Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 69/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 22 ust. 1,  par. 23 ust. 1, 3, 5, par. 39 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi D. M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz § 22 ust 1 i 2, § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. z dnia [...] r. nr [...], uznające D. M. za zdolnego do czynnej służby wojskowej i przyznające kategorię zdolności "A".

W odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, D. M. nie zgodził się z ustaloną przez Komisję kategorią zdolności do czynnej służby wojskowej, motywując to faktem, że w związku z przebytym trzy lata temu wypadkiem motocyklowym do dnia dzisiejszego odczuwa wyskakiwanie i chrzęstniecie w obu biodrach, co uniemożliwia mu wykonywanie wielu ćwiczeń oraz branie udziału w treningach ogólnorozwojowych i sprawnościowych. Oprócz tego wskazał na to, że leczy się w poradni rodzinnej na nadciśnienie tętnicze.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadzeniu w trybie odwoławczym dodatkowych badań lekarskich specjalistycznych kardiologicznych (w tym ECHO serca), okulistycznych oraz ortopedycznych, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy.

Komisja Rejonowa stwierdziła, iż przeprowadzone w trybie odwoławczym specjalistyczne badania ortopedyczne, potwierdziło brak upośledzenia sprawności narządu ruchu, a przeprowadzone dodatkowo badania lekarskie specjalistyczne kardiologiczne (w tym ECHO serca) oraz okulistyczne jednoznacznie przemawia za kwalifikacją schorzenia ze strony układu krążenia wg § 39 p. 1 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), co kwalifikuje odwołującego się do kategorii "A" zdolności do czynnej służby wojskowej.

Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny rodzaju i stopnia nasilenia zaburzeń ze strony układu krążenia i narządu ruchu dokonanych przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, D. M. zarzucił orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., że jest dla niego krzywdzące, a przyznana kategoria "A" jest nieadekwatna do stanu zdrowia. Skarżący uważa, iż jego schorzenie kwalifikuje się do leczenia operacyjnego, a także uniemożliwia mu wykonywanie ćwiczeń na treningach ogólnorozwojowych i sprawnościowych, które by musiał wykonywać również w czasie służby wojskowej. Wskazał także, że leczy się na nadciśnienie tętnicze.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. W ocenie Komisji zaskarżone orzeczenie zostało wydane w sposób prawidłowy w oparciu o załączoną dokumentację medyczną oraz ocenę badającego dla potrzeb orzeczniczych TWKL we P. lekarzy specjalistów w zakresie ortopedii - traumatologii, kardiologii - tym badanie typu ECHO serca oraz okulisty - ocena dna oka. W świetle tej dokumentacji oraz oceny lekarzy specjalistów wynika, że orany prawidłowo oceniły stan zdrowia skarżącego i zakwalifikowały go do czynnej służby wojskowej, Kat A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia kandydata, a w szczególności, do sprawdzenia czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz, czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do określonej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z jego art. 1 § 1 pkt 1 (po 1 stycznia 1999 r. - art. 1 pkt 1). Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nie uregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie.

Podkreślić należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej), stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia.

Rozstrzyganie o zdolności do czynnej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej. Wprawdzie istotą orzecznictwa wojskowych komisji lekarskich nie jest stwierdzenie stanu zdrowia kandydata, ale pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby.

Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, uwzględniły dowody przedłożone przez skarżącego i prawidłowo uznały, że nie zawierają one danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości, co do oceny rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń wskazanych przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów - w tym ortopedy-traumatologa, kardiologa i okulisty.

Wojskowe komisje lekarskie obu instancji uznały, iż przeprowadzone w trybie odwoławczym specjalistyczne badania ortopedyczne, potwierdziło biodra trzaskające obustronne nie upośledzające sprawności narządu ruchu (§ 64 p.1), a przeprowadzone dodatkowo badania lekarskie specjalistyczne kardiologiczne (w tym ECHO serca) oraz okulistyczne jednoznacznie przemawia za kwalifikacją schorzenia ze strony układu krążenia wg § 39 p. 1 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), co kwalifikuje odwołującego się do kategorii "A" zdolności do czynnej służby wojskowej. Jednocześnie Komisja ustosunkowała się do dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, oceniając, że nie zawiera ona danych mogących zakwestionować orzeczenia Komisji.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).