Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1721/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 2a, pkt 7a,  art. 148 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Beata Kozicka Protokolant asystent sędziego Monika Tutak - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1033/14 w sprawie ze skargi Z. w Ż. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. w Ż. na rzecz Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1033/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. w Ż. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ w K. w dniu [...] marca 2014 r. ogłosił postępowanie w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna, w zakresie: świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia do 150.000 osób - ryczałt miesięczny, na obszarze miasta Ż., gmin: C., G., J., K., L., Ł., Ł., R., Ś. oraz Ś. Wartość zamówienia określono na kwotę nie wyższą niż 1.452.400 zł w okresie rozliczeniowym od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.

Do postępowania zostały złożone dwie oferty: Z. Sp. z o.o. w M. (dalej: Z. M.) oraz Z. w Ż. (dalej: skarżący lub Z. Ż.).

Komisja Konkursowa sporządziła punktację i klasyfikację oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym, przyznając w rankingu końcowym Z. M. 80 punktów i pierwszą pozycję, a Z. Ż. 75 punktów i drugą pozycję. Przy czym oferta Z. Ż. otrzymała 10 pkt za kompleksowość, 35 pkt za jakość, 10 pkt za dostępność i 0 pkt za ciągłość - ogółem 75 pkt, a z kolei oferta Z. M. otrzymała: 10 pkt za kompleksowość, 35 pkt za jakość, 10 pkt za dostępność i 5 pkt za ciągłość - ogółem 80 pkt. Rozstrzygnięcie konkursu ofert Komisja Konkursowa ogłosiła w dniu 15 kwietnia 2014 r.

Od rozstrzygnięcia Konkursu Z. Ż. złożył odwołanie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. oddalił ww. odwołanie, a decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., po rozpoznaniu wniosku Z. Ż. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

Organ za nietrafne uznał zarzuty Z. Ż. odnoszące się do postępowania konkursowego z 2013 r. nr [...] wskazując, że wykraczają one poza ramy postępowania oraz że organ nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości przeprowadzania innych postępowań konkursowych. Tym samym kwestia rozwiązania umowy zawartej w wyniku postępowania konkursowego z Z. M. w 2013 r. bądź nieważności tej umowy, jak również innych okoliczności z nią związanych pozostaje poza zakresem rozpatrywanej sprawy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących dodatkowych punktów w kategorii ciągłość, organ stwierdził, że kryterium ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej wynika z art. 148 ustawy o świadczeniach i zostało zdefiniowane w art. 5 pkt 2a tej ustawy, a także uwzględnione w Zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Na dzień złożenia oferty Z. M. w ramach trwającej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej faktycznie realizował świadczenia zdrowotne w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze objętym postępowaniem konkursowym. Wprawdzie umowa ta była w okresie wypowiedzenia, jednak rozwiązanie jeszcze nie nastąpiło. W tej sytuacji uzasadnione było przyznanie Z. M. dodatkowych punktów z tytułu spełnienia kryterium ciągłości.

Z kolei kryterium kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej określa art. 148 ustawy o świadczeniach, a stosowną definicję zawiera art. 5 pkt 7a tej ustawy. Omawiane kryterium zostało uwzględnione w Zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r.

W ocenie Dyrektora Komisja Konkursowa dysponując zebraną dokumentacją słusznie przyznała Z. M. z tego tytułu 5 punktów, a bez wpływu na tę ocenę pozostają wyjaśnienia Z. dotyczące nieumieszczenia w treści oferty personelu o specjalności technik elektroradiologii. Organ w tym zakresie zwrócił uwagę, że z uwagi na treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719), Komisja Konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, a także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane informacje przekazane w toku postępowania przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy. W tej sytuacji wyjaśnienia oferenta nie miały na celu uzupełnienia oferty o dodatkowy personel a jedynie wykazanie, iż uzasadnione było ujęcie aparatu RTG jako dodatkowego warunku rankingującego ofertę, natomiast brak wykazanego w ofercie personelu w zakresie RTG nie stanowił podstawy do zmiany punktacji w kryterium kompleksowości. Organ dodał, że w zarządzeniu Nr 64/2013/DSOZ Prezesa NFZ nie wskazuje się personelu w postaci techników radiologów jako warunku koniecznego, a pytanie ankietowe 1.6.2.2 dotyczyło zagwarantowania personelu w pracowniach RTG.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Z. w Ż. Do skargi załączył kserokopie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, a także Prezesa NFZ, wydanych w innych postępowaniach konkursowych, a nadto wniósł o włączenie do akt sprawy sądowej akt z innych postępowań o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, na mocy art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że dowód z dokumentów w postaci akt innych postępowań konkursowych nie był niezbędny do wyjaśnienia sprawy.

Uzasadniając z kolei oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa, WSA odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, polegającego na pominięciu przez organy obu instancji, że w 2013 r., w postępowaniu poprzedzającym Konkurs ogłoszony dnia 14 marca 2014 r., doszło do złożenia przez Z. M. oferty z podaniem nieprawdziwych informacji. Zaniechanie uznania zawartej wówczas umowy za nieważną i niepodjęcie rokowań a następnie niezawarcie umowy ze skarżącym spowodowało, że w obecnym postępowaniu to Z. M. a nie Z. Ż. otrzymał 5 punktów za ciągłość świadczeń, co zaważyło na wynikach konkursu.

W tym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu prezentowane w decyzjach, że zarzuty odnoszące się do postępowania konkursowego z 2013 r. wykraczają poza ramy niniejszego postępowania. Konkretnie oznaczone postępowanie w trybie konkursu wyznacza ramy jego kontroli, w tym instancyjnej i sądowoadministracyjnej. W ramach tych nie mieści się weryfikowanie prawidłowości przeprowadzania innych postępowań konkursowych, co do których istnieje tryb ich weryfikacji. Tym samym kwestia wyniku wcześniejszego postępowania konkursowego pozostaje poza zakresem rozpatrywanej sprawy. W tej sytuacji kryterium ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, przez którą rozumie się - zgodnie z art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach - organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów - prawidłowo zostało przyznane Z. M., skoro to ten podmiot na dzień złożenia oferty realizował świadczenia zdrowotne w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze objętym przedmiotowym postępowaniem konkursowym w ramach trwającej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wprawdzie umowa z Z. M. była w okresie wypowiedzenia, jednak na dzień złożenia oferty rozwiązanie jeszcze nie nastąpiło.

Sąd nie podzielił także zarzutu skargi dotyczącego niespełniania przez Z. M. kryterium kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej z powodu nieumieszczenia w treści oferty specyfikacji personelu o specjalności technik elektroradiologii. W ocenie Sądu zaakceptować trzeba stanowisko organu, że wyjaśnienia Z. M. odnoście pytania ankietowego 1.6.2.2 (czy oferent zapewnia diagnostykę RTG ...) potwierdziły posiadanie personelu w pracowniach RTG i nie stanowiły uzupełnienia oferty. Nie miały też znaczenia dla kryterium kompleksowości, gdyż to odnosi się głównie do struktury świadczeń, dookreślenia warunków wymaganych od świadczeniodawców i łączy je ze standardami jakościowymi, organizacyjnymi i technicznymi wykonywania świadczeń. W tej sytuacji brak zdaniem WSA podstaw do zakwestionowania przyznania Z. M. z tego tytułu 5 punktów.

Co do zarzutu nieposiadania przez Z. M. sprzętu potrzebnego do skompletowania 5 podstawowych zestawów reanimacyjnych Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. Komisja Konkursowa przeprowadziła kontrolę, która potwierdziła zgodność informacji zawartych w tym zakresie w ofercie ze stanem faktycznym, w tym fakt dysponowania 5 podstawowymi zestawami reanimacyjnymi. Zastrzeżeń do ustaleń kontroli bądź sprzeciwu skarżący nie wniósł. Nie przedstawił także argumentów ukazujących stan faktyczny inny niż ustalony przez Komisję Konkursową, stąd zarzut ten należało uznać za chybiony.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa, stwierdzając, że organ dysponował dowodami zebranymi w sposób wyczerpujący, które rozpatrzył dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. w Ż., zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.; dalej: pusa), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ppsa, poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 in fine i art. 75 § 1 kpa oraz art. 77 § 1 kpa polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. z dnia [...] kwietnia 2014 r., pomimo jej wydania w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem ww. norm prawnych, a mianowicie w następstwie oparcia ustaleń faktycznych na niedostatecznych podstawach dowodowych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że rozstrzygnięcie postępowania konkursowego poprzez dokonanie wyboru oferty Z. M., po uprzednim przyznaniu temu oferentowi dodatkowych pięciu punktów za spełnianie warunku pn. "Ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych" oraz dodatkowych pięciu punktów za spełnianie warunku pn. "Kompleksowość", jak również po uprzednim zaniechaniu czynności odrzucenia oferty złożonej przez tego oferenta, było prawidłowe,

b) art. 106 § 3 ppsa poprzez bezzasadne oddalenie zawartych w treści skargi skarżącego wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z dokumentów, mimo że przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 2a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez błędną jego wykładnię i w rezultacie uznanie, że warunek pn. "Ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych" jest spełniony również wówczas, gdy dany zakres świadczeń opieki zdrowotnej realizowany jest na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotkniętej sankcją nieważności.

Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według przedłożonego spisu kosztów, a w razie jego nieprzedłożenia, według norm przepisanych.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzuty odnośnie do kryterium kompleksowości dotyczą zarówno kwestii uzupełniającego podania przez Z. M. personelu o specjalności technik elektroradiologii jak i wątpliwości co do dysponowania przez ten podmiot sprzętem do skompletowania pięciu zestawów reanimacyjnych. Zdaniem Z. w Ż. konkurent – Z. M. - podał do oferty nieprawdziwe dane, a Komisja Konkursowa to przeoczyła. Zasadne było zaś odrzucenie oferty Z. M. z uwagi na treść art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, ze względu na fakt, że oferta ta zawiera nieprawdziwe informacje w zakresie liczby i wyposażenia podstawowych zestawów reanimacyjnych. Okoliczności tych nie rozważono, czym organ naruszył art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie mogły być uznane za usprawiedliwione.

Ocena zasadności wniesionego środka odwoławczego na wstępie wymaga uwagi, że Naczelny Sąd Administracyjny - w myśl art. 183 § 1 ppsa - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze zaś pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanym przypadku brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania w świetle przesłanek przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa, wynik postępowania kasacyjnego jest rezultatem oceny zarzutów postawionych Sądowi I instancji.

Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane ramach w podstawach kasacyjnych, zasadnie przyjmuje się, że oczywistą konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi jest wymóg powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administrcayjnego uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, jako że żadna z podstaw kasacyjnych skutecznie nie podważa stanowiska Sądu I instancji.

Skargę kasacyjną oparto zarówno na naruszeniu przepisów postępowania (art. 1 § 1 i 2 pusa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ppsa, w powiązaniu z art. 138 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa) jak i przepisów prawa materialnego - przez błędną wykładnię art. 5 ust. 2a ustawy o świadczeniach.

W tym stanie rzeczy w pierwszej kolejności ocenie należało poddać zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Dokonywanie ustaleń faktycznych winno bowiem poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie i dokonanie jej wykładni, jako że to właśnie prawidłowo interpretowana norma prawa materialnego decyduje o tym, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy.

Objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach zawiera ustawową definicję kryterium ciągłości, przewidzianego art. 148 ustawy o świadczeniach - wykładni i zastosowania którego to przepisu skarga kasacyjna nie kwestionuje. Wskazany art. 5 pkt 2a powołanej ustawy stanowi, że użyte w ustawie określenie - ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - oznacza organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji powołał przytoczoną regulację i oparł się na jej literalnym brzmieniu. Nie prezentując dokonanych ewentualnie zabiegów interpretacyjnych WSA stwierdził, że skoro konkurencyjny Z. na dzień złożenia oferty niespornie realizował świadczenia zdrowotne w zakresie i na obszarze objętym postępowaniem na podstawie uprzednio już zawartej umowy - to prawidłowo przyznano mu punktu za ciągłość.

Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargą kasacyjną Sąd I instancji z treści art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach nie wywiódł więc, że warunek pn. "Ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych" jest spełniony również wówczas, gdy dany zakres świadczeń opieki zdrowotnej realizowany jest na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotkniętej sankcją nieważności.

Co do zasady - na gruncie omówionej regulacji zawartej w art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach - można byłoby zgodzić się z wywodem strony wnoszącej skargę kasacyjną, że w sytuacji gdyby stwierdzono nieważność umowy - na podstawie której realizowano świadczenia opieki zdrowotnej w dniu złożenia oferty w nowym postępowaniu - nie byłoby podstaw do przyznania punktacji za kryterium ciągłości postępowania. Skutek nieważności umowy następuje bowiem ex tunc.

W rozpoznawanym przypadku jednakże WSA za prawidłowe uznał ustalenie - co nie jest podważane - że w dniu złożenia oferty Z. M. realizował świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie uprzednio zawartej umowy, która wprawdzie była w okresie wypowiedzenia ale na dzień złożenia oferty jej rozwiązanie nie nastąpiło.

W tym stanie rzeczy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach nie może być uznany za skuteczny. Stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną pozostaje mianowicie w tym zakresie w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku, nie polega na prawdzie.

Druga sporna kwestia związana z oceną kryterium ciągłości (zarzut bezzasadnego przyznania Z. M. w M. 5 punktów i nieprzyznane tych punktów Z. w Ż.) - jak wynika z uzasadnienia omawianego zarzutu - dotyczy prezentowanego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd stanowiska, że zarzuty dotyczące innego (poprzedniego) postępowania konkursowego wykraczają poza ramy kontroli w przedmiotowej sprawie. Stanowisko to żadnym z zarzutów naruszenia prawa w skardze kasacyjnej kwestionowane nie jest. W szczególności Sądowi I instancji nie zarzucono nierozpoznania sprawy w jej granicach z uchybieniem art. 134 ppsa, wobec czego kwestia ta pozostaje poza granicami kontroli kasacyjnej.

W świetle dotychczasowych rozważań za zasadne uznać należy stanowisko, że ocena spełniania kryterium ciągłości - jak już wskazano przewidzianego w art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach i jedynie zdefiniowanego art. 5 pkt 2a tej ustawy - wymaga wyłącznie ustalenia, czy w dniu złożenia oferty (w toczącym się postępowaniu) zainteresowany zawarciem umowy o świadczenie opieki zdrowotnej realizował takie świadczenia na podstawie umowy (uprzednio już zawartej). Ustalenia w tym zakresie poczyniono.

Uzupełniająco dodać trzeba, że pkt 2a w przytoczonym wyżej brzmieniu został dodany do art. 5 ustawy o świadczeniach na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) z dniem 1 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu projektu wprowadzonej zmiany wskazano zaś, że - skoro kryterium ciągłości należy rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń - kryterium to premiować będzie oferty świadczeniodawców realizujących obecnie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wyjaśniono bowiem, że każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Oferta nowego świadczeniodawcy powinna zatem być lepsza, aby uzasadniać związane z jej wyborem zmiany (por. Sejm RP VII kadencji, nr druku 1785). Wobec powyższego przyjąć trzeba, że przy ocenie czy oferta spełnia kryterium ciągłości w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach zasadnicze znaczenie ma dobro świadczeniobiorców/pacjentów - przez ograniczanie ryzyka przerwania procesu ich leczenia w ramach danego zakresu świadczeń.

W świetle poczynionych wywodów co do zakresu ustaleń koniecznych dla oceny spełnienia kryterium ciągłości nie może być uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez zaakceptowanie wydania przez organy decyzji z naruszeniem wskazanych w omawianym zarzucie przepisów postępowania zawartych w kpa. Niewątpliwie art. 75 § 1 kpa nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 77 § 1 kpa obliguje zaś organ do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego jak i do wyczerpującego jego rozpatrzenia. Prawidłowość gromadzenia i oceny materiału dowodowego oceniana musi być jednakże pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, wynikających z norm prawa materialnego.

Z podanych wyżej względów, co do zakresu postępowania istotnego dla załatwienia sprawy, nietrafny jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 ppsa, poprzez oddalenie zawartych w treści skargi skarżącego wniosków dowodowych. Nie podważono bowiem skutecznie stanowiska tego Sądu, że dowody z akt innego/poprzedniego postępowania konkursowego nie służyły wyjaśnieniu sprawy.

Na etapie postępowania przed Sądem I instancji sporne była też ocena spełnienia kryterium kompleksowości, przewidzianego art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zdefiniowanego w art. 5 pkt 7a tej ustawy.

Poza sporem kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - w rozumieniu art. 5 pkt 7a ustawy - to możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmująca wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie.

Oparcie zarzutu wadliwej oceny spełnienia tego kryterium tylko na naruszeniu przepisów postępowania /pkt a) petitum skargi kasacyjnej/ nie znajduje w sprawie usprawiedliwienia.

Podkreślenie wymaga bowiem, że organy a następnie WSA - odnośnie zapewnienia diagnostyki RTG – uznały, że uzupełnienie w tym zakresie danych co do personelu w pracowniach RTG w określonych godzinach jest możliwe w świetle regulacji w § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu /.../ oraz nie narusza § 17 pkt 1 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ i w istocie nie ma znaczenia dla kryterium kompleksowości lecz łączy się ze standardami jakości.

Wskazanych unormowań materialnoprawnych strona wnosząca skargę kasacyjną nie podważa ani zarzutem błędnej wykładni ani też zarzutem wadliwego ich zastosowania w sprawie. W tym stanie rzeczy - skoro nie jest kwestionowana możliwość wyjaśnień co do personelu zapewniającego diagnostykę RTG na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. i nie stanowi to niedopuszczalnego uzupełnienia oferty (w rozumieniu § 17 zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ) - nie jest zrozumiałe, jakich to dowodów z naruszeniem art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa nie zgromadzono.

Odnośnie zaś do ustaleń dotyczących deklarowanych w ofercie pięciu zestawów reanimacyjnych, ustalenia poczyniono na podstawie protokołu z kontroli przeprowadzonej przez członków Komisji Konkursowej. Ocena wiarygodności tego dowodu skutecznie podważana nie jest.

Wobec wskazania w skardze kasacyjnej także na naruszenie art. 1 § 1 i 2 pusa, skład orzekający w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że przepis ten ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. II FSK 2/08). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca. Stwierdzić trzeba, że wadliwej wykładni czy też wadliwego zastosowanie przez sąd przepisów prawa materialnego lub procesowego nie można utożsamiać z zarzutem zastosowania przy kontroli kryterium innego niż kryterium zgodności z prawem.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).