Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 743/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

x złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] , wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając żądanie udzielenia ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "p.p.s.a."), stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Wnioskodawca zwrócił uwagę na fakt braku jednolitego orzecznictwa Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu skarżącego oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżący wskazał również na podobieństwo niniejszej sprawy do szeregu spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w których zapadły wyroki uchylające zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, gdyż wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. zostanie on narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (kary administracyjnej) – jak zaznaczono wyżej – per se nie może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. m.in. postanowienie NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które by ukazywały jego aktualną sytuację finansową i majątkową, na przykład w postaci ksiąg podatkowych, deklaracji podatkowych, bilansu, zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych, czy umów z kontrahentami lub bankami, których postanowienia przewidują możliwość ich rozwiązania w wypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem majątku wnioskodawcy. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (zob. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszym przypadku nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.