Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1124/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14a, art. 14b par. 3, art. 14h, art. 14e par. 1, art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 169 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 73-92
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
article: art. 29 ust. 4a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 3 par. 2 pkt 4a, art. 134 par. 1, art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2 i par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska WSA Małgorzata Bejgerowska /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2010r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; /-/ M. Bejgerowska /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") stwierdził, w interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], że stanowisko K. Spółki z o. o. z siedzibą w P., przedstawione we wniosku, jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powyższej interpretacji wskazano, że w dniu 2 lipca 2009 r. do organu wpłynął wniosek K. Spółki z o. o., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości obniżenia podatku należnego z tytułu wystawionych korekt faktur VAT. W powyższym wniosku podatniczka podniosła, że jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonuje sprzedaży towarów oraz świadczenia usług na rzecz m.in. podmiotów krajowych, które dokumentuje fakturami VAT. Transakcje takie wiążą się między innymi z koniecznością korygowania obrotu poprzez wystawianie faktur korygujących, w przypadku, gdy np. nastąpi zwrot towaru, zmiana (obniżenie) ceny, pomyłka w ilościach bądź w cenie, a także w innych wypadkach (sytuacjach faktycznych), powodujących obniżenie podstawy opodatkowania dla celów podatku VAT. Wnioskodawczyni wskazała jednocześnie, że zamierza dokonywać obniżenia podstawy opodatkowania na podstawie wystawionych faktur korygujących w miesiącu ich wystawienia. Oznacza to, że spółka planowała dokonać obniżenia podatku należnego na podstawie wystawionej faktury korygującej, bez uzyskania potwierdzenia odbioru faktury korygującej.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny podatniczka zwróciła się

z następującym pytaniem: czy w przypadku braku potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez kontrahenta Spółka może pomniejszyć obrót (podstawę opodatkowania) oraz kwotę podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktury korygującej?

We wniosku strona przedstawiła stanowisko, w którym powołała się na treść przepisu art. 29 ust. 4a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.t.u."), z którego wynika, że w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, podatnik ma prawo do obniżenia podstawy opodatkowania, pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano.

Wnioskodawczyni podniosła, że przepis art. 29 ust. 4a u.p.t.u. obowiązuje we wskazanym wyżej brzmieniu od dnia 1 grudnia 2008 r., kiedy to dodano ten przepis do u.p.t.u. Zdaniem strony, wprowadzenie do ustawy powyższej regulacji jest skutkiem stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt U 6/06), że § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) jest niezgodny z art. 92 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Powyższy przepis rozporządzenia wydany bowiem został bez delegacji ustawowej, a ponadto jako zapis modyfikujący niekorzystnie dla podatnika podstawę opodatkowania powinien być ujęty w ustawie, a nie w rozporządzeniu. Według przytoczonych przez stronę przykładów z orzecznictwa, m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2007 r. (sygn. III SA/Wa 1121/07)"(...) Wolą ustawodawcy było, ażeby wszystkie kwestie, które mogą mieć wpływ na wysokość obciążającego obywateli ciężaru podatkowego, uregulowane zostały w ustawie". Wskazana nowelizacja polegała zatem na uregulowaniu materii umieszczonej dotychczas w rozporządzeniu, w akcie prawnym wyższej rangi, jakim jest ustawa.

W ocenie Spółki wprowadzenie przepisu art. 29 ust. 4a u.p.t.u. nie wpłynęło na fakt, że zakres unormowania jest niezgodny z unijnymi dyrektywami, w tym w szczególności z Dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (będącej odpowiednikiem Szóstej Dyrektywy). Strona powołała się na podobny pogląd prezentowany w doktrynie (por. Dyrektywa VAT 2006/112/WE. Komentarz 2008, pod red. J. Martiniego, Wrocław 2008, s. 457 - 458).

Według stanowiska przedstawionego przez stronę Dyrektywa 2006/112/WE przewiduje dodatkowe warunki korzystania z prawa do pomniejszania podatku VAT. Art. 90 ust. 1 Dyrektywy stanowi, iż w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.

Z powyższego brzmienia przepisów prawa wspólnotowego strona wywodzi, iż warunku posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej jako podstawy dla obniżenia obrotu przez podatnika nie można usprawiedliwić brzmieniem art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Wymóg posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej, zdaniem Spółki, w praktyce znacznie utrudnia, a czasem uniemożliwia, obniżenie podstawy opodatkowania w sytuacjach, w których państwa członkowskie mają obowiązek umożliwić podatnikom dokonanie takiej korekty. Strona powołała się na podstawowe zasady podatku VAT, wśród których znajduje się zasada neutralności podatku od towarów i usług, znajdująca odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy. Wymóg posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez podatnika-nabywcę w pewnych sytuacjach może, jej zdaniem, uniemożliwić obniżenie przez podatnika-sprzedawcę podatku należnego ze względu na okoliczności od niego niezależne. Będzie tak w przypadku zmiany adresu bądź siedziby przez podatnika-nabywcę, nieodbierania przez niego korespondencji itp.

W ocenie Spółki, przepis art. 29 ust. 4a u.p.t.u., wprowadzając dodatkowy warunek materialnoprawny, od którego zależy możliwość odliczenia podatku, modyfikuje na niekorzyść podatnika podstawę opodatkowania ze względu na okoliczności na które podatnik-sprzedawca nie ma wpływu. Na potwierdzenie swojego stanowiska podatniczka powołała następujące wyroki:

WSA z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1587/08,

WSA z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 249/08,

WSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 655/08.

Zdaniem Spółki, nie musi ona czekać na potwierdzenie odbioru faktury korygującej od nabywcy, aby obniżyć VAT należny. Przepis art. 29 ust. 4a u.p.t.u. jest bowiem niezgodny z przepisami unijnymi. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie on zastosowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał stanowisko K. Spółki z o. o., co do możliwości zmiany (obniżenia) podstawy opodatkowania, pomimo braku potwierdzenia otrzymania faktury korygującej, za nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał, że regulacje art. 29 ust. 4a i 4c u.p.t.u. w sposób jednoznaczny stanowią, iż kwoty, o które zmniejsza się podstawę opodatkowania oraz podatku należnego, muszą zostać udokumentowane fakturą korygującą. Faktura korygująca, bez potwierdzenia jej odbioru nie stanowi w ocenie organu wystarczającej podstawy do obniżenia podatku należnego - dopiero potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę powoduje akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i daje prawo do takiego obniżenia.

Następnie wskazano, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur, bowiem celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Uregulowanie zawarte w art. 29 ust. 4a u.p.t.u., ma na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Podatek należny u sprzedawcy jest bowiem podatkiem naliczonym u nabywcy towarów i usług. W ocenie organu, oznacza to, że faktura korygująca musi dotrzeć do nabywcy, a nabywca musi potwierdzić ten fakt, by wystawca miał możliwość obniżenia podatku należnego w związku z wystawieniem tej faktury.

Reasumując, według organu, wnioskodawca nie ma możliwości obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie wystawionej faktury korygującej, jeśli nie posiada potwierdzenia odbioru faktury korygującej.

Wobec przedstawionej powyżej interpretacji K. Spółka z o. o. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując dotychczasową argumentację. Podatnik uznał za niedopuszczalne pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy postanowień Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, będącej odpowiednikiem Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), (dalej: VI Dyrektywa).

Wnioskodawca podkreślił, że organ podatkowy nie może zastosować niezgodnego z prawem wspólnotowym przepisu krajowego. W związku z tym, art. 29 ust. 4a u.p.t.u. w przedmiotowej sprawie nie powinien zostać zastosowany przez organ podatkowy. Narusza on bowiem, według strony, podstawową zasadę podatku od towarów i usług, jaką jest jego neutralność oraz istnienie związku podatku naliczonego podlegającego odliczeniu z opodatkowanymi transakcjami wykonywanymi przez podatnika.

W odpowiedzi z dnia ... października 2009 r. na powyższe wezwanie organ podatkowy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w wydanej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. K. Spółka z o. o., reprezentowana przez doradcę podatkowego, zaskarżyła powyższą interpretację indywidualną i wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca podniosła zarzuty obrazy:

- prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 29 ust. 4a u.p.t.u.;

- prawa procesowego, tj. art. 14 c § 2 O.p.

W motywach skargi powtórzono argumentację podniesioną uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i doktrynę ukształtowaną na tle podobnych spraw.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty podnoszone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), zbadanie prawidłowości interpretacji lub zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa procesowego. W przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania, Sąd uwzględnia skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydawaną w indywidualnej sprawie i uchyla taką interpretację na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak rozumiejąc swoją rolę, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpatrzenie skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane przez organy podatkowe w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Rozdziału 1a O.p. Zgodnie z treścią obowiązującego art. 14b § 3 O.p., zamieszczonego w tym Rozdziale O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wobec powyższego w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik, jako wnioskodawca, "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Zdaniem Sądu ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.

Na podmiocie oczekującym udzielenia interpretacji ciąży zatem obowiązek dokładnego i wnikliwego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, który należy rozumieć, jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, czyli każdego elementu zdarzenia, które zaszło lub zachodzi w rzeczywistości i składa się na określony stan rzeczy. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien i nie musi udowadniać, że przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością.

Badając zaskarżoną interpretację w świetle przedstawionych kryteriów oraz w odniesieniu do analizowanej normy prawnej zawartej w treści art. 14b § 3 O.p., Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja została wydana mimo, że wniosek skarżącego nie spełnia ustawowych warunków, tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego. Pytanie zadane przez skarżącą Spółkę dotyczyło możliwości pomniejszenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego, na podstawie wystawionej faktury korygującej, w przypadku braku potwierdzenia jej odbioru. Tymczasem, zdaniem Sądu, z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (ani z opisu stanu faktycznego, ani stanowiska strony) nie wynika jednoznacznie, w jakich sytuacjach konkretnie Spółka wystawia faktury korygujące. Wprawdzie Spółka przedstawiając stan faktyczny, wskazała, że dokonuje sprzedaży towarów oraz świadczenia usług na rzecz m.in. podmiotów krajowych, które dokumentuje fakturami VAT, a transakcje te wiążą się niekiedy z koniecznością korygowania obrotu poprzez wystawianie faktur korygujących, ale zamiast enumeratywnie wyliczyć przypadki, w których to następuje, Spółka użyła sformułowania "w szczególności", a następnie wymieniła: obniżenie ceny, zwrot towaru, pomyłkę w ilościach bądź cenie, dodając na końcu "a także z innych przyczyn powodujących obniżenie podstawy opodatkowania dla celów podatku VAT". Dokładne wyjaśnienie, co kryje się pod pojęciem "innych przyczyn", w kontekście przedmiotu zapytania i interpretacji jest kluczowe. Na gruncie analizowanej sprawy nie sposób bowiem jednoznacznie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytanie bez ustalenia powyższej kwestii. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 roku wyraził pogląd, iż wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Jeżeli wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny lub niejasny, wówczas nie daje organowi podstawy do zajęcia stanowiska w indywidualnej interpretacji (sygn. akt I SA/Gd 401/09, publ. LEX nr 524582).

Jak wcześniej wspomniano, w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 O.p. w zw. z art. 122 O.p., jak również nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Wobec powyższego, jeżeli stan faktyczny podany przez wnioskodawcę jest niepełny, jak to ma miejsce w analizowanej sprawie, organy podatkowe winny w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego. W ocenie Sądu niezbędnym dla dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku skarżącej Spółki jest uzyskanie od niej jednoznacznego wskazania, co kryje się pod pojęciem: innych przyczyn powodujących obniżenie podstawy opodatkowania dla celów podatku VAT, żądając w ten sposób od podatnika uzupełnienia przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych.

Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, gdyż przedstawiony przez stronę stan faktyczny wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie.

Zasadnym, zdaniem Sądu, okazał się zarzut skargi dotyczący tego, że organ podatkowy, w zaskarżonej interpretacji, nie ustosunkował się do wyroków sądów administracyjnych, ani do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przedstawionych przez skarżącą Spółkę. Stwierdzono jedynie, że wyroki sądów administracyjnych stanowią rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem powołanie określonych wyroków oznacza, że strona argumentację zawartą w tych wyrokach traktuje jako własną na poparcie swojego poglądu w danej kwestii. W tej sytuacji, organ podatkowy, nawet w przypadku nie podzielenia stanowiska zawartego w przedstawionych wyrokach, winien się do nich odnieść pod względem merytorycznym. Takiego ustosunkowania się zabrakło w zaskarżonej interpretacji. Mimo, że orzecznictwo sądowe, co do zasady, nie ma w polskim systemie prawnym charakteru precedensowego, to nie można pomijać faktu, że w zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych i indywidualnych) orzecznictwo to zyskuje szczególnie na znaczeniu. Zgodnie bowiem z art. 14 a O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Orzecznictwo to ma więc normatywne przełożenie na tworzenie warunków jednolitego stosowania prawa podatkowego w płaszczyźnie ogólnej i musi być uwzględnione przy jego wykładni. Jeszcze większa jest jego rola w zakresie eliminowania wadliwych interpretacji, o czym stanowi art. 14 e § 1 O.p. Wolą ustawodawcy minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać wnikliwej analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się strona składająca wniosek o jej wydanie. Nie można bowiem przyjąć takiej wykładni powyższych przepisów, że z jednej strony ustawodawca nie nakłada na organ wydający interpretacje indywidualne obowiązku analizowania orzecznictwa zapadłego w innych sprawach, dotyczącego analogicznych sytuacji prawnopodatkowych, a z drugiej strony przyjmuje jednocześnie, że pominięcie takiego orzecznictwa może być przyczyną zmiany tak wydanej interpretacji.

Obowiązujący od dnia 1 lipca 2007 r. przepis art. 14 e § 1 O.p. wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się zatem istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08, LEX nr 477390).

Organy podatkowe, ustalając czy Spółka ma prawo do obniżenia wysokości podatku należnego o wartość tego podatku, wynikającą ze skorygowanej faktury VAT, już w rozliczeniu za miesiąc, w którym korekta faktury została wystawiona, winny były odwołać się również do przepisów prawa wspólnotowego, czego nie uczyniły, a czym naruszyły art. 120 oraz art. 121 O.p. Wobec braku stanowiska i analizy przepisów polskiej u.p.t.u. w świetle wspólnotowych regulacji art. 73 - 92 Dyrektywy 2006/112/WE Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna, wydana przez Ministra Finansów, działającego przez upoważnionego do tego Dyrektora Izby Skarbowej, uchyla się w tym zakresie spod kontroli Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, bowiem dokonanie przez Sąd oceny zgodności przepisu art. 29 ust. 4a u.p.t.u. z uregulowaniami unijnymi, byłoby przedwczesne.

Rzeczą organu podatkowego, przy ponownym rozstrzyganiu wniosku o wydanie interpretacji w niniejszej sprawie, będzie jednoznaczne ustalenie, w jakich konkretnych przypadkach Spółka wystawia faktury korygujące. Bez wyjaśnienia tego, w drodze uzupełnienia wniosku, nie sposób w istocie odpowiedzieć na zadane w nim pytanie. Zaznaczyć należy, o czym wspomniano wcześniej, że skoro na podatniku ciąży obowiązek wyczerpującego opisania stanu faktycznego sprawy to organ nie może wydać interpretacji, dopóki ten warunek nie zostanie spełniony. Następnie rolą organu będzie odniesienie się do powołanych przez stronę argumentów z orzeczeń sądów administracyjnych i przedstawienie poglądu w zakresie uregulowań wspólnotowych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

/-/M. Bejgerowska /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska