Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 225/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1-4 i art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 43/17 o odrzuceniu wniosku Z. B. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 43/17 w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wydania orzeczenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. B. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., wydanego przez starszego referendarza sądowego, o odmowie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na art. 86 § 1, art. 87 § 2 i art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), "p.p.s.a.", wskazał, że zaskarżone postanowienie z dnia 12 lipca 2017 r. skarżący odebrał w dniu 18 lipca 2017 r., zatem termin do złożenia sprzeciwu upłynął w dniu 25 lipca 2017 r. Sąd ustalił, że w dniach 24 lipca 2017 r. – 27 lipca 2017 r. skarżący przebywał w szpitalu w T., co wynika z zaświadczenia złożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że w dniu 27 lipca 2017 r. ustała przyczyna uchybienia terminu. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, upłynął w dniu 3 sierpnia 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu wraz ze sprzeciwem został złożony w dniu 8 sierpnia 2017 r. Skarżący co prawda powołał się na 90-dniowe zwolnienie lekarskie, jednak mimo wezwania, nie złożył dokumentu uprawdopodabniającego, że do dnia 3 sierpnia 2017 r. zmagał się z chorobą, która uniemożliwiła mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Takim dokumentem nie jest w ocenie Sądu przedłożone zaświadczenie o pobycie w szpitalu od 18 sierpnia 2017 r. do dnia 24 sierpnia 2017 r., bowiem nie dotyczy badanego okresu. Skoro przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 27 lipca 2017 r. (opuszczenie szpitala), to złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w dniu 8 sierpnia 2017 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., co uzasadnia odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu jako spóźnionego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. B., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpoznania skargi na bezczynność organu oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że nie tylko uprawdopodobnił, ale nawet udowodnił stosownymi zaświadczeniami szpitalnymi przyczynę uchybienia terminowi w terminie otwartym do przywrócenia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w którym trzeba również uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w jego uchybieniu. Wraz z ww. pismem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z kolei art. 88 p.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy ocenić, co słusznie uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny, spełnienie formalnych przesłanek dopuszczalności takiego wniosku, które zostały określone w wymienionych wyżej przepisach.

W niniejszej sprawie Z. B. odebrał w dniu 18 lipca 2017 r. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017 r. o odmowie przyznania mu prawa pomocy, w związku z czym termin na złożenie sprzeciwu minął dnia 25 lipca 2017 r. W dniach od 24 do 27 lipca 2017 r., jak wynika z zaświadczenia, skarżący przebywał w Szpitalu w T. Sąd I instancji ocenił, z czym należy się zgodzić, że w dniu 27 lipca 2017 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, zaś siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, upłynął 3 sierpnia 2017 r. Natomiast Z. B. dopiero w dniu 8 sierpnia złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu wraz ze sprzeciwem, przy czym w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że od momentu wyjścia ze szpitala nie mógł dokonać w terminie powyższej czynności. Z przedłożonych przez skarżącego zaświadczeń wynika, że przebywał on w dniach od 24 do 27 lipca oraz od 18 do 24 sierpnia 2017 r. w Szpitalu w T. Natomiast w żaden sposób Z. B. nie wskazał, jakie okoliczności przeszkodziły mu w skutecznym złożeniu wniosku o przywrócenie terminu wraz ze sprzeciwem do 3 sierpnia 2017 r., co uczynił dopiero cztery dni później. W związku z powyższym słusznie Sąd I instancji przyjął, że przyczyna uzasadniająca przywrócenie terminu ustała 27 lipca 2017 r., a wniosek skarżącego z 8 sierpnia 2017 r. należało uznać za spóźniony, co w konsekwencji uzasadnia jego odrzucenie.

Na marginesie wskazać można, że Z. B. był przez Sąd I instancji wzywany do przedłożenia zwolnienia lekarskiego, na które sam się powoływał w swoich pismach, czego jednak z nieznanych przyczyn nie uczynił.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.