Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3420/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129, art. 121 § 1, art. 217 § 2, art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3, § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, Sędziowie sędzia Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (zwany dalej: "organem kontroli skarbowej") decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...], określił J.S. (zwanemu dalej: "Skarżącym") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w wysokości 938.069 zł. Wskazana decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 16 maja 2016r. Następnie pismem z dnia 3 czerwca 2016r. organ kontroli skarbowej wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") o nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ kontroli skarbowej wskazał, że uzasadniona obawa niewykonania przez Skarżącego zobowiązania podatkowego określonego w ww. decyzji wynika z faktu, iż w toku postępowań ujawniono okoliczności wskazujące na to, że Skarżący rozliczając za lata 2008 i 2009 zarówno podatek dochodowy od osób fizycznych, jak i podatek od towarów i usług, celowo i świadomie dokonał obniżenia tych podatków na podstawie faktur VAT, które dokumentowały zdarzenia gospodarcze nie mające w rzeczywistości miejsca.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. organ pierwszej instancji nadał wspomnianej wcześniej decyzji nieostatecznej organu kontroli skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016r. rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie organu pierwszej instancji wnosząc zażalenie w piśmie z dnia 30 czerwca 2016r., w którym zarzucił naruszenie następujących przepisów: art. 120, art. 122, art. 187 w związku z art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego mającego ustalić, czy występuje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych przez Skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł w swoim zażaleniu o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący zauważył, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zakażonego postanowienia dokonuje szczegółowej analizy przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności określonych w przepisie art. 239b § 1 O.p., jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobnia, że Skarżący nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016r. Zdaniem Skarżącego, niezrozumiałym jest również argument organu pierwszej instancji, że złożenie przez niego odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej pozwala z dużym prawdopodobieństwem wysnuć wniosek, iż zobowiązanie podatkowe określone tą decyzją nie zostanie wykonane. Oczywiste jest bowiem, że skoro Skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu kontroli skarbowej przedstawionymi w tej decyzji, to korzysta ze swojego prawa do złożenia odwołania od krzywdzącej decyzji i nie można mu z tego powodu czynić zarzutu. Skarżący podkreślił również, że organ pierwszej instancji jako przesłankę uprawdopodobnienia, iż Skarżący nie wykona zobowiązania, określoną w art. 239b § 2 O.p., wskazuje przesłanki określone w art. 239b § 1 O.p. Tymczasem dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w art. 239b § 2 O.p. Skarżący zarzucił również, że organ pierwszej instancji, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 239b § 2 O.p. naruszył też przepisy postępowania, tj. art. 120 i art. 121 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...] września 2016r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na treść przepisu art. 239b § 1 O.p. wyjaśnił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej ustawodawca pozostawił uznaniu organu, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być nadany". Jednocześnie użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub" - przy okazji enumeracji wymienionych tam czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności - oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy wystąpienia choćby jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu odwoławczego, analiza powołanego przepisu wskazuje, że dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest po pierwsze zaistnienie co najmniej jednego z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p. i po drugie, kumulatywnie z ww. okolicznościami organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ odwoławczy wskazał też, że uprawdopodobnienie, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, musi wiązać się z wykazaniem, iż pomiędzy sytuacją majątkową zobowiązanego do zapłacenia określonej kwoty a brakiem możliwości wyegzekwowania należności istnieje związek przyczynowy, który według zasad logicznego rozumowania wskazuje na bezskuteczność egzekucji, gdy będzie ona przeprowadzana w późniejszym terminie. Organ odwoławczy dodał też, że przesłanka uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, oznacza nie tyle przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz jedynie wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu. Użycie w treści art. 239b § 2 O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy zdaniem tego organu uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, zaś rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane.

Przenosząc następnie powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w kwestii istnienia przesłanek do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016r. Organ odwoławczy zauważył, że ze zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, iż wobec Skarżącego są prowadzone następujące postępowania egzekucyjne w administracji: 1) w stosunku do zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego do października 2015r. w kwocie łącznej 1.388.860 zł, 2) na wniosek Wójta Gminy W. - należność główna w łącznej wysokości 203.175 zł z tytułu zaległości w podatku od środków transportowych za 2015r. i I półrocze 2016r., 3) na wniosek Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. - należność główna w wysokości 7.550 zł z tytułu kary pieniężnej nałożonej w styczniu 2015r. Powyższe oznacza zdaniem tego organu, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p., tj. wobec Skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

Organ odwoławczy zauważył też, że zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Skarżący po powzięciu informacji o wszczęciu postępowania kontrolnego dokonał następujących czynności polegających na zbywaniu majątku, które to czynności mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję: 1) aktem notarialnym z dnia 25 lutego 2015r. Rep. [...] zawarł ze swoją żoną B.S. umowę o częściowy podział majątku wspólnego oraz umowę zniesienia współwłasności, na mocy której B.S. nabyła nieruchomości o następujących numerach ksiąg wieczystych: [...], 2) aktem notarialnym z dnia 26 maja 2015r. Rep. [...] Skarżący dokonał sprzedaży niezabudowanej nieruchomości, położonej w miejscowości W., gm. W., na rzecz swojej małżonki B.S. Powyższe oznacza zdaniem tego organu, że w niniejszej sprawie zachodzi również druga okoliczność, która może stanowić podstawę nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności tj. Skarżący dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, jako okoliczności uprawdopodobniające, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 938.069 zł nie zostanie wykonane przez Skarżącego, należy wskazać, iż: 1) w toku postępowania kontrolnego jednoznacznie stwierdzono proceder posługiwania się przez Skarżącego fakturami, które nie potwierdzają czynności faktycznie dokonanych, czego następstwem było obniżanie należnego do zapłaty podatku, co oznacza iż jeszcze przed wszczęciem postępowania kontrolnego i kontroli skarbowej podejmowane były działania mające na celu obniżenie należnego Skarbowi Państwa podatku i z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że miały one charakter umyślny i celowy, 2) w przeszłości występowały sytuacje, w których wierzyciele zmuszeni byli dochodzić od Skarżącego należności publicznoprawnych w drodze egzekucji administracyjnych i to w odniesieniu do kwot znacznie niższych, 3) w informacji o wysokości osiągniętego dochodu/straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 rok Skarżący wykazał stratę w wysokości 2.452.608,01 zł, co sugeruje, że Skarżący może mieć trudności z zapłatą zobowiązania w wysokości 923.814 zł, od którego należne są odsetki za zwłokę w wysokości 708.616 zł, 4) ww. zobowiązanie zostało ujawnione w wyniku przeprowadzonego wobec Skarżącego postępowania. Organ odwoławczy uznał również, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż wniósł on odwołanie od decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016r. Bowiem istnieje prawdopodobieństwo, że Skarżący nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, nie wykona dobrowolnie zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji wykazał, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 239a § 1 pkt 1 i pkt 3 O.p., tj. że wobec Skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych i że dokonuje on czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutowi zażalenia, organ pierwszej instancji wykazał również, że zachodzi prawdopodobieństwo niewykonania przez Skarżącego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 923.814 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Skarżący zaskarżył następnie powyższe postanowienie organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 17 października 2016r., w której zarzucił naruszenie następujących przepisów: art 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 217 § 2 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł w swojej skardze o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. oraz uszczegółowionej w art. 187 § 1 O.p. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy będąc obowiązanym do działania na podstawie przepisów prawa, a więc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przyjął tezy formułowane przez organ pierwszej instancji, odrzucając argumentację przedstawioną przez Skarżącego w zażaleniu. Skarżący zauważył też, że celem postępowania podatkowego jest określenie obiektywnie istniejącego stanu faktycznego, a w efekcie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w indywidualnej sprawie. W ocenie Skarżącego, organ odwoławczy nie dokonał takiej oceny, nie podjął bowiem wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy zaakceptował wnioski wynikające z wybiórczo dobranych dowodów przez organ pierwszej instancji, pozostawiając poza zakresem swojej oceny wnioski przedstawione przez Skarżącego, a wynikające z obiektywnej oceny dowodów, którymi dysponował organ pierwszej instancji.

Skarżący nie zgodził się również ponownie ze stwierdzeniem, że fakt złożenia przez niego odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016r. pozwala przyjąć z dużym prawdopodobieństwem wniosek, iż zobowiązanie podatkowe określone tą decyzją nie zostanie przez niego wykonane. Zdaniem Skarżącego, oczywistym jest że nie zgadzając się z ustaleniami organu kontroli skarbowej skorzystał ze swojego prawa do złożenia odwołania od krzywdzącej go decyzji i nie można z tego powodu czynić mu zarzutu. Podobnie jak w przypadku argumentacji organu pierwszej instancji, tak również argumenty podniesione przez organ odwoławczy w tym zakresie są w ocenie Skarżącego nielogiczne i brak im spójności. Gdyby bowiem Skarżący nie złożył odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej, to decyzja ta stałaby się prawomocna i nie byłoby konieczności nadawania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Fakt, iż Skarżący złożył odwołanie świadczy o tym, że w jego przekonaniu postępowanie zostało przeprowadzone w sposób sprzeczny z zasadami postępowania, zaś przedstawione przez niego argumenty przedstawiają sytuację odmienną niż przedstawiona przez organ podatkowy. Ponadto fakt złożenia odwołania wcale nie przesądza, że Skarżący nie zamierza wykonać zobowiązania podatkowego, ale świadczy o tym, iż nie zgadza się z ustaleniami organu kontroli skarbowej.

Skarżący podkreślił też, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu jako przesłankę polegającą na uprawdopodobnieniu, iż Skarżący nie wykona zobowiązania, określoną w art. 239b § 2 O.p., wskazał przesłanki określone w art. 239b § 1 O.p. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy pomylił przesłankę z § 2 z przesłankami z § 1 art. 239b O.p. zrównując je w istocie. Natomiast wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 239b O.p. organy podatkowe mają obowiązek wziąć pod uwagę zarówno przesłanki wskazane w § 1 jak i § 2 art. 239b O.p. W konsekwencji poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 239b § 2 O.p., organy podatkowe naruszyły również przepisy postępowania, tj. art. 120 i art. 121 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ pierwszej instancji zasadnie postanowieniem z [...] września 2016r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności wspomnianej wcześniej decyzji nieostatecznej organu kontroli skarbowej z [...] kwietnia 2016r.

Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 2 O.p.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z czterech sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Organy podatkowe wskazały, że w sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., to jest toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Tak więc w posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji znalazły się pisemnie potwierdzone informacje, że wobec Skarżącego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Wskazano mianowicie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. jako organ egzekucyjny prowadzi wobec Skarżącego egzekucję zaległości w podatku od towarów i usług za okres 02/2015r. - 10/2015r., a ponadto egzekucję zaległości w podatku od środków transportowych za 2015r. i I półrocze 2016r. – na wniosek Wójta Gminy W., oraz egzekucję należności z tytułu kary pieniężnej nałożonej w styczniu 2015r. – na wniosek Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R.

Organy podatkowe wskazały również, że w sprawie zaszła sytuacja, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 3 O.p., to jest Skarżący dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Wskazano, że Skarżący zawarł w dniu 25 lutego 2015r. z żoną B.S. umowę o częściowy podział majątku wspólnego oraz umowę zniesienia współwłasności, na mocy której B.S. nabyła dwanaście nieruchomości, a ponadto Skarżący sprzedał swojej żonie w dniu 26 maja 2015r. niezabudowaną nieruchomość położoną w miejscowości W., gm. W.

Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń oraz ocen organów podatkowych.

Organy podatkowe uzasadniając istnienie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania przez Skarżącego wskazały następujące okoliczności:

1) Skarżący posługiwał się fakturami, które nie potwierdzają czynności faktycznie dokonanych i te działania Skarżącego z dużym prawdopodobieństwem można uznać za mające charakter umyślny i celowy;

2) W przeszłości Skarżący uchylał się od uiszczenia należności publicznoprawnych i wierzyciele byli zmuszeni dochodzić ich od Skarżącego w drodze egzekucji administracyjnej;

3) Skarżący w informacji o wysokości osiągniętego dochodu/straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2015 wykazał stratę w wysokości 2.452.608,01 zł, co skłania do wniosku, że Skarżący może mieć trudności z zapłatą zobowiązania w wysokości 923.814,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 708.616,00 zł;

4) Przedmiotowe zobowiązanie zostało ujawnione w wyniku postępowania przeprowadzonego wobec Skarżącego;

5) Skarżący wniósł odwołanie od decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co sugeruje, że nie wykona on dobrowolnie zobowiązania podatkowego, wynikającego z zakwestionowanej decyzji.

Skarżący zarzuca, że organy podatkowe nie wykazały spełnienia warunku dopuszczalności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności określonego w art. 239b § 2 O.p.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że uprawdopodobnienie wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, str. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, o czym jest mowa w art. 239b § 2 O.p., nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

Odnosząc się do powyższych argumentów organów podatkowych wskazać należy, że o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji organu podatkowego świadczą przede wszystkim okoliczności związane z sytuacją majątkową strony postępowania, jej stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku oraz możliwościami wykonania tego obowiązku w drodze przyszłej egzekucji. Okoliczności takie zostały przywołane przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie.

Nie ma wątpliwości, że sytuacja majątkowa Skarżącego pogorszyła się w 2015r. Mianowicie Skarżący prowadząc działalność gospodarczą poniósł stratę w 2015r. w wysokości wyższej od przedmiotowej należności wraz z odsetkami. Ponadto Skarżący zawarł z żoną umowę o częściowy podział majątku wspólnego oraz umowę zniesienia współwłasności, w wyniku czego stał się wyłącznym właścicielem pojazdów wymienionych w załączniku nr 1 do aktu notarialnego (karty 9/19-22 akt podatkowych). Następnie przestał on być właścicielem znaczącej części tych pojazdów (pismo Starostwa Powiatowego w M. z 15 września 2015r. – karta 18/1-3 akt podatkowych). Skarżący sprzedał również żonie posiadaną przez siebie nieruchomość. Powyższe oznacza, że niewątpliwie w istotny sposób skurczył się majątek, do którego mogłaby być skierowana przyszła egzekucja przedmiotowych należności. Należy w tym miejscu przypomnieć, że wobec Skarżącego są równocześnie prowadzone postępowania egzekucyjne z wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (należność główna w kwocie 1.388.860,00 zł), Wójta Gminy W. (należność główna w kwocie 203.175,00 zł), Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. (należność główna w kwocie 8.000,00 zł) oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. (należność główna w kwocie 7.550,00 zł).

W sytuacji zatem, gdy w znaczącym stopniu zmniejsza się majątek Skarżącego oraz równocześnie są prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne dotyczące innych należności, a ponadto Skarżący w przeszłości nie wykonywał dobrowolnie ciążących na nim obowiązków w zakresie zapłaty należności o charakterze publicznoprawnym, to w ocenie Sądu uzasadniona jest ocena, że zobowiązanie wynikające z decyzji prawdopodobnie nie zostanie wykonane dobrowolnie przez Skarżącego, zaś egzekucja prawdopodobnie nie doprowadzi do wyegzekwowania przedmiotowych należności. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zasadnie organy podatkowe uznały, że w sprawie został spełniony również warunek, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p.

Konkludując uznać należy, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 2 O.p., pozwalających na nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze postawiono zarzut naruszenia art. 122 O.p. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

W skardze nie uzasadniono, w jaki sposób organy podatkowe miały naruszyć art. 122 O.p. W szczególności nie wskazano istotnych okoliczności sprawy, które nie zostały wyjaśnione przez organy podatkowe. Sąd ze swej strony nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby ten zarzut.

Nie został także naruszony art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Organ działał w granicach prawa, a to, że zaskarżone postanowienie nie spełnia oczekiwań strony, nie oznacza, że została naruszona zasada praworządności oraz zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

W skardze postawiono zarzut naruszenia art. 217 § 2 O.p. Przepis ten stanowi, że postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

W skardze nie uzasadniono, w jaki sposób organy podatkowe miały naruszyć art. 217 § 2 O.p. Wskazać należy, że zarówno zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak i postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne. Brak zatem podstaw do uznania powyższego zarzutu za zasadny.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.