Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 935/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 121, art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 5 ust. 5  ust. 1, 5 ust. 4  pkt 1, 10a, 10b, 22 ust. 2 i 2a, ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Międzynarodowego Transportu Drogowego i Spedycja ,,A" E. M. i M. M. Sp. j. w N na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Spółkę Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "A" E. M., M. M., Spółka jawna z siedzibą w N (dalej skarżąca Spółka), decyzją z dnia 4 lipca 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., zwanej dalej ustawą o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości:

- 10.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika realizującego transport drogowy;

- 10.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

W dniu 15 lutego 2019 r. na parkingu przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości S funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego wraz z cysterną o numerach rejestracyjnych [...], należącego do [...] Leasing Sp. z o.o. a użytkowanego przez przewoźnika - Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja E. M., M. M., Spółka jawna z siedzibą w N.

Organ wskazał, że kierowca pojazdu przedstawił numery: SENT [...] i SENT [...] dot. przedmiotowego transportu oraz przedłożył następujące dokumenty przewozowe: licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych dla ciągnika samochodowego i cysterny, dowody rejestracyjne ciągnika i naczepy, dowód wydania [...] dotyczący benzyny oraz oleju napędowego, dowód wydania [...] dotyczący oleju napędowego, list przewozowy nr [...] z dnia 15 lutego 2019 r.

W trakcie kontroli ustalono, że przedmiotowy transport dotyczył dostawy produktów paliwowych do dwóch odbiorców:

1) benzyny w ilości 5000 litrów oraz oleju napędowego w ilości 14000 litrów, podmiotem odbierającym była C w W, podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była Spółka Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "A" E. M., M. M. Spółka jawna z siedzibą w N - przewóz został zgłoszony pod nr SENT [...];

2) oleju napędowego w ilości 13000 litrów, podmiotem odbierającym oraz przewoźnikiem była Spółka Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "A" E. M., M. M., Spółka jawna z siedzibą w N, a podmiotem wysyłającym B Spółka Europejska Oddział w Polsce - przewóz został zgłoszony pod nr SENT [...].

Celem stwierdzenia zgodności danych wykazanych w ww. zgłoszeniach SENT z przedstawionymi dokumentami oraz weryfikacji prawidłowego sposobu przemieszczania towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego, kontrolujący funkcjonariusze dokonali sprawdzenia ww. zgłoszeń w systemie PUESC oraz wskazań lokalizatora GPS. W wyniku powyższych czynności nie stwierdzono nieprawidłowości dotyczących przekazanych danych dot. przewoźnika oraz danych geolokalizacyjnych środka transportu w zgłoszeniu SENT [...]. W odniesieniu do zgłoszenia SENT [...] ustalono natomiast brak następujących danych: nr rejestracyjnych środka przewozowego oraz naczepy, nr lokalizatora GPS, nr zezwolenia drogowego, daty rozpoczęcia i planowanej daty zakończenia przewozu, miejsca dostarczenia towaru. Z protokołu kontroli nr [...] wynika również, że stwierdzono brak włączonej geolokalizacji. W trakcie wykonywania czynności kontrolnych ww. zgłoszenie zostało zaktualizowane na platformie PUESC.

Ponieważ zgodnie z ustawą o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów obowiązek uzupełnienia ww. danych w zgłoszeniu SENT przed rozpoczęciem przewozu towaru, jak również obowiązek przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu należy do przewoźnika, postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego wszczął z urzędu wobec skarżącej Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w ustawie o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] 2019 r., w pierwszej instancji, decyzji, znak: [...], przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości:

- 10.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika realizującego transport drogowy;

- 10.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r. skarżąca Spółka odwołała się od ww. decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając organowi:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy polegający na przyjęciu, iż strona nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, podczas gdy geolokalizator zamontowany w pojeździe strony był włączony przez cały czas wykonywania przewozu, którego dotyczyło zgłoszenie SENT [...];

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia przez organ wydający decyzję w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym.

W związku z powyższym Spółka wniosła o:

- uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie

- uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W piśmie z dnia 10 czerwca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na zawiadomienie organu odwoławczego, wyznaczające 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skarżąca Spółka podtrzymała zarzuty oraz wnioski przedstawione w odwołaniu.

Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po analizie akt sprawy oraz rozpatrzeniu zarzutów odwołania wskazał, że w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów określone zostały zasady funkcjonowania teleinformatycznego systemu monitorowania przewozu tzw. towarów wrażliwych, dokonywanych po drogach publicznych i krajowej sieci kolejowej oraz wskazano konsekwencje dla podmiotu wysyłającego towar, odbierającego oraz przewoźnika i kierującego środkiem transportu w przypadku naruszenia określonych postanowień tej ustawy.

Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c) ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, systemowi monitorowania przewozów:

podlega przewóz towarów objętych poz. CN 2710, jeżeli masa brutto przesyłki przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów objętych ww. poz. CN w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 11 litrów (art. 3 ust. 4 pkt 2 lit. b tej ustawy).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

W myśl art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1 przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

- imię i nazwisko albo nazwę,

- adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 oraz z 2018 r., poz. 12, 79, 138, 650 i 1039), o ile są wymagane,

g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju,

h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

i) numer lokalizatora albo numer urządzenia.

Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Z kolei art. 10a. ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów stanowi, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

W myśl art. 4 ust. 4 pkt 1a ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów gromadzone w rejestrze zgłoszeń dane geolokalizacyjne przekazywane z lokalizatorów oraz zewnętrznych systemów lokalizacji obejmują: współrzędne geograficzne dotyczące położenia środka transportu, jego prędkość, datę i godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazywania danych satelitarnych oraz numer lokalizatora albo numer urządzenia.

W przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju oraz wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju (art. 10b pkt 1ppkt a i pkt 2 ppkt a ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru (art. 22 ust. 2b ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów).

Dyrektor wskazał, że w celu zagwarantowania prawidłowego monitorowania dokonywanego transportu towarów w zgodzie z przepisami ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów niezbędne jest, aby dane zgłoszone w elektronicznym systemie SENT pokrywały się ze stanem rzeczywistym zarówno w zakresie dokonywanego przewozu, jak i towarzyszących mu dokumentów. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowany przewóz towarów dotyczył dostawy oleju napędowego i benzyny do dwóch odbiorców i został zgłoszony do elektronicznego systemu monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerami SENT[...] oraz SENT [...].

Dokonana podczas kontroli przewozu analiza danych zawartych w zgłoszeniu [...] w porównaniu z danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów przewozowych oraz analiza wskazań lokalizatora GPS nie wykazała nieprawidłowości. W odniesieniu do zgłoszenia [...] stwierdzono natomiast następujące braki: nr rejestracyjnych środka przewozowego, nr lokalizatora GPS, nr zezwolenia drogowego, daty rozpoczęcia i planowanej daty zakończenia przewozu, miejsca dostarczenia towaru. Dodatkowo ustalono, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, co było konsekwencją nieuzupełnienia zgłoszenia o numer geolokalizatora. W ocenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzone w odniesieniu do zgłoszenia SENT [...] naruszenia podlegają pod regulacje art. 22 ust. 2 oraz art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, co skutkowało nałożeniem na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości:

- 10.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika realizującego transport drogowy o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy;

- 10.000 zł za niewywiązanie się przez przewoźnika z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w wyniku nieuzupełnienia zgłoszenia o numer geolokalizatora.

Analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że bezsprzecznie przemieszczanie wyrobów będące przedmiotem prowadzonego postępowania winno odbywać się zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca Spółka wyjaśniła, że nieuzupełnienie zgłoszenia [...] o dane, do uzupełnienia których na mocy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów zobowiązany jest przewoźnik, wynikało z pomyłki i miało charakter czysto techniczny, a przy tym niecelowy. Pracownik omyłkowo nie zapisał danych przewoźnika, chociaż zgłoszenie w tym zakresie zostało przez niego wysłane. Czynność ta nie miała na celu zafałszowania danych przewozu, czy też wprowadzenia w błąd organów administracji celno-skarbowej. W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka podniosła, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu wskazanej ustawy była walka z tak zwaną "szarą strefą". Tym samym nie można uznać, że drobne błędy w dokonanym zgłoszeniu, wynikające z oczywistej omyłki, a nie celowego działania, są wystarczającą podstawą do nakładania na przewoźnika bardzo surowych kar. Strona zaznaczyła, że stwierdzone nieprawidłowości nie były wynikiem celowego naruszenia przepisów związanych z przewozem paliwa z punktu widzenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

W ocenie Dyrektora organ pierwszej instancji słusznie nałożył na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Przesłanką przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary nie może być bowiem brak umyślności w działaniu, na którą powołuje się Spółka. Dyrektor powołał się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 569/18, w którym wskazano, że: "przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno - skarbowego, są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowa oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych".

Organ odwoławczy stanął również na stanowisku, że w analizowanej sprawie nie można przyjąć, iż ustalone nieprawidłowości stanowią drobne błędy w zgłoszeniu i są wynikiem oczywistej omyłki. Tym samym nie może mieć zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, uprawniający do nałożenia niższej kary w wysokości 2.000 zł, gdyż przepis ten dotyczy stwierdzenia drobnych błędów w zgłoszonych danych, innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu. W przedmiotowej sprawie natomiast wymagane na mocy wskazanej ustawy informacje nie zostały zgłoszone przez przewoźnika przed rozpoczęciem przewozu (uzupełnienia zgłoszenia dokonano dopiero w czasie trwania czynności kontrolnych), dodatkowo braki dotyczyły między innymi numeru rejestracyjnego środka transportu. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozwalał również na zastosowanie przepisu art. 30 ust. 4 ww. ustawy, pomimo powołania się skarżącej Spółki na rzetelne wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wobec państwa, gdyż ujawnione naruszenie nie zostało stwierdzone w trakcie postępowania, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu. Dodatkowo stosownie do art. 30 ust. 5 wskazanej ustawy przepisu ust. 4 nie stosuje się do przewoźników.

Organ odwoławczy zauważył, że z treści przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, na mocy których w niniejszej sprawie zostały nałożone kary na przewoźnika, nie wynika, aby warunkiem ich nałożenia było powstanie uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy. Kryterium braku uszczupleń w podatkach brane jest pod uwagę w sytuacjach, do których zastosowanie mają przepisy art. 24 ust. 1a oraz art. 30 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, co jednak nie dotyczy analizowanego przypadku.

W odniesieniu do kary wymierzonej skarżącej Spółce na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów Dyrektor wskazał, że brak uzupełnienia w zgłoszeniu SENT danych dot. numeru geolokalizatora spowodował, iż prawidłowe przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych nie było zapewnione. Geolokalizator nie był bowiem widoczny dla funkcjonariuszy celno-skarbowych, dokonujących kontroli, a tym samym nie było możliwe prawidłowe śledzenie przesyłki.

Z uwagi na powyższe cel, jaki niosła ze sobą nowelizacja ww. ustawy z dnia 18 czerwca 2018 r., polegający na zapewnieniu bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych nie został w przedmiotowej sprawie osiągnięty.

Dyrektor podkreślił, że w uzasadnieniu projektu ww. ustawy zmieniającej wskazano, że numer lokalizatora, który identyfikuje urządzenie w rejestrze, jest elementem łączącym dane geolokalizacyjne z numerami rejestracyjnymi środka transportu wykorzystywanego do przewozu towarów. W świetle powyższego należało zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że o prawidłowym przesyłaniu danych geolokalizacyjnych nie przesądza samo włączenie geolokalizatora. Drugim koniecznym warunkiem jest podanie prawidłowego numeru geolokalizatora w zgłoszeniu SENT, przy czym warunki te muszą być spełnione równolegle.

Odnosząc się do argumentów skarżącej Spółki, zawartych w piśmie z dnia 10 czerwca 2019 r., że przepis art. 10a, jak i artykuły 10b i 10c ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, odnoszą się do kwestii włączenia lokalizatora, ewentualnie utrzymania sprawności tego urządzenia podczas przewozu, organ odwoławczy wskazał, że faktycznie powyższe zagadnienia zostały uregulowane w art. 10b i 10c tej ustawy, jednak wymienione w tych przepisach obowiązki należą do kierującego, który za ich niedopełnienie podlega karze grzywny.

W art. 10a tej ustawy zostały natomiast wskazane obowiązki przewoźnika, na którego w przypadku ich niewypełnienia zostaje nałożona kara na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Odpowiadając natomiast na zarzut dotyczący naruszenia zakazu dwukrotnego karania tego samego podmiotu za ten sam czyn Dyrektor podkreślił, że obowiązki przewoźnika w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych oraz uzupełnienia zgłoszenia SENT o odpowiednie dane uregulowane zostały w odrębnych przepisach, a za ich niewykonanie ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewiduje odrębne kary.

Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewidują w niektórych okolicznościach możliwość odstąpienia przez organ od nałożenia kary. W myśl art. 22 ust. 3 tej ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Stosownie do art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Mając na uwadze dyspozycje zawarte w ww. przepisie, pismem z dnia 21 lutego 2019 r. skarżąca Spółka została wezwana o złożenie wyjaśnień i przedłożenie dokumentów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej oraz posiadanego majątku. Ponieważ wymagane dokumenty nie zostały przedłożone, organ pierwszej instancji dokonał ustaleń w tym zakresie na podstawie dostępnych informacji, tj. zeznań podatkowych wspólników skarżącej Spółki za lata 2015-2017 oraz deklaracji VAT-7 złożonych przez Spółkę za lata 2016-2018.

Organ odwoławczy wskazał, że instytucja ulgi, jaką de facto jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do wykładni wyrażeń użytych w przepisie. Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania, wskazując sytuacje, w których można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. W rozpatrywanej sprawie ewentualne udzielenie wnioskowanej ulgi uzależnione jest w pierwszej kolejności od spełnienia przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Zarówno ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, jak i Ordynacja podatkowa, której przepisy w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych, nie definiuje omawianych pojęć. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze, że pojęcia te są nieostre, ich rozumienie ukształtowane zostało w znacznej mierze poprzez orzecznictwo i doktrynę. I tak przyjmuje się, że przez ważny interes strony należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. To sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych (B. Dauter, Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd. LexisNexis 2011 r.). Przykładem, może tu być utrata możliwości zarobkowania, czy utrata losowa majątku. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, że taki interes ma, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań (por wyroki: z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1467/14, z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/G1 797/14, z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98 i in.).

Z kolei pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji i tym podobne. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje (por. wyrok z 4 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1467/14).

Organ odwoławczy podkreślił zatem, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018, sygn. akt I SA/Ol 572/18).

Przedstawione okoliczności, które zaistniały w niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, nie są wystarczające do uznania ich za spełniające przesłanki powołanych przepisów, bowiem nie mieszczą się one w zakresie nadzwyczajnych okoliczności, do których te przepisy się odwołują. Zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych zdarzeń, nie stanowi o wystąpieniu sytuacji wyjątkowej, na którą skarżąca Spółka nie miała wpływu i której nie mogła przewidzieć.

Zdaniem Dyrektora przyznanie omawianej ulgi w niniejszej sprawie byłoby w rzeczywistości usankcjonowaniem działań niezgodnych z przepisami ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Organ rozważył również wystąpienie w niniejszej sprawie przesłanki ważnego interesu przewoźnika, w kontekście jego sytuacji finansowej.

Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy wydruków zeznań podatkowych wspólników skarżącej Spółki oraz deklaracji VAT-7 ustalono, że prowadzona przez skarżącą Spółkę działalność jest rentowna, a poziom realizowanych obrotów pozostaje na stałym wysokim poziomie. Nie ma również przesłanek, aby prowadzona działalność mogła w najbliższym czasie ulec zawieszeniu lub z likwidacji.

Organ odwoławczy zgodził się z analizą wskaźników ekonomicznych wynikających z ww. dokumentacji, dokonaną przez organ pierwszej instancji i podzielił zdanie tego organu, że kondycja finansowa Spółki jest dobra i brak jest symptomów wskazujących na jej pogorszenie. Niewątpliwie zatem jednorazowe wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kar pieniężnych nałożonych zaskarżoną decyzją leży w możliwościach finansowych Strony i nie zagrozi jej płynności finansowej. Zdaniem organu odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia ww. kar pieniężnych kolidowałoby też z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie wnioskowanej ulgi stawiałoby bowiem skarżącą Spółkę w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, niepodważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i wywiązujących się z tego obowiązku. Byłoby też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.

Dyrektor wskazał, że w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji podjął działania mające na celu wszechstronne i wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego zwrócono się do skarżącej Spółki o złożenie wyjaśnień oraz o przedłożenie odpowiednich dokumentów. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego dokonał kompleksowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a wyciągnięte wnioski co do stanu faktycznego są prawidłowe i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym.

Tym samym podniesione w odwołaniu zarzuty dot. naruszenia przepisów art. 122. art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez jego niezastosowanie z uwagi na ważny interes publiczny należało uznać za niezasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, nie znalazł więc podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i orzekł o jej utrzymaniu w mocy w całości.

W skardze na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie :

1. naruszenie prawa materialnego a to:

- art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez jego błędną wykładnię co skutkowało uznaniem, iż strona skarżąca poprzez nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o numer geolokalizatora nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem,

- art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym.

2. naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia przez organ wydający decyzje w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego.

Skarżąca Spółka w uzasadnieniu podniesionych zarzutów w szczególności podniosła, że kwestionowana skargą decyzja nie jest zasadna i nie może się ostać. Skarżąca Spółka twierdzi bowiem, że geolokalizator zamontowany w pojeździe strony był włączony i sprawny przez cały czas wykonywania przewozu. Przewóz, którego dotyczyła kontrola zarejestrowany był pod dwoma numerami SENT i był wykonywany przy użyciu jednego środka transportu, w którym znajdował się jeden geolokalizator, permanentnie działający. Organy obydwu instancji dokonały więc błędnej wykładni przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Przyjęcie, że brak uzupełnienia w zgłoszeniu SENT danych dotyczących numeru geolokalizatora poczytywać należy jako niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, a tym samym podstawę do nałożenia na podmiot kary na podstawie art. 22 ust. 2a wskazanej ustawy, jest błędne i w konsekwencji prowadzi do dwukrotnego ukarania podmiotu za ten sam czyn. Wymierzenie przez organ dwóch kar administracyjnych za ten sam czyn należy uznać za niezgodne z zasadami ne bis in idem oraz proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie prawa, które wynikają z art. 2 Konstytucji RP. Powtórnie podniosła Spółka okoliczności związane z omyłkowym niezapisaniem danych przez pracownika strony. Podkreśliła, ze w zakresie ustalania przesłanek odstąpienia od nałożenia kary należy się odwoływać do wykładni celowościowej ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Powołała się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 424/18, który stwierdził, że ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za wrażliwe i ułatwić walkę z tzw. "szarą strefą".

Nie zgodziła się ze stanowiskiem orzekających organów, że odstąpienie od wymierzenia skarżącej Spółce kary z uwagi na jej dobra kondycję finansową naruszałoby interes publiczny. Skarżąca Spółka uważa było to "ukaranie" strony za należyte i uczciwe prowadzenie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postepowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej skargą decyzji stanowiły przepisy art. art. 22 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., zwanej dalej ustawą o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów).

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Stosownie zaś do postanowień art. 22 ust. 2a ww. ustawy w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Podkreślić należy, że z postanowień art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c) ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów wynika, że systemowi monitorowania przewozów: podlega przewóz towarów objętych poz. CN 2710, jeżeli masa brutto przesyłki przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów objętych ww. poz. CN w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 11 litrów (art. 3 ust. 4 pkt 2 lit. b tej ustawy).

Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1 przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

- imię i nazwisko albo nazwę,

- adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 oraz z 2018 r., poz. 12, 79, 138, 650 i 1039), o ile są wymagane,

g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju,

h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

i) numer lokalizatora albo numer urządzenia.

W rozpoznawanej sprawie istotnie kontrolowany na drodze transport dotyczył dostawy produktów paliwowych do dwóch odbiorców:

1) benzyny w ilości 5000 litrów oraz oleju napędowego w ilości 14000 litrów, podmiotem odbierającym była C w W, podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była skarżąca Spółka - Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "A" E. M., M. M. Spółka jawna z siedzibą w N. Przewóz tego towaru - został zgłoszony pod nr [...];

2) oleju napędowego w ilości 13000 litrów, podmiotem odbierającym oraz przewoźnikiem była skarżąca Spółka - Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "A" E. M., M. M., Spółka jawna z siedzibą w N, a podmiotem wysyłającym B Oddział w Polsce. Przewóz ten z kolei został zgłoszony pod nr [...].

W ocenie Sądu bezsprzecznie z ustaleń organów wynika, że nie stwierdzono nieprawidłowości dotyczących przekazanych danych dot. przewoźnika oraz danych geolokalizacyjnych środka transportu w zgłoszeniu [...], a więc tej ilości benzyny oraz oleju napędowego, których podmiotem odbierającym była C w W, zaś podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była skarżąca Spółka.

Nieprawidłowości stwierdzono natomiast w odniesieniu do przewozu oleju napędowego w ilości 13000 litrów, którego podmiotem odbierającym oraz przewoźnikiem była skarżąca Spółka, a podmiotem wysyłającym B Spółka Europejska Oddział w Polsce. W odniesieniu do tego zgłoszenia [...] ustalono brak następujących danych: nr rejestracyjnych środka przewozowego oraz naczepy, nr lokalizatora GPS, nr zezwolenia drogowego, daty rozpoczęcia i planowanej daty zakończenia przewozu, miejsca dostarczenia towaru. Z protokołu kontroli nr [...] wynika również, że stwierdzono brak włączonej geolokalizacji. W trakcie wykonywania czynności kontrolnych ww. zgłoszenie zostało, jak wskazały organy, zaktualizowane na platformie PUESC.

Zdaniem Sądu orzekające organy zgromadziły wystarczający do podjęcia decyzji co do istoty sprawy materiał dowodowy. Prawidłowo go też oceniły. Wbrew więc twierdzeniom skargi organy nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania - art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), w takim stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów postępowania ma bowiem niejednokrotnie swoje źródło w niewłaściwym zdekodowaniu normy prawa materialnego, a następnie błędnym jej zastosowaniu. To bowiem z przepisu prawa materialnego wynikają istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności, które należy ustalić.

Patrząc pod tym kątem na dokonaną wykładnię przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, nie można było podzielić podniesionej w tym zakresie argumentacji skarżącej Spółki.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Szczególnie podkreślić należy zdanie końcowe – "objętych tym zgłoszeniem".

Nadto, w świetle postanowień art. 10b pkt 1 lit. a w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator przed rozpoczęciem przewozu towaru – w przypadku towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju.

Dokonując analizy, znajdujących się w aktach administracyjnych formularzy przewozu towarów oraz dowodów wydania przewożonych paliw płynnych, stwierdzić należy, że z ich zapisów wynika, iż po pierwsze, wszystkie przewożone paliwa płynne zostały wydane w terminalu pali płynnych w J. Z kolei z formularzy przewozu towarów wynika, że pierwszego zgłoszenia towaru przewożonego dokonano o godź.11.25,44 w dniu 15 lutego 2019 r. a zgłoszenia tego dokonał P. M. O tej godzinie modyfikował też to zgłoszenie, a wysyłającym towar i przewoźnikiem zarazem była skarżąca Spółka, odbierającym natomiast C w W. Z wyjaśnień samej skarżącej Spółki (pismo z dnia 5 marca 2019 r., k. 26 akt administracyjnych) wynika też, że przewóz odbywał się z Rafinerii w J w dniu 15 lutego 2019 r., gdzie sprzedawcą przewożonych paliw płynnych był B. Część z tego towaru 19 m3 miało być dostarczone do W, a z kolei 13 m3 na stację paliw skarżącej Spółki w N.

Skoro towar jechał z J do W, przez N, bo część z niego tam miała zostać dostarczona, to w ocenie Sądu, w świetle postanowień przywołanego art. art. 10b pkt 1 lit. a już z chwilą rozpoczęcia przewozu w J geolokalizator pojazdu przewożącego ten towar powinien zostać włączony przez kierującego. Zaś w świetle art. 10a ust. 1 ustawy przewoźnik powinien zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu przez całą trasę przewozu. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez kontrolujących w porównaniu z formularzami przewozu towarów wynika, że w trakcie przewozu części transportowanego paliwa z N do W, objętego zgłoszeniem SENT [...] nie stwierdzono nieprawidłowości, zaś paliwa, które miało być dostarczone z J do N, objętego zgłoszeniem SENT [...] ustalono brak następujących danych: nr rejestracyjnych środka przewozowego oraz naczepy, nr lokalizatora GPS, nr zezwolenia drogowego, daty rozpoczęcia i planowanej daty zakończenia przewozu, miejsca dostarczenia towaru. Z protokołu kontroli nr [...] wynika również, że stwierdzono brak włączonej geolokalizacji. W takim razie prawidłowo orzekające organy odczytały i zastosowały przepis art. 10a ust 1 ustawy, czego konsekwencją jest w świetle jasnych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych postanowień, po pierwsze, art. 22 ust. 2a ustawy kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie z J do W przez N, a nie tylko z N do W, po drugie, za nieuzupełnienie przez przewoźnika danych, o których mowa w art. 5 ust. 4, czego konsekwencją było wymierzenie kary w wysokości 10 000 zł, w świetle postanowień art. 22 ust. 2 ustawy.

Przekonywująca jest też argumentacja organu, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, nie doszło do podwójnego ukarania. Obowiązki przewoźnika w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych oraz uzupełnienia zgłoszenia SENT o odpowiednie dane uregulowane zostały rzeczywiście w odrębnych przepisach, a za ich niewykonanie ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewiduje odrębne kary. Trafnie też wyjaśnił organ, że niepodanie nr GPS geolokalizatora spowodowało brak przesyłania, ale aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu. Aby dane te w ogóle mogły być przesyłane, to nie tylko, że musi być włączony sam geolokalizator, umieszczony w pojeździe, to jeszcze przewoźnik musi podać nr GPS tego lokalizatora, by był on identyfikowalny. Warunki te muszą być więc spełnione równolegle. W tym przypadku nie dość, że stwierdzono niewłączony geolokalizator na części trasy, to jeszcze stwierdzono niepodanie nr jego GPS.

Rację ma też organ odwoławczy stwierdzając, że w analizowanej sprawie nie można było przyjąć, iż ustalone nieprawidłowości stanowią drobne błędy w zgłoszeniu i są wynikiem oczywistej omyłki, jak to podnosiła skarżąca Spółka. Tym samym nie mógł mieć zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, uprawniający do nałożenia niższej kary w wysokości 2.000 zł, gdyż przepis ten dotyczy stwierdzenia drobnych błędów w zgłoszonych danych, innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu.

Nie budzi zastrzeżeń stanowisko organów orzekających dotyczące odstąpienia od nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że jest to instytucja o charakterze wyjątkowym. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Trafnie podkreśla organ odwoławczy, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018, sygn. akt I SA/Ol 572/18).

Nie budzi wątpliwości dokonana przez organy ocena wskaźników ekonomicznych wynikających ze wskazanej dokumentacji, świadcząca o dobrej kondycji finansowej skarżącej Spółki oraz brakach symptomów wskazujących na jej pogorszenie. Racje mają organy podnosząc w związku z tym, że jednorazowe wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kar pieniężnych nałożonych zaskarżoną decyzją leży w możliwościach finansowych skarżącej Spółki i nie zagrozi jej płynności finansowej. Odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia ww. kar pieniężnych kolidowałoby rzeczywiście z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie wnioskowanej ulgi stawiałoby bowiem skarżącą Spółkę w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, niepodważających konieczności zapłaty kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów i wywiązujących się z tego obowiązku. Byłoby też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.

Istotę zaś tego problemu, jaki zarysował się na kanwie niniejszej sprawy administracyjnej, zarysował sama skarżąca Spółka powołując się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 424/18, który stwierdził, że ustawa o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za wrażliwe i ułatwić walkę z tzw. "szarą strefą". W kontekście powyższego stanowiska, organy podjęły więc nie tylko, ze trafne, to nie naruszające obowiązujących przepisów rozstrzygnięcia, które właśnie wychodzą naprzeciw celom ustawy i zostały przez organy w procesie decyzyjnym uwzględnione.

W tym stanie rzeczy skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krajkowie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), jak w sentencji wyroku.