Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1950/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.6-9, art.11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: §9 ust.3
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art.2 pkt 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010; Oddala skargę;


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia [...] marca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z siedzibą w O. (dalej: Kierownik Biura) z dnia [...] grudnia 2010r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco;

W dniu [...] maja 2009r. skarżący L. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR dla powiatu [...] z/s w O. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Ww. wniosek zadeklarował w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach realizowanego w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone 3 działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha położone na działce ewidencyjnej o numerze [...] .

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Kierownik Biura decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. przyznał wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na rok 2010 w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach w wysokości [...] zł za powierzchnię [...] ha. Ww. decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2010 r. Wobec niezłożenia środków zaskarżenia decyzja stała się prawomocna.

W dniu [...] marca 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił L. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z dnia [...] grudnia 2010r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Organ poinformował jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w dniu [...] marca 2012r. Dyrektor Oddziału mocą decyzji Nr [...] stwierdził nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. wydanej przez Kierownika Biura w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał regulacje prawne określające tryb i warunki udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wskazał, że Kierownik Biura przyznając płatność rolnośrodowiskową rażąco naruszył §9 ust.3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, który jednoznacznie wskazuje, że płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu 3 jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Wnioskodawca ubiegał się o przyznanie płatności w ramach pakietu 3 do uprawy - łąka trwała. Organ wyjaśnił, że w świetle przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, za "trwałe użytki zielone" uznaje się grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączonych do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej.

W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że w wyniku weryfikacji wniosku, jak również w oparciu o posiadane przez ARiMR dokumenty oraz Bazę Danych ARiMR stwierdzono, że na działce ewidencyjnej nr [...] w latach 2006, 2007 i 2008 były deklarowane uprawy rolne: szparagi, rzepak, owies a także, krzewy ozdobne. Taki sposób użytkowania gruntów w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku w sposób bezpośredni wpływa na brak możliwości zaliczenia zadeklarowanych gruntów do grupy trwałych użytków zielonych, o których mowa w art. 2 Rozporządzenia 1120/2009, co dyskwalifikuje grunty takie z prawa do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie 3.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Prezes ARiMR decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej "k.p.a.") organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Prezes ARiMR zauważył ponadto, że organ I instancji nieprawidłowo wskazał podstawę prawną wydania swojej decyzji podając Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, podczas gdy podstawę prawną normującą zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych w roku 2009 stanowiło Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że brzmienie § 9 ust.3 zarówno w Rozporządzeniu z dnia 28 lutego 2008r. jak w Rozporządzeniu z dnia 26 lutego 2009r. jest tożsame.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art.6, 7, 8 , 9 i art.11 k.p.a.

- §9 ust.3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009r. Nr 33, poz. 262 – dalej Rozporządzenie rolnośrodowiskowe) ;

- §2 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004;

- art.2 Rozporządzenia 1120/2009;

- art.39 Rozporządzenia Rady nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasady dwuinstancyjności, błędną ocenę materiału dowodowego a w konsekwencji wyprowadzenie wniosków nie mających uzasadnienia ani w stanie faktycznym ani w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie wyjaśniły przyczyn zmiany stanowiska w zakresie interpretacji przepisów Rozporządzenia rolnośrodowiskowego dotyczących wymogu odpowiedniego użytkowania zadeklarowanych do płatności gruntów przez okres 5 lat przed złożeniem wniosku. Organ nie wykazał również rażącego naruszenia prawa.

Skarżący w motywach skargi zarzucił dodatkowo wydanie rozstrzygnięć na podstawie nieobowiązującego aktu normatywnego poprzedzającego Rozporządzenie rolnośrodowiskowe.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując kontroli decyzji administracyjnej ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, jak również decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że są one prawidłowe, wydane zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi.

Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji uznającej określone rozstrzygnięcie za rażąco naruszające prawo dotyczy wyłącznie prawidłowości zastosowania przewidzianej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. instytucji procesowej. Oznacza to, że rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy konkretna decyzja rzeczywiście na tyle narusza określony przepis obowiązującego prawa, że uzasadnione i konieczne jest odstąpienie od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji i wyeliminowanie takiego rażąco wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 902/09). Kontrola sądowa decyzji wydanej w trybie nieważnościowym stanowi kontrolę decyzji eliminowanej jednak w ograniczonym zakresie, bowiem wyłącznie pod kątem przepisów uznanych za naruszone w sposób rażący. Mowa jest tu oczywiście nie tyle o przepisach wskazanych w podstawie prawnej decyzji, ile o przepisach przede wszystkim prawa materialnego tudzież ustrojowego i procesowego tworzących stan prawny właściwy dla rozstrzygania danej sprawy w jej aspekcie podmiotowym i przedmiotowym (vide: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 11, C.H.Beck, str. 630 ). O rażącym tzw. kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej.

Powoływanie się przez organ na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa, skutkuje koniecznością wykazania, iż stwierdzone uchybienie rzeczywiście takie cechy posiada.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na przepisy stanowiące podstawę udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" na rok 2010. Zasady przyznawania przedmiotowej pomocy zostały określone:

- w przepisach prawa krajowego, tj. w ustawie z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64 poz. 427 z późn.zm., dalej "ustawa PROW"), w przepisach wykonawczych do tejże ustawy, w tym w Rozporządzeniu rolnośrodowiskowym z dnia 26 lutego 2009r.;

- w przepisach unijnych, tj. Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.),;

- Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r.;

- Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 15, z późn. zm.);

- Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm.).

Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. Rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a Rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej " rolnikiem ", jeżeli:

został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisowo krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z zarejestrowanym w systemie teleinformatycznym, administrowanym przez Centrum Doradztwa Rolniczego z siedzibą w B., planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej;

spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Pięcioletnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 obejmuje jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z art. 4 i 5 oraz załącznikami III i IV Rozporządzenia Rady(WE) nr 1782/2003, jak również minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione ustawodawstwem krajowymi określone w programie przez okres co najmniej 5 lat.

Zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów: Pakiet 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone (§4 ust.1 pkt 3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Stosownie do dyspozycji zawartej w § 9 ust. 3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w przypadku ww. pakietu, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone.

Zgodnie z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 pojęcie "trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c) Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009r.

Powołując z tym miejscu brzmienie ww. art. 2 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009, str. 1, z późn. zm.), wyjaśnić należy, że trwałe użytki zielone oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów ugorowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/92 , obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia rady (WE) nr 1257/1999, oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005."Trawy lub inne pasze" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania trwałych użytków zielonych lub łąk w państwach członkowskich (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt).

Z powyższego wynika zatem, że trwały użytek zielony stanowi grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych) niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres minimum pięciu lat. Powyższa definicja jest jednoznaczna i nie pozostawia pola do interpretacji.

Odnosząc przytoczone wyżej przepisy do rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że, jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, deklaracja sposobu użytkowania działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr [...] dokonana przez Stronę w złożonym w dniu [...] maja 2010 r. wniosku, nie odpowiadała definicji trwałego użytku zielonego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że w roku 2006, tj. w okresie 4 lat przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, L. M. zadeklarował na ww. działce ewidencyjnej nr [...] uprawę: rzepaku (o pow. [...] ha), szparagów (o pow. [...] ha), krzewów ozdobnych (o pow. [...] ha).

Trafnie organ zauważył również, że deklaracja upraw we wnioskach skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego złożonych na lata 2007-2008 również nie stanowiła trwałego użytku zielonego, bowiem na ww. działce ewidencyjnej zadeklarowano grupę upraw UPO. Zgodnie zaś z treścią § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326) płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw są objęte następujące rodzaje roślin uprawiane w plonie głównym: zboża, rośliny oleiste - rzepak, rzepik, słonecznik i soja, rośliny wysokobiałkowe - bób, bobik, łubin słodki i groch siewny, rośliny strączkowe - wyka siewna, soczewica jadalna i ciecierzyca pospolita, rośliny strączkowe pastewne, len włóknisty i oleisty, konopie na włókno, rośliny przeznaczone na materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia, rośliny motylkowate drobnonasienne, rośliny okopowe pastewne, z wyłączeniem ziemniaków pastewnych, trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy, mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami na gruntach rolnych innych niż trwałe użytki zielone.

Tym samym należy wskazać, że działki rolne położone na działce ewidencyjnej nr [...], zadeklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 jako trwałe użytki zielone, były objęte płodozmianem w okresie trzech lat przez złożeniem wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, co oznacza, że powierzchnia gruntów rolnych deklarowana na ww. działkach nie stanowi trwałego użytku zielonego w rozumieniu ww. art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009.

Zasadnie zatem organ stwierdził, że decyzja Kierownika Biura o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej rażąco narusza §9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz art.2 lit.c) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, bowiem przyznano przedmiotową płatność do powierzchni nie spełniającej warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone.

Treść § 9 ust. 3 Rozporządzenia rolnorodowiskowego jednoznacznie wskazuje, iż płatność rolnośrodowiskową w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone przysługuje do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. Natomiast art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 stanowi o definicji trwałego użytku zielonego. Z powyższego wynika zatem, że płatność rolnośrodowiskową w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone można przyznać wyłącznie do działek rolnych stanowiących trwały użytek zielony w rozumieniu art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, co oznacza, że deklaracja gruntu rolnego jako trwałego użytku zielonego dokonana we wniosku o przyznanie płatności złożonym w danym roku nie odpowiada ww. przepisom, jeśli ten grunt został włączony do płodozmianu w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku o płatność. Jak już wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem organ stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, jako naruszającej w sposób rażący §9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Należy też wskazać, że trafnie uznano, że jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest naruszenie § 9 ust.3 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zostało ono błędnie oznaczone w decyzji organu I instancji, zaś brak ten sanowano w motywach rozstrzygnięcia organu II instancji. A zatem również sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że rozstrzygnięcie zapadło na podstawie nieobowiązującego Rozporządzenia rolnośrodowiskowego należy uznać za niezasadny.

Zatem nie można uznać, iż w sprawie dopuszczono się – jak tego chce skarżący – obrazy norm prawa materialnego jak też procesowego, zwłaszcza art.6-9 i 11 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.