Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 189/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 5 ust. 2.
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
article: par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi E. Ł. i T. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił S.i B. pozwolenia na budowę chlewni wraz z instalacjami energetyczną i wodociągową, zbiornikiem na gnojowicę i płytą gnojową na działce nr 1005, położonej w miejscowości B. Wojewoda decyzją z dnia [...] powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Z kolei decyzja Wojewody została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011r ( sygn. akt II SA/Lu 813/10 ). W dniu [...] Wojewoda ponownie podtrzymał decyzję Starosty z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając odstępstwa przy realizacji inwestycji, polegające na usytuowaniu w innym miejscu wywietrzników zbiorników na gnojowicę, podwyższeniu murów przylegających do płyty gnojowej z 60 na 80cm, wykonaniu muru skośnego o wysokości 0,8 m na długości 4,85 przy płycie oraz dodatkowej budowli o konstrukcji żelbetowej o szerokości około 1, 42m i długości około 3,9m z ustawionym na niej urządzeniem do transportu obornika na podstawie art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a następnie decyzją z dnia 9 stycznia 2012r. na podstawie art. 51 ust.1 pkt.3 powołanej ustawy nakazał inwestorowi sporządzenie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z już wykonanych robót i złożenie jego 4 egzemplarzy w terminie do dnia 30 czerwca 2012r. Wobec powyższej decyzji Starosta decyzją z dnia [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] Po wykonaniu nałożonego na inwestora obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na budowę chlewni wraz z instalacjami wodociągową i energetyczną, zbiornikiem na gnojowicę i płytą gnojową. Po rozpoznaniu odwołania E. i T. Ł., właścicieli sąsiedniej działki nr 1004 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższą decyzję utrzymał w mocy. Według organu projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., uchwalonego uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...], zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...], wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami. Zgodnie z ustaleniami planu działka 105 położona jest na terenie oznaczonym symbolem MR- z podstawowym przeznaczeniem – zabudowa zagrodowa pod siedliska rolnicze. Ponieważ budynek chlewni wraz z płytą gnojową stanowią uzupełnienie siedliska rolniczego, inwestycja ta nie narusza przeznaczenia terenu. Organ zwrócił uwagę na zachowanie wymogu zabudowy działki do 40 % jej powierzchni, czyli 1720m2, co wynika z § 10 pkt.6 uchwały z dnia 31 stycznia 2011r. Porównując powierzchnię już zabudowaną budynkami – 512m2 i projektowaną pod zabudowę – chlewnię, płytę obornikową, dojazdy, chodniki, mur skośny, opaskę betonową przy płycie i pochylnie do transportu obornika do powierzchni działki wynoszącej 4300m2, organ uznał, że granica 1720m2 nie została przekroczona. W jego ocenie inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zmianami ), skoro inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Według bowiem § 3 ust.1 pkt. 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U Nr 213, poz. 139 ) sporządzenia raportu podlega hodowla przekraczająca 60 DJP, podczas, gdy planowana inwestycja obejmuje 23,56 DJP. W ocenie organu zachowane zostały określone w § 6 ust.3 pkt.1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 132, poz. 877 ze zmianami ) odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych do otworów okiennych i drzwiowych, pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich ( 15m ) i od granicy sąsiedniej działki ( 4m) oraz ustalone w § 6 ust.4 pkt.1 i 4 odległości płyty gnojowej do otworów okiennych i drzwiowych, pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi ( 30m ) i od granicy działki sąsiedniej ( 4m ). Nie dopatrzono się również naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zmianami ). Zaznaczono, że projekt zamienny został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie wymagania budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o prawie do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Projekt nie podlegał sprawdzaniu, o czym stanowi art. 20 ust.3 pkt.2 prawa budowlanego, natomiast projektanci zgodnie z art. 20 ust.4 ustawy dołączyli oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Wyjaśniono również, że dojazd do działki zapewniony jest przez zjazd z drogi gminnej nr 106998 KL DG, zaś dojazd do projektowanej zabudowy poprzez istniejącą wewnętrzną infrastrukturę komunikacyjną – podwórze gospodarcze, drogi dojazdowe o szerokości 3 -3,5m i 5m oraz projektowane dojście ( chodnik ), co jest zgodne z §5 ust.1 i 2 wspomnianego rozporządzenia z dnia 7 października 1997r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. i T. Ł. zarzucili decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego w sytuacji popełnienia przez projektantów rażących błędów. Według skarżących zaznaczone na planie dojazdy do budynku chlewni, płyty gnojowej oraz zbiorników na gnojowicę są niezgodne z § 14 ust.1 i ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zmianami ) oraz § 5 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 132, poz. 877 ze zmianami ). Szerokość dojazdów na kluczowych odcinkach między podwórzem, a budynkiem chlewni wynosi 2m. i jest mniejsza, niż 3m, będące minimalną szerokością określoną w powyższym rozporządzeniu. Zaznaczone ciągi komunikacyjne nie mogą również pełnić roli dojścia do budynku chlewni, płyty i zbiorników, gdyż wobec braku dojazdu, dojścia musza posiadać szerokość co najmniej 4,5m. W ich ocenie projekt nie określa przebiegu drogi pożarowej. Pomiędzy podwórzem, a chlewnią znajduje się stodoła, która istotnie utrudnia wjazd i wyjazd w kierunku podwórza i do drogi gminnej. W odległości 6m od stodoły znajduje się ich budynek mieszkalny. Jeśli droga do chlewni ma prowadzić przez stodołę, jak to jest obecnie, stwarza zagrożenie pożarowe, co jest sprzeczne z § 8 ust.2 pkt.3 oraz ust.3 pkt.2 i pkt.5 rozporządzenia Ministra transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. Skarżący wskazali ponadto na zbyt małą powierzchnię płyty gnojowej w stosunki do obsady trzody chlewnej, która powinna wynosić 83m2, oraz zbiorników na gnojowicę, która powinna wynosić 71m3, zamiast określonych w projekcie 50m3. Zdaniem wnoszących skargę projektanci są mało wiarygodni, gdyż w ich pracy występowały uchybienia, a część prac wykonano niezgodnie z projektem lub bez żadnego projektu.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przekonanie skarżących o wadliwości zaskarżonej decyzji ma uzasadnione podstawy. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w świetle art. 51 ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn Dz. U z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zmianami) zamienny projekt budowlany, chociaż ma uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to przecież nadal dotyczy inwestycji wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę, w tym przypadku budowy chlewni, płyty gnojowej i zbiornika na nieczystości ciekłe. Nie jest zatem jasne, dlaczego w ponownie przedłożonym projekcie jako przedmiot budowy określa się jedynie budowę chlewni i samej płyty i tylko tych obiektów dotyczą projekty zamienne. Tym bardziej, że przecież w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...], do którego odwołano się w decyzji o nakazaniu przedstawienia projektu zamiennego, jako przesłankę wskazano również zmianę usytuowania wywietrzników zbiorników na gnojowicę. Nie wiadomo zatem, czy zbiorniki nadal są częścią inwestycji, czy też z ich budowy zrezygnowano, co powinno skutkować modyfikacją pozwolenia na budowę. Słusznie również podkreślali skarżący w toku postępowania, że przedstawiony jako zamienny projekt zagospodarowania działki sygnowany jest datą czerwiec 2010r., nie wiadomo zatem, czy uwzględnia on odpowiednio dokonane odstępstwa w stosunku do projektu pierwotnego. Trafne jest również ich spostrzeżenie dotyczące projektowanego dojazdu do chlewni, płyty i zbiorników. Według § 5 ust.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 132, poz. 877 ze zmianami ) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, szerokość zorganizowanych ciągów dojazdowych do budowli rolniczych powinna wynosić co najmniej 3m. Według zaskarżonej decyzji dojazd do projektowanej zabudowy zapewniony jest przez podwórze gospodarcze, drogi dojazdowe o szerokości 3 -3,5m i 5m oraz projektowane dojście ( chodnik ). Jednak z projektu zagospodarowania działki wynika, że opisana w nim jako dojazd droga gruntowa ma w niektórych miejscach szerokość mniejszą od wymaganej, a istotnym utrudnieniem dojazdu jest usytuowanie już istniejących budynków na działce. Zwrócić należy ponadto uwagę, że powyższe standardy dotyczą dojazdu do budowli rolniczych w rozumieniu § 3 rozporządzenia, a nie do budynku inwentarskiego ( chlewni ), do którego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zmianami ). Według jego § 14 pkt. 2, jeśli wspomniana droga stanowi ciąg pieszo – jezdny, umożliwiający ruch pieszych oraz ruch i postój pojazdów, jego szerokość nie może być mniejsza niż 5m, co jasne, na całej długości. Z kolei według pkt.3 do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem jednak, że ich szerokość nie będzie mniejsza, niż 4,5 m. Wbrew stanowisku zajętemu w zaskarżonej decyzji, także ta kwestia nie została rzetelnie wyjaśniona. W projekcie nie przewidziano ponadto odizolowania budowli rolniczych od przyległych terenów pasami zieleni średnio i wysokopiennej, czego w przypadku budowli uciążliwych dla otoczenia, do których zaliczyć należy płytę gnojową i zbiorniki na nieczystości ciekle, wymaga § 12 wspomnianego rozporządzenia z dnia 7 października 1997r.

Skarga zasługuje na uwzględnienie również niezależnie od podniesionych w niej zarzutów. Sąd na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane kwestią podstawową jest ocena dokonanej przez organy nadzoru budowlanego zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Ustalenie braku wspomnianej zgodności prowadzi bowiem do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, bez bliższego rozważania wszystkich kwestii technicznych wynikający z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie w tym kwestii dotyczących usytuowania zbiorników na płynne odchody zwierzęce i płyty do składowania obornika na których naruszenie powoływano się w skardze. Konieczność badania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uszła oczywiście uwadze także i organom rozpatrującym sprawę. Ustalono, że działka 1005 położona w miejscowości B., której właścicielem jest skarżący, na której budowa ma być zrealizowana, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B. uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...]. Zdaniem organów nadzoru budowlanego wspomniana działka znajduje się na obszarze oznaczonym w części graficznej planu symbolem MR oznaczającym podstawowe przeznaczenie - zabudowę zagrodową pod siedliska rolnicze, a budynek chlewni wraz ze zbiornikiem na gnojowicę i płytą gnojową tego przeznaczenia nie naruszają, stanowią bowiem uzupełnienie istniejącego siedliska rolniczego. Szczegółowa analiza wspomnianej uchwały z dnia [...], zmienionej nie tylko powołaną już uchwałą z dnia [...], ale również wcześniejszymi uchwałami Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] i Nr [...] z dnia [...], pozwalają jednak na przekonanie, że kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym nie doczekała się dość starannego rozważenia, a w konsekwencji zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uznać należy za przedwczesne. Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że wszystkie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z dnia [...] dotyczyły ściśle określonych obszarów, wymienionych w załącznikach do uchwał, w stosunku do których określono zarówno ogólne jak i szczegółowe warunki zagospodarowania. Żadna ze wspomnianych uchwał nie dotyczy przeznaczenia działki nr 1005 położonej w miejscowości B., co prowadzi do wniosku, że w tym przypadku mają zastosowanie zapisy uchwały z 2003r. W tym przekonaniu utwierdza fakt, że w sytuacji, gdy Rada chciała dokonać zmiany planu na terenie całej gminy, jasno na to wskazywała, jak w uchwale z 13 grudnia 2006r., gdy dokonano zmiany ustaleń ogólnych planu dotyczących wszystkich terenów w granicach administracyjnych gminy B. o funkcji RP- uprawy polowe ( § 2 ), czy w § 10, w którym dokonano korekty ustaleń ogólnych zawartych w § 3 ust.14 planu, a więc uchwały z 2003r. Również uchwała z 31 stycznia 2011r. w § 10 wyraźnie odnosi się do zmian dotyczących § 2 i § 3 uchwały z 2003r. co tylko potwierdza konieczność odwoływania się do jej ustaleń, jeśli chodzi o przeznaczenie działki 1005. Rzeczywiście w projekcie zamiennym ( str.25 ), znajduje się wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 20 stycznia 2012r. według którego wspomniana działka ( w obrębie istniejącej zabudowy ) znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MR, oznaczającym zabudowę zagrodową. Zgodnie z § 3 ust.14 wspomnianej uchwały z 2003r. oznacza to teren przeznaczony pod siedliska rolnicze z dopuszczeniem zabudowy obiektami mieszkalnymi i gospodarczymi i lokalizację parterowych obiektów usługowych według szczegółowych warunków określonych w tym przepisie. Wprawdzie przepisy nie zawierają definicji działki siedliskowej, ale Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując na dorobek orzeczniczy Sądu Najwyższego oraz odsyłając do pojęcia "zabudowy zagrodowej", o jakiej stanowi § 3 pkt 3 powołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, według którego należy przez to rozumieć w szczególności budynek mieszkalny, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych, uznał, iż "istniejącym siedliskiem rolnym", jest miejsce stanowiące zaplecze gospodarstwa, zabudowane budynkiem mieszkalnym oraz innymi budynkami gospodarczymi i rolnymi, czy też samymi zabudowaniami gospodarczymi i inwentarskimi, służące do racjonalnego prowadzenia gospodarstwa. Siedliskiem nie są natomiast same grunty, nawet wykorzystywane rolniczo ( wyroki NSA z dnia 24 października 2012r. II OSK 1173/11 i 29 czerwca 2012r. II OSK 609/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2009r. II SA/Lu 778/08 wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Jasne jest, że uzupełnienia wspomnianej zabudowy nie można uznać za sprzeczne z dotychczasowym przeznaczeniem, na co wskazują także organy nadzoru budowlanego. W projekcie projektu zamiennego znajduje się jednak jeszcze inny wypis i wyrys z tego samego planu datowany na dzień 21 stycznia 2009r. ( str.14 projektu ) w którym wskazano na położenie działki w terenie oznaczonym symbolami MR, RP i RZ – zabudowy zagrodowej, upraw polowych oraz łąk i pastwisk ( projektowanego użytku ekologicznego i zespołu przyrodniczo - krajobrazowego ). Ze znajdującego się w projekcie fragmentu części graficznej planu nie sposób wywieść jakie jest rzeczywiście położenie wspomnianej działki. Jednak w opisie zamiennym do projektu zagospodarowania działki – terenu ( str.1 ) jednoznacznie podaje się, że działka 1005 położona jest w terenie MR, RP i RZ – zabudowy zagrodowej ( w obrębie istniejącej zabudowy ), upraw polowych oraz łąk i pastwisk ( projektowanego użytku ekologicznego i zespołu przyrodniczo - krajobrazowego ). Według § 4 pkt. 7 uchwały z 2003r. na obszarze wskazanym do objęcia ochroną o charakterze zespołu przyrodniczo – krajobrazowego zakazuje się zmian zagospodarowania mogących pogorszyć stan przyrodniczy lub krajobrazowy tych obszarów istniejący w chwili wejścia uchwały w życie. Sporządzający projekt zamienny uznali, odnosząc się do powołanego zapisu, że projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowiące doinwestowanie istniejącego siedliska rolniczego nie będzie negatywnie oddziaływać na otaczający krajobraz oraz nie obniży walorów krajobrazowych terenów otaczających, bezpośrednio sąsiadujących z siedliskiem inwestora. Stanowisko powyższe nie spotkało się z jakąkolwiek oceną organów, mimo, że inwestycja dotyczy przecież budowy chlewni o wymiarach 9 x 17,7m i wysokości 6,77m. z obsadą 154 sztuk tuczników oraz płyty obornikowej o powierzchni użytkowej 72,45m2 ( zbiorniki na nieczystosci ciekle 2x 21m3 w ogóle nie zostały wspomniane w projekcie zamiennym jako inwestycja, mimo, że zmiany dotyczyły także usytuowania wywietrzników ). Nie jest przy tym jasne posługiwanie się przez projektanta zapisem MR – zabudowa zagrodowa w obrębie istniejącej zabudowy. Może to sugerować, że poza istniejącą już zabudową nie jest możliwe lokalizowanie nowych budynków inwentarskich lub budowli rolniczych takich jak płyty obornikowej czy zbiorników na nieczystości ciekle. Poza tym nie wiadomo, na jakich ustaleniach planu opierano się, podając takie właśnie przeznaczenie jedynie części działki. Warto zauważyć, że takiego ograniczenia nie zawiera jednak opis tego samego zapisu planu dokonany przez organ nadzoru budowlanego. Co więcej zarówno projektanci, mimo jego powołania w części opisowej ( str.2 ), jak i organy, w ogóle nie odnieśli się do zapisu § 4 pkt. 6 uchwały, stosownie do którego na obszarach wskazanych do objęcia ochroną o statusie użytku ekologicznego, a także w bezpośrednim sąsiedztwie tych obszarów, zakazuje się zmian zagospodarowania mogących pogorszyć stan przyrodniczy lub krajobrazowy tych obszarów istniejący w chwili wejścia w życie uchwały, w szczególności zakazuje się lokalizowania jakichkolwiek obiektów budowlanych. Biorąc pod uwagę powyższy zapis oczywiste jest, że wykluczona jest możliwość realizacji także projektowanej inwestycji. Nie wiadomo dlaczego organy pominęły ten zapis, mimo wskazania go jako obowiązującego w samym projekcie zamiennym. Nie jest też jasne, jakimi kierowano się motywami, ograniczając badanie położenia działki inwestora wyłącznie do terenu o symbolu MR, mimo odmiennego stanowiska samego projektanta. Brak odniesienia się do tej zasadniczej kwestii nakazuje zatem sądzić, że naruszono przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O nie podleganiu jej wykonania orzeczono na podstawie art. 152, natomiast o kosztach na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 powołanej ustawy.