Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 421/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
602  ceny
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 5 , art. 8 ust. 1-5, art. 10 ust. 1 , art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 37h ust. 1, ust. 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za okres od lutego do listopada 2010 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 3, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 1 i ust.10, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37 k, art. 37 l ust. 1, art. 37 m ust. 1 pkt 2 i art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.), określił Ł. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące w okresie od [...] do [...] i wysokość opłaty paliwowej za poszczególne miesiące od lutego 2010r. do [...].

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w przedsiębiorstwie Ł. D. została przeprowadzona kontrola w zakresie obrotu wyrobami energetycznymi w okresie od [...] do [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że we wskazanym wyżej okresie podatnik dokonywał zakupu oleju napędowego miedzy innymi od firmy spółki A w L. w ilości [...] litrów, który zużywał na potrzeby własne w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która był transport towarów. W trakcie przeprowadzonego postępowania przesłuchano podatnika na okoliczność współpracy z ww. firmą. Z wyjaśnień tych wynika, że podatnik nie podpisywał umów w zakresie współpracy, inicjatywa sprzedaży oleju napędowego wyszła od kierowcy, który podawał się za pracownika spółki A i przejeżdżając przez D. zaproponował sprzedaż paliwa. Podatnik nie podjął żądnych kroków w celu ustalenia wiarygodności spółki A, nie posiada żadnych dokumentów. Nie pamięta numerów telefonów osób, z którymi rozmawiał w celu ustalenia ilości paliwa. Podatnik nie zna żadnych danych kierowców, ani osób z którymi rozmawiał telefonicznie, nie zna marki ani numery rejestracyjnego samochodu, którym dostarczono olej napędowy od spółki A. Jakość paliwa nie budziła zastrzeżeń, faktura zakupu zawsze była przywożona wraz z dostawą paliwa, płatność dokonywana była wyłącznie gotówką, którą odbierał kierowca, bez dodatkowych dokumentów. Cena paliwa zawsze była kilka groszy niższa, niż w okolicy, ale nie była to taka różnica, aby wzbudzała wątpliwości strony. Podatnik nie upewnił się, czy akcyza i opłata paliwowa od nabywanego oleju napędowego została zapłacona, a na fakturach zakupu brak takiego zapisu. Z informacji uzyskanej z Urzędu Regulacji Energetyki wynika, że spółka A nie posiadała koncesji na obrót paliwami i nigdy nie występowała z wnioskiem o jej wydanie. Ponadto, z rejestrów Urzędu Celnego w L. wynika, że spółka A nie była nigdy zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego. W ocenie organu, zaniechanie przez podatnika sprawdzenia, czy spółka A posiada koncesje na obrót paliwami ciekłymi świadczy o braku zachowania należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ stwierdził zatem, że podatnik nie dokonywał zakupu paliwa od spółki A lecz z innych nieustalonych źródeł. Spółka A wystawiała fikcyjne faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji sprzedaży paliwa. Faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż paliwo wyszczególnione na tych fakturach nie było własnością spółki. Podatnik nie wykazał zaś w żaden sposób, że od oleju napędowego wykazanego na fakturach wystawionych przez spółkę A podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa zostały zapłacone. Organ uznał zatem, że podatnik posiadał [...] litrów oleju napędowego pochodzącego z nieudokumentowanego źródła, od którego nie uiszczono należnego podatku akcyzowego. Konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych jest obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. D. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust 2 pkt 4 w zw. z art. 13 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą i automatyczne przyjęcie, że skoro skarżący kupował olej napędowy, to jest zobowiązany do zapłaty akcyzy, podczas gdy w pierwszej kolejności podatkiem akcyzowym powinien być opodatkowany podmiot dostarczający olej napędowy, który został w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego ustalony i który winien być obciążony podatkiem akcyzowy: a wykazanie że od oleju napędowego wskazanego na fakturach wystawionych przez spółkę A podatek akcyzowy oraz oplata paliwowa nie zostały zapłacone, spoczywa na organie podatkowym,

- przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 §, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § i art. 190 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ustawy o podatku akcyzowym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy oraz poprzez dowolne ustalenie, że na nabywcy oleju napędowego ciąży obowiązek sprawdzenia dostawcy.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 122, art. 187, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 1 i ust.10, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że o fikcyjnym charakterze transakcji zakupu oleju napędowego świadczą zarówno okoliczności opisane przez stronę, dotyczące warunków nawiązania i prowadzenia współpracy handlowej z kontrahentem jak i ustalone przez organy podatkowe okoliczności stanu faktycznego, związane z działalnością rzekomego dostawcy. Jak wynika z protokołu przesłuchania kontrolowanego z dnia [...]. Ł.D. nie podpisywał ze spółką A żadnych umów. Kontakt z dostawcą nawiązany został przypadkowo, kierowca przejeżdżającego pojazdu zatrzymał się i złożył ofertę sprzedaży oleju napędowego. Tak nawiązana współpraca kontynuowana była poprzez dokonywanie telefonicznych zamówień, a inicjatywa zawsze wychodziła od dostawcy paliwa. Ł. D. nie podjął żadnych kroków w celu ustalenia wiarygodności spółki A i nie posiada kopii żadnych dokumentów potwierdzających wiarygodność dostawcy. Strona nie pamięta nazwisk pracowników spółki, numerów telefonów, podatnik nie wymagał dokumentów potwierdzających jakość paliwa. Organ w ramach postępowania odwoławczego uzupełnił materiał dowodowy o protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej w spółce A w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą spółce podatek do zapłaty, wynikający z faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji. Z dokumentów tych wynika bezsprzecznie, że spółka A nie mogła być rzeczywistym dostawcą oleju napędowego. Dostawcą paliwa do spółki, przeznaczonego do dalszej sprzedaży hurtowej, miała być spółka B, w stosunku do której ustalono, m.in., że nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem siedziby, nie składa deklaracji i zeznań podatkowych od [...], została wykreślona z ewidencji podatników podatku od towarów i usług z dniem [...], a decyzją Prezesa URE z dnia [...] cofnięto spółce koncesję na obrót paliwami ciekłymi. Drugi z rzekomych dostawców paliwa do spółki A – firma C nie dysponowała zasobami finansowymi, ani środkami technicznymi umożliwiającymi obrót paliwem. Ponadto, jej właściciel B. H. zeznał, że faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nie posiada koncesji na handel paliwami, nie dokonywał żadnych zakupów i sprzedaży paliw płynnych, nie wystawiał żadnych faktur sprzedaży i nie jest mu znana spółka A. Jak ustalono, spółka A w zakresie podatku od towarów i usług w okresie od [...] do [...] wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT dokumentujące fikcyjną sprzedaż oleju napędowego. Wbrew twierdzeniom strony, nie zakupiła więc paliwa do dalszej odsprzedaży. Zatem, jak stwierdził organ odwoławczy, zgromadzony materiał dowodowy wyklucza zarówno możliwość transakcji zakupu paliwa wynikających z faktur, jak również udział w obrocie olejem napędowym innych podmiotów wskazywanych jako potencjalne źródło pochodzenia wyrobów. Ustalone okoliczności przesądzają, że podmioty wskazywane jako bezpośredni lub pośredni dostawcy paliwa do spółki A nie prowadziły rzeczywistego obrotu paliwem, a wystawiane faktury miały na celu stworzenie fikcyjnego łańcucha dostaw i zalegalizowanie paliwa pochodzącego z innych źródeł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że specyfika produktu jakim są wyroby paliwowe, obostrzenia i obowiązki związane z ich obrotem, powinny wymuszać na przedsiębiorcach większą ostrożność i szczególną staranność w doborze kontrahentów. W świetle przedstawionych okoliczności organ uznał, że strona mogła przewidywać, że działalność spółki A ma charakter bezprawny, a co najmniej winna była przedsięwziąć w tym zakresie wszelkie wymagane doświadczeniem życiowym środki ostrożności, aby nie wziąć udziału w opisanym procederze. Skarżący ponadto, na żadnym etapie postępowania nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących o zapłacie akcyzy na wcześniejszych etapach obrotu, a także nie przedłożył żadnych dowodów z których wynikałoby źródło pochodzenia nabytego oleju napędowego. Organ wskazał, że podstawę opodatkowania w niniejszej sprawie stanowi ilość oleju napędowego pochodząca z nieznanego źródła, zgodna z ilością wykazaną w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez spółkę A – [...] itrów.

Odnośnie ustalonej w zaskarżonej decyzji wysokości opłaty paliwowej, organ odwoławczy wskazał, na art. 37 h ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o krajowym Funduszu Drogowym zgodnie z którym paliwami silnikowymi są oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41, których wprowadzenie na rynek krajowy, w myśl art. 37 h ust 1 i ust 2 ww. ustawy, jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w zakresie paliw silnikowych oraz gazu, podlega opłacie paliwowej.

Ł.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1 i art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w kluczowych dla sprawy kwestiach, które są wzajemnie sprzeczne, a mianowicie na przyjęciu, że dostawca paliw kupowanych przez skarżącego nie posiadał paliw na sprzedaż, wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i wskutek tego zakwestionowane przez organy skarbowe, a jednocześnie przyjęciu, że skarżący był posiadaczem tego paliwa, w związku z czym zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego oraz poprzez podważenie wartości dowodowej ksiąg rachunkowych podatnika, podczas gdy organy podatkowe obydwu instancji nie wykazały ponad wszelką wątpliwość, by kwestionowane faktury odzwierciedlały nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze, mimo że to na organach podatkowych ciążył obowiązek takiego dowodzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. wydaną w przedmiocie określenia Ł. D., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Ł. D., zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i wysokości opłaty paliwowej za poszczególne miesiące w okresie od [...] do [...].

W ocenie Sądu, organy podatkowe zgodnie z wymogami art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy sprawy, co znajduje wyraz z uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, z których wynika, że w poszczególnych miesiącach w okresie od [...] do [...]. skarżący nabył olej napędowy nie od pomiotu widniejącego na przedłożonych fakturach VAT, tj. spółki A, lecz z innego nieudokumentowanego źródła. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale sprawy, w tym w szczególności we włączonym do sprawy materiale zebranym w wyniku postępowań kontrolnych dotyczących skarżącej spółki oraz spółki: A. Ustalenia dotyczące tego, że spółka A faktycznie nie dokonywała sprzedaży i nie była dostawcą oleju napędowego na rzecz skarżącego, lecz jedynie wystawiała tzw. "puste" faktury, mające dokumentować te transakcje, wynikają przede wszystkim z takich okoliczności, że sam skarżący nie potrafił wskazać przedstawicieli spółki, ani okoliczności nawiązania współpracy, kierowców dostarczających paliwo, ani źródła pochodzenia paliwa. Ponadto, spółka A w istotnym w niniejszej sprawie okresie, nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, lecz jedynie wystawiała tzw. "puste faktury", co w szczególności wynika z postępowań kontrolnych dotyczących tej spółki.

Podkreślić należy, że organy podatkowe nie miały w tej sytuacji obowiązku poszukiwania innego nieujawnionego dostawcy paliwa. W wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1744/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chociaż art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, to nie nakłada on na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów i nie zwalnia strony z powinności współudziału w realizacji tego obowiązku. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie nie wskazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, rzeczywistego źródła pochodzenia paliwa i okoliczności zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu.

Jednocześnie, w toku postępowania podatkowego skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, z jakiego źródła pochodziło paliwo nabywane w istotnym w sprawie okresie, jak również, że podatek akcyzowy został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. Należy przy tym zauważyć, że wskazywani dostawcy paliwa do spółki A tj. spółka B, firma C faktycznie nie mogły nimi być, ponieważ – jak wykazało postępowanie dowodowe – w rzeczywistości nie prowadziły one działalności w zakresie obrotu paliwami, jedynie ją pozorowały poprzez wystawianie tzw. "pustych" faktur.

W konsekwencji, organy podatkowe prawidłowo uznały skarżącego za podatnika podatku akcyzowego i określiły zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia 2011 r. do sierpnia 2012 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), zwanej dalej u.p.a., podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony, przy czym w myśl art. 5 u.p.a. czynności lub stany faktyczne, o których mowa m. in. w art. 8 ust. 1-5, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 10 ust. 1 u.p.a.), a więc z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. – z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów.

Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że nawet ustalenie podmiotu, który faktycznie dokonał wcześniej obrotu wyrobem akcyzowym, od którego nie została zapłacona należna akcyza, nie zwalnia kolejnego nabywcy i posiadacza tego wyrobu z odpowiedzialności za zapłatę tego podatku. Co do zasady opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega producent lub sprzedawca wyrobów akcyzowych, a nabywca wyrobów, który posiada wyroby akcyzowe, zasadniczo nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Jednakże w celu zabezpieczenia się przed sytuacjami, w wyniku których dany wyrób akcyzowy nie podlegałby opodatkowaniu podczas produkcji lub sprzedaży ustawodawca zabezpieczając interesy Skarbu Państwa wskazał, iż opodatkowaniu akcyzą podlega również samo posiadanie wyrobów akcyzowych, w stosunku do których akcyza nie została opłacona w należytej wysokości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Po 982/06). Opodatkowanie nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych dotyczy więc sytuacji, gdy od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości na wcześniejszych etapach obrotu. Dopiero zatem wykazanie, że podatek akcyzowy został już zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu, zwalania z takiego obowiązku podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu. Przy czym, ciężar dowodzenia faktu opłacenia akcyzy na poprzedniej fazie obrotu obarcza podatnika (por. m.in., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I GSK 950/09, z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 107/10).

Zatem, dla uznania skarżącego za podatnika podatku akcyzowego wystarczające było wykazanie, że nabył on olej deklarowany i sprzedany jako napędowy, a w poprzednich fazach obrotu podatek akcyzowy nie został zapłacony. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy organ podatkowy dokonał ustaleń, jakie podmioty brały udział w poprzednich fazach obrotu wyrobem akcyzowym.

Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał faktu zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu, to brak było podstaw do zwolnienia skarżącego jako nabywcy i posiadacza oleju napędowego z obowiązku zapłaty podatku akcyzowego.

Odnośnie natomiast ustalonej skarżącemu wysokości opłaty paliwowej, podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2571 ze zm. Zgodnie z art. 37h ust. 1 tej ustawy, opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1 rozumie się – zgodnie z art. 37h ust. 2 ustawy – czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmiot ten jest obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa (art. 37k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmiot ten jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1 ustawy). Z powyższych regulacji wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe ustaliły istnienie takiego obowiązku wobec skarżącego. W rezultacie w świetle powołanych wyżej przepisów, ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem był olej napędowy o kodzie CN 2710 19 41oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy, skutkowało stwierdzeniem obowiązku zapłaty opłaty paliwowej w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) oddalił skargę.