Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 563/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.43 ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 14, art. 216, art. 210
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Anita Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 775 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy [zwanego dalej: Dyrektor IS] wydana A.N. [...] marca 2006 roku Nr [...], odmawiająca uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [ zwanego dalej: Naczelnik US ] z [...] grudnia 2005 roku nr [...] dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów

i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24).

Jako podstawę prawną organ wskazał: art.14b §5 pkt1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 roku Nr8 poz.60 ze zmianami);

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym :

Skarżący A.N. złożył 25 listopada 2005 roku do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (to jest VAT-24). Do pisma dołączył następujące dokumenty (z ich urzędowymi tłumaczeniami): rachunek zakupu samochodu [...] Limuzyny wraz ze specjalnym wyposażeniem - z [...] listopada 2005 roku oraz książkę pojazdu.

Dnia 2 grudnia 2005 roku pracownik organu sporządził notatkę służbową z wizyty pełnomocnika skarżącego - p. H.N.. Z jej treści wynika, że pełnomocnik zgłosił się do urzędu po odbiór dokumentów dotyczących przedmiotowego samochodu. Po uzyskaniu informacji o tym, że przedmiotowe zaświadczenie nie może być wydane ze względu na konieczność uiszczenia podatku od towarów i usług, odmówił uzupełnienia wniosku VAT-24.

Tego samego dnia organ działając w trybie art.155 i 306b §2 Ordynacji podatkowej wezwał Skarżącego w terminie siedmiu dni, do złożenia pisemnych wyjaśnień co do w/w wniosku. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Strona odebrała wezwanie osobiście -7 grudnia 2005 roku.

Dnia 16 grudnia 2005 roku Naczelnik US wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie. W motywach uzasadnienia powołał się między innymi na treść art.5 ust.1 ustawy z 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej "ustawa VAT"),

zgodnie z którą opodatkowaniu podlega między innymi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z kolei, w art. 9 ust.1.w/w ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż przez tego rodzaju nabycie rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Jak wyjaśnił, przepis ten ma zastosowanie między innymi wówczas, gdy nabywcą towarów są podatnicy o których mowa w art.15 tej ustawy - osoby prawne, jednostki organizacyjne mniemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonywające samodzielnie działalność gospodarczą, nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika. Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z art.103 ust.4 w/w podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art.99 ust.1-3 lub 8. Organ stwierdził, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że transakcja nabycia przedmiotowego samochodu miała miejsce pomiędzy firmą znajdującą się

w Niemczech - zarejestrowaną jako podatnik dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,

a skarżącym będącym podatnikiem - osobą fizyczną, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, zobowiązaną składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia następującego po każdym miesiącu. Z uwagi na fakt, że nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie, a sprzedający na w/w fakturze nie wykazał podatku od wartości dodanej, organ stwierdził, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek zapłaty podatku. Postanowienie zostało doręczone dorosłemu domownikowi - ojcu H.N. 22 grudnia 2005 roku.

Listem poleconym [...] nadanym 29 grudnia 2005 roku pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie na w/w postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie

w całości i uznanie, iż przywóz na teren kraju zakupionego pojazdu o którym mowa

w w/w postanowieniu, nie podlega obowiązkowi uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Zarzucił naruszenie: 1/ art.91 ust.2 i 3 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad ustawą krajową, w ten sposób, iż wobec podatnika zastosowano przepis prawa krajowego sprzeczny z prawem wspólnotowym; 2/ obrazę art.28c VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państwa Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG).

W motywach uzasadnienia wskazał, iż podatnik dokonując nabycia przedmiotowego pojazdu samochodowego, otrzymał od dostawcy rachunek dokumentujący miedzy innymi kwotę należną dostawcy, ze wskazaniem iż dokonywana dostawa jest wolna od podatku na podstawie art.28c VI Dyrektywy, względnie odpowiadającym mu §14a niemieckiej ustawy o podatku obrotowym. Jak dalej uzasadniał, stosownie do przepisu art.28c pkt lit. A (...) Państwa Członkowskie zwalniają z podatku wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów, których dostawy dokonywane przez podatników byłyby w każdych okolicznościach zwolnione z podatku na terytorium kraju. W ocenie pełnomocnika, dokumenty dowodzą, że wyprodukowany w 2004 roku pojazd, był więc pojazdem używanym w rozumieniu art.43 ust.2 pkt2 ustawy o VAT 11 marca 2004 roku. Tym samym, gdyby dostawa odbywała się na terytorium kraju, podlegałby on zwolnieniu

w zgodzie z ust.1 pkt2 w/w normy prawnej. Według niego, zasadność takiego zwolnienia nie była w istocie badana, gdyż nie doszło do dostawy krajowej. Treść faktury dowodzi, że analogiczne zwolnienie zastosowano jednak w kraju dostawy, w związku

z powyższym do opisanej dostawy powinien również zostać zastosowany przepis art.28c pktb lit.a VI Dyrektywy - co jest równoznaczne z tym, że wewnatrzwspólnotowe nabycie opisanego pojazdu nie powinno być obciążone podatkiem.

W wyniku rozpatrzenia zarzutów odwołania Dyrektor IS, wydał decyzję odmawiająca uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu położył szczególny akcent, na fakt, iż zwolnienie o którym mowa w art.43 ust.2 w/w ustawy o VAT dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów dokonywanej przez ich użytkowników, a to oznacza, że skoro Skarżący nie był użytkownikiem przedmiotowego pojazdu, to nie może korzystać z w/w zwolnienia. Wskazał, że wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów, co do zasady podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla takiej samej stawki towarów w Państwie Członkowskim zakończenia ich transportu. Podkreślił, że art.28c (B) w punktach od (a) do (c) przewiduje pewne sytuacje, w których między innymi do przedmiotowego nabycia towarów ma zastosowanie zwolnienie z podatku, to znaczy - do nabycia towarów, których dostawa przez podatników na terytorium kraju byłaby w każdym przypadku zwolniona z podatku. W praktyce obrotu gospodarczego towary zwolnione z VAT występują niezwykle rzadko. Bowiem na podstawie przepisów VI Dyrektywy zwolnieniu mogą podlegać jedynie niektóre dostawy towarów ściśle związane ze zwolnionymi od VAT usługami świadczonymi w interesie publicznym na podstawie art.13(A) oraz dostawa nieruchomości. Tym samym, zdaniem Dyrektora IS, praktyczne znaczenie zwolnienia z art.28c(B)(a) jest ograniczone. Podkreślił, że nabycie samochodu używanego przez podatnika podatku od towarów i usług w Polsce dla celów prowadzonej działalności gospodarczej od podatnika podatku od wartości dodanej

w innym państwie członkowskim, uważane jest z wewnatrzwspólnotowe nabycie towarów, które będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z ogólna zasadą dla tego typu transakcji. Polski podatnik nabywający używany samochód od podatnika podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim Unii (tj. samochód inny niż nowy środek transportu), będzie rozliczał podatek od towarów i usług według stawki obowiązującej w Polsce - co do zasady według stawki 22%. Zdaniem organu, w przypadku, gdy podatnik nabył od podatnika zarejestrowanego dla transakcji wewntrzwspólnotowych, używany środek transportu, który będzie zarejestrowany na terytorium kraju, obowiązany jest do złożenia informacji

o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środków transportu (VAT-23), a Naczelnik US obowiązany jest do wydania zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie przez spółkę podatku od towarów i usług.

Pełnomocnik powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego konsekwentnie wnosząc i wywodząc jak wcześniej w treści odwołania.

Również i Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę utrzymał dotychczas reprezentowane stanowisko, wnosząc tym samym o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podjęte rozstrzygniecie jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Nadto, zgodnie z przepisem art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), [ zwana dalej P.p.s.a. ] sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, które określone zostały w przepisach od art.145 do art.150 cyt. wyżej ustawy. Jednocześnie w myśl art.134 §1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś

z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu lub czynności. Takie uregulowanie nakazuje Sądowi stosować z urzędu właściwy sposób rozstrzygnięcia (por. W. Siedlecki: glosa do wyroku NSA z dnia 15 września 1982 r. sygn. akt II SA 909/82, PiP 1983, nr 9, s. 150), a żądanie skarżącego powinno być traktowane jedynie jako niewiążący dla Sądu wniosek, projektujący tylko jego orzeczenie. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność

z prawem (art. 1 § 2 u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym.

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, których w skardze nie podniesiono, ale które w pierwszym rzędzie mają znamienny wpływ na ocenę zgodności z prawem wydanego orzeczenia.

W ocenie sądu orzekającego w sprawie, istotne uchybienie związane jest

z podstawą prawną, jak i formą wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż począwszy od 1 maja 2004 r. sprowadzanie nowych środków transportu z innych państw członkowskich Wspólnoty dokonywane jest

w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. W przypadku nowych środków transportu nabycie to ma miejsce w każdej sytuacji, niezależnie od tego, czy nabycia dokonuje podatnik prowadzący działalność gospodarczą, na własne potrzeby, czy też osoba fizyczna na potrzeby prywatne. Sprowadzenie z innego państwa członkowskiego pozostałych środków transportu, to jest innych niż nowe, także traktowane

jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie, o ile dokonywane jest przez podatnika

o którym mowa w art.15 ustawy VAT, albo przez osobę prawną nie będącą podatnikiem, lecz rozliczającą wewnątrzwspólnotowe nabycie. W przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych występuje realne niebezpieczeństwo uchylania się od podatku. Biorąc pod uwagę, że nowe środki transportu zazwyczaj podlegają obowiązkowi rejestracji przez właściwe organy administracji, ustawodawca przewidział jako jeden z warunków rejestracji przedstawienie przez podatnika właściwego zaświadczenia albo o uiszczeniu podatku, albo o braku obowiązku uiszczenia podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków transportu. Zważywszy na powyższe, do przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) dodano regulację, zgodnie z którą podstawą dokonania rejestracji pojazdu poruszającego się po drogach publicznych jest między innymi jedno z dwóch rodzajów zaświadczeń wydanych przez właściwy organ potwierdzające: a) albo uiszczenie podatku od towarów usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej, albo brak obowiązku, o którym mowa w pkt "a"- jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy (chodzi tutaj o pierwszą rejestrację na terytorium kraju). Mamy więc dwa rodzaje zaświadczeń, a zasady ich wydawania regulują przepisy art.105 ustawy.

Pierwszy rodzaj zaświadczeń potwierdza fakt uiszczenia przez podatnika podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, a także innego

środka transportu, w przypadku gdy został on sprowadzony w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (także jako nowy środek transportu). Wydawane jest ono wówczas z urzędu przez właściwy organ podatkowy, a zasady jego wydawania reguluje art.103 ustawy o VAT.

Drugim rodzajem są wydawane na wniosek zainteresowanego - zaświadczenia potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu. Dotyczyć to może w szczególności przypadku sprowadzenia używanego (innego niż nowy) środka transportu przez podmiot nie będący podatnikiem. Uzyskanie takiego zaświadczenia jest konieczne dla zarejestrowania pojazdu (o ile podlega on w Polsce obowiązkowi rejestracji). Zainteresowanym będzie przede wszystkim podmiot, który sprowadził środek transportu, ale i także każdy podmiot,

który zamierza dokonać rejestracji przedmiotowego samochodu. W ust.3 art.105 ustawy wymieniono elementy jakie wniosek w szczególności powinien zawierać. Z kolei Minister Finansów, działając na podstawie delegacji wynikającej z ust.5 art.105 ustawy określił wzór tego wniosku (tj. formularz VAT-24), w rozporządzeniu z 21 kwietnia 2004 roku w sprawie określenia wzoru wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu nabytego z terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 84, poz. 785). Ponieważ przepisy ustawy nie określają trybu, ani terminu wydania zaświadczeń zastosowanie w tym przypadku znajdują przepisy działu VIIIA Ordynacji podatkowej "Zaświadczenia", a konkretnie art.306a-306n tej ustawy.

Zgodnie z treścią art.306a organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Potwierdza ono stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Dokument ten wydawany jest w granicach żądania wnioskodawcy, przy tym bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Stosownie do treści art.306c - odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia. Należy podkreślić, że postanowienie to jest zaskarżalne, wydawane jest w postępowaniu podatkowym szeroko rozumianym, rozstrzyga sprawę co do istoty ( art.216 §2 ordynacji podatkowej) a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 24 września 1998r., ISAB 49/98, niepublikowany). Powyższe oznacza, że prawidłową formą orzeczenia, którą winny wydać organy obu instancji jest "postanowienie".

W sprawie będącej przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej, skład orzekający stwierdza, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydał swoje orzeczenie zarówno

z naruszeniem przepisów dotyczących właściwej formy jak i trybu jego wydania.

Po pierwsze, organ II instancji przedmiotową kwestię rozstrzygnął w formie decyzji. Ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej procedury, przyzwalającej organowi odwoławczemu na ogólnie rzecz biorąc, zweryfikowanie w formie decyzji postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji w/w przedmiocie.

Po drugie, sentencja decyzji dowodzi, że Dyrektor IS podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oparł wyłącznie na art.14b §5 pkt1 ustawy Ordynacja podatkowa.(Dz.U.05.8.60), stosownie do treści którego- organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art.14a § 4 (dotyczące udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego) - jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie; lub z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Zmiana albo uchylenie postanowienia wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatku za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi, a gdy zmiana lub uchylenie postanowienia dotyczy podatków rozliczanych za rok podatkowy - począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi.

Przepisy wskazanej normy prawnej dotyczą więc problematyki tzw. "interpretacji"

i regulują całkowicie odrębny i jedynie właściwy tryb uchylenia lub zmiany postanowienia zawierającego interpretację indywidualną. Wiążą się więc ze zgoła odmiennym zagadnieniem, niż to które jest przedmiotem niniejszego postępowania.

W tym miejscu należy podkreślić, iż jeżeli nawet z jednej strony można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA w Warszawie IIISAB34/01 z 2001.08.03, iż

o uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma), bowiem, użycie tej czy innej nazwy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualnej sprawy należącej do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji, to jednak w żadnym razie nie można uznać za prawidłowy przepisu prawnego powołanego w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia. Jednym z elementów które powinny zawierać, czy to postanowienie (wg art.216§1 pkt4 ordynacji podatkowej) czy to decyzja (art.210 §1 pkt4 w/w ustawy) jest powołanie właściwej podstawy prawnej. Orzecznictwo słusznie wymaga, aby była ona podana w sposób precyzyjny,

z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu (punktu) artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji/ postanowienia (wyrok NSA z dnia 24 lutego 1998 r., SA/Rz 1734/96, ONSA 1992, nr 1, poz. 7). Związek podstawy prawnej z uzasadnieniem nakazuje uznać, że są to dwa elementy, które się wzajemnie warunkują. Nie można stworzyć prawidłowego uzasadnienia bez świadomości, jakie przepisy powołuje się w rozstrzygnięciu. Rozluźnianie wymogów

w tym zakresie szkodzi w konsekwencji uprawnieniom strony i godzi w racjonalność procesu podatkowego.

Kompletnie nie jest jasne, jakie przepisy, podstawa prawna, czy motywy spowodowały,

że organ odwoławczy uznał za stosowne powołanie normy prawnej właściwej dla interpretacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by skarżący A.N. składał jakiekolwiek pismo, w którym wystąpił z wnioskiem o interpretację prawa podatkowego w swojej indywidualnej sprawie.

Również, niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w końcowych wnioskach decyzji Dyrektora IS o tym, iż "Naczelnik US obowiązany jest do wydania zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie przezpodatku od towarów i usług." Tymczasem materiały sprawy, oraz treść uzasadnienia postanowienia Naczelnika US dowodzą, iż Skarżący, to osoba fizyczna, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, zobowiązana składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia następującego po każdym miesiącu.

Dyrektor Izby Skarbowej, przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy powinien wziąć pod uwagę wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia, dokonać wszechstronnej właściwej analizy w aspekcie przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie - oraz wydać rozstrzygnięcie w trybie i formie przewidzianej prawem dla tego rodzaju postępowań.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż skoro zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, to rozpatrywanie dalszych zarzutów zgłoszonych w skardze okazało się zbędne.

Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a

(-)Alina Rzepecka (-)Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-)Dariusz Skupień