Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 473/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252, art. 257, art. 270
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 września 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 229/15 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 29 grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 maja 2015 r. I. S. zwrócił się do Sądu I instancji o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi. Ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 18 maja 2015 r., przesłano skarżącym urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i przedłożenia do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a., w dniu 5 czerwca 2015 r. Zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 12 czerwca 2015 r. Z akt sprawy wynika, że w terminie tym skarżący nie złożył wypełnionego urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 14 lipca 2015 r., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, a skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia,

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. Sąd I instancji, na podstawie art. 257 w związku art. 260 oraz art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd wskazał, że skarżący zgodnie z zarządzeniem referendarza z dnia 18 maja 2015 r. został wezwany do nadesłania wypełnionego urzędowego wniosku o przyznania prawa pomocy i nie uczynił zadość temu wezwaniu. Wskazał ponadto, że złożony w dniu 20 sierpnia 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie rozpoznany niezależnie, jako kolejny wniosek, stosownie do przepisów P.p.s.a.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że sprzeciw powoduje utratę mocy zarządzenia referendarza. Oznacza to, że Sąd powinien na nowo rozpoznać sprawę. Wskazał ponadto, że na dzień wydania postanowienia Sąd dysponował wypełnionym drukiem PPF.

Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA z 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie nadesłał wymaganego urzędowego formularza PPF w terminie wskazanym w zarządzeniu referendarza z dnia 18 maja 2015 r. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek bez rozpoznania.

Jednocześnie wyjaśnić skarżącemu należy, że zgodnie z art. 260 P.p.s.a., mającym zastosowanie w sprawie w związku z art. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd i takie też czynności podjęto w rozpoznawanej sprawie.

Z przedstawionych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.