Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2094/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 a
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań M. R., J. L. oraz T. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2015 r., znak: [...], zmieniającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa autostrady [...] na odcinku [...] "węzeł [...]" - [...] "węzeł [...]" od km 581+263,44 - 622+463,44 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi", - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2031), dalej specustawa drogowa.

2. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], zwaną dalej "decyzją Wojewody [...]", zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa autostrady [...] na odcinku [...] "węzeł [...]" - [...] "węzeł [...]" od km 581+263,44 - 622+463,44 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi".

Wnioskiem z dnia 17 października 2013 r., rozszerzonym pismem z dnia 27 maja 2014 r., pełnomocnik inwestora - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, działając na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w związku z art. 11i ust. 1 oraz art. 11a ust. 1, 11f i art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, zmienił decyzję Wojewody [...] , zwaną dalej "decyzją zmieniającą Wojewody [...] ", w części dotyczącej ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej, ogrodzeń drogi oraz budowy urządzeń wodnych, tj. przepustów i rowu drogowego w rejonie drogi serwisowej [...], budowy by-pasa przy przepuście [...], jak również budowy kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe do rzeki [...]. Przedmiotowej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołania od decyzji zmieniającej Wojewody [...] wnieśli w terminie M. R. oraz J. L. i T. Z.

Odwołania wnieśli również K. O., J. P., A. B., A. S. i T. P. Na skutek braku interesu prawnego K. O., J. P., A. B. i A. S. Minister Infrastruktury i Budownictwa umorzył wobec nich postępowanie odwoławcze. Odrębnym postanowieniem Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził natomiast uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez T. P.

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołań M. R., J. L. oraz T. Z., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy. Zatem, w pełni uzasadnione jest, w przypadku istotnego odstąpienia od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dokonanie jego zmiany na podstawie art. 36a ustawy - Prawo budowlane, przez zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym ekranów akustycznych.

Okoliczność, która spowodowała potrzebę zmiany decyzji Wojewody [...] jest konieczność wprowadzenia do zatwierdzanego projektu budowlanego niezbędnych z punktu widzenia inwestora korekt w zakresie skrócenia oraz obniżenia wysokości ekranów akustycznych, w związku ze zmianą stanu prawnego dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w stosunku do wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112).

W świetle nowych norm hałasu, parametry zabezpieczeń akustycznych, do wykonania których inwestor został zobligowany na podstawie decyzji Wojewody [...], mogą ulec korekcie w zakresie ich skrócenia oraz obniżenia ich wysokości, co w pełni uzasadnia konieczność zmiany decyzji Wojewody [...] w oparciu o art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Z racji tego, iż zakres przedmiotowej inwestycji stanowi jedynie uzupełnienie projektu budowlanego będącego częścią decyzji Wojewody [...], inwestor przedłożył do wniosku o jej zmianę zamienny projekt budowlany wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnymi na dzień opracowania projektu. Co do pozostałych opinii i decyzji administracyjnych organ odwoławczy wskazał, iż zachowały one swoją aktualność.

W ocenie organu II instancji, Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

W trakcie przedmiotowego postępowania przeprowadzona została ponowna ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]o uzgodnienie warunków realizacji omawianej inwestycji, w części dotyczącej ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej oraz ogrodzeń drogi.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 I ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismem z dnia 5 września 2014 r., znak: [...], zwrócił się do Wojewody [...] o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia drogowego w trybie art. 33-36 i 38 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Spełniając powyższy obowiązek, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zawiadomił w drodze obwieszczenia o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], mając na uwadze pozytywną opinię [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], zwanym dalej "postanowieniem RDOŚ", uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. czyni zadość wymogom określonym w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej, w związku z art. 36a ustawy - Prawo budowlane, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy wynikające z konieczności jej zmiany w zakresie określonym w tej decyzji. Na mocy decyzji zmieniającej Wojewody [...] zatwierdzono zmiany w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik nr 3 do decyzji Wojewody [...] w zakresie ilości i wysokości zabezpieczeń akustycznych. Zamienny projekt budowlany stanowi załącznik nr 2, będący integralną częścią decyzji zmieniającej Wojewody [...] .

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniach Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Wyjaśnił, że zmiana decyzji Wojewody [...] w zakresie ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej oraz ogrodzeń drogi była podyktowana zmianą dotychczasowych przepisów w tej materii. Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109) zmienione zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. nr 120, poz. 826).

W pierwszej kolejności podał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt. II OSK 2581/11, LEX nr 1145619) podkreśla się, iż możliwości działania organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę (za które w niniejszej sprawie uznać trzeba zezwolenie na realizację inwestycji drogowej) w zakresie kontroli decyzji i postanowienia, wydanych na podstawie art. 86 i 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, są w pewnym zakresie ograniczone. Organ ten bowiem nie może wchodzić sam w kompetencje organów badających oddziaływanie inwestycji na środowisko, ani też ich zastępować, bo w takim przypadku niecelowe byłoby współdziałanie organów w ramach swoich kompetencji. Organ wydający pozwolenie na budowę bada więc, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w postanowieniu i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 35 ust. 1 nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie ww. przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Dlatego też organ architektoniczno-budowlany tylko przy wykazaniu przez stronę postępowania bardzo istotnych błędów w postępowaniu przed organami badającymi oddziaływanie inwestycji na środowisko mógłby wstrzymać się z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do ewentualnego wyjaśnienia zarzutów, nie może natomiast zastępować merytorycznie takiego organu i modyfikować decyzji czy też postanowienia, a tym bardziej wydawać mu zaleceń odnośnie prowadzonego postępowania.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podał, że nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia RDOŚ, zaś w ramach niniejszego postępowania nie jest organem uprawnionym do oceny tego postanowienia pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych.

Podkreślił, iż w toku postępowań w sprawie ponownej oceny przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego na środowisko odwołującym się przysługiwało uprawnienie zgłaszania uwag w ramach możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia drogowego, z którego to uprawnienia część osób skorzystała.

Co do twierdzeń odwołujących się, odnoszących się do materii związanej z kwestiami będącymi przedmiotem raportu oddziaływania na środowisko, takimi jak niewłaściwe dokonanie pomiarów hałasu, czy nieprecyzyjne podanie danych w tym zakresie, wskazał, iż kwestie te były przedmiotem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będącego jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport ten służył jako podstawa do wydania postanowienia RDOŚ.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, LEX nr 1511156).

Natomiast, w niniejszej sprawie odwołujący się nie przedłożyli kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora.

Reasumując, Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż jest związany treścią postanowienia RDOŚ i nie może ingerować w kształt ekranów akustycznych przewidzianych w ramach omawianej inwestycji, gdyż ich kształt ustalony został przez odpowiednie organy w kompetencje których Minister wnikać nie może.

Odnosząc się w tym miejscu do niedogodności w postaci hałasu oraz uciążliwości towarzyszących bliskości omawianej inwestycji podkreślił, że z treści postanowienia RDOŚ wynika, iż normy hałasu, o których stanowi prawo nie zostaną przekroczone. Dodatkowo podkreślił, iż na inwestorze ciąży obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej. W terminie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania zostaną przeprowadzone pomiary w zakresie m.in. oddziaływania inwestycji na klimat akustyczny. Rzeczona analiza będzie uwzględniała aktualny na czas jej wykonania stan zagospodarowania terenów sąsiednich. W przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska, konieczne będzie zastosowanie stosownych rozwiązań technicznych i technologicznych przed ponadnormatywnymi oddziaływaniami. W przypadku braku możliwości zastosowania ww. rozwiązań, analiza porealizacyjna posłuży do stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Zdaniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie jest zasadny zarzut powołany przez wszystkich odwołujących się dotyczący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zestawieniu z różnymi przepisami prawa procesowego i materialnego. Podkreślił, że organ I instancji rozpatrzył wszystkie zgromadzone w sprawie dowody w ich wzajemnej łączności, a co za tym idzie postąpił w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do naruszenia art. 234 pkt 2 k.p.a., który J. L. i T. Z. powiązali z art. 7 i 77 k.p.a., wskazał, iż z uwagi na nieprecyzyjny charakter zarzutu organ odwoławczy nie może w pełni się do niego odnieść. Odwołujący się nie wskazali bowiem, na czym polega niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów i w konsekwencji tego, jakie interesy odwołujących się zostały naruszone.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w tym w szczególności zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji uzasadnionych wątpliwości w przedmiocie rzetelności opinii środowiskowej zawierającej nieprecyzyjne dane co do zakładanego poziomu hałasu. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. wskazuje a contrario, iż organ orzekający w sprawie nie jest zobligowany do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub dokonania oględzin, jeśli nie jest to konieczne dla wyjaśnienia sprawy. Przepis pozostawia więc ocenie organu potrzebę przeprowadzenia ww. dowodów. Jeśli organ stwierdzi, iż opinia biegłego lub oględziny przyczynią się do ustalenia okoliczności faktycznej, mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wówczas stosuje ww. środek dowodowy. Organ wskazał, że w omawianej sprawie powyższe nie zaistniało, bowiem wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały przez organy orzekające ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zaznaczył, iż ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie mają obowiązku przeprowadzania dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy istnieje zgromadzona dokumentacja względem inwestycji, która posiada wszelkie wymagane prawem opinie, zgody i została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi procedurami.

Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. strona posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2191/12). W przedmiotowej sprawie na skutek zgromadzenia całej dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowego dowodu, który z pewnością przedłużyłby znacznie czas trwania postępowania.

Analizując art. 84 § 1 k.p.a., na który powołali się J. L. i T. Z., organ odwoławczy uznał, iż w sytuacji, w której wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Przepis ten pozostawia jednak kwestię dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego uznaniu organu, który może przyznać, że nie dysponuje wystarczającą wiedzą w rozstrzyganym przedmiocie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 1161/14). Mając na uwadze, iż organ I instancji zgromadził cały materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji i nie poddał pod wątpliwość żadnych kwestii, wymagających opinii osób o wyspecjalizowanej wiedzy lub umiejętnościach, uznał, iż nie było zasadnym przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego.

W ocenie organu odwoławczego, decyzja zmieniająca Wojewody [...] jest prawidłowa. Rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Organ orzekający wziął pod uwagę nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez część odwołujących się zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia (w tym również zastrzeżenia części odwołujących się). Organ I instancji analizy materiału dowodowego dokonał zgodnie z art. 80 k.p.a. i jej wynik, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Powyższe świadczy o tym, iż nie tylko nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., ale również niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy podał, że wszyscy odwołujący się, tj. zarówno J. L. i T. Z., jak również M. R. podnieśli zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. J. L. i T. Z. zarzucili naruszenie ww. przepisu w związku z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., natomiast M. R. powiązała naruszenie art. 10 k.p.a. z art. 11 d ust. 5 oraz art. 11f ust. 3 specustawy drogowej wskazując, iż nie mogła realizować swoich procesowych uprawnień z uwagi na brak zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie odwołujący się nie powołali się na żadną konkretną czynność, której nie mogli dokonać. Nie można bowiem za takie wskazanie uznać ogólnego stwierdzenia, iż nie mieli oni możliwości wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału dowodowego i realizować uprawnień strony. Mieli oni bowiem na całym etapie prowadzonego postępowania, tj. od jego wszczęcia aż do wydania decyzji zmieniającej Wojewody [...] możliwość zarówno wglądu w akta sprawy, jak również formułowania wszelkich wniosków i przedstawiania stosownych dowodów, stanowiących o prawidłowości swoich twierdzeń, z czego zresztą wszyscy odwołujący się w przedmiotowym postępowaniu skorzystali.

Minister Infrastruktury i Budownictwa, odnosząc się do uwag M. R. dotyczących braku przesłania zawiadomień o wszczęciu i o wydaniu decyzji zmieniającej Wojewody [...], wskazał, że na mocy decyzji Wojewody [...] nieruchomości będące częścią omawianej inwestycji (w tym również te będące przedmiotem decyzji zmieniającej Wojewody [...]) stały się własnością Skarbu Państwa. Zatem, w momencie wydawania decyzji zmieniającej Wojewody [...] wszystkie działki objęte omawianą decyzją były już własnością Skarbu Państwa. Konsekwencją tego był brak konieczności wysyłania zawiadomień do podmiotów, które uprzednio były właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jednak prawo takie utracili na skutek wydania decyzji Wojewody [...]. Co za tym idzie, odwołująca się nie była uprawniona do otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 11 d ust. 5 i 11f ust. 3 specustawy drogowej, gdyż stanowiłoby to naruszenie przepisów specustawy drogowej. Zgodnie z prawem odwołująca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej, co zostało szczegółowo opisane powyżej na stronach 5 i 6 niniejszej decyzji.

Organ II instancji za chybiony uznał również zarzut J. L. oraz T. Z. dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., przez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej w decyzji zmieniającej Wojewody [...], co doprowadziło do braku zapoznania się z motywami działania organu I instancji, zrozumienia ich oraz właściwego ustosunkowania się do nich. Podkreślił, iż decyzja zmieniająca Wojewody [...] zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., w tym również właściwe uzasadnienie, do którego odwołujący się mają zastrzeżenia. Wbrew twierdzeniom odwołujących się Wojewoda [...] szczegółowo wyjaśnił powody podjętej decyzji, a wszelkie niezbędne dane o charakterze technicznym znajdują się w załącznikach, będących integralną częścią decyzji zmieniającej Wojewody [...]. Uznał, iż organ dołożył należytej staranności do skonstruowania uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji.

Za niezasadny organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2 i art. 7 k.p.a., gdyż art. 108 § 1 k.p.a., na którego naruszenie powołali się odwołujący się, nie był podstawą nadania decyzji zmieniającej Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Rygor ten został nadany na podstawie art. 17 specustawy drogowej.

Podkreślił, iż kwestia ewentualnego spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji omawianej inwestycji nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. W przedmiotowej materii odwołujący się będą mogli dochodzić swoich praw w odrębnym postępowaniu o charakterze cywilnoprawnym.

Organ II instancji wskazał, że nie jest również przedmiotem badania kwestia potencjalnej niegospodarności i nieekonomicznego wydatkowania środków publicznych, na którą powołała się J. L. i T. Z.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 43 ustawy o drogach publicznych. Treść tego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że nie dotyczy on sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej, ale sytuowaniem obiektu względem istniejącej drogi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 październiki 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 993/08). Z tej racji, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z decyzją zmieniającą dotyczącą budowy nowej drogi i urządzeń z nią związanych nie ma przepisu wskazującego minimalną odległość, jaka powinna być zachowana między realizowaną inwestycją a istniejącymi obiektami budowlanymi.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 36a i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 80 k.p.a. przez wydanie decyzji zmieniającej Wojewody [...] z naruszeniem interesów osób trzecich. Dla określenia wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich konieczne jest przede wszystkim zidentyfikowanie istnienia tych interesów. Określenie takich wymagań dotyczy oczywiście tylko uzasadnionych interesów osób trzecich. Za każdym więc razem organ orzekający zobowiązany jest do oceny, czy zidentyfikowany interes danej osoby jest na tyle uzasadniony, aby podlegał ochronie w sposób wymagający szczególnego określenia w decyzji. Źródłem ochrony tego interesu musi być jednak obowiązujące prawo. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa i uzasadnione interesy osób trzecich.

Odnosząc się krótko (gdyż była już o tym mowa w niniejszym rozstrzygnięciu) do kwestii związanych z błędnymi pomiarami hałasu, na które powołała się M. R., wskazał, iż były one przedmiotem postanowienia RDOŚ. Zapisy dotyczące konieczności przeprowadzenia analizy porealizacyjnej i terminu jej przeprowadzenia znajdowały się w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia. Zgodnie z treścią raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zalecenia dotyczące tej analizy pozostały bez zmian.

Jedynie na marginesie organ odwoławczy wyjaśnił, iż przez pojęcie "analiza porealizacyjna" należy rozumieć badania, których celem jest porównanie charakteru i wielkości prognozowanych oddziaływań zidentyfikowanych i opisanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z oddziaływaniami, które wystąpiły w rzeczywistości po realizacji przedsięwzięcia. Znamiennym jest, iż odpowiedni podmiot powinien posiadać odpowiedni czas na sporządzenie takiej analizy. Jest to również istotne z uwagi na przyjęcie możliwie najbardziej miarodajnych wartości będących przedmiotem badania w ramach analizy porealizacyjnej. Niemniej jednak podkreślił ponownie, iż zarówno obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, jak również termin jej przedstawienia nie zależy w żadnej mierze ani od organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzję zmieniająca ją na podstawie art. 36a ustawy - Prawo budowlane ani organu II instancji prowadzącego postępowanie odwoławcze od tych decyzji. Obowiązek przeprowadzenia takiej analizy może być bowiem jedynie nałożony przez organy środowiskowe w ramach oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko.

Analizując postanowienie RDOŚ organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień natury proceduralnej mogących stanowić podstawę do uchylenia tego postanowienia, a co za tym idzie wniosek M. R. w tej materii uznał za niezasadny.

Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i decyzja zmieniająca Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. nie naruszają prawa, zatem utrzymał w mocy ww. decyzję.

3. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu.

4. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. złożyła M. R.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła brak poprowadzenia wnikliwej analizy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zakwestionowała, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, iż zachowane zostaną normy hałasu dopuszczalne w środowisku. Ponadto, podkreśliła, iż ochrona akustyczna w postaci ekranów nie będzie w pełni spełniała swojej roli względem jej domu, gdyż od strony zachodniej będą przekroczone normy hałasu. Od strony zachodniej brak jest również osłony przed spalinami, pyłami czy innymi niedogodnościami. Skarżąca podtrzymała zarzuty wskazane na etapie postępowania odwoławczego, wskazujące, iż załącznik graficzny do raportu oddziaływania na środowisko przedstawiający analizę hałasu (załącznik nr 2, ark. nr 2) obrazuje, że izofona o wartości 56dB zachodzi na budynek mieszkalny skarżącej. Co za tym idzie, pomimo częściowego wykonania w rejonie nieruchomości skarżącej ekranów akustycznych, zasięg oddziaływania omawianego przedsięwzięcia od strony zachodniej (gdzie nie zaplanowano ekranów akustycznych), zdaniem skarżącej, będzie znaczny. Powyższe świadczy, zdaniem skarżącej, o tym, iż organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do jej zarzutów podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego.

Skarżąca powołała się ponadto na pismo inwestora skierowane do niej na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. W tym piśmie inwestor, powołując się na stosowny załącznik graficzny, wyjaśnił, że na nieruchomość skarżącej wchodzi załamanie izolinii o wartości 56dB, oznaczające granicę poziomu dopuszczalnego hałasu w nocy. Ponadto wskazał, iż wyniki obliczeń na dwóch piętrach budynku mieszkalnego dla elewacji od strony autostrady są niższe od wartości dopuszczalnych, tj. 55,9 dB i 52,2 dB. W przedmiotowym piśmie inwestor zaznaczył również, iż różnica w wynikach analiz spowodowana jest niepewnością metody obliczeniowej, a poprawność prognozowanych wartości zostanie zweryfikowana w analizie porealizacyjnej. Skarżąca zakwestionowała metody, jakimi dokonano stosownych pomiarów. Jej zdaniem należało zastosować metodę, której rezultaty są pewne i w wyczerpujący sposób zmierzą oddziaływania inwestycji na jej nieruchomość.

Zdaniem skarżącej nie jest dopuszczalne, iż dla zweryfikowania i potwierdzenia poprawności wyników dokonanych obliczeń, wykonana zostanie analiza porealizacyjna dopiero po okresie roku od oddania drogi do użytkowania, gdyż obecny stan rzeczy zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców.

5. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

7. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], zmieniającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., znak[...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa autostrady [...] na odcinku [...] "węzeł [...]" - [...] "węzeł [...]" od km 581+263,44 - 622+463,44 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi".

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca ją decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego, jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 17 października 2013 r., rozszerzonym pismem z dnia 27 maja 2014 r., pełnomocnik inwestora - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa autostrady [...]na odcinku [...] "węzeł [...]" - [...] "węzeł [...]" od km 581+263,44 - 622+463,44 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Powyższy wniosek został uzasadniony tym, że zaistniała potrzeba zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. z uwagi na konieczność wprowadzenia do zatwierdzanego projektu budowlanego niezbędnych z punktu widzenia inwestora korekt w zakresie skrócenia oraz obniżenia wysokości ekranów akustycznych, w związku ze zmianą stanu prawnego dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w stosunku do wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Z uwagi na to, że zakres przedmiotowego wniosku stanowi jedynie uzupełnienie projektu budowlanego będącego częścią decyzji Wojewody [...], inwestor przedłożył do wniosku o jej zmianę zamienny projekt budowlany wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnymi na dzień opracowania projektu. Pozostałe opinie i decyzje administracyjne zachowały aktualność.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], zmienił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. w części dotyczącej ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej, ogrodzeń drogi oraz budowy urządzeń wodnych, tj. przepustów i rowu drogowego w rejonie drogi serwisowej [...], budowy by-pasa przy przepuście [...], jak również budowy kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe do rzeki [...].

9. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w związku z art. 11i ust. 1 oraz art. 11a ust. 1, art. 11f oraz art. 17 ust. 1 specustawy drogowej.

Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy.

W myśl art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Przepis art. 36a ustawy - Prawo budowlane ma na celu przede wszystkim możliwość wprowadzenia do projektu budowlanego niezbędnych z punktu widzenia inwestora "korekt". Potrzeba zmiany rozwiązań projektowych może się bowiem ujawnić już po zatwierdzeniu projektu budowlanego. To samo dotyczy innych warunków pozwolenia na budowę, wprowadzonych na podstawie art. 36 ustawy Prawo budowlane (vide: J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane, Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009, str. 447).

W związku z powyższym należy zgodzić się Ministrem Infrastruktury i Budownictwa, że w przypadku istotnego odstąpienia od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dokonanie jego zmiany następuje na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, przez zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W konsekwencji prawidłowo zaskarżony organ uznał, że w świetle nowych norm hałasu, parametry zabezpieczeń akustycznych, do wykonania których inwestor został zobligowany na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. mogą ulec korekcie w zakresie ich skrócenia oraz obniżenia ich wysokości, co w pełni uzasadnia konieczność zmiany decyzji Wojewody [...] w oparciu o art. 36a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Rozszerzając powyższe wyjaśnić należy, że zmiana decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. w zakresie ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej oraz ogrodzeń drogi była podyktowana zmianą dotychczasowych przepisów w tej materii. Wskazać należy, że rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109) zmienione zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. nr 120, poz. 826).

Ponadto, podkreślić należy, że w trakcie przedmiotowego postępowania przeprowadzona została ponowna ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. I tak, pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.), wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji omawianej inwestycji, w części dotyczącej ekranów akustycznych i antyolśnieniowych, nasadzeń zieleni izolacyjno - osłonowej oraz ogrodzeń drogi. Następnie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], mając na uwadze pozytywną opinię [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa czyni zadość wymogom określonym w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej, w związku z art. 36a ustawy - Prawo budowlane, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy wynikające z konieczności jej zmiany w zakresie określonym w tej decyzji. Na mocy decyzji zmieniającej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. zatwierdzono zmiany w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik nr 3 do ww. decyzji Wojewody [...] w zakresie ilości i wysokości zabezpieczeń akustycznych. Zamienny projekt budowlany stanowi załącznik nr 2, będący integralną częścią decyzji zmieniającej Wojewody [...].

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia, gdyż odpowiada ona prawu. Postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie było wyczerpujące i w jego toku prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy. W uzasadnieniu organ precyzyjnie przedstawił i wyjaśnił swoje stanowisko, a także odniósł się do podniesionych przez skarżącą zarzutów.

10. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są niezasadne. W sprawie zastrzeżeń dotyczących raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zaznaczyć należy, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Podkreślenia wymaga, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa związany jest treścią ww. postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. i nie może ingerować w kształt ekranów akustycznych przewidzianych w ramach omawianej inwestycji, gdyż ich kształt ustalony został przez odpowiednie organy, w kompetencje których Minister wnikać nie może. Przedmiotowe postanowienie, wbrew zdaniu skarżącej, wskazuje, iż normy hałasu, o których stanowi prawo nie zostaną przekroczone. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczni, wyrażone są właściwymi wskaźnikami, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby. Zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) w postaci tabeli nr 1 wskazującej dopuszczalne poziomy hałasu, wartości podane przez skarżącą, o których mowa w raporcie o oddziaływamy omawianego przedsięwzięcia na środowisko, nie zostaną przekroczone. Fakt, iż na załączniku nr 2, ark. 2 ww. raportu, przedstawione jest, że na działkę skarżącej wchodzi załamanie izolinii nie świadczy automatycznie, iż normy hałasu w tym miejscu zostaną przekroczone. Zgodnie bowiem z treścią punktu 2, lit. a ww. tabeli, dopuszczalne poziomy hałasu dla nieruchomości skarżącej stanowiącej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wynoszą odpowiednio 65 dB (przedział czasu odniesienia równy 16 godzinom) i 56 dB (przedział czasu odniesienia równy 8 godzinom). Co za tym idzie poziom hałasu w rejonie nieruchomości skarżącej, przedstawiony w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wynoszący odpowiednio 55,9 dB, 52,2 dB i 56 dB jest zgodny z normami zawartymi w przepisach prawa. Dodać należy, że zaskarżony organ nie może wpływać na metody, jakie stosuje wykwalifikowany podmiot do pomiarów hałasu, albo co więcej stawiać pod wątpliwość wyników takich badań.

Zarzut skarżącej dotyczący uwag względem wykonania analizy porealizacyjnej również był przedmiotem rozpatrywania organu odwoławczego. Powtórzyć jedynie należy, iż właściwy podmiot powinien posiadać odpowiedni czas na sporządzenie takiej analizy. Jest to istotne z uwagi na przyjęcie możliwie najbardziej miarodajnych wartości będących przedmiotem badania w ramach analizy porealizacyjnej. Wyniki analizy porealizacyjnej sporządzone zaraz po oddaniu inwestycji do użytku albo nawet przed jej oddaniem do użytku z pewnością nie byłyby wiarygodne i nie znajdowałyby odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

11. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz.718), orzekł jak w sentencji.