Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 788/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 13f
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 29 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia

[...] r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] nr [...]

w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że występujący w roli wierzyciela Prezydent Miasta S., po uprzednim doręczeniu upomnienia, wystawił wobec "A." Spółki z o.o. z siedzibą w S. tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania (SPP) pojazdu marki Mercedes nr rej. [...] w kwocie [...] zł w okresie od [...] r. do [...] r. oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę

z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i dwie uchwały Rady Miasta S.

z dnia z dnia 1 grudnia 2003 r. i 22 listopada 2004 r.

Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego został doręczony zobowiązanemu w dniu 22 grudnia 2009 r.

Pismem z 23 grudnia 2009 r. zobowiązana Spółka zgłosiła zarzuty

w postępowaniu egzekucyjnym, zarzucając nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wnosząc o przesłuchanie

w charakterze strony J.B. okoliczność ustalenia osoby kierującej pojazdem w dniach wskazanych w upomnieniu, o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania wniosku o przesłuchanie świadka oraz rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

o uchylenie zajętego rachunku bankowego spółki oraz o stwierdzenie nieważności tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Spółka zaprzeczyła jakoby ktokolwiek z pracowników Spółki kiedykolwiek zostawił samochód zaparkowany w strefie płatnego parkowania, nadto wskazała, że już

w piśmie z dnia [...] r. wskazano w czyjej dyspozycji znajdował się przedmiotowy samochód, jednak osoba ta nie została przesłuchana przez pracowników organu; organ administracyjny, pomimo wniosku Spółki, nie wszczął odrębnego postępowania celem ustalenia osoby lub osób winnych pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez dokonanej opłaty za postój.

Zobowiązana zakwestionowała sposób informowania o powstałym obowiązku uiszczania dodatkowej opłaty za pozostawienie pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty za parkowanie (postój) – brak potwierdzenia odbioru przy doręczaniu "za wycieraczkę" oraz brak wymaganego w takim przypadku, zdaniem Spółki, protokołu stwierdzającego pozostawienie pojazdu w strefie.

Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 7, 8 i 9 kpa oraz art. 35 i 36 kpa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania.

W odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego (pismo z dnia [...] r.) do wskazania osoby lub osób, które kierowały przedmiotowym pojazdem we wskazanym w upomnieniu okresie, Spółka wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia osoby, od której powinna być pobrana opłata za nieopłacony postój i przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego. Jak wskazała Spółka, po wstępnych rozmowach z pracownikami okazało się, że nikt z pracowników nie używał samochodu we wskazanym okresie, wobec czego, zachodzi, zdaniem Spółki, prawdopodobieństwo samowolnego wystawiania przez pracowników SSP opłat za postój (przy wykorzystaniu znanych im numerów rejestracyjnych).

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. uznał wniesione pismem z dnia [...] r. zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu powołano się na przepis art. 13 ust. 1 i 13 f ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którymi obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania powstaje z mocy prawa. Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów, wskazano w uzasadnieniu, że wobec nieprzedstawienia dowodów w sprawie, za trafne należy uznać przyjęcie, że nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego ani też nie można orzec o nieistnieniu obowiązku, gdyż zgromadzony materiał dowodowy twierdzeniom tym zaprzecza.

Organ pierwszej instancji wskazał, że tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa, w szczególności zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, wskazanie postawy prawnej oraz prawidłowe pouczenia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 25 i 36 kpa wskazano,

że postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego

i odbywa się bez zbędnej zwłoki. Powołując się na przepis art. 26 § 5 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśniono, że egzekucję administracyjną wszczęto w dniu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, t.j. w dniu [...] r. i od tej daty rozpoczyna się bieg terminów określonych w kpa, przy czym, powołując się na wyrok sądu ( wyrok WSA w S. z 1 października 2008 r. II SA/Sz 1206/07), wskazano, że w toku prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny, podejmując czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnej, nie jest związany terminami, o których mowa w art. 35 kpa i w konsekwencji nie spoczywa na nim obowiązek wysyłania zawiadomień w trybie art. 36 kpa.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego ( art. 7, 8, 9 kpa) organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym przepisy kpa stosuje się odpowiednio, czyli z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania.

Na wyżej opisane postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie, w którym wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 35 § 3, 61 kpa oraz

art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Spółka wskazała, że podany w tytule wykonawczym samochód osobowy jest własnością Spółki i jest wykorzystywany przez wszystkich pracowników. Prowadzone w Spółce dochodzenie nie zostało zakończone, w dalszym ciągu czynione są, jak zapewniono, starania o ustalenie osoby odpowiedzialnej za parkowanie w strefie płatnego parkowania w S., co jest utrudnione z uwagi na długi upływ czasu oraz rotację pracowników. Okoliczność ta stanowiła, zdaniem Spółki, podstawę

do wszczęcia przez organ administracyjny postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 35 § 3 kpa.

Zobowiązana uznała, że organ, nie wszczynając postępowania wyjaśniającego, które miałoby na celu ustalenie osoby winnej niedokonania opłat za postój w strefie, zgodnie z art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powinien był umorzyć postępowanie egzekucyjne z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie

o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, wskazało, że zgodnie z przepisem art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia.

Wskazano, że upomnienie z dnia [...] r. zostało doręczone zobowiązanej Spółce [...] r.

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń zawartych w zażaleniu, organ stwierdził,

że zobowiązana błędnie pojmuje rozkład ciężaru udowodnienia faktów zwalniających ją od odpowiedzialności w postępowaniu egzekucyjnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny obowiązku prowadzenia przez ten organ postępowania dowodowo – wyjaśniającego w celu udowodnienia zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Kolegium uznało, że organ egzekucyjny nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego, czy wyjaśniającego celem przesłuchania świadków, bądź celem wyjaśnienia czy, i kto

z pracowników zobowiązanej Spółki pozostawił samochód w strefie bez uiszczenia opłaty.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że ze składanych w toku postępowania pism zobowiązanej Spółki wynika, że nie kwestionowała ona samego faktu, że samochód służył wszystkim pracownikom Spółki do wykonywania ich obowiązków służbowych. Wskazano, że Spółka zaprzeczała, jakoby kiedykolwiek którykolwiek z jej pracowników parkował samochód w strefie bez uiszczenia opłaty.

Przywołując przepisy ustawy o drogach publicznych, Kolegium wskazało, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie piątego parkowania wynika właśnie z tych przepisów, przy czym w art. 13f ust. 2 tej ustawy zawarto delegację dla rady gminy (miasta) do określenia sposobu pobierania opłaty dodatkowej. Zdaniem Kolegium, znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, są wystarczającym środkiem dowodowym dla wykazania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa. SKO stwierdziło również, że zobowiązana nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich twierdzeń, iż we wskazanych dniach, miejscach, godzinach, pojazd będący jej własnością nie znajdował się w strefie płatnego parkowania na terenie miasta S., a tym samym, że nie nastąpił jego postój bez uiszczenia opłaty.

W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skardze na wyżej opisane postanowienie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 18, 27 § 1, 33 pkt 1 i 4, art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji oraz art. 7,8 ,9 , 10, 61, 75, 77, 78, 80, 81 i 136 kpa.

Nadto skarżąca wniosła o:

- przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J.B. na okoliczność ustalenia osoby kierującej samochodem w dniach wskazanych

w upomnieniu,

- przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków – inspektorów strefy płatnego parkowania, którzy wystawili, jak wskazała Spółka, rzekome informacje

o pozostawieniu samochodu w strefie płatnego parkowania, na okoliczności dotyczące daty, miejsca pozostawienia samochodu, jego numerów rejestracyjnych, koloru, modelu, osoby lub osób poruszających się samochodem w dacie i godzinie wystawienia zawiadomienia,

- zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wykazania danych inspektorów, którzy wystawili zawiadomienia w celu umożliwienia przesłuchania ich

w charakterze świadków.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że SKO w S., pomimo złożenia przez Spółkę, wraz z pismami kierowanymi do organu, wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie osoby lub osób ponoszących odpowiedzialność za pozostawienie samochodu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty, do dnia złożenia skargi nie wszczął postępowania i nie dokonał w/w ustaleń.

Powyższe oznacza, zdaniem skarżącej, że organy obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania określonych osób.

Nie zgadzając się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że w sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, skarżąca przywołała przepis art. 13 ustawy o drogach publicznych i stwierdziła, że przepis ten nie wprowadza domniemania, że korzystającymi z dróg publicznych są wyłącznie właściciele pojazdów.

Wobec tego, że samochód we wskazanym okresie był w posiadaniu co najmniej kilku osób, brak jest, zdaniem skarżącej, podstaw do przyjęcia, że Spółka jest zobowiązana do wnoszenia opłaty za postój samochodu w strefie w okresie,

w którym znajdował się w dyspozycji pracowników Spółki.

Stąd też za uzasadnione uważa skarżąca złożone przez nią w skardze wnioski dowodowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył i ustalił, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji

i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej: P.p.s.a.).

W następstwie kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest niezgodne z prawem.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta S., będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, w okresie od [...]r. do [...] r., którego odpis doręczono w dniu [...] r. skarżącej Spółce.

Korzystając z przysługującego uprawnienia do wniesienia zarzutów,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, Spółka "A.", powołując się na okoliczności wskazane w art. 33 pkt 1, 4 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej: u.p.e.a., podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, zarzut nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że

w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. W rozpatrywanej sprawie kompetencje organu egzekucyjnego

i wierzyciela wykonuje Prezydent Miasta S., a zatem bezspornym jest, że bezprzedmiotowym było wydawanie przez ten organ dwóch odrębnych postanowień w zakresie zgłoszonych zarzutów, a więc zarówno tych w oparciu o art. 34 § 1 jak

i art. 34 § 1a u.p.e.a. Tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego czyni bowiem bezprzedmiotowym wyodrębnienie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (vide: uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt

I FPS 4/06, opubl. ONSAiWSA 2007/5/112, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, Lex nr 549015).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...] zł stanowi (wraz z kosztami upomnienia) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku poniesienia w 19 przypadkach opłaty za parkowanie samochodu osobowego [...] o nr rej. [...] w okresie od [...] r. do [...] r. w strefie płatnego parkowania. Kwestie sporne stanowi natomiast to, czy zobowiązanym do uiszczenia wskazanych należności była faktycznie skarżąca Spółka, do której we wskazanym okresie należał przedmiotowy pojazd.

Skarżąca twierdzi, że zarówno Prezydent Miasta S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie faktycznego użytkownika pojazdu, na którym, stosownie do treści art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.), ciążył obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W jej ocenie, fakt złożenia przez właściciela przedmiotowego pojazdu wniosku o wszczęcie postępowania mającego na celu ustalenie osoby, od której powinna być pobrana opłata za nieopłacony postój i przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego, skutkuje tym, że to na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek podejmowania dalszych czynności (w tym przesłuchania), które miałyby doprowadzić do jednoznacznego ustalenia osoby/osób, które faktycznie ten pojazd użytkowały w dniach i godzinach, w których wystawiono zawiadomienia

o nieopłaconym postoju.

Odnosząc się do tej kwestii, na wstępie wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że

w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych.

Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego

i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie.

Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29

§ 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny (także będący jednocześnie wierzycielem dochodzonej należności) ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu (t.j. osoby upoważnione przez Spółkę do korzystania z pojazdu), a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego

z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex nr 344875; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skarżąca Spółka nie udowodniła, że korzystającym z drogi była inna osoba. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodu na okoliczność korzystania z pojazdu Spółki przez inne osoby.

Trzeba tu podkreślić, że właściciel przekazując pojazd innej osobie bierze na siebie ryzyko, że osoba ta nie wywiąże się z obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej i tym samym musi ponieść skutki zaniechania obowiązku przez tę osobę. Wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, nie ma możliwości poszukiwania faktycznego użytkownika samochodu. Zasadnie zatem skarżony organ przyjął, że dowód w tym zakresie obciąża właściciela pojazdu, a działaniu organu nie można zarzucić sprzeczności z art. 61, 75, 78, 80, 81, 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej: K.p.a. Ponadto stanowisko organu w tym przedmiocie zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, co niezasadnym czyni zarzut skarżącego w kwestii naruszenia art. 7, 8 i 10 K.p.a.

Odnosząc się do zgłoszonego w skardze wniosku dowodowego (wniosek

o przesłuchanie J.B.),wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a.) uprawnienie Sądu do przeprowadzenia dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest do dowodów z dokumentów, i to

w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie. Dlatego Sąd orzekający w sprawie, wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania J.B. oddalił. Tym samym również nie mógł uwzględnić wniosku

o przesłuchanie niezidentyfikowanych pracowników – inspektorów strefy płatnego parkowania, ani zobowiązać Prezydenta Miasta S. do wskazania ich danych. Sąd nie posiada kompetencji na podstawie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązywania organu do wskazania danych ewentualnych świadków.

Reasumując, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.