Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 391/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA (spr.) Protokolant: Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2005r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak zaświadczenia i opłaty drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. z siedzibą w D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] czerwca 2004 r., w [...], na drodze krajowej nr [...], około godz. 11:25, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez skarżącego A. B. Ładunek pojazdu stanowiły używane opony w ilości 983 kg oraz samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] (niemieckie tablice). W toku kontroli kierowca (skarżący) oświadczył, iż wiezione opony przeznaczone są do dalszej sprzedaży w kraju w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży części do pojazdów mechanicznych. Podczas przeprowadzonej kontroli pojazdu stwierdzono, że kierowca nie posiadał w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne przedsiębiorstwa. Skarżący nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu (vide: Protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...]).

Pismem z dnia [...] lipca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania oraz pouczył o przysługujących stronie prawach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania pismem z dnia [...] lipca 2004 r. skarżący A. B. skierował do organu I instancji wyjaśnienia - stwierdzając, iż nie wiedział, że potrzebne jest zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne przedsiębiorstwa, gdyż nie zajmuje się na co dzień transportem drogowym i nie posiada własnego pojazdu służącego do transportu, a wcześniej korzystał z wynajętego transportu. Ponadto poinformował organ, iż przekraczając granicę zwrócił się z zapytaniem do funkcjonariuszy Służby Celnej odnośnie kwestii obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych i w odpowiedzi uzyskał informację, iż przedmiotową opłatę uiszcza się w przypadku pojazdów powyżej 7,5 t. Skarżący podkreślił, iż brak opłaty nie wynikał z chęci zysku, lecz z braku prawidłowej informacji o opłacie.

W konsekwencji stwierdzonych uchybień oraz po przeanalizowaniu wyjaśnień strony skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w zw. z Lp. 1.4.1. i Lp. 1.1.7 Załącznika to cyt. ustawy, a także na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). – nałożył na skarżącego A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. z siedzibą w D. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.000,- złotych, w tym karę 3.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz karę w wysokości 2.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na ustalenia zawarte w powołanym wyżej protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2004 r. Ustosunkowując się do złożonych w toku postępowania wyjaśnień skarżącego - organ I instancji stwierdził, iż nie mogą one wpłynąć na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, albowiem do przedsiębiorcy należy taki sposób prowadzenia działalności gospodarczej, aby były przestrzegane przepisy prawa. W praktyce codziennej winno się to przejawiać – według organu - regularnym zaznajamianiem się z tekstami ustaw i rozporządzeń dotyczących rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2004 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania strona zarzuciła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, że bezsporne jest, iż A. B. nie miał stosownego zaświadczenia oraz nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednakże fakt ten nie jest wystarczający do uznania, iż skarżący powinien być obciążony karami pieniężnymi, albowiem organ pominął ważne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Według strony organ nie uwzględnił, iż skarżący A. B. dokonywał transportu z Niemiec do Polski, a tym samym, że przekraczał granicę. Ponadto organ I instancji nie uwzględnił faktu, iż skarżący prowadząc osobiście pojazd, nie dokonywał przewozu z powziętym z góry takim zamiarem, albowiem pierwotnie towar, który przewoził, miał powierzyć zawodowemu przewoźnikowi. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej organy dokonujące kontroli granicznej mogły i powinny poinformować skarżącego przedsiębiorcę, iż ma on obowiązek uzyskania zaświadczenia oraz dokonania opłaty drogowej. Organy te mogły również stwierdzić, iż brak dokumentu i opłaty uniemożliwia wjazd do Polski. Poprzez zaniechanie tego obowiązku organy działające na granicy naruszyły przepis art. 9 k.p.a., albowiem nie tylko nie udzieliły stosownych wskazówek, ale wprost wprowadziły stronę skarżącą w błąd poprzez udzielenie nieprawidłowej informacji o opłacie drogowej. Pełnomocnik skarżącego podniósł także, iż zaskarżona decyzja organu I instancji nie wyjaśnia, w jaki sposób A. B. miał uzyskać zaświadczenie, skoro uprzednio nie przewidywał konieczności osobistego wykonywania transportu, a uzyskanie zaświadczenia nie jest możliwe bez przedłożenia dokumentów pojazdu. Pełnomocnik strony zarzucił również, iż organy administracji granicznej i inspekcja transportu drogowego złapały skarżącego w pułapkę, jedne nie informując go o obowiązkach, a drugie - fakt ten wykorzystując, czym dopuściły się do zastosowania prawa wbrew jego celowi. Ponadto pełnomocnik skarżącego – powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Ka 1740/98 – stwierdził, iż art. 9 k.p.a. uchyla w stosunku do stron zasadę ignorantia iuris nocet.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2004 r. kontroli pojazdu kierowanego przez skarżącego A. B, stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był transport drogowy bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz za przejazd bez wymaganego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, zaś wysokość nałożonej kary pieniężnej została prawidłowo ustalona na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika strony skarżącej podniósł, iż kontrola drogowa odbywała się na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, a przepisy polskie nakładają na przedsiębiorcę wykonującego przewóz na potrzeby własne obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ponieważ tylko takie zaświadczenie uprawnia do wykonywania tego rodzaju przewozu. Ponadto przepisy nakładają obowiązek uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, który jest ściśle sformalizowany ze względu na potrzebę zapewnienia rzeczywistego przestrzegania przez przedsiębiorców tego obowiązku, jak i stworzenia warunków do skutecznej jego kontroli. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego okoliczność niepoinformowania przez organy kontroli granicznej o obowiązku uzyskania stosownego zaświadczenia i o obowiązku uiszczenia opłaty – nie może zwalniać strony od odpowiedzialności. Organ stwierdził, iż przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Ponadto – w ocenie organu – należy zauważyć, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a więc organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. W ocenie organu odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w przedmiotowej sprawie wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. organ odwoławczy – działając na podstawie przepisu art. 126 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. – sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r., zastępując wadliwy numer zawarty w tej decyzji innym – prawidłowym.

Pełnomocnik strony skarżącej – działając za pośrednictwem organu - wniósł w dniu [...] stycznia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania strona zarzuciła Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu pełnomocnik strony stwierdził, że bezsporne w sprawie jest, iż skarżący A. B. nie miał stosownego zaświadczenia oraz nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty pełnomocnik strony stwierdził, iż powyższy fakt nie jest wystarczający do uznania, iż skarżący powinien być obciążony karami pieniężnymi. Według skarżącego organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ograniczył się wyłącznie do zacytowania obowiązujących przepisów prawa, nie rozpoznając tym samym środka zaskarżenia. Organ odwoławczy nie uwzględnił przede wszystkim faktu niepoinformowania, a wręcz wprowadzenia skarżącego w błąd przez organy graniczne w kwestii konieczności dokonania stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym z uwagi na niesporny stan faktyczny sprawy.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2005 r. pełnomocnik strony skarżącej nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i wniósł o przeprowadzenie rozprawy, a także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego A. B. na okoliczność stwierdzenia, jakie informacje strona uzyskała w momencie przekraczania granicy od funkcjonariuszy kontroli granicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. z siedzibą w D. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r., i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w cyt. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 2000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz drogowy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, załadowanego lub bez ładunku, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Stosownie do art. 33 ust. 1 cyt. ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. W myśl przepisu art. 87 ust. 2 w/w ustawy przedsiębiorca wykonujący przewozy na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, w tym również wypis z zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przewozu na potrzeby własne.

Z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli skarżący przedsiębiorca - wykonując osobiście przewóz - nie posiadał wymaganego zaświadczenia, co potwierdził w toku postępowania oraz w uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej.

W świetle przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,- zł do 15.000,- zł. Konsekwencją tego unormowania jest treść L.p. 1.1.7. Załącznika do w/w ustawy, który karą 2.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Jeśli chodzi o drugie stwierdzone w toku postępowania kontrolnego przewinienie, należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić.

Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.

Zdaniem Sądu z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2004 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ zarówno I, jak i II instancji nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń i wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ustalenia te nie były również podważane przez skarżącego, który osobiście wykonując przewóz - nie zgłosił jakichkolwiek uwag do protokołu kontroli.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Strona skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze do Sądu ograniczyła swe zarzuty do zastrzeżeń odnośnie sposobu postępowania organów kontroli granicznej, które dokonały odprawy granicznej pojazdu będącego w prawnej dyspozycji skarżącego.

W ocenie Sądu należy w pełni podzielić stanowisko organów inspekcji transportu drogowego i uznać, że okoliczność niepoinformowania przez organy kontroli granicznej o obowiązku uzyskania stosownego zaświadczenia i o obowiązku uiszczenia opłaty – nie może zwalniać strony skarżącej od odpowiedzialności za niewypełnienie obowiązków nałożonych w ustawie o transporcie drogowym, tym bardziej, iż strona nie przedstawiła na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów, wnioskując jedynie o przesłuchanie skarżącego w charakterze świadka, co – w świetle przepisów p.p.s.a. – jest prawnie niedopuszczalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Zdaniem Sądu organy obu instancji nie dopuściły się obrazy art. 9 k.p.a. Z istoty tego przepisu wynika również, że nie mógł mieć on zastosowania do oceny postępowania organów kontroli granicznej, gdyż obowiązek udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania obejmuje tok postępowania – od wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 79), a w przypadku przekraczania granicy przez skarżącego nie mieliśmy jeszcze do czynienia z wszczętym postępowaniem administracyjnym.

Organ prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej.

W tej sytuacji skarżący nie może powoływać się na nienależyte być może postępowanie organów kontroli granicznej, gdyż – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej – w niniejszej sytuacji brak było podstaw do wyłączenia obowiązywania fundamentalnej zasady prawnej ignorantia iuris nocet.

Ponadto należy stwierdzić, iż organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.