Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 143/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu kwoty do spłaty tytułem należności podlegających zwrotowi z tytułu udzielonej pomocy w formie obiadów, postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 23 stycznia 2015 r. J. G. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...]października 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu kwoty 534,40 złotych do spłaty tytułem należności podlegających zwrotowi w związku z udzieloną pomocą w formie obiadów.

Z akt administracyjnych wynika, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) w dniu 24 listopada 2014 r.

Skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego – w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) – w dniu 27 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wedle zaś art. 111 kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Z akta administracyjnych wynika, że przesyłkę pocztową zawierającą zakwestionowana decyzję organu drugiej instancji doręczono zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie bowiem do treści art. 44 § 1 pkt 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenia osobistego w miejscu zamieszkania lub pracy) i 43 (doręczenia dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu – w przypadku nieobecności adresata) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję (§ 2).

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Z opisu przesyłki pocztowej wynika, że wobec nieobecności adresata w dniu 10 listopada 2014 r. w miejscu zamieszkania, w jego oddawczej skrzynce pocztowej pozostawiono stosowne zawiadomienie, po czym w dniu 18 listopada 2014 r. przesyłka została awizowana powtórnie. W efekcie niepodjęcia korespondencji została ona zwrócona do nadawcy w dniu 25 listopada 2014 r.

Z powyższych okoliczności bezsprzecznie wynika, że za datę doręczenia decyzji organu drugiej instancji należy przyjąć 24 listopada 2014 r. Zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 24 grudnia 2014 r. Skarga wywiedziona przez stronę została natomiast nadana w dniu 27 stycznia 2015 r., a więc już po upływie wskazanego terminu.

Nie można przyjąć – jak czyni to skarżący – że datą doręczenia zakwestionowanej decyzji Kolegium był dzień, w który otrzymał on potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wskazanego rozstrzygnięcia. Skuteczność doręczenia korespondencji w trybie art. 44 k.p.a. nie wiąże się bowiem z faktem zapoznania się z jej zawartością, lecz z niewadliwym dokonaniem wszystkich niezbędnych czynności podejmowanych przez doręczającego, a wynikających z przywołanych na wstępie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Bez znaczenia dla przedmiotowego postępowania była również okoliczność zmiany miejsca zamieszkania przez skarżącego, o której zakomunikował on organowi drugiej instancji dopiero w dniu 10 grudnia 2014 r., a więc już po wydaniu rozstrzygnięcia i przesłaniu go na jego dotychczasowy adres. Zgodnie bowiem z art. 41 k.p.a. strona postępowania ma obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Wobec powyższego w sytuacji stwierdzenia, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.