Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 217/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 239 poz 1599
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach  regionalnych programów operacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. G. na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 28 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2007-2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2013 r. A Spółka z o.o z siedzibą w P. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Poddziałania 1.1.2 Małe i Średnie Przedsiębiorstwa Osi Priorytetowej 1 Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 pt. "Zwiększenie wydajności produkcyjnej - poprzez zakup nowej maszyny do lutowania".

Celem wnioskodawcy opisanym we wniosku o dofinansowanie był zakup i instalacja maszyny do lutowania, która miała spowodować modernizację przedsiębiorstwa wnioskodawcy i ulepszyć oraz usprawnić proces montażu elektronicznego.

Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. Regionalna Instytucja Finansująca S.A. wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku z powodów formalnych. Wnioskodawca uzupełnił wniosek i dokonał odpowiednich zmian, o czym poinformował Regionalną Instytucję Finansującą S.A.

Pismem z dnia 17 lipca 2013 roku Regionalna Instytucja Finansująca S.A. poinformowała wnioskodawcę, że wniosek po dokonaniu uzupełnień został pozytywnie oceniony pod względem formalnym i został skierowany do kolejnego etapu oceny wykonalności strategicznej.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. Regionalna Instytucja Finansująca S.A. poinformowała wnioskującą, że w wyniku oceny wykonalności strategicznej, dokonanej przez Członków Zespołu Ekspertów, wniosek został oceniony negatywnie i odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów wykonalności, tj. "Przedmiotu projektu" i "Kosztów projektu".

W uzasadnieniu Instytucja Finansująca uznała, że wymianę starej maszyny do lutowania na nową należy traktować jako inwestycję odtworzeniową, która zgodnie z § 7.2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 239, poz. 1599) nie jest inwestycją nową i w związku z tym kryterium "Przedmiot projektu" uznać należy za niespełnione. W konsekwencji instytucja uznała, że niespełnione zostało również kryterium "Koszty projektu".

W dniu 2 września 2013 r. Spółka wniosła protest do Agencji S.A.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że traktowanie projektowanej przez nią inwestycji wyłącznie jako inwestycji odtworzeniowej nie jest zasadne. Stanowisko Instytucji Finansującej Spółka oceniła jako subiektywne i niezawierające rzetelnego wyjaśnienia. Jednocześnie wnioskująca odniosła się do zarzutów organu i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.

W dniu 24 października 2013 r. Agencja S.A. skierowała do wnioskodawcy pismo, z którego wynikało, że protest wnioskodawcy jest w trakcie rozpoznawania i wymaga uzupełnienia.

W dniu 31 października 2013 r. strona udzieliła odpowiedzi na to pismo.

Pismem z dnia 8 listopada 2013 r. Agencja S.A., poinformowała Spółkę, że protest z dnia 2 września 2013 r. dotyczący oceny wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Zwiększenie wydajności produkcyjnej - poprzez zakup nowej maszyny do lutowania" nie został uwzględniony. Organ ponownie ustosunkował się do stanowiska wnioskodawcy, powtarzając dotychczas podnoszone argumenty. Organ pouczył wnioskodawcę o możliwości wniesienia odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma do Departamentu Programów Regionalnych, realizującego zadania Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013.

W dniu 25 listopada 2013 r. Spółka złożyła odwołanie do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013.

W uzasadnieniu wnioskująca sformułowała zarzuty w zakresie przedstawianych przez organ kryteriów, a ponadto podniosła zarzuty proceduralne w zakresie przeprowadzonej oceny oraz zarzuty dotyczące subiektywnego i nierównego traktowania wnioskodawcy, w stosunku do innych przedsiębiorstw, które otrzymały dofinansowanie, mimo tożsamości poszczególnych projektów.

Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 poinformowała Spółkę o rozstrzygnięciu w przedmiocie nieuwzględnienia złożonego odwołania na etapie oceny strategicznej wniosku o dofinansowanie projektu "Zwiększenie wydajności produkcyjnej - poprzez zakup nowej maszyny do lutowania".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na stanowisko (informację) Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 z dnia 28 stycznia 2014 r. A Spółka z o.o. z siedzibą w P. zarzuciła zaskarżonej informacji naruszenie:

ogólnych przepisów postępowania administracyjnego - w szczególności art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w szczególności art. 26 ust. 1 pkt 4 oraz art. 30a ust. 3 i 30b ust. 9 pkt. 1, poprzez niedokonanie w żadnym zakresie merytorycznym, jak i formalnym uzasadnienia przeprowadzonej w niniejszym postępowaniu oceny wniosku o dofinansowanie projektu i poprzez nienależyte uzasadnienie rozstrzygnięć organów prowadzących postępowanie oraz pozbawienie poszczególnych uzasadnień stanowiska organów wymaganych prawem elementów,

art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów,

art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, stanowiącego podstawę prowadzenia postępowania,

art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie oceny okoliczności sprawy nie na podstawie całości materiału dowodowego, stanowiącego podstawę prowadzenia postępowania,

art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestników postępowania, z uwagi na subiektywne i nierówne traktowanie wnioskodawcy w stosunku do innych przedsiębiorstw, które otrzymały dofinansowanie, mimo tożsamego przedmiotu poszczególnych projektów, co było konsekwencją niezapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów, a tym samym naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz naruszenia zasady obowiązku zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, jak również naruszenie ww. przepisów poprzez uniemożliwienie wnioskodawcy zapoznanie się z kluczowymi dla sprawy materiałami postępowania oraz uniemożliwienie wnioskodawcy dokonania oceny, czy funkcje ekspertów pełniły osoby spełniające wymogi ustawowe oraz w związku z tym uniemożliwienie wnioskodawcy skorzystania w tym zakresie z przepisów kpa, dotyczących możliwości wyłączenia pracowników i organów, na gruncie art. 31 ust. 2 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i bezpodstawne uznanie, iż wnioskodawca nie zamierza wykorzystywać starej maszyny do lutowania w produkcji, nie zamierza modyfikować produkcji w przedsiębiorstwie i wprowadzać żadnych innowacyjnych rozwiązań oraz, że wnioskodawca zmienił swoje stanowisko w tym zakresie ze względu na uwagi oceniające organu, a także nieprawidłowe ustalenie przez organy, iż program operacyjny przewidywał konieczność pozostawienia w przedsiębiorstwie dotychczasowo używanych maszyn i dalszego korzystania z nich w procesie produkcyjnym, a także błędne ustalenie, że program operacyjny przewidywał jakiekolwiek wymogi dla wnioskodawcy co do przeznaczenia dotychczasowo używanego sprzętu.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

art. 30b ust 2 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez jego zastosowanie i wydanie negatywnej oceny projektu ze względu na niespełnienie kryteriów wyboru projektu, podczas gdy wniosek o dofinansowanie złożony przez wnioskodawcę, spełnia wszelkie kryteria wyboru projektów i wbrew stanowisku instytucji prowadzących postępowanie powinien być zakwalifikowany do dofinansowania,

§ 7.1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 roku nr 239 poz. 1599), dalej: "Rozporządzenie", poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie jest inwestycją nową, ponieważ nie obejmuje inwestycji w środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z: a) utworzeniem nowego przedsiębiorstwa, b) rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa, c) dywersyfikacją działalności przedsiębiorstwa przez wprowadzenie nowych, dodatkowych produktów, lub d) zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego w istniejącym przedsiębiorstwie;

a w związku z powyższym nie może zostać objęta dofinansowaniem, zgodnie z ww. rozporządzeniem,

§7.2 Rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie jest inwestycją nową, lecz inwestycją prowadzącą wyłącznie do odtworzenia zdolności produkcyjnych a w związku z powyższym nie może zostać objęta dofinansowaniem, zgodnie z ww. rozporządzeniem,

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uwzględnienie skargi, poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie jednocześnie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, względnie o uchylenie dokonanej oceny w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że twierdzenia organów prowadzących postępowanie są ogólnikowe i nieprecyzyjne. Zdaniem Spółki postępowanie przeprowadzono na podstawie niedokładnej analizy, a kolejne stanowiska były jedynie powtórzeniem pierwotnie dokonanej ceny. Instytucja Finansująca nie zbadała dokładnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a jego oceny dokonano w sposób wybiórczy i subiektywny. Zdaniem strony zespół ekspertów błędnie zakwalifikował zakup nowej maszyny jako inwestycję odtwórczą, albowiem zakup maszyny miał na celu unowocześnienie majątku przedsiębiorstwa, podniesienie innowacyjności i rozwój działalności gospodarczej, pozwoli zwiększyć konkurencyjność, usprawnić produkcję, zaoszczędzić energię elektryczną i zredukować produkcję odpadków.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa, jako Instytucja Pośrednicząca Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność - wymienione w art. 3 § 2 cyt. ustawy. Jak wynika jednakże z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84 poz. 712) po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, jak również załączyła wymaganą dokumentację oraz uiściła stosowny wpis sądowy.

Ze względu na powyższe - wobec spełnienia wszystkich ustawowych wymogów - przedmiotowa skarga mogła być przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosownie do art. 30c ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.

Na podstawie przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które określają procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art.30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Ponieważ powołana ustawa nie określa kryteriów kontroli oceny projektów, wojewódzkie sądy administracyjne dokonują tej kontroli według kryterium wynikającego z p.p.s.a., czyli pod względem zgodności z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego.

Dokonując oceny sformułowanych w skardze zarzutów, Sąd stwierdził w pierwszej kolejności, że art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wprost wyłącza w odniesieniu do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Normy proceduralne dotyczące zasad zarządzania programem operacyjnym, w tym procedury odwoławcze, reguluje powołana ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r., w której w art. 26 ust. 1 pkt 8 zawarto upoważnienie do określenia przez Instytucję Zarządzającą we własnym zakresie systemu realizacji programu operacyjnego. Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego Zarząd Województwa będący Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 ustanowił zasady realizacji Regionalnego Projektu Operacyjnego Województwa , w których uregulował procedurę odwoławczą.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo skonstatował zatem, że przy ocenie wniosków o dofinansowanie nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy przywołanej ustawy oraz regulacje prawne ustanowione przez Zarząd Województwa . Zaakcentować należy, że nawet w sytuacji, gdy dochodzi do podpisania umowy i udzielenia dofinansowania łączący strony stosunek prawny ma charakter cywilny, a nie administracyjnoprawny. Mając na uwadze powyższe zasadnie organ przyjął, że wszystkie zgłoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia reguł postępowania administracyjnego należy uznać za bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że przywołany przepis art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy nie odnosi się do etapu procedowania nad wnioskiem o dofinansowanie, którego skarga dotyczy, bowiem jest to norma kompetencyjna dająca uprawnienie Instytucji Zarządzającej do wybrania do dofinansowania pozytywnie ocenionych projektów, a więc reguluje dalszy etap procedury, który nie objął skarżącej, albowiem jej wniosek został oceniony negatywnie i nie mógł być rekomendowany do wybrania.

Zdaniem Sądu nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 30a ust. 3 i art. 30 b ust. 9 pkt 1 ustawy wskazujący na zaniechanie przedstawienia uzasadnienia merytorycznej i formalnej oceny wniosku o dofinansowanie oraz nienależyte uzasadnienie rozstrzygnięć zapadłych w toku procedury odwoławczej, albowiem Instytucja Zarządzająca poinformowała pisemnie wnioskodawcę o wynikach poszczególnych etapów oceny i niespełnieniu kryteriów wyboru projektu wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia.

Sąd uwzględnił, że brak jest szczegółowej regulacji, co powinno zawierać uzasadnienie takiej informacji, jednakże skoro w piśmie wyjaśniono przyczyny takiej oceny projektu, ujawniono motywy rozstrzygnięcia ekspertów oceniających wniosek, oraz kryteria oceny, to zdaniem Sądu jest to wystarczające, by poddać to rozstrzygnięcie kontroli instancyjnej. W pismach wskazano na przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. 2010, nr 239, poz. 1599), które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu uznać zatem należy, że uzasadnienie odpowiada wymogom zazwyczaj stawianym tego rodzaju pismom. Podobnie w rozstrzygnięciu środka odwoławczego przytoczono ocenę ekspertów, przesłanki, którymi się kierowali, odniesiono się do argumentów środka odwoławczego i zaprezentowano ostateczne stanowisko organu. Z tych przyczyn, w ocenie Sądu, zarzuty dotyczące wadliwości uzasadnienia kierowanych do strony pism należało uznać za niezasadne.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśniania okoliczności i załatwienia sprawy. Wbrew twierdzeniu skarżącej przywołany przepis upatruje gwarancję zachowania rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w udziale ekspertów. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał za zasadne wyjaśnienia organu, który wskazał, że w ocenie wniosku brało udział dwóch ekspertów, ich oceny są indywidualne i niezależne od siebie. Ekspertami są osoby o udokumentowanej wiedzy i doświadczeniu wybrane i wpisane na listę ekspertów, która jest publikowana na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej i Instytucji Pośredniczącej II stopnia. Osoby te podpisują deklarację bezstronności oraz poufności, jak też oświadczenie o bezstronności pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nadto w toku procedury odwoławczej, uznając, że ocena zasadności zarzutów środka zaskarżenia wymaga wiedzy specjalistycznej organ odwoławczy przesłał wniosek do ponownej oceny dwóm kolejnym ekspertom, którzy ocenili wniosek analogicznie jak na etapie oceny wykonalności. Powyższe dało organowi podstawy do uznania, że wniosek oceniono prawidłowo. Oceny czterech niezależnych ekspertów były tożsame.

Zdaniem Sądu zasadnie organ przyjął, że procedura oceny wniosków odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentów określonych w § 7 ust. 4 Regulaminu Prac Zespołu Ekspertów. Regulamin nie przewiduje innych czynności, stąd zarzut zaniechania oględzin i zaniechania analizy procesu produkcyjnego w siedzibie wnioskodawcy jest bezpodstawny. Wskazać należy, że w toku postępowania Spółka odmówiła udzielenia wyjaśnień i zaniechała przekazania żądanych dokumentów, przez co uniemożliwiła organowi dokonania oceny, czy planowana inwestycja ma charakter odtworzeniowy, czy też nie.

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ustawy poprzez nierówne traktowanie wnioskodawcy w stosunku do innych przedsiębiorców oraz uniemożliwienie wnioskodawcy dokonania oceny, czy funkcje ekspertów pełniły osoby spełniające ustawowe wymagania i uniemożliwienie skorzystania z przepisów dotyczących wyłączenia pracowników i organu. W ocenie Sądu skarżąca nie wyjaśniła na czym polega to nierówne traktowanie wnioskodawców ubiegających się o udzielenie pomocy oraz naruszenie przejrzystości stosowanych reguł oceny. Wskazać należy, że przy ocenie stosowano te same dokumenty czyli Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 oraz Uszczegółowienie Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007 – 2013. Nierównego traktowania wnioskodawców Spółka nie może wywodzić jedynie z analizy listy projektów, które zakwalifikowały się do przyznania dofinansowania. Nie można się też zgodzić z tezą, że uniemożliwiono stronie zapoznanie się z kluczowymi materiałami postępowania, dokonania weryfikacji ekspertów i ewentualnego zgłoszenia wniosku o wyłączenie pracownika, czy organu, albowiem w toku postępowania Spółka takich wniosków nie sformułowała.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że ocena ekspertów, iż planowana do zakupu maszyna ma zastąpić starą lutownicę, i że nie powoduje to dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa, czy też zasadniczej zmiany sposobu produkcji została oparta wprost o informacje przedstawione we wniosku o dofinansowanie. Analiza wniosku wskazuje, że Spółka w uzasadnieniu wyjaśniła, iż zakup nowej maszyny przyczyni się do zaoszczędzeniu miejsca, energii, usprawnieniu procesu produkcji, natomiast nie wskazała sposobu zagospodarowania starej maszyny, jak też nie wykazała, że w efekcie zakupu maszyny powstanie nowy produkt. Trudno więc zgodzić się ze skarżącą, że dokonano błędnych ustaleń skoro oparto je wyłącznie o informacje pochodzące od skarżącej. Bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń była ocena, że projekt nie wpisuje się w warunki przyznania pomocy zakreślone w § 7 ust. 1 Rozporządzenia, jak też że projekt nie jest inwestycją nową w rozumieniu § 7 ust. 2 Rozporządzenia. W ocenie Sądu eksperci prawidłowo uznali, że zmiana maszyny na nową nie spowoduje zasadniczej zmiany procesu produkcyjnego, bowiem główny proces produkcji pozostaje taki sam, zatem nie następuje zmiana o charakterze zasadniczym. Powyższe, przy uwzględnieniu braku wyjaśnień skarżącej co do sposobu zagospodarowania starej maszyny legło u podstaw uznania, że inwestycja w istocie jest odtworzeniem przestarzałego środka trwałego. Ocena kryterium "koszty projektu" tj. uznanie, że wydatek na zakup maszyny nie może być kwalifikowalny jest konsekwencją uznania, że projekt nie spełnia warunków przyznania pomocy określonych w Rozporządzeniu.

Sąd stanął na stanowisku, że zarzuty strony skarżącej mają jedynie postać polemiki i negacji dokonanej oceny. Strona skarżąca nie wskazała, które przepisy dokumentów programowych regulujących zasady procedury wyboru projektów naruszono, opisała jedynie, na czym, w jej przekonaniu, te uchybienia polegały. Zdaniem Sądu projekt oceniali niezależni eksperci, posiadający fachową wiedzę i doświadczenie praktyczne w tej dziedzinie. Ocena każdego z ekspertów była oceną indywidualną, a nie kolegialną. Każdy z ekspertów jest zobowiązany do obiektywnej, niezależnej oceny projektu zgodnie ze swoją wiedzą. Na podkreślenie też zasługuje okoliczność, że projekt był oceniany przez czterech różnych ekspertów - oceny dwóch ekspertów przy pierwszej ocenie wniosku oraz dwóch ekspertów w toku procedury odwoławczej. Co istotne, oceny wszystkich ekspertów były zbieżne.

Sąd stanął na stanowisku, że ocena wniosku skarżącej odbyła się zgodnie z kryteriami wyboru projektów określonymi w systemie realizacji Programu Operacyjnego, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie nieuwzględniania protestu i odmowy zakwalifikowania do dofinansowania wniosku o dofinansowanie projektu zawierającym wyczerpujące uzasadnienie stanowiska Instytucji Pośredniczącej, dlatego zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz w związku z art. 30 c ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6grudnia 2008 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Sąd skargę oddalił.