Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 116/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek leśny
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 12 ust. 1 pkt 7, art. 13d ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Burmistrz S. ustalił Panu J. B. (dalej również jako skarżący, podatnik) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie 946,00 zł (podatek od nieruchomości za budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 156,09 m2 - w kwocie 98,00 zł, podatek rolny od powierzchni 8,6422 ha przeliczeniowych - w kwocie 737,00 zł, podatek leśny od lasu o powierzchni 3.6822 ha - w kwocie 111,00 zł.

Organ I instancji opodatkował zapisane w ewidencji grunty stanowiące własność skarżącego, będącą w jego posiadaniu działkę o nr 1 dzierżawioną od Gminy S. oraz część działki nr 2a o powierzchni 0,0919 ha, będącą w jego samoistnym posiadaniu. Organ nie obciążył skarżącego podatkiem za część działki nr 3, będącej przedmiotem sporu przed sądem powszechnym o zasiedzenie. Organ wskazał, że stan prawny części działki nr 3 nie uległ zmianie (wniosek o zasiedzenie tej działki przez skarżącego i jego poprzedników został wyrokiem Sądu oddalony), a w 2010 r. za nieruchomość tę podatek został uiszczony przez W. i J. B.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie.

Kolegium uznało, że w sprawie tej dokonano prawidłowego wymiaru podatkowego za 2010 r. Wobec nie przedłożenia przez skarżącego aktualnych informacji podatkowych, działki opodatkowano zgodnie z danymi widniejącymi

w ewidencji, jako stanowiące własność skarżącego, w tym działkę 2a i 2c

(w skład w której wchodzą 2d i 2e), oraz działkę nr 1 będącą w dzierżawie na podstawie umowy z [...] października 2000 r. Zdaniem Kolegium, w zakresie podatku leśnego organ I instancji słusznie oparł się w kwestii wieku lasu na oświadczeniu skarżącego z dnia [...] lipca 1989 r., a w kwestii powierzchni mieszkalnej na danych z protokołu oględzin z [...] sierpnia 2008 r.

Organ odwoławczy wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika,

że skarżący jest właścicielem następujących działek: w obrębie wsi K.: [...], [...], [...], [...]; w obrębie miasta S.: 2c, 2e, [...], [...], 4b, 4c, [...], [...], [...]; w obrębie m. S. - K.: [...], [...], [...], [...]; w obrębie m. S. - K.N.: [...], [...], [...]. Skarżący dzierżawi ponadto od Gminy S. grunt o nr 1 (obręb m. S.). Wszystkie działki, których właścicielem jest skarżący zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr KW 1 i KW 2, z tym że działka o numerze 5 figuruje w księdze wieczystej jako 5a, działki 4b i 4c figurują jako 4, a działki 2c, 2e figurują jako 2. Podkreślił następnie, że organy podatkowe są co do zasady związane danymi wynikającymi z tejże ewidencji. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nic zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wskazującego na zajęcie jego działek przez różne podmioty w posiadanie samoistne, Kolegium zauważyło, że kwestia

ta została zbadana poprzez zwrócenie się do tych podmiotów o wyjaśnienie. Żaden

z nich nie potwierdził faktu samoistnego posiadania gruntów skarżącego, także Burmistrz Gminy S. zawarł w decyzji oświadczenie, że nie zajmuje gruntów podatnika, w tym działki 4b. Z tego powodu Kolegium uznało, że brak jest podstaw do uznania, że nie podlegają opodatkowaniu działki, na których np. położono linie energetyczne, światłowodowe, czy też działki nawiedzane przez bobry.

W zakresie opodatkowania działki 2a i 2c Kolegium wyjaśniło, że w ewidencji gruntów figurują działki 2c i 2e, a w księdze wieczystej KW 2 figuruje działka 2. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki 2a, 2b i 2c, następnie podziału działki 2a na działki 2d i 2e. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki 2b, która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącej obecnie ulicę S. (została ujawniona w księdze wieczystej KW 3). W księdze wieczystej KW 2 nie uwzględniono także zdarzenia, że działka 2d została darowana na mocy aktu notarialnego R. B. Organ zauważył ponadto, że [...] października 2010 r. zapadła decyzja SKO nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr 2a na działki 2d, 2e.

Zdaniem Kolegium, w toku niniejszego postępowania ustalono zatem,

że z uwagi na to, że nabywca działki 2d - R. B. nie został ujawniony

w księdze wieczystej, nie działa wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając pozostałe dowody takie jak: zeznanie skarżącego z [...] marca 2011 r. co do korzystania i władania całą nieruchomością 2a, przekazanie bratu części działki ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia,

a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki 2, Kolegium stwierdziło, że opodatkowaniu podlega działka 2 o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach 2a (2d i 2e) oraz 2c. W tym stanie faktycznym i prawnym pomimo, że podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę 2, to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment 2b nie obciążał skarżącego. Wprawdzie, stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. Dane z ewidencji gruntów nie mogą jednak przesądzać o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W przypadku sprzeczności pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że w omawianym stanie faktycznym zaistniała niezgodność zapisów w księgach wieczystych oraz w ewidencji gruntów. Uznał jednak, że nie można z tego powodu dojść do przekonania, że osoba władająca nieruchomościami nie jest zobowiązana do uiszczenia podatku. W sprawie wnikliwie wyjaśniono na czym polegają różnice w zapisach i które działki są we władaniu podatnika. Sam fakt, że Gmina posiada nieuregulowany stan prawny co do działek przy ulicy S., lub też, że - jak wskazuje strona - nie ustalono podatku

za działki [...] (z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wynika, że unieważniono decyzję z 1983 r. o uzyskaniu tytułu przez Skarb Państwa) nie przesądza, o braku obowiązku ustalania podatków od pozostałych nieruchomości.

Decyzja Kolegium została zaskarżona przez skarżącego w całości do Sądu. Strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając: (1) naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art.120 Ordynacji podatkowej przez odwołanie się do przepisów prawa nie mających zastosowania w działaniu organów podatkowych; (2) obrazę art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej wskutek braku oparcia decyzji na całości zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśnienia w uzasadnieniu przyczyn, dla których organy odmówiły wiarygodności niewygodnym dla siebie dowodom oraz braku podania powodów tworzenia innych reguł dopuszczania i oceny dowodów z urzędu, a innych

na wniosek strony; (3) naruszenie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) przez bezprawne odstąpienie od zobowiązania (także przy użyciu przepisów Kodeksu karnego skarbowego) wskazanych przez stronę posiadaczy samoistnych jego gruntów do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych,

a zamiast tego przyjęcie za wiarygodny dowód niezgodnych z prawdą oświadczeń tych posiadaczy o rzekomym braku posiadania samoistnego; (4) obrazę art. 2, art. 30 i art. art. 31 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji RP przez ich zlekceważenie jak w przy postępowaniach podatkowych za wcześniejsze lata.

Skarżący wskazał, że nie jest właścicielem działek z obrębu S. o numerach geodezyjnych: 2c, 2e, 4b, 4c. Poinformował także, że nie jest posiadaczem samoistnym części działki nr 2a (2) z obrębu S., której według decyzji właścicielem ma być R. B. Podniósł natomiast, że jest właścicielem działek z obrębu S. o numerach geodezyjnych 2 i 4, w związku z czym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji celem uzupełnienia decyzji I instancji o ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej tych działek, jako właścicielowi, którego prawo własności potwierdza treść księgi wieczystej KW 1 i KW 2. Skarżący wskazał również, że nie użytkuje jako mieszkalny budynku przy ulicy [...] na działce nr 2 obręb S. Stwierdził ponadto, że posiadaczami samoistnymi jego działek są w całości lub w części osoby i podmioty wskazane w piśmie zatytułowanym "STANOWISKO PODATNIKA" i opatrzonym datą [...] grudnia 2011 r. Zdaniem skarżącego, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych lub ewentualnie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), działki nr 4, 5b, 6 i 5a powinny być wyłączone od opodatkowania. Wskazane przepisy miały również zastosowanie w zakresie działek lub ich części wyłączonych z produkcji rolnej z powodu zajęcia ich przez posiadaczy samoistnych, zwłaszcza grunty zajęte przez drogi, rzeki, słupy energetyczne i bobry.

Do skargi dołączono: pismo Urzędu Miejskiego w S. z [...] listopada

2012 r., dotyczące skutków działalności bobrów w miejscu położenia działek skarżącego; oświadczenie skarżącego z [...] lipca 2012 r. skierowane do BPARiMR

w S.; opinię sporządzoną przez biegłego sądowego z zakresu rolnictwa

do sprawy [...], dotyczącą rozmiaru szkody poniesionej przez J. B. na nieruchomości nr [...] w związku z wykonywanymi przez Zakład Energetyczny pracami związanymi z demontażem linii energetycznych oraz znajdującymi się słupami elektroenergetycznymi i linią podziemną.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawą ustalenia przez organ podatkowy, kto jest podatnikiem i jakie przedmioty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym i podatkiem leśnym stanowią składane przez osoby fizyczne informacje

o nieruchomościach, informacje o gruntach i informacje o lasach (art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym).

W rozpatrywanej sprawie w dyspozycji organu podatkowego były informacje złożone przez skarżącego w 2009 r. Z ewidencji gruntów wynikało natomiast,

że skarżący nie zgłosił wszystkich gruntów do opodatkowania. Dlatego też skarżący został wezwany do przedłożenia aktualnych informacji podatkowych. Jako, że tego nie uczynił, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne na podstawie uzyskanych informacji i danych zawartych w ewidencji gruntów, które to dane stanowią podstawę wymiaru podatków (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zastrzeżenie to dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się

w posiadaniu samoistnym. Wówczas obowiązek podatkowy w zakresie podatku

od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Podobne regulacje znajdują się w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym i art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku leśnym, zgodnie z którymi co do zasady podatnikami podatku rolnego i leśnego są właściciele gruntów i lasów, chyba że grunt lub las znajduje się w samoistnym posiadaniu.

Skarżący kwestionował przede wszystkim wymiar podatku dokonany od działek o nr [...] podnosząc, że nie znajdują się one w jego samoistnym posiadaniu. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało jednak, aby ww. działki stanowiące własność skarżącego znajdowały się w posiadaniu samoistnym innych podmiotów.

W piśmie z [...] grudnia 2011 r. skarżący wskazał na podmioty, które jego zdaniem, są samoistnymi posiadaczami ww. działek, wskazując, że ww. nieruchomości zajęte zostały na: cele budowy linii energetycznych, linii światłowodowej (w tym w drodze przymusu policyjno-administracyjnego), drogę dojazdową, potrzeby ochrony populacji bobrów, cele regulacji i pogłębienia rzeki oraz pod drogi.

W związku z powyższym organ I instancji wystosował do wszystkich podmiotów w nim wymienionych pisma z prośbą o ustosunkowanie się do twierdzeń o samoistnym posiadaniu działek należących do skarżącego. Odpowiadając

na zapytania podmioty te poinformowały, że nie są samoistnymi posiadaczami gruntów J. B. (k. 21-34 akt adm.).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą faktycznie jak właściciel (art. 336 Kodeksu cywilnego). Zajęcie nieruchomości w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego nie pozbawia właściciela faktycznego władztwa nad nieruchomością. Zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót budowlanych następuje, w razie braku zgody właściciela na wejście na jego nieruchomość, w drodze decyzji organu administracji publicznej. Zajęcie to ma tymczasowy charakter. Jeżeli skarżący uważa, że jego prawo własności zostało naruszone może skorzystać z przewidzianych w Kodeksie cywilnym instrumentów prawnych chroniących jego prawo (zob. np. art. 222 Kodeksu cywilnego). Jeżeli zaś chodzi o twierdzenie strony wskazujące, że część jego działek została zajęta na potrzeby ochrony populacji bobrów, to z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. wynika, że na wskazanych działkach instytucja ta nie prowadzi jakichkolwiek działań związanych z ochroną przyrody. Ponadto skarżącemu zostało wypłacone w 2010 r. odszkodowanie za szkody wyrządzone przez bobry. Szkody występujące na gruntach nie wpływają za wysokość podatku

od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego. Przy ustalaniu wymiaru tych podatków ich wysokość nie jest uzależniona od dochodu uzyskiwanego

z nieruchomości (gruntów, lasu), tylko od powierzchni wymienionych przedmiotów opodatkowania.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że naruszony został w tej sprawie art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazanego naruszenia strona upatruje w bezprawnym odstąpieniu od zobowiązania wskazanych przez podatnika posiadaczy samoistnych jego gruntów do złożenia informacji o nieruchomościach

i obiektach budowlanych, i przyjęciu za wiarygodny dowód niezgodnych z prawdą oświadczeń tych posiadaczy o rzekomym braku posiadania samoistnego. Istotne jest jednak, że postępowanie podatkowe w sprawie łącznego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. zostało wszczęte wobec skarżącego. Organy

w ramach prowadzonego postępowania nie miały, zatem kompetencji do wzywania wskazanych przez stronę podmiotów do przedłożenia informacji, o których mowa

w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powyższe wskazuje, że organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie opodatkowania nieruchomości stanowiących własność skarżącego, a nie będących - jak próbował to wykazać skarżący w piśmie z [...] grudnia 2011 r. - w samoistnym posiadaniu innych podmiotów.

Sąd uznał, że organy rzeczywisty stan posiadania działek nr: 4a, 4b, 4c i 2, zasadnie zbadały z uwzględnieniem zapisów w księdze wieczystej KW 3.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, ich rodzaju oraz oznaczenia. Dane z ewidencji gruntów nie mogą natomiast przesądzać

o własności nieruchomości. W przypadku sprzeczności danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w dziale II księgi wieczystej nieruchomości, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe (wyrok WSA

w Gliwicach z 14 grudnia 2010 r. I SA/Gl 838/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wyjaśniając skomplikowany stan faktyczny i prawny działki nr 2 ustalono, że została w 1987 r. podzielona na trzy działki o nr 2a, 2b i 2c. Działka nr 2b stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], która stanowi ulicę S. Ostatnia okoliczność została ujawniona w Księdze wieczystej 3. Natomiast podział działki nr 2 nie został wprowadzony do KW 2 i w księdze tej nadal figuruje działka nr 2. W 2007 r. nastąpił kolejny podział, tym razem działki 2a na dwie działki o nr 2d i 2e. Podział ten nie został odnotowany w księgach wieczystych. W dniu [...] lutego 2007 r. skarżący darował działkę nr 2d swojemu bratu - R. B. (akt notarialny Rep. A Nr [...]). Zdarzenie to nie zostało odnotowane w KW 2. W 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność decyzji podziałowej z 2007 r.

W konsekwencji konieczne było ustalenie, czy w 2010 r. brat skarżącego R. B. korzystał z części działki 2a jak właściciel, tzn. był jej posiadaczem samoistnym. W tym celu organy dopuściły dowód z przesłuchania skarżącego, w charakterze świadka z [...] marca 2012 r., który zeznał, że zawarł z bratem ustną umowę użyczenia na korzystanie przez niego z budynku i działki do przeprowadzenia remontu. Z zeznań tych wynika, że to skarżący korzysta z całej działki. Uwzględniając fakt stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej działki 2a, organy ostatecznie opodatkowały działkę 2 o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o nr 2a (sprzed unieważnionego podziału) i nr 2c. Zebrane dowody wskazują, że to skarżący włada tymi gruntami. Nie było natomiast podstaw do opodatkowania skarżącego z tytułu władania działką 2b. Jak już wyżej zauważono, działka ta stała się w dniu uprawomocnienia decyzji z [...] października 1987 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości 2 - własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], która stanowi ulicę S. (stan ujawniony w KW 3).

W związku z powyższym nie mógł zostać uwzględniony zarzut nie wyjaśnienia przyczyn odmowy uznania za wiarygodną wpisów w księdze wieczystej KW 2

i uznania za dowód zapisów z księgi wieczystej KW 3. Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący wiarygodności zapisów w księdze wieczystej KW 1. W księdze tej figuruje działka nr 4. W wyniku jej podziału powstały działki o nr 4a, 4b i 4c. Podział ten nie został ujawniony w KW 1. Jak wskazano wyżej pierwsza z wymienionych działek przeszła z mocy prawa na Skarb Państwa jako grunt wydzielony pod budowę ulicy S. i stanowi część działki nr [...], która ma urządzoną księgę wieczystą KW 3. Dlatego też trafnie organy nie objęły tej nieruchomości opodatkowaniem.

Sąd nie dostrzegł również uchybień w zakresie opodatkowania działki nr 1 sklasyfikowanej jako grunty orne klasy IVb i łąki trwałe klasy IV. Z akt sprawy wynika, że działka tego gruntu została na mocy umowy z [...] października 2000 r. wydzierżawiona skarżącemu przez Gminę S. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4

lit. "a" ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej

z właścicielem. Tym samy zawarcie przez skarżącego umowy dzierżawy gruntu stanowiącego własność Gminy S. skutkowało przejściem obowiązku podatkowego z właściciela na dzierżawcę, czyli skarżącego.

W rozpatrywanej sprawie zasadnie też objęto opodatkowaniem budynek przy ul. [...] stanowiący własność skarżącego. Z ewidencji budynków wynika, że jest to budynek mieszkalny. Ujawnione w ewidencji dane klasyfikujące budynek są wiążące dla organów podatkowych, stąd należało go opodatkować według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych. O charakterze budynku nie może decydować faktyczny sposób jego wykorzystania. Ponadto bez znaczenia dla oceny dokonania w tej sprawie wymiaru od tego przedmiotu opodatkowania są podnoszone przez skarżącego zarzuty różnej praktyki stosowanej przez Burmistrza S. w tym zakresie (raz budynek traktowany jako mieszkalny, innym razem jako gospodarczy), zwłaszcza wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających ten fakt.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że działki nr 4, 5b, 6 i 5a powinny zostać wyłączone od opodatkowania, ponieważ nie są użytkowane rolniczo, Sąd zauważa, że działki 6i 5a nie były przedmiotem tego postępowania. Skarżący nie wykazał tych działek w składanych za wcześniejsze lata informacjach podatkowych. Kwestię ich opodatkowania zgłosił dopiero na etapie skargi do Sądu. Ponadto, nie figurują one w uzyskanych przez organ na potrzeby tego postępowania danych z ewidencji gruntów.

Z kolei w odniesieniu do działek nr 4c i 5b, skarżący słusznie wskazuje, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, zwalnia się od tego podatku grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20 % powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata,

w stosunku do tych samych gruntów. Pamiętać jednak trzeba, że z art. 13d ust. 1 ustawy o podatku rolnych wynika, że ww. zwolnienie stosuje się jedynie na wniosek podatnika. Skarżący natomiast takiego wniosku nie złożył.

Reasumując organy prawidłowo ustaliły skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2010 r. uwzględniając przy jego wymiarze działki stanowiące własność skarżącego oraz będące w jego samoistnym posiadaniu. Ustaliły i wyjaśniły rozbieżności w księgach wieczystych oraz wskazały, które działki znajdują się we władaniu podatnika. Organy nie naruszyły art. 120, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 o.p. Prawidłowo zastosowały też przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

Pozbawione podstaw są także zarzuty naruszenia 2, art. 7, art. 30 i art. 31

ust. 2 Konstytucji RP. Wskazanych naruszeń organy dopuściły się w ocenie skarżącego poprzez poniżające traktowanie jego osoby (wyzwiska odnośnie choroby psychicznej) i utrudnianie dostępu do akt sprawy. Z akt sprawy nie wynika jednak aby utrudniano skarżącemu możliwość zapoznania się z aktami, co dokumentuje m.in. notatka służbowa z [...] sierpnia 2012 r.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).