Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1102/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 4, art. 52 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1114
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Spółki z o.o. "A", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego o numerze akcyzowym [...].

W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 219 i art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., zwanej dalej O.p.).

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Spółce z o.o. "A" (zwanej dalej: Strona, Spółka) zezwolenia z [...] r. nr [...], na prowadzenie składu podatkowego o numerze akcyzowym [...].

Postępowanie podatkowe wszczęto w związku ze stwierdzeniem posiadania przez Spółkę zaległości z tytułu podatków stanowiących dochód budżetu. W trakcie czynności sprawdzających ustalono bowiem, że podatnik prowadzi działalność polegającą m. in. na nabywaniu oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43. Spółka złożyła deklaracje VAT-14 z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju napędowego, nie wpłacała jednak należnego podatku, co w ocenie organu, jest niezgodnie z art. 103 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm., zwaną dalej ustawą VAT). Podatek nie został również wpłacony pomimo pisma organu z [...] r. wzywającego do usunięcia uchybień.

Pismem z [...] r. Strona wystąpiła z wnioskiem o umorzenie lub zawieszenie postępowania, wskazując, iż zawieszenie postępowania uzasadnia istnienie czterech zagadnień wstępnych, od rozstrzygnięcia których zależy możliwość cofnięcia Spółce zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego z uwagi na zaległości podatkowe tj.:

1. postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie skargi Spółki na interpretację indywidualną, które rozstrzygnie, czy Spółka zobowiązana była do składania deklaracji VAT-14, z których wynika przedmiotowa zaległość podatkowa,

2. postępowania sądowoadministracyjne prowadzone w zakresie odmów Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. dokonania zaliczenia zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym wykazanych w deklaracjach VAT-7 za październik i listopad 2016 r. na poczet zaległości podatkowych z tytułu złożonych deklaracji VAT-14,

3. kontrole podatkowe i kontrole celno-skarbowe prowadzone za okresy od października do grudnia 2017 r., po zakończeniu których Spółka będzie mogła złożyć prawnie skuteczne deklaracje VAT-14, w których wykaże, iż podatek do zapłaty wynosi "0 zł",

4. postępowania wszczęte na wniosek Spółki o odroczenie terminu płatności ww. zaległości podatkowych, które nie zostały przez organy podatkowe rozpatrzone.

Postanowieniem z [...] r., organ pierwszoinstancyjny odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego o numerze akcyzowym [...], wskazując, iż w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

W zażaleniu na to postanowienie Strona wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę zawieszenia postępowania pomimo zaistnienia przesłanki wymienionej w tym przepisie.

W uzasadnieniu Strona stwierdziła, iż zaległość podatkowa Spółki będąca podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie powinna powstać, gdyż Spółka nie była zobowiązana do składania deklaracji VAT-14 i wpłacania kwot podatku z nich wynikających. Na potwierdzenie powyższej tezy Strona przedstawiła interpretację art. 103 ust. 5a ustawy VAT, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Strona wskazała również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nieprawomocnym wyrokiem z 8 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 983/17, uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] r., uznającą za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie konieczności stosowania przez nią art. 103 ust. 5a ustawy VAT.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i wyjaśnił, że nie ma on zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż przywołane przez Stronę okoliczności nie wskazują, że mamy do czynienia z sytuacją zdefiniowaną w tym przepisie. Organ zaznaczył, że podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie w cofnięcia skarżącej Spółce zezwolenia z [...] r. na prowadzenie składu podatkowego były przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2009 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1114, zwanej dalej: u.p.a.) w brzmieniu obowiązującym w dniu procedowania, w tym m.in. art. 52 ust. 2, zgodnie z którym właściwy naczelnik urzędu skarbowego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli:

- pkt 2 - podmiot prowadzący skład podatkowy prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa podatkowego lub uzyskanym zezwoleniem

- pkt 4 - został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48, z zastrzeżeniem ust. 3.

Organ zauważył, że w art. 48 ust. 1 pkt 4 u.p.a. wskazano, iż zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który nie posiada zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz nie jest wobec niego prowadzone postępowanie egzekucyjne, likwidacyjne lub upadłościowe;

Następnie organ podkreślił, iż z treści art. 52 ust. 3 u.p.a. wynika, że po "ujawnieniu" zaległości podatkowej, posiadacz zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego może "uniknąć" cofnięcia zezwolenia, ale tylko wtedy, jeżeli w terminie 7 dni od dnia ujawnienia zaległości ureguluje zaległość, a w przypadku gdy ujawnienie nastąpiło poprzez wydanie "decyzji określającej", gdy dokona tego w terminie 7 dni od doręczenia tej decyzji. A contrario w przypadku nieuregulowania ujawnionej zaległości w wyżej wskazanym terminie, posiadacz zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie uniknie obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Zdaniem organu ustawodawca w art. 52 ust. 3 u.p.a. nie uzależnił odstąpienia od cofnięcia zezwolenia na skład podatkowy od jakichkolwiek innych okoliczności.

Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy organ podkreślił, że podatnik bezsprzecznie w dniu wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jak i w dniu wydania decyzji cofającej z urzędu powyższe zezwolenie (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] r.) posiadał zaległość z tytułu podatku od towarów i usług, która wynikała ze złożonych przez niego deklaracji VAT-14 za listopad oraz grudzień 2016 r. Powyższe stanowiło samodzielną i wystarczającą przesłankę do zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. W tej sytuacji wskazywane przez Stronę okoliczności nie stanowią zagadnienia wstępnego i nie pozostawały w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez nich nie było możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 191, w zw. z art. 122 O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym ustalenie, że w sprawie cofnięcia skarżącej pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku przeciwnego, tj. iż w przedmiotowej sprawie występują zagadnienia wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wskazane we wniosku Strony o zawieszenie oraz poprzez nieustalenie bezpośredniego wpływu wskazanych postępowań sądowoadministracyjnych oraz podatkowych i celno-skarbowych na postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego;

2. przepisów postępowania, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 127 O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak odniesienia się przez organ drugiej instancji w sposób właściwy do zarzutów sformułowanych w wywiedzionym w sprawie odwołaniu oraz wskazanych przez Stronę dla ich uzasadnienia okoliczności faktycznych i prawnych;

3. przepisów postępowania, tj. art. 201 § 1 pkt 2 O.p. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie cofnięcia skarżącej pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, podczas gdy w przedmiotowym postępowaniu występują 4 zagadnienia wstępne w rozumieniu ww. przepisu wskazane we wniosku przez skarżącą, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego niezastosowania ww. przepisu i odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania, mimo zaistnienia przesłanek obligujących organ do zawieszenia ww. postępowania, do czasu:

a) prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego:

- w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną, która rozstrzygnie czy Spółka była zobowiązana do składania deklaracji VAT - 14, z których wynika przedmiotowa zaległość podatkowa;

- w zakresie odmów Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. dokonania zaliczenia zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym wykazanych w deklaracjach VAT - 7 za październik i listopad 2016 r. na poczet zaległości podatkowych z tytułu złożonych deklaracji VAT – 14;

b) zakończenia:

- kontroli podatkowych i celno-skarbowych prowadzonych za okresy od października do grudnia 2017 r.,

- postępowania wszczętego na wniosek Spółki o odroczenie terminu płatności ww. zaległości podatkowych, które to wnioski nadal nie zostały przez organy podatkowe rozpatrzone.

4. przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuchylenia postanowienia pierwszoinstancyjnego, mimo powyższych naruszeń, a nadto wniosek Strony dotyczył zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego o numerze akcyzowym [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Sądu postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie i jako takie jest prawidłowe.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że przedmiotem sporu w rozpoznanej sprawie jest zasadność odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu celnego.

Organ podatkowy orzekając o odmowie zawieszenia postępowania powołał się na art. 201 § 1 pkt 2 O.p., który stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., składają się cztery istotne elementy, a mianowicie:

1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej;

2) jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem;

3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji;

4) istnieje bezpośrednia zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej (zob. np. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r. sygn. II FSK 1891/11, LEX nr 1151326). Stąd też zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (zob. np. wyroki NSA z 22 grudnia 2011 r. sygn. II FSK 1980/11, z 8 listopada 2011 r. sygn. II FSK 1916/11 oraz z 1 kwietnia 2011 r. sygn. II FSK 1792/09 – pub. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (por. np. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., sygn. I FSK 1600/10, LEX nr 774465).

Wynika stąd, że nie mają charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ustalenia, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne istnieje zatem wtedy, kiedy aby wydać decyzję w postępowaniu głównym, pewna okoliczność musi być rozstrzygnięta w zewnętrznym postępowaniu prejudycjalnym. Okoliczność ta musi stanowić element stanu faktycznego sprawy z postępowania głównego i musi mieć znaczenie prawne.

Organ podatkowy ma obowiązek zawieszenia postępowania tylko w przypadku, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli, jak zostało to już wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W przeciwnym wypadku organ nie ma możliwości zawieszenia postępowania.

Odnosząc te spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy wskazać przyjdzie, że podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie w cofnięcia Spółce zezwolenia z [...] r. na prowadzenie składu podatkowego były przepisy ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w dniu procedowania.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 4 u.p.a., warunkiem uzyskania, a następnie prowadzenia działalności w składzie podatkowym jest nieposiadanie przez podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia/podmiot prowadzący skład podatkowy zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Ustawodawca zastrzegł jednak, że dla uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego określone w tym przepisie warunki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że zaprzestanie istnienia choćby jednego z tych warunków nakłada na organ podatkowy obowiązek podjęcia postępowania zmierzającego do cofnięcia zezwolenia.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.a. właściwy naczelnik urzędu skarbowego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli:

- pkt 2 podmiot prowadzący skład podatkowy prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa podatkowego lub uzyskanym zezwoleniem

- pkt 4 został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48, z zastrzeżeniem ust.3.

Stosownie do treści art. 52 ust. 3 u.p.a. po "ujawnieniu" zaległości podatkowej, posiadacz zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego może "uniknąć" cofnięcia zezwolenia, ale tylko wtedy, jeżeli w terminie 7 dni od dnia ujawnienia zaległości ureguluje zaległość, a w przypadku gdy ujawnienie nastąpiło poprzez wydanie "decyzji określającej", gdy dokona tego w terminie 7 dni od doręczenia tej decyzji.

W przypadku nieuregulowania ujawnionej zaległości w wyżej wskazanym terminie, posiadacz zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie uniknie obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Przepis art. 52 ust. 3 u.p.a. nie koliduje z przepisami postępowania podatkowego określonymi w ustawie O.p., dotyczącymi, m.in. zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, kontroli sądowo-administracyjnej wydawanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć, czy wreszcie wykonalności tych rozstrzygnięć. Jednak jako przepis szczególny, zawarty w ustawie o podatku akcyzowym, dotyczący szczególnej instytucji prawa podatkowego - składu podatkowego, jako przepis określający możliwość uchronienia się, po spełnieniu przesłanek w nim zawartych, przez prowadzącego skład podatkowy od negatywnych skutków cofnięcia zezwolenia znajduje pierwszeństwo w zastosowaniu jako przepis materialnego prawa podatkowego.

Słusznie zatem wskazał organ, że skoro Spółka w dniu wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jak i w dniu wydania decyzji cofającej z urzędu powyższe zezwolenie (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r.) posiadała zaległość z tytułu podatku od towarów i usług, która wynikała ze złożonych deklaracji VAT- 14 za listopad oraz grudzień 2016 r., to istniała wystarczająca przesłanka do zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Sąd podziela stanowisko organu, że wskazywane przez Stronę okoliczności nie pozostawały w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez nich nie było możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Albowiem brak jest bezpośredniego związku między cofnięciem pozwolenia na prowadzenie składu celnego a prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego: w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną, która rozstrzygnie czy Spółka była zobowiązana do składania deklaracji VAT - 14, z których wynika przedmiotowa zaległość podatkowa; w zakresie odmów Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. dokonania zaliczenia zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym wykazanych w deklaracjach VAT - 7 za październik i listopad 2016 r. na poczet zaległości podatkowych z tytułu złożonych deklaracji VAT – 14; zakończenia: kontroli podatkowych i celno-skarbowych prowadzonych za okresy od października do grudnia 2017 r.; postępowania wszczętego na wniosek Spółki o odroczenie terminu płatności ww. zaległości podatkowych, które to wnioski nadal nie zostały przez organy podatkowe rozpatrzone.

Słusznie też organ podniósł, że wynik wskazanych przez stronę innych postępowań (sądowoadministracyjnych, podatkowych czy kontrolnych) może mieć wpływ na niniejszą sprawę, co może stanowić ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie, nie stanowi jednak obligatoryjnej podstawy załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi, niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 191 i art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym ustalenie, że w sprawie cofnięcia skarżącej pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie występuje zagadnienie wstępne.

Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jednocześnie art. 187 § 1 O.p., nakłada na organy podatkowe obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

W ocenie Sądu organy należycie rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy. Podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś jego odmienna ocena prawna dokonana przez Stronę nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania.

Niezasadny okazał się też zarzut dotyczącego braku uzasadnienia w zakresie dokonanej przez pełnomocnika Strony interpretacji art. 103 ust. 5a ustawy VAT, gdyż dotyczy on postępowania odwoławczego od decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Zaś postępowanie zażaleniowe w rozpoznawanej sprawie, ograniczone było do zbadania zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w kwestii odmowy zawieszenia postępowania podatkowego.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji Podatkowej. Organ przedstawił bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadnił i wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie odnosi się też do twierdzeń strony skarżącej i przedstawionych przez nią dowodów, przy czym do ustalonego stanu faktycznego zastosowano wskazane w decyzji, stosowne przepisy prawa materialnego wyjaśniając ich treść.

Mając na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) Sąd oddalił skargę.