Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 202/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na czynność Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wydania karty parkingowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. N. wystąpił bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na czynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wydania karty parkingowej.

Powyższa skarga została wpisana do rejestru korespondencji ogólnej pod numerem II KO 20/17, a następnie przekazana Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. celem nadania biegu skardze.

W dniu 20 kwietnia 2017 r. (data nadania przesyłki) organ zwrócił Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia uregulowanego w art. 127 § 1 k.p.a., tj. od orzeczenia z dnia 2 grudnia 2016 r. wydanego przez Powiatowy Zespół nie wniósł odwołania do organu wyższego stopnia.

Organ jednocześnie wskazał, że wnioskiem z dnia 9 stycznia 2017 r. skarżący wystąpił na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. o stwierdzenie nieważności wskazanego wyżej orzeczenia z dnia 2 grudnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Wojewódzki Zespół odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia 2 grudnia 2016 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2017 r. skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, czy od czynności stwierdzającej brak podstaw do wydania karty parkingowej wnosił odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. a jeśli tak, to jakim rozstrzygnięciem zakończyło się to postępowanie odwoławcze. Jeśli natomiast nie wnosił odwołania a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do organu I instancji czyli Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W., to należało wskazać, jakim rozstrzygnięciem rozpatrzenie tego wezwania przed organem I instancji zakończyło się to postępowanie.

W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z dnia 25 maja 2017 r., w którym wskazał, że nie składał odwołania do Wojewódzkiego Zespołu ale wnosił o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia 2 grudnia 2012 r., zaś w dniu 10 marca 2017 r. Wojewódzki Zespół odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia 2 grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwaną dalej: p.p.s.a.), przedmiot postępowania przed sądami administracyjnymi obejmuje m. in. kontrolę innych niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Niesporna jest kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania wydania karty parkingowej, będącej sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.

Skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynność organu wydaną w przedmiocie wydania karty parkingowej powinno zostać poprzedzone skierowanym do organu wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak przedmiotowego wezwania oznacza, że nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną. Wymogu wyczerpania środków zaskarżenia nie sanuje skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa już po wniesieniu skargi, w takim przypadku skarga także jest niedopuszczalna.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że o zaskarżonej czynności skarżący dowiedział się z orzeczenia Powiatowego Zespołu z dnia 2 grudnia 2016 r., nr [...], które zostało mu doręczone w dniu 28 grudnia 2016 r. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby skarżący skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po otrzymaniu orzeczenia z dnia 2 grudnia 2016 r. skarżący pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. wystąpił do organu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 grudnia 2016 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd stwierdził, że skarżący nie został pouczony przez organ o konieczności skierowania w odpowiednim czasie przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co nie otwiera jednak drogi do wnoszenia skargi bez wyczerpania trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu Sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I FPS 1/16 (opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis z art. 53 § 2 p.p.s.a, należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia, po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie.

Okoliczności sprawy nie pozwalają Sądowi na skorzystanie na gruncie tej sprawy, z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 52 § 3 in fine p.p.s.a. i rozpoznania skargi pomimo przekroczenia przewidzianego w tym przepisie terminu, gdyż uniemożliwia to okoliczność braku uprzedniego, tj. jeszcze przed wniesieniem skargi, skutecznego wezwania przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa. Czynnością niezbędną z punktu widzenia skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jest bowiem skorzystanie wcześniej ze środka zaskarżenia zwykłego albo nadzwyczajnego, wprowadzonego do p.p.s.a. w celu stworzenia organowi możliwości autorewizji swojego działania i ograniczenia obciążania sądu sprawami, które mogą być załatwione przez organy administracji (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. W myśl bowiem art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać w przypadkach,

o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., dowód , że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie skarżący winien oczywiście skierować do organu przed wniesieniem skargi.

W sprawie niniejszej bezspornym jest, że przed złożeniem skargi do tutejszego Sądu skarżący nie wystąpił do Wojewódzkiego Zespołu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Na wezwanie Sądu o wykazanie tej okoliczności, w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2017 r., skarżący złożył oświadczenie, że z wezwaniem takim nie występował.

Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia natomiast, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Na marginesie dodać jedynie można, że wobec zmiany przepisów p.p.s.a., która weszła w życie dnia 1 czerwca 2017 r. do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po tym dniu zastosowanie będzie miał przepis art. 52 § 3 w nowym brzmieniu, który nie wymaga poprzedzenia skargi na akty i czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uprzednim wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (D. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.). Skoro zatem zaskarżona czynność została wydana w dniu 2 grudnia 2016 r. przepis art. 52 § 3 w nowym brzmieniu nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania.