Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 86/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Protokolant: asystent sędziego Aneta Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty podatku od nieruchomości za 2010 r. wraz z oprocentowaniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. przy Al. A. 160 (KRS [...]) od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] maja 2021 r. uzupełnionej decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok wraz z oprocentowaniem utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie SKO wydało w oparciu o ustalony stan faktyczny, zgodnie z którym decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Wójt Gminy Z. określił [...] S.A. wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 56.907 zł.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., na wniosek Spółki, Wójt Gminy Z. uzupełnił powyższą decyzję o rozstrzygnięcie dotyczące określenia [...] S.A. wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 56.907 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości 9.804 zł, które naliczono od dnia 25 marca 2019 r. do dnia 19 maja 2021 r. oraz odmowy określenia [...] S.A. oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., które jest liczone od dnia zapłaty podatku wraz z odsetkami do dnia zwrotu nadpłaty.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy Z. nie przyczynił się do uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. W tej sytuacji podatnik nie ma prawa do oprocentowania nadpłaty od dnia zapłaty powyższego zobowiązania tj. od dnia 8 grudnia 2015 r. Organ podatkowy dokonał zwrotu nadpłaty po upływie 30 dni od dnia wydania decyzji SKO z dnia [...] marca 2019 r. Zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości nastąpił w dniu 19 maja 2021 r. W tej sytuacji podatnik uprawniony był do otrzymania oprocentowania nadpłaty liczonego od dnia wydania decyzji organu odwoławczego, tj. od dnia 25 marca 2019 r.

W odwołaniu od decyzji, Spółka zaskarżyła decyzję w części - w zakresie odmowy wypłaty oprocentowania. Zdaniem strony zaskarżona decyzja narusza regulację zawartą w art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – dalej jako: "o.p.") poprzez brak określenia i zwrotu oprocentowania za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji z dnia [...] marca 2019 r.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska strony. Z tego względu decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Ponieważ strona nie zgodziła się z wnioskami organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] listopada 2021 r. zarzuciła naruszenie:

1) art. 210 § i pkt 6 i § 4 o.p., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co powoduje, że decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej;

2) art. 77 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę naliczenia oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia 8 grudnia 2015 r. do dnia 25 marca 2019 r., w sytuacji, w której nie można przyjąć, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji nie przyczynił się organ podatkowy;

3) art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.), przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy nie może przyczynić się do uchylenia decyzji w sytuacji, w której przesłanką uchylenia jest przedawnienie, podczas gdy organ może przyczynić się do przesłanki uchylenia decyzji w sytuacji stwierdzenia przedawnienia, bowiem decyzja może być obarczona również innymi wadami, które i tak skutkowałyby uchyleniem i umorzeniem postępowania, nawet w sytuacji, gdyby organ wydał i doręczył decyzję przed przedawnieniem i te okoliczności powinny podlegać badaniu w postępowaniu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty.

Z uwagi na wskazany powyżej zakres i charakter naruszeń, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga, jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez sąd administracyjny pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.jed. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Istota sporu w analizowanej sprawie stanowi interpretacja okoliczności będących podstawą uchylenia decyzji wymiarowej i umorzenia postępowania w kontekście przesłanki przyczynienia się organu do takiego wyniku postępowania, co z kolei stanowi podstawę do zastosowania art. 78 par. 3 pkt 1 i 2 o.p.

Zdaniem organu, jeżeli przyczyną uchylenia decyzji organu było przedawnienie zobowiązania podatkowego, do którego doszło już po wydaniu (i doręczeniu) rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, to nie ma jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy działaniem organu pierwszej instancji a podstawą uchylenia decyzji wymiarowej. W opisanej sytuacji kwestia przedawnienia stanowiła wyłączną "przesłankę zmiany lub uchylenia decyzji", o której mowa w art. 78 § 3 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku), a ocena legalności zaskarżonego aktu powinna zostać zrelatywizowana wyłącznie do tej okoliczności procesowej. Upływ terminu przedawnienia stanowi negatywną, obiektywną, niezależną od organu przesłankę procesową prowadzenia postępowania podatkowego. Nie może zatem stanowić podstawy do oprocentowania nadpłaty od dnia jej powstania.

Zgodnie z wyrażoną w art. 127 o.p.. zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest związany tylko zarzutami podniesionymi przez stronę w odwołaniu ale powtórnie w pełnym zakresie dokonuje analizy przedmiotowej sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] listopada 2015 r. i umorzyło postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Powyższa decyzja zakończyła postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 pkt 3 o.p. nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji.

Treść art. 78 § 3 pkt 1 o.p. wskazuje, iż oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 cytowanej ustawy, od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie wówczas od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji. Podobnie stanowił do dnia 31 grudnia 2015 roku przepis art. 78 § 3 pkt 1 o.p., wskazując że oprocentowanie przysługuje: 1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a) – d), z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty; 2) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a) – d) - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie.

W przypadku instytucji nadpłaty w prawie podatkowym zasadą jest jej oprocentowanie, obejmujące cały okres, w którym nienależnie wpłacone (pobrane) kwoty pozostawały w dyspozycji organu podatkowego. Skoro bowiem doszło do spełnienia przez podatnika nienależnego świadczenia publicznoprawnego, podmiot ten powinien uzyskać rekompensatę za nieuzasadnione ponoszenie ciężarów fiskalnych sprowadzających się do czasowego pozbawienia prawa do dysponowania własnymi środkami finansowymi. Zmodyfikowanie, przy braku wyraźnej ku temu podstawy prawnej, daty powstania nadpłaty poprzez przyjęcie, że nadpłata powstaje w dniu jej ujawnienia prowadziłoby, jak słusznie wskazał organ, do pozbawienia podatnika prawa do rekompensaty za niezasadnie uiszczony podatek za okres od dnia zapłacenia nienależnego podatku do daty jej stwierdzenia (tak NSA w wyrokach z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2713/17 i z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2716/17).

Jeżeli natomiast wystąpiły obiektywne, niezależne od organów podatkowych okoliczności, które były podstawą uchylenia decyzji wymiarowej, to nie można uznać, że w takim przypadku organ podatkowy przyczynił się do uchylenia takiej decyzji i w konsekwencji do powstania nadpłaty. Przesłanką taką nie może być upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż okoliczność ta wynika z przepisów prawa podatkowego i jest niezależna od organu (tak NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 473/18).

Przesłanki sformułowane w art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 o.p. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego, są one związane z wadami decyzji podatkowej, z której wynikała nadpłata, a nie z czasem trwania postępowania w tym przedmiocie.

Różnica między regulacją zawartą w treści art. 78 § 3 pkt 1 o.p., a regulacją z art. 78 § 3 pkt 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. (obecnie obejmuje to łącznie art. 78 § 3 pkt 1 o.p.) polega na tym, że w przypadku, gdy organ nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji podatkowej, z której wynikała wysokość zobowiązania podatkowego i która została wykonana przez podatnika, ale również jeżeli nie zwrócił nadpłaty w terminie, oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia zmiany lub uchylenia decyzji (pkt 2), a nie od dnia powstania nadpłaty (pkt 1).

W świetle art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p., co do zasady, oprocentowanie związane jest z zakwestionowaniem wadliwej decyzji organu podatkowego, tzn. z sytuacją, gdy błędnie nałożono na podatnika zobowiązanie w wysokości wyższej niż wynikająca z prawa podatkowego, a następnie decyzja taka (w tym decyzja określająca zobowiązanie podatkowe) została uchylona lub zmieniona.

Przepis art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p. wiąże oprocentowanie nadpłaty z uchyleniem (zmianą) decyzji wadliwej, a zatem z wadą tkwiącą w samej decyzji.

Przez "przyczynienie się", o którym mowa w przywołanych powyżej przepisach, należy rozumieć taką sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, którą może być naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego (tak NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2867/17). Przesłanki sformułowane w art. 78 § 3 pkt 1 i 2 o.p. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego (powoływanie się na tę okoliczność w zakresie sporu dotyczącego wysokości oprocentowania nadpłaty jest bezzasadne). Są one związane z wadami decyzji podatkowej, z której wynikała nadpłata, a nie z czasem trwania postępowania (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 333/17 oraz z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 473/18).

Jeżeli przyczyną uchylenia decyzji organu było przedawnienie zobowiązania podatkowego, do którego doszło już po wydaniu (i doręczeniu) rozstrzygnięcia pierwszo instancyjnego (jak ma to miejsce w rozpatrywanym sporze), to brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego między działaniem organu pierwszej instancji a podstawą uchylenia decyzji wymiarowej. Wyłączną "przesłanką zmiany lub uchylenia decyzji", o której mowa w art. 78 § 3 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku) była kwestia przedawnienia. Oznacza to, iż ocena legalności zaskarżonego aktu powinna zostać zrelatywizowana wyłącznie do tej okoliczności procesowej. Do uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i umorzenia postępowania w sprawie nie doszło bowiem na skutek stwierdzenia wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, lecz w wyniku wystąpienia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Upływ terminu przedawnienia stanowi negatywną, obiektywną, niezależną od organu przesłankę procesową prowadzenia postępowania podatkowego. Nie może zatem stanowić podstawy do oprocentowania nadpłaty od dnia jej powstania (tak NSA w wyrokach z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1534/16; z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1945/16 oraz z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2863/18).

Sąd podziela stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, iż o przyczynieniu się organu podatkowego do zmiany lub uchylenia decyzji, w świetle dyspozycji art. 78 § 3 o.p. można mówić jedynie w przypadkach wykazanej wadliwości zmienionej lub uchylonej decyzji. Jeżeli natomiast podstawą uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie jest upływ terminu przedawnienia po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, to nie może to przesądzać o uznaniu takiej decyzji za wadliwą. Upływ terminu przedawnienia już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji jest sytuacją obiektywną, niezależną od tego organu. W konsekwencji, uchylenie decyzji z tej przyczyny, że rozstrzygnięta sprawa stała się bezprzedmiotowa w następstwie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez jego przedawnienie, nie jest sytuacją, w której do przesłanki uchylenia decyzji przyczynił się organ podatkowy.

Biorąc pod uwagę powyżej wskazane okoliczności należy przyjąć, że nadpłata powstała w sytuacji, w której uchyla się decyzję i umarza postępowanie ze względu na upływ terminu przedawnienia, który nastąpił po wydaniu takiej decyzji, nie podlega oprocentowaniu, o ile została zwrócona w terminie wynikającym z art. 77 § 1 pkt 1 o.p. (L. Etel, Komentarz do art. 78, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, redakcja naukowa L. Etel, Warszawa 2017, s. 656-657; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 971/15).

W rozpatrywanej sprawie kwestię podlegającą rozważeniu stanowi okoliczność czy organ "przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji".

W przedmiotowej sprawie przyczyną uchylenia decyzji wymiarowej stało się przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010.

Znamienne jest, iż przedawnienie zobowiązania podatkowego jest przesłanką obiektywną, uwzględnianą z mocy prawa zarówno przez organy jak i sąd, na każdym etapie postępowania, niezależnie od woli stron postępowania. Zatem przedawnienie zobowiązania podatkowego, będące w niniejszym postępowaniu podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy, jest przesłanką obiektywną, która musi być uwzględniona przez organ podatkowy z mocy prawa. Z tych względów nieuzasadnione jest stanowisko, że organ podatkowy mógł przyczynić się do powstania przesłanki obiektywnej, która powstaje z mocy ustawy. Dlatego uwzględnienie upływu terminu przedawnienia, jako podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest przesłanką obiektywną i nie może być uznane za "przyczynienie" się organu do powstania przesłanki uchylenia decyzji.

Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji nie miał żadnego wpływu na moment, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. O tym, kiedy dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego rozstrzyga bowiem przede wszystkim sam upływ czasu w kontekście uregulowania zawartego w art. 70 § 1 o.p. Póki nie upłynie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy jest nie tylko uprawniony (art. 120 o.p.) do wszczynania ale i do prowadzenia postępowań podatkowych w celu określania prawidłowej, w jego ocenie, wysokości zobowiązań podatkowych. Zatem upływ czasu, w wyniku którego dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego jest okolicznością o charakterze obiektywnym, a co za tym idzie organ podatkowy w żadnej mierze nie przyczynił się do uchylenia decyzji, gdyż wydanie orzeczenia kasatoryjnego i umorzenie postępowania podatkowego nastąpiło z powodu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

W omawianym przypadku, wydanie decyzji uchylającej nie jest związane z wadliwością decyzji organu pierwszej instancji. Przesłanki określone w art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 o.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego i w związku z tym bezzasadne jest powoływanie się na tę okoliczność w zakresie sporu dotyczącego wysokości oprocentowania nadpłaty, (tak NSA w wyrokach z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 425/08 i II FSK 614/08).

Z powyższego wynika, w sposób oczywisty, że przez przyczynienie się, o którym mowa w przywołanych przepisach należy rozumieć sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, które może przejawiać się naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego. Oznacza, że nie w każdym przypadku, gdy decyzja zostaje uchylona lub zmieniona występuje przyczynienie się organu, jako przesłanka oprocentowania nadpłaty (por. R. Dowgier, Przyczynienie się organu podatkowego do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji jako warunek oprocentowania nadpłaty, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2015, nr 4, s. 15 i n.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, podziela pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2019 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II FSK 3665/17. Dotyczy on sytuacji zbliżonej do zaistniałej w niniejszej sprawie. NSA w przywołanym orzeczeniu wskazał, że podstawą uchylenia decyzji wymiarowej był upływ terminu przedawnienia (w wyniku czego powstała nadpłata), co jest okolicznością obiektywną, wynikającą z przepisów prawa podatkowego, a co za tym idzie - niezależną od organów podatkowych. Organ winien uwzględnić omawianą przesłankę z mocy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, jednoznacznie i kategorycznie, wskazał, iż stwierdzenie upływu terminu przedawnienia "nie wymaga żadnego dalszego badania i przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie "przyczynienia się".

Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej. Organ podatkowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa.

Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił rozpatrywaną skargę, stwierdzając, że uchylenie decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za rok 2010 nie stanowi przyczynienia się organu do powstania przesłanki uchylenia tej decyzji, gdyż nie miał on żadnego wpływu na moment, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego.

AKE.