Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 150/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 245  par. 1 pkt 2, art. 244  par. 1, art. 240  par. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia del. SO Dorota Radaszkiewicz Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia ‘[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiającą spółce A zmiany decyzji w zakresie lokalizacji punktów, w których urządzane są gry na automatach o niskich wygranych. Podstawą wydania ww. decyzji był m.in. art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, u.g.h., zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Wcześniej decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej, cofnął w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", udzielone spółce A na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa A. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie. Następnie postanowieniem z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej zawiesił postępowanie odwoławcze, które nie zostało podjęte do dnia rozprawy.

Wnioskiem z dnia 11 października 2012r., Spółka, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 i art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". Podstawę żądania Spółki stanowiło orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 z dnia 19.07.2012r., ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 29 września 2012 r. (Dz. Urz. UE. C 295/12 z 29.09.2012), które w ocenie Spółki, ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia "[...]’, wznowił postępowanie w przedmiocie ostatecznej decyzji z dnia "[...]", wydanej wobec spółki A.

Następnie, decyzją z dnia "[...]", wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2, art. 244 § 1, art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), powoływanej dalej również jako "O.p.", Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu wskazał, że ustawa o grach hazardowych w sposób skuteczny uchyliła i derogowała poprzednio obowiązującą w tym zakresie ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych i obowiązuje w Polsce w sposób w pełni legalny i prawnie wiążący. Wywiedziona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z przepisów dyrektywy 98/34/WE ewentualna sankcja za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych, polegająca na niestosowaniu przez organy krajowe nienotyfikowanych przepisów technicznych w żaden sposób nie prowadzi do pozbawienia tychże nienotyfikowanych przepisów ich mocy obowiązującej i nie wpływa na ich dalsze walidacyjne obowiązywanie. Ustawa o grach hazardowych weszła do porządku prawnego i stanowi w sensie formalno-walidacyjnym część polskiego porządku prawnego. Może być z niego derogowana jedynie w wyniku suwerennej decyzji polskiego ustawodawcy. Ponadto, w ocenie organu, z uwagi na okoliczność wydania decyzji z dnia "[...]", cofającej zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, brak jest możliwości zmiany miejsca urządzania gier na automatach, które były objęte tym zezwoleniem. Zgodnie bowiem z art. 212 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W związku z tym, Dyrektor Izby Celnej jest związany decyzją cofającą firmie A zezwolenie, od dnia jej doręczenia stronie, tj. od dnia 14 marca 2011 r.

Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła:

1) bezpodstawne zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2, ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, zakazującego zmiany zezwolenia w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych w związku z bezpodstawnym niezastosowaniem art. 135 ust. 1 ustawy, podczas gdy przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi "regulacje techniczną", w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji braku notyfikacji tejże ustawy, nie może być stosowany, zaś wniosek strony skarżącej winien być uwzględniony na mocy art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych;

2) bezpodstawną odmowę zastosowania art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, podczas gdy w sprawie wobec wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 z dnia 19 lipca 2012r. zachodzi przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia o przedłużeniu zezwolenia zgodnie z wnioskiem strony.

W związku z powyższym, Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie o zmianie zezwolenia zgodnie z wnioskiem strony.

Decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz prawny. Organ wskazał, że spór w przedmiotowej sprawie związany jest z jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych – wznowieniem postępowania, uregulowanym w art. 140-246 O.p. Jest to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Organ orzekając w pierwszej instancji był związany treścią wprowadzonej do obiegu decyzji o cofnięciu zezwolenia. Okoliczność ta w sposób bezpośredni rzutuje na prawną możliwość prowadzenia postępowania w zakresie wnioskowanej przez odwołującą się zmiany decyzji. Konsekwencją prawną decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niewątpliwie niemożność wprowadzenia jakiejkolwiek zmiany w treści decyzji udzielającej to zezwolenie. Decyzja cofająca odnosi się bowiem do stanu ustalonego mocą decyzji eliminowanej i obejmując tę decyzję swoim rozstrzygnięciem dokonuje niejako w tym zakresie utrwalenia jej treści, tj. wszystkich elementów (uprawnień, warunków, obowiązków), składających się w omawianym przypadku na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielanego stronie zezwolenia.

W skardze na powyższą decyzję, złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, spółka A powtórzyła zarzut przedstawiony w punkcie pierwszym odwołania.

W uzasadnieniu skargi powołano się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 z dnia 19 lipca 2012r. W świetle tego wyroku nie może budzić wątpliwości, że przepis art. 135 ust.2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3

§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm), dalej powoływanej również jako "p.p.s.a.". Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawowana jest wyłącznie pod względem legalności, czyli zgodności z obowiązującym prawem. W ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, z urzędu sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Dyrektora Izby Celnej, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której we wznowionym postępowaniu administracyjnym organ ten odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, odmawiającej zmiany decyzji dotyczącej lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych.

Przypomnieć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej już ostateczną decyzją administracyjną i stanowi odstępstwo od zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego.

Zaznaczyć przy tym należy, że wyznaczone przepisami O.p. odstępstwa od tej reguły, jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej.

W przypadkach uzasadniających wznowienie postępowania, wadą dotknięte jest samo postępowanie, czyli warunki powstania decyzji. Wada ta może polegać na naruszeniu norm proceduralnych, albo na wystąpieniu (ujawnieniu) okoliczności, pozbawiających znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wadliwość decyzji jest tu konsekwencją wadliwości postępowania. We wznowionym postępowaniu organ rozstrzyga o losach pierwotnie wydanej decyzji.

Postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 o.p.

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem, Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek z art. 240 § 1 O.p., uzasadniających jej uchylenie. Okoliczności, podnoszone przez skarżącego, wskazujące jako podstawę uwzględnienia wniosku o zmianę zezwolenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie mogą bowiem zostać przez Sąd ocenione i uwzględnione w stanie faktycznym sprawy.

Trzeba pamiętać, że postępowanie nadzwyczajne ma na celu weryfikację prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym (tj. zwyczajnym). W niniejszej sprawie, skarżąca złożyła w dniu 13 stycznia 2011 r., wniosek o zmianę lokalizacji miejsc urządzania gry na automatach o niskich wygranych, zatwierdzonych decyzją z dnia "[...]", udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wniosek strony miał więc na celu zmianę wydanego zezwolenia, co do którego Dyrektor Izby Celnej orzekł w dniu "[...]" o jego cofnięciu w całości. W ustawowym terminie strona złożyła odwołanie od tej decyzji, lecz postępowanie odwoławcze w tej sprawie zostało zawieszone. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, zezwolenie zostało cofnięte decyzją wydaną w pierwszej instancji, czyli nieostateczną. Postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia pozostaje więc w toku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie okoliczności te mają znaczenie dla rozstrzygnięcia. Należy bowiem wskazać, że zarówno decyzja organu z dnia "[...]" o cofnięciu zezwolenia, jak i wniosek strony z 13 stycznia 2011 r. o zmianę lokalizacji miejsca urządzania gry, a także wniosek o wznowienie postępowania, dotyczą tego samego zezwolenia, a mianowicie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa A w określonych punktach.

Dlatego też istotną okolicznością w sprawie jest kwestia ustalenia relacji pomiędzy postępowaniem, którego przedmiotem jest cofnięcie zezwolenia, a postępowaniem wznowieniowym, dotyczącym wniosku strony o zmianę tego zezwolenia oraz możliwości toczenia się przedmiotowych postępowań w tym samym czasie. W sensie formalnym (procesowym), postępowania dotyczące cofnięcia zezwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej oraz modyfikacji w zakresie lokalizacji punktów gier stanowią w istocie tożsamą (zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo) sprawę administracyjną. Prowadzenie postępowania w sprawie korekty wykazu punktów gier w takich warunkach procesowych, prowadziłoby do równoległego prowadzenia dwóch postępowań przez ten sam organ, skutkującego w zasadzie zniesieniem tożsamości (jedności) materialno-prawnej sprawy. Ów brak tożsamości sprawy polega na tym, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przed organem pierwszej instancji byłaby treść zezwolenia w wersji pierwotnej, natomiast treścią decyzji, wydanej na skutek wznowionego postępowania byłoby już inne uprawnienie, bowiem zmienione decyzją administracyjną, w zakresie żądanym przez zainteresowanego. W takiej sytuacji – w ocenie Sądu - zachodzi merytoryczny konflikt pomiędzy postępowaniem dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a postępowaniem wznowieniowym, dotyczącym korekty punktów gier, o którym mowa w tym zezwoleniu. W przypadku takiego zbiegu postępowań, pierwszeństwo należy przyznać postępowaniu o skutkach najdalej idących. Nie jest bowiem dopuszczalne modyfikowanie określonego uprawnienia lub obowiązku, w sytuacji, gdy byt prawny tego uprawnienia (obowiązku) nie został jeszcze ostatecznie przesądzony. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2013r. sygn. akt II GSK 639/12, dostępny w internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej zostało zaś wszczęte, a przedmiotem postępowania wznowionego jest – jak podniesiono wyżej – pierwotnie wydana decyzja.

Konsekwencją prawną decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niewątpliwie niemożność wprowadzenia jakiejkolwiek już zmiany w treści decyzji udzielającej to zezwolenie. Decyzja cofająca odnosi się bowiem do stanu ustalonego mocą decyzji eliminowanej i obejmując tę decyzję swym rozstrzygnięciem dokonuje niejako w tym zakresie utrwalenia jej treści.

Na marginesie zaznaczyć należy, że ponieważ niemożliwe byłoby, z wyżej przedstawionych względów, prowadzenie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia - w przypadku jego nieostatecznego cofnięcia - w trybie zwykłym, to tym bardziej jest to bezpodstawne w trybie nadzwyczajnym.

Reasumując, nie można przyjąć, że postępowanie Dyrektora Izby Celnej zawierało wady, określone w art. 140 § 1 pkt 11 O.p., uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 13 maja 2013 r., bowiem ocena ich istnienia jest przedwczesna w stanie faktycznym sprawy. Tym samym, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje kwestia wpływu orzeczenia TSUE z dnia 19.07.2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217 /11.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że organ zasadnie utrzymał w mocy decyzję, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsc urządzania tych gier. Istnieje bowiem przeszkoda do prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – czy to w postępowaniu zwykłym, czy wznowieniowym - skoro toczy się postępowanie w sprawie cofnięcia tego zezwolenia, a zatem – jak wskazano wyżej - w tej samej sprawie administracyjnej. Nie ma przy tym znaczenia, że w sprawie cofnięcia zezwolenia nie zapadła jeszcze decyzja ostateczna. Wprawdzie postępowanie odwoławcze w tej sprawie zostało zawieszone, ale nie ulega wątpliwości, że postępowanie to zostało wszczęte i nie jest jeszcze zakończone.

Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną, należało oddalić.