Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 44/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 425/09 o odmowie sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 425/09 w sprawie ze skargi D.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 października 2011 r. skarżąca D.A. wniosła o sprostowanie niedokładności i oczywistych omyłek w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 425/09, na podstawie art. 350 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej na str. 8 i 9 wyroku napisano wadliwie "organy przyjęły, że odwołanie zostało złożone w terminie. Organy ustaliły to na podstawie udokumentowanego wpływu dokumentów" i dalej w trzecim wierszu "dysponują dowodem w postaci wpisu kancelaryjnego", bowiem w przedmiotowych aktach nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że D.J., R.L., J.M. i W.K. odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1992 r. złożyli w Urzędzie Miasta L. w dniu 3 marca 1992 r. Jest natomiast dokument stwierdzający, że zrobili to, po uprawomocnieniu się decyzji nr [...], czyli dzień później, tj. w dniu 4 marca 1992 r., co potwierdza Sekretarz Miasta L. W.T. w piśmie z dnia [...] czerwca 1992 r., w którym jest jednoznaczne stwierdzenie "iż odwołanie od decyzji nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji ([...]) wpłynęło do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa 04.03.1992 r." - załącznik 8. Tak więc, zdaniem skarżącej, dla sądu brak jakiegokolwiek dowodu, że odwołanie wpłynęło 3 kwietnia 1992 r. jest bardziej przekonywający, niż dokument potwierdzający, że stało się to 4 marca 1992r., wydany przez wysokiej rangi urzędnika miejskiego, po wnikliwym sprawdzeniu przez kontrolę wewnętrzną UM[...] stanu faktycznego. Nadto w dwóch ostatnich wierszach wyroku na str. 9 i dalej na str. 10 napisano "Bezspornym jest, że pozwolenia te dotyczyły kiosków lokalizowanych przy ul. X, wszystkie inwestycje dotyczyły tej samej nieruchomości, która objęta była wnioskiem D.A.". Pełnomocnik skarżącej wskazał, że powyższe stwierdzenie jest nieprawdziwe, albowiem "odwołujący się dysponowali uzyskanymi z rażącym naruszeniem prawa pozwoleniami na budowę na posesji przy ul. X w L. (załączniki 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12), natomiast oprotestowali lokalizację kiosku mojej córki D. przy ul. X (zał. 1)". Wskazano także, że adresy ul. X nr A i ul. X nr B to dwie różne nieruchomości.

Nadto skarżąca podniosła, że na str. 10 wyroku błędnie napisano "Osoby te bowiem w dacie składania odwołania były w posiadaniu ostatecznych decyzji o lokalizacji kiosków na tej samej nieruchomości". Nadto zaprzeczyła, że "kioski odwołujących były ustawione przy ul. X. nr A w L. (zał. 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12), a kiosk D.A. uzyskał decyzję lokalizacyjną i stał na innej nieruchomości przy ul. X nr B w L. (zał. 1)". W ocenie skarżącej kłamstwem jest stwierdzenie, że "osoby odwołujące się "w dacie składania odwołania były w posiadaniu ostatecznych decyzji lokalizacyjnych". Właśnie II instancja to jest Urząd Wojewódzki w L. między innymi z powodu braku decyzji lokalizacyjnych stwierdził nieważność pozwoleń na budowę (zał. 2, 3, 4, 5, 12)".

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 425/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej D.A. sprostowania uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że zakres zmian, o które wnioskuje skarżąca w piśmie z dnia 17 października 2011 r., wykracza poza granice określone we wskazanym przepisie, bowiem nie dotyczy niedokładności, błędu pisarskiego, albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Zdaniem Sądu skarżąca wnioskiem swym zmierza w istocie do zmiany treści i sensu uzasadnienia orzeczenia. Uzasadnienie wniosku stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu i oceną materiału dowodowego, dokonaną przez sąd. Tymczasem przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne sądu lub zastosowanie przepisu prawnego.

We wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, skarżąca zażądała sprostowania w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 425/09, wskazanych we wniosku i ponownie przytoczonych w treści zażalenia niedokładności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z powyższego wynika, że sprostowaniu mogą ulec tylko niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe czy inne oczywiste omyłki, które mają charakter oczywisty, a więc widoczne są na pierwszy rzut oka.

Przyjmuje się, że sprostowaniu mogą ulec także niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe, albo inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca domaga się sprostowania nie błędów pisarskich lub oczywistych omyłek, ale usunięcia faktów, na podstawie których Sąd orzekał i jego stanowiska dotyczącego oceny materiału dowodowego, które - zdaniem skarżącej - są wadliwe. Powyższe nie podlega sprostowaniu, albowiem nie pozwala na to przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że wniosek skarżącej stanowi w istocie polemikę z faktami przyjętymi przez Sąd i dokonaną przez niego oceną materiału dowodowego.

W związku z powyższym zakwestionowane postanowienie należało uznać za prawidłowe. Tym samym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zaszła podstawa do oddalenia wniesionego zażalenia.