Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 589/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1, par. 2, par. 3, art. 150 par. 2, art. 146 par. 1, par. 2 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi E.G. i Ł.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu granic i ceny nabycia zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym nieruchomości nadanej na własność aktem nadania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5, art. 146 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 i § 2, art. 150 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2-10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. - po rozpatrzeniu odwołania E.G. i Ł.R. - utrzymało w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu granic i ceny nabycia zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym nieruchomości położonej w K.Ś. nr 29, w granicach działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność, aktem nadania, w udziale 1/2, S.R. oraz nadanej aktem nadania, w udziale 1/2, F.K..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że w dniu 22 sierpnia 1959 r. wpłynęło do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. podanie S.R. zamieszkałego w K.Ś. nr 29 o przydzielenie mu na własność oraz prawa kupna domu mieszkalnego, w którym zamieszkuje, oraz domu, który znajduje się na podwórzu gruntu przynależnego do w/w budynku. Wnioskodawca podał m in. że właścicielami budynku byli A.K., S.K. i B.J.. B.J. przyjął do budynku w podwórzu F.K., który obecnie tam zamieszkuje. Podał też, że do roku 1946 zamieszkiwał w K.Ś. nr 34.

W piśmie z dnia 17 października 1959 r. nr [...], skierowanym do Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L., Sekretarz Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K.Ś. podał, ze budynek nr 29 w K.Ś. od 1945 do 1949 r. używał A.K., który miał na niego akt nadania. Od 1949 do 1954r. budynek używał S.K., a w latach 1954- 1957 – B.J.. Po wyprowadzeniu się B.J. budynek zajął samowolnie bez wiedzy Prezydium S.R.. Z treści pisma wynika również, ze F.K. w 1956 r. wprowadził się za zgodą B.J. i zamieszkuje obecnie w stanowiących oddzielną część zabudowaniach. Budynek, w którym zamieszkuje F.K., położony jest na podwórzu budynku zajmowanego przez S.R.. Oba te budynki posiadają jeden numer.

Pismem z dnia 3 maja 1960 r. Kierownik Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. odpowiadając S.R. na jego podanie w sprawie wydzielenia domku robotniczego, w którym zamieszkuje od 1957 r., podał, że przydziela się mu nieruchomość rolną położoą w K. 29, składającą się z domu mieszkalnego, obory i szopy oraz gruntów ornych o powierzchni 1,38 ha. Przydziału dokonano na podstawie dekretu z dnia 6 września 1946 r. W piśmie podano też, że obiekt ten został zajęty przez S.R. w 1957 r.

Pismem z dnia 20 września 1960 r. S.R. zwrócił się do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. o wydanie mu aktu nadania na cały obiekt mieszkalny wraz z gruntem o powierzchni 1,38 ha w K.Ś. 29.

Z potwierdzenia wprowadzenia we władanie obiektu rolnego z dnia 12 kwietnia 1962 r. wydanego przez Przewodniczącego i Sekretarza Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K.Ś. wynika, że S.R. został wprowadzony w 1957 r. we władanie gospodarstwa rolnego w K.Ś. nr 29, a w skład tego gospodarstwa wchodzą zabudowania, tj. dom mieszkalny stary oraz 1/2 domu nowego i zabudowania (szopa) obora, a także grunty o powierzchni 1,38 ha.

W dniu 13 kwietnia 1962 r. do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. wpłynęło kolejne podanie (z dnia 10 kwietnia 1962 r.) S.R., w którym domaga się wydania aktu nadania na nieruchomość rolną położoną w K.Ś. 29, składającą się ze starego domu mieszkalnego, nowego domku mieszkalnego, obory i szop oraz gruntów o powierzchni 1,38 ha.

Natomiast w dniu 16 marca 1962 r. Przewodniczący i Sekretarz Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K.Ś. wydali "Potwierdzenie wprowadzenia we władanie obiektu rolnego", w którym stwierdzili, że w dniu 17 maja 1956 r. F.K. został wprowadzony we władanie gospodarstwa rolnego w K.Ś. nr 29, a w skład tego gospodarstwa jako zabudowania wszedł, dom mieszkalny w udziale 1/2.

W piśmie z dnia 8 czerwca 1962 r. Kierownik Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L., odpowiadając S.R. na jego pismo z dnia 10 kwietnia 1962 r. o wydanie aktu nadania obiekt nr 29 w K.Ś., poinformował m.in., że obiekt ten stanowi wspólnotę siedliskową i zostanie nadany dwóm użytkownikom.

Kolejnym potwierdzeniem wprowadzenia we władanie obiektem rolnym z dnia 28 kwietnia 1965 r. Przewodniczący i Sekretarz Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K.Ś. stwierdzili, że F.K. został wprowadzony we władanie gospodarstwa rolnego w K.Ś. pod numerem domu 29. W skład przekazanego gospodarstwa weszła część budynku mieszkalnego oraz grunty w udziale 1/2.

Podaniem z dnia 28 kwietnia 1965 r., które do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. wpłynęło w dniu 29 kwietnia 1965 r., F.K. zwrócił się o wydanie mu aktu nadania na część budynku nr 29 w K.Ś., który użytkuje od 1956 r.

Aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowa Komisja Ziemska w L., działając na podstawie art. 5 i art. 10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem odzyskanych (Dz. U. nr 46, poz. 340), nadała F.K. działkę robotniczą w K.Ś. nr 29 obejmującą grunty o powierzchni około 0,08 ha oraz 1/2 zabudowań mieszkalnych i gospodarczych W tym samym dniu oraz na tej samej podstawie prawnej Powiatowa Komisja Ziemska w L. aktem nadania Nr [...] nadała S.R. gospodarstwo rolne w K.Ś. nr 29 obejmujące grunty o powierzchni około 1,92 ha. w tym 1/2 działki nr 56 oraz 1/2 zabudowań mieszkalnych i gospodarczych. Również w dniu 7 grudnia 1966 r. Powiatowa Komisja Ziemska w L. wydała akt nadania Nr [...], w którym orzekła o nadaniu S.R. gospodarstwo - działkę rolną w K.Ś. nr (numer nieczytelny) obejmujące grunty o powierzchni około 1,82 (lub 92 - wielkość arów nieczytelna na kserokopii) działki 46, 58, 215, 219, 56 oraz budynki mieszkalno-gospodarcze.

Decyzją o wykonaniu aktu nadania (ustalenie granic i ceny) z dnia [...] r. Kierownik Wydziału Rolnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L., po rozpoznaniu wniosku S.R., orzekł o ustaleniu granic gospodarstwa nr 32 położonego w K.Ś. o powierzchni 1,83 ha. Jednocześnie ustalono szacunek (cenę) gospodarstwa w wysokości 32,29 kwintali żyta, która miała być spłacona w 20 równych ratach rocznych poczynając od 1967 r. W uzasadnieniu decyzji wymieniono m.in. działki nr 46, 58, 215 i 219.

Z treści postanowienia Państwowego Biura Notarialnego w L.Ś. z dnia 10 kwietnia 1968 r. wynika, że S.R. jest właścicielem gospodarstwa rolnego bez zabudowań, o powierzchni 1,83 ha, położonego w K.Ś. nr 32, w skład którego wchodzą działki nr 46, 58, 215 i 219.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w L. ustalił granice działki zabudowanej, zapisanej w rejestrze ewidencji gruntów pod pozycją 84, położonej w K.Ś. nr 29 o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność S.R. aktem nadania Nr [...] z dnia [...] r., zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją geodezyjną sporządzona według stanu z 1966 r. oraz ustaliła szacunek budynków wraz z działką gruntową-siedliskową wchodzącą w skład nadanego gospodarstwa rolnego. Decyzja stała się prawomocna z dniem 6 sierpnia 1996 r.

Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 155 k.p.a., uchylono za zgodą stron w/w decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r.. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta L. wyjaśnił, że stwierdzając nabycie przez S.R. własności całej nieruchomości opierał się na akcie nadania z dnia [...] r. Nr [...]. Organ nie posiadał wówczas informacji, że na tę samą nieruchomość w dniu [...] r. Powiatowa Komisja Ziemska w L. aktem nadania Nr [...] nadała F.K. w udziale 1/2 tę samą nieruchomość położoną w K.Ś. nr 29 (działka nr 56). Mając na względzie wniosek I.K. - spadkobierczyni po zmarłym mężu F.K. - o wydanie orzeczenia o wykonaniu tego aktu nadania oraz wniosek E.R. stwierdzono, że należy uchylić za zgodą stron w/w decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. i wydać nową decyzję o wykonaniu aktów nadania z dnia [...] r. w udziale po 1/2 na rzecz S.R. i F.K.. Decyzja ta została doręczona E. i T.R. oraz I.K..

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta L.i orzekł o wykonaniu aktów nadania dotyczących ustalenia warunków nabycia przez S.R. i F.K. zabudowanej nieruchomości położonej w K.Ś. nr 29, w granicach działki nr 56 o powierzchni 1.200 m2 w częściach ułamkowych po 1/2 i określeniu spłaty należności za w/w nieruchomość, stanowiącą równowartość 34,90 kwintali żyta. Decyzja ta została doręczona T.R., E.R. i I.K..

Po rozpatrzeniu odwołania T.R., decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji winien ustalić w sposób wyczerpujący, kto jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez ten organ i wszystkie osoby posiadające przymiot strony oznaczyć w decyzji. Kolegium wskazało też, że zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a także że nie wskazano w niej wyraźnie kto i w jakiej wysokości winien uiścić należną opłatę, jak również gdzie i w jakim terminie winna być ona wniesiona. Ponadto, dowodami w sprawie nie mogły być znajdujące się w aktach sprawy kserokopie aktów nadania z dnia [...] r. Nr [...] i Nr [...], gdyż nie zostały zaopatrzone w adnotacje o ich zgodności z oryginałami.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta L. w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] o wykonaniu aktu nadania (ustaleniu granic i ceny), w której orzekł o ustaleniu granic zabudowanej budynkami mieszkalno-gospodarczymi działki nr 56 położonej w K.ś. nr 29 o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność: aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] 1/2 udziału S.R. s. M. i K., zmarłego 27 lutego 1973 r., po którym spadek nabyli żona i dzieci oraz aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] w 1/2 udziału dla F.K. s. M. i M., zmarłego dnia 10 kwietnia 1995 r., po którym spadek nabyli żona oraz dzieci. Jednocześnie organ ustalił szacunek budynków wraz z w/w działką gruntowo-siedliskową w wysokości 34,90 kwintali żyta oraz że ustalona cena nabycia działki, stanowiąca ciężar realny w ilości 34,90 kwintali żyta na rzecz Skarbu Państwa, została spłacona w całości przez syna spadkodawcy E.R. w 1996 r., w trakcie regulowania prawa własności działki nr 56.

Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, że Powiatowa Komisja Ziemska w L. aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] nadała na własność S.R. gospodarstwo rolne o powierzchni 1.92 ha położone w K.Ś. nr 29, w skład którego wchodziły grunty oraz budynki mieszkalno-gospodarcze. Organ podał też, że w dniu [...] r. Nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. decyzją o wykonaniu aktu nadania uwłaszczyło S.R. jedynie na grunty o pow. 1,83 ha, położone w K.Ś. nr 29. bez budynków, w skład weszły działki nr 46, 58, 215, 1219, dla których założono księgę wieczystą nr 11552. Organ wskazał również, że zgodnie z wnioskiem spadkobiercy po zmarłym F.K. z dnia 29 maja 2000 r. i załączonymi do niego dokumentami Starostwo Powiatowe w L. przeprowadziło postępowanie administracyjne, w wyniku którego ustalono, że na podstawie art. 5 i art. 10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340) Powiatowa Komisja Ziemska w L. nadała F.K. akt nadania Nr [...] w dniu [...]r. na nieruchomość położoną w K.Ś. nr 29 w 1/2 części działki nr 56 o powierzchni 0.08 ha wraz z 1/2 zabudowań budynków mieszkalnych i gospodarczych. Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji stwierdził, że budynki mieszkalne i gospodarcze wraz z działką nr 56, położone w K.Ś. nr 29 o powierzchni 0,12 ha stanowią współwłasność w udziale 1/2, spadkobierców po zmarłych S.R. i F.K..

W postępowaniu wyjaśniającym organ ustalił, że budynek mieszkalny wraz z budynkami gospodarczymi, położonymi na działce nr 56 o powierzchni 0,12 ha w 1/2 części udziałowej użytkowane były przez F.K. wraz z rodziną od dnia 17 maja 1956 r. do 24 sierpnia 1981 r., a po tym terminie nieruchomość przekazana została do użytkowania na prawach właściciela E.R. s. S.. Natomiast w pozostałej części w udziale 1/2 użytkowane są przez spadkobierców S.R.. Zatem organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz.340 ze zm.) S.R. i F.K. mając wydane akty nadania po dniu wejścia w życie dekretu z dnia 6 września 1946 r., stali się współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej, położonej w K.Ś. nr 29 w granicach działki nr 56 powierzchni 0,12 ha w częściach ułamkowych po 1/2. Dziedziczą po nich M.R., E.R., T.R., Z.R., M.R., E.G. i Ł.R. - po spadkodawcy S.R., a I.K., G.R., M.K. i Z.K. po – F.K.. Powyższa decyzja organu i instancji stała się prawomocna z dniem 21 listopada 2000 r. (stosowna adnotacja urzędowa pracownika Starostwa Powiatowego w L. na egzemplarzu decyzji).

W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. decyzją Nr [...] stwierdziło z urzędu nieważność w/w decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] uchylającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez S.R. własności nieruchomości położonej w K.Ś., w granicach zabudowanej działki nr 56. Podstawą rozstrzygnięcia Kolegium było brak zgody jednej ze stron postępowania (T.R.) na uchylenie decyzji z dnia [...] r.

Jednocześnie w dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. decyzją Nr [...] stwierdziło z urzędu nieważność w/w decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez S.R. własności nieruchomości położonej w K.Ś., w granicach zabudowanej działki nr 56. Podstawą rozstrzygnięcia Kolegium było naruszenie przez organ I instancji przepisów art, 28 i art. 30 § 4 k.p.a. polegające na nieustaleniu w sposób należyty wszystkich spadkobierców po zmarłym S.R. oraz naruszenie art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a.. Umową sprzedaży z dnia 1 czerwca 2001 r. spadkobiercy F.K. - żona I.K. oraz dzieci – G.R., M.K. i Z.K. sprzedali E.R. udziały wynoszące po 1/8 dla każdego z nich w nieruchomości położonej w K.Ś. 29, składającej się z działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym.

Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2010 r. E.G. i Ł.R. zwróciły się do Starosty L. z wnioskiem o wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. Jako podstawę swojego żądania wskazały przepisy art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i pkt 5 oraz § 3 k.p.a. Według wnioskodawczyń w/w decyzja Starosty jest wadliwa. Wadliwy jest również dokument zawierający opis i mapę nieruchomości z dnia 20 października 2000 r., w którym jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, a jako trwały zarządca - Starosta L.. Ich zdaniem podjęty od dnia 29 maja 2000 r. proces decyzyjny Starosty L. doprowadził do wydania kilku wadliwych decyzji, które zostały uchylone przez organ odwoławczy. Jednakże w końcu zapadła również wadliwa decyzja, która w wyniku niestarannego zawiadamiania stron zainteresowanych - spadkobierców - została uznana za ostateczną i przekazana do sądu z wnioskiem o wpisanie do księgi wieczystej. Według wnioskodawczyń istniejące prawo własności zabudowanej działki nr 56 ukształtowane decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym ukształtowanego wcześniej prawa własności.

Starosta L. uznał, że wskazane przez E.G. i Ł.R. przyczyny wznowienia postępowania dotyczą działalności Starosty L., który wydał w sprawie w dniu [...] r. w/w decyzję w ostatniej instancji i postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. Nr [...] wniosek o wznowienie postępowania przekazał do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. jako organowi właściwemu w sprawie.

W toku postępowania wyjaśniającego przed Kolegium E.G. i Ł.R. uzupełniły akta sprawy o postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 18 maja 2010 r. zatwierdzające postanowienie Komendy Powiatowej Policji w L. z dnia 14 maja 2010 r. Nr [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie przerobienia w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci aktu nadania z dnia [...] r. Nr [...] i posłużenia się nim przed urzędnikami Starostwa Powiatowego w L..

Pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. złożonym w Kolegium w dniu 2 września 2010 r., doprecyzowały wniosek z dnia 12 kwietnia 2010 r. co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do kręgu osób w imieniu i na rzecz których one działają. W piśmie tym jako podstawę wznowienia wskazały art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 z uwzględnieniem § 3 k.p.a.

Następnie w dniu 7 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wydało postanowienie Nr [...], którym wznowiło z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] oraz wyznaczyło Starostę Jeleniogórskiego do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jako podstawę prawną wznowienia Kolegium wskazało art. 17 pkt 1, art. 149 § 1 i § 2 i art. 150 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a.

W toku postępowania Zastępca Dyrektora Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w J.G. pismem z dnia 10 lutego 2011 r. poinformowała strony, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, że decyzja Starosty L. z dnia [...] r. została im doręczona. Jest jedynie dowód doręczenia decyzji do Urzędu Miasta i Gminy w L. w dniu 6 listopada 2000 r.. Wobec tego wezwano strony do wyjaśnienia, czy i kiedy decyzja została im doręczona, względnie wskazanie innych dowodów, na podstawie których powzięły one wiadomość o istnieniu tej decyzji w obrocie prawnym.

Odpowiadając E.G. i Ł.R., w piśmie z dnia 18 lutego 2011 r. stwierdziły, że decyzja z dnia [...] r. nie została im oraz pozostałym spadkobiercom, których reprezentują, doręczona. Również M.K. pismem z dnia 14 lutego 2011 r. podał, że decyzja z dnia [...] r. nie została mu doręczona lub nie pamięta o jej dostarczeniu.

W piśmie z dnia 29 września 2012 r. E.G. i Ł.R. stwierdziły, że Starosta L. na podstawie nieważnej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] i z dnia [...] r. Nr [...] na wniosek z dnia 20 czerwca 2000 r. dokonał zmiany wpisów w księdze wieczystej 11 działki 56 poprzez odłączenie i założenie księgi wieczystej nr [...] bez wiedzy i zgody pozostałych spadkobierców. Decyzje w/w zostały uchylone przez SKO w J.G., postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] i z dnia [...] r. Nr [...]. Zamiast usunąć wadę prawną wskazaną przez SKO w/w postanowieniem, wprowadzić nową decyzję dla spadkobierców mienia po S.R. przywracającą stan obowiązujący do maja 2000 r., Starosta L. wydaje kolejną "dziwną i podejrzaną" decyzję z dnia [...] r. Nr [...]. Pisząc "dziwna i podejrzana" strony mają na myśli nie powiadomienie wszystkich spadkobierców po S.R. o jej treści. Nadto decyzja ta wskazuje nowego właściciela, pomimo tego, że działka ta wcześniej została zapłacona przez S.R.. Dalej stwierdziły, że podjęta przez Starostwo Powiatowe w L. seria decyzji urąga prawu i zdrowemu rozsądkowi. Wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa Starosta Lubański świadomie nie zauważył, że od kwietnia 1996 r. S.R. jako jedyny był właścicielem całości posesji o powierzchni 1.95 ha, w tym w/w działki nr 56, a po wymianie i scaleniu działek na pow. 2,13 ha. Mając na uwadze wskazane fakty, można uznać za co najmniej nielogiczne, sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem wydanie innego aktu nadania (413/66) na tę samą powierzchnię. Jako dowody wskazały:

1. Wypis z rejestru gruntów, wydany przez Wojewódzkie Biuro Geodezji Terenów Rolnych w J.G. z dnia 23 kwietnia 1996 r, gdzie jako jedynego właściciela wskazano S.R..

2. Opis i mapa z dnia 13 maja 1996 r. działki nr 56, właściciel Skarb Państwa, włada S.R..

3. Wypis z rejestru gruntów z dnia 20 grudnia 1999 r. wskazuje właściciela działki nr 56 S.R..

4. Stan własności utrwalony w księdze wieczystej w kolejnych trzech wpisach, zanim został nagle i bezpodstawnie zmieniony we wpisie czwartym. Dowód: Odpis zupełny z KW nr [...] z dnia 16 września 2009 r. Trzy pierwsze wskazują właściciela S.R. całej posesji o powierzchni 1,95 ha, po scaleniu i wymianie działek 2,13 ha. Czwarty wpis pomija działkę nr 56.

5. Postanowienie Sądu Rejonowego w L. Wydział I Cywilny z dnia 23 maja 2000 r. (sygn. akt [...]).

6. Opis i mapa, wypis z rejestru gruntów z dnia 10 października 2000 r., KW [...] działki nr 56 o pow. 0,12 ha. Błędnie wpisanym jako własność Skarb Państwa, zarządca Starosta L..

W dniu [...] r. Starosta J. wydał decyzję administracyjną Nr [...], w której orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 151 § 1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5, a także art. 146 § 1 k.p.a.. W uzasadnieniu decyzji stwierdził natomiast, że Powiatowa Komisja Ziemska w L. na podstawie art. 5 i 10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 36, poz. 340 ze zm.) nadała na współwłasność po 1/2 części zabudowaną nieruchomość położoną w K.Ś. nr 29, określoną działką nr 56 o pow. 0,12 ha S.R. (aktem nadania Nr [...]) i F.K. (akt nadania Nr [...]). Uzupełnieniem wydanych aktów nadania, zgodnie z art. 6 w/w dekretu, były orzeczenia o wykonaniu tych aktów ustalające granice i szacunek nadanej nieruchomości. Pominięto w tamtym czasie wydanie omawianego orzeczenia, a ustalenie granic i ceny nabycia nieruchomości nadanej na współwłasność S.R. i F.K. nastąpiło dopiero decyzją Starosty L. z dnia [...] r.. Prawomocna decyzja wraz z wnioskiem organu została ujawniona w księdze wieczystej nr [...].

Dalej opisując dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem E.G. i Ł.R. organ I instancji stwierdził, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami, na które powołują się we wcześniejszym wniosku wnioskodawczynie oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie te wadliwości wpłynęły na byt prawny decyzji ostatecznej. Organu I instancji podał też, że wnioskodawczynie w złożonym wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę żądania wskazały przepis art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a. uznając, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktycznie okazały się fałszywe. Wywody owe oparły na tym, że w aktach sprawy znajdują się dwa akty nadania wydane ich ojcu – S.R., o tym samym numerze, lecz o odmiennych rozstrzygnięciach i mają podejrzenie, że jeden z tych został podrobiony. Analizując całokształt materiału dowodowego organ ustalił, że faktycznie w aktach tych znajduje się: akt nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w L. z dnia [...] r. Nr [...] S.R. gruntów rolnych o pow. 1,92 ha, określone działkami nr 46, 58, 215, 219 i 56 oraz zabudowania mieszkalno-gospodarcze, akt nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w L. z dnia [...] r. Nr [...] o nadaniu S.R. gruntów rolnych o pow. 1,92 ha oraz 1/2 działki siedliskowej nr 56 zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym, akt nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w L. z dnia [...] r. Nr [...] o nadaniu F.K. 1/2 części zabudowanej działki siedliskowej nr 56.

Według organu I instancji powyższe dowody istniały i były znane organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej. Organ I instancji wskazał też, że decyzja nie została podjęta tylko w oparciu o omawiane akt nadania. Starosta L. w prowadzonym postępowaniu wykorzystał akta z późniejszych lat, tzn. akta osiedleńcze, z których wynika, że działka nr 56 orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L., wydanym w dniu 2 kwietnia 1958 r. została przejęta na Skarb Państwa, wobec opuszczenia jej przez poprzedniego właściciela. W nieruchomości tej za zgodą poprzedniego właściciela w 1956 r. zamieszkał F.K., zaś S.R. wprowadził się w 1957 r., przy czym każdy z nich mieszkał w oddzielnej części zabudowań. O tym, że działka nr 56 została przekazana we władanie na zasadzie współwłasności po 1/2 części, świadczą również kolejne dokumenty znajdujące się w aktach, a mianowicie: potwierdzenie wprowadzenia we władanie S.R. na 1/2 części zabudowań mieszkalnych, wydane przez Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w k.ś. w dniu 12 kwietnia 1962 r., potwierdzenie wprowadzenia we władanie F.K. na 1/2 część zabudowań mieszkalnych, wydane przez Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K.Ś. w dniu 28 kwietnia 1965 r.

Ponadto organ ustalił, że z wniosku wnioskodawczyń Prokuratura Rejonowa w L. prowadziła postępowanie w sprawie zaistnienia w okresie 2000 r. w L. przerobienia w celu użycia za autentyczne dokumentu w postaci aktu nadania Nr [...] z dnia [...] r. i posłużeniu się nim przed urzędnikami Starostwa Powiatowego w L.. Dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego postanowieniem Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 14 maja 2010 r. nr [...]. Dalej organ I instancji stwierdził, że nie zostało wykazane aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub by decyzja Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...], wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W ustawowym terminie E.G. i Ł.R. wniosły odwołanie od w/w decyzji Starosty J. domagając się uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. W treści odwołania odwołujące podały, że do roku 2000 był jeden akt nadania dla S.R. na całe gospodarstwo rolne wraz z działką nr 56 o powierzchni 0,12 ha, potwierdzony decyzją o wykonaniu aktu nadania. Jako dowody wskazały: akt nadania Nr [...] dla S.R. z dnia [...] r. o pow. 1,92 ha na działki 46, 58, 215, 219 i 56, decyzję o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] r., wypis z rejestru gruntów z dnia 23 kwietnia 1996 r., opis i mapy z dnia 13 maja 1996 r., wypis z rejestru gruntów z dnia 20 grudnia 1999 r., opis i mapa wypis z rejestru gruntów z dnia 20 października 2000 r., zaświadczenie Urzędu Miejskiego w L. z dnia 26 kwietnia 2005 r., z którego wynika, że nieruchomość rolna o powierzchni 2,13 ha od 1957 r. do chwili obecnej stanowi własność S.R., notatka odręczna potwierdzona przez UMiG w L. z dnia 26 kwietnia 2005 r., która wskazuje kolejność właścicieli tego gospodarstwa: A.K. w latach 1945-1949, J.K. w 1954 r., B.J. w 1957 r., S.R. od 1957 r. - zameldowany od dnia 2 lutego 1957 r., a po jego śmierci 27 lutego 1973 r. spadkobiercy. Następny dowód: zasiedzenie samoistne nastąpiło już 1 października 2000 r. dla S.R. przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r., nawet powierzchnia działek wskazuje, że całość należała do R..

W toku postępowania instancyjnego odwołujące oświadczyły, odpowiadając na wystąpienie Kolegium, że nie otrzymały decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...], a o jej istnieniu dowiedziały się kilka lat później w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w L..

Rozpatrując w tych okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszą sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. zważyło, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (tzn. od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wyliczone w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.. Enumeratywne wyliczenie przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego powoduje, że przyczyny wznowienia ograniczone są jedynie do tych przesłanek. I tak stosownie do przepisu art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Natomiast § 2 stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zgodnie z § 3, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

Przesłanki negatywne uchylenia decyzji administracyjnej wymienione zostały w art. 146 k.p.a.. W myśl § 1 tego przepisu uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Paragraf 2 stanowi natomiast, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145 a i art. 145 b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Paragraf 2 tego artykułu stanowi zaś, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Artykuł 149 § 1 stanowi, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia Stosownie do § 2 - postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W myśl zaś art. 149 § 3 odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Według zaś art. 150 § 1 organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 (§ 2). Zgodnie z § 3 przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister, a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegium odwoławcze.

Po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). Natomiast w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2 art. 151 k.p.a.).

Jako podstawę wznowienia postępowania z urzędu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wskazało w postanowieniu z dnia 7 września 2010 r. przesłanki wymienione w punktach 1, 2. i 5 art. 145 § 1 k.p.a.

Według przesłanki wymienionej w punkcie 1 wznowienie na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznie następujących warunków: fałszywość dowodów oraz sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunkiem wznowienia postępowania jest jednak oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, mające pierwszorzędne znaczenie. Jednakże stwierdzenia fałszywości nie może dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania. Jednakże od tego warunku k.p.a. przewiduje dwa wyjątki: pierwszy zawarty w art. 145 § 2, obejmujący przypadki sfałszowania dowodów w taki sposób, że sfałszowanie to jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Innymi słowami fałszerstwo dowodu musie być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Drugi wyjątek zawarty jest w § 3 art, 145 k.p.a., zgodnie z którym dopuszczalne jest wznowienie postępowania także w przypadkach, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Okolicznościami tymi najczęściej będą przedawnienie ścigania i orzekania w sprawach przestępstw, amnestia, abolicja, czy ograniczenia wynikające z immunitetu.

Według przesłanki wymienionej w punkcie 2 wznowienie jest dopuszczalne, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Wznowienie postępowania będzie w tym przypadku dopuszczalne gdy wystąpią łącznie trzy warunki: 1) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, 2) fakt popełnienia przestępstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i 3) pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstw istnieje związek przyczynowy. Wyjątkiem od tej zasady jest okoliczności wymienione w § 2 i § 3 k.p.a., o których jest mowa przy omawianiu powyżej przesłanki wznowienia , o której mowa w punkcie 1 art. 145 § 1 k.p.a.

Według przesłanki wymienionej w punkcie 5 wznowienie jest dopuszczalne, jeżeli wystąpią łącznie trzy warunki: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nie ma przy tym znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności lub dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę; 2) fakt istnienia nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w dniu wydania decyzji. Pojawienie się nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania; 3) nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zatem nie można wznowić postępowania gdy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, mające znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej (B Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 3. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, s. 572-575, 581-584; G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 3. wydanie, Tom II, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2010, s. 274-276, 280-284).

W toku postępowania strony podały, że nie otrzymały decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. ustaliło, że na stronie 4 tej decyzji znajduje się adnotacja, z której wynika, że w dniu 21 listopada 2000 r. Inspektor M.Cz. potwierdziła, że decyzja jest prawomocna i podlega wykonaniu. Mając jednak na względzie treść przepisu art. 76 § 1 k.p.a., że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, Kolegium doszło do przekonania, że w/w decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna z dniem 21 listopada 2000 r.

Odnosząc się natomiast do w/w przesłanek stanowiących podstawę wznowienia postępowania Kolegium ustaliło co następuje:

1) odnośnie przesłanki, o której mowa w punkcie 1 § 1 art. 145 k.p.a. nie stwierdzono, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Fałszywości dowodów, na których oparł się Starosta L. wydając w dniu [...] r. decyzję, oraz sfałszowanie tych dowodów nie zostało potwierdzone prawomocnym orzeczeniem żadnego sądu lub innego organu. Nie zaszły również okoliczności, o których mowa w cytowanych powyżej przepisach § 2 i § 3 art. 145 k.p.a. W aktach sprawy znajduje się też postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie zaistnienia w okresie 2000 r. w L. przerobienia w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci aktu nadania Nr [...] z dnia [...] r. i posłużenia się nim przed urzędnikiem Starostwa

Powiatowego w L., tj. o czyn określony w art. 270 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznych uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego na zasadzie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.a.. Postanowienie to zostało zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L..

Kolegium wskazało, że w aktach sprawy brak jest oryginału aktu nadania z dnia [...] r. Nr [...], jednakże znajdują się kserokopie tego aktu z adnotacją notariusza D.D., która w dniu 20 czerwca 2005 r. potwierdziła zgodność tej kserokopii z okazanym jej oryginałem dokumentu oraz kserokopia tego aktu z adnotacją notariusza M.K., która w dniu 11 października 2010 r. również potwierdziła zgodność tej kserokopii z okazanym jej oryginałem dokumentu. Tak więc kserokopie te mają moc dowodową tak jak oryginał tego aktu nadania. Powyższe oznacza, że istnieje oryginał aktu nadania z dnia [...] r. Nr [...], który nie znajduje się jednak w posiadaniu Starosty L..

2) odnośnie przesłanki, o której mowa w punkcie 2 § 1 art. 145 k.p.a. Kolegium nie stwierdziło prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, że miał miejsce fakt popełnienia przestępstwa. Nie zaszły również okoliczności, o których mowa w cytowanych powyżej przepisach § 2 i § 3 art. 145 k.p.a..

3) w toku postępowania nie ujawniono istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania przez Starostę L. decyzji w dniu [...] r., które nie były znane temu organowi.

Mając na względzie powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstaw wznowienia postępowania, tj. przesłanki o których mowa w punktach 1, 2 i 5 § 1 art. 145 k.p.a.. Oznacza to. że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L.. W takiej sytuacji faktycznej i prawnej niniejszej sprawy organ II instancji uznał, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...].

W skardze na powyższą decyzję E.G. i Ł.R. wniosły w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 4 w związku z art. 147 k.p.a. o wznowienie postępowania w przedmiocie zaskarżonej niniejszą skargą decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. Nr [...], wydaną dnia [...] r., oraz z mocy przepisu art. 155 k.p.a. z uwagi na przemawianie słusznego interesu strony uchylenie i zmianę decyzji ostatecznej, zaskarżonej niniejszą skargą.

W uzasadnieniu skargi strony podniosły, że wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. decyzja jest głęboko nietrafna, choć prawidłowo ustaliło użytkowanie wskazanej nieruchomości do czasu wprowadzenia się S.R. (bezsporne). Bezspornym jest także fakt wcześniejszego zamieszkiwania połowy nieruchomości lokalowej przez F.K., z tym jednak, że F.K. zamieszkiwał jako lokator, nie ponoszący z tytułu zamieszkiwania od 17 maja 1956 r. do 24 sierpnia 1981 r., tj. do wyprowadzenia się do L., ciężarów w postaci czynszu ani ubezpieczenia. Nietrafnym ustaleniem SKO jest natomiast fakt, że F.K. wszedł w posiadanie 1/2 nieruchomości stanowiącej działkę nr 56 o pow. 0,12 ha zabudowanej domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarczymi. Nie istnieją żadne oryginalne dokumenty potwierdzające istnienie faktu nadania F.K. 1/2 działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha z zabudowaniami w postaci domu mieszkalnego i budynków gospodarczych. Faktowi temu przeczy ustalenie, że Powiatowa Komisja Ziemska w L. aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] nadała F.K. działkę robotniczą w K.Ś. nr 29 obejmującą grunty o powierzchni 0,08 ha oraz 1/2 zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, gdyż: dokument taki nie istnieje w żadnej formie; w dacie wydania aktu nadania działka siedliskowa w K.Ś. nosiła nr 32, natomiast w kserokopii aktu nadania z dnia [...] r. Nr [...] wskazany jest nr 29; scalenie gruntów było w 1996 r. i od tej daty występuje nr 29; działka nr 56 jest o pow. 0,12 ha, więc 1/2 wynosi 0,06 ha; decyzją z dnia [...] r. Nr [...] o wykonaniu aktu nadania został uwłaszczony S.R. na gospodarstwie w K.Ś. nr 32 (obecny nr 29) o pow. 1,83 ha, ze wskazaniem działek nr, nr 46, 58, 215, 219 - potwierdzonym następnie aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...], wymieniającym działki: 46, 56, 58, 215, 219 o łącznej powierzchni około 1,92 ha - w tym budynki mieszkalno-gospodarcze; decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 5 lipca 1996 r. znak: [...] orzeczono o ustaleniu granic działki zabudowanej, zapisanej w rejestrze ewidencji gruntów pod pozycją 84, położonej w K.Ś. pod nr 29, gmina L. o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] S.R..

Sąd Rejonowy w L. zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 1996 r. zawiadomił, że w księdze wieczystej Kw nr [...] w dniu 29 sierpnia 1996 r. wpisano w dziale I: K.Ś. nr 29, gmina L., dz. nr 46, 56, 58, 215, 219 o pow. 1,95 ha z zabudowaniami, w dziale II: właściciel S.R., syn M. i K..

Fakt posiadania przez S.R. na wyłączną własność przedmiotowego gospodarstwa potwierdza także wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym S.R. do Sądu Rejonowego, Wydział Cywilny w L. z dnia 20 września 1996 r., sygn. akt: [...], zawiadomienie Sądu Rejonowego w L. o zmianie wpisu w księdze wieczystej, Kw nr [...] w dziale I: K.Ś. 29, gmina L., dz. nr 46, 56, 58, 42/3, 14/3 o pow. 2,13 ha z zabudowaniami, postanowienie Rejonowego Sądu Rejonowego w L., Wydział I Cywilny z dnia 23 maja 2000r., sygn. akt: [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku przez spadkobierców.

Żaden z wyżej wymienionych dokumentów nie wskazuje posiadania działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha na współwłasność po części.

Pierwszym dokumentem orzekającym o odmiennym ustaleniu granic działki nr 56 w K.Ś. nr 29 jest decyzja Starosty L. z dnia [...] r. znak: [...]. Wskazana decyzja wskazuje akt własności z dnia [...] r. Nr [...], określając nr działki siedliskowej jako 29, który obowiązuje dopiero od 1996 r., a który w dacie wydania określał wskazaną działkę nr 32. Decyzja ta została wydana w dniu [...] r., przed wnioskami wnioskodawców z dnia 29 maja 2000 r.,: spadkobiercy – E.R. oraz lokatorki I.K., wdowy po F.K., złożonymi po wydaniu postanowienia z dnia 23 maja 2000 r. przez Sąd Rejonowy w L., Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt: [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po S.R..

Wskazana decyzja została doręczona wyłącznie wnioskodawcom, którzy w dacie jej wydania wnioskodawcami jeszcze nie byli z pominięciem innych spadkobierców spadkodawcy S.R..

Protokół przesłuchania strony – I.K. - z dnia 29 maja 2000r. znak: [...] również wskazuje nieistniejący w dacie wydania aktu nadania zabudowaną działkę nr 56 jako nr 29 w miejsce nr 32. Protokół ten wydaje się być dokumentem wszczynającym postępowanie w przedmiotowej sprawie. W protokole widnieje również data potwierdzenia za zgodność z oryginałem opiewająca na 4 czerwca 2000 r.. Na drugiej stronie protokołu zawarty jest wniosek I.K. o wydanie decyzji o wykonaniu aktu nadania na nieruchomość położoną w K.Ś. nr 29 i założenie księgi wieczystej w udziale 1/2 działki nr 56 oraz budynków mieszkalno-gospodarczych, co unaocznia, że do 4 czerwca 2000 r, I.K. nie była w posiadaniu aktu nadania przedmiotowej działki. Jednocześnie I.K. oświadcza, że przeprowadziła postępowanie spadkowe po mężu (F.K.), nie informując przy tym, co było przedmiotem spadku. Należy domniemywać, zdaniem skarżących, że na pewno nie przedmiotowa działka, na którą do 4 czerwca 2000 r., nie posiadała aktu nadania. Już następnego dnia ([...] r.) Starosta L. decyzją Nr [...], (protokół z dnia 4 czerwca 2000 r., nosi znak: [...]) za rzekomą zgodą stron, których nie wymienia, uchyla decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia granic działki zabudowanej nr 56.

We wskazanej decyzji z dnia [...] r. Starosta L. nie stwierdza, że działka gruntowo-siedliskowa nr 56 stanowi współwłasność. Uzasadnienie przedmiotowej decyzji zawiera szereg nieścisłości począwszy od daty aktu nadania poprzez potwierdzenie nieprawdy, że wnioskodawczym I.K. posiada akt nadania z dnia [...] r. Nr [...], co do działki siedliskowo-gruntowej o pow. 0,12 ha, jak też o rzekomej zgodzie niewymienionych stron. Decyzję tę otrzymują jedynie wnioskodawcy bez spadkobierców S.R. i F.K..

Ponadto, we wniosku z dnia 20 czerwca 2000 r. znak: [...] do Sądu Rejonowego, Wydziału Ksiąg Wieczystych, Starosta L. wnioskuje o odłączenie z księgi wieczystej nr [...] działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha, potwierdzając nieprawdę, że działka ta stanowi własność Skarbu Państwa w miejsce spadkobierców S.R..

Sąd Rejonowy w L., Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia 7 czerwca 2000 r. (sygn. akt [...]) odrzuca wniosek spadkobiercy E.R. o zawieszenie postępowania o stwierdzenie nabycia spadku w uzasadnieniu postanowienia podkreślając, że sprawa ma powagę rzeczy osądzonej res iudicata, a wnioskodawca uczestniczył w postępowaniu jako jeden ze spadkobierców.

Pismem z dnia 12 lipca 2000 r. znak [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. potwierdza nieprawdę, że "w trakcie regulowania prawa własności na działkę zabudowaną nr 56 o pow. 0,12 ha na rzecz Pana R.S. nie był znany Urzędowi Rejonowemu fakt posiadania przez Panią I.K. Aktu Nadania na 1/2 działki nr 56 i zabudowań mieszkalno- gospodarczych, położonych w K.Ś. nr 29". Wskazany akt nadania nie mógł być znany Urzędowi Rejonowemu w L., ponieważ nigdy nie istniał. Starosta L. w przedmiotowym piśmie do SKO w J.G. informuje organ, że decyzja została uchylona za zgodą stron, które nie były nawet informowane o toczącym się postępowaniu i wydawanych decyzjach w związku z czym nie mogły wpłynąć na wydawane decyzje żadne odwołania. W związku z brakiem odwołań decyzje Starosty L. się uprawomocniły z dniem 21 czerwca 2000 r.

Sąd Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych w L. zawiadomieniem z dnia 8 sierpnia 2000 r. znak: [...] zawiadomił, że na wniosek Starosty L. odłączył z KW nr [...] urządzonej dla nieruchomości o obszarze 2,13 na stanowiącej własność S.R., syna M. i K. część o obszarze 0,12 ha i dla odłączonego obszaru urządzono Kw nr [...] w której w dniu 8 sierpnia 2000r. wpisano w dziale I: K.Ś., gmina L., dz. nr 56 o pow. 0,12 ha z zabudowaniami jako właściciela Skarb Państwa.

Zdaniem skarżących decyzja Starosty L. z dnia [...] r. znak: [...] jest nietrafna, albowiem nieprawdą jest, że: F.K. posiadał akt nadania z dnia [...] r. Nr [...], co do 1/2 działki siedliskowo-gruntowej o powierzchni 0,12 ha; aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] przydzielono 1/2 udziału Panu S.R., albowiem przydzielono mu całą działkę nr 56 o powierzchni 0,12 ha, czego dowodzi zapis w KW Sądu Rejonowego w L., Wydział Ksiąg Wieczystych, nr [...] z dnia 29 sierpnia 1996 r. oraz z dnia 25 października 1996 r.; Starosta L. we wskazanej decyzji z dnia 25 października 2000 r. znak: [...] ustalił szacunek budynków wraz z działką gruntowo siedliskową albowiem decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. znak [...] orzeczono o ustaleniu granic działki zabudowanej, zapisanej w rejestrze ewidencji gruntów pod pozycją 84, położonej w K.Ś. pod nr 29, gmina L. o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność aktem nadania z dnia [...] r. Nr [...] S.R., zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją geodezyjną sporządzoną według stanu z 1966 r., przez geodetę WBGITR oraz ustalono ogólny szacunek nieruchomości na 34,90 kwintali żyta, jako pozostający do uregulowania. Gdyby F.K. był właścicielem 1/2 działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha w K.Ś. nr 29 nie istniałyby służebności gruntowe działki zabudowanej budynkami mieszkalno-gospodarczymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. w decyzji z dnia [...] r. Nr [...] opierając się na nietrafnych decyzjach Starosty L. stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia przez S.R.k własności nieruchomości położonej w K.Ś., w granicach zabudowanej działki nr 56, co wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję stwierdzającą faktyczny stan prawny. Decyzją SKO w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] postanowiło także stwierdzić z urzędu nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] r Nr [...], co uprawdopodobniło istniejący stan prawny jako jedynie słuszny. W ten sposób wyeliminowano z obrotu prawnego dwie decyzje.

Adnotacja SKO w J.G. z dnia 27 listopada 2000 r., stwierdzająca nie doręczone decyzje pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. SKO w J.G. doskonale wiedziało o przebywaniu adresata decyzji T.R. na emigracji w H., dlatego jako jedynej stronie - poza wnioskodawcami I.K. i E.R. doręczano mu decyzje ze świadomością, że nie zostaną one doręczone.

Skarżące podniosły również, że Sąd Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych w L. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2001 r., wyznaczył Starostwu Powiatowemu w L. termin 7 dni na przedłożenie postanowień sądu spadku w sprawie nabycia spadku po spadkodawcach S.R. i F.K. dla dokonania wpisu o prawie własności Skarbu Państwa w nowoutworzonej Kw nr [...]. Zastanawiający jest pośpiech w załatwianiu wpisu do nowoutworzonej księgi wieczystej nr [...].

Akt notarialny z dnia 1 czerwca 2001 r. Repertorium nr [...] wskazuje, że I.K. wraz z dziećmi G.S.R. synem M.R.K. i synem Z.K. są jedynymi posiadaczami zabudowanej działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha położonej we wsi K.Ś., która po odłączeniu wnioskiem Starosty L. z dnia 20 czerwca 2000 r. znak: [...] do Sądu Rejonowego, Wydziału Ksiąg Wieczystych, o odłączenie z księgi wieczystej nr [...] działki stanowiła majątek Skarbu Państwa z założoną księgą wieczystą nr [...]. Wskazany akt notarialny stwierdza sprzedaż tejże działki przez spadkobierców F.K. wraz z zabudowaniami mieszkalno-gospodarczymi - stanowiącej rzekomą własność Skarbu Państwa – E.R. za kwotę jedynych 12.000 zł. Zaświadczenie Urzędu Miejskiego w L. z dnia 26 kwietnia 2005 r. Nr [...] stwierdza, że Urząd Miejski w L. zaświadcza, że nieruchomość rolna o powierzchni 2,13 ha położona w obrębie wsi K.Ś. 29 w okresie od 1957 r. do 27 lutego 1973 r. stanowiła własność S.R., natomiast od 27 lutego 1973 r. do chwili wydania zaświadczenia stanowiła współwłasność spadkobierców S.R.. Dowodzi to, że jest to nieruchomość ze sporną działką nr 56.

Odwołanie I.K. z dnia 4 maja 2005 r. od decyzji SKO w J.G. z dnia [...] r. [...] powołuje się na akt notarialny [...] oraz KW nr [...], nie wskazuje natomiast aktu nadania zabudowanej działki nr 56 położonej w K.Ś. o powierzchni 0,12 ha zapisanej w KW nr [...] na właściciela Skarb Państwa. Wynika z tego, że spadkobiercy F.K. sprzedali E.R. zabudowaną działkę stanowiącą własność Skarbu Państwa.

Na decyzję SKO w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia skargę do WSA we Wrocławiu złożył E.R., co spowodowało wystąpienie SKO w J.G. z dnia 18 sierpnia 2005 r. do Burmistrza Miasta i Gminy L. o przesłanie akt sprawy. Sprzedaż zabudowanej działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha położonej w K.Ś. 29, stanowiącej własność Skarbu Państwa po odłączeniu z księgi wieczystej nr [...] i zapisanej w KW nr [...] zdaje się potwierdzać uzasadnienie odpowiedzi na skargę E.R. do WSA Wrocław sygn. akt I SA/Wr 1018/05, na decyzję SKO z dnia [...] r. Nr [...].

Postanowieniem Sądu Rejonowego, Wydział Ksiąg Wieczystych w L. z dnia 21 października 2005 r. odmówiono wnioskowi E.R. domagającego się sprostowania wpisów w księgach wieczystych o numerach [...] i [...] poprzez wykreślenie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego L. z dnia [...] r. w sprawie nabycia przez S.R. prawa własności zabudowanej działki nr 56 o pow. 0,12 ha położonej w K.Ś. nr 29. Dowodzi to faktowi, że prawowitym właścicielem spornej działki nr 56 był wyłącznie S.R., a po jego śmierci jego spadkobiercy. E.R. w dniu 18 września 2006 r. zaskarżył do WSA we Wrocławiu decyzję wydaną dnia [...] r. przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w J.G., Odział Rejonowy w L. w sprawie nadania własności zabudowanej działki nr 56. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r. w sprawie sygn. al SA/Wr 1018/05 WSA we Wrocławiu oddalił skargę.

Zdesperowani spadkobiercy S.R. z wyłączeniem E.R. w dniu 26 kwietnia 2010 r. wnieśli do Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny w L. wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, by zakończyć wieloletni spór o zabudowaną działkę nr 56. Sąd wniosek oddalił.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w L. w dniu 18 maja 2010 r. zatwierdził postanowienie Komendy Powiatowej Policji w L. [...] sygn. akt [...] w sprawie zaistnienia w okresie 2000 r. w L. przerobienia w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci aktu nadania z dnia [...] r. Nr [...] i posłużenia się nim przed urzędnikami Starostwa Powiatowego w L.. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono istnienie dwóch aktów nadania Nr [...], wydanych na nazwisko S.R., oraz aktu nadania Nr [...] wydanego na nazwisko F.K.. Nie wykluczono przy tym, że doszło do przerobienia dokumentów, jednak w aktach Starostwa Powiatowego w L. nie ujawniono oryginałów aktów nadania, co stanowiło o braku materiału porównawczego do stwierdzenia przestępstwa. Skarżące zauważyły jednak, że do 2000 r. nie występowała kserokopia aktu nadania Nr [...] ani Nr [...] z zapisem współwłasności w częściach 1/2 zabudowanej działki 56 o pow. 0,12 ha położonej w K.Ś. nr 29.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit, a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga E.G. i Ł.R. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego dające podstawę do jej uchylenia.

Należy wskazać, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu granic i ceny nabycia zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym nieruchomości położonej w K.Ś. nr 29, w granicach działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność, aktem nadania, w udziale 1/2, S.R. oraz nadanej aktem nadania, w udziale 1/2, F.K.. Podstawą zaś jej wydania są przepisy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zgodnie z powyższym przepisem organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

W myśl zaś art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3 k.p.a.).

W piśmie z dnia 12 kwietnia 2010 r. E.G. i Ł.R. wskazały jako podstawę żądania wznowienia postępowania przepisy art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4, 5 i § 3 k.p.a., jednocześnie domagając się wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. We wniosku podniosły, że w/w decyzja Starosty jest wadliwą decyzją ostateczną. Ponadto w opisie i mapie - (wypis z rejestru gruntów) sporządzonych w dniu 20 października 2000 r. błędnie wpisano jako: własność Skarbu Państwa - zarządca trwały Starosta L.. Uzasadniając wniosek skarżące wskazały również, że "ukształtowanie prawa własności S.R., potem jego spadkobierców, na gospodarstwie rolnym w K.Ś. nr 29, w tym również wyłącznego prawa własności do domu rodzinnego wraz z działką siedliskową nr 56, przedstawia załączone opracowanie kancelarii adwokackiej i dołączone do niego dokumenty zgromadzone przez rodzinę. Podjęty od dnia 29.05.2000 r. proces decyzyjny Starosty Powiatowego doprowadził do wydania kilku wadliwych decyzji, które zostały uchylone przez organ odwoławczy - SKO, jednakże w końcu zapadła decyzja również wadliwa, która w wyniku niestarannego zawiadamiania stron zainteresowanych - spadkobierców - została uznana za ostateczną i przekazana sądowi wieczysto-księgowemu z wnioskiem o wpisanie do księgi wieczystej. Próby zaskarżenia tego nowego stanu prawnego nieruchomości na działce nr 56, skierowane do sądu powszechnego nie mogły wywołać oczekiwanych skutków prawnych ze względu na wyłączną właściwość organu administracyjnego do dokonywania tego typu ustaleń prawa własności, wynikającego z decyzji administracyjnych.". Zdaniem skarżących, "ponieważ istniejące prawo własności zabudowanej działki nr 56 ukształtowane decyzją z dnia [...] Nr [...] oraz opisem i mapą - wypis z rejestru gruntów sporządzone dnia 20 października 2000 r., następnie wpisane do księgi wieczystej na podstawie wniosku Starosty do sądu (...) z 2000-11-21 o wpisanie udziałów spadkobierców S.R. oraz spadkobierców F.K. do działki zabudowanej nr 56 (...) jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym ukształtowanego wcześniej prawa własności, przeto wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie jest uzasadniony".

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 150 § 2 k.p.a., Starosta L. przekazał według właściwości powyższy wniosek o wznowienie postępowania do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J.G., uznając, że przyczyny wznowienia postępowania dotyczą działalności Starosty L., który wydał w sprawie w/w decyzję w ostatniej instancji.

Należy tutaj zwrócić uwagę, że pismem z dnia 17 czerwca 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. zwróciło się - w terminie 7 dni - do skarżących o wyjaśnienie, czy "rzeczywiście intencją Pań jest wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...], skoro wznowienie postępowania na podstawie wskazanej przez Panie przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. W przypadku opowiedzenia się Pań za wznowieniem postępowania z urzędu, Kolegium prosi o wskazanie przyczyn tego żądania.". Pismo do zostało doręczone skarżącym w dniu 21 czerwca 2010 r.

W odpowiedzi na powyższe pismo skarżące wskazały, że "naszą intencją jest wszczęcie postępowania z urzędu lub na wniosek - stosownie do uznania - albowiem decyzja ostateczna jest wadliwa, podobnie jak wszystkie poprzedzające w tej sprawie decyzje organu powiatowego, reprezentującego Skarb Państwa, który przez 53 lata użytkowania nieruchomości oraz ponoszenia [wyłącznie przez naszą rodzinę] wszystkich ciężarów związanych z własnością nie potrafił wydać decyzji prawidłowej, jednoznacznej, zasługującej na stabilność, o czym świadczą liczne dokumenty".

Kolejnym pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. Kolegium, odnosząc się do powyższego pisma z dnia 24 czerwca 2010 r., wskazało, że nie może samodzielnie decydować o wyborze trybu postępowania w sprawie w oparciu o niejasne i niezrozumiałe żądanie osoby domagającej się podjęcia czynności organu. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez osobę żądającą czynności organu administracji publicznej, decyduje osoba żądająca tych czynności, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Organ wskazał również, że "zatem stanowisko Pań, iż intencją ich jest wznowienie postępowania z urzędu lub na wniosek, stosownie do uznania, nie może stanowić podstawy jakichkolwiek działań organu administracji publicznej. Z uwagi na to, iż Kolegium nie jest uprawnione do sprecyzowania treści Pani żądania chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany Pani żądania wbrew Pani intencji, Kolegium powtórnie prosi Panie o zrozumiałe sprecyzowanie treści żądania i przekazania go do Kolegium w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenie niniejszego pisma.". Ponadto Kolegium wezwało skarżące do usunięcia braków wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie:

- dołączenia oryginału pełnomocnictwa E.S.R.,

- oryginałów prawomocnych orzeczeń sądowych potwierdzających nabycie spadku przez osoby wymienione przez Panie we wniosku,

- aktualnego odpisu księgi wieczystej [...],

- wskazanie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, na który to przepis powołujecie się Panie we wniosku),

- prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie zasiedzenia nieruchomości o powierzchni 0,12 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym, położonej w K.Ś. nr 29,

pouczając, że nieusunięcie wymienionych braków wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] w terminie wyżej zakreślonym spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 64 § 2 k.p.a. Wezwanie doręczono skarżącym w dniu 5 sierpnia 2010 r.

Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżące oświadczyły - pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. - że wnoszą o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5 k.p.a.

Z uwagi na powyższe oświadczenia stron, w sposób prawidłowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wydało w dniu [...] r. postanowienie Nr [...], którym - na podstawie art. 17 pkt 1, art, 149 § 1 i § 2 i art. 150 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a. z urzędu wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] oraz wyznaczyło Starostę J. do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Po rozpatrzeniu wniosku E.G. i Ł.R. o wznowienie postępowania Starosta J. wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5, a także art. 146 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu granic i ceny nabycia zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym nieruchomości położonej w K.Ś. nr 29, w granicach działki nr 56 o powierzchni 0,12 ha, nadanej na własność, aktem nadania, w udziale 1/2, S.R. oraz nadanej aktem nadania, w udziale 1/2, F.K.. Następnie decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji.

Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).

W myśl art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Biorąc powyższe przepisy pod uwagę oraz okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, organ II instancji w sposób zgodny z prawem podjął zaskarżoną decyzję, nie zaistniały bowiem żadne z przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a., pozwalających na uchylenie decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...].

W myśl przytoczonego już art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. "Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Z powyższych przepisów wynika, że wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków: Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzona w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. (...) Podstawą wznowienia postępowania może być zarówno fałsz dowodów uregulowanych w k.p.a.. jak i dowodów nienazwanych. Fałsz dowodu może przejawiać się np. w fałszywych zeznaniach świadków, fałszywej opinii biegłego, w fałszywym oświadczeniu strony, fałszywych zeznaniach strony złożonych w trybie przesłuchania strony. Jeżeli chodzi o dokumenty, to przyjmuje się, że za prawdziwy dokument uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, iż posiada trzy następujące cechy brane łącznie: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić; b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości; c) dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu wystawca. W razie braku którejkolwiek z cech, mamy do czynienia z dokumentem fałszywym (zob. B. Graczyk, Postępowanie administracyjne, Warszawa 1953, s. 112 i 113). (...).

Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. (...) Od tego warunku k.p.a. wprowadza dwa wyjątki. Pierwszy w przypadku, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, może być wznowione postępowanie przed stwierdzeniem tego faktu orzeczeniem sądu lub innego organu (art. 145 § 2). Organ właściwy może wznowić postępowanie przed stwierdzeniem fałszu dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli łącznie wystąpią dwie przesłanki, tj. fałsz dowodu jest oczywisty i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, że np. zeznania strony złożone w trybie jej przesłuchania są fałszywe; gdy bez potrzeby prowadzenia ekspertyzy wynika z cech zewnętrznych dokumentu, że został przerobiony. Chodzi zatem o przypadki, gdy fałsz dowodu "rzuca się w oczy" bez prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. Gdy zaś chodzi o drugą przesłankę, oparta jest ona na ocenie organu, która musi być poprzedzona ustaleniem wystąpienia tych wartości, podlegającej szczególnej ochronie. Wynik oceny wystąpienia tych dwóch przesłanek organ obowiązany jest przytoczyć w uzasadnieniu decyzji. (...). Wyjątek drugi wprowadza przepis art 145 § 3, w myśl którego wznowienie postępowania może nastąpić, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte wskutek przedawnienia lub innych prawnie określonych przyczyn. Chodzi tu o wypadki przedawnienia ścigania i orzekania w sprawach przestępstw oraz przypadki abolicji. (...).

Po trzecie - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 644- 646).

Odnosząc się do w/w przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, Kolegium nie stwierdziło, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Jak również fałszywości dowodów, na których oparł się Starosta L. wydając w dniu [...] r. decyzję, oraz sfałszowanie tych dowodów nie zostało potwierdzone prawomocnym orzeczeniem żadnego sądu lub innego organu.

Organy ustaliły, że Prokuratura Rejonowa w L. prowadziła postępowanie w sprawie zaistnienia w okresie 2000 r. w L. przerobienia w celu użycia za autentyczne dokumentu w postaci aktu nadania Nr [...] z dnia [...] r. i posłużeniu się nim przed urzędnikami Starostwa Powiatowego w L.. Dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego postanowieniem Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt [...].

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. "Wznowienie postępowania na tej podstawie dopuszczalne jest, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy warunki: a) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa; b) stwierdzony jest on prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu Od tego warunku dopuszczone są wyjątki w takich samych wypadkach, jak w przypadku pierwszej podstawy wznowienia postępowania, a więc gdy popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2) oraz w razie, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 § 3); c) pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstw istnieje związek przyczynowy. (...). Pomiędzy przestępstwem a wydaniem decyzji musi zachodzić związek przyczynowy, przy tej podstawie natomiast nie ma znaczenia prawnego, czy przestępstwo miało wpływ na treść decyzji. Interpretacja taka wynika również z porównania z rozwiązaniem przyjętym w pkt 1 art. 145 § 1, w którym zostało wprowadzone ograniczenie wznowienia postępowania od wpływu fałszu dowodu na treść decyzji." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 647).

Odnośnie przesłanki, o której mowa w punkcie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., Kolegium również nie stwierdziło istnienia prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu świadczącego, że decyzja Starosty L. z dnia [...] r. wydana została w wyniku przestępstwa.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. "Wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, spełnione są łącznie trzy przesłanki: Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. (...). "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych W wyroku z 25.6.1985 r., I SA 198/85 (ONSA 1985, Nr 1, poz. 35) NSA przyjął: "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienna rozstrzygnięcie sprawy". Nie stanowi podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa (E. Iserzon, Kodeks postępowania administracyjnego: komentarz, teksty, wzory i formularze, s. 251 i 252). W wyroku z 7.7.1988 r" IV SA 419/88 (GAP 1988, Nr 21, s. 42) NSA przyjął "Odmienna wykładnia przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstaw prawną decyzji, orzekającej co do istoty sprawy, nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego". Przez "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie można rozumieć ustalenia, że w dniu wydania decyzji przepis prawa nie obowiązywał (...). Jest to przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w związku z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § pkt 2).

Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Takie rozwiązanie prawne koresponduje z ukształtowaniem założeń postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Kodeks postępowania administracyjnego nie przyjął za r.p.a. zakazu uwzględniania nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w postępowaniu odwoławczym, czyli z pełnym skutkiem prawnym można powoływać się na wszystkie okoliczności faktyczne i przedstawiać dowody aż do zakończenia sprawy decyzją ostateczną. Jeżeli jednak okoliczności faktyczne powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania. (...). W wyroku z 29.3.1985 r., III SA 1051/84 (GAP 1987, Nr 6, s. 46) NSA przyjął: "Przyczyna określona w art. 145 § 1 k.p.a. należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji, a mianowicie ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ administracji publicznej wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób niedwuznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art, 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w wyniku powstały skutki, które nie powinny być tolerowane z punktu widzenia bogu praworządności".

Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka ta jest związana z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 80 "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Dokonaną oceną jest organ związany, zmiana oceny nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Dla wystąpienia tej przesłanki nie ma znaczenia zmiana w nauce lub w orzecznictwie poglądów co do wartości i mocy dowodowej określonych środków dowodowych (W. Siedlecki, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 1972, s. 455 i nast.). W wyroku z 27.1.1984 r., SA/Wr 649/83 (ONSA 1984, Nr 1, poz. 7) NSA przyjął: "Przy wznowieniu postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów". W wyroku z 15.9.1987 r., IV SA 436/87 (GAP 1988, Nr 18) NSA przyjął: "Odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania"." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 654-657).

W toku przeprowadzonego postępowania nie zostało ujawnione przez organy istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania przez Starostę L. decyzji z dnia [...] r., które nie były znane temu organowi.

Mając na względzie powyższe rozważania, w ocenie składu orzekającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. prawidłowo uznało, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstaw wznowienia postępowania, tj. przesłanki o których mowa w punktach 1, 2 i 5 § 1 art. 145 k.p.a. Co oznacza, że brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L., a tym samym należało utrzymać w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...]. Organ nie wypowiedziały się co do wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a. Uchybienie to nie wpłynęło jednak na treść rozstrzygnięcia, albowiem w takiej sytuacji także należałoby odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] r., aczkolwiek oba organy w podstawie rozstrzygnięcia przytoczyły art. 146 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do kwestii nieotrzymania przez skarżące decyzji Starosty L. z dnia [...] r. Nr [...], należy tylko zauważyć, że same skarżące we wniosku o wznowienie postępowania podnosiły, że decyzja powyższa jest ostateczna. Ponadto należy również zwrócić uwagę, jak to uczynił organ II instancji, że na stronie 4 tej decyzji znajduje się adnotacja sporządzona w dniu 21 listopada 2000 r. przez Inspektora M.Cz., z której wynika, że decyzja Starosty L. jest prawomocna i podlega wykonaniu, istotne jest również, że Kolegium - mając jednak na względzie treść przepisu art. 76 § 1 k.p.a. stanowiącego, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone - doszło w sposób uprawniony do przekonania, że w/w decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna z dniem 21 listopada 2000 r.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, należy zwrócić uwagę, że skarżące podniosły w skardze z jednej strony szereg kwestii dotyczących innych aktów i postępowań związanych z działką nr 56, położonej w K.Ś. nr 29, które jednak nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z drugiej strony - zarzuty odnoszące się do samej decyzji Starosty L. z dnia [...] r., które jednak w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną nie mogły zostać uwzględnione. Skarżące nie zakwestionowały w skardze ustaleń dokonanych przez Kolegium, a dotyczących przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Stąd orzeczono jak w sentencji.

H.B.4.11.2013r.