Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1392/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 37 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, 15, 77 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2 i par. 2, art. 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3 i art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz Sędziowie del. WSA Jerzy Siegień (spr.) NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. i J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 861/04 w sprawie ze skargi L. i J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz L. i J. K. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 marca 2007 r. oddalił skargę L. K. i J. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na działkach nr [...] i [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że na wniosek Wójta Gminy S. zostało wszczęte przez Urząd Rejonowy w W. postępowanie w sprawie budowy budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...]. W wyniku postępowania została przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. wydana decyzja z dnia [...] maja 1998 r. o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W wyniku zaskarżenia tej decyzji przez Wójta Gminy S., Wojewoda Bielski decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 1471/98 oddalił skargę na powyższą decyzję Wojewody Bielskiego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeprowadzeniu wizji w terenie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. nakazującą dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w dniu [...] lipca 2003 r. ponownie przeprowadził wizję na działce nr [...]. Podczas wizji J. K. oświadczył, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w latach 1976 - 1977. W latach 1987 - 1988 został przeprowadzony remont, który polegał na tym, że w miejscu dotychczas istniejącego budynku dokonano wybudowania budynku gospodarczego, na podstawie planu realizacyjnego zatwierdzonego w dniu 7 września 1987 r. Skarżący podtrzymał również wszystkie stwierdzenia dotyczące terminu budowy budynku gospodarczego, zawarte w aktach sprawy, z których wynika, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1988 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. organ l instancji wystąpił do Urzędu Gminy w S. o przesłanie informacji o przeznaczeniu działek nr [...] i [...] w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na dzień powstania przedmiotowego obiektu budowlanego oraz w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również dowodu, że działka nr [...] stanowi drogę gminną. Z przekazanych dokumentów wynikało, że przedmiotowy budynek gospodarczy w terminie jego wybudowania znajdował się w terenach łąk i pastwisk, oznaczonych w planie symbolem E9RZ, natomiast według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., budynek ten znajduje się w jednostce E18MMR - zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa i jednorodzinna.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. ustalił, że przedłożony plan realizacyjny zatwierdzony w dniu 7 września 1987 r. nie dotyczy budynku gospodarczego będącego przedmiotem postępowania. Plan ten dotyczy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...]. Natomiast z załącznika graficznego określającego drogi gminne w S. wynika bezspornie, że działka nr [...] stanowi drogę gminną. Z przedstawionego protokołu granicznego wynika, że budynek gospodarczy będący przedmiotem postępowania zlokalizowany jest częściowo na działce nr [...], będącej własnością Gminy S. Organ stwierdził zatem, że słusznym jest wydanie decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł: na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229, z późn. zm.), w związku z art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że jego zdaniem zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną. W niniejszej sprawie nie występuje bowiem przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. to znaczy, że obiekt w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z akt sprawy wynika również, że działka nr [...], na której wybudowany został przedmiotowy budynek gospodarczy została zakwalifikowana do kategorii dróg gminnych dopiero w 1998 r., z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Wojewody Bielskiego z 1998 r. Zatem w dacie realizacji budynku gospodarczego, tj. w 1988 r. działka ta nie stanowiła drogi gminnej. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Jednakże w ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że spełnione zostały wymogi uzasadniające orzeczenie rozbiórki zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z treścią tego przepisu obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z obowiązującymi przepisami w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę albo przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Z treści graficznej oraz tekstowej planu miejscowego wynika, że teren na którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek gospodarczy oznaczony jest symbolem E9RZ i przeznaczony na: łąki i pastwiska z niewielkimi enklawami IV kl., na których przewiduje się utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania. Z powyższego wynika, iż działka nr [...], na której usytuowany jest budynek gospodarczy w okresie jego budowy nie była przeznaczona pod zabudowę. Zatem nieprawidłowe jest stwierdzenie organu l instancji, że lokalizacja przedmiotowego budynku nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w terminie wybudowania budynku jak również obecnie obowiązującego planu. Przy czym zbyteczne było badanie przez organ l instancji zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z 1992 r., albowiem organ l instancji powinien kierować się jedynie uregulowaniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na dzień powstania przedmiotowego obiektu budowlanego.

W opinii organu odwoławczego okoliczności powyższe, tj. wybudowanie obiektu budowlanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami w okresie jego budowy, na terenie nie przeznaczonym do zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na dzień powstania przedmiotowego obiektu budowlanego wypełniają dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 861/04 oddalił skargę J. K. i L. K. stwierdzając w uzasadnieniu, że ustalenia organu odwoławczego korzystającego z uprawnień reformacyjnych wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie stanu faktycznego oraz prawnego, były prawidłowe, postępowanie zostało przeprowadzone właściwie, wyciągnięte wnioski zasadne, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy prawidłowo również ustaliły, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w 1988 r., bez pozwolenia na budowę. W związku z tym, inwestorzy wybudowali przedmiotowy budynek gospodarczy niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, który ma charakter prawa miejscowego i nie posiadali też pozwolenia na budowę, a zatem zostały wyczerpane wszystkie przesłanki z art. 37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego.

Zdaniem Sądu, również zarzut podniesiony w skardze, że przedmiotowy budynek jest położony na działkach nr [...] i [...], zamiast na działkach nr [...] i [...] - jest bezzasadny, gdyż z akt sprawy wynika, że inwestorzy posiadają po pierwsze trzy budynki gospodarcze (k. 9 akt adm.), a z protokołu granicznego z dnia 1999 r. sporządzonego przez geodetę wynika, że przedmiotowy budynek inwestorów usytuowany jest na działkach nr [...] i nr [...], a nie na działkach [...] i nr [...]. W związku z tym ustalenia dokonane przez organy administracji co do stanu faktycznego i prawnego są zgodne z prawem.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 861/04 złożyli J. K. i L. K. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do jej ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania związanych ze skarga kasacyjną wedle norm przepisanych.

Jako podstawy kasacyjne wskazano:

1. Naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 139 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na usankcjonowaniu faktu, że w przedmiotowej sprawie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w decyzji wydanej w II instancji w dniu [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i na podstawie innej podstawy prawnej orzekł nakazanie rozbiórki, pomimo że brak zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. był już prawomocnie stwierdzony przez organ I instancji i zainteresowana Gmina S. w tym zakresie nie złożyła odwołania, a w konsekwencji tego art. 139 k.p.a. nie pozwalał organowi II instancji na orzekanie na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w którym to zakresie organ I instancji już prawomocnie stwierdził niemożność zastosowania w sprawie tego przepisu prawnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

2. Naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez niewłaściwe

zastosowanie w sprawie tego przepisu prawnego na skutek treści art. 139 k.p.a.

i naruszeniu w związku z tym również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a to na skutek

prawomocnego ustalenia przed organem administracyjnym I instancji, że ta podstawa prawna w sprawie nie ma zastosowania, zaś w drugiej instancji przyjęcie, że skarżący ma rację, że w sprawie nie ma zastosowania podstawa prawna z art. 37 ust. 1pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., a co nie pozwalało organowi II instancji stosować w sprawie podstawy prawnej z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., zaś Sądowi I instancji sankcjonować powyższy stan rzeczy, przy ocenie materiału dowodowego z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

3. Naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez usankcjonowanie przez Sąd I instancji faktu, że w postępowaniu administracyjnym ani też sądowym nie przeprowadzono dowodu z akt sprawy l Ns [...] i I Ns [...] Sądu Rejonowego w W., jak również z opinii biegłego sądowego geodety, gdy tymczasem jest bezsporne w sprawie, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest usytuowany nie tylko na działce [...], ale również na działkach [...] i [...] stanowiących własność skarżących. Ponadto w chwili budowy tegoż budynku w 1988 r. obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzony uchwałą nr [...] z [...] marca 1984 r. Rady Narodowej Gminy S., z którego wynikało , że w tym terenie były niewielkie enklawy IV klasy - utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania, zaś skarżący w 1988 r. wybudowali przedmiotowy budynek gospodarczy na fundamentach, które już tam istniały od lat 1976-77 na poprzednio na nim będącym budynku gospodarczym, a więc został utrzymany dotychczasowy sposób użytkowania. Skoro więc przedmiotowy budynek został wybudowany na tej niewielkiej enklawie IV klasy i utrzymano dotychczasowy sposób użytkowania istniejący od lat 1976-77, to w chwili budowy teren ten był przeznaczony na budownictwo jako enklawa, utrzymująca dotychczasowy sposób użytkowania. Nieprzeprowadzenie dowodów w powyższym zakresie mających na celu ustalenie czy w tym miejscu istnieją przedmiotowe enklawy miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

4. Naruszenie art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, wobec faktu, że miejsce w którym w 1988 r. został wybudowany przedmiotowy budynek gospodarczy, na podmurówce, która istniała już od lat 1976-77, od kiedy istniał tam poprzedni budynek gospodarczy, był w enklawie przeznaczonej na utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania. W konsekwencji w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Z uwagi na to, że została ona oparta zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był w pierwszej kolejności odnieść się do drugiego z postawionych zarzutów, bowiem jego zasadność może czynić zbędnym badanie drugiego rodzaju zarzutów. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 139 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostrzeżeniu, że w przedmiotowej sprawie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w decyzji wydanej w II instancji w dniu [...] czerwca 2004 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej

podstawy prawnej i w oparciu o inną podstawę prawną utrzymał w mocy nakaz rozbiórki budynku gospodarczego, orzekając na niekorzyść odwołującego, wbrew zakazowi reformationis in peius ustanowionemu w art. 139 k.p.a. Istotą zawartego w tym przepisie zakazu jest stworzenie stronie odwołującej się gwarancji procesowych zapewniających że w wyniku złożenia odwołania jej sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu. Organ odwoławczy rozpatrujący ponownie sprawę może bowiem bądź utrzymać w mocy decyzję dotychczasową, bądź też zmienić ją i wydać decyzję bardziej korzystną dla strony, która składała odwołanie. Nie może zaś wydać rozstrzygnięcia mniej korzystnego niż dotychczasowe. Zakaz reformationis in peius ma więc na celu spowodowanie, aby strony w obawie przed pogorszeniem swej sytuacji prawnej nie rezygnowały ze składania odwołań od decyzji. Zakaz ten nie ma jedynie zastosowania w sytuacji, gdy organ odwoławczy wydaje decyzję kasacyjną z art. 138 § 2 k.p.a., w wyniku której organ pierwszej instancji ponownie rozpatruje sprawę. Od zakazu reformationis in peius organ orzekający w sprawie możne odstąpić tylko w przypadku rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego.

Organ odwoławczy rozpatrujący przedmiotową sprawę, uchylając decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2004 r. w części dotyczącej podstawy prawnej, nie ustosunkował się do wymogów art. 139 k.p.a., a Sąd I instancji brak ustaleń w tej kwestii zaakceptował. Sąd powinien mieć również na uwadze, że organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Naruszenie powyższego przepisu jest w rozpatrywanej sprawie tym bardziej istotne, że wydanie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., wymagało w pierwszej kolejności dokonania przez organ I instancji wnikliwej analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości.

Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku art. 7 i 77 § 1 k.p.a., przez nieuwzględnienie dowodów w celu ustalenia czy przedmiotowy budynek gospodarczy jest usytuowany tylko na działce [...], czy też na działkach [...] i [...] stanowiących własność skarżących. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W konsekwencji powyższego przepisu co do zasady kontrola ta jest prowadzona w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie rozstrzygania sprawy (podjęcia w niej ostatecznej decyzji).

Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Podstawą orzekania przez Sąd I instancji jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami, ale Sąd bierze ponadto pod uwagę dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym niedopuszczalne jest jedynie ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a zatem stanu faktycznego, który miałby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu danej sprawy. Obowiązkiem Sądu jest natomiast dokonanie oceny czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Na potrzeby dokonania takiej oceny Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd jest obowiązany uwzględnić fakty, jak i dowody istniejące w dacie wydania kontrolowanej przez niego decyzji, nawet gdyby nie były one znane organowi.

Pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. podniósł, że sporny budynek jest posadowiony na innej działce niż podano w zaskarżonej decyzji i na dowód tego złożył do akt kserokopie: decyzji z dnia [...] maja 1998 r. i z dnia [...] lutego 2004 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt I Ns [...] rozgraniczającego nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], położoną we wsi M. Gmina S. Pomimo zatem, że Sąd I instancji dopuścił dowód z dokumentu, nie dokonał jednak jakiejkolwiek oceny czy przedmiotowe dokumenty mogą wyjaśnić istotne w sprawie wątpliwości, a tym samym umożliwić prawidłową ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zgodności oceny stanu faktycznego sprawy Sąd dokonał na podstawie protokołu granicznego z 1999 r. sporządzonego przez geodetę, z którego wynika, że przedmiotowy budynek inwestorów usytuowany jest na działkach nr [...] i nr [...], a nie na działkach [...] i nr [...]. Powyższy stan faktyczny nie może jednak zostać uznany za miarodajny, skoro postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt I Ns [...] dokonano rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Sąd I instancji nie ustosunkował się do złożonych przez skarżących na rozprawie dokumentów i nie wyjaśnił czy mogą one dotyczyć występujących w sprawie wątpliwości. Wątpliwości te dotyczyły niewątpliwie istotnej kwestii mogącej mieć wpływ na wynik postępowania. Dopiero bowiem przesądzenie na jakich działkach ewidencyjnych został usytuowany przedmiotowy budynek, umożliwia jednoznaczne ustalenie przeznaczenia tych działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.