Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3164/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 66 ust 1 pkt 5 lit a i b, pkt 6, pkt 6a, pkt 7, art. 68 ust 2, pkt 2, art. 37 pkt 1, pkt 2, art 80 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 187 poz 1566
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002 r. w sprawie wzoru prowadzenia ewidencji zatrudnionych w aptece farmaceutów i  techników farmaceutycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. i G. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak [...] z [...] lipca 2018 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań: [...], Stowarzyszenia " [...]" oraz Burmistrza [...] (działającego w imieniu gminy [...]) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa drogi ekspresowej Nr [...]-[...] - [...] - [...] — [...] — [...] (tzw. [...] Droga Integracyjna —[...]) od km 000+555 "[...]" do km 64+522".

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją znak: [...], z dnia [...] września 2016 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie drogi ekspresowej Nr [...]-[...] - [...] - [...] - [...] - [...] - [...] (tzw. [...] Droga Integracyjna – [...]) od km 000+555 "[...]" do km 64+522".

Od ww. decyzji w ustawowym terminie wniesione zostały odwołania:

- [...], reprezentowanego przez M. S., (dalej jako Towarzystwo);

- Stowarzyszenia [...] reprezentowanego przez Z. S., (dalej jako Stowarzyszenie);

- M. K., Burmistrza Gminy [...], reprezentującego w postępowaniu gminę [...], (dalej jako [...]).

Towarzystwo nie sprecyzowało w odwołaniu zarzutów. W dniu 28 marca 2017 r., Towarzystwo wniosło o analizę funkcji ekologicznej zbiorników, zlokalizowanych we wskazanych 42 lokalizacjach (wytypowanych na podstawie map topograficznych dostępnych w serwisie geoportal.gov.pl), pominiętych wg organizacji w udokumentowanej inwentaryzacji herpetologicznej. Ponadto, w dniu 30 marca 2017r., wniosło uwagi i wnioski o uwzględnienie dodatkowych środków minimalizujących oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko (w tym wygrodzeń stałych i tymczasowych, zbiorników kompensacyjnych, wyposażenia przepustów i zabezpieczenia urządzeń odwodnienia, zabezpieczenia przejazdów nad oraz pod trasą przed dostępem drobnej fauny, nadzoru przyrodniczego, monitoringu). Kolejne uwagi przekazane zostały przy wnioskach z dnia 6 i 7 grudnia 2017 r., do których załączono pliki z propozycjami wygrodzeń, lokalizacji przepustów oraz działań kompensacyjnych, a także zwrócono się o udostępnienie materiału dowodowego uzupełnionego w toku postępowania odwoławczego. Towarzystwo uszczegółowiło uwagi dotyczące działań ograniczających i kompensujących oddziaływanie (pismo z dnia 4 stycznia 2018 r. i z dnia 5 stycznia 2018 r., 7 stycznia 2018 r. oraz 8 stycznia 2018 r.

[...] oraz Stowarzyszenie wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r. w części dotyczącej terenu gminy [...] i o przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Oba podmioty sformułowały w odwołaniach podobnie brzmiące argumenty, wskazujące na:

1) naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że uwzględnione w zaskarżonej decyzji warianty mają charakter racjonalnej alternatywy;

2) naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a:

a) w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b, pkt 6, pkt 7 (w tym lit. d i lit. da) oraz art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. a i lit. b ustawy ooś, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez weryfikacji rzetelności wniosków przedstawionych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem odwołujących się organ I instancji pominął analizę wariantów "rzeczywiście alternatywnych" w stosunku do wariantu wybranego i nie polecił inwestorowi uwzględnienia wariantów zlokalizowanych na północ od [...], które niesłusznie uznano za nieracjonalne wyłącznie ze względu na rzekome negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000. Organ I instancji błędnie uznał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego możliwe jest wskazanie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska;

b) w związku z art. 66 ust. 1 pkt 6 oraz 7 lit. d oraz 6a w związku z art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy ooś, poprzez brak zapewnienia materiału dowodowego dotyczącego wpływu przedsięwzięcia na krajobraz [...] z uwzględnieniem chronionego krajobrazu [...] oraz krajobrazu kulturowego [...] i brak polecenia uwzględnienia tych zagadnień i analiz w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

c) w związku z art. 37 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu indywidualnego i grupowego mieszkańców gminy [...], a także bez wyczerpującej analizy materiału dowodowego (w tym opinii i uwag mieszkańców, Stowarzyszenia i burmistrza gminy), co doprowadziło do wyboru wariantu niekorzystnego dla środowiska, niespełniającego założonych celów inwestycji oraz niezgodnego z wolą i interesem mieszkańców gminy [...];

d) w związku z art. 37 i 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy ooś, poprzez brak rozpatrzenia i wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tego, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w ramach udziału społeczeństwa oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (w tym w zakresie oddziaływania na krajobraz [...]);

3) nieprawidłowości w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, polegające m.in. na sposobie zawiadomienia o terminie rozprawy administracyjnej, za pomocą publicznego obwieszczenia, na skutek czego nie uczestniczyli w niej przedstawiciele Stowarzyszenia.

Po rozpoznaniu odwołań organ odwoławczy wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję.

GDOŚ w pkt. 1 decyzji uchylił w pkt I decyzji RDOŚ fragment w brzmieniu powołanym w decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji zaskarżonej decyzji, w pkt 2 uchylił pkt I.2.3.b w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 3 uchylił pkt I.2.7 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 4 uchylił pkt I.2.8 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 5 uchylił pkt I.2.10.a w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 6 uchylił pkt I.2.10.e w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 7 uchylił pkt I.2.12.a w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 8 uchylił pkt I.2.12.c w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, w pkt 9 uchylił pkt I.2.12.d w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 10 uchylił pkt I.2.12.e w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt. 11 uchylił pkt I.2.12.h w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 12 uchylił pkt I.2.12.l w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 13 uchylił pkt I.2.14.a w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 14 uchylił pkt I.2.14.d w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 15 uchylił pkt I.2.14.f w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, w pkt 16 uchylił pkt I.2.14.g w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 17 uchylił pkt I.2.14.h w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 18 uchylił pkt I.2.14.j w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 19 uchylił pkt I.2.14.l w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 20 uchylił pkt I.2.14.m w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 21 uchylił pkt I.2.15.b w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 22 uchylił pkt I.2.15.c w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 23 uchylił pkt I.2.15.d tiret 13 i 14 i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 24 uchylił ostatnie zdanie, sformułowane w pkt I.2.15 po podpunktach od a do d w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 25 uchylił w pkt I.2.19 fragment zacytowany w decyzji i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 26 uchylił pkt I.2.19.b w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, w pkt 27 uchylił pkt I.2.19.b w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 28 uchylił pkt I.2.19.e w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 29 uchylił pkt I.2.19.d.vi w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 30 uchylił pkt I.2.19.d.vii w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 31 uchylił pkt I.2.12.d.x w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 32 uchylił pkt I.2.12.d.xi w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 33 uchylił pkt I.2.19.d.xii w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 34 uchylił pkt I.2.12.d.xiii w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 35 uchylił pkt I.2.19.d.xv w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 36 uchylił pkt I.2.19.e w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 37 uchylił pkt I.2.19.f w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 38 uchylił pkt I.2.19.g w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 39 uchylił pkt I.2.19.h w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt. 40 uchylił pkt I.2.19.i w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 41 uchylił pkt I.2.19.j w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 42 uchylił pkt I.2.19.k w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 43 uchylił pkt I.2.23.a w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 44 uchylił pkt I.2.24 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 45 uchylił pkt I.2.25 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 46 uchylił pkt I.2.32 w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 47 uchylił pkt I.2.34 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 48 uchylił pkt I.2.41 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 49 uchylił pkt II.4 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 50 uchylił pkt VI.1 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 51 uchylił pkt VI.3 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 52 uchylił pkt VI.6 w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 53 uchylił pkt VIII oraz treść załącznika 2 w całości i umorzył postepowania pierwszoinstancyjne w tym zakresie, w pkt 54 uchylił pkt IX w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji decyzji, w pkt 55 w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania GDOŚ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu uściślenie wybranych informacji na temat przedsięwzięcia. Wyjaśniono kwestie formalne, w tym potwierdzono (poprzez wezwanie do uzupełnienia pełnomocnictw) sposób reprezentowania wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto, pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r., wezwano pełnomocnika inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień. W wezwaniu tym poruszono zagadnienia dotyczące m.in.: oddziaływania przedsięwzięcia wynikającego z efektu barierowego, emisji hałasu, wpływu na wody powierzchniowe i podziemne, krajobraz, zwierzęta i ich szlaki migracyjne wraz z doprecyzowaniem informacji o możliwości minimalizacji i kompensacji przewidywanych oddziaływań, a także dotyczące zidentyfikowanych konfliktów społecznych (w tym związanych z wariantowaniem przedsięwzięcia). Wyjaśnienia zostały przekazane organowi pismem z dnia 20 października 2017 r. Organ wskazał, że cały zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na jej rozpatrzenie w pełnym zakresie oraz na odniesienie się do zarzutów i argumentów odwołujących się.

Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji przeprowadził postępowanie i wydał decyzję w sposób co do zasady poprawny, a stwierdzone uchybienia w opinii organu odwoławczego nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy. Powołano, że w toku postępowania RDOŚ w [...] dążył do ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnienia i uzupełnienia brakujących lub budzących wątpliwości elementów sprawy (m.in. poprzez kierowanie do wnioskodawcy wezwań z dnia 26 lutego 2015 r., 30 listopada 2015 r.). W rezultacie zgromadził wyczerpujący i zgodny z wymaganiami ustawowymi materiał dowodowy, na podstawie którego zapewnił udział organów inspekcji sanitarnej, uwzględnił stanowisko działającego w porozumieniu organu ochrony środowiska (RDOŚ w [...]), zapewnił udział społeczeństwa (przeprowadzony w sposób poprawny na podstawie finalnej pod względem merytorycznym wersji dokumentacji) i stron postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu miały miejsce wadliwości, jednak ich rodzaj i skala nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r. Uznano również, że z materiału dowodowego wynika, że brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych dla wariantu preferowanego dla inwestora (m.in. z uwagi na przesłanki, o których mowa w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś). Akta sprawy, w ocenie organu, potwierdzają możliwość realizacji działań związanych z usuwaniem kolizji przedsięwzięcia z istniejącą infrastrukturą techniczną w sposób niesprzeczny z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że warunki określone w decyzji, pozwolą na realizację przedsięwzięcia w sposób, który nie będzie zagrażał możliwości osiągnięcia celów dla jednolitych części wód. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził możliwość wyboru preferowanego przez inwestora wariantu i zminimalizowania jego oddziaływania na środowisko poprzez zastosowanie warunków określonych w zaskarżonej decyzji, zreformowanej w części przez GDOŚ.

W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w odwołaniach organ wskazał, że przeprowadzona przez GDOŚ weryfikacja wskazanych lokalizacji zbiorników wodnych potwierdziła, że część wskazanych zbiorników, znajduje się na trasie planowanej inwestycji, część w buforze prowadzonej inwentaryzacji, natomiast część zlokalizowana jest poza nim. Organ podkreślił, że zawarte w aktach sprawy wyniki inwentaryzacji herpetologicznej odnoszą się do zidentyfikowanych obszarów siedliskowych (a nie zestawienia wszystkich, pojedynczych zbiorników wodnych i cieków), to jest takich, w których stwierdzono obecność płazów. Z uwagi na przyjętą przez wykonawcę poprawną metodykę inwentaryzacji, uwzględniającą prawidłowe terminy przeprowadzenia wizji terenowych, szeroki zakres prowadzonych kontroli, organ odwoławczy uznał przedstawione informacje za wiarygodne i wystarczające do poprawnego określenia warunków minimalizujących oraz kompensujących oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na położenie w sąsiedztwie drogi cennych herpetologicznie siedlisk, w niniejszej decyzji organ odwoławczy uszczegółowił warunki i wymagania względem tych określonych w pierwszej instancji, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwej ochrony wszystkich zidentyfikowanych siedlisk i obszarów herpetofauny. Jednocześnie organ uznał, że ponieważ w przypadku rozpatrywanego zamierzenia inwestycyjnego będzie miała miejsce ponowna ocena oddziaływania na środowisko (w ramach której wymagane jest ponowienie inwentaryzacji przyrodniczej i na jej podstawie zweryfikowanie oraz uszczegółowienie obowiązków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), to nie zachodzi obawa pominięcia i niedostatecznej ochrony zagrożonych w związku z realizacją przedsięwzięcia siedlisk, w tym zbiorników wodnych. Odnosząc się co do pozostałych uwag składanych przez Towarzystwo w toku postępowania, to organ odwoławczy szczegółowo podał w uzasadnieniu decyzji dlaczego pewnych wniosków nie uwzględnił, jak również z jakich przyczyn zreformował zaskarżoną decyzje, zgodnie z wnioskami odwołującego.

W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w pozostałych odwołaniach, organ odwoławczy uznał, że nie uzasadniają one uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że zakres analiz i sposób przedstawiania informacji w raporcie o oddziaływaniu na środowisko wynika ze specyfiki danego przedsięwzięcia, co dotyczy również analizy wariantowej, odpowiadającej rodzajowi i skali zamierzenia inwestycyjnego. Organ zauważył, że w przypadku dużej inwestycji liniowej, o przebiegu wykraczającym poza jedno województwo, przecinającej kilkanaście gmin, wariantowanie lokalizacyjne drogi ekspresowej, usytuowanej w nowym śladzie, podlega ograniczeniom wynikającym m.in. z uwarunkowań środowiskowych, aktualnego zagospodarowania terenu, konieczności zachowania odpowiednich parametrów technicznych trasy (m.in. dotyczących krętości, niwelety i dostępności drogi). Powołując orzecznictwo sądowe organ zauważył, że wariantowanie nie polega jednak jedynie na różnicowaniu lokalizacji przedsięwzięcia, ale może dotyczyć również jego skali, rozwiązań technologicznych i projektowych poszczególnych elementów przedsięwzięcia, zagospodarowania terenu, organizacji i harmonogramu robót, doboru materiałów, co także potwierdza orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 2868/16). Analiza innych poza lokalizacją rozwiązań również wpisuje się w ocenę oddziaływania wariantów przedsięwzięcia na środowisko.

Organ odwoławczy wskazał, że w ramach przedsięwzięcia przeanalizowano zarówno warianty lokalizacyjne drogi (WI, WII oraz WIII - stanowiący kompilację dwóch pierwszych, którego początkowy odcinek odpowiada przebiegowi WI, a końcowy WII), jak i zróżnicowanych typów węzłów. Powołano, że wszystkie warianty zostały opisane i porównane pod względem ich oddziaływania na środowisko w ramach wyczerpującej i obejmującej liczne kryteria analizy, co potwierdza zarówno treść raportu (rozdział VII: str. 319 - 352), jak i jego załączników graficznych odzwierciedlających sposób oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (np. Zeszyt A3 — część rysunkowa uwzględniająca wyniki oceny zarówno dla wariantów lokalizacyjnych drogi, jak i alternatywnych typów węzłów w odniesieniu do zajmowanego terenu oraz oddziaływań akustycznych w dwóch horyzontach czasowych, z uwzględnieniem efektów skumulowanych). Organ powołał, że takie podejście do sposobu wariantowania przedsięwzięcia zastosowano na całym przebiegu trasy, a nie tylko, jak podniesiono w odwołaniach, na terenie samej gminy [...]. Organ dodał, że na terenie ww. gminy raport uwzględnia również wariantowanie sposobu prowadzenia drogi, którą w wariancie WII (ok. km 33+000 — str. 28 raportu) zaplanowano w tunelu, co również różnicuje sposób oddziaływania ocenianych wariantów na środowisko. Ze względu na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że raport spełnia wymagania, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz lit. b, a także pkt 6 i 7 ustawy ooś i zawiera opis i uzasadnienie dla wariantu wybranego, porównanego pod względem oddziaływania na środowisko z innymi wariantami. Powołano, że przeprowadzona przez organ I instancji ocena oddziaływania na środowisko, obejmowała zatem weryfikację raportu, który spełniał wymagania ustawowe i zawierał analizy wielokryterialne odnoszące się do większej liczby, niż to wynika z ustawy, wariantów realizacji przedsięwzięcia (w tym kombinacji wariantów lokalizacyjnych z poddanymi ocenie rodzajami węzłów).

Jako bezpodstawny organ uznał prezentowany przez odwołujących się pogląd, że wymagania ustawowe, co do minimalnej liczby wariantów, spełniać ma nie tylko przedsięwzięcie jako całość (tu droga z uwzględnieniem jej całego przebiegu od roboczego km 0+555 do km 64+522, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), lecz również jej dowolnie wybrane odcinki (np. wyselekcjonowany przez odwołujących się fragment, prowadzony przez gminę [...], na terenie której ich zdaniem brakuje opisu i oceny wymaganej ustawowo liczby wariantów). Takie podejście w ocenie organu, w ramach którego przedsięwzięcie mogłoby być niejako w dowolny sposób dzielone przez strony, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy ooś, w tym w art. 66, określającym zakres przedmiotowy raportu. Dodatkowo organ wskazał, że nawet zamykając ocenę w granicach gminy [...], opisywana w raporcie liczba wariantów przekracza wymagania ustawowe, skoro poza lokalizacją trasy (według wariantu WI, tożsamego na terenie tej gminy z wariantem WIII, oraz wariantu WII), w obu przebiegach (różniących się dodatkowo rozwiązaniami technicznymi), inwestor planuje w ramach przedsięwzięcia wykonanie co najmniej trzech węzłów drogowych, a każdy z nich opisywany jest w postaci dwóch alternatywnych typów (raport — rozdz. VII. 1.4). Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno analizowane przebiegi główne planowanej trasy wraz z poddanymi ocenie typami węzłów, w różny sposób oddziałują na położone w ich sąsiedztwie tereny, na co wskazują treść raportu (rozdz. VII) i załączone do niego mapy uwarunkowań środowiskowych. Różnice między wariantami dotyczą zarówno powierzchni zajmowanego terenu, zakresu koniecznych do wykonania robót i przekształceń powierzchni ziemi (np. planowanego w wariancie II tunelu); koniecznych do wykonania obiektów mostowych na łącznicach - (np. na terenie gminy [...] zakres robót mostowych lub zajęcia terenu jest mniejszy w przypadku węzłów typu A); oddziaływań akustycznych (w konsekwencji wysokości i długości koniecznych do wykonania ekranów) i wpływu na dobra materialne (obejmującego najwięcej budynków zagrożonych drganiami i rozbiórką w przypadku wariantu II); stopnia naruszenia cennych przyrodniczo siedlisk (największego dla wariantu II) i in. Odnosząc się do argumentów, wskazujących na zbliżony sposób oddziaływania rozpatrywanych wariantów, organ podkreślił, że planowana droga ma m.in. przejąć ruch tranzytowy z obecnie eksploatowanej [...], a zatem przedsięwzięcie projektowane jest w lokalizacji i w orientacji zbliżonej do obecnie funkcjonującej drogi krajowej. Wobec powyższego oczywistym było w ocenie organu, że rodzaj i zasięg spodziewanych oddziaływań, jak również charakterystyka terenów, na które oddziałują warianty są pod wieloma względami zbliżone. Organ powołał również, że z dokumentacji (m.in. rozdz. VII raportu), wynikają różnice w sposobie oddziaływania wariantu III, prowadzonego w bliskim położeniu względem granic miasta [...] oraz wariantu II, prowadzonego częściowo w tunelu i położonego w części na odcinku oddalonym na południe od [...], znacznie bliżej granic Parku Krajobrazowego [...]oraz obszaru Natura 2000 [...]. Wyniki analizy wielokryterialnej, wyczerpująco opisanej w raporcie, wskazują (rozdz. VII.2), że preferowany przez inwestora WIII jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. W opinii GDOŚ w sprawie nie miało miejsce naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 a i b oraz pkt 6 i 7 ustawy ooś.

Organ odwoławczy uznał również, że w postępowaniu nie doszło do uchybienia art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy ooś, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie ponieważ postępowanie dotyczy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedłożono raport (nie było zatem podstaw do określania jego zakresu).Odnosząc się do argumentacji dotyczącej naruszenia art. 7, 8, 77§ 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nie ignorował zgłaszanych w toku postępowania uwag i konfliktu społecznego związanego z planowanym przedsięwzięciem na terenie gminy [...]. Powołano, że jak wynika z akt sprawy, RDOŚ w [...] przekazywał przedstawicielowi inwestora uwagi stron postępowania w celu wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zbadania możliwości złagodzenia konfliktu. Wskazano, że z wyjaśnień udzielonych przez inwestora (zawartych m.in. w aneksie do raportu z czerwca 2015 r., piśmie z dnia 27 stycznia 2016 r. oraz z dnia 29 marca 2016 r.) wynika, że na etapie poprzedzającym przygotowanie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warianty przedsięwzięcia były konsultowane i dopracowywane we współpracy z lokalnymi społecznościami. Organ I instancji wyjaśnił również przyczyny, z powodu których wniosek inwestora nie obejmował analizy wariantów o przebiegu na północ od miasta [...], oraz z jakich względów nie stanowiłyby one racjonalnych alternatyw.

Organ odwoławczy podkreślił, że to przede wszystkim inwestor jest dysponentem wniosku i jest uprawniony do określania zakresu i kształtu planowanego przedsięwzięcia, w tym jego wariantów, a organ prowadzący wszczęte na wniosek inwestora postępowanie, jest związany zakresem tego wniosku i może względem niego podejmować jedynie działania mieszczące się w granicach prawa. Organ zauważył, że jeżeli przeprowadzona w sprawie ocena oddziaływania na środowisko nie wykazuje znacząco negatywnego oddziaływania wariantu wnioskowanego do realizacji na środowisko, ani nie zachodzą inne przesłanki skutkujące odmową ustalenia środowiskowych warunków dla danej inwestycji, organ ustala je dla wariantu wskazanego we wniosku inwestora; w takiej sytuacji nie ma podstaw do zastosowania art. 81 ust. 1 ustawy ooś. Organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do zastosowania art. 81 ust. 1 ustawy ooś ponieważ preferowany do realizacji wariant III stanowi jednocześnie wariant najkorzystniejszy dla środowiska względem badanych w raporcie alternatyw i jest możliwe takie określenie warunków jego realizacji, które nie przyczyni się do wystąpienia znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, nie było podstaw do kierowania wobec wnioskodawcy żądania przedstawienia szczegółowych analiz przeprowadzonych dla innych wariantów drogi niż uwzględnione we wniosku. Organ zauważył, że wnioski i argumenty wnoszone przez Stowarzyszenie oraz Burmistrza [...] niewątpliwie świadczą o konflikcie społecznym, który na terenie tej gminy ma miejsce w związku z planowaną realizacją przedsięwzięcia. Organ wskazał w tym zakresie, że wnioskodawca w sposób spójny i konsekwentny przedstawił w uzupełnieniach do raportu oraz w kolejnych stanowiskach argumenty świadczące o tym, że rozważane przed złożeniem wniosku warianty "północne" względem miasta [...] nie stanowiły racjonalnych alternatyw przedsięwzięcia. Organ zauważył, że o braku uwzględnienia postulowanych przez odwołujących wariantów we wniosku inwestora, nie przesądziło wyłącznie niesłuszne uznanie ich za znacząco negatywnie oddziałujące na obszar Natura 2000 (co jak zasadnie zauważono w odwołaniu mogłoby zostać osądzone dopiero po przeprowadzeniu ich oceny oddziaływania na środowisko). Organ uznał, że w sprawie nie ma kluczowego znaczenia i wpływu na wynik sprawy treść przywoływanej w raporcie oraz w odwołaniu opinii ("[...] Droga Integracyjna - nowo zaproponowany wariant na obszarze gminy [...]", autorstwa dr inż. K. C., dr inż. J. L. oraz mgr inż. M. R.), zawartej w rozdziale XIV Aneksu do raportu z czerwca 2015 r., odnoszącym się do analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z przedsięwzięciem. Powołano, że opinia ta, wykonana w 2009 r., odnosi się do potencjalnego oddziaływania drogi na cenne przyrodniczo obszary, położone na północ od [...], ale podkreślono, że uwzględniony w niej przebieg drogi nie stanowi wariantu będącego elementem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ocenianego w ramach postępowania przez organ ochrony środowiska. Organ dodał, że ww. opinia została przedstawiona przez inwestora w związku z konfliktem społecznym, w części raportu, w której inwestor informuje o motywach, które przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brał pod uwagę kształtując wniosek i opracowując racjonalne warianty przedsięwzięcia. Poza potencjalnym zagrożeniem dla cennych przyrodniczo obszarów, inwestor podkreślił brak akceptacji mieszkańców i samorządów, w tym zdecydowany sprzeciw organów gminy [...], dla wariantów preferowanych przez przedstawicieli gminy [...] (w tym dla wkraczającego na teren gminy [...] podwariantu lh). Organ zauważył, że również poprowadzenie przedsięwzięcia w ciągu istniejącej obwodnicy [...] (rozważane przez inwestora przed złożeniem wniosku, jako podwariant lc), nie stanowi racjonalnej alternatywy. Powołano, że w wyjaśnieniach z dnia 20 października 2017 r. przedstawiciel inwestora pisze m.in., że: "ruch lokalny poruszający się po obecnej [...] i dochodzących do niej dróg poprzecznych poza [...] zostałby odcięty od możliwości wjazdu na [...]. Wjazd mógłby się odbywać tylko na węźle drogowym na skrzyżowaniu planowanej [...] i [...]. Aby umożliwić wjazd na węzęł należy wbudować dodatkowe drogi dojazdowe wzdłuż planowanej [...] i podłączyć je do [...], która ma połączenie w węźle drogowym z [...]. Budowa dróg dojazdowych wymagać będzie zajęcia terenu oraz spowoduje dodatkowe wyburzenia i protesty". Wobec powyższego organ uznał, że wprowadzenie planowanej inwestycji drogowej we fragmencie północnej części miasta [...] w ciągu istniejącej [...], wbrew oczekiwaniom odwołujących się, byłoby konfliktogenne - wiązałoby się z koniecznością zajęcia poza obecnym pasem drogowym dodatkowego terenu i jego znacznym przekształceniem oraz skutkowałoby zwiększeniem zasięgu istniejących oddziaływań w tej części miasta, przy jednoczesnej utracie dostępności trasy dla korzystających z niej obecnie mieszkańców. Powołano również, że inwestor wskazał także na niekorzystny przebieg takiego wariantu trasy w obrębie [...], oddziaływania na zabudowę mieszkaniową, niekorzystny przekrój podłużny, wysokie nakłady finansowe niewspółmierne do rezultatu oraz brak możliwości osiągnięcia zamierzonego celu polegającego na wyprowadzeniu ruchu tranzytowego z miasta. Powołano, że jak wynika z akt sprawy, wariant ten (lc) wraz z konsekwencjami jego wyboru, został zaprezentowany mieszkańcom i przedstawicielom gminy [...] na etapie prowadzonych przez inwestora konsultacji (spotkanie w centrum kultury w [...] w dniu 20 marca 2009 r.). Wynikiem spotkania było wskazanie przez zainteresowanych wariantu preferowanego, którym nie był wariant lc. Akceptację zainteresowanych uzyskał wariant lh, budzący zdecydowany sprzeciw przedstawicieli gminy [...] (przez którą nie przebiega obecna [...]). Wybór ten (oczekiwanie realizacji wariantu lh) został potwierdzony w pisemnym stanowisku Burmistrza [...] z dnia 10 marca 2010 r. Organ ocenił, że wariantów postulowanych przez odwołujących się, nie sposób uznać za racjonalne alternatywy — wobec konsekwentnie prezentowanego w toku postępowania stanowiska inwestora na ten temat.

Organ zauważył również, że dostępne na stronie BIP urzędu gminy [...] uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przewidują korytarz zarezerwowany dla południowej obwodnicy miasta (KDGP - drogi głównej ruchu przyspieszonego), z którym w większości pokrywa się planowane przedsięwzięcie we wnioskowanym przez inwestora wariancie WIII. Planowana w ramach przedsięwzięcia droga [...] (której klasę w toku postępowania zmieniono na drogę ekspresową, jednak bez zmiany i podwyższania jej parametrów, odpowiadających planowanej pierwotnie drodze GP) zgodnie z raportem (str. 321) wykracza poza wyznaczony korytarz we fragmencie, na którym dokonano korekty przebiegu w celu odsunięcia trasy od osiedla mieszkaniowego w [...]. Powołano, że przebieg [...] Drogi Integracyjnej - południowy względem miasta [...] – uwzględnia również uchwalona [...] lipca 2017 r. zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...]). Organ ocenił, że biorąc pod uwagę sposób uwzględnienia przebiegu [...] w dokumentach planistycznych gminy, to w obrębie organów gminy nie ma jednolitego stanowiska i zgody co do preferowanego przebiegu przedsięwzięcia. Organ uznał również, że zrozumiałe jest stanowisko inwestora, który nie widząc możliwości zaprojektowania w przebiegu północnym wariantu pozwalającego na uniknięcie konfliktów, wnosi o realizację wariantu w przebiegu co do zasady zgodnym z przewidywanym w dokumentach planistycznych. Takie rozwiązanie uznać należy za minimalizujące konflikty społeczne. Tym samym za nieuzasadnioną uznano argumentację wskazującą na naruszenie z art. 37 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu indywidualnego i grupowego mieszkańców gminy [...] oraz bez uwzględnienia opinii i uwag mieszkańców, Stowarzyszenia i organów gminy. Organ wskazał, że sam fakt zidentyfikowania konfliktu nie stanowi podstawy do odmowy określenia warunków środowiskowych dla danego przedsięwzięcia. Jednocześnie podkreślono, że celem oceny oddziaływania na środowisko nie jest wyznaczenie inwestorowi do realizacji wariantu bezwzględnie najkorzystniejszego dla środowiska. Natomiast analiza wariantowa (polegająca co do zasady na porównaniu alternatyw proponowanych przez wnioskodawcę), umożliwić ma wybór takiego rozwiązania, które, będąc dopuszczalne pod względem środowiskowym, pozwoli jednocześnie w sposób racjonalny zrealizować zamierzenie inwestycyjne.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 6 oraz 7 lit. d oraz da i art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy ooś, w zakresie wpływu przedsięwzięcia na krajobraz [...] z uwzględnieniem chronionego krajobrazu [...] oraz krajobrazu kulturowego [...]. Powołano, że z akt sprawy wynika, że informacje na temat wartości krajobrazowych i kulturowych terenu, na którym planowana jest trasa zostały uwzględnione zarówno w raporcie, jak i jego załącznikach ilustrujących bardziej szczegółowo ustalenia i ogólne wnioski zawarte w głównej części tekstowej. Szczegółowe informacje na ten temat znajdują się m.in. w części rysunkowej raportu (w tym w Zeszycie A3 - plansze wpływu na środowisko), a także w raporcie oddziaływania na środowisko kulturowe (Zeszyt B) oraz w Studium krajobrazowo - konserwatorskim UNESCO (Zeszyt E) i w pismach, które w imieniu wnioskodawcy były przedkładane w odpowiedzi na wezwania. Organ wskazał, że teren położony w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia został przedstawiony jako atrakcyjny krajobrazowo z uwagi na urozmaiconą rzeźbę terenu, opisane w raporcie i załącznikach obiekty o wartości kulturowej oraz sposób zagospodarowania i wykorzystania terenu (m.in. do celów rekreacyjnych i turystycznych). W analizach uwzględniono tereny, na których krajobraz podlega ochronie (w tym Park Krajobrazowy [...]). Dla całego przebiegu trasy dokonano oceny oddziaływania przedsięwzięcia i wskazano możliwości zminimalizowania wpływu, jakiego należy się spodziewać zajmując część terenu przez nowy obiekt liniowy. Z uwagi na przebieg planowanej drogi przez szczególnie cenny kulturowo i krajobrazowo obszar [...], wpisany na listę obiektów Światowego Dziedzictwa UNESCO (częściowo w otulinie oraz w odległości ok 1,61 km od granicy chronionego miejsca Światowego Dziedzictwa) na potrzeby oceny oddziaływania na środowisko sporządzono Studium Krajobrazowo - konserwatorskie, którego celem było określenie sposobu realizacji przedsięwzięcia bez znaczącego negatywnego wpływu na ten obszar. Organ wskazał, że brak szczegółowej oceny na pozostałych obszarach (w tym na terenie gminy [...]) nie oznacza, że tam gdzie przeprowadzono bardziej ogólną analizę, brakuje oceny wpływu przedsięwzięcia na krajobraz oraz krajobraz kulturowy. Powołano, że dokumentacja przedłożona przez inwestora uwzględnia badania i szczegółowe wyniki inwentaryzacji, przeprowadzonych w pasie oddziaływania wariantów przedsięwzięcia z odniesieniem ich do kilometraża i sposobu poprowadzenia drogi w danym terenie. Oddziaływanie przedsięwzięcia na cenne pod względem kulturowym tereny i obiekty (zarówno zabytkowe, jak i niepodlegające ochronie) opisuje np. zawarty w Zeszycie B trzyczęściowy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko kulturowe, zawierający informacje m.in. o kolidujących lub położonych w zasięgu oddziaływania stanowiskach archeologicznych, obiektach sakralnych, zabytkowych lub cennych budynkach mieszkalnych i gospodarczych, zagrodach itp., z uwzględnieniem waloryzacji tych obiektów. Przedstawione dane odnoszą się również do terenu gminy [...], stąd uwzględniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie można uznać zarzutu pominięcia zbadania wpływu przedsięwzięcia na krajobraz kulturowy gminy, za słuszny. Organ wskazał, że oddziaływanie przedsięwzięcia na krajobraz, opisano w tekście raportu w formie wniosków. Przywołane w odwołaniu konkluzje przedstawione w opisowej części raportu, konkretyzują się m.in. na załączonych do raportu mapach. Na nich widoczny jest przebieg wariantów i sposób ich prowadzenia w terenie (z uwzględnieniem wykopów, nasypów, obiektów mostowych w ciągu drogi, planowanych zabezpieczeń akustycznych) względem określonego typu zagospodarowania (np. zalesień, otwartych terenów rolniczych, osiedli itp.) z propozycjami nasadzeń w obrębie pasa drogowego (mających na celu minimalizację szeregu oddziaływań, w tym wpływu przedsięwzięcia na krajobraz). Organ zauważył, że analiza przedstawionej przez inwestora informacji wymaga kompleksowej oceny całości wniosku, w tym raportu i jego załączników. Opisowa część raportu, zwłaszcza w przypadku dużej inwestycji infrastrukturalnej, nie stanowi kompletnej informacji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy ocenił, że dane, zawarte w materiale dowodowym zebranym przez organ pierwszej instancji, spełniały wymagania ustawowe i pozwalały wypełnić cel oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z uwzględnieniem ochrony krajobrazu i krajobrazu kulturowego. Biorąc jednak pod uwagę istniejący na terenie gminy [...] konflikt i zgłoszone przez strony zarzuty, organ odwoławczy w ramach postępowania wyjaśniającego wezwał do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień, mających na celu uszczegółowienie informacji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na krajobraz w gminie [...] Organ wskazał, że uzyskane informacje (przekazane pismem z dnia 20 października 2017 r.) są spójne z przedstawionymi w raporcie i w jego załącznikach. Potwierdzają możliwość realizacji przedsięwzięcia i skutecznej minimalizacji jego oddziaływania na krajobraz z zachowaniem ciągłości szlaków turystycznych i dostępu do atrakcyjnych terenów położonych po obu stronach planowanej trasy. Organ podkreślił, że z uwagi na specyfikę dużego przedsięwzięcia liniowego, proponowane na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozwiązania minimalizujące oddziaływanie podlegają weryfikacji i uszczegółowieniu na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, kiedy to opracowany jest już projekt budowlany. Odnosi się to również do działań mających na celu minimalizację oddziaływania na krajobraz, takich jak m.in. możliwość zastosowania odbijających (w tym przezroczystych) ekranów akustycznych, obsadzenia ekranów pochłaniających i skarp nasypów, wykonanie nasadzeń izolacyjnych, określenie składu i forma nasadzeń planowanych w pasie drogowym. Mając właśnie to na uwadze, organ odwoławczy doprecyzował w rozstrzygnięciu (punkt 52 sentencji) część warunków, podkreślając m.in. konieczność uszczegółowienia rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na krajobraz na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, przy udziale specjalistów z dziedziny botaniki i architektury krajobrazu.

Organ wskazał, że tereny, przez które prowadzona jest droga [...] w przebiegu WIII, zgodnie z raportem oraz z ich przeznaczeniem według mpzp, to głównie tereny rolnicze, tereny zieleni, a także sąsiadujące z obszarami o funkcji mieszkaniowej i usługowej. Wbrew treści odwołania droga planowana jest w oddaleniu od terenów przeznaczonych ściśle na cele sportu i rekreacji (najbliższy planowanej drodze teren o takim przeznaczeniu, wg mpzp, znajduje się przy ul. [...] i nie jest oddzielany przez planowaną inwestycję od osiedli miasta [...]). Wskazano, że aby uniknąć efektu barierowego i przecięcia szlaków komunikacyjnych oraz turystycznych, droga prowadzona jest częściowo po estakadach, do których prowadzą nasypy, zaś sąsiedztwo terenów chronionych akustycznie wymaga zastosowania ekranów, a część planowanych do zastosowania ekranów będzie przeźroczysta. Możliwość taką potwierdzają zapisy raportu (str. 385 — 386), zaś szczegółowe rozwiązania w tym zakresie będą określone na podstawie projektu budowlanego (w toku ponownej oceny oddziaływania na środowisko). Potwierdzają to również wyjaśnienia udzielone w październiku 2017 r., w których wstępnie opisano możliwości zastosowania ekranów transparentnych na terenie gminy [...]. Organ wskazał, że taki sposób prowadzenia drogi niewątpliwie będzie miał wpływ na krajobraz, ale wprowadzenie koniecznych działań minimalizujących efekt barierowy, czy oddziaływanie akustyczne, miało w opinii organu odwoławczego wyższy priorytet niż ukrycie drogi np. poprzez jej poprowadzenie w poziomie terenu. Organ odwoławczy ocenił, że nowy obiekt liniowy (przewidywany do realizacji w znacznej części zgodnie z mpzp, w rezerwie terenu dla drogi KDGP) nie przyczyni się do znaczącego negatywnego oddziaływania na krajobraz zarówno z uwagi na typ terenów pozostających w zasięgu oddziaływania (przekształconych przez człowieka i podlegających antropopresji), jak i z uwagi na możliwość częściowego maskowania drogi (w planowanych wykopach, na odcinka prowadzonym w dolinie [...] i jej dopływu - poniżej osiedli mieszkaniowych [...]) w terenie pofałdowanym i porośniętym drzewami przewyższającymi planowane do wykonania nasypy, a także z uwagi na działania minimalizujące (stosowanie transparentnych ekranów, odpowiednie dobranie nasadzeń zaprojektowanych z udziałem specjalisty botanika oraz architekta krajobrazu).

Ponadto organ wskazał, że realizacja wariantu WIII, wbrew prezentowanemu w odwołaniu poglądowi, nie zagraża celom ochrony Parku Krajobrazowego [...], który stanowi obszarową formę ochrony i wszelkie obostrzenia wynikające z tej ochrony zamykają się w jego granicach. Powołano, że o wyniku oceny oddziaływania na środowisko nie mogły przesądzić niewiążące opinie Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych, dotyczące wariantu przebiegającego przez południową część gminy (wariant II). Widok z [...] w kierunku masywu [...], czy góry [...], nie podlega ochronie z uwagi na ustanowienie na południe od [...] obszaru chronionego (Parku Krajobrazowego) i jego otuliny. Widok ten na niektórych fragmentach [...] zostanie zachowany bez istotnych zmian (np. na docinku prowadzonym w wykopie ok. km 29+800 do 30+180, czy w miejscach, w których przedsięwzięcie, nawet prowadzone na nasypie, nie przewyższy istniejącej linii drzew oraz prowadzone będzie w obniżeniu terenu - np. odcinek od ok. km 30+500 do 31+800). Nowy obiekt liniowy nie zdominuje znacząco krajobrazu (biorąc pod uwagę jego przebieg oraz zamierzone środki minimalizujące). Tym samym, w ocenie organu, nie jest zagrożona panorama [...] w kierunku masywu [...], a stopień ingerencji przedsięwzięcia w krajobraz należy uznać za akceptowalny.

Organ odwoławczy za uzasadnione uznał zarzuty w zakresie wadliwego sposobu uzasadniania przez organ I instancji niektórych kwestii poruszanych w decyzji z dnia [...] września 2016 r. Za uchybienie uznano odnoszenie się do wniesionych w toku postępowania uwag i wniosków poprzez zestawianie ich w znacznej części z przywoływanym wprost stanowiskiem wnioskodawcy, które nie może zastępować własnej oceny i argumentacji organu wydającego decyzję. Organ odwoławczy uznał jednak, że bardziej wyczerpujące uzasadnienie decyzji nie zmieniłoby kierunku podjętego rozstrzygnięcia, który organ odwoławczy uznaje za właściwy, a tym samym uznano, że stwierdzone w przedmiotowej sprawie uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Organ odwoławczy uznał również, że na wynik sprawy nie mógł również wpłynąć sposób poinformowania stron przez organ I instancji o zamiarze przeprowadzenia rozprawy otwartej dla społeczeństwa. Strony, łącznie z wnioskującym o przeprowadzenie rozprawy Stowarzyszeniem, zawiadomiono w drodze obwieszczenia, ogłoszonego w trybie art. 49 k.p.a. Wskazano, że rozprawa administracyjna stanowi fakultatywny element postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a po jej przeprowadzeniu (we wrześniu 2015 r.) postępowanie zakończone decyzją z dnia 9 września 2016 r., było prowadzone dostatecznie długo, aby skutecznie zapewnić udział społeczeństwa (ponowiony w 2016 r., po uzupełnieniu akt sprawy) oraz czynny udział stron (w tym udział uczestniczących aktywnie i wnoszących uwagi odwołujących się). Organ odwoławczy uznał, że strony, w tym Stowarzyszenie, miały dostateczną możliwość, aby przedstawić swoje stanowisko w ramach postępowania, przed wydaniem decyzji. Uznano, że przyjęty przez organ I instancji sposób zawiadamiania o rozprawie (poprzez obwieszczenia upubliczniane w oparciu o art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy ooś) jest prawidłowy.

Odnosząc się do argumentów odwołujących się, na temat oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko na terenie gminy [...] organ podkreślił, że z akt sprawy wynika możliwość zminimalizowania oddziaływań (w tym tych o największym zasięgu - wynikających z emisji hałasu) do poziomu zapewniającego spełnienie standardów ochrony środowiska. Zminimalizowane zostaną również inne oddziaływania przewidywane na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia, w tym wpływ inwestycji na zasoby wód podziemnych (m.in. dzięki warunkom określającym zasady lokalizacji i organizacji zaplecza oraz placu budowy, a także dotyczącym wykonania szczelnego sposobu odwadniania drogi i oczyszczania wód przed ich odprowadzeniem do środowiska, lokalizowania podpór estakady poza strefą ujęcia wody na rzece [...] w m. [...]). Co do oddziaływania na dobra materialne organ podkreślił, że wprowadzenie drogi w nowym śladzie pociąga za sobą konieczność dokonania wyburzeń i jest to usankcjonowane przepisami prawa. W przypadku prowadzenia drogi głównie w korytarzu zarezerwowanym w mpzp, nie ma podstaw do uznania, za słuszne zarzutów dotyczących spadku wartości wykupionych w jego sąsiedztwie działek oraz tego, że tereny te miały stanowić centrum rozwoju turystycznego gminy, a realizacja inwestycji to uniemożliwi. Co więcej GDOŚ, podobnie jak i organ I instancji, uznał, że nie ma podstaw do odnoszenia się i porównywania skali wyburzeń i innych oddziaływań wariantu WIII z postulowanym przez odwołujących się wariantem północnym, który (zgodnie z udzielonymi wcześniej wyjaśnieniami) nie był uwzględniony, jako racjonalny wariant alternatywny we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W pozostałej części uzasadnienia (str. 40 – 51) organ szczegółowo umotywował przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji w poszczególnych punktach i konieczność wydania orzeczenia co do meritum, bądź w zakresie umorzenia postępowania. Orzeczenie co do istoty postępowania było uzasadnione koniecznością doprecyzowania warunków realizacji przedsięwzięcia, koniecznością uporządkowania treści decyzji i jej ujednolicenia, uwzględnieniem wynikających z raportów zapisów, koniecznością dokonania nasadzeń, ich nadzoru, ochrony roślin, nadzoru botanicznego, przyrodniczego, wyników inwentaryzacji, ochrony cieków przed negatywnymi oddziałowaniami, ochroną płazów i siedlisk, ochrony innych zwierząt, zachowania wartości krajobrazu, kwestii odwodnienia, kontroli obiektów, odpadów, monitoringu herpetologicznego, kompensacji przyrodniczej, zagadnień wymaganych na etapie ponownej oceny oddziaływania. Natomiast uchylenie i umorzenie postępowania było w ocenie organu uzasadnione, z uwagi na fakt, że niektóre wytyczne i warunki nie określały żadnych ograniczeń ani metod, czy też zostały określone w innych punktach decyzji. W pozostałym zakresie organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł podstaw do uchylenie decyzji RDOŚ i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli: [...] Towarzystwo Przyrodnicze w [...] oraz [...] w [...].

[...] Towarzystwo Przyrodnicze w [...] nie sformułowało żadnych zarzutów w skardze.

Stowarzyszenie [...] w [...] zarzuciło naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik postępowania poprzez:

1. brak wyczerpującego, bezstronnego postępowania wyjaśniającego w sprawie, czym GDOŚ naruszył słuszne interesy obywateli i interes społeczny doprowadzając do wyboru takiego wariantu realizacji [...], który na terenie gminy Wadowice jest wysoce szkodliwy społecznie, gospodarczo i przyrodniczo (naruszenie art. 7 i 8 k.p.a.)

2. nieuchylenie i nieprzekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, choć prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy tego wymagało (naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.)

3. wydanie decyzji na podstawie niekompletnego, niewyczerpującego materiału dowodowego w sprawie (naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.)

4. wydanie decyzji w oparciu o raport oddziaływania na środowisko niespełniający wymogów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. niezawierający wskazania racjonalnych wariantów alternatywnych (naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a) o.o.ś) oraz wskazania racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. b) o.o.ś) wraz z uzasadnieniem ich wyboru

5. wydanie decyzji w oparciu o raport niezawierający porównania oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko naturalne i kulturowe, w szczególności krajobraz i krajobraz kulturowy (naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 6a o.o.ś)

6. wydanie decyzji z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 o.o.ś)

7. wydanie decyzji na podstawie błędnej wykładni przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b) o.o.ś, która pozwoliła przyjąć, że warianty Inwestycji przedstawione w raporcie mają charakter racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w zaskarżonym zakresie, tj. w części, w której dotyczą one realizacji Inwestycji na terenie gminy [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z 3 stycznia 2020 r. skarżące Stowarzyszenie [...] w [...] uzupełniło skargę. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego (mające istotny wpływ na wynik sprawy), a to art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b) Ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008.199.1227 ze zm.) (dalej: o.o.ś.) poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła organ II instancji do mylnego przekonania, że uwzględnione w zaskarżonej decyzji warianty Inwestycji mają charakter racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.

2. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), a to art. 138 § 2 w zw. z art. 140 Ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 169 ze zm.) w zw. z:

a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b), pkt 6, pkt 6a, pkt 7 o.o.ś., w zw. z art. 68 ust. 2 pkt 2 o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana bez wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, a co za tym idzie w wyniku przekroczenia granic swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego wskazania, że w raporcie zostały uwzględnione racjonalne warianty rzeczywiście alternatywne dla Inwestycji oraz że możliwy był na tej podstawie wybór wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska;

b) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 37 pkt 1, pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji bez uwzględnienia interesu indywidualnego i grupowego mieszkańców gminy [...], a także bez stosownej analizy i oceny materiału dowodowego, w tym bez uwzględnienia opinii i uwag mieszkańców, jak i burmistrza gminy, co doprowadziło do wyboru wariantu niekorzystnego dla środowiska, niespełniającego założeń inwestycji oraz wprost niezgodnego z wolą i interesem większości mieszkańców gminy [...];

c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6a lit b) oraz d) oraz pkt 7 w zw. z art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b) o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana bez wyczerpującego zebrania, uzupełnienia i rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ II instancji do błędnego wskazania, że w raporcie przedstawionym przez inwestora i jego dalszych wyjaśnieniach został uwzględniony i należycie wykazany wpływ realizacji inwestycji w poszczególnych wariantach na krajobraz [...] z uwzględnieniem chronionego krajobrazu [...] oraz krajobrazu kulturowego [...];

d) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji bez stosownej analizy i oceny materiału dowodowego, a także bez weryfikacji rzetelności twierdzeń, dowodów i wyjaśnień, a także aktualności informacji przedstawianych przez inwestora w toku postępowania, a przyjętych jako swoje przez organ II instancji, co doprowadziło do niesłusznego uznania północnych wariantów jako niemożliwych do realizacji ze względu na rzekomy konflikt społeczny oraz inne, nieprawdziwe bądź nieaktualne twierdzenia inwestora.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi wniesione przez [...] Towarzystwo Przyrodnicze w [...] i Stowarzyszenie [...]w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej jako p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2018 r. wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołań na decyzję wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] września 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: Budowa drogi ekspresowej Nr [...]-[...] - [...] - [...] - [...] — [...] (tzw. [...] Droga Integracyjna - [...]I) od km 000+555 "[...]" do km 64+522".

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 1566) zwanej dalej ustawą ooś lub ustawą ocenową.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację przedsięwzięcia określonego w § 2 ust. 1 pkt. 31, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ocenowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu.

Jak wynika z art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zatem podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia na terenie dwóch województw ([...] i [...]), zgodnie z art. 75 ust. 5 ustawy ocenowej, decyzję wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, na którego obszarze właściwości znajduje się największa cześć terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi regionalnymi dyrektorami ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał decyzję jako organ I instancji, działając w porozumieniu z Dyrektorem RDOŚ w [...].

W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono uzupełniające postępowania dowodowe. GDOŚ wezwał inwestora pismem z 3 sierpnia 2017 r., do złożenia wyjaśnień w zakresie m.in. oddziaływania przedsięwzięcia, emisji hałasu wpływu przedsięwzięci na wody, krajobraz, zwierzęta, a także zidentyfikowanych konfliktów społecznych. W wyjaśnieniach przesłanych przy piśmie z 20 października 2017 r. inwestor przesłał żądane informacje.

W ocenie Sądu prawidłowe było stanowisko organu, że na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnione było wydanie zaskarżonej decyzji. Właściwa była ocena, że przedłożony w sprawie raport wraz z nadesłanymi wyjaśnieniami jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe, chroniące to środowisko w możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w części decyzji uchylił rozstrzygniecie organu I instancji i orzekł w tym zakresie reformatoryjnie. Zmiany dotyczyły w szczególności doprecyzowania nałożonych obowiązków, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy uzasadnił zasadność wprowadzonych zmian i Sąd w całości podziela ustalenia organu w tym zakresie i jego ocenę materiału dowodowego. Ponieważ stanowisko organu zostało precyzyjnie wyłożone w uzasadnieniu decyzji, nie ma potrzeby jego ponownego przytaczania w tym miejscu. Podobnie, w zakresie uchylenia części decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania, organ odwoławczy szczegółowo wskazał, w jakim zakresie postępowanie prowadzone przez organ I instancji było bezprzedmiotowe i niecelowe. Sąd w całości przyjmuje za własne ustalenia organu i wyrażoną w uzasadnieniu ocenę organu odwoławczego. W pozostałym zakresie organ odwoławczy prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy pozostałej części decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, bezzasadny jest tym samym zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., albowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał wydanie zaskarżonej decyzji. Nie istniały w sprawie przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg, to w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie ani zarzuty odnoszące się na naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani prawa materialnego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, raport spełnia wszystkie przesłanki wymagane art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit. a i b ustawy ocenowej. Podzielić należy ocenę organu, że raport sporządzony w sprawie zawiera wyczerpującą ocenę odpowiedniej liczby wariantów przedsięwzięcia. Są to trzy warianty lokalizacyjne w kombinacji z wariantami typów poszczególnych węzłów, wprowadzających ruch na planowaną drogę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób szczegółowy opisał te trzy warianty odnośnie przebiegu drogi, w tym na terenie gminy [...]. Biorąc pod uwagę skalę przedsięwzięcia, które ma być realizowane na terenie 12 gmin, oraz charakter przedmiotowej inwestycji liniowej jak i celów, które ma spełniać, oczywistym jest, że wariantowość ma odnosić się do całej inwestycji, a nie w każdym kilometrze przebiegu drogi. Planowane przedsięwzięcie ma zapewnić komunikację w określonym regionie, który jest już zurbanizowany i naturalnym jest, że istniejące warunki urbanizacyjne i krajobrazowe wymuszają pewien przebieg drogi, wykluczając całkowitą swobodę w lokalizowaniu trasy. Przyjęcie koncepcji skarżącego, który twierdził, że na terenie gminy [...] winny zostać przedstawione 3 warianty trasy co do jej lokalizacji, prowadziło by do sytuacji, w której mieszkańcy każdej gminy, bądź każdej miejscowości, przy które przebiega droga, mogliby domagać się przedstawienia 3 wariantów lokalizacji drogi, co do poszczególnych miejscowości. Podkreślić należy, że decyzja została wydana do jednego, kompleksowego przedsięwzięcia, i wymagania, jakie powinien spełniać raport, muszą uwzględniać to całe przedsięwzięcie. Sąd w całości podziela ustalenia organu zawarte w uzasadnieniu decyzji w tym zakresie, organ szczegółowo opisał warianty lokalizacji, typy węzłów, różnice w oddziaływaniach, powołując się na sporządzone analizy w tym zakresie. Nie ma potrzeby w tym miejscu ponownego ich przytaczania, albowiem Sąd uznaje ustalenia organu za własne i w całości podziela ocenę organu. Niewątpliwie wariant preferowany przez inwestora jest równocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Wskazać tylko należy, że analizie organu podlegały warianty zróżnicowanych typów węzłów oraz warianty lokalizacyjne I, II i III - stanowiące kompilację dwóch pierwszych, którego początkowy odcinek odpowiada przebiegowi według wariantu I (również na terenie Gminy [...]), a końcowy odpowiada przebiegowi według wariantu II. Wszystkie warianty zostały opisane i porównane pod względem ich oddziaływania na środowisko w ramach wyczerpującej i obejmującej liczne kryteria analizy, co wynika z treści raportu, jak i jego załączników graficznych obrazujących sposób oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w tym Zeszyt A3 — część rysunkowa uwzględniająca wyniki oceny zarówno dla wariantów lokalizacyjnych drogi, jak i alternatywnych typów węzłów w odniesieniu do zajmowanego terenu oraz oddziaływań akustycznych w dwóch horyzontach czasowych, z uwzględnieniem efektów skumulowanych). Wbrew twierdzeniom skarżącego organ przeanalizował oddziaływanie analizowanych wariantów na środowisko i przedstawił je w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo organ wskazał, że korzystniejsza dla środowiska jest realizacja węzłów w wariancie A, który spowoduje mniejsze zajęcie terenu, wymusi mniejszy zakres robót oraz w mniejszym zakresie wymaga zastosowania ekranów akustycznych. Natomiast niewątpliwie część oddziaływań (w tym np. związanych z ilością przewidywanych do przemieszczenia mas ziemnych, skalą kolizji z siedliskami chronionych gatunków roślin, a także kolizji z terenami cennymi pod względem herpetologicznym), ocenianych w odniesieniu do przebiegu planowanej drogi (raport rozdz. VII.2) w wariancie I, II lub III jest zbliżona, co jednak nie daję postaw do stwierdzenia o tożsamości tych wariantów i braku wystarczającego zróżnicowania. Wskazać należy, że w wszystkie analizowane warianty różnią się m.in. pod względem: powierzchni zajmowanego terenu, zakresu koniecznych do wykonania robót, oddziaływań akustycznych, wpływu na dobra materialne, a także sposobu oddziaływania na przyrodę. I tak wariant II w największym stopniu narusza obszary wymagające ochrony akustycznej, wymaga przeprowadzenia największej skali wyburzeń budynków mieszkalnych i gospodarczych, przebiega bliżej od pozostałych wariantów względem obszarów objętych ochroną: Parku Krajobrazowego [...], obszarów Natura 2000: [...],[...] i [...], w mniejszym stopniu pozwala na zminimalizowanie efektu barierowego na szlakach migracyjnych dużych zwierząt. Wariant I jest korzystny z punktu widzenia możliwości zapewnienia ciągłości szlaków migracyjnych i ochrony wód podziemnych, ale wymaga większego zakresu prac ingerujących w cieki, w największym stopniu koliduje z terenami czynnych osuwisk i nie zapewnia dostatecznej ochrony krajobrazu obszaru UNESCO w [...]. Natomiast wariant III, wybrany do realizacji, w najmniejszym zakresie wymaga zastosowania ekranów akustycznych, zagraża najmniejszej liczbie budynków pod względem emisji hałasu i wibracji, w najmniejszym stopniu narusza tereny zalesione i zadrzewione, przebiega przez tereny o najniższej zarejestrowanej -aktywności-nietoperzy. W ramach przeprowadzonej analizy wielokryterialnej, w której największe wagi przypisano oddziaływaniom polegającym na zajęciu terenu, emisji hałasu, bezpieczeństwu drogowemu najkorzystniej wypada wariant III, który dodatkowo był również wskazywany, jako najbardziej efektywny ekonomicznie. Stąd też prawidłowa była ocena, że preferowany przez inwestora wariant III jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Natomiast nieuzasadnione są zarzuty skarżącego, że wariant proponowany przez inwestora jest równoznaczny z wariantem alternatywnym, z uwagi na różne oddziaływanie poszczególnych wariantów, zakres i rodzaj planowanych prac oraz różny przebieg lokalizacyjny. Niezasadne są również zarzuty skarżącej w zakresie braku rzetelności mapy i nieuwzględnienia stopnia zurbanizowania terenu, co w konsekwencji w ocenie skarżącego doprowadziło do wybrania wariantu w lokalizacji przebiegającej przez osiedla mieszkaniowe. Jak wynika z akt sprawy, zarówno organ I jak II instancji miał pełną świadomość położenia zabudowy osiedlowej względem wybranego do realizacji wariantu [...], uwzględnionej m.in. na ortofotomapach uwarunkowań środowiskowych oraz na mapach oddziaływań. W toku całego postępowania podnoszona była kwesta przebiegu jednego wariantu przez rozwijające się tereny osiedli mieszkaniowych [...]. Zauważyć należy, że w wyniku uwzględnienia zabudowy mieszkaniowej położonej w sąsiedztwie [...] zostały nałożone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązki, dotyczące np. konieczności wykonania ekranów akustycznych, w tym chroniących tereny położone w granicach wskazanych w skardze osiedli, jak również w pewnym zakresie zlokalizowano trasę poza obszarem zarezerwowanym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oddalając tym samym [...] od istniejącej zabudowy mieszkaniowej.

Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego w zakresie nieprzeprowadzenia postepowania dowodowego na okoliczność możliwości zlokalizowania trasy w wariancie północnym – tj. przebiegającym na północ od [...]. W tym zakresie organ bardzo szczegółowo wypowiedział się w zaskarżonej decyzji i Sąd w całości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę organu. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie organ był związany wnioskiem inwestora, w którym inwestor przedstawił 3 warianty lokalizacyjne. Inwestor nie zdecydował się na przebieg trasy na północ od [...] z uwagi na okoliczności ujawnione w trakcie prowadzenia prac przygotowawczych i konsultacji przed przystąpieniem do sporządzenia wniosku. Na żądanie organu inwestor wielokrotnie wyjaśnił, z jakich przyczyn nie zdecydował się na tzw. "wariant północny" i na potwierdzenie swego stanowiska przedstawił dokumenty, z których wynikało, że władze sąsiedniej gminy – [...], nie zgodziły się na lokalizację trasy na terenie tej gminy oraz uwarunkowania związane z obszarem Natura 2000 , na terenie którego musiałaby zostać zlokalizowana trasa. Inwestor również szczegółowo wyjaśnił dlaczego nie było możliwości zlokalizowania [...] w pasie dotychczasowej [...]. Wszystkie okoliczności podane przez inwestora znajdują oparcie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, jak również w dosyłanych wyjaśnieniach i samym raporcie. Analiza tych dokumentów prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego, inwestor poszukiwał optymalnego rozwiązania lokalizacji drogi wobec wyrażanego sprzeciwu przez mieszkańców gminy [...]. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że mieszkańcy życzyli sobie ulokowania [...] na północ od [...], i wybierali wariant, który przecinałby obszar Natura 2000 na odcinku ok. 2000 km, jak również przebiegałby na terenie sąsiedniej gminy [...]. Wobec sprzeciwu gminy [...], konieczności ochrony obszaru Natura 2000, jak również faktu, że nowa trasa odciążyć miałaby m.in. drogę [...] przebiegającą przez właśnie gminę [...], a nie [...], inwestor uznał za niecelowe przygotowywanie dokumentacji dotyczącej wariantów na północ od [...]. W ocenie Sąd okoliczności dotyczące tych kwestii zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione przez organy i nie było żadnych podstaw faktycznych ani prawnych, aby zobowiązywać inwestora do złożenia wniosku w wariancie tzw. "północnym". Nie mają znaczenia okoliczności powoływane przez skarżącego, że stanowisko władz gminy [...] straciło na aktualności, kwestionowanie opinii dotyczącej obszaru Natura 2000 sporządzonej na potrzeby inwestora, jak również samej zasadności wprowadzenia formy ochrony przyrody w postaci właśnie obszaru Natury 2000. Inwestor nie złożył wniosku o realizację drogi na terenie gminy [...], a tym samym kwesta oddziaływania na obszar Natura 2000, jak i opinia dotycząca obszaru Natura 2000, nie była przedmiotem rozpoznania w sprawie. Oczywistym jest również, że dopiero w sytuacji zaplanowania przebiegu drogi przez gminę [...], można byłoby zgromadzić materiał dowodowy obrazujący stanowisko lokalnej społeczności co do przebiegu drogi przez ich gminę. Tym samym podzielić należy stanowisko organu, że organ prowadzący postępowanie był zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku, ponieważ nie miały miejsca okoliczności wykluczające wydanie pozytywnej decyzji (np. przesłanki określone w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, lub nie było możliwości zminimalizowania ponadnormatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Jak zasadnie uznał organ w przedmiotowym przypadku, dla wnioskowanego przez inwestora wariantu III przebiegu drogi z węzłami w wariancie A, możliwe było określenie warunków realizacji przedsięwzięcia takich, które zapewnią minimalizację przewidywanych oddziaływań planowanej inwestycji na środowisko. W sprawie nie wystąpiły również okoliczności, stanowiące podstawę do zastosowania art. 81 ust. 1 ustawy ooś i nałożenia na inwestora obowiązku opracowania dodatkowego wariantu przedsięwzięcia oraz uzupełnienia analiz lub odmowy ustalenia warunków realizacji przedsięwzięcia. Za okoliczności takie nie można również uznać faktu wystąpienia konfliktu społecznego i preferowania przez samorząd innego przebiegu drogi niż wnioskowany przez inwestora, co potwierdza m.in. teza zawarta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt: IV SA/Wa 51/18. Wskazać również należy, że o ile burmistrz gminy [...] w toku prowadzonego postępowania sprzeciwiał się lokalizacji drogi na południe od miasta [...], to z akt sprawy wynika, że Rada Miasta [...] w formie uchwał, wyrażała swoje poparcie dla takiego przebiegu drogi. Również zauważyć należy, że Gmina [...], wycofała swą skargę wniesioną do WSA na przedmiotową decyzję.

Tym samym za niezasadne Sąd uznał zarzuty w zakresie naruszenia przepisów k.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit. a, b. pkt. 6, pkt. 6a, pkt. 7 ustawy ooś i art. 138 § 2. Również nie doszło do naruszenia art. 68 ust. 2 pkt. 2 lit a ustawy ooś, albowiem przedmiotowe postępowanie dotyczyło przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedłożono raport, nie było zatem podstaw do określania jego zakresu).

Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia pozostaje kwesta sposobu prowadzenia konsultacji z mieszkańcami przez inwestora przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji. Prawidłowe jest stanowisko, że działań inwestora, poprzedzających wniesienie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie należy utożsamiać z udziałem społeczeństwa przeprowadzanym przez organ ochrony środowiska w toku postępowania. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, spotkanie zorganizowane dla mieszkańców Gminy [...], którzy mogli również uczestniczyć bez przeszkód w spotkaniach organizowanych w miejscach wskazanych w obwieszczeniu, miało miejsce w dniu 20 marca 2018 r. w Centrum Kultury w [...].

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 140 k.p.a., a także art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 37 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś. Organ I instancji omówił sytuacją związaną z konfliktem społecznym ma tle lokalizacji drogi na terenie gminy [...], a organ odwoławczy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, w tym udokumentowania: uzupełnienia informacji na temat konsultacji inwestorskich, tak by możliwa była ocena charakteru konfliktu i możliwości jego złagodzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł wyczerpujące informacje, na temat tego, w jaki sposób rozpatrzono argumenty strony zarówno odnoszące się do prawidłowości wariantowania, jak i do konfliktu społecznego i żądania przez stronę analizy wariantów północnych. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie organ ustalił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia drogowego w przebiegu prawie całkowicie zgodnym z pasem zarezerwowanym w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe jest więc stanowisko, że w sprawie nie dojdzie do nieuzasadnionego naruszenia interesów indywidualnych w stopniu większym niż miałoby to miejsce przy realizacji drogi w przebiegu niezgodnym z takim korytarzem zarezerwowanym w obowiązujących dokumentach planistycznych. Oczywistym jest, że drogi publiczne tej kategorii nie podlegają obowiązkowi zgodności z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast sporządzenie miejscowego planu, przewidującego rezerwę terenu na taką drogę, i późniejsze uchwalenie studium (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) świadczy o tym, że lokalna społeczność miała wiedzę o planowanej lokalizacji przedsięwzięcia i mogła się do tego przygotować. Faktem jest, że lokalizacja takiego typu przedsięwzięcia zawsze jest niezgodna z interesem właścicieli terenów, którzy zamieszkują w pobliżu, bądź nabyli nieruchomości w innych celach inwestycyjnych. Natomiast realizacja dróg leży w szeroko rozumianym interesie publicznym i jest niezwykle istotną kwestią dla rozwoju kraju. Zawsze w tego typu sprawach interes prywatny będzie w konflikcie z interesem społecznym. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie organ uwzględnił interes mieszkańców wybierając wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Ponadto organ w szczegółowy sposób określił warunki realizacji przedsięwzięcia, mające na celu zminimalizowanie i kompensację jego oddziaływania na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W ocenie Sądu, po zastosowaniu rozwiązań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, możliwe będzie zminimalizowanie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, które nie będzie wywierało ponadnormatywnego wpływu poza pasem drogowym. Z raportu wynika, że poza liniami rozgraniczającymi drogi dotrzymane zostaną standardy jakości środowiska, zarówno w odniesieniu do jakości powietrza (w rozdz. VI.2 raportu), jak i normy akustyczne (co zobrazowano m.in. na mapach oddziaływań, na których zaznaczono izofony dla sytuacji przed oraz po zastosowaniu ekranów akustycznych w dwóch horyzontach czasowych — w tym na arkuszach nr 15, 16 i 17 dla wybranego wariantu inwestycyjnego, pokazujących oddziaływanie przedsięwzięcia na wysokości [...]). Nie znajdują również na uwzględnienie zarzuty związane z zagrożeniem dla zabudowy wielorodzinnej wznoszonej przy ul. [...] lub osiedla mieszkaniowego [...] . Jak wynika z dokumentacji dla ul. [...], na wysokości której droga prowadzona jest częściowo w wykopie, wyniki modelowania akustycznego ukazuje arkusz 15 mapy oddziaływania dla wariantu I (odpowiadającego na tym odcinku wariantowi III - inwestycyjnemu) - (Zeszyt A3 - część rysunkowa Teczka 2 - plansza 4 oraz Zeszyt A3 - część rysunkowa Teczka 3 - plansza 6; z wersją elektroniczną na DVD 7). Brak zagrożenia dla zabudowy osiedla "[...]" widoczny jest na arkuszu 16 dla wariantu I (odpowiadającego na tym odcinku wariantowi III - inwestycyjnemu). Ponadto, zarezerwowany w miejscowym planie pas terenu pod drogę uwzględniał konieczność ochrony użytkowników terenu przyległego do drogi. Wbrew twierdzeniom skargi, planowana droga przewiduje rozwiązania pozwalające na zachowanie ciągłości szlaków komunikacyjnych i turystycznych, i nie uniemożliwia zagospodarowania terenu Gminy zgodnie z uchwalonymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Realizacja inwestycyjnego wariantu [...] nie narusza znacząco zwartych obszarów zurbanizowanych w Gminie [...], ponieważ droga prowadzona jest w rezerwie terenu zaplanowanej w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w większości po terenach rolniczych, terenach zieleni, a także w sąsiedztwie obszarów o funkcji mieszkaniowej i usługowej. Jednocześnie wariant ten uwzględnia rozwiązania, które zapewnią zachowanie łączności układów komunikacyjnych pomiędzy miejscowościami (obiekty mostowe). W odniesieniu do zarzutów związanych z likwidacją studni, to z raportu wynika, że zostanie zlikwidowana: jedna studnia w km ok. 32+800 oraz dwie (do trzech) studnie w km 32+600, zlokalizowane pomiędzy węzłem [...] a rzeką [...]. W tym zakresie Inwestor został zobowiązany do zapewnienia zaopatrzenia w wodę korzystających z nich podmiotów (pkt 1.2.33 decyzji RDOŚ w [...]) oraz do zweryfikowania rozwiązań odnoszących się do zapewnienia im źródła wody w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko (pkt 52 zaskarżonej decyzji GDOS). Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 40), organ odniósł się do oddziaływania planowanej inwestycji na wody podziemne, wskazując sposób w jaki w związku z ochroną wód podziemnych określono: zasady lokalizacji i organizacji zaplecza i placu budowy, obowiązek szczelnego sposobu odwadniania drogi oraz oczyszczania wód przed ich odprowadzeniem do środowiska, lokalizowania podpór estakady poza strefą ujęcia wody na rzece [...] w m. [...]. W ocenie Sądu realizacja przedsięwzięcia na takich warunkach nie narusza uregulowań obowiązujących w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody i zapewnia pełną ochronę wód podziemnych przed możliwością ich zanieczyszczenia w związku z realizacją przedsięwzięcia, również na wypadek ewentualnej awarii, co wynika z treści raportu i aneksu). Powołać również należy, że w przedmiotowej sprawie nałożono obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy ooś. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nałożył m.in. obowiązek: "(...) analizy rozwiązań konstrukcyjnych obiektów mostowych, które ograniczą możliwość dodatkowej emisji hałasu w wyniku ruchu pojazdów po dylatacjach" (warunek V1.7) oraz: "weryfikacji rozwiązań odnoszących się do zapewnienia innego źródła wody użytkownikom likwidowanych studni, w oparciu o indywidualną ocenę uwzględniającą szczegółowe rozwiązania projektowe drogi wynikające z projektu budowlanego (warunek VI.7). W ocenie Sądu, nałożone warunki umożliwiają pełną ochronę interesów stron postępowania i spełnienie standardów jakości środowiska, co podlega następnie weryfikacji w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia. Ponadto, z akt sprawy (raport i wyjaśnienia inwestora) wynika, że zostanie zachowana ciągłości szlaków na wysokości [...], m.in. na skutek realizacji obiektów mostowych, pod którymi zachowane zostaną istniejące drogi i szlaki turystyczne.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi w zakresie braku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na krajobraz kulturowy. Raport zawiera informacje (tj. dokumentację fotograficzną, mapy z zaznaczonymi obiektami, spis i waloryzację, wnioski) na temat kolidujących lub położonych w zasięgu oddziaływania stanowisk archeologicznych, obiektów sakralnych, zabytkowych lub cennych kulturowo budynków mieszkalnych i gospodarczych, zagród itp., z uwzględnieniem przebiegu drogi w poszczególnych wariantach oraz wariantów węzłów, a przedstawione dane odnoszą się również do terenu Gminy [...] (np. Zeszyt B, część 3 zawiera wykaz obiektów kulturowych m.in. dla wariantu III). Wraz z mapami, na których zaznaczono przebieg drogi ze sposobem jej prowadzenia w terenie oraz planowanymi rozwiązaniami minimalizującymi oddziaływanie, całe akta sprawy stanowią wyczerpujący materiał do oceny oddziaływania przedsięwzięcia również na krajobraz kulturowy. Ponadto, w zaskarżonej decyzji przewidziano działania mające na celu ochronę obiektów i obszarów cennych i zabytkowych, w tym obowiązek objęcia programem wyprzedzających badań ratowniczych stanowisk pozostających w kolizji z wariantem inwestycyjnym, a na inwestora nałożono obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie ooś (art. 67 ustawy ooś), sporządzony zostanie raport zawierający szczegółowe informacje w oparciu o rozwiązania projektu budowlanego. Ocenie podlegać będzie wówczas także oddziaływanie na krajobraz i krajobraz kulturowy. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z pkt 52 zaskarżonej decyzji, rozwiązania i działania podlegające ocenie na tym etapie mają zostać zaprojektowane w porozumieniu m.in. ze specjalistami architektury krajobrazu. Tak więc względem krajobrazu i krajobrazu kulturowego, będą podejmowane działania minimalizujące oddziaływanie wynikające z realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał również, że z uwagi na umiejscowienie fragmentu drogi w wykopie, obiekt nie będzie przesłaniał widoku od strony miasta na [...], zaś na pozostałych fragmentach zminimalizowano oddziaływania na krajobraz poprzez np. zastosowanie określonych ekranów. Tym samym, nie ma w ocenie Sądu podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W toku postępowania zostało opracowane studium krajobrazowo-konserwatorskie dla przeprowadzenia drogi w rejonie stref ochronnych obszaru UNESCO w [...]. Natomiast w ocenie Sądu, zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, dawał pełny wgląd w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na krajobraz [...], o czym organ szczegółowo wypowiedział się w zaskarżonej decyzji. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi, droga nie przebiega w większości przez mieszkalne i rekreacyjne, czy silnie zurbanizowane. Tereny, przez które prowadzona jest [...], zgodnie z raportem i ich przeznaczeniem określonym w mpzp, to głównie tereny rolnicze, tereny zieleni, częściowo sąsiadujące z obszarami o funkcji usługowej i o funkcji mieszkaniowej, a droga przebiega w sąsiedztwie terenów zurbanizowanych. Pozostałe, atrakcyjne krajobrazowo tereny, zlokalizowane na południe od [...], pozostaną dostępne z terenów położonych na północ od drogi dzięki planowanemu sposobowi jej prowadzenia w terenie tj. bez blokowania i odcinania obecnych szlaków komunikacyjnych). Wskazać również należy, że na inwestora nałożono obowiązki związane z minimalizowaniem oddziaływania na krajobraz w tym m.in. część planowanych do zastosowania ekranów będzie przeźroczysta, a pas drogowy zostanie dodatkowo zagospodarowany zielenią. Dodatkowo, szczegółowe rozwiązania w tym zakresie zostaną poddane ocenie powtórnie na etapie zatwierdzania projektu budowlanego. W zakresie oddziaływania na krajobraz wskazać również należy, że ukształtowanie terenu i obecna na nim planowana do zachowania zieleń, sprzyjają ograniczeniu oddziaływania wyniesionej ponad poziom terenu trasy, a dalsze ograniczenie jej oddziaływania na krajobraz nastąpi dzięki jej właściwemu zagospodarowaniu. Uznać należy, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający by stwierdzić, że w związku z przedsięwzięciem nie jest znacząco zagrożony ani krajobraz [...], położonego na południe od planowanej trasy, ani panorama [...] widoczna na tle masywu tych gór, o czym organ wypowiedział się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odniósł się również do niewiążących opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...]. Wskazać należy, że wybrany wariant nie narusza granic obszaru objętego ochroną (Parku Krajobrazowego [...], ani jego otuliny) i brak było podstaw prawnych, by wszelkie ograniczenia obowiązujące na terenie Parku Krajobrazowego rozszerzać poza jego granice. Planowana [...] w wariancie wybranym do realizacji nie narusza zakazów żadnej obszarowej formy ochrony przyrody (w tym ochrony krajobrazu) ustanowionej na terenie Gminy [...].

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art., 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3, 138 § 2, 140 k.p.a., art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit. a i b, pkt 6, pkt 6a, pkt 7, art. 68 ust. 2 pkt 2, art. 37 pkt 1, pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie w sprawie, zgromadził kompletny materiał dowodowy, rozpoznał sprawę we wszystkich jej aspektach, biorąc pod uwagę formułowane zarzuty i istnienie konfliktu społecznego. W wyniku prowadzonego postępowania został wybrany wariant inwestycji najkorzystniejszy pod względem oddziaływania na środowisko, a w decyzji zostały określone warunki mające zminimalizować niekorzystne oddziaływania inwestycji na środowisko. Przy rozstrzyganiu sprawy zostały wzięte pod uwagę wszelkie uwarunkowania przyrodnicze, społeczne i kulturowe. Wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a wydana decyzja została sporządzono zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.