Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 479/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Marek Wroczyński, asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia (...), nr (...); 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 92 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 1, § 2 ust. 1 pkt 1

i ust. 2-5, § 3 oraz § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918)

i art. 107 k.p.a., Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] roku odmówił J.D., dalej skarżący, przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres

od dnia 1 stycznia 2003r do dnia 3 września 2003r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na przyznanie skarżącemu w 2003 roku równoważnika w wysokości 569,50 zł. na remont zajmowanego lokalu, to brak jest podstaw do przyznania mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 1 stycznia 2003r do dnia 3 września 2003r.

W odwołaniu skarżący podniósł, że Komenda Wojewódzka Policji

z/s w R. nie była zainteresowana sporządzeniem aneksu do umowy dalszego wynajmowania mieszkania, które zajmował wraz z rodziną

w G. przy ul. [...]. W tej sytuacji Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy w K. pismem z dni 25 czerwca 2003 roku poinformowała go,

iż od dnia 1 stycznia 2003r. zajmuje lokal bez tytułu prawnego i poleciła zwolnić lokal w terminie natychmiastowym.

Przedmiotowy lokal skarżący nabył w dniu 3 września 2003r. po wygraniu przetargu pisemnego.

Zdaniem skarżącego w tym okresie nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Na poparcie swojej argumentacji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca

2005 roku – sygn. akt I SA/Wa 242/04.

Działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 88 ust.1 i 92 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał miedzy innymi, § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. określający wysokość i szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 918), w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 20.07.2002 r. do dnia 11.05.2005 r.

Przepis §1 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia wymieniał okoliczności przy zaistnieniu których, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej. Taką okolicznością jest m.in. utrata lub zrzeczenie się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1.

W ocenie organu, skarżący dwukrotnie otrzymał lokal mieszkalny przydzielony decyzją administracyjną Komendanta Rejonowego Policji w P.. Pierwszy lokal nr 2 przy ul. [...] w G. w 1991 r.,

a następnie w 1993 r. w ramach poprawy warunków mieszkaniowych lokal mieszkalny nr 3 przy ul. [...] w G. Lokale te, jak wskazują protokoły zdawczo-odbiorcze, w dacie zasiedlenia nadawały się do zamieszkania.

W dniu 30 kwietnia 1997 r. skarżący poinformował Komendanta Rejonowego Policji w P., że w tym dniu opuścił zajmowane mieszkanie nr 3

przy ul. [...] w G. z zamiarem zamieszkania

w wynajętym mieszkaniu w G. przy ul. [...]. Opuszczenia lokalu dokona z własnej inicjatywy.

Z dokumentów wynika, że nowo wynajęty lokal stanowił własność Wojskowej Agencji Mieszkaniowej OT K. i do dnia 31 grudnia 2002 r. był przedmiotem najmu dla skarżącego. Od dnia 1 stycznia 2003 r. WAM OT

w K. nie przedłużył umowy ze skarżącym, który pozostał w lokalu bez tytułu prawnego.

Zdaniem organu, opuszczenie zajmowanego lokalu mieszkalnego nr 3

przy ul. [...] w G. było równoznaczne ze zrzeczeniem się przez skarżącego prawa

do zajmowanego do dnia 30 kwietnia 1997 r. lokalu mieszkalnego.

Okoliczności te stosownie do przepisu §1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego

do ustawy o Policji przemawiają za odmową przyznania skarżącemu prawa

do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia

1 stycznia 2003 r. do dnia 2 września 2003 r.

Ponadto organ zauważając, że decyzja pierwszoinstancyja nie spełnia wymogów określonych w art.107 k.p.a., nie znalazł podstaw do jej uchylenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skarżący wskazał, że zajmowany lokal zmuszony był opuścić z uwagi na fatalny stan techniczny.

Mieszkanie przy ul. [...], w którym ostatecznie zamieszkał, zostało wynajęte przez Komendę Powiatową Policji w P. od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Skarżący lokal ten zajmował na podstawie zawartej umowy podnajmu z Komendą Powiatową Policji w P., która wysokość czynszu potrącała mu z wynagrodzenia.

Z uwagi na fakt, że od dnia 1 stycznia 2003 roku Komenda Wojewódzka Policji

w R. nie była zainteresowana w przedłużeniu umowy najmu, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nakazała skarżącemu w trybie natychmiastowym opuścić zajmowane mieszkanie.

Zdaniem skarżącego nie miał ona zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych do dnia

3 września 2003 roku.

W konsekwencji wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd uznał skargę za zasadną.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący otrzymał

na podstawie przywołanych decyzji administracyjnych Komendanta Rejonowego Policji

w P. lokal mieszkalny o powierzchni 35 m2 znajdujący się w G.

przy [...], a następnie lokal mieszkalny o powierzchni 38 m2, mieszczący się w G.

przy [...].

Poza sporem pozostaje zdaniem Sądu okoliczność, że przydzielony ostatecznie lokal mieszkalny przy ul. [...] skarżący, zgodnie z treścią swojego raportu z dnia 30 kwietnia 1997 r., opuścił, jako nie nadający się do zamieszkania ze względu na jego bardzo zły stan techniczny i przekazał go do dyspozycji właściwym organom policji, a sam

wraz z rodziną przeniósł się do mieszkania przy ul. [...], znajdującego się w gestii Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Poza sporem jest również okoliczność, iż Komendant Powiatowy Policji

w P. zawarł umowę najmu na powyższy lokal z Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddział Terenowy w K., a następnie na podstawie umowy podnajmu przekazał go skarżącemu.

Taki stan faktyczny i prawny trwał do dnia 31 grudnia 2002 roku, tj. do czasu gdy Komenda Wojewódzka Policji w R. nie wyraziła zgody na dalsze przedłużenie umowy najmu.

W związku z powyższym Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy K. uznała, że skarżący od dnia 1 stycznia 2003 roku zajmował sporny lokal bez tytułu prawnego i wezwała go do natychmiastowego jego opuszczenia. Ostatecznie w dniu 3 września 2003 roku został zawarty akt notarialny, na mocy którego żona skarżącego kupiła lokal przy ul. [...] w G. od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Tak więc skarżący, nie z własnej winy, w okresie od dnia 1 stycznia 2003 roku do dnia

3 września 2003 roku zajmował powyższy lokal bez tytułu prawnego.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego

w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Realizacja tego prawa może nastąpić między innymi przez przydział lokalu mieszkalnego oraz prawa do równoważnika pieniężnego, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji).

Oceniając treść przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji należy stwierdzić, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest ściśle związane z faktem niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uprawnionego funkcjonariusza.

Skład orzekający podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 23 marca 2005 roku (sygn. akt I SA/Wa 242/04), że zajmowanie lokalu mieszkalnego bez żadnego tytułu prawnego świadczy, iż potrzeby mieszkaniowe uprawnionego policjanta nie były zaspokojone. Oznacza to, że skarżący w okresie od dnia 1 stycznia 2003 roku do dnia 3 września 2003 roku nie posiadał lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby

lub w miejscowości pobliskiej.

Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska organu, które legło u podstawy zaskarżonej decyzji, że skarżący opuszczając w dniu 30 kwietnia 1997 roku zajmowany lokal mieszkalny przy ul. [...] zrzekł się prawa do tego lokalu

w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości

i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania

przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U.

z 2002 r. Nr 100, poz. 918), w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 20 lipca 2002 r. do dnia 11 maja 2005 r.

Decyzję o opuszczeniu lokalu przy ul. [...] i zamieszkaniu przy ul. [...], skarżący podjął z uwagi na pogarszający się stan techniczny zajmowanego mieszkania.

Zawarcie w późniejszym okresie umowy najmu na lokal przy ul. [...] pomiędzy Komendantem Powiatowym Policji w P. i Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddział Terenowy w K., a następnie przekazanie tego lokalu skarżącemu na podstawie umowy podnajmu i potrącanie czynszu z wynagrodzenia świadczy jednoznacznie,

że pracodawca zaakceptował zmianę miejsca zamieszkania uznając ten lokal

za mieszkanie dla policjantów.

Powyższe okoliczności przesądzają, że zachowania skarżącego nie można zakwalifikować jako zrzeczenie się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę fakt,

że z analizy zebranego materiału dowodowego wynika, iż w okresie od 1 stycznia 2003 roku do 3 września 2003 roku potrzeby mieszkaniowe skarżącego nie były zaspokojone, a opuszczenie lokalu przy ul. [...] nie powinno być ocenione jako zrzeczenie się prawa do zajmowanego lokalu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a.,