Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1010/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 2, art. 73 par. 1, art. 46 par. 2, art. 28, art. 29
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 531/14 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 531/14 odrzucił zażalenie B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził ściągnąć od skarżącej kwotę sto złotych tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem z dnia 10 marca 2015 r., doręczonego na skutek złożonego wniosku.

Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie. Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej (pełnego odpisu z KRS), oraz nadesłania odpisu zażalenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 stycznia 2016 r. (k. 168). W zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, a zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Wobec nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia w terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że skarżącej zostało prawidłowo doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

W uzasadnieniu wskazała, że uchybienia przy dokonywaniu doręczenia wezwania Sądu, popełnione przez operatora pocztowego nie mogą prowadzić do konsekwencji prawnych ograniczających lub pozbawiających stronę prawa do sądu. W sprawie uchybieniem takim było brak wskazania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie pozostawione zostało awizo. Skarżąca również nie otrzymała awiza, wobec czego nie została właściwie powiadomiona o miejscu pozostawienia przesyłki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym dla osoby prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W przypadku niemożności doręczenia pisma, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o jej pozostawieniu (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zawiadomienie wraz z informacją o możliwości odbioru pisma umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

Strony postępowania administracyjnego mają obowiązek podać adres na który mają być kierowane pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 2 p.p.s.a). Sąd ma obowiązek kierować pisma na ten adres.

Argumentacja zażalenia sprowadza się do twierdzenia, że przy doręczaniu przesyłki doszło do uchybienia poprzez niewskazanie gdzie pozostawiono awizo, co skutkowało niemożnością wypełnienia wezwania Sądu.

Należy w pierwszej kolejności wskazać, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczącego przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków zażalenia, wynika, że doręczyciel nie mógł skutecznie doręczyć przesyłki w dniu 22 stycznia 2016r. Jednakże wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że przesyłki nie doręczono adresatowi, z powodu jego nieobecności, oraz że umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata, iż przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, wskazując numer tej placówki. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika również, że przesyłkę tę doręczono spółce B. w dniu 23 stycznia 2016 r., o czym świadczy podpis oraz pieczątka znajdująca się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Zatem, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że termin do uzupełniania braku formalnego zaczął biec od dnia 24 stycznia 2016 r. i upłynął w dniu 1 lutego 2016 r.

Należy również wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie dokumentu z którego wynikałoby umocowanie do działania w imieniu skarżącej oraz nadesłanie odpisu zażalenia. W aktach sprawy znajdował się odpis pełny z KRS z dnia 26 kwietnia 2013 r. Jednakże Jan Kozłowski, podpisany pod zażaleniem z dnia 18 grudnia 2015 r. na zarządzenie przewodniczącego, nie był tam wskazany jako osoba uprawniona do reprezentacji skarżącej spółki.

Stosownie do art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek. Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest niewątpliwie odpis z KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca spółka, a który do akt sprawy nie został złożony. Dla oceny prawidłowości wniesienia skargi (zażalenia) konieczne jest bowiem nie tylko ustalenie składu osobowego organu zarządzającego, ale i sposobu reprezentacji. Dopiero wszystkie te dane pozwalają na ocenę prawidłowości wniesionego środka zaskarżenia. Zwrócić bowiem należy uwagę na obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadę skargowości – podstawową rzeczą pozostaje ustalenie, czy osoba składająca skargę/zażalenie jest należycie umocowana do dokonania tej czynności, a tym samym czy wyraża w tym zakresie wolę podmiotu uprawnionego do jej złożenia. Brak takiego umocowania poddaje w wątpliwość, czy zainicjowanie postępowania miało nastąpić, a tym samym czy wolą strony jest poddanie kontroli wskazanych w piśmie aktów(orzeczeń). Inicjowanie postępowania przez osobę do tego nieuprawnioną, nawet jeżeli dokonuje tego w imieniu podmiotu uprawnionego, nie jest równoznaczne z wyrażeniem w tym zakresie woli samego zainteresowanego i nie może skutecznie inicjować merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny (porównaj: postanowienie NSA z dn. 23.11.2012 r., sygn. akt I OSK 2698/12, LEX nr 1239441, postanowienie NSA z dn. 20.08.2013 r., sygn. akt I FSK 1435/13, npubl., postanowienie NSA z dn. 12.03.2013 r., sygn. akt I OSK 306/13, npubl.). W odniesieniu do spółek kapitałowych uzupełnienie przedmiotowego braku w praktyce polega na przedstawieniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. W przypadku zmian w zakresie reprezentacji podmiotu, strona postępowania ma obowiązek powiadomić sąd o takiej zmianie, poprzez przesłanie dokumentu z którego wynikałoby kto jest uprawniony do jej reprezentacji.

Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi (zażalenia), podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i w sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi (zażalenia), mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do odrzucenia środka zaskarżenia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.