Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 974/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.R.8 spółki w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. R. 8 Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] r., nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, której egzekwowanie naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Skarżąca podniosła, że zapłacenie kary może też w znaczący sposób nadwyrężyć kondycję finansową Spółki, a nawet narazić na utratę płynności, gdyż za ubiegły rok odnotowała ujemny bilans finansowy.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dołączyła rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 grudnia 2014 r. Dane te niewiele jednak mówią o rzeczywistej kondycji finansowej, obrazują bowiem pewien stan majątku, ale nie pozwalają ustalić rzeczywistych rozmiarów działalności Spółki, czy struktury przepływów finansowych.

Analiza wyciągów z rachunku bankowego dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że Spółka na bieżąco reguluje płatności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Saldo na rachunku w żadnym momencie nie wykazywało wartości ujemnej. Analiza wpłat oraz wypłat na rachunku bankowym skarżącej Spółki nie wskazuje na grożące Spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania mającego na celu rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących bardziej aktualny bilans zysków i strat, co pozwoliłoby na ewentualne stwierdzenie symptomów wskazujących na utratę płynności finansowej. Spółka nie powołała również żadnych argumentów, ani nie wskazała okoliczności świadczących o ciążących na niej zaległościach płatniczych wobec kontrahentów.

W ocenie Sądu, przedłożone przez Spółkę dokumenty nie są wystarczające do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby realnie zagrozić utratą płynności finansowej Spółki, a co za tym idzie, że spełnione zostały przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. W tej sytuacji wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.