Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1535/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z [...].07.2019 r. Nr [...] ustalił na rzecz Miasta P. – Zespół Szkół z [...] nr [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej Zespołu Szkół z [...] nr [...], przeznaczonej do realizacji na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. [...], położonych w P..

W wyniku odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] w P. (dalej: Wspólnota Mieszkaniowa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Przedstawiło następujące motywy rozstrzygnięcia.

Prezydent Miasta P. decyzją z [...].02.2018 r. ustalił na rzecz [...] nr [...] w P. warunki zabudowy dla takiej samej inwestycji. SKO w P. decyzją z [...].07.2018 r. utrzymało zaś ww. decyzję w mocy. Jednakże na skutek skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...].01.2019 r. sygn. IV SA/Po [...] uchylił ww. decyzje organów I i II instancji. Jakkolwiek sprawa niniejsza jest procedowana z nowego wniosku, to bezspornie dotyczy tożsamej inwestycji. W powołanym wyroku Sąd szeroko odniósł się do kwestii dotyczącej braku aktualnego na dzień wydania decyzji zapewnienia o dostępie do sieci kanalizacji miejskiej wymaganej dla projektowanego przedsięwzięcia, wskazując również, że "Ustalenie spełnienia powyższego jest także istotne z uwagi na podnoszone przez skarżąca twierdzenia, z których wynika, że teren na którym projektowana jest inwestycja jest nachylony, a możliwości i efektywność odbioru wód opadowych do kanalizacji miejskiej są ograniczone. Jednoznaczne i wyczerpujące wyjaśnienie spełnienia wymogu zapewnienia dostępu do właściwego uzbrojenia dla planowanej inwestycji jest zatem niezbędne już na etapie decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp". W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg Miejskich (ZDM) z [...].04.2019 r. (sprzed złożenia wniosku), w którym wskazano, że "z uwagi na planowaną w ramach trasy tramwajowej na [...] budowę w ul. [...] nowego kolektora deszczowego o średnicy DN 100, którego zadaniem będzie odciążenie istniejącego kolektora w ul. [...] akceptuje się przedstawione na załączniku graficznym do pisma podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe wyłącznie do terenu drogi dojazdowej (usytuowanej na działkach nr [...], [...] i [...])...". W aktach jest też pismo ZDM z [...].06.2019 r. – odpowiedź na wniosek dot. uzgodnienia, w którym przywołano ww. pismo z [...].04.2019 r., jednocześnie wskazując, że "szczegółowe warunki techniczne wykonania uzbrojenia związanego z odwodnieniem projektowanej drogi dojazdowej w zakresie terenu będącego w administracji ZDM zostaną poddane na Naradzie Koordynacyjnej organizowanej w GEOPOZ-ie".

W przywołanej sprawie WSA w Poznaniu stwierdził, że niewystarczające jest stwierdzenie zawarte w uzgodnieniu z ZDM, że szczegółowe warunki techniczne wykonania uzbrojenia związanego z odwodnieniem projektowanej drogi dojazdowej zostaną poddane na Naradzie Koordynacyjnej w GEOPOZ-ie. Organ I instancji dysponującymi aktami ww. sprawy powinien poddać ocenie również powyższe stanowisko ZDM w kontekście zapadłego wyroku Sądu. ZDM wskazał na odbiór wód z drogi dojazdowej zrealizowanej na działkach nr [...], [...] i [...], a inwestycja ma zostać zrealizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Ponadto w piśmie z [...].04.2019 r. Wskazuje na planowane odwodnienie do kolektora deszczowego DN 1000, a w decyzji organ wskazuje odwodnienie do kanalizacji deszczowej kd [...]

Naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa), a także konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części uniemożliwia zastosowanie instytucji reformacji i skutkuje koniecznością decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 Kpa.

Ponownie prowadząc postępowanie Prezydent Miasta P. pismem z [...].11.2019 r. wezwał inwestora Miasto P. działające przez Spółkę A) do przedłożenia w terminie 30 dni oryginału opinii ZDM gwarantującej podłączenie wszystkich nieruchomości objętych wnioskiem do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Zaznaczono, że w przypadku, gdy istniejące uzbrojenie dla planowanej inwestycji byłoby niewystarczające, należy dostarczyć aktualne umowy gwarantujące wykonanie niezbędnego uzbrojenia terenu. W odpowiedzi Spółka A skorygowało wniosek złożony w sprawie wnosząc o wykreślenie w części I (Oznaczenie terenu objętego wnioskiem) o działki nr [...] i [...] i złożyło poprawiony załącznik do wniosku nr [...] Plan sytuacyjny.

Wskutek przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] ustalił na rzecz Miasta P. – [...] nr [...] w P. warunki zabudowy dla budowy drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem do hali sportowej [...] nr [...] w P. przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...], położonych w P. na os. [...], zmienionego pismem z [...].01.2020 r. w zakresie terenu objętego wnioskiem, który ostatecznie po zmianie obejmuje części działek nr [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...].

Wskazano, że inwestor zaplanował budowę drogi wewnętrznej – pieszojezdnię wraz z odwodnieniem, powierzchnia jezdni wyniesie ok. 770 m2, długość ok. 146 m, a szerokość max. 4,5 m. Planowana droga zostanie włączona w drogę wewnętrzną (powierzoną w administrację ZDM), która dalej włączona jest do ul. [...] i umożliwi obsługę komunikacyjną budynku hali sportowej [...] nr [...] w P.. Ustalono, że inwestycja jest położona na terenie, dla którego opracowywany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "W rejonie ulic [...], , [...], [...] i [...]", do sporządzenia którego przystąpiono na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta P. z [...].01.2019 r. Miejska Pracownia Urbanistyczna zajęła stanowisko (pismo z [...].12.2019 r.), iż proponowany we wniosku przebieg drogi jest zgodny z założeniami projektu planu miejscowego. W trakcie postępowania wystąpiono z wnioskiem o uzgodnienie do ZDM. Przeprowadzono też, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając korektę wniosku dokonaną przez Inwestora. W oparciu o analizę sporządzono projekt decyzji i powiadomiono strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości wniesienia uwagi i zastrzeżeń.

Organ I instancji przywołał przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp) stanowiący materialną podstawę decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 3 upzp przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się w niniejszej sprawie, albowiem mamy do czynienia z obiektem liniowym w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego i urządzeniami infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W wyniku analizy ustalono, że teren inwestycji stanowi nieruchomość gruntową zabudowaną o pow. [...] m2 i obejmuje fragment osiedlowego chodnika wraz z fragmentem parku [...]. Teren stanowi własność Miasta P.. Nie jest on objęty ochroną konserwatorską, a w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest jako Bz – tereny rekreacyjno-wypoczynkowe i Ti – inne tereny komunikacyjne. Analiza urbanistyczna wykazała, że planowana inwestycja nie stworzy negatywnych skutków przestrzennych i polepszy warunki obsługi komunikacyjnej budynku hali sportowej [...] nr [...] P.. W zakresie spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp stwierdzono, że odprowadzenie wód deszczowych ma nastąpić do kanalizacji deszczowej kdD800 (zgodnie z opinią ZDM z [...].04.2019 r.). Stwierdzono spełnienie wymogów art. 61 ust. 4 i 5 upzp.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła organowi I instancji naruszenie:

a) prawa procesowego:

- art. 138 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa oraz art. 153 i art. 170 w zw. z art. 171 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Poznaniu z [...].01.2019 r. sygn. IV SA/Po [...] w zakresie przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp – wymaganego uzbrojenia planowanej inwestycji,

- art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione w zakresie uzbrojenia terenu,

b) prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 upzp przez uznanie, że uzbrojenie terenu jest wystarczające, podczas gdy w aktach brak jest umów, oświadczeń lub zapewnień tzw. dostawców i odbiorców mediów o możliwości podłączenia inwestycji do istniejącej lub projektowanej sieci kanalizacji,

- art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp i § 3 ust. 1 rozporządzenia przez uznanie, że prawidłowo sporządzono analizę urbanistyczną poprzedzającą wydanie decyzji organu I instancji.

Mając na względzie sformułowane zarzuty Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji, względnie wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium przyjęło co poniżej.

Podzieliło stanowisko organu I instancji zarówno co do charakteru inwestycji i wyłączenia zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp, a także w zakresie spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 upzp . Stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się pismo ZDM z [...].04.2019 r., z którego wynika, że "z uwagi na planowaną w ramach trasy tramwajowej na [...] budowę w ul. [...] nowego kolektora deszczowego o średnicy DN 100, którego zadaniem będzie odciążenie istniejącego kolektora w ul. [...] akceptuje się przedstawione na załączniku graficznym do pisma podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe wyłącznie do terenu drogi dojazdowej (usytuowanej na działkach nr [...], [...] i [...])...". W aktach jest też pismo ZDM z [...].06.2019 r., w którym przywołano ww. pismo z [...].04.2019 r., dotyczące uzgodnienia z uwagą inwestycji drogowej wyłącznie w zakresie włączenia do istniejącego układu drogowego drogi wewnętrznej powierzonej w administracji ZDM (pozostały odcinek projektowanej drogi dojazdowej nie podlega uzgodnieniu), wskazujące, że ZDM wyraził akceptację podłączenia odwodnienia do istniejącej sieci miejskiej, ale jednocześnie wskazuje, że za zniszczenie nawierzchni odpowiada inwestor , który winien też dbać o utrzymanie dróg w czasie trwania robót w należytym stanie technicznym, a szczegółowe warunki techniczne wykonania uzbrojenia związanego z odwodnieniem projektowanej drogi dojazdowej w zakresie terenu będącego w administracji ZDM zostaną poddane na Naradzie Koordynacyjnej organizowanej w GEOPOZ-ie. Skoro z pisma ZDM wynika, że możliwe jest podłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe z terenu drogi dojazdowej (usytuowanej na dz. nr [...], [...] i [...]) to zapewniono dostęp do właściwego uzbrojenia dla planowanej inwestycji. Z pisma ZDM wynika, że kanalizacja deszczowa wprowadzona jest do kolektora w ul. [...]. Ustalenie warunków zabudowy stanowi jedynie promesę dla inwestora dopuszczalności projektowanej inwestycji na danym terenie i nie przesądza, że inwestycja powstanie. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter deklaratoryjny, nie kształtuje uprawnień, nie może też stanowić o prawach i obowiązkach inwestora, a wymagania ochrony interesów osób trzecich ma jedynie charakter informacyjny. Z kolei parametry techniczne pieszojezdni mogą być przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższą decyzję SKO w P. Wspólnota Mieszkaniowa powtórzyła zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...].11.2020 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P. wniosła o oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Spółdzielnia podzieliła stanowisko organów orzekających zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzje te wydano zgodnie z prawem.

Wspólnota Mieszkaniowa uczyniła przedmiotem skargi w niniejszej sprawie decyzję SKO w P. z [...] maja 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2020 r. ustalającą na rzecz Miasta P. – [...] nr [...] w P. warunki zabudowy dla budowy drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem do hali sportowej [...] nr [...] w P. przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr [...], [...], [...], ark. [...], obr. [...], położonych w P. na os. [...].

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: upzp).

Przepis art. 59 ust. 1 upzp określa, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak obowiązującego na terenie, na którym zaplanowano inwestycję budowy drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem do hali sportowej [...] nr [...] w P., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezbędne było ustalenie warunków zabudowy. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Co istotne w okolicznościach niniejszej sprawie, a co zostało prawidłowo stwierdzone przez organy orzekające, z uwagi na charakter inwestycji i treść art. 61 ust. 3 upzp, nie było potrzeby badania, czy inwestycja spełnia wymogi tzw. dobrego sąsiedztwa, a teren, na którym ją zaplanowano posiada dostęp do drogi publicznej. W myśl bowiem art. 61 ust. 3 upzp przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do m.in. obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zważywszy, że zamiarem inwestora jest budowa drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem słusznie organy uznały, że mają do czynienia z obiektem liniowym – drogą dojazdową oraz urządzeniem infrastruktury technicznej – odwodnieniem. Wprawdzie przepisy upzp nie zawierają definicji obu pojęć - "obiektu liniowego" i "urządzenia infrastruktury technicznej" to pomocniczo zastosowanie znajdują przepisy art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego definiujący pojęcie obiektu liniowego oraz art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (ugn) określający, co rozumie się przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej. I tak w myśl pierwszego z powołanych w zdaniu poprzednim przepisów przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami (...). Z kolei art. 143 ust. 2 ugn przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Wziąwszy więc pod uwagę, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie dotyczyło drogi dojazdowej wraz z odwodnieniem, bez wątpienia należało przyjąć, że dotyczy ono obiektu liniowego z urządzeniem infrastruktury technicznej, a tym samym przedmiotowa inwestycja w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania, mogła skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 upzp.

Przechodząc do istoty sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem sporu pomiędzy stronami stało się jedynie zagadnienie prawne, czy w świetle przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upzp inwestor – Miasto P. – [...] nr [...], działające przez Spółkę A. spełnił przesłankę wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego.

Zanim Sąd przejdzie do oceny tejże kwestii należy wskazać, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp formułując wobec inwestora powyższy wymóg legitymowania się przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy niezbędną promesą gestorów sieci zapewniającą możliwość podłączenia zamierzenia do określonych sieci, odwołał się do przepisu art. 61 ust. 5 upzp. Ten zaś określa, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Na tle omawianych przepisów w judykaturze i doktrynie przyjmuje się, że trudno od wnioskodawcy wymagać, aby w dacie składania wniosku o warunki zabudowy posiadał aktualne zezwolenie na podłączenie nieruchomości do istniejącej sieci wodociągowej. Do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na dokonanie takiego przyłącza wodociągowego (por. wyrok NSA z [...] lipca 2019 r., sygn. II OSK [...], wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny (por. A. Plucińska-Filipowicz (red.), m. Wierzbowski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz zaktualizowany, opubl. Lex/el. 2019). Zagwarantowanie oznacza więc zapewnienie w drodze umowy - co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy, już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z [...] stycznia 2020 r., sygn. II OSK [...]).

W niniejszej sprawie organy orzekające – zdaniem Sądu prawidłowo - stwierdziły, że wystarczające do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp jest zapewnienie uzyskane od ZDM pismami z [...] kwietnia 2019 r. i z [...] czerwca 2019 r., iż akceptuje on przedstawione przez inwestora podłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe wyłącznie z terenu drogi dojazdowej, usytuowanej na działkach nr [...], [...] i [...], obr. [...], ark. [...]. ZDM sprecyzował w piśmie z [...] czerwca 2019 r., odnosząc się do uprzedniego pisma z [...] kwietnia 2019 r., że zaakceptował podłączenie do istniejącej miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe z terenu projektowanej drogi dojazdowej. Mając takie zapewnienia organy obu instancji przyjęły, że powyższe stanowisko ZDM wystarcza, by uznać, że inwestor spełnił wymogi przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, że skoro z pisma ZDM wynika, że możliwe jest podłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe z terenu drogi dojazdowej (usytuowanej na działkach [...], [...] i [...], obr. [...], ark. [...]), to zapewniono dostęp do właściwego uzbrojenia dla planowanej inwestycji.

Sąd pragnie podkreślić, że z Regulaminu odprowadzania wód opadowych i roztopowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej Miasta P. (dokument powszechnie dostępny na stronie internetowej: https://zdm.poznan.pl/pl/szczegolowy-regulamin) wynika, że ZDM zajmuje się odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych kanalizacją deszczową, zlokalizowaną na terenie Miasta P.. To ZDM zapewnia obsługę w zakresie prawidłowego funkcjonowania urządzeń kanalizacyjnych, zgodnie z postanowieniami ww. Regulaminu. W związku z powyższym stanowisko ZDM zajęte w pismach z [...] kwietnia i [...] czerwca 2019 r. stwierdzające, że akceptuje on przedstawione przez inwestora podłączenie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe z terenu drogi dojazdowej, usytuowanej na działkach nr [...], [...] i [...], obr. [...], ark. [...], przy uwzględnieniu, że inwestor pismem z [...] stycznia 2020 r. zmienił zakres przedmiotowy inwestycji właśnie do ww. działek, odpowiada oczekiwaniom stanowiska ZDM.

Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w powyższym zakresie zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. oraz art. 153 i art. 170 oraz art. 171 P.p.s.a.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy ten nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uprzedniej decyzji SKO w P. z [...] października 2019 r. oraz wyroku WSA w Poznaniu z [...] stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po [...] poprzez brak dokonania prawidłowego uzgodnienia w zakresie uzbrojenia oraz odwodnienia planowanej drogi wewnętrznej dojazdowej – pieszojezdni, w tym brak wezwania inwestora do przedłożenia stosownych zapewnień od dostawców mediów, z których bezspornie wynika, że aktualnie istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia.

Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że powołany przez skarżącą wyrok tutejszego Sądu nie zapadł w niniejszej sprawie, lecz w uprzednio zakończonej ostatecznie, a na skutek tego wyroku i prawomocnie zakończonej sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem Zespołu Szkół [...] nr [...] w P. z dnia [...] stycznia 2018r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej [...] nr [...], na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. [...], położonych w P.. Przypomnienia wymaga, że powołanym wyrokiem Sąd na skutek skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w P. uchylił decyzję SKO w P. z [...] lipca 2018 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2018 r., nr [...], znak [...] o ustaleniu na rzecz Zespołu Szkół [...] nr [...] w P., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej [...] nr [...], przeznaczonej do realizacji na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. [...], położonych w P..

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy mieć jednak na względzie, że ów przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący w granicach danej sprawy i ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ustawodawca, mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Innymi słowy granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczane są przez sprawę administracyjną, na którą składają się zarówno elementy podmiotowe i jak przedmiotowe. Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z [...] lutego 2019 r., sygn. I GSK [...]).

Pojęcie sprawy administracyjnej było wielokrotnie definiowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych. W doktrynie jako punkt wyjścia do rozważań na ten temat wskazuje się pojęcie stosunku administracyjnoprawnego. Cechami stosunku administracyjnoprawnego sensu largo są upoważnienie organu administracji publicznej do kształtowania uprawnień i obowiązków podmiotów (osób fizycznych, osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych), niepowiązanych z tym organem ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej oraz to, że jedną ze stron stosunku administracyjnoprawnego jest organ administracji publicznej, drugą zaś podmiot, którego sytuacja prawna na mocy norm prawa została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ ten może władczo i jednostronnie konkretyzować jego prawa i obowiązki (por. J. P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2008 r., str. 18.). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać właśnie te elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia [...] stycznia 1998 r., I SA/Gd [...] , OSP 1999 r., str. 51). Jak podaje W. Dawidowicz przez sprawę administracyjną rozumie się "...zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem." (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, 1989, str. 8). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "... sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Tak rozumiana sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą złożenia przez ten podmiot żądania wszczęcia postępowania lub też z chwilą wszczęcia postępowania z urzędu przez organ administracyjny. Tak więc, to nie żądanie strony przekształca się z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawę administracyjną, stanowiącą przedmiot tego postępowania i nie treść żądania tworzy sprawę administracyjną, ponieważ ta w chwili jego złożenia już istnieje, ale żądanie wszczęcia postępowania czyni sprawę przedmiotem administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Nie można pojęcia sprawy administracyjnej sprowadzać tylko do treści żądania podmiotu (podmiotów)." (wyrok NSA z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt I FSK [...]).

W świetle powyższego Sąd nie mógł stwierdzić, by zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i kontrolujący ich rozstrzygnięcia tutejszy Sąd, związani byli wyrokiem Sądu z [...] stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po [...]. Wyrok ów został wydany w uprzednio zakończonej, odrębnej sprawie administracyjnej, zainicjowanej wnioskiem [...] nr [...] P. z [...] stycznia 2018r. i choć dotyczącym również ustalenia warunków zabudowy dla budowy drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej [...] nr [...], to na terenie szerszym, gdyż na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. [...], w P.. Niniejszą sprawę zainicjował zaś wniosek Miasta P. – [...] nr [...] w P. z [...] kwietnia 2019 r. i z po zmianie jego zakresu [...] stycznia 2020 r. nie obejmowała ona działek nr [...] i [...]. Nie sposób zatem uznać, by zachodziła tożsamość przedmiotowa i podmiotowa niniejszej sprawy administracyjnej ze sprawą zakończoną decyzją SKO w P. z [...] lipca 2018 r. W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko skarżącej, iż przedmiotowa sprawa jest tylko formalnie nową sprawą administracyjną, skoro różni je podmiot wnioskujący o uzyskanie warunków zabudowy, zakres przedmiotowy wniosku, a także promesa od ZDM, którą aktualnie przedstawił wnioskodawca.

Z tego powodu tak organy orzekające, jak i orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie były związane oceną prawną, a tym wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyroku z [...] stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po [...].

W związku z powyższym nie można podzielić zarzutu skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej jakoby organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisu art. 153 P.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji ponownego prowadzenia postępowania administracyjnego na skutek uprzednio wydanego wyroku Sądu. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, która niezależnie od sprawy zakończonej wyrokiem z [...] stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po [...]., została zainicjowana wnioskiem Miasta P. z [...] kwietnia 2019 r.

W związku z powyższym należało również uznać za błędne twierdzenie strony skarżącej, jakoby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia w omawianym zakresie przepisów postępowania (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, w oparciu o jakie dokumenty przedstawione przez inwestora uznało, że spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, że w kontekście jasno deklarowanej zgody ZDM na podłączenie do istniejącej miejskiej sieci kanalizacji deszczowej odwodnienia zbierającego wody opadowe z terenu planowanej drogi dojazdowej, pozostaje bez znaczenia oświadczenie ZDM, że "szczegółowe warunki techniczne uzbrojenia związanego z odwodnieniem projektowanej drogi dojazdowej w zakresie terenu będącego w administracji ZDM zostaną podane na Naradzie Koordynacyjnej organizowanej w GEOPOz-ie".

Za gołosłowny należało zaś uznać zarzut naruszenia przez Kolegium przepisów art. 170 i art. 171 P.p.s.a. zważywszy, że skarga nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji prawnej na jego poparcie.

Zważywszy zaś na ocenę Sądu braku związania w niniejszej sprawie wydanym uprzednio wyrokiem z [...] stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po [...] Sąd nie poczytał również za naruszenie przepisów postępowania (art. 107 § 3 i art. 140 K.p.a.) brak odniesienia się do tej kwestii przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż zarzut w tym zakresie znalazł się w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2020 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego prawidłowości sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, że organ I instancji rozstrzygał sprawę dotyczącą obiektu liniowego i urządzenia infrastruktury technicznej zwolniony był z badania spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp i tym samym nie było konieczności sporządzania analizy urbanistycznej. Ta bowiem stanowi zasadniczy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ale zwłaszcza w kontekście stwierdzenia, czy ziściła się przesłanka dobrego sąsiedztwa, o której mowa w 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Rolą organów orzekających w niniejszej sprawie była zatem ocena dopuszczalności projektowanej inwestycji pod względem dalszych wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 upzp. Te zaś wymogi – jak wyjaśniły organy – zostały spełnione.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.