Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 845/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 146 § 1, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1, art. 50, art. 53 ust. 1, art. 43 ust. 1, 2, 5, art. 44, art. 45
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na czynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie informacji o niespełnieniu warunku uczestnictwa w konkursie; 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz P.M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. M. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca", "strona") jest pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. (dalej: "PARP", "organ") z [...] marca 2020 r. nr [...], którym organ poinformował skarżącego o tym, że zgłoszony przez niego projekt nie będzie podlegał ocenie w ramach naboru, a wniosek o dofinansowanie zostanie wycofany przez PARP.

Zaskarżona czynność została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym.

11 marca 2020 r. skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu w konkursie nr [...] , w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014 – 2020, oś priorytetowa: III. Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, poddziałanie 3.3.3. Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych – [...]. Wnioskowi nadano numer [...]

W piśmie z 30 marca 2020 r. PARP poinformowała skarżącego o niespełnieniu jednego z warunków uczestnictwa w konkursie, wynikającego z § 4 ust. 3 Regulaminu konkursu nr 6/2020, który statuuje wymóg lokalizacji projektu w województwie innym niż mazowieckie. Organ zwrócił uwagę, że § 4 ust. 3 pkt 3 Regulaminu konkursu stanowi, że jako adres lokalizacji projektu należy rozumieć – w przypadku osób fizycznych – adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej (w przypadku braku stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej będzie brany pod uwagę adres dla doręczeń) – zgodnie z danymi rejestrowymi. Organ wskazał, że we wniosku o dofinansowanie skarżący podał adres miejsca realizacji projektu w B. przy ul. B. (kod pocztowy [...]), tymczasem wśród dodatkowych stałych miejsc wykonywania działalności gospodarczej, wg stanu w CEIDG na dzień złożenia wniosku, widnieje adres w woj. M.: ul. J. w W. (kod pocztowy [...]). Według organu powyższe oznacza, że na gruncie regulacji § 4 ust. 3 pkt 3 Regulaminu konkursu nr 6/2020 projekt nie spełnia warunku udziału w konkursie, jakim jest wymóg stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zapisanego w dokumencie rejestrowym w województwie innym niż m.. W konkluzji organ stwierdził, że wnioskodawca prowadzi na stałe działalność m.in. w województwie m., co wynika z dokumentu rejestrowego (CEIDG) i powoduje, że projekt nr [...] nie będzie podlegał ocenie w ramach naboru, a wniosek o dofinansowanie zostanie wycofany przez PARP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację PARP z [...] marca 2020 r. skarżący wniósł o uznanie jej za bezskuteczną i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej czynności naruszenie następujących przepisów:

1) art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 1431 z późn. zm.), zwaną dalej ustawą wdrożeniową – poprzez naruszenie nakazu przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniania wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, przejawiające się w dokonaniu nieprawidłowej oceny projektu na etapie weryfikacji kryteriów wyboru, tj. warunków uczestnictwa w konkursie, a w konsekwencji uznanie, że projekt nie spełnia warunków udziału w konkursie, podczas gdy z materiału przedstawionego przez wnioskodawcę w sprawie oraz z informacji udzielonej przez organ przed złożeniem wniosku przez skarżącego wynika, że projekt spełniał warunki udziału w konkursie;

2) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 6 ust. 10 Regulaminu konkursu – poprzez dokonanie przez organ czynności sprzecznej z Regulaminem konkursu, tj. wycofanie wniosku skarżącego o dofinansowanie, podczas gdy uprawnienie takie przysługuje tylko skarżącemu;

3) art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej – poprzez brak przekazania skarżącemu pisemnej informacji o niespełnieniu kryteriów projektu, a przekazanie w to miejsce informacji i niespełnieniu warunku uczestnictwa w konkursie;

4) art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – poprzez pozbawienie skarżącego możliwości weryfikacji stanowiska organu w zakresie oceny spełnienia przez niego warunku uczestnictwa w konkursie.

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ podniósł, że przepisy ustawy wdrożeniowej nie przewidują wnoszenia środków odwoławczych w sytuacji pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi organ wskazał, że postanowienie § 4 ust. 3 Regulaminu miało zapewnić weryfikowalność oświadczenia wnioskodawcy o lokalizacji projektu w oparciu o dane rejestrowe i to wyłącznie w oparciu o te dane, bowiem są one publicznie dostępne, bez konieczności dodatkowych weryfikacji, których na etapie badania warunków "brzegowych" udziału w konkursie (weryfikacji dostępności do udziału w konkursie) nie można prowadzić, w szczególności podejmując wyjaśnienia z wnioskodawcą, czy oczekując przedstawienia przez niego jakichkolwiek informacji dodatkowych lub dokumentów, określających czy działalność prowadzona pod określonym adresem ma charakter stały. Przejrzystość zasad udziału w konkursie zapewniała weryfikacja prowadzona na podstawie zobiektywizowanych i jednorodnych informacji, w jednakowy sposób dostępnych tak dla uczestników konkursu jak i instytucji prowadzącej konkurs. Prowadzenie jakichkolwiek pogłębionych weryfikacji w sposób zindywidualizowany dla konkretnego przypadku danego przedsiębiorcy, gdzie należałoby badać rodzaj działalności pod adresem lub adresami wskazanymi jako "stałe", nie byłoby możliwe bez interakcji z wnioskodawcą, czy wręcz bez wizyt kontrolnych w miejscach wskazanych w dokumencie rejestrowym, dla których celem nadrzędnym musiałoby być badanie, czy działalność prowadzona pod wskazanym adresem ma charakter "stały". W przypadku skarżącego we wniosku o dofinansowanie wskazano adres miejsca realizacji projektu w B. ul. B. C. , jednakże wśród dodatkowych stałych miejsc wykonywania działalności gospodarczej przez wnioskodawcę ujawnionych w CEIDG wg stanu na dzień złożenia wniosku, widnieje adres w W. ul. J.. Organ podniósł, że w skardze nie podano żadnych argumentów, z których wynikałoby że skarżący faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej w województwie mazowieckim, natomiast na stronie internetowej skarżącego znajduje się informacja o prowadzeniu przez skarżącego showroom ze sprzedażą stacjonarną pod adresem przy ul. J. w W (niewskazanym w CEIDG). Według organu prowadzenie na stałe działalności m.in. w województwie mazowieckim spowodowało, że projekt nie mógł podlegać ocenie w ramach naboru, gdyż skarżący nie spełnił warunku udziału w konkursie określonego w § 4 ust. 3 pkt 3 Regulaminu konkursu. Organ podał, że taki sposób postępowania był stosowany na etapie weryfikacji warunków udziału w konkursie nr 6/2020 w przypadku wszystkich wnioskodawców i wszystkich złożonych wniosków. Według PARP możliwość wycofania wniosku nie leży jedynie po stronie wnioskodawcy, ale również po stronie instytucji organizującej konkurs. Ten tryb został zastosowany w przypadku skarżącego ze względu na spełnienie warunków uczestnictwa w konkursie. PARP wyjaśnił, że badając warunki dostępu do konkursu opierał się na Regulaminie oraz na ogłoszeniu o konkursie do poddziałania 3.3.3. POIR w 2020 r., w którym zastrzeżono, że "O dofinasowanie w ramach konkursu mogą ubiegać się wyłącznie podmioty spełniające kryteria mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w myśl Załącznika I do rozporządzenia KE 651/2014 i prowadzący działalność gospodarczą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej potwierdzoną wpisem do odpowiedniego rejestru, przy czym lokalizacja projektu zgłoszonego w konkursie znajduje się w regionie słabiej rozwiniętym, tj. w województwie innym niż mazowieckie". W ocenie organu okoliczność "wycofania wniosku" jest czynnością techniczną, dokonywaną po pisemnym powiadomieniu wnioskodawcy o tym, że nie spełnia on warunków uczestnictwa w konkursie, przy czym w powiadomieniu wskazane są wyraźnie powody, dla których udział wnioskodawcy w konkursie nie jest możliwy. Czynność wycofania wniosku jest techniczna również w tym sensie, ze pozwala w systemie informatycznym oznaczenie wniosku jako takiego, który ocenie podlegać nie może. To z kolei pozwala uniknąć sytuacji, w której przy liczbie ok. 1 600 ocenianych wniosków, pomimo niespełnienia warunków udziału w konkursie, wniosek zostanie przekazany do oceny w oparciu o kryteria wyboru projektów. Według organu taka okoliczność byłaby niedopuszczalna i wprowadzająca w błąd wnioskodawcę, który na podstawie ww. czynności mógłby racjonalnie zakładać, że jego wniosek spełnia warunki udziału w konkursie, bowiem został skierowany do oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracji publicznej pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną czynność według powyższych kryteriów sąd uznał, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził przesłanek do odrzucenia skargi. Niewątpliwie skarga nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 , wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 i 2451 oraz z 2018 r. poz. 650). Wprawdzie dla zaskarżonej czynności brak jest podstawy prawnej w przepisach prawa, a w szczególności w ustawie wdrożeniowej, jednak wywołuje ona skutki w sferze praw skarżącego. Zaskarżona czynność de facto wyklucza złożony przez stronę wniosek z udziału w konkursie o przyznanie dofinansowania na realizację określonego zamierzenia, które w założeniu ma mieścić się w zakresie działań wspieranych programem finansowanym ze środków publicznych. Zaskarżone pismo PARP z 30 marca 2020 r. należy więc zakwalifikować jako czynność materialnotechniczną organu administracji publicznej, wywołującą skutki prawne w sferze praw skarżącego, ponieważ stwierdzono w nim brak uprawnienia skarżącego do udziału w konkursie, które to uprawnienie wynika z przepisów prawa (tj. unormowań ustawy wdrożeniowej oraz postanowień systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu). W art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądów administracyjnych objęto inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Do postępowań konkursowych przeprowadzanych na podstawie ustawy wdrożeniowej nie mają zastosowania przepisy wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ustaw. Art. 50 ustawy wdrożeniowej stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle powyższego należy uznać, że pismo, informujące stronę o braku dopuszczenia jej wniosku o dofinansowanie projektu do uczestnictwa w trybie konkursowym wyboru projektów do dofinansowania, uregulowanego ustawą wdrożeniową, podlega kontroli sądu administracyjnego jako czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie organ wycofał wniosek skarżącego z uczestnictwa w konkursie, uzasadniając to brakiem spełnienia przez projekt jednego z kryteriów wyboru projektów określonego w regulaminie. Ta czynność organu została dokonana bez podstawy prawnej i rażąco narusza przepisy postępowania zawarte w ustawie wdrożeniowej, które określają tryb wyboru projektu do dofinansowania. Art. 44 ustawy wdrożeniowej stanowi bowiem, że oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W rozpoznawanej sprawie organ, bez dokonania oceny projektu przez komisję oceny projektów, stwierdził brak spełnienia przez wnioskowany projekt jednego z kryteriów wyboru projektów określonego w regulaminie konkursu. Tymczasem w myśl powołanych wyżej przepisów ustawy wdrożeniowej oceny spełnienia przez wnioskowany projekt kryteriów wyboru projektów, określonych w regulaminie konkursu, może dokonać wyłącznie komisja oceny projektów, a od negatywnej oceny projektu wnioskodawcy służy środek zaskarżenia (protest). W myśl art. 43 ust. 1, 2 i 5 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja może pozostawić wniosek bez rozpatrzenia tylko w trzech przypadkach: 1) w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu i nieuzupełnienia wniosku przez wnioskodawcę w wyznaczonym przez terminie; 2) w razie stwierdzenia oczywistej omyłki we wniosku i brak poprawienia tej omyłki przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy właściwa instytucja nie poprawiła takiej omyłki z urzędu; 3) w razie złożenia wniosku po terminie wskazanym w ogłoszeniu o konkursie. W rozpoznawanej sprawie organ nie stwierdził, by wystąpiła któraś z sytuacji określonych w art. 43 ustawy wdrożeniowej. Przy czym nie można traktować jako braku w zakresie warunków formalnych we wniosku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, niespełnienia przez wnioskowany projekt kryterium wyboru projektów określonego w regulaminie konkursu. Weryfikacja projektu w zakresie spełnienia przez niego kryteriów wyboru projektów określonych w regulaminie może być dokonywana tylko w trybie art. 44 – 45 ustawy wdrożeniowej przez komisję oceny projektów. W myśl art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej wynik oceny projektu wraz z jej uzasadnieniem właściwa instytucja ma obowiązek przekazać niezwłocznie wnioskodawcy w formie pisemnej informacji o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku i od doręczenia tej informacji biegnie wnioskodawcy termin do wniesienia protestu (art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W rozpoznawanej sprawie organ de facto negatywnie rozpatrzył wniosek skarżącego rozstrzygając o niespełnieniu przez wnioskowany projekt kryteriów wyboru projektów, bez przeprowadzenia oceny projektu przez komisję oceny projektów, pozbawiając tym samym skarżącego możliwości kwestionowania w trybie przewidzianym ustawą oceny spełnienia przez projekt kryteriów wyboru określonych w regulaminie konkursu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi – 200 zł.