Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 865/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1-4, art. 32
journal: Dz.U. 2015 poz 121
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
article: par. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Dnia 8 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ... z dnia ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ...


UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych ... decyzją z dnia ..., działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1–3, ust. 4 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), odmówił R.:

- umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika na: Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres od lipca 2008 r. do sierpnia 2008 r. w kwocie .. zł; Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego za okres od lipca 2007 r. do sierpnia 2008 r. w kwocie ...; Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lipca 2007 r. do sierpnia 2008 r. w kwocie ...;

- umorzenia odsetek od należności z tytułu nieopłaconych składek naliczonych na dzień 16 lutego 2015 r. w kwocie ...;

- umorzenia kosztów upomnienia w kwocie ....

W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że wnioskodawca wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek, wskazując, że znajduje się trudnej sytuacji materialnej, graniczącej z ubóstwem, posiada ograniczoną zdolność do pracy z powodu ułomności fizycznych. Według wnioskodawcy, nie ma on możliwości otrzymania pomocy ze strony najbliższych ani perspektyw na wyjście z trudnej sytuacji. Z uwagi na brak środków finansowych wnioskodawca nie ma również możliwości korzystania z opieki zdrowotnej.

Wnioskodawca oświadczył, że jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Jego dochód odpowiada kwocie uzyskiwanej z prac dorywczych w wysokości .. zł. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i ponosi z tego tytułu koszty związane z utrzymaniem w wysokości ... zł (miesięczne opłaty w kwocie ... zł oraz koszty leczenia w wysokości ... zł). Wnioskodawca wskazał, że posiada dom o powierzchni 100 m², a ponadto zobowiązania podatkowe w kwocie ... zł – rozłożone na raty w wysokości .. zł miesięcznie oraz zalega z opłatami za media (woda, kanalizacja) w kwocie ... zł.)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek, która warunkowałaby możliwość umorzenia należności z tytułu składek. Organ wskazał, że żaden z organów egzekucyjnych nie stwierdził wobec wnioskodawcy całkowitej nieściągalności. Sytuacja materialno-bytowa i posiadany majątek zainteresowanego nie pozwalają na stwierdzenie przesłanki ubóstwa, tj. sytuacji, w której zapłata należności pozbawiłaby zobowiązanego możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Nie poniósł on również strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić go możliwości dalszego egzystowania. Brak jest także informacji, by konieczne było sprawowanie opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co pozbawiłoby wnioskodawcę możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Jakkolwiek Zakład wziął pod uwagę informację o stanie zdrowia wnioskodawcy (zapalenie stawów), to jednak nie uzyskał dokumentacji medycznej wskazującej na przeciwwskazania do podejmowania przez stronę jakichkolwiek prac zarobkowych. Organ podkreślił, że zobowiązany podejmuje się prac dorywczych.

R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia ..., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 121 z późn. zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), utrzymał w mocy decyzję z dnia 16 kwietnia 2015r.

Organ administracyjny wskazał, że nie widzi podstaw do umorzenia należności. Zakład podzielił argumentację zaprezentowaną w decyzji z dnia ..., a ponadto zwrócił uwagę na odmowę udzielenia stronie układu ratalnego – ze względu na fakt, że skarżący nie opłacił składek niepodlegających uldze.

R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się umorzenia wszelkich zaległości w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący wskazał, że nie posiada majątku ruchomego, który można byłoby spieniężyć na potrzeby spłaty zadłużenia. Rzeczy, które posiada są wątpliwej wartości lub jej nie posiadają. Skarżący podkreślił, że pomimo że jest właścicielem domu o powierzchni 100 m², jest osobą ubogą i nie posiada wartościowych składników majątkowych.

Zdaniem strony skarżącej, stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności jest wyrazem złej woli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i świadczy o braku obiektywnego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Fakt niestwierdzenia przez żaden z organów egzekucyjnych całkowitej nieściągalności należności nie oznacza – zdaniem strony skarżącej – że taki stan rzeczy nie występuje.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, uznając za bezzasadne zarzuty w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ..., utrzymująca w mocy decyzję z dnia ..., którą odmówiono skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek: w części finansowanej przez płatnika na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, odsetek od należności z tytułu nieopłaconych składek naliczonych na dzień ... oraz kosztów upomnienia.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 121 z późn. zm.); dalej: u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4 u.s.u.s.). Do składek na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie m.in. stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne (art. 32 u.s.u.s.).

Stosownie do art. 28 ust. 3 u. s.u.s. całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Szczegółowe warunki umorzenia należności z tytułu składek zostały określone w wydanym na podstawie art. 3b u.s.u.s. rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).

Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Postępowanie wyjaśniające w celu dokonania ustaleń istotnych z punktu widzenia powyższych przesłanek winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa, która wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ administracji, jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy. Stąd też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co wynika z art. 77 § 1 kpa. Dokonane ustalenia istotnych okoliczności sprawy i ich ocena z punktu widzenia przesłanek umorzenia należności winna przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa).

Należy również podkreślić, że decyzja organu administracji publicznej w przedmiocie umorzenia należności z tytułu zaległych składek posiada charakter uznaniowy, co jednak nie przekreśla zasady, że uznanie jest ograniczone dyrektywami ustawowymi, nakazującymi organom rozważenie każdej sprawy z punktu widzenia występowania bądź braku w konkretnym przypadku względów gospodarczych lub społecznych, które uzasadniałyby umorzenie zaległości składkowych lub odsetek. Właściwa ocena występowania bądź braku rzeczowych przesłanek w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, poprzedzonym wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i dokonując oceny przedstawionych wyżej ustaleń i wniosków organu Sąd uznał, że nie czynią one zadość wymogom rzetelnego zbadania przesłanek określonych w wymienionych wyżej przepisach.

W pierwszej kolejności, należy zwrócić uwagę, że art. 28 ust. 3 u.s.u.s zawiera katalog przesłanek – okoliczności, w których należy uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Literalna wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wymienione w tym przepisie okoliczności, jeżeli zaistnieją, samoistnie stanowią o całkowitej nieściągalności należności dłużnika. Okoliczności potwierdzające całkowitą nieściągalność nie podlegają zatem dodatkowej ocenie organów właściwych do umorzenia należności z tytułu składek, lecz wiążą te organy w zakresie ustalenia całkowitej nieściągalności. Dopiero w dalszej kolejności, w ramach uznania administracyjnego, organ ocenia, czy pomimo braku wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s uzasadnione jest umorzenie powstałych zaległości( art. 28 ust. 3a i b u.s.u.s )

W przedmiotowej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 u. s.u.s. W szczególności, organ wskazał, że żaden z organów egzekucyjnych nie stwierdził wobec wnioskodawcy całkowitej nieściągalności. Ponadto, że jest oczywistym, że w postępowaniu egzekucyjnym istnieje możliwość uzyskania kwoty wyższej od wysokości wydatków egzekucyjnych. Organ wskazał, że należności za okres od 7/2007 do 8/2008 w kwocie 32 156,25 zostały zabezpieczone hipoteką oraz, że w dniu 19 marca 2015 r. podjęto zawieszone postępowanie egzekucyjne.

Należy jednak zwrócić uwagę, co wynika z akt administracyjnych, że wpis hipoteki nastąpił juz w 2012 r. Postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w 2013 r. z uwagi na wniosek o abolicję i następnie podjęte w marcu 2015 r. Organ jednak w żaden sposób nie wyjaśnił, jaki jest los tego postępowania, tak aby wykluczyć nasuwające się wątpliwości, co do skuteczności egzekucji z zabezpieczonej nieruchomości. Dodać również należy, że żaden przepis ww. ustawy nie stanowi o tym, że istnienie hipoteki zabezpieczającej należności z tytułu składek, w szczególności w przypadku braku podejmowania przez organ czynności egzekucyjnych, w istocie przesądza o faktycznym istnieniu możliwości płatniczych osoby zobowiązanej, uzasadniających odmowę umorzenia tych należności.

Dalej Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził również brak podstaw do zakwalifikowania sytuacji skarżącego, jako stanu wskazanego w art. 28 ust 3a u.s.u.s. oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Nie ulega wątpliwości, że aby uznać, że nie zachodzą w danym przypadku przesłanki wskazane w art. 28 ust 3 a u.s.u.s. należy dokonać szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji osobistej i materialnej osoby zobowiązanej, na podstawie których dokonuje się oceny, czy w istocie sytuacja materialna i życiowa pozwala i w jakim zakresie na zapłatę należności.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że również w zakresie wynikającym z brzmienia wskazanych wyżej przepisów, organ nie dokonał właściwej i rzetelnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W szczególności, organ nie przeanalizował wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej, materialnej i zdrowotnej skarżącego, jak również nie uzasadnił w sposób przekonywujący swojego stanowiska, co do braku podstaw do zastosowania § 3 ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia.

Organ administracyjny wskazał, że sytuacja materialno-bytowa i posiadany majątek skarżącego nie pozwalają na stwierdzenie przesłanki ubóstwa, tj. sytuacji, w której zapłata należności pozbawiłaby go możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Organ stwierdził także, że skarżący nie wskazał, by poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić go możliwości dalszego egzystowania. Brak jest również informacji, by było konieczne sprawowanie opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co pozbawiłoby skarżącego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie składek. Ponadto, skarżący uzyskuje z prac dorywczych ... zł miesięcznie i jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, co świadczy o gotowości podjęcia zatrudnienia. Organ wskazał również, że działalność gospodarcza jest aktywnością profesjonalną, a ryzyko związane z jej realizacja ciąży na płatniku, który jako osoba prowadząca i monitorująca działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za regulowanie zobowiązań publicznoprawnych.

Należy jednak podkreślić, że ocena istnienia lub nie okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości z tytułu składek powinna być dokonana według stanu z chwili rozstrzygania, zaś zdarzenia wcześniejsze z okresu prowadzenia działalności gospodarczej, jak również czynione przez organ założenia, odnośnie poprawy sytuacji majątkowej skarżącego, w związku z tym, że jest zarejestrowany, jako osoba bezrobotna, mają znaczenie drugorzędne, szczególnie w przypadku, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw dla tego rodzaju ustaleń. Skarżący w chwili obecnej utrzymuje się wyłącznie z prac dorywczych. Wprawdzie jest właścicielem wskazanej w decyzji nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę, jednakże, w świetle wskazanych wyżej okoliczności, organ nie wykazał, aby była to okoliczność w istocie przesądzająca o braku możliwości umorzenia zaległości. Przede wszystkim zaś, organ dokonując analizy sytuacji materialnej ( faktycznie uzyskiwane dochody i niezbędne wydatki) i osobistej ( stan zdrowia, wiek) skarżącego nie uwzględnił wysokości zadłużenia, jakie skarżący posiada - prócz zaległości względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – ... zł. – z tytułu zaległych składek, tak aby ocenić realną, nie zaś potencjalną, możliwość dokonania przez skarżącego spłaty zadłużenia. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że ewentualne znaczenie wskazanych wyżej okoliczności, w szczególności dla oceny słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a., było kwestią, która wymagała szczególnie wnikliwej i rzetelnej analizy organu orzekającego. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Zakład wskazując na uznaniowy charakter decyzji, przywołał jedynie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21.10.2010r. IISA/Ke 596/10, z którego wynika że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków oraz, że uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje spełnienia każdego żądania obywatela. W ocenie Sądu, gdyby uznać taką argumentację za wystarczającą, to w zasadzie w każdej sytuacji, niezależnie od okoliczności faktycznych sprawy, organ mógłby odmówić umorzenia należności składkowych, powołując się na tak umotywowany interes publiczny, co czyniłoby regulację zawartą w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w istocie zbędną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wykazał, czy w przedmiotowej sprawie zaistniał ważny interes publiczny przemawiający za odmową uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie zaległości. Nie budzi wątpliwości Sądu stanowisko organu, że działalność gospodarcza jest aktywnością profesjonalną, a ryzyko związane z jej realizacją ciąży na podatniku, który jako osoba prowadząca działalność ponosi odpowiedzialność za regulowanie zobowiązań publicznoprawnych. Powyższe jednak w żaden sposób nie zwalnia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od dokonania w przedmiotowej sprawie rzetelnych ustaleń i wnikliwej oceny aktualnej sytuacji materialnej skarżącego w świetle przesłanek określonych we wskazanym wyżej art. 28 ust.3 i.3 a u.s.u.s.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W szczególności, organ ustali, czy w istocie i z jakim skutkiem prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącemu i następnie oceni tę okoliczność w świetle materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie. Jak również, dla oceny realnej możliwości zapłaty przez skarżącego zaległych składek wraz z odsetkami, dokona ponownie wnikliwej analizy faktycznej sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, uwzględniając wysokość zadłużenia.

W świetle powyższego Sąd, uznając, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszył przepisy procesowe - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż nie uwzględnił i nie ocenił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności i dowodów, czym przekroczył granice uznania administracyjnego, które to naruszenie niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji