Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1178/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.S. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 6 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r., nadanym w dniu 30 grudnia 2016 r., skarżąca W.S., działając przez pełnomocnika (jej małżonka), zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.

Z uwagi na to, że powyższy wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższą przesyłkę doręczono pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 26 stycznia 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 51).

W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, w którym wskazał siebie jako wnioskodawcę i złożył w swoim imieniu oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach.

W związku z powyższym ponownie przesłano pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz PPF, wzywając do wypełnienia go i podpisania przez wnioskodawczynię w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 24 lutego 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 59).

Wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 3 marca 2017 r. Uczyniła to dopiero w dniu 5 marca 2017 r., przedkładając wniosek o przyznanie prawa pomocy na wypełnionym i podpisanym przez nią urzędowym formularzu PPF.

Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw wskazując, że strona w terminie uczyniła zadość wezwaniu niemniej jednak do opóźnienia w wykonaniu zarządzenia przyczyniła się administracja jednostki penitencjarnej, w której przebywa pełnomocnik strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257).

W związku z tym, że złożony do akt formularz został podpisany przez pełnomocnika, referendarz sądowy zarządzaniem z dnia 15 lutego 2017 r. wezwał stronę do uzupełniania braku tego formularza poprzez jego podpisanie przez wnioskodawczynię, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wzór takiego formularza został przesłany ustanowionemu pełnomocnikowi i doręczony w dniu 24 lutego 2017 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – k. 59). W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upływał w dniu 3 marca 2017 r. skarżąca nie uzupełniła braku formularza, albowiem uczyniła to dopiero w dniu 5 marca 2017 r.

Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a. prawidłowo referendarz sądowy orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wobec tego, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku.

Na marginesie należy dodać, że spóźniony wniosek strony został rozpoznany przez referendarza sądowego, który postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.