Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 798/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn.) postanawiała z urzędu wznowić postępowanie w przewodzie habilitacyjnym dr. hab. J. L., zakończone uchwałą Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu postanowienia podała, że do Centralnej Komisji wpłynął wniosek recenzenta powołanego w przewodzie habilitacyjnym dr. hab. J. L. - przeprowadzonego przez Radę Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. o wznowienie postępowania habilitacyjnego, w związku z podejrzeniem popełnienia plagiatu przez dr hab. J. L. w jego rozprawie habilitacyjnej, obronionej w dniu [...] kwietnia 2011 r.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U.

Nr 65, poz. 595, z późn.) przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce.

Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji dokonała wstępnej oceny prawidłowości przeprowadzenia ww. przewodu oraz zarzutu wystąpienia plagiatu w rozprawie habilitacyjnej dr. hab. J. L. W opinii Sekcji zachodzą przesłanki do wznowienia przedmiotowego przewodu ze względu na uchybienia formalne w trakcie prowadzenia tego przewodu oraz zarzut nieoryginalności czyli zarzut naruszenia praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce (zachodzą podejrzenia wystąpienia plagiatu, a zwłaszcza autoplagiatu w tekście rozprawy habilitacyjnej).

W tej sytuacji okoliczności zawarte w przesłanym wniosku obligują Centralną Komisję do wydania postanowienia o wznowieniu z urzędu postępowania w przewodzie habilitacyjnym, w celu ustalenia przez właściwy organ (tj. Radę Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...]), czy istotnie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 ww. ustawy.

W toku wznowionego postępowania Rada Wydziału ponownie oceni, po zasięgnięciu opinii recenzentów, przyczyny wznowienia postępowania, oraz w związku z tym kwestie zasadności dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, z uwzględnieniem zgłoszonych obecnie okoliczności sprawy i na tej podstawie rozstrzygnie kwestie uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu, bądź utrzymania tej uchwały w mocy.

Następnie uchwałą Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r.

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U.

Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) w związku z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca

2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach tytule w zakresie sztuki oraz

o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 z późn. zm.), odmówiła dopuszczenia Pana dr. hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...]

w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że organ wznawiający postępowanie zobowiązał Radę Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. miedzy innymi do ponownej oceny, po zasięgnięciu opinii recenzentów możliwości dopuszczenia Pana dr. hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego.

Wszyscy wyznaczeni recenzenci sporządzili przewidziane przepisami prawa recenzje rozprawy habilitacyjnej, dorobku naukowego, dydaktycznego

i organizacyjnego dr. hab. J. L. oraz sformułowali wnioski końcowe.

Rada Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. stwierdziła co następuje.

Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki czynności przodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: wszczęcia przewodu habilitacyjnego (pkt 1), wyznaczenia recenzentów (pkt 2), dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego (pkt 3), przyjęcia kolokwium habilitacyjnego (pkt 4), nadania stopnia doktora habilitowanego (pkt 5). Przedmiotem niniejszej uchwały jest czynność wskazana w pkt 3, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. W ocenie Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T., dokonanej po zapoznaniu się z rozprawą habilitacyjną, szczegółowo przedstawionymi opiniami recenzentów oraz przy braku dodatkowej dyskusji, nie ma podstaw do dopuszczenia Pana dr hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego. Uzasadnieniem tego stanowiska są przede wszystkim wnioski końcowe sporządzonych w przewodzie habilitacyjnym recenzji. I tak, prof. dr hab. R. B. pisze, iż w świetle przedstawionej oceny dorobku naukowego, jak i rozprawy habilitacyjnej dr. inż. J. L. stwierdza, że dorobek ten nie wnosi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...] i nie spełnia ustawowych wymogów stawianych kandydatom ubiegającym się o stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...].W powiązaniu również ze stwierdzonymi przypadkami plagiatu i autoplagiatu, nie pozwala mu to na poparcie wniosku o kontynuację dalszych etapów postępowania w sprawie nadania dr. inż. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] we wznowionym przewodzie habilitacyjnym. Natomiast prof. dr hab. A. B. pisze, iż w sumie, biorąc pod uwagę wszystkie wymienione w recenzji okoliczności można stwierdzić, ze zarówno bardzo dobra ocena dorobku organizacyjnego, pozytywna ocena osiągnięć dydaktycznych oraz umiarkowanie pozytywna opinia o dorobku naukowym Kandydata po uzyskaniu stopnia doktora, nie równoważą negatywnej opinii o przedłożonej przez Habilitanta o rozprawie Funkcjonowanie międzynarodowego transportu drogowego ładunków w gospodarce globalnej. Stwierdza zatem, że nie zostały spełnione przez Habilitanta wymogi ustawy o tytule i stopniach naukowych oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki i dr inż. J. L. nie zasługuje na nadanie mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Również zdaniem prof. dr. hab. M. C. rozprawa habilitacyjna i pozostały dorobek naukowy dr. inż. J. L. nie spełnia warunków ustawy i nie powinien być podstawą nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jedynie prof. dr hab. J. W. stwierdza, że dorobek naukowy dr hab. J. L. może być uznany jako znaczny wkład w rozwój [...] jako specjalności

w dyscyplinie [...]. Następnie Uchwałą Rady Wydziału Nauk [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r.

Na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5, art. 29 ust. 1, ust. 2

i ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.)

w związku z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz

o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 z późn. zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), uchyliła uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] z dnia [...] kwietnia

2011 r., o nadaniu Panu dr. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] i odmawia nadania Panu dr. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu uchwały podano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy

o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 powołanej ustawy przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Ponieważ ten właśnie przepis stał się podstawą postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o wznowieniu przedmiotowego przewodu habilitacyjnego, koniecznym było w pierwszej kolejności ustalenie, czy wskazane w nim przesłanki obiektywnie wystąpiły. W ocenie Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. przesłanki te istotnie wystąpiły, tj. że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Ustaleń tych dokonano na podstawie przygotowanych w sprawie recenzji.

Prof. dr hab. M. C. stwierdził, że Habilitant umieścił takie same fragmenty tekstu w książce, artykułach i referatach, jednak tylko

w niewielu przypadkach potwierdził to odpowiednim przypisem. Oceniając dorobek naukowy Habilitanta, prof. C. wskazał, które fragmenty książki habilitacyjnej pokrywają się z częściami artykułów poprzez odwołanie się do numeracji poszczególnych podrozdziałów. Z kolei prof. dr hab. R. B. pisze, że rozprawa habilitacyjna jest w sposób nadmierny nasycona publikacjami dr inż. J. L. na zasadzie autoplagiatu. Po analizie dorobku publikacyjnego Habilitanta potwierdza w pełni wszystkie spostrzeżenia prof. B. N. (autora negatywnej recenzji w pierwotnym przewodzie) podniesione w poprzednim postępowaniu habilitacyjnym. Wyniki analizy dorobku Habilitanta pod kątem plagiatu i autoplagiatu przedstawia w załączonej tabeli. Prof. dr hab. A. B. stwierdza, że trudno ocenić, czy dr inż. J. L. dopuścił się w rozprawie habilitacyjnej plagiatu względnie autoplagiatu. Jest faktem, że w rozprawie habilitacyjnej znajdują się fragmenty przygotowane z wykorzystaniem tekstów wcześniej opublikowanych przez Kandydata, bądź samodzielnie, bądź we współautorstwie. Dodaje jednak, że w ujęciu objętościowym stanowią one stosunkowo niewielką część całości tekstu pracy, natomiast trudno ocenić ich wagę merytoryczną dla prowadzonego w książce wywodu naukowego za względu na ogromną nieporadność tego ostatniego. I wreszcie prof. dr hab. J. W. na podstawie szczegółowej analizy porównawczej treści artykułów i monografii habilitacyjnej formułuje dwa typy zarzutów o różnym ciężarze gatunkowym, tj. częste wykorzystywanie zmodyfikowanych fragmentów samodzielnych publikacji w tekście monografii habilitacyjnej lub wcześniejszych prac wspólnych ze stosownym przypisem zawierającym pełną notę bibliograficzną oraz dosłowne przenoszenie obszernych fragmentów artykułów przygotowanych z udziałem współautorów bez not bibliograficznych w formie przypisów.

Powyższe ustalenia dają podstawę do stwierdzenia, że istnieją podstawy do uchylenia dotychczasowej uchwały o nadaniu Panu dr. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] z uwagi na spełnienie przesłanek wynikających z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zgodnie bowiem z odpowiednio stosowanym art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej (w tym przypadku Rada Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T.), po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Tym samym należało przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, tj. nadania bądź odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W ocenie Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. nie ma podstaw prawnych do nadania Panu dr. J. L. stopnia doktora habilitowanego, bowiem nie zostały spełnione przede wszystkim wymogi wynikające z przepisów art. 16 i 17 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, stanowiące o koniczności posiadania znacznego dorobku naukowego i przedstawieniu rozprawy habilitacyjnej stanowiącej znaczny wkład jej autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Również i tych ustaleń dokonano na podstawie przygotowanych w sprawie recenzji, a w szczególności ich wniosków końcowych. Prof. dr hab. R. B. pisze, iż w świetle przedstawionej oceny dorobku naukowego, jak i rozprawy habilitacyjnej dr. inż. J. L. stwierdza, że dorobek ten nie wnosi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...] i nie spełnia ustawowych wymogów stawianych kandydatom ubiegającym się o stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...].W powiązaniu również ze stwierdzonymi przypadkami plagiatu i autoplagiatu, nie pozwala mu to na poparcie wniosku o kontynuację dalszych etapów postępowania w sprawie nadania dr. inż. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] we wznowionym przewodzie habilitacyjnym. Natomiast prof. dr hab. A. B. pisze, iż w sumie, biorąc pod uwagę wszystkie wymienione w recenzji okoliczności można stwierdzić, że zarówno bardzo dobra ocena dorobku organizacyjnego, pozytywna ocena osiągnięć dydaktycznych oraz umiarkowanie pozytywna opinia o dorobku naukowym Kandydata po uzyskaniu stopnia doktora, nie równoważą negatywnej opinii o przedłożonej przez Habilitanta o rozprawie [...]. Stwierdza zatem, że nie zostały spełnione przez Habilitanta wymogi ustawy o tytule i stopniach naukowych oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki i dr inż. J. L. nie zasługuje na nadanie mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Również zdaniem prof. dr. hab. M. C. rozprawa habilitacyjna i pozostały dorobek naukowy dr. inż. J. L. nie spełnia warunków ustawy i nie powinien być podstawą nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jedynie prof. dr hab. J. W. stwierdza, że dorobek naukowy dr hab. J. L. może być uznany jako znaczny wkład w rozwój [...] jako specjalności w dyscyplinie [...]. Dlatego na podstawie przeprowadzonej oceny dorobku naukowego, a zwłaszcza rozprawy habilitacyjnej pt. "[...]" wnioskuje o utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r.

w sprawie nadania dr. J. L. stopnia doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...]. Takie stanowisko jest również wynikiem podjętej na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2013 r. uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T.

o odmowie dopuszczenia dr. hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego. J. L. wniósł odwołanie od uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającej uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] z dnia

[...] kwietnia 2011 r o nadaniu dr hab. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...]. Uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia dr. hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym

w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...] (doręczona pełnomocnikowi w dniu 13 stycznia 2014 r.).

Jednocześnie zaskarżył postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. wydanego przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów ([...]) wznawiające postępowanie w przewodzie habilitacyjnym dr hab. J. L.

W związku z niniejszym odwołaniem wniósł o:

1) uchylenie uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającej uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu dr. hab. J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...],

2) uchylenie uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia dr. hab. J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...];

3) uchylenie postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. ([...]) w przedmiocie wznowienia postępowania w przewodzie habilitacyjnym dr hab. J. L. i umorzenie postępowania z uwagi na brak przesłanek przewidzianych prawem do wznowienia postępowania.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana J. L. od uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającej uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu Panu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...] w dyscyplinie [...] oraz uchwały Rady Wydziału Nauk [...]Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia Pana J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...]- postanawia utrzymać w mocy zaskarżone uchwały Rady Wydziału, których dotyczy odwołania.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem Pana J. L. od uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającej uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu Panu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk w dyscyplinie [...] oraz od uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia Pana J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...], i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonych uchwał Rady Wydziału, których dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za - 0 głosów, przeciw-10 głosów, wstrzymujących się - 1 głos).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżone uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za - 0 głosów, przeciw- 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Centralna Komisja utrzymuje w mocy uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającą uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu Panu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] oraz uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającą dopuszczenia Pana J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym, a odwołanie Kandydata uznaje za nieuzasadnione. Jak wynika z materiału dowodowego brakuje przesłanek, zarówno merytorycznych, jak i formalnych, by zgodzić się z argumentacją odwołania.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] maja 2012r., z uwagi na postawione zarzuty plagiatowe, wznowiła postępowanie w przewodzie habilitacyjnym Pana J. L. i przekazała sprawę do Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. Postanowienie było wydane z urzędu. Rada Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego w przewodzie habilitacyjnym Pana J. L., po zasięgnięciu opinii recenzentów, podjęła w efekcie uchwałę uchylającą wcześniejszą uchwałę Rady z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu Panu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...].

Ponadto Rada Wydziału zgodnie z regułami art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego podjęła uchwałę odmawiającą dopuszczenia Pana J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym.

Skarżący za pośrednictwem swego Pełnomocnika złożył w Centralnej Komisji odwołanie od ww. uchwał Rady Wydziału podnosząc kwestie formalne związane

z procedurą przeprowadzoną przez Radę i Centralną Komisję.

Centralna Komisja po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji potwierdziła zasadność uchwał Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Radę Wydziału oraz Centralną Komisję (II instancji) wykazało, że praca habilitacyjna Skarżącego powstała z ewidentnym naruszeniem prawa autorskiego i dobrych obyczajów naukowych. Od strony merytorycznej zarzuty wystąpienia plagiatu

w rozprawie habilitacyjnej Pana J. L. zostały potwierdzone, w tej sytuacji rozprawa habilitacyjna Skarżącego nie spełniała podstawowych wymogów art. 17 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 z późn.),

a w zakresie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy

z dnia 14 marca 2003 r. - zostały one potwierdzone.

W odwołaniu pełnomocnik Pana J. L. odniosła się

do kilku kwestii formalnych, m.in. sformułowany został zarzut o stosowaniu niewłaściwych przepisów. Centralna Komisja nie podziela stanowiska odwołania, aby zastosowane przepisy prawa były niewłaściwe. Stosownie do przepisu art. 54 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw - "przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora, niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych". Przeprowadzone przez Radę Wydziału postępowanie nie odnosiło się do nowego wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, lecz do wznowionego postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego, co oznacza, że należało zastosować tzw. "starą" procedurę w przewodzie habilitacyjnym Pana Łacnego. Przyjęcie odmiennej interpretacji, ze względu na zasadnicze różnice w obu procedurach habilitacyjnych (sprzed i po nowelizacji 2011 r.) było niemożliwe.

Odnośnie postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. odwołanie wskazało na uczestnictwo prof. dr hab. B. N. w kilku wykluczających się funkcjach w postępowaniu, skutkujących jakoby koniecznością jego wyłączenia od udziału w głosowaniu.

Odrzucając zasadność powyższego zarzutu Centralna Komisja stwierdza, iż członek Prezydium Centralnej Komisji prof. dr hab. B. N., z uwagi na pełnienie funkcji recenzenta w pierwotnym przewodzie habilitacyjnym, wyłączył się od udziału w niniejszym postępowaniu odwoławczym i nie brał udziału w głosowaniu. Samo postanowienie Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. o wznowieniu postępowania w przewodzie habilitacyjnym Pana J. L. było wydane z urzędu. Zarzut ten nie może więc stanowić podstawy skutecznego odwołania.

W zakresie zarzutu niewłaściwego powołania przez Radę Wydziału recenzentów we wznowionym postępowaniu, Centralna Komisja stwierdza, że w wyniku postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. Rada Wydziału zobligowana była przeprowadzić procedurę przewodu habilitacyjnego od nowa, immanentną częścią tej procedury jest powołanie recenzentów z zakresu danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej, w której przeprowadzona była ówczesna habilitacja. Odwołanie kwestionuje wyznaczenie recenzentów z dyscypliny [...], gdyż jakoby nie byli oni osobami kompetentnymi w dziedzinie prawa autorskiego. O ile Centralna Komisja zgadza się z tezą odwołania co do braku ustawowego zdefiniowania pojęć plagiat i autoplagiat (niemożliwe jest ex catedra określenie od jakiego poziomu powtórzeń, czy zapożyczeń można mówić o plagiacie, czy autoplagiacie), o tyle odrzuca całą pozostałą argumentację. W przewodzie habilitacyjnym Rada Wydziału po to powołuje recenzentów, będących specjalistami

w określonej dziedzinie i dyscyplinie, aby na podstawie posiadanej wiedzy dokonali oni suwerennej oceny i przedstawili argumenty przemawiające zarówno za, jak i przeciw nadaniu stopnia, w tym przypadku stopnia doktora habilitowanego. Należy podkreślić, iż prowadzone postępowanie dotyczyło nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...], w dyscyplinie [...], a nie w dziedzinie nauk prawnych, zaś zadaniem recenzentów było nie tylko dokonanie oceny naruszenia praw autorskich, ale przede wszystkim przeprowadzenie oceny dorobku Pana J. L. Tym samym, w ocenie Centralnej Komisji, powołani recenzenci byli jak najbardziej kompetentni do sformułowania wniosków dotyczących zasadności nadania Panu J. L. stopnia doktora habilitowanego. Należy zauważyć, że niemal wszyscy powołani we wznowionym przewodzie habilitacyjnym recenzenci wskazali na liczne zapożyczenia dokonywane przez Pana J. L. z wcześniejszych autorskich bądź współautorskich publikacji, zaś przeprowadzona przez trzech recenzentów ocena dorobku była jednoznacznie negatywna.

Centralna Komisja nie podziela też opinii odwołania o jakoby negatywnej przesłance wznowienia postępowania w postaci nie pojawienia się już po nadaniu stopnia doktora habilitowanego żadnych nowych okoliczności wskazujących na to, że stopień został nadany na postawie dorobku powstałego z naruszeniem praw autorskich (zdaniem odwołania publikacje, co do których zgłoszono zastrzeżenia plagiatowe były wskazywane przez prof. dr hab. B. N.

w pierwotnym postępowaniu habilitacyjnym). W ocenie Centralnej Komisji spełnione zostały warunki art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., tzn. że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem praw autorskich) na co wskazuje zarówno treść recenzji sporządzonych przez recenzentów jak i opinie sporządzone na zlecenie Centralnej Komisji dotyczące oceny prawidłowości prowadzenia postępowania habilitacyjnego Pana J. L.).

Powoływanie się w odwołaniu na fakt, iż na "rzekome" wystąpienie plagiatu i autoplagiatu wskazywała recenzja prof. dr hab. B. N. sporządzona we wcześniejszym postępowaniu, które zakończyło się nadaniem stopnia doktora habilitowanego Panu J. L., nie zamyka drogi do wszczęcia postępowania kontrolnego przez Centralną Komisję. Stwierdzone uchybienia w przewodzie habilitacyjnym Pana J. L., w ocenie Centralnej Komisji stanowiły jednoznaczną przesłankę do wznowienia postępowania. Ponadto warto zauważyć, iż przyjęcie argumentacji odwołania, że członkowie Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. znając wątpliwości zgłoszone przez prof. dr hab. B. N. nie podzielili ich i podjęli pozytywną decyzję, nie oznacza, że wątpliwości te były znane członkom Centralnej Komisji.

W zakresie zarzutu niewłaściwego podpisania obu uchwał jedynie przez Przewodniczącego Rady Wydziału prof. dr hab. J. S., co stanowiłoby zdaniem Pełnomocnik naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, Centralna Komisja stwierdza, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu habilitacyjnym stosuje się jedynie odpowiednio. Dotyczy to także art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego, iż decyzje organu kolegialnego powinny być podpisanie przez wszystkie osoby biorące udział w głosowaniu. Zgodnie z zasadą art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. reguły funkcjonowania Rady Wydziału są inne i uchwały Rady są zawsze podpisywane przez Dziekana (Przewodniczącego Rady Wydziału), jednak do uchwał Rady dołączana jest w takich przypadkach (także i w przypadku postępowania w przewodzie habilitacyjnym Pana J. L.) lista obecności członków Rady, będących samodzielnymi pracownikami naukowymi.

Centralna Komisja stwierdza także, że Rada Wydziału podejmując decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. o uchyleniu końcowej uchwały o nadaniu stopnia naukowego nie musiała z przyczyn oczywistych uchylać uchwał z wcześniejszych etapów tej procedury, w tym uchwały z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego Pana J. L.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 Ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2010 Nr 182, poz. 1228) (dalej: ustawa o stopniach) i art. 18a Ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki dodanego przez ustawę z dnia 18 marca

2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz

o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz, 455) (dalej: ustawa nowelizacyjna), poprzez zastosowanie we wznowionym postępowaniu habilitacyjnym jedynie przepisu art. 18 z pominięciem art. 18a, który wprowadza istotne zmiany w procedurze habilitacyjnej, przy jednoczesnym ograniczeniu się w uzasadnienia do skarżonej decyzji do stwierdzenia, iż "ze względu na zasadnicze różnice w obu procedurach habilitacyjnych (sprzed i po nowelizacji 2011 r.) było niemożliwe'’ jest niewystarczające, co więcej stanowi rażące naruszenie prawa poprzez niezastosowanie przepisów obowiązujących w dniu orzekania, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 27 § 1 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez udział w postępowaniu i w wydaniu decyzji osoby (prof. B. N.), która brała udział w wydaniu decyzji organu pierwszej instancji w charakterze biegłego - recenzenta, ponadto brała udział w wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a także występowała jako członek organu kolegialnego wydającego zaskarżoną decyzję, co stanowi rażące naruszenie prawa i miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 kpa w zw. z art. 84 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, w szczególności niewskazanie, które przepisy prawa autorskiego zostały naruszone i poprzestaniu na stwierdzeniu, iż "Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Radę Wydziału oraz Centralną Komisję (II instancji) wykazało, że praca habilitacyjna Skarżącego powstała z ewidentnym naruszeniem prawa autorskiego i dobrych obyczajów naukowych. Od strony merytorycznej zarzuty wystąpienia plagiatu w rozprawie habilitacyjnej Pana J. L. zostały potwierdzone, w tej sytuacji rozprawa habilitacyjna Skarżącego nie spełnia podstawowych wymogów art. 17 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595,

z późn. zm.), a w zakresie wystąpienia przesłanek, o których mowa

w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. - zostały one potwierdzone" bez konkretnego wskazania podstawy faktycznej wydanego orzeczenia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 149 § 2 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa

w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy uchwał organu I instancji w sytuacji gdy organ ten naruszył art. 149 § 2 kpa w ten sposób, iż po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w pierwszej kolejności powinien zbadać, czy występują przesłanki do wznowienia postępowania

i w dalszej kolejności przejść do oceny dorobku naukowego Skarżącego, podczas gdy organ I instancji od razu skierował sprawę do zaopiniowania recenzentom naukowym w celu zbadania dorobku naukowego skarżącego jak i wystąpienia okoliczności będących podstawą wznowienia postępowania, a recenzenci ci nie mieli kompetencji i wiedzy z zakresu prawa autorskiego, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 § 1 pkt 2 kpa w zw.

z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym, w sytuacji gdy organ pierwszej instancji wydając uchwałę nie uchylił uprzednio swojej uchwały z dnia [...] stycznia 2011 r. dopuszczającej do kolokwium habilitacyjnego skarżącego, co powoduje, iż w obrocie prawnym istnieją dwie sprzeczne ze sobą decyzje administracyjne.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa wnosił

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 135 ppsa wnoszę również o stwierdzenie nieważności uchwał organu I instancji w całości:

uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającą uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T.

z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] i uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...].

W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, co do wystąpienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 135 ppsa wniósł również o uchylenie uchwał organu I instancji uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylającą uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...], uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającej dopuszczenia J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Na podstawie art. 200 ppsa wniósł o zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że art. 18a przewiduje zupełnie inną procedurę obowiązującą przy postępowaniu habilitacyjnym, która w przedmiotowej sprawie nie została zastosowana i wskazał, że zastosowanie we wznowionym postępowaniu habilitacyjnym przepisów sprzed nowelizacji - nieobowiązujących w dniu orzekania - powoduje, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej instancji jak i uchwał Rady Naukowej - z uwagi na fakt, że pierwotny błąd został popełniony już na etapie postępowania pierwszo instancyjnego.

Odnośnie zarzutu II wskazał, że udział prof. N. w różnych rolach wyklucza możliwość uznania przedmiotowego postępowania jako postępowania odzwierciedlającego zasady przewidziane w art. 8 kpa. Ponadto odnośnie zarzutu III

organ nie wskazał czyje prawa autorskie zostały naruszone i w jaki sposób. Odnośnie zarzutu IV organ I instancji po wznowieniu postępowania pominął etap badania przesłanek wznowienia, czyli naruszenia prawa autorskiego i dobrych obyczajów w nauce. Odnośnie zarzutu V Rada Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. uchwałą z dnia [...] listopada 2013 r. odmówiła dopuszczenia skarżącego do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Gdy tym czasem w takiej sytuacji zgodnie

z art. 151 § 1 ust. 2 kpa "Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przedmiotowej sprawie w zakresie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego skarżącego wydana została nowa decyzja, natomiast poprzednia uchwała z dnia [...] stycznia 2001 r. nie została uchylona.

W związki z powyższym w obrocie prawnym, w tym zakresie, istnieją dwie sprzeczne ze sobą uchwały - jedna dopuszczająca skarżącego do kolokwium, druga odmawiająca dopuszczenia skarżącego do kolokwium. Centralna Komisja w decyzji nie mogła utrzymać w mocy tejże uchwały, gdyż wskazane rozstrzygnięcie Organ I instancji stanowi rażące naruszenie prawa. Co więcej w ocenie pełnomocnika skarżącego taka konfiguracja podważa również zasadność drugiej uchwały

o uchyleniu uchwały nadającej tytuł dr hab. skarżącemu.

W zupełności nie można zgodzić się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu do skarżonej decyzji, a dotyczącej wskazanych w zarzucie okoliczności. Organ stwierdził, iż "Centralna Komisja stwierdza także, że Rada Wydziału podejmując decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. o uchyleniu końcowej uchwały o nadaniu stopnia naukowego z przyczyn oczywistych uchylać uchwał z wcześniejszych etapów tej procedury.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga dr. Hab. J. L. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto § 2 tego przepisu wprowadza zastrzeżenie, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dodatkowo art. 135 ustawy wskazuje, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa

w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przechodząc do analizy sprawy niniejszej przypomnieć należy, że

w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym istotą wznowionego postępowania i (dokonywanego jednym aktem wraz z nowym rozstrzygnięciem w sprawie) uchylenia decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania, chyba że wznowienie następuje ze względu na odpowiednią wadę postępowania tylko przed Centralną Komisją) - a nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa (choć wszczęta) w ogóle nie była rozstrzygana w danej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r., II OSK 730/05. LEX nr 209471, oraz wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2301/12. LEX nr 1298312). W związku z tym zasadą jest, poczynając od wyroku NSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84, ONSA 1984, nr 1, poz. 59, że organ administracji publicznej wydający tę nową decyzję stosuje przepisy prawa, które obowiązują w dniu orzekania.

W powołanym wyroku, szeroko cytowanym w orzecznictwie i doktrynie, wskazuje się tylko jeden rodzaj wyjątku od tej zasady - mianowicie decyzje deklaratoryjne, które ograniczają się do stwierdzenia skutku prawnego następującego z mocy prawa (co nie dotyczy uchwał w sprawie stopni i tytułów). Gdyby treść tego wyroku NSA potraktować literalnie, we wznowionych sprawach z zakresu stopni i tytułów stosować trzeba by było zawsze aktualnie obowiązujące przepisy prawa,

tj. prowadzić postępowanie odpowiednio do unormowań materialnoprawnych

i proceduralnych, wprowadzanych w 2011 r., co ze względu na ich całkowicie odmienną konstrukcję jest niewykonalne. Także w orzecznictwie zaczyna się jednak zwracać uwagę na różne problemy, które - nawet dla samej tożsamości sprawy administracyjnej - mogą wyniknąć ze zmian stanu prawnego, jaki nastąpił od czasu wydania decyzji (uchwały), uchylanej następnie w wyniku wznowionego postępowania. W rezultacie, poza oczywistym, wskazanym przez NSA, wyjątkiem od zasady (dotyczącej zresztą wprost jedynie przepisów prawa materialnego) konieczne wydaje się uwzględnienie innego wyjątku, również wynikającego z woli ustawodawcy. Zakres stosowania we wznowionym postępowaniu aktualnie obowiązujących przepisów prawa materialnego i formalnego zależy bowiem także od przepisów przejściowych, wprowadzających te nowe przepisy. Jeżeli to wynika (wprost lub pośrednio) z przepisów przejściowych, a można uznać, że tak jest także co do nowelizacji z 2011 r., działanie i orzekanie - w sprawie rozpatrywanej w wyniku wznowienia od początku, a więc wymagającej przeprowadzenia odpowiedniego postępowania - będą następować na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania zakwestionowanej uchwały, a nie przepisów obecnie obowiązujących.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. W ustępie drugim tego przepisu zapisano, że przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Stosownie zaś do ust. 3 art. 29 cytowanej ustawy, w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie

o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów kpa, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Natomiast kontrola sądu administracyjnego - z uwagi na ową odrębność związaną ze specyfiką tych spraw, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszały norm postępowania wynikających z przepisów ustawy

i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów kpa.

Jednocześnie w cytowanym powyżej ust. 2 art. 29 ustawodawca wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w art. 145 § 1 kpa. Powyższe nie oznacza jednak, że zastosowanie jej nie następuje w trybie postępowania wznowieniowego uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo, że powyższa przesłanka została uregulowana odrębnie; w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz

o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a nie w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w momencie zaistnienia okoliczności opisanych w art. 29 ust. 2 cytowanej ustawy organ wznawia postępowanie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. To z kolei obliguje organ wznawiający postępowanie do przestrzegania zasad tego postępowania zarówno w zakresie granic tego postępowania, jak i wydawanych w sprawie rozstrzygnięć.

Z art. 151 § 1 pkt 2 kpa wynika, że organ administracji publicznej

po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję,

w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast z art. 149 § 2 wynika, że po wznowieniu postępowania właściwy organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że celem wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 kpa, bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 kpa, a w niniejszym postępowaniu również w sytuacji wystąpienia okoliczności opisanych w art. 29 ust. 2 cytowanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Natomiast podstawowym elementem odróżniającym postępowanie administracyjne trybu zwykłego od trybu nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania, jest przedmiot postępowania. W trybie zwykłym postępowanie wszczyna się w celu rozpatrzenia interesów prawnych lub obowiązków stron, zaś postępowanie w trybie nadzwyczajnym ma za przedmiot dalszy byt prawny samej decyzji, a przypadku ustalenia określonego rodzaju wadliwości decyzji, organ w postępowaniu nadzwyczajnym - wznowieniowym uchyla decyzję podjętą, w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 r., str. 627 i nast.).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja

2012 r. w celu ponownej weryfikacji uchwały Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 29 ust. 2 cytowanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zatem ostateczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie winno dotyczyć tej uchwały i w zależności od zaistniałych okoliczności w sprawie wyeliminować ją z obrotu prawnego, bądź też ją w obrocie pozostawić.

Po wznowieniu postępowania, organ Uchwałą Rady Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5, art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w związku z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013 r., poz. 267) uchylił uchwałę Rady Wydziału Nauk [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nadaniu J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...] i odmówił nadania J. L. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...], wobec zaistnienia przesłanki z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i prawidłowo wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa.

Wobec powyższego, z obiegu prawnego została usunięta uchwała z dnia

[...] kwietnia 2011 r. i zastąpiła ją uchwała o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a wcześniej została wydana uchwała odmawiająca dopuszczenia J. L. do kolokwium habilitacyjnego we wznowionym przewodzie habilitacyjnym w zakresie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.