Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1145/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić na rzecz skarżącego W. B. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

II SA/KR 1145/13

Uzasadnienie

Ostateczną decyzją z dnia 16 października 2009 r. znak: [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239 póz. 2019 zezm.) wzw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r, nr 71, póz. 838 ze. zm.) oraz w zw. z § 3 i § 6-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 póz. 1588) -Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję nr 542 Burmistrza N. z dnia 28 lipca 2009 r. (znak[...] ) ustalającą na wniosek H.F. , J.F. i Ł.F. warunki zabudowy dla działek ewidencyjnych nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] przy ul. [...] w N. na cele realizacji dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z urządzeniami budowlanymi, po uprzedniej rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w analizowanym obszarze z ulicy [...] dostępnych jest 14 budynków, nie zaś "jeden" jak twierdzi skarżący W. B. Wykaz tej zabudowy zawiera tabela analityczna (k. [...] akt), w której wyliczono m.in. średni wskaźnik zabudowy oraz średnią szerokość elewacji frontowej. Istniały więc pełne podstawy do ustalenia zarówno kontynuacji funkcji (zabudowa mieszkalna dominująca w obszarze analizy), jak też ustalenie przez uśrednienie lub przez analogię wymaganych parametrów, wskaźników, gabarytów i cech nowej zabudowy. Nadto z dokumentacji fotograficznej wynika, że w analizowanym obszarze istnieją budynki o gabarytach większych niż planowana inwestycja.

Podniesiono również, że mapa stanowiąca załącznik do decyzji jest kopią oryginalnej mapy zasadniczej pozostającej w dyspozycji powiatowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, a jej czytelność nie budzi większych zastrzeżeń. Załącznik do decyzji ma zawierać mapę z oznaczeniem granicy terenu inwestycji i linię zabudowy i te wymagania załącznik spełnia. Natomiast mapa użyta do analizy winna być o większym zasięgu, ma bowiem pokazać cały obszar w promieniu co najmniej wielkości trzykrotnej szerokości frontu działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że analiza ma na celu wyłącznie ustalenie parametrów "technicznych" nowej zabudowy. Pozostałe "uwarunkowania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe, kompozycyjno-estetyczne" winna zawierać decyzja o warunkach, a nie analiza urbanistyczna jak twierdzi odwołujący się. Wymagania te zostały określone w punktach 11.1, II.2, II.3 decyzji organu pierwszej instancji oraz częściowo w uzasadnieniu. Wymagania odnoszące się do ładu przestrzennego spełniają z kolei warunki określone w załączniku nr 2 do decyzji. Organ odwoławczy wskazał dalej, że teren objęty decyzją istotnie znajduje się w strefie 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego, jednakże nie wyklucza to możliwości realizacji zabudowy, o czym stanowią przepisy art. 85 ust. 1 pkt 4 i 3 Prawa wodnego. Warunek zachowania tych przepisów (zgoda Marszałka Województwa na odstępstwo od zakazów wymienionych w art. 85 ust. 1 Prawa Wodnego) zawarty jest w decyzji. Wyjaśniono też, że co prawda teren lokalizacji inwestycji nie posiada uzbrojenia w sieć wodociągową i kanalizacyjną, jednakże nie stanowi to przeszkody w wydaniu decyzji, bowiem przepisy nie zabraniają indywidualnego rozwiązania gospodarki ściekowej (zbiornik szczelny) oraz własnego zaopatrzenia w wodę pod warunkiem, uzyskania zgody na budowę studni w strefie obwałowania.

Co się zaś tyczy zarzutu swobodnego i arbitralnego ustalenia linii zabudowy, elewacji frontowej oraz jej wysokości, organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to: § 4-jako że linia zabudowy została określona jako przedłużenie linii zabudowy na działkach nr[...] ,[...] ; § 6 - gdyż użycie w przepisie pojęcia "tolerancja" dopuszcza określenie szerokości elewacji w przedziale "od..do"; § 7 - ponieważ przyjęta w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 4m może być uznana w myśl tego przepisu za "odpowiednią" w stosunku do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym; § 8 z którego wynika, że określając kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki, nie musi to być kierunek wyłącznie "równoległy" bądź "prostopadły".

Organ odwoławczy podał również, że linia zabudowy ustalona w decyzji przebiega w odległości ok. 13,5 m od krawędzi jezdni drogi gminnej (ul.[...] ), podczas gdy zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych linia ta w terenie zabudowy nie może przebiegać bliżej niż 6,0 m. Nie ma zatem sprzeczności decyzji z w/w przepisem.

Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 12 listopada 2009 r. W.B. . , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w celu jej ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153 póz. 1270, dalej jako P.p.s.a.), wydało w dniu 22 grudnia 2009 r. autokontrolną decyzję znak: [...] którą uwzględniło skargę W.B. i uchyliło własną decyzję z dnia 16 października 2009 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Burmistrza N. z dnia 28 lipca 2009 r. (znak [...] ) przekazując sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy stwierdził, że analiza zarzutów podniesionych w skardze w odniesieniu do istotnych, ważących w sprawie ustaleń decyzji organów obu instancji wykazała, że są one uzasadnione. Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym naruszono art. 10 § 1 k.p.a. stanowiący o zapewnieniu wszystkim stronom postępowania udziału na każdym jego etapie. Podniesiono również, że w sposób niezgodny z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) określony został parametr szerokości elewacji frontowej w wielkości od 7,70 m do 16,0 m przy średniej w obszarze analizowanym wynoszącej 11,0 m. Dopuszczona w § 6 rozporządzenia tolerancja 20% wskazuje na możliwość ustalenia tego parametru w przedziale od 8,80 m do 13,2 m. Wyniki analizy wykluczają zatem ustalenia tego parametru w wielkości 16,0 m.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 85/10, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi W.B.

Na powyższą autokontrolną decyzję SKO w N. z dnia 22 grudnia 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli. HF. , J.F. , Ł.F. .

Skarżący wskazali, że najdalej idącym żądaniem W.B. zawartym w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt: [...] było uzyskanie decyzji merytorycznej. Nadto decyzja autokontrolną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2009 r. nie uwzględnia skargi w całości, przez co narusza art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sentencji decyzji nie znalazło się wyrzeczenie o uwzględnieniu skargi w całości, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że niektóre z zarzutów skargi zostały przez organ zakwestionowane.

Skarżący podnieśli, że jeżeli w przypadku uprawnień określonych w art. 54 § 3

w/w ustawy analiza stanu sprawy oraz skargi uzasadnia możliwość częściowego jedynie tylko uwzględnienia skargi, to nie zostaje spełniona przesłanka dopuszczalności legalnej samokontroli postępowania administracyjnego przez wydanie zgodnej z prawem decyzji uwzględniającej skargę w całości. Po stronie organu administracyjnego nie powstaje więc uprawnienie do wydania rozstrzygnięcia na podstawie w/w przepisu. Warunkiem wydania decyzji autokontrolnej jest uwzględnienie skargi w całości, przez co należy rozumieć uwzględnienie wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Skarżący podali zwłaszcza, że w skardze podniesiono, że wniosek inwestorów nigdy nie odpowiadał wymaganiom określonym w art. 52 ust 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w aktach sprawy brak jest odpowiedniej mapy. Natomiast w decyzji autokontrolnej organ administracyjny nie uwzględnił tego zarzutu, podając, że kopia mapy zasadniczej z 9 kwietnia 2009 r. spełnia ustawowe wymogi określone w w/w przepisie. Podobnie w przypadku zarzutu niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 2 w/w ustawy, kwestii linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz kierunku głównych kalenic dachu i innych parametrów technicznych organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącego.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1030/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję SKO w N. z dnia 22 grudnia 2009 r. ze względu na naruszenie przepisu art. 54 § 3 P.p.s.a.

Sąd wskazał, że rozpoznanie sprawy przez ten sam skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. jest nie do pogodzenia ze standardem prawidłowego działania administracji, zgodnie z którym w demokratycznym państwie prawnym sprawa nie powinna być oceniana przy wydawaniu decyzji w różnych trybach wprawdzie przez ten sam organ kolegialny, jednak w takim samym składzie osobowym.

W ocenie Sądu, nie było konieczne i uzasadnione merytoryczne badanie sprawy, gdyż podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było istotne uchybienie procesowe, a przedmiotem skargi była decyzja o charakterze autokontrolnym nie rozstrzygająca sprawy merytorycznie.

W wyniku powyższego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. [...] odstąpiło od wydania decyzji autokontrolnej w sprawie ze skargi W.B. z dnia 6 listopada 2*009 r. na decyzję SKO w N. z dnia 16 października 2009 r. znak[...] , przekazując skargę W.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 3 ust. 1 i 4 oraz § 6-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz. U., nr 164, póz. 1588), art. 43 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (t. jedn. Dz. U. 2007 r. Nr 19, póz. 115 ze zm.) oraz art. 6, 7, 8, 10, 11, 15 i 107 k.p.a. Skarga stanowi powtórzenie zarzutów uprzedniego odwołania.

Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego –W.B. cofnął skargę na decyzję SKO w N. z dnia 16 października 2009 r. (pełnomocnictwo - karta [...] akt sprawy). Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że zgodnie z redakcją art. 60 P.p.s.a. Skarżący jest uprawniony do cofnięcia skargi, które wiąże sąd orzekający oraz winno skutkować umorzeniem postępowania.

Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zwrot wniesionej opłaty w kwocie 500 zł zgodnie z regulacją art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Ponadto uczestnicy postępowania w osobie Ł.J J.F. , małoletniej H.F. działającej przez ustawowego przedstawiciela J.F. wnieśli w dniu 18 grudnia 2013 roku do WSA w Krakowie pismo przygotowawcze z dnia 17 grudnia 2013 roku, w którym ustosunkowują się do zarzutów wniesionej skargi. WB. , wyjaśniając, że te zarzuty nie są w ich przekonaniu trafne i wnosząc o oddalenie skargi.

Zarzuty skarżącego zawarte w skardze odnośnie braku w aktach sprawy nie zasługują, zdaniem uczestników postępowania na uznanie ponieważ mapa stanowiąca załącznik do decyzji jest kopią oryginalnej mapy zasadniczej będącej w dyspozycji powiatowego zasobu kartograficznego. W rejonie zamierzonej inwestycji zbiegają się cztery arkusze mapy zasadniczej i to może robić trudność w operowaniu nimi, lecz mają one walor legalności, a sama czytelność map jest zadawalająca.

Uczestnicy postępowania stwierdzają dalej, że nie jest prawdziwe twierdzenie skargi, iż w analizowanym obszarze nie występuje działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy. Wbrew tym twierdzeniom z drogi publicznej Po wale jest dostępnych 14 budynków pozwalających na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy. Budynki te są wskazane w aktach i poddane analizie.

Także zarzut błędnego określenia szerokości elewacji nie jest właściwy, nie ma uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że szerokość elewacji ma być określona jedną liczbą. W tym miejscu pisma z dnia 17 grudnia 2013 r., uczestnicy postępowania sądowego przywołują adekwatne w ich ocenie orzeczenia sądów administracyjnych.

Za równie nietrafny należy uznać, zdaniem uczestników postępowania kolejny zarzut skargi, jakoby określenie kierunku głównej kalenicy jako "ukośnej" w stosunku do frontu działki było określeniem pozbawionym wymaganej precyzji - geometria dachu, w tym wysokość kalenicy, kierunek głównej kalenicy (abstrahując od braku zdefiniowania, która kalenica dachu jest kalenicą główną) musi wynikać wprost z ustaleń analizy. Autorem analizy z woli ustawodawcy jest wysokokwalifikowany architekt po to, aby ład architektoniczny nie został naruszony, o co najłatwiej przez nietrafne sprecyzowanie parametrów geometrii dachu. O ile kąt nachylenia połaci dachu, wysokości kalenicy da się arytmetycznie "wyliczyć", a w danej sytuacji zostało to dokonane bez obrazy norm rozporządzenia z 28.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), o tyle kierunek głównej kalenicy jest trudno "mierzalny". Jest on raczej przedmiotem pewnego wyczucia. Nie jest jednak dowolny- musi wynikać z analizy osoby kompetentnej. W danym postępowaniu administracyjnym zostało to zachowane.

Nietrafny też jest, zdaniem uczestników, argument skarżącego w kwestii rzekomej wadliwości wyznaczenia linii zabudowy. Linia zabudowy ustalona decyzją Burmistrza N. zatwierdzona decyzją SKO jest przedłużeniem istniejącej zabudowy, jak i przebiega w odległości 13,5 m. od krawędzi jezdni drogi gminnej ul [...] , co z okładem przekracza wymaganą odległość 6 m.

Za nieuzasadniony, zdaniem Uczestników, należy również uznać zarzut skargi, że w postępowaniu drugoinstancyjnym nie poddano ponownej ocenie wszystkich istotnych zagadnień decyzji, ograniczając się do zatwierdzenia ustaleń l organu instancji. Wszystkie zarzuty odwołania, zdaniem uczestników, zostały poddane wnikliwej ocenie i wyczerpującemu wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji. Z uwagi na powyższe okoliczności ww. uczestnicy postępowania wnoszą o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zarazem, w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Jak podnosi Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013, sygn. akt l OSK 94/13 "oświadczenie o cofnięciu takiej skargi wszczyna odrębne postępowanie, mające charakter wpadkowy w stosunku do postępowania głównego, a jedynymi uprawnionymi do zaskarżenia orzeczenia wydanego w tym postępowaniu jest osoba, która wniosła cofany środek zaskarżenia oraz organ. Pozostali uczestnicy postępowania, którzy nie wnieśli skargi, nie mają uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia wydanego na skutek oświadczenia o cofnięciu tej skargi, nawet jeśli mają interes prawny w postępowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego osoby takie, nie występując ze skargą, tracą możność ingerowania w środek zaskarżenia wniesiony przez innych uczestników postępowania, a jedyną dostępną dla nich drogą wzruszenia decyzji, w razie cofnięcia skargi, pozostają tryby nadzwyczajne w postępowaniu administracyjnym".

W nawiązaniu do tego poglądu i wskazanego powyżej stanu prawnego należy stwierdzić, że oświadczenie o cofnięciu skargi pochodzi od uprawnionego podmiotu, którym jest W.B. działający pełnomocnikiem wyposażonym przez mocodawcę w pełnomocnictwo ogólne, obejmujące z mocy samego prawa m.in. oświadczenie w przedmiocie cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli te czynności nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie, (art. 39 P.p.s.a.). Omawiane pełnomocnictwo ogólne, na podstawie którego działa pełnomocnik W. B. nie wyłącza ww. czynności.

Dodatkowego wyjaśnienia wymaga kwestia rozpatrywania oświadczenia o cofnięciu skargi w sytuacji, w której - jak wynika z przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego sprawy objętej kontrolą Sądu - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 85/10, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi W.B. .

W tym miejscu skład rozpoznający oświadczenie W.B. o cofnięciu skargi stwierdza, że prawomocność materialna ww. postanowienia

Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z dnia 18 marca 2010 r. została wzruszona wskutek prawomocnego wyroku WSA w Krakowie uwzględniającego skargę na decyzje autokontrolną SKO w N. . W rezultacie - uchylenie decyzji autokontrolnej oznacza, że postępowanie z pierwotnej skargi, czyli skargi W. B. nie jest już bezprzedmiotowe i musi się toczyć według zasad postępowania sądowoadministarcyjnego (por. J.P. Tarno, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, s. 179; wyrok NSAz7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK1552/10; wyrok NSAz 11.05.2011 r. sygn. akt II OSK 810/10, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013, sygn. akt II OSK 2027/11).

Skład rozpoznający oświadczenie o cofnięciu skargi wskazuje w tym miejscu, w ślad za stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 26 lutego 2013, sygn. akt II OSK 2027/11): "że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest trafnie pogląd, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. - wzruszającej decyzję ostateczną zaskarżaną do sądu administracyjnego powoduje, iż skarga skierowana do sądu traci swój byt. Jednak uchylenie przez sąd administracyjny decyzji autokontrolnej skutkuje następnie tym, że odżywa zarówno decyzja organu, jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany przekazać skargę na decyzję poprzednio wydaną wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przyjmuje się również, że obowiązek rozpoznania przez sąd administracyjny skargi złożonej na decyzję ostateczną aktualizuje się pomimo tego, że wcześniej wydane zostało postanowienie o umorzeniu postępowania".

Skład rozpoznający niniejszą sprawę podziela zarazem poglądy podnoszące, że "przyjęta w polskim modelu sądownictwa administracyjnego zasada materialnej rozporządzalności ma w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczony zakres zastosowania. Stopień tego ograniczenia określają: z jednej strony regulacja art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a z drugiej strony kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania", (zob.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 233). Jednocześnie na gruncie orzecznictwa sądowoadministarcyjnego podnoszony jest trafny pogląd, także podzielany przez skład rozpoznający sprawę wpadkową oświadczenia W. B. w przedmiocie cofnięcia skargi, w myśl którego "W przypadku skarg na decyzje i postanowienia administracyjne, cofnięcie skargi jest dopuszczalne nawet wtedy, gdy sąd stwierdzi istotne wady tych aktów uzasadniające jednakże tylko ich uchylenie, a nie stwierdzenie nieważności. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w takim przypadku oznacza jedynie, że decyzje lub postanowienie nie są obciążone wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności a cofnięcie skargi nie jest ukierunkowane na obejście prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2012 r. II SA/Kr 384/12).

Mając zatem na uwadze powyższe wywody oraz fakt, że w ramach prowadzonego dotychczas postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie były podnoszone i nie są obecnie podnoszone zarzuty w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w N. z dnia 16 października 2009 r. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Burmistrza N. z dnia 28 lipca 2009 r. (znak [...] ), orzeczono - na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Ponieważ, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego - w związku z tym orzeczono - jak w pkt 2 sentencji postanowienia.