Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 733/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 33 ust. 1,  art. 34 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Władysław Kulon (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta O., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.U. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach firmy ,,Nowa – Wynajem Lokali Użytkowych R. U." z siedzibą P. W. [...] we W., pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie z przebudową obiektu biurowego w O. polegającą na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie o 4 kondygnacje oraz budowie 2 miejsc parkingowych samochodowych i 50 miejsc parkingowych dla rowerów na działce nr [...] obręb [...] w O. Rozstrzygnięcie to oprotestował Burmistrz Miasta O. składając odwołanie, po którego rozpoznaniu Wojewoda D. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem art. 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), (dalej ,,rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), oraz niezgodnie z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w Oławie z dnia 21 listopada 1997 r. nr XII/69/97 w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenów przemysłowych w Oławie (Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego nr 15, poz. 149). Przyczyną, dla której uchylona została decyzja uwzględniająca w całości wniosek było przyjęcie niezapewniania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.

Starosta O. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] przyjmując za podstawę prawną unormowania wynikające z ustawy Prawo budowlane wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu decyzyjnego przedłożona na skutek postanowienia wzywającego do usunięcia nieprawidłowości dokumentacja nie spełniała obowiązków nałożonych w punkcie 1. Zdaniem organu przedłożony projekt budowlany był sprzeczny z zapisami § 5 pkt 1 lit.a obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przemysłowych w O., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] r., gdzie przewidziano lokalizację dróg zakładowych, parkingów, placów manewrowych i rozładunkowych, urządzeń kolejowych dla obsługi zakładu na terenie własnym. Odnosząc zapis uchwały do analizowanego stanu faktycznego uznano, że 2 miejsca postojowe dla samochodów oraz 50 miejsc postojowych dla rowerów nie może stanowić wystarczającej obsługi obiektu usługowego o planowanym stanie zatrudnienia ok. 320 osób. Oświadczenie inwestora, że nie planuje on korzystania z budynku po zakończeniu remontu w sposób, który będzie wymagał zapewnienia miejsc parkingowych dla osób zatrudnionych w budynku uznano za niewiarygodne, gdyż budynek po przebudowie będzie służył jako obiekt biurowy pod wynajem niezależnym podmiotom gospodarczym. Kolejnym mankamentem rozwiązań projektowych było sporządzenie przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzy technicznej niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ decyzyjny zaznaczył, że ekspertyza ta stała się podstawą decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]r., nr [...] wyrażającej zgodę na odstępstwo od § 18-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem inwestor złożył odwołanie, w którym domagał się uchylenia decyzji i wydania pozwolenia na budowę wskazując na naruszenie prawa i błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że projekt jest sprzeczny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda D.nie znajdując przyczyn do wzruszenia decyzji organu I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą utrzymał ją w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ sprawdza:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Podstawą wydania przez organ I instancji decyzji odmownej była stwierdzona, (nieusunięta w terminie wyznaczonym w postanowieniu z dnia [...]r., nr[...]), niezgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, gdy ustalenia miejscowego planu nie precyzują wymaganej ilości miejsc postojowych, to na inwestorze oraz osobie przygotowującej dokumentację projektową ciąży obowiązek przeprowadzenia stosownej analizy potrzeb parkingowych i możliwości ich zaspokojenia ma terenie zainwestowania. Brak konkretyzacji w miejscowym planie wymaganej ilości miejsc postojowych nie przesądza o tym, że miejsca te w ogóle nie są wymagane lub ich ilość jest pozostawiona dowolnemu, niewymagającemu racjonalnego uzasadnienia, uznaniu inwestora. Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Wojewoda D. zauważył, że inwestor przedłożył ,,Ekspertyzę techniczną w zakresie odstępstwa od rozdziału 3, § 18-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych", jednakże zwarte w niej rozwiązania były w jego ocenie niezgodne z § 5 pkt 1 lit.a planu miejscowego. W opracowaniu tym przyjęto obsługę komunikacyjną projektowanej inwestycji m.in. przez 5 ogólnodostępnych miejsc postojowych projektowanych przez zarządcę drogi na terenie działki nr [...] (ul.[...]), co nie spełnia warunku ich lokalizacji na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Wskazana wyżej ekspertyza nie spełniła w ocenie organu odwoławczego oczekiwań pokładanych w niej przez inwestora z tego powodu, że wskazane w niej odstępstwo w zakresie ilości niezbędnych dla przedmiotowego zamierzenia miejsc postojowych zostało zatwierdzone przez D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Wymieniając ustawowe uprawnienia inspekcji sanitarnej organ odwoławczy zaznaczył, że kwestia ilości miejsc postojowych nie mieści się w zagadnieniach dotyczących uzgodnień dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Stąd też D. Inspektor Sanitarny we W., który wydał decyzję z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych nie mógł zostać uznany za właściwego do wypowiadania się w tej kwestii.

Na decyzję Wojewody D. R. U. reprezentowany przez pełnomocnika wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty O. W motywach skargi podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej skarżący wyjaśnił, że przepisy nie normują ilości miejsc parkingowych koniecznych do akceptacji projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaproponowana przez skarżącego ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca, a warunki działki nie pozwalają na stworzenie większej liczby tych miejsc. Budynek usytuowany jest na terenie przemysłowym, znajdującym się na peryferiach O., w jego okolicy znajdują się inne budynki tego rodzaju a z uwagi na położenie nieruchomości nawet mniejsza niż typowo liczba miejsc parkingowych nie zakłóci ładu urbanistycznego okolicy.

Dalej skarżący podał, że aktualnie normą staje się, że budynki znajdujące się w miastach nie posiadają wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla jego użytkowników, mimo to spełniają one swoje funkcje, a dodatkowo mobilizują użytkowników do korzystania z innych form transportu. W skardze został również zakwestionowany pogląd organu II instancji dotyczący niewłaściwości D.Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie zatwierdzenia odstępstwa od warunków technicznych dotyczących ilości miejsc postojowych.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje on przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).) - zwanej dalej u.p.p.s.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uwzględnił skargę niezależnie od podniesionych w niej zarzutów. Nadto uznał, że dla uzyskania stanu zgodnego z prawem niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego również orzeczenia pierwszej instancji.

Przedmiotem rozważań Sądu było przede wszystkim ustalenie, czy rozstrzygające sprawę decyzje podjęte zostały z uwzględnieniem wiążących organy orzekające w indywidualnych sprawach administracyjnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie przy orzekaniu o prawach i obowiązkach stron ze względu na przedmiot postępowania.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji było udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie z przebudową obiektu biurowego. Wobec tak zakreślonego wnioskiem inwestora przedmiotu postępowania istotne były regulacje prawne zawarte w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jako przyczynę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego Starosta O. wskazał, a stanowisko to podzielił Wojewoda D., brak zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego na obszarze na którym planowana jest inwestycja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która ustalona została podczas weryfikacji przez organ przedłożonej przez stronę dokumentacji. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązany jest, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, dokonać sprawdzenia, między innymi: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie spełniania wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy tj. złożenia wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust 4). Natomiast jeżeli w wyniku przeprowadzonej weryfikacji, organ stwierdzi w przedstawionej dokumentacji naruszenia w zakresie ustalonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ( art. 35 ust. 3). W rozpoznawanej sprawie takie postanowienie zostało wydane i organ pierwszej instancji wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w dokumentacji m.in. poprzez dostosowanie projektu do wymogów wynikających z § 5 pkt 1 lit.a obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Zadaniem Sądu Wojewoda D. uchylając w listopadzie 2011 r. nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę słusznie swoje stanowisko oparł na niespełnieniu przez inwestora wymogów wynikających w zakresie ilości miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego należy zgodzić się z organem, że projektowany obiekt o powierzchni prawie 3 tys. metrów, w którym ma pracować 320 osób powinien mieć stosownie większą ilość miejsc parkingowych niż dwa - jak przewiduje to projekt. Zauważyć należy, że istotnie rolą organu administracyjnego jest zatwierdzenie projektu budowlanego zapewniającego korzystanie z obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, a w niniejszym przypadku wiąże się to z zapewnieniem dostatecznej ilości miejsc parkingowych. Gdyby zatem brać pod uwagę tylko zapis § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oczywistym jest, że inwestor pozwolenia na budowę uzyskać nie powinien.

Zauważyć w tym miejscu należy, że następstwem postanowienia wzywającego inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji było dostarczenie przez inwestora decyzji D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r. wyrażającej zgodę na odstępstwo od § 18-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dodatkowy aspekt sprawy stanowi fakt, że decyzja ta została wydana w oparciu o ekspertyzę techniczną autorstwa mgr inż. R. D. - rzeczoznawcy budowlanego oraz mgr inż. Z. K. - rzeczoznawcy d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych, która to znajdowała się w aktach administracyjnych organu jeszcze przed wydaniem pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji Starosty O. z dnia [...] r.

Inwestor skorzystał zatem z uprawnienia jakie wynika dla niego z § 2 ust. 3a. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który wskazuje, że przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m² wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim państwowej straży pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

Faktem jest, że inwestor przedłożył organowi ekspertyzę rzeczoznawcy budowlanego i rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, która to została zatwierdzona przez D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zarówno Starosta O. jak też Wojewoda D. uznali, że ekspertyza została sporządzona niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dodatkowo zatwierdzona została przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego, który zdaniem organów jako powołany do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego okazuje się być niewłaściwy.

Poglądy te nie znalazły uznania Sądu. Analizując treść ekspertyzy zauważyć należy, że proponowane odstępstwo polega na wskazaniu 2 miejsc parkingowych dla samochodów, w tym 1 dla niepełnosprawnych oraz 50 dla rowerów. Co do zasady na tym kończy się opracowanie w zakresie ilości miejsc parkingowych. Co prawda rzeczoznawcy wskazują bliskość przystanku komunikacji zbiorowej oraz stacji PKP a także odnoszą się do możliwości korzystania z 5 miejsc parkingowych na terenie ul.[...] , jednak opis ten należy raczej traktować jako charakterystykę lokalizacji nieruchomości, a nie zapewnienie miejsc parkingowych jak przyjęły to organowy. Sąd mając na uwadze fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację parkingu wyłącznie na terenie własnym, uznał, że zapisy ekspertyzy nie dotyczą w istocie terenów nie stanowiących własności inwestora. Z tego tytułu jako nieuprawniony należy przyjąć zarzut sprzeczności ekspertyzy z warunkami planu zagospodarowania przestrzennego.

Art. 2 ust. 3a rozporządzenia o warunkach technicznych przewiduje wyłącznie dwa organy, które są władne do uzgodnienia odstępstwa wojewódzkiego inspektora sanitarnego i komendanta wojewódzkiego państwowej straży pożarnej. Katalog ten jest zamknięty i nie ma możliwości uzgadniania odstępstwa z innymi organami. Skoro zatem inwestor uzgodnił ekspertyzę z jednym z tych organów należy przyjąć, że posiada on stosowne uzgodnienie. Przywołany przepis wskazuje, że uzgodnienie ma być dokonane odpowiednio z przedmiotem ekspertyzy. Zakres odstępstwa, a mianowicie liczba miejsc parkingowych wydaje się być zbliżona tematycznie bardziej inspektorowi sanitarnemu niż komendantowi państwowej straży pożarnej. Sąd nie podzielił stanowiska organu jakoby inspektor sanitarny realizujący zadania z zakresu zdrowia publicznego nie był uprawniony do uzgodnienia przedmiotowego odstępstwa. Art. 3 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uprawnia ten organ do uzgadniania dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Stąd też w omawianym przypadku uzgodnienie warunków technicznych nastąpiło zdaniem Sądu z właściwym organem.

Zarówno Starosta O. jak też Wojewoda D. przyjęli za podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę niezgodność z warunkami technicznymi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podkreślić należy, że uzyskanie pozwolenia na budowę jest możliwe w przypadku spełnienia następujących wymogów:

1. Gdy spełnione są wszystkie wymogi wynikające z przepisów w tym prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

2. Wnioskodawca dokona uzgodnień co do odstępstw w trybie art. 2 rozporządzenia.

Skoro, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, rzeczoznawcy (budowlany i z zakresu bezpieczeństwa pożarowego) sporządzili stosowną ekspertyzą, a ta z kolei została zatwierdzona decyzją przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., należy uznać, że okoliczność ta winna zostać uwzględniona przez organy decyzyjne. Jakkolwiek faktycznie przedłożona dokumentacja nie spełniała wymogów wynikających z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, sytuacja inwestora uległa zmianie na skutek uzgodnienia z właściwym organem władnym zająć stanowisko w zakresie odstępstw. Przyjmując zatem, że inwestor w ramach przysługujących mu uprawnień uzyskał uzgodnienie dotyczące odstępstw od warunków technicznych wynikających z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Podstawę do orzeczenia zawartego w pkt II i III stanowił natomiast przepis art. 152 i art. 200 ww. ustawy.