Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 153/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. art. 60, art. 67
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 937/17 w sprawie ze skargi R. K. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 937/17, po rozpoznaniu skargi R. K. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny merytorycznej, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy w G. Wyrokiem tym Sad zasądził też od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Urząd Pracy w G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie pawa materialnego przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz.1460 z późn. zm., dalej ustawa wdrożeniowa) w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż podpisanie informacji z dnia [...] września 2017 r. zawierającej negatywną ocenę projektu, jak również informacji z dnia [...] października 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu, przez tę samą osobę, spowodowało, iż w rozpatrywaniu protestu wzięła udział osoba, która była zaangażowana we wcześniejszą ocenę projektu;

2) art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. poprzez błędne przyjęcie, że Wicedyrektor ds. Funduszy Pani E. O. poprzez podpisanie informacji z dnia [...] września 2017 r. zawierającej negatywną ocenę projektu, "brała udział w wydaniu decyzji", w związku z czym podlegała wyłączeniu od dalszych czynności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na jej poparcie.

R. K. wniosła w złożonym piśmie z dnia 22 marca 2018 r. o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób został wyraźnie określony zakres w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, określonych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Istota problemu objętego zarzutami skargi kasacyjnej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy trafne jest stanowisko Sądu I instancji w kwestii wykładni art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Zdaniem Sądu I instancji zważywszy na treść art. 60 i 67 ustawy wdrożeniowej i odpowiednie stosowanie art. 24 §1 k.p.a. w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 zakaz, o którym mowa w art. 60 ww. ustawy dotyczy osób, które poczynając od momentu złożenia projektu do konkursu były zaangażowane w jego rozpatrywanie i czynności, których związanie z tym projektem znalazło swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej, w tym osób, które informowały o wynikach oceny. Skoro obie informacje skierowane do skarżącej podpisała z ramienia instytucji przeprowadzającej postępowanie konkursowe ta sama osoba, to zdaniem Sądu I instancji doszło do naruszenia art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Natomiast zdaniem organu stanowisko Sądu I instancji jest błędne, gdyż przy wykładni art. 60 i 67 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została uwzględniona procedura konkursowa. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż z art. 44 i 45 stawy wdrożeniowej wynika, że oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów dokonuje komisja oceny projektów, a właściwa instytucja w przyjętym regulaminie określa sposób postępowania konkursowego.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu przesłane wnioskodawcy informacje o negatywnej ocenie projektu oraz o nieuwzględnieniu protestu przewidziane w art. 45 ust. 4 i art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie są czynnością "zaangażowania w przygotowanie projektu lub jego ocenę", zatem mogły być podpisane przez wicedyrektora ds. Funduszy E. O. Informacje te nie miały żadnego znaczenia dla ukształtowania merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż takie wydał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy podpisując listę, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz pracownik merytoryczny Urzędu, podpisując kartę rozpatrzenia protestu wraz z uzasadnieniem. W ocenie organu podpisanie informacji stanowi czynność materialno-techniczną niezwiązaną z wydaniem decyzji, a osoba, która stosowną informację podpisała działała w imieniu właściwej instytucji pośredniczącej zgodnie z upoważnieniem. Organ wskazał, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym wyłączenie z art. 24 § 1 k.p.a. nie dotyczy piastuna organu, zaś "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania. Procedura konkursowa wprowadzona zgodnie z obowiązującymi regulacjami nie przewiduje w niej udziału wicedyrektora ds. Funduszy, który w niniejszej spawie występuje wyłącznie w roli osoby wskazanej w Regulaminie Organizacyjnym WOP do podpisywania korespondencji wychodzącej z WUP w G.

Odnosząc się do powyższych kwestii na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podobnie w art. 67 tej ustawy podkreślono, że do procedury odwoławczej nie stosuje się kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.

W myśl art. 60 ustawy wdrożeniowej w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Z regulacji tych wynika, że w postępowaniu w przedmiocie wyboru projektów do dofinansowania, w tym w postępowaniu odwoławczym znajduje odpowiednie zastosowanie art. 24 § 1 k.p.a. dotyczący wyłączenia pracowników organu.

Przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej dookreślono więc przez odpowiednie zastosowanie art. 24 § 1 k.p.a. Ten ostatnio wskazany przepis określa okoliczności, które skutkować powinny wyłączeniem pracownika od rozpatrzenia danej sprawy z mocy prawa. Oznacza to, że stwierdzenie istnienia jednej z okoliczności wskazanych w art. 24 § 1 k.p.a. wywołuje skutek w postaci wyłączenia pracownika i zbędne jest badanie czy pracownik taki istotnie zachowałby się w danej sprawie w sposób stronniczy. Podkreślić przy tym należy, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w zakresie wskazanym w art. 60 ustawy wdrożeniowej może polegać na stosowaniu ich wprost, niestosowaniu lub też na stosowaniu w zmodyfikowany sposób. Odpowiednie stosowanie przepisów nakłada na stosującego obowiązek ich adaptacji na potrzeby danego postępowania. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Odpowiednie stosowanie ostatnio wskazanego przepisu na gruncie ustawy wdrożeniowej musi uwzględniać specyfikę postępowania w sprawie dotyczącej oceny wniosków dokonywanej w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów tej ustawy. W postępowaniach konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 nie dochodzi do wydawania decyzji administracyjnych. Zatem tę specyfikę postępowania konkursowego należy uwzględnić przy odpowiednim stosowaniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przy wykładni art. 60 ustawy wdrożeniowej. Potwierdza to treść ostatnio wskazanego przepisu, z którego wynika, iż od rozpatrzenia protestu są wyłączone osoby, które były w jakikolwiek sposób zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Ustawodawca jako przesłankę służącą wyłączeniu pracownika od rozpatrzenia protestu posłużył się określeniem: "zaangażowana w przygotowanie projektu lub jego ocenę". Dokonując wykładni tego zwrotu zawartego w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy mieć na względzie, iż ratio legis tej regulacji służy wyeliminowaniu sytuacji, w której na ocenę projektu mógłby mieć wpływ stosunek osoby uczestniczącej uprzednio w jakichkolwiek czynnościach związanych z przygotowaniem tego projektu albo jego oceną. Tym samym przyjąć należy, że przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z danym projektem i nie ogranicza się do jego oceny. Przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący, gdyż wyłączenie osoby mającej związek ze sprawą od jej rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do pracownika instytucji I instancji, która może oceniać protest w ramach autokontroli, jak też pracownika, który działa w ramach kompetencji instytucji II instancji, czy też instytucji, która jest uprawniona do oceny projektu, a także do rozpatrzenia protestu. Celem regulacji zawartej w art. 60 ustawy wdrożeniowej jest niemożność dwukrotnego orzekania w tej samej sprawie, przez tego samego pracownika organu administracji publicznej, gdyż zachowanie tej zasady należy do katalogu zasad sprawiedliwości proceduralnej. Instytucja wyłączenia służy realizacji uprawnienia strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2005 r., sygn. akt P 8/03, OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20). Zatem relację, o której mowa w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu lub jego ocenie formalnej albo merytorycznej podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem czy jego oceną nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zatem zakaz, o którym mowa wart. 60 ustawy wdrożeniowej dotyczy każdej osoby, która była zaangażowana w jakąkolwiek czynność związaną z danym projektem, która znalazła swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej, w tym osoby, która informowała o wynikach oceny czy też o wynikach postępowania odwoławczego. Tego rodzaju działanie jest zaangażowaniem w ocenę projektu. Zatem udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym. Zaangażowaniem w ocenę projektu w rozumieniu art. 60 ustawy wdrożeniowej jest więc także podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu, czy też o wynikach postępowania odwoławczego zainicjowanego złożonym protestem (por. wyrok NSA z dnia 6.10.2017 r., sygn. akt II GSK 3048/17 i powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo sądowe, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 26.01.2017 r., sygn. akt II SA/Go 942/16 i powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo NSA).

Skoro w rozpoznawanej sprawie zarówno informację z dnia [...] września 2017 r. o negatywnym wyniku procedury wyboru wniosku do dofinansowania, jak i informację z dnia [...] października 2017 r. o negatywnym rozpatrzeniu protestu podpisała ta sama osoba, tj. wicedyrektor ds. Funduszy E. O., to oznacza, iż w ten sposób brała ona udział w czynnościach związanych projektem na etapie jego merytorycznej oceny, a także w czynnościach związanych z rozpatrzeniem protestu. W ten sposób, jak trafnie uznał Sąd I instancji, naruszony został zakaz przewidziany w art. 60 ustawy wdrożeniowej, a uchybienie to stanowiło istotne naruszenie prawa mające wpływ na wynik oceny.

Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie organu brak podstaw do przyjęcia, że podpisanie informacji o negatywnej ocenie projektu, jak i informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu stanowi czynność materialno-techniczną niezwiązaną z merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Oczywiście z art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów. Jednakże zauważyć należy, że to właściwa instytucja powołuje komisję oceny projektów oraz określa jej regulamin pracy (art. 44 ust. 2). W świetle art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę, o której mowa w art. 45 ust. 6 (tj. listę ocenionych projektów przygotowaną przez komisję oceny projektów, zawierającą przyznane oceny i wskazującą projekty, o których mowa w art. 39 ust. 2). Zgodnie z procedurą konkursową określoną w Regulaminie pracy KOP, na który powołuje się organ, oceny projektów dokonuje dwóch członków KOP wybranych w drodze losowania przy pomocy karty oceny merytorycznej. Natomiast zgodnie z Instrukcją wykonawczą nr 5.7 dotyczącą postępowania odwoławczego, pracownik merytoryczny rozpatrujący protest podpisuje kartę weryfikacji protestu i kartę rozpatrzenia protestu. Ww. karty oceny merytorycznej i karty weryfikacji oraz rozpatrzenia protestu są przesyłane wnioskodawcy wraz ze stosownymi informacjami. Nie oznacza to jednak, że wobec takich regulacji dotyczących procedury wyboru projektów do dofinansowania informacje, które zostały przesłane do skarżącej i podpisane przez tę samą osobę, nie stanowią czynności związanych z zaangażowaniem danej osoby w ocenę projektów w rozumieniu art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, to właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem tej oceny, podając liczbę punktów otrzymanych przez projekt lub informację o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Z art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 45 ust. 4. Natomiast w myśl art. 57 zd. pierwsze tej ustawy, to właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. Co przy tym istotne według art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, to właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu, która zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. Natomiast z art. 61 ust. 1 tejże ustawy wyraźnie wynika, że m.in. w przypadku nieuwzględnienia protestu w tym zakresie wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Powyższe zatem dowodzi, że podpisanie informacji o negatywnej ocenie projektu oraz informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu nie stanowi jedynie czynności materialno-technicznej, gdyż przedmiotowe informacje znajdują normatywne umocowanie. Informacje te sporządzone są na piśmie, zawierają stosownej treści rozstrzygnięcia wraz z ich uzasadnieniem, są sporządzane przez właściwą instytucję (w rozpoznawanej sprawie przez instytucję pośredniczącą), a więc przez umocowany przez ustawę podmiot do dokonania tej czynności. Informacje te są skierowane do konkretnego adresata nie tylko z wymaganym uzasadnieniem zawartego w nich rozstrzygnięcia (oceny projektu czy wyniku rozpatrzenia protestu), ale i pouczenia o możliwości wniesienia protestu (art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej) i skargi do sądu administracyjnego (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej).

Z powyższych regulacji prawnych wynika też, że podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do rozstrzygnięcia konkursu przez zatwierdzenie listy, o której mowa w art. 45 ust. 6, jak i do rozpatrzenia protestu (art. 57) jest właściwa instytucja – w przypadku rozpoznawanej sprawy, zważywszy na treść art. 55 pkt 2 ustawy wdrożeniowej – instytucja pośrednicząca, a nie pracownicy komisji oceny projektów czy też pracownik weryfikujący i rozpatrujący protest.

Tym samym nie są trafne zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się do twierdzenia, że przedmiotowe informacje nie są czynnościami "zaangażowania w przygotowanie projektu lub w jego ocenę". To właśnie przedmiotowe informacje są czynnościami uprawnionych organów, które wywołują określone skutki prawne dla ich adresatów. Właśnie z uwagi na charakter prawny przedmiotowych informacji i skutki prawne jakie wywołują wobec adresatów, do których są kierowane, tak istotne jest przestrzeganie zakazu, o którym stanowi art. 60 ustawy wdrożeniowej. Ze względu na silnie gwarancyjny charakter powyższego zakazu, jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik oceny, obligującym sąd administracyjny do uwzględnienie skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dlatego też trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Nie są więc trafne i te zarzuty, w których podnosi się, że Sąd I instancji nie rozważył procedury wprowadzonej do stosowania w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w G. dotyczącej zasad przeprowadzenia konkursu, albowiem Sąd I instancji przy wykładni art. 60 ustgawy wdrożeniowej trafnie uwzględnił orzecznictwo odnoszące się do regulacji z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., którym to przepisem m.in. dookreślono regulację dotyczącą wyłączenia pracownika od rozpatrzenia protestu.

Całkowicie chybione są zarzuty, w których podnosi się, że instytucja wyłączenia z art. 24 § 1 k.p.a. nie dotyczy osoby, która podpisała przedmiotowe informacje.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że Sąd I instancji nie zakwestionował tego, że wicedyrektor ds. Funduszy E. O. legitymowała się stosownym upoważnieniem, które uzyskała od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. Nie oznacza to jednak, że wicedyrektor ds. Funduszy WUP działając z upoważnienia Dyrektora uzyskała status piastuna organu administracji publicznej. Oczywiście osoba sprawująca funkcję monokratycznego centralnego organu administracji rządowej, w toku postępowania administracyjnego, ma pozycję organu, a nie pracownika (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, ONSAiWSA 2010, 5, poz. 82). Jednakże za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że uznanie za niedopuszczalne wyłączenie, na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., piastuna funkcji jednoosobowego organu nie ogranicza możności wyłączenia pracowników organu. Zastępca organu administracji jest pracownikiem organu i nie można go traktować analogicznie jak organ, w szczególności nie można przyjmować, że zastępca jednoosobowego organu administracji nie podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 978/13, lex nr 1398072).

To, że Wicedyrektor ds. Funduszy została wskazana w Regulaminie WUP do podpisywania korespondencji wychodzącej z WUP w G., w świetle regulacji zawartej w art. 60 ustawy wdrożeniowej, nie może oznaczać, że ten Wicedyrektor sam musi dokonywać czynności na każdym etapie postępowania w przedmiocie oceny projektu, także poprzez podpisywanie kierowanych do wnioskodawcy informacji o wynikach procedury konkursowej i wynikach rozpatrzenia protestu.

Reasumując, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, dlatego podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.