Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 723/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 §1; art. 54 §3; art. 145 § 1 pkt 1 lit C ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu Masarskiego "M."- T. i A. K., E. i W. K. Sp. Jawna z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie uwzględnienia skargi w sprawie uzgodnienia decyzji środowiskowej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Zakładu Masarskiego "M." – T. i A. K., E. i W. K. Sp. Jawna z siedzibą w K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Starosty W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Masarskiego "M." sp. j. T. i A. K., E. i W. K. na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) na działkach nr ew. (...) i (...) obręb (...).

Na powyższe postanowienie Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia (...) lutego 2008 r. w punkcie 1 uwzględniło zarzuty zawarte w skardze i uchyliło w całości własne orzeczenie, w punkcie 2 postanowienia uchyliło w całości postanowienie Starosty W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zarzuty J. S. zawarte w skardze do Sądu są słuszne. Organ odwoławczy podał, że akta nadesłane do niego nie zawierają wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla konkretnego przedsięwzięcia. Ponadto postanowienie nie zawiera uzasadnienia określonego w art. 107 Kpa. Organ podkreślił, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a obowiązek uzasadniania orzeczeń wiąże się z zasadą przekonywania, oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, natomiast w zaskarżonym postanowieniu zawarto jedynie opis etapów postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań.

Po przeanalizowaniu całości sprawy wątpliwości Kolegium budzi zgodność planowanego zamierzenia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ew. (...) obręb (...) znajduje się w kompleksie oznaczonym MNU stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej i usług nieuciążliwych. Zgodnie z definicją zawartą w planie jako usługi nieuciążliwe rozumie się usługi, które nie powodują żadnej uciążliwości oraz nie będące przedsięwzięciami, dla których raport

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

oddziaływania na środowisko może być lub jest wymagany. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcia zalicza się, zdaniem organu, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu. Z uwagi na brak w aktach sprawy wniosku o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz szczegółowej mapy z oznaczonymi granicami działek nr ew (...) i (...) obręb (...) organ potraktował kwestię zgodności z planem miejscowym planowanego przedsięwzięcia jako niewyjaśnioną i dlatego orzekł o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z

dnia (...) lutego 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Zakład Masarski "M." sp. j. T. i A. K., E. i W. K., reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 125 § 1 Kpa przez niedoręczenie Zakładowi Masarskiemu "M." sp. j. T. i A. K., E. i W. K. skarżonego postanowienia, naruszenia art. 77 § 1 Kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wszechstronny materiału zebranego w sprawie, naruszenie art. 7 Kpa poprzez niewezwanie Starosty W. do uzupełnienia materiału dowodowego -nadesłanie wniosku strony z dnia (...) lutego 2007 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia

polegającego na rozbudowie Zakładu Masarskiego. Podnosząc powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne merytoryczne rozpoznanie zażalenia J. S. na postanowienie Starosty W. z dnia (...) sierpnia 2007 r., zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1000 zł na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r..

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie doręczono poszczególnym wspólnikom, a nie stronie postępowania, którą jest spółka jawna. Zdaniem skarżącego takie doręczenie nie może być uznane za skuteczne. Ponadto zdaniem skarżącego przedsiębiorstwa w samym postanowieniu znajduje się szereg nieścisłości, które pozwalają na wnioskowanie, że organ II instancji nie zapoznał się wyczerpująco ze zgromadzonymi w aktach sprawy dokumentami. W jego ocenie organ w celu wyczerpującego zebrania materiałów dowodowych winien wezwać

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

Starostę W. do nadesłania wniosku spółki. Zdaniem skarżącego również organ odwoławczy błędnie przyjął, iż postępowanie dotyczy budowy, podczas gdy ze wszystkich dokumentów wynika, iż przedmiotem postępowania jest rozbudowa zakładu. Zakresem prac ma być objęte wyłącznie poszerzenie i zmiana profilu drogi dojazdowej do zakładu, więc inwestycja jest w pełni zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie będzie na niej zlokalizowana działalność usługowa o znacznej uciążliwości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu bowiem zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez T. i A. K. oraz E. i W. K. w dniu 28 lutego 2008 r., natomiast skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 31 stycznia 2008 r.

Również o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia wniósł w piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2008 r. pełnomocnik J.S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy

czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż podnoszone w skardze.

Na wstępie z uwagi, iż zarówno organ jak i pełnomocnik uczestnika pełnomocnika postępowania wnosili o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu Sąd ustosunkuje się do tych wniosków.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie zostało doręczone wspólnikom Spółki dnia 28 lutego 2008 r., natomiast zgodnie z art. 53 § 1 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia

w sprawie, o czym Kolegium prawidłowo pouczyło w zaskarżonym postanowieniu. Z tego wynika, że termin do wniesienia skargi powinien upłynąć dnia 29 marca 2008 r.

- w sobotę. Jednak ani organ w odpowiedzi na skargę ani pełnomocnik uczestnika postępowania w piśmie procesowym nadesłanym do Sądu, nie wzięli pod uwagę treści art. 83 § 2 cyt. ustawy stanowiącego, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada

w sobotę lub w dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się za następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zestawienie powyższych przepisów wyraźnie pozwala stwierdzić, że skarga nadana w urzędzie pocztowym dnia 31 marca 2008 r., jest wniesiona w terminie, wobec tego zarzuty co do jej nieterminowości są całkowicie chybione. Należy przy tym zaznaczyć, że od momentu wniesienia skargi do Sądu, czy to bezpośrednio, czy za pośrednictwem organu, zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dysponentem tej sprawy staje się sąd i na podstawie przepisów tej ustawy obliczane są terminy do dokonania czynności procesowych.

Z powyższych względów, z uwagi że skarga została wniesiona w terminie, Sąd jej nie odrzucił na posiedzeniu niejawnym, lecz rozpoznał merytorycznie na rozprawie.

Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że jako jego podstawę prawną organ wskazał przepis art. 54 § 3 cyt. wyżej ustawy stanowiący, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Stanowi to pewne odstępstwo od zawartej w art. 110 Kpa zasady związania organu administracyjnego wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Jednak wyjątkowy charakter tego przepisu, a także fakt, że nie określa on jakie uprawnienia do orzekania posiada organ, w odniesieniu do własnej zaskarżonej decyzji, powoduje, iż nie powinien on być interpretowany rozszerzająco, a tym bardziej w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego.

Oceniając w trybie autokontroli wydany poprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje zarówno za uzasadnione zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd bowiem, w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3, nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 cyt. ustawy). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydając akt na podstawie art. 54 § 3 winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (zob. wyro k NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. I

OSK 581/07, Lex 355665). Zadośćuczynienie skardze w całości oznacza, że rozstrzygnięcie ostateczne jest zgodne z oczekiwaniem strony wynikającym ze

skargi.

Decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 cyt. ustawy może jedynie zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku otwarcia możliwości "cofnięcia

sprawy" do etapu postępowania odwoławczego i do dalszego skorzystania z art. 138 § 2 Kpa, bowiem sprawa, która przeszła przez tok instancji i została rozstrzygnięta ostateczną decyzją, nie może powracać na drogę administracyjną.

W niniejszej sprawie wnosząc skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2007 r. J. S. wnosił alternatywnie bądź o uchylenie postanowienia z powodu jego niezgodności z prawem bądź o uwzględnienie skargi w całości przez Kolegium, podnosząc w uzasadnieniu zarzut naruszenia art. 124 § 2 i 107 Kpa w związku z art. 126 Kpa poprzez sformułowanie treści sentencji sprzecznej z treścią uzasadnienia postanowienia. Pierwsze żądanie o charakterze kasacyjnym mogło zostać uwzględnione jedynie przez sąd administracyjny w ramach uprawnień tego sądu wynikających z art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Natomiast drugi wniosek naturalnie mógł zostać rozpatrzony i uwzględniony przez organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, jednakże w granicach przewidzianych prawem. Co do treści takiego orzeczenia oraz zasad procedowania przez organ w takiej sytuacji, art. 54 § 3 p.p.s.a. nie zawiera regulacji.

Wyjątkowy charakter tego przepisu, a także fakt, że nie określa on w sposób wyraźny jakie uprawnienia do orzekania posiada organ, w odniesieniu do własnej zaskarżonej decyzji, powoduje, iż praktyce i orzecznictwu pozostawiono doprecyzowanie kryteriów takiej autokontroli oraz samej treści rozstrzygnięcia, które realizuje żądanie uwzględnienia skargi. I tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyroki z dnia: 13 listopada 1997 r. I SA/Kr 1092/96; 12

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

marca 2002 r. I SA/Łd 788/00; 13 września 2001 r. I SA 3545/00), jak i w doktrynie

(T. Woś - Postępowanie sądowoadministracyjne) przeważa pogląd, że weryfikacja własnych decyzji przez organ obecnie wydawanych w trybie art. 54 § 3 ww. ustawy nie może być dokonana w oparciu o inne kryteria niż określone w art. 1 § 2 ustawy ppsa.

Odnośnie natomiast treści decyzji wydanej w trybie autokontroli, wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 6 października 2006r. (sygn. akt II OSK 1190/05, Lex 288979) i stwierdził, że skoro art. 54 § 3 ppsa nie określa prawnych form uwzględnienia skargi, należy przyjąć, iż uwzględnienie skargi w całości następuje wówczas, gdy organ:

* uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy,

* uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i orzeka o istocie sprawy,

* uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji i umarza postępowanie przed organem I instancji.

Decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. może jedynie zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku otwarcia możliwości "cofnięcia sprawy" do etapu postępowania odwoławczego i do dalszego skorzystania z art. 138

§ 2 k.p.a.

Powołane wyżej orzeczenie nie odbiega od wykładni poprzednio obowiązującego przepisu art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), który w sposób analogiczny regulował możliwość działania organu administracji po złożeniu skargi, wówczas do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w stosunku do ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego. Otóż wskazany art. 38 ust. 2 stanowił, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy. Na tle interpretacji tego przepisu NSA wypowiedział się, że decyzja wydana na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA powinna rozstrzygać wyłącznie o ewentualnej całkowitej zasadności bądź braku zasadności zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu I instancji. W związku z tym rozstrzygnięcie oparte na tym przepisie może zawierać jedynie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

decyzji organu I instancji i orzeczenie o istocie sprawy, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W toku postępowania autokontrolnego nie może - wskutek decyzji kasacyjnej –

zostać uruchomiony nowy tok postępowania administracyjnego w sprawie, która już taki tok instancji przeszła i została rozstrzygnięta ostateczną decyzją (vide wyrok

NSA z dnia 10 listopada 2000r. (sygn. akt IV S.A. 1713/98, Lex 53369).

Zatem zastosowanie trybu autokontroli wymagało rozstrzygnięcia, uwzględniającego skargę tzn. takiego, które uchyliłoby postanowienie SKO z dnia (...) listopada 2007 r. co do podniesionych zarzutów i w sposób ostateczny zakończyło postępowanie administracyjne. Za niedopuszczalne uznać natomiast należy uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, po pierwsze z uwagi, iż żądania tego rodzaju rozstrzygnięcia strona skarżąca nie zawarła w skardze do Sądu i po drugie z uwagi, iż podjęte rozstrzygnięcie powoduje powrót sprawy na drogę postępowania administracyjnego.

Z tego powodu odmienne zachowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie oznacza nie tylko wadliwe zastosowanie art. 54

§ 3 cyt. ustawy przez powrót sprawy do postępowania odwoławczego, ale także oznacza wkroczenie przez organ administracji w sferę, która od momentu złożenia skargi jest oddana tylko do dyspozycji sądu.

Powyższe naruszenia powodują, że zaskarżone postanowienie musi zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi Zakładu Masarskiego "M." należy wskazać, że żaden z nich nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, jak wskazano, Sąd administracyjny ocenia kontrolowane orzeczenie w granicach danej sprawy i bierze pod rozwagę z urzędu wszelkie uchybienia, których dopuściły się organy. I tak w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 125 § 1 Kpa poprzez niedoręczenie stronie - spółce jawnej skarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z zasady reprezentacji spółki wynikającego ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że do reprezentacji spółki upoważniony jest każdy wspólnik samodzielnie, zatem każdy wspólnik mógł w imieniu spółki wnieść skargę do Sądu. Co prawda stroną postępowania jest spółka jawna, która nie posiada osobowości prawnej, jednakże może pozywać i być pozywana. Na gruncie przepisów prawa cywilnego posiada ona zatem zdolność sądową i procesową, co

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

jednakże nie jest oczywiste w świetle przepisów procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 29 kpa stronami mogą być osoby fizyczne, prawne, a jedynie w wypadku państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych - jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Skarżąca spółka jawna do takich państwowych, czy samorządowych podmiotów nie należy. Tym samym istnieje pewna wątpliwość interpretacyjna związana z niekompatybilnością przepisów procedury administracyjnej i przepisów regulujących ogólnie ujmując sferę prawa cywilnego. W tej sytuacji nie można uznać, aby doręczanie wspólnikom było wadliwością, uzasadniającą uchylenie kontrolowanego aktu. Nadto skarżąca spółka nie poniosła z tytułu takiego doręczenia, żadnych ujemnych skutków procesowych, bowiem w konsekwencji została wniesiona skarga w terminie.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 Kpa wskazać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie autokontroli, zatem przed jego wydaniem organ nie prowadził postępowania dowodowego, a jedynie "związany był" zarzutami skargi i badał jedynie, czy zaskarżone postanowienie ze względu na podniesione w skardze zarzuty może zostać wyeliminowane z obrotu przez organ administracji. Odmienna interpretacja powyższych przepisów prowadziłaby do sytuacji, że po wydaniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy po wniesieniu skargi mógłby prowadzić kolejne postępowanie dowodowe, zatem działałby jako organ III instancji. W ocenie Sądu działając w trybie autokontroli organ może jedynie skorzystać z tego trybu jeśli uzna, że w trakcie postępowania administracyjnego naruszono przepisy w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi w całości. Nie może prowadzić na nowo postępowania dowodowego, zatem w tym zakresie podniesione zarzuty także należy uznać za niezasadne (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2007r, sygn. akt IV S.A./Wa 249/07, Lex 337461).

Z uwagi na charakter naruszenia prawa procesowego - art. 54 § 3 cyt.

ustawy, Sąd nie odniósł się do prawidłowości powołania przepisów prawa materialnego w zaskarżonym postanowieniu. Dopiero bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów procedury administracyjnej przez organ pozwoliłoby na ocenę prawidłowości zastosowania prawa materialnego.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

sygn. akt IV SA/Wa 723/08

O kosztach, w punkcie II wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 cyt. ustawy z tym, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1000 zł. Sąd wziął pod uwagę stopień skomplikowania sprawy, nakład pracy pełnomocnika oraz przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. A ponieważ żaden z zarzutów sformułowanych w skardze nie był trafny, nie można uznać, aby stopień zaangażowania pełnomocnika usprawiedliwiał podwyższoną stawkę wynagrodzenia.