Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 338/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art.  215 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

I SA/ Wr 338/02- 400/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Radom Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.H. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] o numerach: [...];[...];[...] w przedmiocie wymiaru w podatku od nieruchomości za latał 997-1999, oraz odmowy zastosowania dla części budynku stawki jak dla budynków mieszkalnych, I. uchyla zaskarżone decyzję oraz poprzedzające je decyzję Burmistrza Miasta K. Z. z dnia [...]o numerach: [...], [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I S.A./Wr 338-340/02

UZASADNIENIE

Opisanymi wyżej decyzjami Burmistrz Miasta K. Z. zmienił swoje wcześniejsze decyzje w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 1997, 1998 i 1999 zwiększając wymiar podatku od nieruchomości przez opodatkowanie stawką określoną dla budynków związanych z działalnością gospodarczą części budynku pensjonatowego położonego w K. Z. przy ul. B. [...] zaliczoną przez jego właścicielkę podatniczkę Panią I. H. do powierzchni mieszkalnej.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji powołał się na uchwałę nr [...]Rady Miejskiej w K. Z. z dnia [...] o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczającą w strefie uzdrowiskowej możliwość adaptacji na cele mieszkalne do 25 % powierzchni ogólnej budynków pensjonatowych na wyższych kondygnacjach.

Po rozpatrzeniu odwołania podatniczki od tej decyzji tut. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Kolegium podtrzymuje argumentację przytoczoną w uzasadnieniu swojej decyzji a ponadto, ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze podnosi, że w ostatnim zdaniu § 1 aktu notarialnego z dnia [...] rep. [...], którym skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość stwierdza się, że nieruchomość ta zabudowana jest murowanym budynkiem pensjonatowym.

Skarżąca nie posiadając decyzji organu nadzoru budowlanego o przeznaczeniu określonej części pensjonatu na pomieszczenia o charakterze mieszkalnym nie jest uprawniona do decydowania, o tym we własnym zakresie.

Z tych względów wniosek o oddalenie skargi jest, zdaniem Kolegium, uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia

Sygnatura akt I S.A./Wr 338-340/02

2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż niezasługuje ona na uwzględnienie.

Rozpatrując powyższą skargę należało wziąć pod uwagę, że postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]; Nr [...]dokonano sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...]; Nr [...]dokonano sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...] a postanowieniem Nr [...]sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...].

Owa oczywista omyłka polegała na tym, iż w wymienionych decyzjach rozstrzygnięcie polegało na uchyleniu zaskarżonych decyzji i przekazaniu spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zamiast utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Sąd rozpatrując skargę chce podkreślić, iż nie można uznać za dopuszczalne zmienienie w trybie sprostowania oczywistej omyłki rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji. Jak bowiem stanowi przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądowym zgodnie z treścią art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Przepis ten nie zawiera definicji tych pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Błędem rachunkowym, który może być prostowany w tym trybie jest więc omyłka w działaniu matematycznym, które zostało włączone do decyzji jako jego część składowa. Za taki błąd nie można Sygnatura akt I S.A./Wr 338-340/02

natomiast uznać wadliwych wyliczeń zadartych w dokumentach przyjętych za podstawę decyzji (por. wyrok NSA z 26.05.2003 r., III SA 255/01, Biul. Skarbowy 2003/6/23). W tymże orzecznictwie podkreśla się, że postanowienie, jakie przewiduje art. 215 ustawy Ordynacja podatkowa, prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (por. post. NSA z 24.02.2000 r., III SA 761/99, Lex nr 79231).

Zmiana treści sentencji w żądnej mierze nie może być kwalifikowana jako oczywista omyłka i nie podlega skorygowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd był obligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzję, która posiadała wadliwe rozstrzygnięcie, które następnie organ próbował zweryfikować w trybie przepisu art 215 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z tego tez względu mając na uwadze treść przepisu art. 145 ustawy -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, sąd uchylił

zaskarżone decyzje.