Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2922/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych -


UZASADNIENIE

Skarżąca – A.P. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z uwagi na trudną sytuację finansową. Skarżąca oświadczyła, że utrzymuje się sama z renty rodzinnej po tacie. Studiuje w W. i tam wynajmuje mieszkanie. Często jeździ do domu rodzinnego, gdzie pomaga chorej mamie. Skarżąca wyjaśniła również, że ma stale [...] , co wymaga wizyt u okulisty i częstej zmiany okularów. Z powodu zajęć na uczelni i choroby mamy, skarżąca nie może podjąć stałej pracy. Z oświadczeń skarżącej wynika, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Na dzień złożenia wniosku posiada zasoby finansowe w wysokości 400 zł.

Skarżącą oświadczyła, że renta rodzinna, którą otrzymuje wynosi 759 zł.

Skarżąca czeka na przyznanie stypendium socjalnego.

Jako swoje stałe, miesięczne wydatki skarżąca wskazała: czynsz najmu 450 zł, opłaty za media 50 zł, bilet miesięczny 50 zł, dojazdy do domu 100 zł, koszty leczenia 50 zł, wyżywienie 300 zł, opłaty abonamentowe 100 zł.

Do wniosku skarżąca załączyła: zeznanie podatkowe za 2015 r., zaświadczenie

o wysokości otrzymywanej renty z KRUS, wyciąg z rachunku bankowego.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe.

Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.

Z przedłożonych oświadczeń o stanie majątkowym i finansowym skarżącej wynika, że jej sytuacja jest trudna. Skarżąca jest studentką. Utrzymuje się jedynie z renty rodzinnej po ojcu w wysokości 759,56 zł netto oraz ze stypendium socjalnego (na dzień złożenia wniosku skarżąca oczekiwała na decyzję w tym zakresie). Skarżąca nie może podjąć zatrudnienia, z uwagi na zajęcia na uczelni oraz konieczność pomocy chorej mamie.

Ponadto, z oświadczeń skarżącej wynika, że nie posiada ona żadnych zaoszczędzonych zasobów finansowych, ani majątku, który mógłby stanowić źródło pokrycia kosztów prowadzonego postępowania przed sądem administracyjnym.

Trudna sytuacja finansowa i rodzina skarżącej znajduje również potwierdzenie

w aktach administracyjnych sprawy.

W takiej sytuacji należy stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. Tym samym uzasadniony jest jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia

od kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.