Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3158/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. Uchyla zaskarżone postanowienie, 2. Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r, po rozpatrzeniu zażalenia J. M., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.123 i art. 144 kpa, utrzymało w mocy postanowienie Starosty P. z dnia [...] lutego 2003r. uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] " O.ł" na działce nr [...] w miejscowości O. przy ul [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że planowana inwestycja zgodnie z ustaleniami planu ma być zrealizowana w strefie o symbolu 9.5.P, na terenie istniejącej Spółdzielni P. Zgodnie z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) teren gminy O. znajduje się w strefie krajobrazu chronionego, w której zakazuje się lokalizowania nowych obiektów zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy podał, iż podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że baza telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ) oraz , że planowana inwestycja nie wprowadza uciążliwości w przestrzeni dostępnej dla ludności. Wobec tego zarzuty zażalenia, w ocenie Kolegium, są niezasadne.

W skardze na to postanowienie J. M. podniósł, że ze względu na negatywny wpływ na zdrowie ludzkie stacji telefonii komórkowej i z powodu obawy o własne zdrowie i swoich najbliższych nie zgadza się na realizację tej inwestycji na działce nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z jego działką. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa inwestycja powinna być zrealizowana na gruntach gminy, w miejscu nie zagrażającym najbliższemu otoczeniu

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm. ) nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Na wstępie podnieść należy, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywała już ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.), albowiem z dniem 11 lipca 2003r. utraciła moc obowiązującą w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717). W myśl przepisu przejściowego art. 85 ust. 1 cyt. nowej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wypada podnieść, że zgodnie z art. 67 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 roku. Ważność tych planów, jak stanowi ust.la ww. artykułu, mogła być przedłużona o jeden rok, tj. do 1 stycznia 2004 roku, o ile w terminie do 1 stycznia 2003 roku rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości O. zostało wszczęte na wniosek inwestora – P. S.A. w W. - złożony w 2001 roku. Starosta P. uzgodnienia przedmiotowej inwestycji dokonał postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r w oparciu o plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy O., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej w O. z dnia [...] września 1988r. Jednakże organowi pierwszej instancji uszło uwadze, że dokonując uzgodnienia tej inwestycji powinien w pierwszym rzędzie zbadać, czy wymieniony wyżej plan zagospodarowania przestrzennego gminy O., posiadał moc obowiązującą, w dacie wydawania rozstrzygnięcia.

Wypada przypomnieć, że stosownie do zasady praworządności (legalności), określonej w art. 6 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Z zasady tej wynika obowiązek dla organu stosującego prawo ustalenia obowiązywania przepisów, na które się powołuje.

W niniejszej sprawie obowiązkowi temu uchybił również organ odwoławczy, gdy w pierwszym rzędzie powinien wyjaśnić kwestię - obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. z 1988r, mając na względzie treść powołanego powyżej art. 67 ust. 1 i ust. la ustawy z dnia 7 lipca 1944r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Poczynienie tych ustaleń miało bowiem zasadnicze znaczenie z tego względu, że ustawodawca w art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewidział odrębny tryb postępowania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy, że istota postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 kpa polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz dokonaniu oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, bądź zażaleniu, jak to zostało uczynione w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy prowadzi postępowanie administracyjne z uwzględnieniem wszystkich zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7 i art. 15, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania swojego rozstrzygnięcia, w granicach wyznaczonych treścią art. 136 kpa.

Ujawnione naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, sprawiły, że zaskarżone postawienie nie mogło się ostać w obrocie prawnym i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ust.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)