Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 1237/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki Sędziowie: Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia 26.08.2002r., nr "[...]" uznał za nieprawidłowe, dokonane w miesiącu wrześniu 1999r. przez A S.A. zgłoszenia celne, w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że A S.A. w miesiącu wrześniu 1999r. zakupił i sprowadził towary objęte wymienionymi w sentencji rozstrzygnięcia zgłoszeniami celnymi i w związku z ich sprzedażą poniosła opłaty na rzecz spółek C z siedzibą we Francji oraz B z siedzibą w Szwajcarii, z tytułu uzyskanych praw i licencji, których to opłat nie uwzględniono w składanych zgłoszeniach celnych.

W toku przeprowadzonego postępowania celnego ustalono, że Spółka A zawarła w dniu 22 grudnia 1998r. umowę z C Francja i B Szwajcaria, na podstawie której zobowiązana była do uiszczenia jako wynagrodzenie za udzieloną licencję rocznych opłat w wysokości 4% i 3% skumulowanej wartości sprzedaży w danym roku.

Na podstawie czterech faktur wystawionych za 1999r. przez B Szwajcaria, A zapłacił 1.153.553,56 EUR, natomiast za faktury dotyczące 1999r. wystawione przez C Francja, A zapłacił 4.998.732,09 EUR .

Spółka w związku z importem towarów, nie wykazała poniesionych kosztów z tytułu powyższych opłat w składanych deklaracjach SAD, co stanowiło podstawę do wszczęcia przez organy celne postępowania w sprawie weryfikacji dokonanych zgłoszeń celnych, po czym ponownego ustalenia wartości celnej towarów.

W złożonym odwołaniu A S.A. nie zgodził się z decyzją organu I instancji, której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 i art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego oraz naruszenie zasad ogólnych postępowania zawartych w przepisach art. 120, 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu Spółka podała, że poniesione przez Nią opłaty licencyjne w ramach zawartych umów nie dotyczyły importowanych towarów, zaś wnoszone opłaty licencyjne nie były warunkiem sprzedaży przywożonych towarów, co powoduje, że nie zostały spełnione wszystkie warunki konieczne do doliczenia opłaty licencyjnej do wartości celnej towaru, wynikające z art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego.

Ponadto Spółka zakwestionowała ponadto metodę doliczenia wartości opłat do poszczególnych zgłoszeń celnych poprzez przyjęcie " globalnej marży", zamiast indywidualnie skalkulowanych kwot do każdego towaru.

Dyrektor Izby Celnej w O. decyzjami z dnia 24.02.2003r., nr "[...]", uchylił wymienioną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej, zaś w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu celnego I instancji w zakresie ustalenia wartości celnej sprowadzonych przez Spółkę towarów, a w wydanej decyzji Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że umowa licencyjna odnosi się do dwóch grup wyrobów, tj. towarów ze znakiem B, K. i T. oraz towarów ze znakiem K. i S., uznając iż, odnośnie tej drugiej grupy towarów istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że poniesione przez importera opłaty stanowią przypadający bezpośrednio sprzedawcy dochód z tytułu dalszej odsprzedaży, stąd organ II instancji rozszerzył podstawę prawną rozstrzygnięcia o art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego.

W dalszej części Dyrektor Izby Celnej wskazał, że ujawnione przez kontrolujących dowody potwierdzają realizację postanowień umowy licencyjnej dotyczących zapłaty wynagrodzenia z tytułu wystawionych faktur przez C i B oraz spełnienie wszystkich warunków wliczenia opłat licencyjnych w wartość celną towarów, wynikających z art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, którymi są:

a) dokonanie sprzedaży towaru,

b) opłata licencyjna dotyczyć powinna importowanego towaru,

c) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący,

d) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży towaru.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w O. bezspornym w sprawie jest, że A S.A. jako licencjobiorca zakupił i sprowadził towary objęte zgłoszeniem celnym i w związku z ich sprzedażą z tytułu uzyskanych praw poniósł opłaty na rzecz licencjodawcy.

Również co do spełnienia drugiej przesłanki nie ma wątpliwości, co potwierdza zarówno art. 3 umowy licencyjnej, jak również sposób ustalenia opłaty licencyjnej za okres styczeń-grudzień 1999r. określony w rozliczeniu "Opłata licencyjna "[...]" za 01.12.99r", dołączonym do materiałów sprawy.

Odnosząc się do zagadnienia związanego z tym czy poniesione przez Spółkę opłaty licencyjne były warunkiem sprzedaży importowanych towarów organ II instancji powołał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia art. 2 i 3 umowy licencyjnej, w świetle których opłata w związku z udzieleniem praw i licencji wiązała się z firmowaniem sprzedawanych produktów znakiem towarowym, zaś prowadzona przez Spółkę sprzedaż produktów opatrzonych stosownym znakiem, aby mogła być uznana za legalną, wymagała zgody właściciela praw do znaku i w konsekwencji wnoszenia opłat licencyjnych.

Potwierdzeniem spełnienia tego warunku są również art. 13 i art. 14 umowy, na mocy których przewidziano w przypadkach nierealizacji jakiegokolwiek ze zobowiązań wynikających z umowy licencyjnej, możliwość jej rozwiązania i pozbawienia praw licencjobiorcy.

Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w O., pismem z dnia 28.03.2003r. A S.A. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

W skardze A, podniósł zarzut naruszenia przez organy celne prawa materialnego, tj. art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3 i art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie art. 120, 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że opłaty licencyjne poniesione przez Skarżącego nie dotyczyły importowanych towarów, skoro kontrolujący nie wykazali związku pomiędzy określoną opłatą licencyjną, a towarem zgłoszonym do odprawy, zaś podstawą naliczania opłat była wartość sprzedaży pomniejszona o wartość zakupu towarów.

Zdaniem Skarżącego, wnoszone przez Spółkę opłaty licencyjne nie były warunkiem sprzedaży przywożonych towarów.

Importowany towar był nabywany od różnych dostawców, a zapłata za licencję wnoszona jest do innych Spółek.

Ponadto Skarżący podał, że nie może się zgodzić z automatycznym doliczaniem poszczególnych opłat licencyjnych do wartości celnej towaru, w sytuacji gdy organ celny powinien udowodnić istnienie warunku sprzedaży, zaś niedopuszczalne jest samo domniemanie istnienia takiego warunku, gdy stwierdza się wystąpienie opłat licencyjnych i import towarów.

Poza tym Skarżący zakwestionował metodę doliczenia wartości opłat do poszczególnych zgłoszeń celnych, podając w szczególności, że:

- Kodeks celny nie dopuszcza możliwości stosowania " globalnej marży", a indywidualnie skalkulowaną kwotę do każdego importowanego towaru,

- od importowanych towarów nie były naliczane opłaty licencyjne, ponieważ zgodnie z umową podstawą naliczenia opłat jest wartość sprzedaży pomniejszona o wartość zakupu towarów,

- na obrót towarami na terytorium Polski Skarżący nie potrzebuje licencji,

- kontrolujący nie uwzględnili faktu, że umowa licencyjna dotyczy nie tylko " Znaków", ale również " Wiedzy" wykorzystywanej przez Spółkę przy produkcji opon,

- kontrolujący w dokonanych wyliczeniach nie uwzględnili wpływu zasad obliczania opłat licencyjnych, zawartych w umowie licencyjnej na możliwość ich doliczenia do wartości celnej.

W odpowiedzi na skargę Izba Celna w O. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc argumenty omówione w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Istota sporu w sprawie sprowadza się do zasady doliczenia do wartości celnej opłat licencyjnych. W dniu 22.12.1998r. została zawarta umowa licencyjna pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii i C z siedzibą we Francji, a A S.A. Obowiązek przekazywania przez skarżące opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy wynika z art.3 umowy.

Zgodnie z art.23 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar.

Zgodnie z art.30 § 1 pkt 3 opłaty licencyjne wlicza się do wartości celnej towaru gdy, zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) sprzedano towar importowany,

2) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący importer,

3) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru.

Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że sprowadzała z zagranicy towary, a następnie dokonywała sprzedaży tych towarów w kraju i poza jego granicami.

Kwestionuje natomiast dwa następne warunki.

Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie w trakcie kontroli dokumentacji Spółki faktury potwierdzały obowiązek przekazywania opłat licencyjnych na rzecz Licencjodawcy.

Opłaty te odnosiły się do importowanych przez Spółkę towarów.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniona została również trzecia przesłanka, że poniesienie opłaty licencyjnej było warunkiem sprzedaży importowanego towaru.

Organ orzekający w postępowaniu administracyjnym swoje stanowisko w tym zakresie przekonywująco uzasadnił.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego umowa sprzedaży importowanego towaru nie musi wskazywać na konieczność ponoszenia opłat licencyjnych. Nie przeszkadza to, że w takim przypadku opłaty są warunkiem sprzedaży towaru w znaczeniu jaki temu terminowi nadaje art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.

W świetle powyższego organ orzekający miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że poniesione przez Skarżącego opłaty licencyjne wchodzą w skład wartości celnej importowanych towarów.

Spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane przepisem art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, a odmienna argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez Skarżącego jest nie do przyjęcia.

Bezsporny jest również zarzut kwestionujący metodę doliczenia do poszczególnych zgłoszeń celnych opłat licencyjnych. Twierdzenie Skarżącego, że nie prowadziła szczegółowej identyfikacji zakupionych towarów, nie może w żadnej mierze podważać przyjętej przez organ celny metody. Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zaskarżona decyzja znajduje oparcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązujących przepisach prawa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art.151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.

Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, mimo, że skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.