Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1091/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 3, ust. 5; art. 64 ust. 1;
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 25; art. 13g; art. 40c;
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 76 par 1; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2009 r. sprawy ze skargi J. K. i H. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.100 zł na J. K. i H. Z. wspólników spółki cywilnej "J." (skarżący) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.- dalej u.d.p.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. b), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.- p.r.d).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w dniu [...] października 2008 r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki R. o nr rej. [...] wraz z naczepą przeprowadzonej przy ul. K. w G., którym przewożony był miał węglowy z K. do M.

Pojazd skierowano na legalizowane miejsce do ważenia pojazdów przy drodze krajowej nr [...], gdzie został poddany kontroli. Po przeprowadzeniu ważenia pojazdu kontrolerzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili, naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 11,81 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 3,81 t (przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych),

- nacisk 22,34 t na potrójnej osi - przekroczenie o 0,54 t (przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedyńczej osi napędowej pojazdów silnikowych dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m.).

Przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie rodzaju przewożonego ładunku oraz poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy. Ponadto skarżący podnosili, iż nieprawidłowo wyliczono wysokość kary za nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu silnikowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił stanowisko organu I instancji i powołał się na art. 64 ust. 1 p.r.d., zgodnie z którym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Dopiero po uzyskaniu stosownego zezwolenia można poruszać się nienormatywnym pojazdem po drogach publicznych.

Organ II instancji wskazał, iż miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] lipca 2008 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. do odpowiednio: [...] czerwca 2009 r. i [...] maja 2009 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozważywszy argumenty skarżącego nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Zdaniem organu przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie profesjonalnego przewoźnika. Przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji, zaś ustawa- Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje sposób w jaki należy dokonywać załadunku, w tym ładunku sypkiego.

Przytaczając wyrok WSA z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2273/06, w którym Sąd stwierdził, że w interesie przedsiębiorcy leży również przygotowanie ładunku do przewozu poprzez jego odpowiednie rozłożenie i zabezpieczenie tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. Jest to istotne nie tylko ze względu na wykazanie normatywności podczas kontroli drogowej, ale także ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym prowadzącego pojazd i innych użytkowników dróg publicznych (...).

Zdaniem organu odwoławczego przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenia powstałe w związku z jego działalnością. Bez znaczenia dla odpowiedzialności administracyjno-prawnej jest pojęcie winy. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Natomiast zastosowana przez przewoźnika metoda załadunku okazała się niewystarczającym środkiem zapewnienia zgodności przewozu z normami obowiązującego prawa. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, że nie istnieją osobne regulacje prawne dla ładunków sypkich. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji zasad naliczania nałożonej kary pieniężnej bowiem nie ma wątpliwości, iż doszło do pięciokrotnego przekroczenia o co najmniej 0,5 t ponad 9,5 t nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu silnikowego. Podstawą do wyliczenia wysokości kary były następujące przedziały 9,5-10,0t, 10,0-10,5t, 10,5-11,0 t, 11,0-11,5t, 11,5-12,0 t. Wynik ważenia nacisku na pojedynczą oś napędową wynoszący 11,81 t z całą pewnością w owych przedziałach się zawierał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji.

Podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu skarżąca zarzuciła;

- obrazę przepisów prawa materialnego to jest: art. 61 ust. 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z postanowieniami załącznika nr 2 lp. 6 pkt 6 b oraz lp. 6 pkt 7 d i e tej ustawy poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na niesłusznym uznaniu, iż doszło do poruszania się pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej podczas, gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego, a tym samym wymierzenie kary nie jest w tym przypadku dopuszczalne, a zatem zachodzi nieważność decyzji i na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu braku istnienia podstawy prawnej decyzji,

- obrazę przepisów postępowania a to : art. 138 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 107 § 1- 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., i art. 136 k.p.a. związku z treścią art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , mających zasadniczy wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a polegające na błędnym ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności przyjęcie, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola wagi tego zespołu nastąpiła bez uwzględnienia rodzaju przewożonego ładunku (materiał sypki), ulegający przemieszczeniu i przewożony w skrzyni ładunkowej, a nie na pojeździe, co sprawia, że wydana decyzja zapadła z naruszeniem prawa, oraz że nastąpiło pięciokrotne rozpoczęte przekroczenie o co najmniej o 5 t ponad 9, 5 t nacisku na oś napędową skutkiem czego wymierzono bezpodstawnie karę 5700 zł za przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej, podczas gdy co najwyżej może wchodzić w grę przekroczenie czterokrotne.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżący wskazali, że wymogi przewożenia ładunków sypkich określa art. 61 ust. 5 u.p.d. zgodnie z którym ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. Powyższa regulacja jest regulacją szczególną, gdyż wyraźnie odnosi się tylko do ładunków sypkich. Regulacja ta jako szczególna ma pierwszeństwo przed ogólną regulacją odnoszącą się do umieszczania ładunków na pojeździe, o jakiej mowa w art. 61 ust. 2 i 3. Zdaniem strony skarżącej nie jest przypadkiem użycie przez ustawodawcę określenia" umieszczanie ładunku na pojedzie" i przeciwstawienie tego określenia określeniu "ładunek sypki umieszczony w skrzyni ładunkowej", co podkreśla relację ust. 5 do ust. 2 i 3 art. 61 u.d.p. jako relacja przepis szczególny do przepisu ogólnego. Skarżący wywodzą, że z językowego i logicznego punktu widzenia nie jest możliwe umieszczanie materiałów sypkich na pojeździe w taki sposób aby taki ładunek zabezpieczyć przed zmianą położenia, gdyż z istoty swej taki ładunek może być tylko - jak to ustawodawca określił - w szczelnej skrzyni ładunkowej zatem, skoro ustawodawca nie uregulował wyraźnie tej kwestii, to tym samym wynika z tego jednoznaczny wniosek, iż dotyczy on wyłącznie wszelkich innych ładunków niż ładunki sypkie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, zauważył, że trudno jednoznacznie dociec, przy braku bardziej precyzyjnych wskazań ze strony skarżącego, czym objawia się podniesione przez stronę naruszenie. Podkreślił, iż rodzaj przewożonego ładunku, czy materiał jest sypki czy też o innej strukturze, skutkujący naruszeniem norm dotyczących dopuszczalnych nacisków na osie nie ma znaczenia dla oceny charakteru naruszenia. Przesłanką odpowiedzialności w postępowaniu administracyjnym jest samo stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych przez przepisy praw i obowiązków. Z faktu sprecyzowania przez ustawodawcę dodatkowych warunków sposobu przewozu materiałów sypkich, o których mowa w art. 61 ust. 5 p.r.d. nie można wywodzić wniosku o szczególnym charakterze relacji tego przepisu do art. 61 ust 2 ww. ustawy. Ładunek sypki jest nadal ładunkiem, o którym mowa w art. 61 ust. 2 p.r.d., który nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Dodatkowo ładunek sypki powinien być umieszczony w szczelnej skrzyni ładunkowej w sposób uniemożliwiający wysypywanie się ładunku na drogę. Wobec powyższego twierdzenie skargi jakoby art. 61 ust. 5 p.r.d. był przepisem szczególnym który wyłącza stosowanie przepisu art. 61 ust 2 ww. ustawy jest bezzasadne. Zarzut, iż nie nastąpiło pięciokrotne przekroczenie nacisku na oś napędową należy uznać za nieprawdziwy. Zgodnie z lp. 6 pkt 7 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych organ dokonał prawidłowego wyliczenia kary pieniężnej, która jest wymierzana dodatkowo dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t. W przedmiotowej sprawie doszło do pięciokrotnego przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. Przedmiotowy wynik ważenia 11,8 t zawiera się w następujących przedziałach 9,5 - 10,0 t, 10,0 -10,5 t, 10,5- 11,0 t, 11,0 - 11,5 t,11,5 - 12,0 t.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2008 r. W trakcie tej kontroli dokonano ważenia pojazdu, który okazał się nienormatywny. Strona w istocie nie podważa ustaleń faktycznych organu co do ważenia pojazdu. Zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do dokonanej przez organy transportu drogowego błędnej interpretacji przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w szczególności do brzmienia art. 61 ust. 5 w relacji do ust. 3 tegoż przepisu p.r.d. Z treści skargi wynika, iż skarżący kwestionują swoją odpowiedzialność z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie.

Zgodnie z art. 61 p.r.d. - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 p.r.d.).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej spółki, przewożący w momencie kontroli ładunek sypki - miał węglowy, przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] października 2008 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia oraz podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie.

Wbrew zarzutom skargi, skoro kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym, zatem organ zasadnie nałożył karę pieniężną. Nie można podzielić argumentacji prezentowanej przez skarżących dotyczącej interpretacji przepisów art. 61 ust. 3 i ust. 5 p.r.d. W ocenie skarżących z językowego i logicznego punktu widzenia nie jest możliwe umieszczanie materiałów sypkich na pojeździe w taki sposób aby taki ładunek zabezpieczyć przed zmianą położenia, gdyż z istoty swej taki ładunek może być tylko - jak to ustawodawca określił - w szczelnej skrzyni ładunkowej zatem, jak należy rozumieć skargę, przepis art. 61 ust. 3 p.r.d. dotyczy on wyłącznie wszelkich innych ładunków niż ładunki sypkie. W ocenie Sądu taka wykładnia omawianych przepisów jest całkowicie błędna i w żaden sposób nie znajduje oparcia w ustawie. Nie można uznać, że sytuacja, w której ładunek sypki nie został umieszczony w szczelnej skrzyni ładunkowej zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającym wysypywanie się ładunku na drogę zwalnia skarżących od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Nie można zapominać, że uregulowanie sposobów załadowania pojazdów opisany w art. 61 p.r.d. ma na celu, oprócz ochrony stanu dróg, także bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Powyższa argumentacja, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie przedstawili bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżących okoliczności, dotyczące zasad załadunku materiałów sypkich nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia ich odpowiedzialności. Wysokość kar, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie. W tej sytuacji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Należy jednocześnie podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że w przedmiotowej sprawie doszło do pięciokrotnego przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi bowiem wynik ważenia 11,8 t zawiera się w następujących pięciu przedziałach;

- 9,5 - 10,0 t,

-10,0 -10,5 t,

-10,5- 11,0 t,

-11,0 - 11,5 t,

-11,5 - 12,0 t.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.