Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3019/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Joanna Kabat - Rembelska ( spr) asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Agnieszka Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi W. W., W. B. , A. B., B. T. W., T. D. i J. D. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz W. W., W. B., A. E. B., B. T. W. oraz T.i J. D. kwoty po 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r., po rozpatrzeniu zażaleń: W. W., W. B., A. E. B. i B. T. W., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] marca 2002 r., uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu [...] Nr [...] sieci [...] przewidzianej do realizacji w C. na wieży kościoła p.w. [...], dz. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podniósł, że przedmiotowa inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na istniejących wieżach. W bezpośrednim otoczeniu Kościoła znajdują się tereny niezagospodarowane, a najbliższe zabudowania mieszkalne o wysokości 8 metrów są zlokalizowane w odległości około 40 metrów od strony południowej i około 70 metrów od strony południowo wschodniej. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne, określonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676), będą występowały na wysokości od około 29,3 m n.p.t. (powyżej 11,1 m nad powierzchnią dachu budynku kościoła) na azymutach anten sektorowych do odległości około 31,3 m od anten oraz na wysokości od około 31,5 m (powyżej 13,3 m nad poziomem dachu budynku kościoła) na azymutach anten radiolinii do odległości 21,5 od miejsca ich usytuowania. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią więc na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Na powierzchni ziemi gęstość strumienia pola elektromagnetycznego zbliżona jest do wartości tła pola elektromagnetycznego dla terenów zabudowanych. Główny Inspektor Sanitarny zauważył, iż zastrzeżenia zawarte w postanowieniu organu pierwszej instancji nakazują inwestorowi bezpośrednio po uruchomieniu inwestycji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy wykonywać pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych, które potwierdzą brak zagrożenia z tytułu sąsiedztwa inwestycji.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli: W. W., W. B., A. Ewa B., B. T. W., T. D. i J. D.. Skarżący zarzucili, że stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia raport oddziaływania na środowisko jest nierzetelny i zawiera błędy. Ponadto skarżący nie

mieli możliwości merytorycznego odniesienia się do treści raportu, gdyż nie brali udziału w czynnościach związanych z jego powstaniem i nie został on im we właściwym czasie udostępniony.

Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji jest wniesie środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W wypadku złożenia zażalenia (odwołania) przez kilka osób organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć je wszystkie. Odstąpienie od tego obowiązku jest równoznaczne z nie zakończeniem postępowania organu drugiej instancji i naruszeniem wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, nakazującą podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wnieśli: E. W., W. W., J. W., B. W., A. W., A. W. A. B., W. B. T. D. i J. D., natomiast zaskarżone postanowienie zapadło po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez: W. W., W. B., A. E. B. i B. T. W.. Organ drugiej instancji nie rozpatrzył natomiast zażaleń wniesionych przez pozostałe osoby. W zaskarżonym postanowieniu brak jest jakiegokolwiek wytłumaczenia tej kwestii. Główny Inspektor Sanitarny nie wyjaśnił z jakiej przyczyny rozpatrzył tylko niektóre z wniesionych zażaleń. W szczególności nie wykazano z jakiej przyczyny rozpatrzone zostały zażalenia tych a nie innych osób. Główny Inspektor Sanitarny nie wskazał także, czy osoby, których zażalenia zostały rozpoznane mają przymiot strony w postępowaniu przez niego prowadzonym (art. 28 k.p.a.). Należy podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego było rozstrzygnięcie wszystkich zażaleń, co oczywiście nie oznacza, że powinny one być załatwione w ten sam sposób.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.