Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 930/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7,77,80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wymierzył M. B. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "E. G." z siedzibą w S., karę pieniężną w kwocie [...]zł (siedemnaście tysięcy trzysta siedemnaście złotych [...]) za zajęcie pod reklamę pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w S. bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 9 maja do 9 czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrola pasa drogowego ul. [...]

w S. (dz. nr [...] "dr" z obrębu [...]) przeprowadzona w dniu [...] r. wykazała fakt funkcjonowania reklamy o powierzchni [...] m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Kolejne kontrole pasa drogowego ul. [...] przeprowadzone w dniach [...] r. wykazały fakt dalszego funkcjonowania reklamy o powierzchni [...] bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 23 maja 2014 r. do zarządcy drogi wpłynęło pismo z Komendy Miejskiej Policji wraz z płytą CD obejmującą nagrania z ul. [...] z dnia [...]) potwierdzającą fakt umieszczenia reklamy na budynku przy ul. [...] w dniu 9 maja 2014 r. Kolejne kontrole pasa drogowego przeprowadzone w dniach [...] r. również wykazały fakt funkcjonowania reklamy o powierzchni [...] m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

Zarządca drogi korzystając z pomiarów powierzchni funkcjonującej reklamy, przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę w [...] r. w poprzednim postępowaniu wskazał, że ustalenia geodezyjne potwierdziły fakt zajęcia pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. [...] "dr" z obrębu [...]) w S. poprzez umieszczenie reklamy o powierzchni [...] m2. Z operatu geodezyjnego z dnia [...] r. wynika, iż granica pasa drogowego ul. [...] przebiega po licu budynku, a tym samym umieszczona tam reklama narusza przestrzeń pasa drogowego.

Organ nadmienił, że decyzją z dnia [...] r., uwzględniając w całości żądanie strony z dnia [...] r., udzielił zezwolenia na wnioskowane zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod reklamę.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. wymierzył M. B. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 listopada 2015 r. Kolegium wskazało, że organ I instancji winien dokonać ustaleń w zakresie granicy przestrzennej pasa drogowego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, odnosząc się do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji ustalił, iż reklama, która umieszczona była na części budynku, nadwieszonej nad chodnikiem znajdowała się w odległości 6,5 m od najbliższego urządzenia tj. słupa oświetlenia ulicznego, którego wysokości sięga 10,30 m. Z załączonej dokumentacji zdjęciowej wynika, że jest on równy z górnym progiem lica budynku, na którym umieszczona była przedmiotowa reklama.

Organ I instancji stwierdził, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa przestrzeń pasa drogowego sięga do głębokości oraz na wysokość możliwości lokalizowania w nim obiektów związanych z gospodarką drogową, ale również obiektów, urządzeń oraz reklam, opisanych w art. 39 i art. 40 ustawy o drogach publicznych. Uwzględniając bowiem funkcjonalną rolę pasa drogowego w kontekście jego zasięgu nad wydzielony obszar, jak i w jego głąb, nie można oprócz prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu, pomijać kwestii zarządzania drogą, która bezsprzecznie związana jest z przepisami art. 39 oraz art. 40 przywołanej ustawy. Umieszczanie w pasie drogowym tego rodzaju nośników informacji jest samoistnym rodzajem zajęcia pasa drogowego, niezwiązanym z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. wniosła o jej uchylenie, podnosząc zarzut naruszenia:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, tj. przepisów art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych,

2) przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. i nierozważenie wszechstronnie i wnikliwie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności.

Odwołująca się podniosła, że ustalenia organu I instancji - po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., sprowadziły się do dwóch rysunków i dokumentacji zdjęciowej, z których wynika jaka jest wysokość słupa lampy ulicznej oraz odległość tego słupa od budynku. Organ I instancji nadal wychodzi z założenia, że cała przestrzeń wzwyż ponad pasem drogowym wydzielonym liniami rozgraniczającymi stanowi część pasa drogowego i każda ingerencja w tę przestrzeń stanowi zajęcie pasa drogowego. Na poparcie swego stanowiska powołała się na wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II GSK 135/08 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Sz 279/13.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium na wstępie przytoczyło treść przepisu art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Następnie Kolegium stwierdziło, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści rozstrzygnięcia organu I instancji pozwala na przyjęcie,

że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta S. odpowiada prawu.

Wskazane przez organ I instancji kontrole potwierdziły funkcjonowanie w okresie objętym decyzją, w pasie drogowym ul. [...] w S. - działki nr [...] "dr" obrębu [...], reklamy o powierzchni [...] o treści "[...]..." bez zezwolenia zarządcy drogi. Z operatu geodezyjnego wynika, że wymiary przedmiotowej reklamy wynosiły 8,99 m x 8,60 m co daje powierzchnię [...]. W operacie tym znajdują się także szkice, z których wynika, że rzeczona reklama znajdowała się w granicach pasa drogowego wyznaczonych na mapie - tj. w granicach działki nr [...] "dr", albowiem linia graniczna pasa drogowego ul. [...] przebiega po ścianie budynku na którym umieszczona była reklama. Powyższe okoliczności są bezsporne.

Po przytoczeniu definicji pasa drogowego, zawartego w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów wskazało, że istotna jest funkcja pasa drogowego polegająca na zabezpieczeniu prawidłowego funkcjonowania ruchu drogowego. Potwierdza to ogólna zasada określona w art. 39 ust. 1 omawianej ustawy z której wynika ogólny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby m.in. zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Analizując przestrzenny zasięg pasa drogowego, należy dokonać analizy przestrzeni, w której umieszczona została reklama, odnosząc się jednocześnie do funkcji pasa drogowego.

Reklama umieszczona na elewacji budynku przy ul. [...] znajdowała się w obrysie pasa drogowego działki nr [...], granica pasa drogowego przebiega bowiem po ścianie budynku. Reklama znajdowała się na wysokości około 3,5 m nad ziemią, na rogu budynku, bezpośrednio przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] ponadto naprzeciwko przejścia dla pieszych pozbawionego sygnalizacji świetlnej i w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania ul. [...]. [...] i Al. [...] w S..

W świetle wykazanej funkcji pasa drogowego bez wątpienia należy przyjąć, że słup powietrza, w którym znajduje się elewacja budynku przy ul. [...], na której znajdowała się reklama, znajduje się w pasie drogowym. Z uwagi na intensywny ruch drogowy w tym miejscu, w tym także funkcjonowanie przejścia dla pieszych w ciągu pieszym ul. [...], trójwymiarowa przestrzeń obejmująca elewację budynków ul. [...] stanowi pas drogowy. Ograniczenie umieszczania w niej m.in. reklam ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez czynniki odwracającego uwagę kierujących pojazdami oraz pieszych od ruchu drogowego. Przy czym, w ocenie Kolegium, z uwagi na lokalizację miejsca, w którym znajdowała się przedmiotowa reklama i jej widoczność ze skrzyżowania ul. [...] i [...] - zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu służy przestrzeń powietrza sięgająca co najmniej do górnej krawędzi elewacji budynków.

Reasumując organ przyjął, że funkcja jaką pełni pas drogowy, polegająca m.in. na zabezpieczeniu prawidłowego ruchu drogowego oraz zapewnieniu bezpieczeństwa tego ruchu nakazuje przyjąć, że w analizowanej sprawie przedmiotowa reklama znajdowała się w "słupie powietrza" wyznaczonym granicami pasa drogowego dla działki nr [...].

Organ II instancji stwierdził, że wysokość wymierzonej kary jest zgodna z przepisami art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych oraz § 5 ust. 1 pkt 4 Uchwały Nr XXVI 11/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Na powyższą decyzję M. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej wchodzi w przestrzeń powietrzną wyznaczoną granicami pasa drogowego dla działki nr [...];

2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej zajmował pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach od 9 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r.;

3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 i 11 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy został należycie wyjaśniony, zaś materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, co pozwala na jej rozstrzygnięcie, a ponadto poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzję nie przekroczył granic uznaniowości decyzji administracyjnej;

4) przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozważenie wszechstronnie i wnikliwie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podtrzymała stanowisko zajęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 860/15 wprost wskazał,

że granice przestrzenne pasa drogowego określają obiekty i urządzenia przeznaczone do realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą. Skarżąca wskazała, że reklama usytuowana na części budynku, nadwieszonej nad chodnikiem na wysokości ok. 3-3,5 m (organ nie poczynił szczegółowych obliczeń w tym zakresie), nawet potencjalnie nie koliduje z jakimikolwiek urządzeniami drogowymi (przykładowo słup, lampa uliczna). Sporna część budynku nie znajduje się również w tzw. skrajni nad chodnikiem, która zgodnie z § 54 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U.2016.124), wynosi 2,5 m. Z doświadczenia życiowego wynika, że element architektoniczny obiektu budowlanego umieszczony na wysokości ponad 3 m nad chodnikiem i w odległości ponad 6 m od skraju jezdni, nie utrudnia korzystania przechodniom z tego chodnika, a także nie utrudnia poruszania się innym pojazdom po drodze, ani nie ma wpływu na obsługę ruchu i remonty drogi. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Kolegium, iż natężenie ruchu przy ul. [...] jest czynnikiem przesądzającym zakwalifikowanie przestrzeni reklamy jako pasa ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 3 października 2017 r. strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie dodatkowo wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. wydało decyzję w sytuacji analogicznej (ten sam podmiot, ten sam przedmiot i ten sam stan faktyczny

i prawny - różnica dotyczy tylko dat zajęcia pasa drogowego: od dnia 8 kwietnia 2014 r. do dnia 29 kwietnia 2014 r.) do sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania. SKO po rozpatrzeniu odwołania skarżącej uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, podzielając wszystkie argumenty skarżącej podnoszone również w przedmiotowym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), określanej dalej skrótem "P.p.s.a.".

Przedmiotem oceny sądu stała się decyzja dotycząca wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w S. bez zezwolenia zarządcy drogi, wydana na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1440), zwana dalej "ustawą", określająca zarówno przesłanki umożliwiające zajęcie pasa drogowego jak i konsekwencje związane z dokonaniem takiego zajęcia bez uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. O tym, co należy rozumieć pod pojęciem pasa drogowego, stanowi art. 4 pkt 1 ustawy, zawierający ustawową definicję pasa drogowego. Według tej definicji, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 tego przepisu, zezwolenie dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Stosownie zaś do art. 40 ust. 12 ustawy, za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest ustalenie, iż reklama skarżącej o powierzchni [...] została umieszczona na ścianie budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w S. na działce nr [...] "dr" obręb [...] i funkcjonowała tam w okresie od dnia 9 maja do 9 czerwca 2014 r. Nie jest również sporne, że w okresie, za który skarżącej spółce wymierzono karę pieniężną, nie dysponowała ona stosownym pozwoleniem na zajęcie pasa drogowego.

Spór w sprawie dotyczy rozumienia definicji pasa drogowego, a w szczególności ustalenia jego przestrzennych granic, co w konsekwencji spowodowało wymierzenie skarżącej kary za zajęcie pasa drogowego przedmiotową reklamą, bez zezwolenia.

W ocenie Sądu, wyprowadzone przez organ wnioski co ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz funkcjonalna wykładnia pojęcia pasa drogowego są prawidłowe, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Jak wskazano wyżej pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 860/15, zapadłym w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, poprzez reklamę umieszczoną na ścianie budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w S. na działce nr [...] "dr" obręb [...], tylko za inny okres, wypowiedział się cyt.:" w rozważaniach nad tym jak wysoko (i jak głęboko) sięga pas drogowy należy odwołać się do jego funkcjonalnej roli. Biorąc to pod uwagę stwierdzić należy, iż granice przestrzenne pasa drogowego określają obiekty i urządzenia przeznaczone do realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą. Obecna definicja wskazuje również na to, że pas drogowy rozumiany jest przestrzennie, jako wydzielona granicami bryła geometryczna". Sąd zauważa, że interpretacja strony skarżącej wskazanego wyroku jest zawężona i nie dostrzega kompleksowej wypowiedzi Sądu w zakresie rozumienia pojęcia pasa drogowego.

Stanowisko Sądu w przytoczonej sprawie jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego które wskazuje, że o tym, czy określone urządzenia infrastruktury technicznej, niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego znajdują się w pasie drogowym, podlega każdorazowemu badaniu, przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności sprawy, rodzaju drogi, znajdujących się w pasie drogowym urządzeń technicznych (wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 135/08).

W przedmiotowej sprawie, organ kierując się funkcją pasa drogowego mającą na celu m.in. zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, zasadnie przyjął, że reklama umieszczona na elewacji budynku przy ul. [...] znajdowała się w obrysie pasa drogowego działki nr [...], granica pasa drogowego bowiem przebiega po ścianie budynku. Jak wskazał organ, przedmiotowa reklama znajdowała się naprzeciwko przejścia dla pieszych pozbawionego sygnalizacji świetlnej i w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania ul. [...]. [...] i Al. [...] w S.. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, całkowicie podziela stanowisko organu, że z uwagi na intensywny ruch drogowy w tym miejscu, a także funkcjonowanie przejścia dla pieszych w ciągu pieszym ul. [...], trójwymiarowa przestrzeń obejmująca elewację budynków ul. [...] stanowi pas drogowy.

Zauważyć trzeba, że przedmiotowa reklama o rozmiarach - [...], mimo że znajdowała się ponad skrajnią jezdni (która wynosi 2,5 m), bo na wysokości 3,5 m nad ziemią, to poprzez swoje tak pokaźne rozmiary stanowiła czynnik odwracający uwagę kierujących pojazdami oraz pieszych od ruchu drogowego. Z uwagi więc na lokalizację tej reklamy, jej widoczność, rozmiary, bliskość od skrzyżowania i przejścia dla pieszych, a więc urządzeń ruchu drogowego (o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy), prawidłowo organy przyjęły, iż jej trójwymiarowa przestrzeń znajdowała się w pasie drogi gminnej na działce nr [...] obręb [...]. A skoro skarżąca nie uzyskała zgody na umieszczenie tej reklamy, to wymierzenie kary pieniężnej z tego tytułu, znajduje swe uzasadnienie w obowiązujących, cytowanych wyżej, przepisach ustawy o drogach publicznych.

Zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy, każde zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarówno świadome jak i nieświadome, powoduje nałożenie kary pieniężnej. Organ nie może badać przyczyny tego zajęcia, oceniać stopnia winy, czy miarkować wysokości wymierzonej kary (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 68/08). W ocenie Sądu wysokość wymierzonej kary organ obliczył prawidłowo, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy w związku z § 5 ust. 1 pkt 4 Uchwały Nr XXVI 11/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 08.11.2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zgodnie z którym stawka opłaty za każdy dzień zajętego 1 m2 pasa drogowego drogi gminnej wynosi 0,70 zł. Przy czym wysokość dziennej stawki, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynosi 10-krotność opłaty ustalonej na podstawie ww. uchwały.

Sąd nie dopatrzył się również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., gdyż materiał dowodowy zebrany w sprawie, tj. dokumentacja zdjęciowa i samej reklamy i jej lokalizacji drogowej oraz innych znajdujących się wokół reklamy obiektów budowlanych, urządzeń technicznych związanych z ruchem drogowym, był wystarczający do ustalenia granic przestrzennych omawianego pasa drogowego, w którym została umieszczona sporna reklama. Nadto Ponadto, Sąd z urzędu nie stwierdził naruszeń, które skutkować by mogły wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.