wynajmu samochodów osobowych ,

odliczenie podatku naliczonego z faktur w których wykazano podatek od towarów i usług, podczas gdy sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym ,

zawyżenie podatku naliczonego, poprzez błędne odliczenie tego podatku od wydatków z tytułu inwestycji w Warszawie.

Rozpoznając odwołania strony od decyzji zapadłych w I instancji , Izba Skarbowa nie podzieliła jedynie stanowiska Inspektora w kwestii odliczenia podatku naliczonego z tytułu inwestycji w Warszawie , konsekwencją czego były decyzje uchylające i orzekające jak podano powyżej.

Na etapie natomiast postępowania sądowego w związku z wniesionymi skargami spór między stronami sprowadzał się do kwestii związanych z :

zaniżeniem podatku należnego , w następstwie nie naliczenia podatku z tytułu przekazania towaru / gazetek/ na potrzeby reprezentacji i reklamy ,

nieprzestrzeganiem terminów , w których spółce przysługiwało prawo dokonania odliczenia podatku naliczonego ,

odliczeniem podatku naliczonego z faktur , w których wykazano podatek VAT , podczas gdy zdaniem organu sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym.

W tym zakresie zostały poczynione przez organy następujące ustalenia - odnośnie pierwszej kwestii :

spółka bezspornie we wszystkich objętych decyzjami miesiącach rozprowadzała w swoich sklepach prospekty reklamowe - gazetki T. , które zawierały kolorowe zdjęcia oferowanych do sprzedaży w danym okresie i objętych promocyjnymi cenami artykułów spożywczych i przemysłowych. Każda gazetka opatrzona była również hasłami reklamowymi mającymi przekonać o słuszności dokonywania zakupów w sieci sklepów spółki. Od przekazywanych na reklamę gazetek spółka nie naliczała , nie deklarowała i nie odprowadzała należnego podatku .

Organy stwierdziły przede wszystkim , że rozdając darmowo gazetki, niewątpliwie dokonywano reklamy firmy na forum publicznym.

Spór między stronami wiązał się w zasadzie z podnoszonym przez spółkę faktem , iż powyższe gazetki nie mają wyłącznie charakteru prospektów reklamowych.

Bezsporne było bowiem , że spółka w przedmiocie swojej działalności oprócz działalności handlowej miała prawo do świadczenia usług także o charakterze reklamowym i marketingowym.

W ramach tej działalności umieszczała w swojej gazetce reklamy między innymi produktów klientów sprzedawanych towarów.

Usługi te były odpłatne i odprowadzano od nich podatek VAT wg stawki podstawowej , jako podatek należny.

Zdaniem spółki w tym stanie rzeczy bezpodstawnie inspektor opodatkował w całości przekazanie na cele reklamy gazetki, skoro w części związane są one ze świadczonymi przez spółkę usługami reklamowymi.

Izba Skarbowa nie podzieliła nadto stanowiska spółki, iż doszło w niniejszej sprawie do podwójnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług jednej czynności.

Przyznała ,że w istocie gazetki te reklamujące sprzedawane wyroby zawierają oznaczenia klientów, jednakowoż nie zmienia to faktu, iż w głównej mierze reklamuj ą one spółkę jako sprzedawcę wszystkich przedstawionych towarów. Innym zdarzeniem rodzącym obowiązek podatkowy w podatku VAT jest odpłatne świadczenie usług reklamowych na rzecz kontrahentów spółki, które podlega opodatkowaniu stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług / DZ. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm. /, innym zaś przekazanie towaru na cele reprezentacji i reklamy , do którego odnosi się art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy.

Odnośnie kolejnej spornej między stronami kwestii, która wiązała się z pozbawieniem przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z dokumentów SAD [...] i Nr [...] / miesiące lipiec i listopad 1999 r./, Izba Skarbowa podzielając stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej powołała się na przepis art. 19 ust. 3 ustawy VAT wyżej cyt. zgodnie z którym , obniżenie podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc w którym podatnik otrzymał dokument celny, względnie następny.

Z punktu widzenia prawidłowości pomniejszenia podatku należnego istotne jest więc, kiedy dokument znalazł się w posiadaniu podatnika.

W niniejszym przypadku organ kontroli skarbowej dokonując ustalenia daty otrzymania dokumentu SAD przez spółkę , oparł się na dacie uwidocznionej przez przedstawiciela spółki w polu 54 dokumentu odprawy celnej. Wedle organów data zamieszczona w tym polu obok podpisu przedstawiciela spółki oznacza datę faktycznego otrzymania dokumentu przez spółkę. Osoba podpisana na dokumencie jako pełnomocnik spółki, uprawniona była do występowania przed urzędem celnym jako jej pełnomocnik . Skoro posiadała umocowanie do dokonywania czynności względem organów celnych, uznać należy że skutecznie odebrała dokument SAD.

Izba Skarbowa podzieliła także stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej w ostatniej spornej między stronami kwestii / miesiąc lipiec /, iż spółce T. nie przysługiwało również prawo odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących usługę przyłączeniową do sieci elektroenergetycznej.

Skarżąca spółka zarzucała w odwołaniu od decyzji tego organu , iż w istocie powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych , obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców / DZ. U. Nr.85 , poz. 957 / , podczas gdy z jego treści nie wynika nic co mogło by usprawiedliwić zajęte stanowisko. Izba Skarbowa w uzasadnieniu decyzji na poparcie swych racji powołała się na opublikowane w Biuletynie skarbowym z 1999 r. nr.5 poz. 32 wyjaśnienie PPI-7204/47/99/KSz wystosowane w trybie art. 14 par. 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, z którego wynika że pobieranie opłat za przyłączenie podmiotów do sieci elektroenergetycznych zgodnie ze szczegółowymi warunkami przyłączenia podmiotów do sieci oraz pokrywania kosztów przyłączenia , określonymi przez Ministra Gospodarki na podstawie art. 9 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, nie jest czynnością dotyczącą sprzedaży towaru lub usługi.

W skargach na powyższe decyzje wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie , T. Polska spółka z o.o. domagała się ich uchylenia jedynie w części dotyczącej zaniżenia podatku należnego w następstwie naliczenia podatku z tytułu przekazania towaru / gazetek/ na potrzeby reprezentacji i reklamy , w części zarzuconego nieprzestrzegania terminów, w których przysługiwało spółce prawo dokonania odliczenia podatku naliczonego/ dokumenty SAD/ oraz w części tyczącej odliczenia podatku naliczonego z faktur , w których wykazano podatek VAT, podczas gdy sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym .

W uzasadnieniu skargi dotyczącej gazetek T. spółka podnosi, że z ekonomicznego punktu widzenia wykonywała tylko jedną czynność , a mianowicie świadczyła usługi reklamowe , do których odnosi się wprost art. 2 ust. 1 VAT / odpłatne wykonywanie usług/ , co oznacza że istniała już podstawa opodatkowania analizowanych czynności, w związku z którą naliczyła i odprowadziła podatek VAT.

Na gruncie ustawy VAT , świadczenie usług z jednej strony oraz przekazanie towaru na cele reprezentacji i reklamy z drugiej , to dwa odrębne przedmioty opodatkowania wymienione w art. 2 ustawy.

Z konstrukcji tego przepisu wynika ,że zasadnicze rodzaje zdarzeń powodujące powstanie zobowiązania podatkowego zostały zamieszczone w art.2 ust. 1ustawy, natomiast art.2 ust.2 i 3 ustawy zawierający między innymi przekazanie towarów na cele reprezentacji i reklamy, przewiduje inne okoliczności, których zaistnienie powoduje powstanie zobowiązania w podatku VAT, a które nie mieszczą się w zakresie art. 2 ust. 1.

Taki wniosek pozwala wysnuć zastosowanie przez ustawodawcę sformułowania " stosuje się również" poprzedzającego katalog czynności wymienionych w art. 2 ust.3 ustawy.

W takiej sytuacji nie jest dopuszczalne opodatkowanie gazetek T. raz ze względu na sprzedaż usług reklamowych i ponownie w związku z ich dystrybucją, doszło by bowiem do podwójnego opodatkowania tej samej czynności.

Odnośnie nieprzestrzegania terminów , w których spółce przysługiwało prawo dokonania odliczenia podatku naliczonego.

Skarżąca nie podziela stanowiska organów, iż zamiast w miesiącu maju lub czerwcu 1999 r. oraz zamiast w miesiącu wrześniu lub październiku odliczyła od podatku należnego podatek naliczony w miesiącu lipcu oraz w listopadzie , przez co naruszyła przepis art. 19 ust. 1-3 ustawy VAT.

Jak wynika bowiem z treści zakwestionowanych dokumentów SAD wpłynęły one do spółki w miesiącu czerwcu i październiku 1999 roku.

Odmienna ocena tego faktu oparta została na nieprawidłowej wykładni treści spornego dokumentu ponieważ kontrolujący za datę wpływu tych dokumentów uznali dzień, w którym przyjęte zostały przez agenta celnego , a nie dzień otrzymania ich przez spółkę.

Tymczasem upoważnienie dla agenta celnego , który nie był pracownikiem spółki miało jedynie znaczenie dla organów celnych.

Z tego faktu nie można wyciągnąć wniosku ,.że dokonane przez niego "przyjęcie "jest również wiążące dla innych podmiotów i organów. W kwestii podatku naliczonego z faktur, w których wykazano podatek od towarów i usług podczas , gdy wedle organów sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym, bezzasadnie wedle strony skarżącej zakwestionowano prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego określonego w fakturach Zakładu Energetycznego.

Organy na uzasadnienie swojego stanowiska powołały się na pismo podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 20 sierpnia 1999 roku. wydane w trybie art. 14 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Tymczasem decyzje organów muszą być oparte na podstawie przepisów prawa, czyli mieć podstawę wyłącznie w ustawie.

Stanowisko Ministra Finansów, wykluczające uznania pobrania opłaty przyłączeniowej przez Zakład Energetyczny jako czynności dotyczącej sprzedaży towaru lub usługi, a tym samym opodatkowanie jej podatkiem VAT nie jest konsekwentne.

Wedle skarżącej po analizie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 IX 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych , obrotu energią elektryczną... /DZ. U. Nr 85 , poz.957/ a zwłaszcza par.9 i 10 , można dojść do odmiennych wniosków , aniżeli te na których opiera się interpretacja Ministerstwa Finansów. Przedstawione tam elementy składowe umowy o przyłączenie do sieci energetycznej, wskazuj ą na szereg czynności, które należy potraktować jako usługi o specjalistycznym charakterze.

W świetle artykułu 2 ustawy VAT , trudno nie uznać przedmiotowych czynności Zakładu Energetycznego za odpowiadające pojęciu świadczenia usług. Wskazuje się też , że podatek VAT zawarty w fakturach za przyłączenie do sieci gazowej , czy telefonicznej został przez spółkę zapłacony a następnie odliczony i fakt ten nie był kwestionowany.

Z punku widzenia organu podatkowego przyłączenie tzw. mediów powinno być traktowane jednolicie.

Podnosi się też ,że sporne faktury zostały wystawione w czerwcu 1999 r., podatek odliczono w lipcu zaś pismo na które powołuje się organ wydane zostało w sierpniu 1999 r., z czego wynika że interpretacja ukazała się po zaistnieniu zdarzenia gospodarczego i po zaksięgowaniu jego podatkowych skutków.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę podtrzymywała zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skargi należy uznać za zasadne.

W kwestii pierwszego zarzutu strony skarżącej stwierdzić należy , że poza sporem jest, iż gazetki T. nie mają jednolitego charakteru albowiem oprócz reklamy spółki /własnej/ zawieraj ą między innymi reklamy towarów własności dostawców spółki , od której to czynności zapłacono podatek od towarów i usług.

W ocenie Sądu przedmiotowe gazetki co do zasady niewątpliwie miały charakter reklamujący spółkę T. , gdyż spełniały najistotniejszą cechę definicji tego pojęcia , czyli informację o konkretnych towarach , o ich zaletach , wartościach i możliwościach ich nabycia, miały też na celu zachęcenie do kupna potencjalnego klienta u określonego sprzedawcy.

Pojęcie reklamy nie jest zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 8 stycznia 1993 r. / DZ U. Nr 11 , poz. 50 ze zm./ i w tej sytuacji istnieje konieczność zastosowania wykładni językowej tegoż pojęcia.

I tak słownik języka polskiego opracowany pod red. M. Szymczaka , tom. III, definiuje reklamę jako " rozpowszechnianie informacji o towarach , ich zaletach , wartościach , miejscach i możliwościach nabycia , chwalenie kogoś , zalecenie czegoś przez prasę , radio i telewizję i środki / np. plakaty, napisy , ogłoszenia / , służące temu celowi" .

Podobnie ujmowane jest rozumienie tego pojęcia w piśmiennictwie dotyczącym kwestii podatkowych przytaczanym przez organy jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W świetle powyższego zatem podzielić należy w pełni pogląd organów , iż darmowe rozprowadzanie przedmiotowych gazetek przez spółkę T. , stanowi działanie zmierzające do wyróżnienia sieci sklepów strony skarżącej spośród innych i wyboru ich jako miejsca dokonywania zakupu i czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast skoro w powyższej gazetce zamieszczano także inne reklamy produktów i firm związane ze świadczeniem przez stronę skarżącą usług -, reklamowych , odpłatnych , które podlegaj ą opodatkowaniu podatkiem VAT który został uiszczony , za nie pozbawiony słuszności należy uznać zarzut, iż doszło by do podwójnego opodatkowania tej samej czynności w zakresie tej części gazetki, która zawiera tego rodzaju odpłatne treści reklamowe .

W ocenie Sądu przyjęciu takiego poglądu nie sprzeciwia się fakt, iż przy wykonywaniu tego rodzaju usług reklamowych występują pewne elementy charakterystyczne dla reklamy własnej.

Wykonywanie tych usług związanych z prezentacją produktów polegało wszakże jak to podkreśla spółka na umieszczanie zdjęć towarów w gazetkach.

Podzielić należy pogląd podnoszony w skardze , iż z uwagi na opisaną różnorodność funkcji realizowanych przez gazetkę , podatek VAT winien być przyporządkowany tej jej części, która dotyczy reklamy T. Polska , jak również do tych fragmentów, które zawieraj ą reklamy zamieszczone nieodpłatnie, gdzie nie naliczano podatku VAT. Wbrew zarzutom skargi winien on objąć również fragmenty które zawierają również materiał o charakterze informacyjnym.

Nie powinien być jedynie naliczany od części zawierającej płatne reklamy w ramach działalności usługowej spółki.

Za zasadny w całości uznać należy zarzut skargi związany ze stanowiskiem organów co do uchybienia terminu do dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z dokumentów SAD.

Przepis art. 19 ust. 3 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku przewidywał że obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc , w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny albo w miesiącu następnym.

Ustawa ta ani inne przepisy nie zawierają definicji jak należy rozumieć użyte w art. 19 ust.3 pojęcie " podatnik otrzymał.. dokument celny "

Dlatego sięgnąć należy do reguł wykładni gramatycznej, szukając tego znaczenia w języku potocznym.

Otrzymanie , łączy się niewątpliwie z fizycznym posiadaniem dokumentu , rzeczy , co potwierdza słownik języka polskiego /Wyd. PWN wyd. VIII z 1993 r. t. II str. 569/.

Otrzymać dokument uprawniający do obniżenia podatku powinien podatnik tego podatku , do którego jest adresowana norma zawarta w art. 19 ust. 3 ustawy o VAT.

Utożsamianie przez organy postępowania celnego i podatkowego w aspekcie zakresu upoważnienia udzielonego agentowi celnemu , nie jest w ocenie Sądu uzasadnione prawnie lecz faktycznie.

Zakres czynności agenta celnego określony w art. 256 kodeksu celnego / ustawa z dnia 9 stycznia 1997 - DZ. U. Nr 23 , poz. 117 ze zm./ dotyczy wszelkich czynności lecz tylko przewidzianych w przepisach prawa celnego a nie podatkowego.

Dlatego doręczenie dokumentu celnego SAD upoważnionemu pracownikowi agencji celnej nie jest tożsame z otrzymaniem tego dokumentu przez podatnika w świetle przepisu art. 19 ust. 3 VAT.

/Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 VI. 2003 r. sygn. III S.A. 2827/01 / .

Z powyższych względów uznać należy zarzut strony skarżącej w pełni za zasługujący na uwzględnienie.

W przedmiocie ostatniego zagadnienia spornego między stronami dotyczącego odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących czynności przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, w ocenie Sądu organy nie dostatecznie wyjaśniły dlaczego czynności te nie są usługami w rozumieniu art. 2 powołanej ustawy VAT , w związku z czyli opłaty ponoszone przez podatnika nie mogą rodzić prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Nie wystarczającym jest ogólnikowe odwołanie się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji do rozporządzenia Ministra Gospodarki wyżej wskazanego wydanego na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.

Prawo energetyczne i stwierdzenie , iż nie są one czynnościami określonymi w art. 2 ustawy o VAT.

Organy nie powołały się na żaden przepis tego rozporządzenia, który mógłby przemawiać za takim stanowiskiem.

Zgodnie z art. 2 ustawy VAT opodatkowanie tym podatkiem podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług, jeżeli te czynności następują na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Zebrany materiał dowodowy nie wyjaśnia dlaczego sporne czynności nie mogą być uznane za odpowiadające pojęciu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Strona skarżąca zwracała się o sprecyzowanie przyjętego przez kontrolujących stanowiska, wskazując iż inną ocenę przyjęto w stosunku do przyłączenia do się do sieci telefonicznej czy gazowej.

Mimo to organ wątpliwości tych nie wyjaśnił zaś Izba Skarbowa podtrzymując stanowisko inspektora odwołała się jedynie do stanowiska zajętego przez Ministerstwo Finansów w wyjaśnieniach zawartych w Biuletynie Skarbowym z 1999 r. nr 5 poz. 32 PPl-7204/47/99/KSz wystosowanego w trybie art. 14 Ordynacji.

Istotnie wyjaśnienia Ministerstwa Finansów wydane w powyższym trybie pomagają organom podatkowym w realizacji rozwiązań przyjętych w ustawach podatkowych poprzez ich wykładnię i zastosowanie reguł interpretacyjnych przepisów prawnych , lecz nie mogą być podstawą prawną rozstrzygnięcia w sprawie.

W związku z tym zdaniem Sądu w tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona do ostatecznego rozstrzygnięcia a stanowisko organów nie jest uzasadnione.

Zwrócić uwagę dodatkowo należy na treść art. 4 ust. 2 ustawy VAT, który stanowi, że usługami, o których w niej mowa są usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej.

Zatem organy dla pełnego wyjaśnienia charakteru przedmiotowych czynności winny zbadać sporną czynność pod kątem wymienienia jej w powyższych klasyfikacjach .

Z powyższych względów skoro skargi okazały się zasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 145 par. 1 ust 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 153 , poz. 1270 / w zw. z art. 97 par. l ustawy z tej samej daty -Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 pierwszej z powołanych ustaw.