Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1939/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] (dalej Starosta, organ I instancji) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Nr [...] znak: [...] na podstawie art. 19, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r. poz. 1186 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.) dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 29.07.2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...], obejmującego: budowę budynku handlowo-usługowego i budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - dojściami, dojazdami i miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, instalacją oświetlenia zewnętrznego, przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji sanitarnej i wewnętrzną linią zasilającą na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: P K, J K, J O-W, T G oraz M G.

Wojewoda [...] (dalej też Wojewoda, organ odwoławczy), postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...], zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej. W dniu [...] czerwca 2020 r. do Wojewody wpłynęła odpowiedź organu powiatowego na ww. postanowienie.

Wojewoda [...] skarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Starosta, nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzeń projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawiona przez inwestora dokumentacja, mimo zlecenia jej uzupełnienia postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nadal zawiera braki. Organ wskazał, że inwestor w dalszym ciągu nie uzupełnił danych o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda wskazał, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, widnieje adnotacja, że jest to stosunek zobowiązaniowy przewidujący uprawienia do wykonywania robót budowlanych, jednakże nadal nie wiadomo z jakiego stosunku wynika to prawo, np. umowy dzierżawy itp. (z podaniem np. daty jej zawarcia, numeru).

Wojewoda przypomniał, że zobowiązał organ I instancji do doprowadzenia inwestycji do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., na terenie oznaczonym symbolem 1MRj. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - "tereny oznaczone symbolem "MRj" to tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych przeznaczone do użytkowania istniejącej zabudowy zagrodowej, w tym modernizacji i rozbudowy w sposób zgodny z przepisami szczególnymi oraz realizacji nowej zabudowy: usługowej w postaci budynków użyteczności publicznej, a w szczególności budynków usługowych oraz usługowo-produkcyjnych działających w sferze usług bytowych i społecznych oraz w sferze produkcji materialnej wraz z niezbędnymi dla ich funkcjonowania budynkami i urządzeniami technicznymi, lokalnymi sieciami oraz urządzeniami infrastruktury technicznej oraz gospodarczymi, garażami i dojazdami oraz dojściami wewnętrznymi, pasami terenu oraz urządzeniami niwelującymi oddziaływanie na otoczenie, przy zachowaniu warunku, iż branża i technologia nie powodują iż zaliczają się one do szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, jak również warunku, że użytkowanie obiektów usług nie spowoduje nadmiernej eksploatacji terenów ogólnodostępnych, w szczególności dróg i ciągów pieszo-jezdnych oraz nie wywoła przekroczenia tła poziomu hałasu, stanu powietrza, wód powierzchniowych i gruntowych na terenach sąsiednich. Ustala się realizację tych usług w formie wbudowanej w budynek mieszkalny lub w formie dobudowy do budynku mieszkalnego lub osobnego obiektu przy zachowaniu gabarytów budynku mieszkalnego, przy zachowaniu innych ustaleń planu oraz przepisów szczególnych".

Wojewoda wskazał, że zgodnie z mapą do celów projektowych, planowana inwestycja polega na budowie budynku usługowego oraz budynku mieszkalnego. Budynek usługowy ma wymiary 39,20 m x 14,10 m i wysokości 7,65 m, zaś budynek mieszkalny ma wymiary 4,5 m x 7,5 m i wysokość 4,29 m.

Wojewoda, w wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że zgodnie z wyżej wspomnianym § 2 ust. 1 pkt 6c planu, budynek usługowy może być zaprojektowany w formie dobudowy do budynku mieszkalnego, jak jest w analizowanym przypadku ale przy zachowaniu gabarytów budynku mieszkalnego. Jednak budynek usługowy znacznie odbiega kubaturą od zaprojektowanego budynku mieszkalnego.

Mając na względzie powyższy plan oraz po przestudiowaniu części rysunkowej projektu budowlanego - przede wszystkim rzutu i przekrojów – organ stwierdził, że w jego ocenie przedmiotowe zamierzenie jest w dalszym ciągu niezgodne z obowiązującą na tym obszarze uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących.

Dalej Wojewoda wskazał, że przedłożona część rysunkowa analizy nasłonecznienia została wykonana jedynie na jeden dzień, zaś zgodnie z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, analiza ta powinna być wykonana w dniach równonocy, a takich mamy dwa w ciągu roku. Projektant powinien wykonać opracowanie na ww. dwa dni - na dwóch rysunkach lub z rozróżnieniem kolorystycznym tych dni lub też, jeśli nie ma różnic występujących między kątem padania słońca to wskazać to w opracowaniu. W dokumentacji autor opracowania nie wyjaśnił również spełnienia przez przedmiotową inwestycję § 13 ww. rozporządzenia.

Wojewoda wskazał także, że na mapie zagospodarowania przestrzennego - dalej "PZT", w dalszym ciągu na projektowanym budynku handlowo-usługowego widnieje informacja, że będzie realizowany w pierwszym etapie. Powyższe może sugerować, że inwestycja podzielona jest na etapy. A jak wspomniano w analizowanym postanowieniu Wojewody - projekt budowlany powinien być wewnętrznie spójny, a także być zgodny z wnioskiem o pozwolenie na budowę, w którym nie wspomniano o etapowaniu inwestycji.

Ponadto PZT nie zawiera zwymiarowania dojść do budynku czy wjazdu (szerokość), co uniemożliwia sprawdzenie czy przedmiotowa inwestycja spełnia § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda nakazał także uzupełnić projekt budowlany o opis techniczny dla branży telekomunikacyjnej. W projekcie budowlanym jest jednak w tym zakresie, po uzupełnieniu, niespójność. Na stronie 36 opracowania projektowego, jego autor wskazał, że "nie przewiduje się przyłącza teletechnicznego, w budynkach projektowana jest instalacja niskoprądowa", zaś na stronie 140 -" roboty ziemne w obszarze sieci [...] teletechnicznej [...] wykonywać ręcznie z zachowaniem szczególnej ostrożności". W związku z powyższym, nie można stwierdzić, że punktu 12 postanowienia organu wojewódzkiego został prawidłowo uzupełniony.

Na marginesie organ stwierdził, że postanowienie organu wojewódzkiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. zawierało informację, że po uzupełnieniu zmian w projekcie budowlanym, aktualizacji powinny podlegać zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie ze wspomnianym art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Na stronie 3 projektu budowalnego daty ww. oświadczenia to [...].07.2019 r./ [...].10.2019 r., a więc nie dokonano jej aktualizacji. To samo z datą na stronie tytułowej.

Organ podkreślił również, że inwestor powinien przedłożyć cztery identycznie uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego. W omawianej sprawie, inwestor przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz tylko 1 egzemplarz projektu budowlanego dotyczącego przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego tomy powinny być ponumerowane.

W związku z nieuzupełnieniem wszystkich braków i nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, Wojewoda uznał, że niemożliwe jest utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez M G dotyczących dostarczania korespondencji na nieprawidłowy adres, a tym samym naruszenie czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.) organ wskazał, że Starosta uznając M G za stronę postępowania oparł się na danych adresowych wskazanych w wypisie z rejestru gruntów i budynków. Właściciele nieruchomości, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby, w których władaniu znajdują się grunty i budynki, mają obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania ich zmian.

Starosta wysyłając do stron zawiadomienie o wszczęciu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, oparł się na aktualnych danych zamieszczonych w bazie ewidencji gruntów i budynków.

W dokumentacji sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomienia i decyzji. Zawiadomienie o wszczęciu zostało odebrane przez męża M G. W toku postępowania toczącego się przez organem powiatowym nie wpłynęło żadne pismo Wnioskodawczym zawierające prośbę o kierowanie korespondencji na inny adres. W świetle poczynionych przez Wojewodę ustaleń, nie zgodził się z zarzutem pogwałcenia art. 10 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewoda uchylił decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. i odmówił wydania pozwolenia na budowę ww. budynku handlowo-usługowego i budynku mieszkalnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] spółka z o.o. Sp. k. w [...] (dalej skarżąca).

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 lit. c) i § 2 ust. 5 pkt 9 lit. a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. poprzez dokonanie błędnej wykładni, polegające na przyjęciu, że na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "MRj" możliwa jest realizacja usług w formie dobudowy do budynku mieszkalnego, przy zachowaniu gabarytów budynku mieszkalnego, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że realizacja usług może nastąpić w formie: 1) wbudowanej w budynek mieszkalny lub 2) dobudowy do budynku mieszkalnego lub 3) osobnego obiektu przy zachowaniu gabarytów budynku mieszkalnego, przy czym gabaryty budynków gospodarczych i usługowych towarzyszących zabudowie mieszkalnej jednorodzinnej muszą być kształtowane w sposób nie zakłócający harmonii krajobrazu,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o dowolną interpretację ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organu II instancji z pominięciem analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dokonanej przez organ I instancji,

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 127 §1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez rozpoznanie przez organ II instancji odwołania wniesionego w dniu [...].11.2019 r. przez P K, J K, J O, T G, M G, którym to osobom nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Wobec przedstawionych powyżej zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz na zasadzie art. 200 i 210 § 1 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła argumentację dotyczącą podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewoda zasadnie zastosował regulację przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji reformatoryjnej, a więc stanowi o możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia niż organ I instancji po rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie w drugiej instancji. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 138 k.p.a., organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Organ odwoławczy, był zatem uprawniony w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz jednoczesnego orzeczenia co do istoty, jeżeli doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie, bowiem w ocenie Sądu, Wojewoda, zasadnie uznał, że decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawę decyzji Wojewody, stanowił art. 35 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony)".

Natomiast, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Taka właśnie sytuacja, miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ Starosta nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzeń projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów wsi [...] i [...] w gminie [...]. Inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MRj.

Jak wynika z treści § 2 ust. 1 pkt 6c powyższego planu - "tereny oznaczone symbolem "MRj" to tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych przeznaczone do użytkowania istniejącej zabudowy zagrodowej, w tym modernizacji i rozbudowy w sposób zgodny z przepisami szczególnymi oraz realizacji nowej zabudowy: usługowej w postaci budynków użyteczności publicznej, a w szczególności budynków usługowych oraz usługowo-produkcyjnych działających w sferze usług bytowych i społecznych oraz w sferze produkcji materialnej wraz z niezbędnymi dla ich funkcjonowania budynkami i urządzeniami technicznymi, lokalnymi sieciami oraz urządzeniami infrastruktury technicznej oraz gospodarczymi, garażami i dojazdami oraz dojściami wewnętrznymi, pasami terenu oraz urządzeniami niwelującymi oddziaływanie na otoczenie, przy zachowaniu warunku, iż branża i technologia nie powodują iż zaliczają się one do szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, jak również warunek, że użytkowanie obiektów usług nie spowoduje nadmiernej eksploatacji terenów ogólnodostępnych, w szczególności dróg i ciągów pieszo-jezdnych oraz nie wywoła przekroczenia tła poziomu hałasu, stanu powietrza, wód powierzchniowych i gruntowych na terenach sąsiednich. Ustala się realizację tych usług w formie wbudowanej w budynek mieszkalny lub w formie dobudowy do budynku mieszkalnego lub osobnego obiektu przy zachowaniu gabarytów budynku mieszkalnego, przy zachowaniu innych ustaleń planu oraz przepisów szczególnych".

Ten ostatni zapis planu, jest szczególnie istotny w sprawie, bowiem jak wynika z mapy do celów projektowych planowana inwestycja polega na budowie budynku usługowego oraz budynku mieszkalnego. Budynek usługowy ma wymiary 39,20 m x 14,10 m i 7.65 m wysokości, zaś budynek mieszkalny ma wymiary 4,5 m x 7,5 m i wysokość 4,29 m. Nie ma zatem wątpliwości, że projektowany budynek usługowy znacznie odbiega kubaturą od budynku mieszkalnego, a zatem zamierzenie to jest niezgodne z obowiązującą na tym obszarze uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Organ słusznie przypomniał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących., natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej, są związane ustaleniami planu. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1998 r" sygn. akt: IV SA 993/06 stwierdzono: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie zmieniony".

Podkreślić też należy, że negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 634/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 606/18, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wskazane niezgodności projektu z planem miejscowym nie mogły być zatem zaakceptowane przez organ odwoławczy.

Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 lit. c) i § 2 ust. 5 pkt 9 lit. a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Wskazane wyżej wymiary projektowanego budynku usługowego, odbiegają od wymiarów budynku mieszkalnego, co jest niezgodne z zapisami planu. Co istotne, skarżąca nie przedstawia żadnej argumentacji pozwalającej na dokonanie innej oceny. Przedstawione bowiem przez skarżącą w uzasadnieniu skargi zapisy planu, nie odnoszą się do sprzecznych z nim wymiarów projektowanych budynków. Ustaleń tych w szczególności nie zmienia wskazanie wysokości i układu dachu projektowanego budynku usługowo – handlowego.

Organ nie naruszył także wskazanych w skardze przepisów postepowania, a to art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. Sąd stwierdza, że Wojewoda orzekając w przedmiotowej sprawie, podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny okoliczności sprawy na podstawie jego całokształtu. W szczególności należy stwierdzić, że organ odwoławczy wyraźnie wskazał, jakie niezgodności z planem miejscowym, zawiera przedstawiony przez inwestora projekt budowlany. Skarżąca przedstawiając materiał dowodowy, który w jej ocenie nie został poddany dostatecznej analizie organu, nadal pomija zasadniczą w sprawie kwestię rozbieżności wymiarów projektowanych budynków.

Odnośnie do podniesionego w skardze braku przymiotu strony odwołujących się od decyzji organu I instancji, wskazać należy, że status tych osób jako stron postepowania, nie był w czasie jego trwania kwestionowany przez inwestora. Odwołujący się, jako właściciele działek sąsiednich, słusznie w ocenie Sądu uznani zostali przez organy za strony postępowania. Planowana inwestycja obejmuje działki o nr ewid. [...] oraz [...], zaś jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wydruku systemu informacji przestrzennej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, małżonkowie [...], są właścicielami działki o nr ewid. [...], W J O – działki o nr ewid. [...] , zaś małżonkowie [...] działki o nr ewid. [...] sąsiadujących z działką inwestycyjną.

Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja, podlegała ocenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jak trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne jest sprawdzenie, czy zostały zachowane np. normy odległościowe, kwestia nasłonecznienia, czy wymagania przeciwpożarowe, sprawia, że taka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym odziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. Tak więc nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa, w tym w zakresie nasłonecznienia i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać taka inwestycja, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 4/18, LEX nr 2778070).

Z uwagi na to, że odwołujący się, wskazywali, jakie negatywne oddziaływania na ich nieruchomość niesie za sobą planowana inwestycja, warto także w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1672/18, LEX nr 2688480, w którym wskazano, że podmiot powołujący się na negatywne oddziaływanie obiektu budowlanego, na którego budowę inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, na nieruchomość, do której przysługuje mu prawo własności, ma interes prawny do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, nie ma zdaniem Sądu wątpliwości co do tego, że nieruchomości odwołujących się, znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem słusznie zostali oni uznani za strony niniejszego postępowania.

Z tych wszystkich względów, Sąd uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.