Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 991/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie powołania specjalnej komisji stwierdzającej zdolność lekarza do wykonywania zawodu oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej Prezydium) uchwałą z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 40 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 965 ze zm.) w zw. z uchwałą Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej NRL) z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu NRL– po rozpatrzeniu odwołania lek. E.G. - utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] (dalej ORL) z [...] grudnia 2019 r. nr [...] o powołaniu specjalnej komisji w celu stwierdzenia zdolności lekarza E. G. do wykonywania zawodu.

Organ wskazał, że E. G. złożyła wniosek o uchylenie uchwały z [...] maja 2018 r. nr [...] zawieszającej jej prawo do wykonywania zawodu na czas trwania niezdolności do wykonywania zawodu. Z tych względów ww. uchwałą z [...] grudnia 2019 r. powołano specjalną komisję, w celu stwierdzenia zdolności do wykonywania zawodu.

Pismem z dnia 8 stycznia 2020 r. E.G. wniosła o wyłączenie przewodniczącej komisji - lek. D. K. w oparciu o § 1 ust. 9 w zw. z § 1 ust. 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Wskazała, że była już ona członkiem komisji lekarskiej powołanej uchwałą z [...] grudnia 2017 r., która wydała opinię stanowiącą podstawę do wydania uchwały z [...] maja 2018 r. o zawieszeniu skarżącej prawa wykonywania zawodu. Wydanie opinii wiąże się z wyrobieniem poglądu, co tworzy stosunek prawny i faktyczny pomiędzy D. K. a skarżącą. Strona przyrównała sytuację członka komisji do biegłego, który winien cechować się bezstronnością, a w sytuacji ww. lekarza zachodzi potwierdzenie, które opisała we wniosku o wyłączenie. Dodała, że D. K. jest członkiem Prezydium ORL, a więc występuje jako organ i biegły, co wyklucza bezstronność.

Prezydium wyjaśniło, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2020 r. poz. 514), jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu określonych czynności medycznych. Stosownie zaś do ust. 3 przepisu ORL na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Zgodnie zaś z ust. 5 lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do ORL o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady lekarskiej.

W związku z wnioskiem E. G. uchwałą z dnia [...] grudnia 2019 r. ORL zasadnie zatem powołała specjalną komisję do stwierdzenia zdolności do wykonywania zawodu tj., czy ustały przyczyny zawieszenia.

Odnosząc się do odwołania, Prezydium wyjaśniło, że tryb powoływania i sposób działania ww. komisji określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 246, poz. 1475). Zgodnie z § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia w skład komisji powołuje się lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, wykonujących zawód lekarza co najmniej od 7 lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Stosownie do ust. 5 przewodniczącym komisji jest członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję, w miarę możliwości posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Ust. 6 wymienia przypadki negatywne do powołania w skład komisji, a ust. 9 stanowi, że lekarz, którego dotyczy postępowanie, może złożyć wniosek o wyłączenie członka komisji z przyczyn wymienionych w ust. 6.

Organ stwierdził, że z odwołania i wniosku o wyłączenie nie wynika, aby zachodziła którakolwiek z ww. przesłanek. D. K. nie pozostaje ze skarżącą w takim stosunku, który budziłby uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. Powołane przepisy nie przewidują wyłączenia członka komisji z powodu jego wcześniejszego uczestnictwa w pracach komisji dotyczących tego samego lekarza. Zdarza się, że komisja kilkakrotnie dokonuje oceny stanu zdrowia lekarza. Przyjęcie stanowiska strony stanowiłoby o konieczności każdorazowej zmiany składu komisji. Organ dodał, że dla oceny stanu zdrowia skarżącej powołano 4-osobowa komisję, która wydaje orzeczenie w takim składzie i podpisywane jest przez wszystkich jej członków komisji. D. K. nie wydaje zatem opinii jednoosobowo.

Co do zarzutu, że D.K. jest członkiem organu orzekającego, jak i członkiem komisji organ wyjaśnił, że § 1 ust. 5 cyt. rozporządzenia wprost stanowi, że przewodniczącym komisji jest członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję, w miarę możliwości posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Przewodniczącym komisji nie może być zatem lekarz, niebędący jednocześnie członkiem okręgowej rady lekarskiej.

Prezydium podzieliło stanowisko ORL, że pełnienie przez D. K. funkcji z-cy sekretarza Prezydium ORL nie ma znaczenia w sprawie. Orzekanie o zdolności do wykonywania zawodu należy do kompetencji ORL.

Skargę na powyższą uchwałę złożyła E. G. w części dotyczącej powołania do składu komisji lek. D. K. zarzucając naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 84 § 2 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 kpa, § 8 kpa, § 7 kpa i § 6 kpa oraz art. 57 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz § 1 ust. 6 cyt. rozporządzenia, na skutek braku uchylenia do ponownego rozpoznania decyzji o powołaniu do składu komisji lekarskiej lek. D. K., przez co doszło do naruszenia zasady bezstronności;

2. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 27 § 1 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 kpa, § 8 kpa, § 7 kpa i § 6 kpa oraz art. 57 cyt. ustawy, to jest zasady bezstronności na skutek braku uchylenia do ponownego rozpoznania decyzji o powołaniu w skład komisji lek. D.K., będącej jednocześnie, jako członek Prezydium ORL, członkiem kolegialnego organu I instancji oraz biegłym w tej samej sprawie administracyjnej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w opisanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zobowiązanie organu do zmiany decyzji poprzez wyłączenie lek. D. K. ze składu komisji lekarskiej .

Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy strona wskazała, że Prezydium nie rozpoznało istoty odwołania, ograniczając się do przytoczenia stanowiska ORL, czym naruszyło przepisy postępowania, a w szczególności art. 138 kpa.

Następnie – powołując się na orzecznictwo i doktrynę - skarżąca podkreśliła, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji.

Zgodnie zaś art. 57 ust. 2 ww. ustawy do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w art. 5 i art. 12 ust. 3 ww. ustawy stosuje się przepisy Kpa odnoszące się do decyzji administracyjnych.

NRL jest organem administracji, a zatem ciążą na niej powinności z art. 138 kpa w zw. z art. 107 kpa oraz art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa i 77 kpa. Zwłaszcza z art. 7 kpa i 77 kpa w zw. z art. 107 kpa, art. 136 kpa i art. 140 kpa wynika obowiązek stania na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz merytorycznego załatwienia sprawy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy co do istoty przez organ II instancji, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli . Zasada wynikająca z art. 8 kpa w zw. z art. 7 kpa nakłada na organ zachowanie bezstronności

Zgodnie zaś z § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, zwane dalej "orzeczeniem", wywołanych w szczególności niepełnosprawnością, chorobą, w tym chorobą psychiczną, lub uzależnieniem od substancji psychoaktywnych, w tym alkoholu, leków lub środków odurzających.

Stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Przewodniczący komisji uzgadnia termin niezbędnych badań lub obserwacji w podmiocie leczniczym oraz powiadamia lekarza o terminie i miejscu ich wykonania z zachowaniem warunku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a więc te przepisy odczytywać trzeba - ze względu ograniczenia konstytucyjnie chronionych praw osobistych i obywatelskich (wolności wykonywania pracy i wykonywania zawodu) - jako powinność organów publicznych do rzetelnego rozpatrzenia sprawy także pod względem bezstronności. Komisja jest bowiem powołana do oceny zdolności lekarza do wykonywania zawodu lekarza, a jest ona w istocie tylko i wyłącznie zespołem eksperckim (biegłym), którego opinia - jak każdy dowód w postępowaniu - podlega ocenie i weryfikacji i jest to rola NRL, biorąc pod uwagę związanie proceduralne, rozumianego jako zakaz samodzielnego rozstrzygania kwestii wymagających wiadomości specjalnych, lecz ma tego dokonać organ ekspercki, wskazany ustawo, a ma to być komisja lekarska powołana w trybie wskazanym w ustawie.

Merytoryczna opinia komisji nie może korzystać z przymiotu nieomylności. Musi podlegać - jak każda opinia - procesowej weryfikacji zgodnie z art. 80 kpa w zw. z art. 77 kpa i w zw. z art. 84 kpa, w zw. z art. 57 cyt. ustawy, do czego zobligowana jest w tym przypadku Naczelna Rada Lekarska.

Zawieszenie skarżącej prawa wykonywania zawodu godzi w jej konstytucyjnie chronione prawa osobiste i obywatelskie, jak prawo do zatrudnienia czy prawo wolności wykonywania zawodu (art. 33 ust. 2, art. 65 ust 1 Konstytucji RP), a także poszanowania godności osobistej każdego człowieka, a więc wszelkie ograniczenia nie mogą być stosowane rozszerzająco i nieproporcjonalne, czyli budzić wątpliwości co do ich zasadności. Działanie organów na podstawie prawa (art. 6 kpa) w realiach tej sprawy oznacza, że musi być zachowana zasada bezstronności.

Zdaniem skarżącej, D. K. jest jednocześnie biegłym i organem orzekającym, skoro jest członkiem ORL. Uchwałą ORL z dnia [...] grudnia 2017r. została powołana do składu komisji lekarskiej, która wydała opinię o braku zdolności skarżącej do wykonywania zawodu lekarza z powodu choroby psychicznej – zaburzeń schizotypowych (przewlekłych objawów psychopatalogicznych), a na podstawie tej opinii ORL uchwałą z dnia [...] maja 2018r zawiesiła skarżącej prawo wykonywania zawodu na czas leczenia psychiatrycznego.

W § 1 ust. 4 cyt. rozporządzenia jest mowa, że w skład komisji powołuje się lekarzy będących członkami właściwej izby lekarskiej. Co prawda § 1 ust. 5 wskazuje, że przewodniczącym komisji jest członek właściwej okręgowej rady lekarskiej, jednak zgodnie z art. 84 § 2 kpa biegły podlega wyłączeniu na zasadach i trybie art. 24 kpa, a zatem podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym (art. 24 § 1 ust. 1 pkt 4).

Według strony, taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, skoro D. K. po raz drugi wyznaczono jako biegłą w tej samej sprawie. Występuje zatem tożsamość sprawy. D. K. uprzednio i teraz wydaje opinie w tej samej sprawie. Jest to istotne, gdy zestawi się opinię komisji lekarskiej (powołanej uchwałą nr [...].) stwierdzającą u skarżącej przewlekły stan psychozy i obligującej ją uchwałą ORL nr [...] do leczenia psychiatrycznego i na czas leczenia zawieszono jej prawo wykonywania zawodu, z kartą informacyjną leczenia szpitalnego na Oddziale Klinicznym Psychiatrii [...] od 9.07.2018r. do 3.08. 2018 r., gdzie nie stwierdzono objawów psychotycznych, cech dezorganizacji psychotycznej, zaburzeń poznawczych, natomiast zdiagnozowano zaburzenia adaptacyjne i zaburzenia osobowości, co nie jest chorobą psychiczną.

Naruszono również art. 27 § 1 kpa w zw. z art. 24 § 1 ust. 1 pkt 4 kpa, skoro D.K. jest członkiem ORL rozstrzygającego, czy skarżąca jest zdolna do wykonywania zawodu oraz występuje jako biegła. Skoro w tym postępowaniu stosuje się przepisy k.p.a., to narusza zasadę bezstronności powyższa sytuacja, gdyż taka osoba podlega wyłączeniu, stosownie do art. 24 kpa, art. 27 kpa i art. 84 § 2 kpa, a więc decyzja wydana z naruszeniem ww. reguł jest wadliwa (art. 145 pkt 3 kpa).

W odpowiedzi na skargę Prezydium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu w rozpatrywanej sprawie było dokonanie - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) - kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, to jest prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać trzeba, że stosownie do przywołanego w zaskarżonej decyzji art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 514) jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Tym samym podstawę do powołania komisji, która wyda orzeczenie o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, czy o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych stanowi uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia. W ustawie nie wymieniono zatem konkretnych przyczyn, które mogą tę niezdolność wywołać, poprzestając na ogólnym wskazaniu, że chodzi o niezdolność "ze względu na stan zdrowia". Użyto również pojęcia "uzasadnione podejrzenie", które ma charakter nieostry, musi być zatem oceniane w każdym indywidualnym przypadku z uwzględnieniem całokształtu różnych okoliczności, które muszą wskazywać na rzeczywistą i niezbędną potrzebę dokonania oceny stanu zdrowia lekarza pod kątem możliwości wykonywania zawodu. Muszą jednocześnie świadczyć, że poddanie się obowiązkowi zbadania przez powołaną komisję nie jest formą szykany.

Natomiast art. 12 ust. 5 cyt. ustawy daje podstawę lekarzowi, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu (...) do zwrócenia się do ORL o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady lekarskiej. Innymi słowy lekarz zawieszony w prawie wykonywania zawodu może ubiegać się o zbadanie, czy ustały przyczyny zawieszenia. Przedmiotem analizy ORL, która podjęła wcześniejszą uchwałę o zawieszeniu winien być aktualny stan zdrowia lekarza oceniany pod kątem możliwości wykonywania zawodu.

Szczegółowy tryb postępowania w takich sprawach regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Powołanie komisji następuje w trybie uchwały (§ 1), spośród lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, wykonujących zawód lekarza co najmniej od siedmiu lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie (§ 1 ust. 4), przy czym przewodniczącym komisji powinien być członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję.

O powołaniu komisji i jej składzie osobowym zawiadamia się lekarza, którego postępowanie dotyczy, w celu umożliwienia mu złożenia wniosku o wyłączenie członka komisji z przyczyn wskazanych w przepisach § 1 ust. 7-9 rozporządzenia, który wymienia je w sposób enumeratywny, co oznacza, że jest to katalog zamknięty.

Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Z kolei z § 5 ust. 1 wynika, że komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej. Badanie lekarskie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowiące podstawę orzeczenia komisji musi być zatem przeprowadzone przez wszystkich powołanych do jej składu członków, a nie tylko przez poszczególnych członków. Komisja jest ciałem kolegialnym, kilkuosobowym, składającym się z lekarzy specjalistów z różnych dziedzin medycyny, odpowiednich w danym przypadku. Tylko wówczas poszczególni członkowie komisji mogą dokonać pełnej oceny stanu zdrowia badanego lekarza.

Dodać również trzeba, że charakter prawny uchwał podejmowanych na podstawie art. 12 ust. 3 cyt. ustawy określa art. 57 ust. 1 i 2 wskazujący m.in., że od uchwał okręgowych rad lekarskich (...) w sprawach, o których mowa m.in. w art. 12 ust. 1 i 3-5 lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

Niemniej postępowanie prowadzone przez organy samorządu lekarskiego ze względu na swoją szczególną specyfikę nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, do którego znalazłyby wprost zastosowanie wszystkie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko – które Sąd orzekający w tej sprawie podziela - że w przypadkach, gdy powyższe rozporządzenie wykonawcze reguluje tryb postępowania w sposób odmienny niż przepisy k.p.a., to normy rozporządzenia mają wówczas pierwszeństwo (por. wyrok WSA z dnia 29 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1186/06 LEX nr 3341310; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt IV SAB/Gl 126/13 - LEX nr 1526476.).

W świetle przedstawionej argumentacji prawnej, jako chybione Są ocenił zatem oba zarzuty skargi. W przytoczonych przepisach znajduje bowiem potwierdzenie stanowisko Prezydium przestawione w zaskarżonej uchwale.

Wynika z nich bowiem wprost, że komisja wybierana jest spośród lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, wykonujących zawód lekarza co najmniej od siedmiu lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie (§ 1 ust. 4), przy czym przewodniczącym komisji powinien być członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję. Kryteria te spełnia lekarz D. K., bowiem jest specjalistą w dziedzinie psychiatrii i jako przewodnicząca komisji jest członkiem ORL w [...], która powołała komisję.

Ponadto, D. K. nie pozostaje wobec skarżącej w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który budziłby uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności, a więc nie zachodzi przypadek, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 6 rozporządzenia. Takiego wniosku nie można wyprowadzić tylko z faktu, że była ona członkiem komisji lekarskiej powołanej uchwałą z 13 grudnia 2017 r., która wydała opinię stanowiącą podstawę do podjęcia uchwały z 23 maja 2018 r. o zawieszeniu skarżącej prawa wykonywania zawodu, czy też z "wyrobieniem poglądu", jak zarzucała skarżąca.

Z samej specyfiki tego postępowania wynika, że do składu komisji powoływany jest lekarz w określonej specjalności, a więc osoba biegła w danej dziedzinie medycyny, bo tylko specjalista stwarza gwarancję przeprowadzenia prawidłowego badania – jak w tym przypadku – czy ustały już przyczyny zawieszenia prawa wykonywania zawodu. Niezależnie należy mieć na uwadze, że lekarz D. K. nie orzeka jednoosobowo. Jest tylko jednym z członków komisji, a opinię wydaje cały jej skład. Przy czym komisja może również skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).

Z podanych wyżej przyczyn nie miały zastosowania powołane w skardze przepisy k.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego, skoro rozporządzenie wprost i wyczerpująco reguluje te kwestie w § 1 ust. 7-9.

W konsekwencji nie można było również podzielić argumentacji, że zostały naruszone konstytucyjnie chronione prawa osobiste i obywatelskie skarżącej, to jest prawo do zatrudnienia czy prawo wolności wykonywania zawodu, zważywszy przy tym, że w rozporządzeniu przewidziano w § 3 pkt 1 i 2 dodatkowe gwarancje w postaci możliwości wskazania przez stronę lekarza niebędącego członkiem komisji jako swojego męża zaufania, który ma prawo uczestniczyć we wszystkich czynnościach komisji, z wyjątkiem wydania orzeczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.