Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 960/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W Ż o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W Ż na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W Ż reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o "zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z uwagi na fakt, że jej wykonanie może spowodować znaczną szkodę zwłaszcza, że w stosunku do strony zapadła druga ostateczna decyzja wymierzająca kolejną karę pieniężna w wysokości 12.000 zł". W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącego uzasadnił ww. wniosek precyzując, że chodzi o wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślając, że w stosunku do skarżącego została wydana kolejna ostateczna decyzja nakładająca karę 12.000 zł wskazał, że prowadzona wobec skarżącego egzekucja dotyczyłaby już kwoty 24.000 zł, zatem mogłaby ona wyrządzić trudną do naprawienia szkodę na mieniu strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo:

1) wyrządzenia znacznej szkody lub

2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oceniając z urzędu przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania jej wykonania.

Badając sprawę Sąd nie dostrzegł występowania wystarczających okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Zawarta we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji argumentacja sprowadza się do wskazania, że w stosunku do skarżącego została wydana kolejna ostateczna decyzja nakładająca karę 12.000 zł, zatem egzekucja dotyczyłaby kwoty 24.000 zł i mogłaby ona wyrządzić trudną do naprawienia szkodę na mieniu strony.

Należy podkreślić, że szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ.). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 – nie publ.). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644).

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji wymierzającej karę pieniężną ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

Ponadto uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej i nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu, w szczególności dla sytuacji finansowej skarżącego. Powinno być poparte stosownymi dokumentami potwierdzającymi tę sytuację. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, aby zapłata określonej przez organ w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł w istocie mogła wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

k.p.