Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2129/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi M.B., prowadzącej Żłobek Niepubliczny "[...]" w D. (dalej: "strona" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: "SKO") z [...] października 2018 r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] ustalającą przypadającą do zwrotu kwotę dotacji na 35 000,00 zł i określającą termin naliczania odsetek od tej kwoty - jak od zaległości podatkowych – od [...] grudnia 2017 r.

Kontrolowana decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych:

Skarżąca M.B. prowadzi Żłobek Niepubliczny "[...]" w D. W dniu [...] stycznia 2017 r. zawarła z Gminą S. umowę, którą określono warunki, tryb i zasady udzielenia i rozliczania dotacji celowej. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy dotacja miała być przeznaczona na pokrycie wydatków bieżących żłobka ponoszonych w związku z opieką w zakresie wychowania dzieci do lat 3. Ostatnia transza dotacji została przekazana skarżącej [...] grudnia 2017 r. Skarżąca z udzielonej dotacji sfinansowała wykonanie parkingu na potrzeby żłobka. Koszty tego przedsięwzięcia wyniosy 35 000,00 zł.

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]) Wójt Gminy S. – po przeprowadzonej w kwietniu 2018 r. kontroli obejmującej prawidłowość wykorzystania dotacji – ustalił skarżącej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy S. na 35 000,00 zł i określił termin naliczania odsetek od tej kwoty - jak od zaległości podatkowych – od [...] grudnia 2017 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.

z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) – dalej: "u.f.p.".

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że skarżąca wykorzystała udzieloną jej dotację celową niezgodnie z przeznaczeniem, które wynikało z umowy z [...] stycznia 2017 r., uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie wysokości i zasad udzielania dotacji celowej dla podmiotów prowadzących żłobki lub kluby dziecięce na terenie Gminy S. (dalej: "uchwała Rady Gminy S.") oraz powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Stwierdził, że wybudowanie parkingu przy żłobku nie mieści się w – określonym w uchwale Rady Gminy S. – katalogu kosztów zapewnienia opieki dziecku w warunkach bytowych zbliżonych do domowych, w konsekwencji czego udzielona skarżącej dotacja celowa – jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem – podlega zwrotowi na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.

Jak chodzi o wskazanie terminu naliczania odsetek, organ I instancji oparł się na przepisie z art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Wyjaśnił, że [...] grudnia 2017 r. przekazano skarżącej ostatnią transzę dotacji. Zatem od tego dnia naliczono odsetki od dotacji podlegającej zwrotowi.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc w nim mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, a to;

- art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2018 r. poz. 603) - dalej: "ustawa o opiece nad dziećmi", polegające na uznaniu że poniesienie wydatku zakwestionowanego przez organ nie może podlegać wydatkowaniu z przyznanej dotacji;

- 60 ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi polegające na wywiedzeniu z tego przepisu prawa do stanowienia przez jednostkę samorządu terytorialnego przepisów modyfikujących wysokość dotacji przy ograniczeniu kompetencji wyłącznie do określenia technicznych zasad rozliczenia dotacji.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. – decyzją z [...] października 2018 r. – utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S.

Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w szczególności art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi, stosownymi przepisami ustawy o finansach publicznych oraz aktem prawem miejscowego w postaci uchwały Rady Gminy S. Organ II instancji podkreślił, że dotacja stanowiąca przedmiot sporu jest dotacją o charakterze dotacji celowej, nie podmiotowej, a zatem jej przeznaczenie ograniczone jest do konkretnych celów działalności podmiotu prowadzącego żłobek. Utwardzenie terenu przy budynku żłobka na potrzeby parkingu dla rodziców dzieci realizuje natomiast żadnego z zadań wskazanych w ustawie o opiece nad dziećmi, a dotyczy ogólnej działalności żłobka.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że – z uwagi na treść przepisu z art. 139 k.p.a., zasadniczo zakazującego organowi odwoławczemu wydawania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się – nie może zmienić rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie terminu, od którego naliczane być powinny odsetki od kwoty podlegającej zwrotowi pomimo tego, że termin ten został ustalony w sposób niezgodny z obowiązującymi w tej mierze przepisami.

Strona zaskarżyła decyzję organu II instancji w całości, zarzucając jej rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 60 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi, polegające na błędnej wykładni tego przepisu i uznaniu, że poniesienie wydatku zakwestionowanego przez organ nie może podlegać wydatkowaniu z przyznanej dotacji;

- art. 60 ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi, polegające na błędnej wykładni tego przepisu i wywiedzeniu z tego przepisu prawa do stanowienia przez jednostki samorządu terytorialnego przepisów modyfikujących wysokość dotacji, przy ograniczeniu kompetencji wyłącznie do określenia technicznych zasad rozliczenia dotacji.

W uzasadnieniu zarzutów wskazała, że ustawodawca nie sprecyzował w art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi, jakiego rodzaju wydatki mogą być finansowane z dotacji, a ponadto nie upoważnił jednostki samorządu terytorialnego do dokonania takiego określenia. W ocenie skarżącej, zgodnie z literalną treścią tego przepisu, kompetencją gminy jest wyłącznie określenie zasad ustalania oraz rozliczania dotacji, co oznacza określenie czynności administracyjnych w ramach ustalenia oraz rozliczenia dotacji.

Wniosła uchylenie w całości zaskarżonej oraz, na podstawie art 135 p.p.s.a., uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ma zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Dokonując oceny we wskazanym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Decyzja w całości odpowiada prawu i wydana została bez uchybienia przepisom postępowania.

Przepisy prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w sprawie, to przede wszystkim:

- art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) – dalej: "u.f.p.";

- przepisy ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2018 r. poz. 603) i wydanej w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w 25 ust. 3 tej ustawy przepisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie wymagań lokalowych i sanitarnych jakie musi spełniać lokal, w którym ma być prowadzony żłobek lub klub dziecięcy

- uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie wysokości i zasad udzielania dotacji celowej dla podmiotów prowadzących żłobki lub kluby dziecięce na terenie Gminy S. (dalej: "uchwała Rady Gminy S."), stanowiącej akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji.

Po dokonaniu wykładni przepisów zawartych we wskazanych aktach prawnych nie budzi wątpliwości, że środki finansowe gminy przyznane stronie prowadzającej żłobek w ramach dotacji celowej, wydane zostały niezgodnie z ich przeznaczeniem i jako takie powinny ulec zwrotowi.

Wywód w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, że środki przyznane stronie stanowiły dotację celową, o której mowa w ustawie o finansach publicznych, nie zaś dotację podmiotową. Wspomniana ustawa rozróżnia trzy rodzaje dotacji: dotacje celowe (art. 127), dotacje podmiotowe (art. 131) oraz dotacje przedmiotowe (art. 130). W myśl ustawy dotacje celowe są to środki przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie określonych zadań i realizację określonych programów. Zatem cel takiej dotacji determinowany jest zadaniem, dla wykonania którego zostaje ona przyznana. Z punktu widzenia argumentacji forsowanej przez skarżącą istotne jest podkreślenie, że dotacje celowe – w odróżnieniu od dotacji podmiotowych – służą dofinansowaniu realizacji określonego zadania publicznego przekazanego jej beneficjentowi (art. 127 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o finansach publicznych), nie zaś współfinansowaniu ogółu działalności podmiotu realizującego te zadania, co jest typowe dla dotacji podmiotowej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017, II GSK 1673/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016, I SA/Po 583/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2015, I SA/Gd 1290/14).

W przypadku dotacji celowej, o której mowa w art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi, zadania, do wykonania których przyznawana jest dotacja, to zadania publiczne gminy obejmujące opiekę sprawowaną nad dziećmi w wieku do lat 3 w formach przewidzianych ustawą o opiece nad dziećmi.

Zadania te określone zostały w art. 10 ustawy o opiece nad dziećmi, zgodnie z którym do zadań żłobka i klubu dziecięcego należy w szczególności zapewnienie dziecku opieki w warunkach bytowych zbliżonych do warunków domowych, zagwarantowanie dziecku właściwej opieki pielęgnacyjnej oraz edukacyjnej, przez prowadzenie zajęć zabawowych z elementami edukacji, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb dziecka oraz prowadzenie zajęć opiekuńczo-wychowawczych i edukacyjnych, uwzględniających rozwój psychomotoryczny dziecka, właściwych do wieku dziecka.

Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi żłobek oraz klub dziecięcy mogą być prowadzone w lokalu, który spełnia wymagania lokalowe i sanitarne zawarte w przepisach wydanych na podstawie ust. 3, a zatem w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie wymagań lokalowych i sanitarnych jakie musi spełniać lokal, w którym ma być prowadzony żłobek lub klub dziecięcy (dalej: "Rozporządzenie w sprawie wymagań lokalowych"). W rozporządzeniu tym mowa przede wszystkim o wymaganiach związanych z regulacjami przeciwpożarowymi, o powierzchni lokalu przypadającej na jedno dziecko oraz wymaganiach dotyczących wietrzenia pomieszczeń.

Art. 60 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi stanowi z kolei, że podmioty, o których mowa w art. 8 ust. 1 tejże ustawy, prowadzące żłobek, mogą otrzymać na dziecko objęte opieką w żłobku dotację celową z budżetu gminy. Stosownie natomiast do art. 60 ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi, rada gminy – w drodze uchwały – określa wysokość i zasady ustalania oraz rozliczania wskazanej w ust. 1 dotacji celowej, w tym kategorie dzieci, na które przyznawana jest dotacja.

W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowane jest stanowisko, że przeznaczeniem dotacji celowej z art. 60 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi nie może być dofinansowanie do kosztów całości ogólnie rozumianej działalności opiekuńczej żłobka lub klubu dziecięcego, gdyż takie jej wykorzystanie czyniłoby z niej dotację podmiotową, co z kolei nie byłoby zgodne z wolą ustawodawcy, że ma to być dotacja celowa (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2013 I SA/Kr 211/13, uchwała kolegium RIO w Krakowie z 10 sierpnia 2011 r., KI-411/385/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016, I SA/Po 583/16). Celowy charakter dotacji oznacza, że jest ona przyznawana na realizację konkretnych zadań realizowanych przez podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ustawie o opiece nad dziećmi, a nie na dofinansowanie działalności bieżącej tych podmiotów.

Dotacja, o której mowa w art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi, jako dotacja celowa, nie jest zatem przeznaczona na sfinansowanie (dofinansowanie) jakichkolwiek wydatków z tytułu prowadzenia żłobka lub klubu dziecięcego (art. 10 ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3), ale tych wydatków, które konkretyzuje uchwała rady gminy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2015, I SA/Gd 134/15).

W świetle przedstawionego wyżej, ugruntowanego już stanowiska sądów administracyjnych, za jak najbardziej prawidłowe i zgodne z art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi, uznać należy wydanie przez radę gminy uchwały, w której doprecyzowuje ona zadania – określone w art. 10 ustawy o opiece nad dziećmi – na wykonanie których podmioty prowadzące żłobek mogą ubiegać się o dotację celową. Oznacza to, że podnoszony przez stronę zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 60 ust. 2 ustawy o opiece nad dziećmi, które to naruszenie miało – w ocenie strony – polegać na dokonaniu błędnej wykładni tego przepisu i wywiedzeniu z niego prawa do stanowienia przez jednostki samorządu terytorialnego przepisów modyfikujących wysokość dotacji, przy ograniczeniu kompetencji wyłącznie do określenia technicznych zasad rozliczenia dotacji, uznać należy za niezasadny. Gmina ma kompetencje do określania w stanowionym przez siebie akcie prawa miejscowego zadań, na wykonanie których przyznana zostanie dotacja celowa – o ile oczywiście zadania te mieścić się będą w katalogu wymienionym w art. 10 ustawy o opiece nad dziećmi.

Sąd podziela przy tym w całości argumentację organu II instancji w zakresie tego, że strona, jako podmiot prowadzący żłobek niepubliczny – a zatem działająca jednocześnie w celu osiągnięcia zysku oraz prowadząca działalność edukacyjną, a zatem typową dla podmiotów publicznych – korzysta z licznych ułatwień o charakterze finansowym w porównaniu do innych przedsiębiorców działających w innych dziedzinach gospodarki. Jest zatem uzasadnione, że organy, które kontrolują rozliczanie dotacji celowych przyznawanych podmiotom, takim jak strona, powinny szczegółowo sprawdzać, na ile wykorzystywane środki pochodzące z dotacji służą w rzeczywistości zwiększaniu lub zabezpieczaniu źródła zysków podmiotów prowadzących, a na ile są związane z zadaniami, na którą dotacja została udzielona. Fakt, że ustawodawca zdecydował, że podmiotom, takim jak strona – prowadzącym żłobki niepubliczne i uzyskującym z tego tytułu zyski – przyznawane są dotacje celowe, nie zaś dotacje podmiotowe, ma swoje określone podłoże aksjologiczne. Dotacje te mają być bowiem przeznaczane nie na ogólną działalność takiego podmiotu – gdyby tak było, art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o opiece nad dziećmi stanowiłby o dotacjach podmiotowych – a jedynie na ściśle scharakteryzowane zadania, które podmioty te wykonują w oparciu o art. 10 ustawy o opiece nad dziećmi. Rozwiązanie takie uzasadnione jest przede wszystkim tym, że podmioty takie uzyskują wymierne korzyści finansowe z prowadzonej przez siebie działalności i nie ma jakichkolwiek podstaw, aby wspierać ogólną działalność takich podmiotów za pomocą dotacji podmiotowych. Dotacja celowa w takim przypadku znajdzie uzasadnienie funkcjonalne jedynie w sytuacji, w której przeznaczona zostanie "na dziecko" – czym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi – a zatem na zadania określone w art. 10 tejże ustawy. Przeznaczenie omawianych dotacji celowych – w sposób, wbrew twierdzeniom strony, zgodny z przepisami ustawy o opiece nad dziećmi, a zatem nieograniczający zakresu dotacji celowych w stosunku do regulacji ustawowych – precyzuje dodatkowo uchwała Rady Gminy S. oraz umowa zawarta pomiędzy gminą a skarżącą, w której tytule już wskazano, że przedmiotem umowy jest dotacja na sprawowanie opieki nad dziećmi w wieku do lat trzech, nie zaś dotacja na ogólną działalność podmiotu prowadzącego żłobek.

Nie budzi zatem wątpliwości, że dotacja celowa udzielona skarżącej, w zakresie kwoty 35 000,00 zł, wydana na utwardzenie miejsc parkingowych, przeznaczona została niezgodnie z jej przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych i jako taka powinna ulec zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2015r. sygn. akt II GSK 1616/14, wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji.

Utwardzenie miejsc parkingowych nie stanowiło realizowania przez dotowany podmiot funkcji opiekuńczych, wychowawczych ani edukacyjnych, stanowiło natomiast koszt związany z ogólną działalność podmiotu, która – na podstawie przepisów ustawy o opiece nad dziećmi oraz ustawy o finansach publicznych – nie podlegała dotacji celowej. Należy powtórzyć za organem II instancji, że wydatek ten nie jest w sposób bezpośredni związanym z pobytem dziecka w żłobku oraz nie trafia on w sposób bezpośredni do beneficjenta dotacji, jakim – zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o opiece nad dziećmi – mają być dzieci objęte opieką w żłobku. W zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że przedmiotowa dotacja celowa nie jest przyznawana na wszelkie potrzeby żłobka, a w konsekwencji nie może być przeznaczona na poprawę estetyki nieruchomości gruntowej i ułatwienie dojazdu do budynku, w którym prowadzony jest żłobek albowiem celem tej dotacji jest dofinansowanie tylko i wyłącznie działalności żłobka w zakresie wychowania i opieki nad dziećmi w wieku do lat 3. Jak słusznie podkreślono, środki przyznane w ramach dotacji mają "znaczony" charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2003 r., sygn. akt IIl SA 2916/01).

Jeśli zaś chodzi o rozstrzygnięcie organu II instancji w zakresie odsetek, to Sąd stwierdza, że odpowiada ono przepisom prawa, w szczególności przytoczonemu już w niniejszym uzasadnieniu art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a.