Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 818/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2005 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazał R. B. rozbiórkę ustawionego bez pozwolenia na budowę, kontenera - naczepy samochodowej pogotowia technicznego wraz z obudowanym zadaszeniem, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...], położonej nad jeziorem L. gm. B.

Powyższa decyzja była przedmiotem rozpatrzenia przez organ odwoławczy - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] października 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wskutek skargi R. B., w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. skargę tę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, obiekt budowlany będący przedmiotem sprawy, został posadowiony w 1992 r., po nieformalnym nabyciu przez R.B. działki i jeszcze przed zatwierdzeniem projektu podziału działki nr [...] decyzją z dnia [...] lipca 1994 r. Działka nr [...] została nabyta przez skarżącego aktem notarialnym z dnia [...] września 1994 r.

W dacie wzniesienia obiektu budowlanego, działka nr [...], położona była na terenie upraw rolnych i ogrodniczych, co wynikało z planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonego uchwała nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 12 czerwca 1985 r. (Dz.Urz. WRN Koninie Nr 8, poz. 133). Zdaniem Sądu, skoro obiekt budowlany, wybudowany bez pozwolenia na budowę znajduje się na terenie nieprzeznaczonym, zgodnie z planem miejscowym pod zabudowę, to należało zastosować art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej R. B., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że istotnym problemem, który winien być rozstrzygnięty w niniejszej sprawie, jest to czy na terenie, gdzie znajduje się przedmiotowy obiekt, w dacie budowy (1992 r.), istniał zakaz budowy.

Obiekt, zdaniem Sądu, ma charakter rekreacyjno-gospodarczy, bowiem w naczepie znajdował się sprzęt i narzędzia i jeżeli przyjąć, że obiekt znajduje się na terenie upraw rolnych i ogrodniczych (wg miejscowego planu zagospodarowania Gminy B.), to z takiego zapisu nie można wnioskować o zakazie na tym terenie jakiejkolwiek budowy obiektów, również związanych z uprawami rolnymi i ogrodnictwem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nie rozważył tego problemu i stąd zaskarżony wyrok został uchylony.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa został przekazana do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, związany jest wykładnią prawną dokonaną przez ten sąd.

Mając powyższe na uwadze, Sąd rozważył, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2005 r., treść zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego uchwałą nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w B., odnośnie terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, będący przedmiotem niniejszego postępowania.

Jak wynika z treści tego planu, teren ten przeznaczono na uprawy rolne i ogrodnicze. W planie brak jest zapisu, zakazującego na takich terenach, budowy jakichkolwiek obiektów, w tym związanych z uprawami rolnymi i ogrodniczymi.

Skoro nie istniał taki zakaz, to niezasadne było przyjęcie przez organy obydwu instancji, że obiekt został posadowiony na terenie nieprzeznaczonym, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, pod zabudowę. Brak więc było podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlanego (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Skoro przy wydawaniu decyzji, doszło do naruszenia prawa materialnego przez organy obydwu instancji, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 i art. 200 wyżej cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

/-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga

MK