Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 689/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 2,  art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.), Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Bartłomiej Stachura, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., którą określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.

Decyzje wydano w oparciu o niekwestionowany, ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy.

W toku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2002 i 2003 przeprowadzonej w Spółce z o.o. A, Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. dokonał ustaleń, które spowodowały wydanie decyzji z dnia [...] r. nr [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł, tj. w kwocie o [...] zł wyższej od zadeklarowanej przez Jednostkę. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi Spółki M. R. w dniu 18 grudnia 2007 r.

Decyzja organu pierwszej instancji stała się przedmiotem odwołania wniesionego pismem z dnia 27.12.2007r., następnie uzupełnionym w dniu 16.01.2008 r., za pośrednictwem pełnomocnika G. K. korzystającego z pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez A. L. i R. M. reprezentujących Spółkę z o.o. B.

W odwołaniu strona nie kwestionuje merytorycznych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji lecz zarzuca, że została wydana z naruszeniem art.200 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tym samym organ podatkowy pozbawił stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

W piśmie z 16.01.2008 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została także z naruszeniem art. 136 oraz 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem Spółka z o.o. A w dniu 05.01.2004 r. udzieliła pisemnego pełnomocnictwa pracownikom Spółki B Spółka z o.o. do działania w jej imieniu przed organami podatkowymi wszystkich instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., rozpoznając wniesione odwołanie nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniach faktycznych, dokonanych przez organ pierwszej instancji jak i w postępowaniu prowadzonym przez ten organ.

Wskazał, że niezrozumiały i bezpodstawny był zarzut braku zapoznania strony z materiałem dowodowym, bowiem organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej, wyznaczył Spółce 7-dniowy termin w celu zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zresztą z przysługującego jej prawa spółka skorzystała i w dniu 20.09.2007 r. pełnomocnik M. R. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy, z której to czynności został spisany protokół. Do protokołu tego strona nie wniosła uwag.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy wyznaczył Spółce termin do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Organ odwoławczy zwrócił się do Spółki o sprecyzowanie zakresu działania poszczególnych pełnomocników występujących w toku postępowania.

W odpowiedzi Spółka w piśmie z dnia 12.02.2008 r. wyjaśniła, że pełnomocnictwo z dnia 05.01.2004 r. ma charakter ogólny i upoważnia A. L. i R. M. do reprezentowania Spółki we wszystkich postępowaniach podatkowych prowadzonych przez organy podatkowe zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w sprawach związanych z działalnością Spółki do dnia 31 stycznia 2005r. Nie odwołano upoważnienia z dnia 10.12.2006 r. dla M. R. do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w sytuacji kiedy umocowanych do działania jest kilku pełnomocników , należy wskazać tego właściwego do doręczeń.

Decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze pełnomocnik R. Z. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucał decyzji naruszenie art. 136, 145 § 2 oraz 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podniósł, że decyzje nie zostały prawidłowo doręczone, zatem nie mogą wywoływać skutków prawnych. Zdaniem pełnomocnika udzielenie pełnomocnictwa Spółce B w dniu 30 kwietnia 2004 r. jednoznacznie zobowiązywało organy do dokonywania doręczeń na jej adres.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnień zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie kwestia prawidłowości doręczenia decyzji określającej podatek dochodowy od osób prawnych za 2003 r. pełnomocnikowi skarżącej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tj. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) - pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W § 2 tego przepisu wskazano, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ustawodawca w art.145 § 3 przewidział sytuację, kiedy strona ustanawia kilku pełnomocników, wówczas wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń, zaś w przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń organ podatkowy doręcza pismo jednemu z pełnomocników.

Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka do reprezentacji przed organami podatkowymi pierwszej i drugiej instancji umocowała z dniem 5 stycznia 2004 r. A. L. i R. M. z B Spółka z o.o. w Z., wyrażając również zgodę na udzielenie dalszych pełnomocnictw substytucyjnych. Na podstawie upoważnienia z dnia 10 grudnia 2006 r. umocowała również M. R. z firmy C z/s B. do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi.

W piśmie z dnia 12.02.2008 r. odpowiadając na wezwanie organu, Spółka zakreśliła horyzont czasowy pełnomocnictw odpowiednio dla A. L. i R. M. w sprawach związanych z działalnością Spółki do dnia 31 stycznia 2005r. oraz Pana R. wskazując, że jego pełnomocnictwo nie wygasło, lecz wola ta nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.

Bezspornym jest, iż M. R. na mocy udzielonego pełnomocnictwa uczestniczył w postępowaniu kontrolnym dotyczącym należnego od Spółki z o.o. A podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 i 2003 rok - co ma odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia 09.03.2007 r. - potwierdził 09.03.2007 r. odbiór przedmiotowego protokołu. Uczestniczył w prowadzonym przez organ pierwszej instancyjny postępowaniu podatkowym, odbierając w imieniu Spółki korespondencję urzędową dotyczącą prowadzonego postępowania podatkowego za 2003 rok - łącznie z zaskarżoną decyzją Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. znak [...]. Faktów tych Skarżąca nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania kontrolnego czy podatkowego.

Żadne ze wskazanych wyżej pełnomocnictw nie zostało przez skarżącą odwołane w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2002 i 2003. Nie został też wskazany przez Spółkę pełnomocnik właściwy dla dokonania doręczeń.

Reasumując, okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wskazują , iż nie doszło wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej do naruszenia art. 145 § 2 , bowiem pisma procesowe i pozostała korespondencja organów skarbowych doręczana była prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa, który brzmi: strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W toku postępowania żadna ze stron nie kwestionowała faktu udziału w nim pełnomocnika a w pewnym momencie nawet kilku pełnomocników. Pełnomocnik nie precyzuje na czym polegać by miał wspomniany wyżej zarzut.

Podobnie przedstawia się kwestia stwierdzenia pełnomocnika w skardze, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne wskazanie w uzasadnieniu faktów dotyczących doręczenia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Art. 210 Ordynacji podatkowej określa niezbędne dla prawidłowej decyzji elementy struktury tej decyzji. Zdaniem Sądu żadnego z elementów w tym przepisie wskazanego nie brakowało, tym samym podniesiony zarzut nie może stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe skargę należało oddalić a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.