Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3437/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1600/18 w sprawie ze skargi Spółdzielni [...] z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 marca 2019 r., VII SA/Wa 1600/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni [...] z/s w W. (Spółdzielnia) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 17 maja 2018 r., nr 702/2018, w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w czerwcu i lipcu 2017 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej: "PINB", "organ I instancji", "organ powiatowy") wpłynęły pisma mieszkańców budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w W., dotyczące m. in. złego stanu technicznego garażu podziemnego -1, patio, wentylacji mieszkań oraz balkonów. W dniu 29 września 2017 r. uprawniony pracownik PINB przeprowadził kontrolę stanu technicznego ww. budynku, w jej toku ustalono, że elewacja przedmiotowego budynku posiada odparzenia wierzchnich warstw tynku przy wejściu do pomieszczenia śmietnika pod patio od strony północnej. Nadto stwierdzono: spękania pionowe tynków na elewacji południowej i wschodniej przebiegające na całej wysokości budynku (dylatacja), spękania spodów i czół płyt balkonowych (w szczególności na elewacji południowej stwarzające zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia), brak ciągłości opaski budynku od strony patio, spękania płytek i ubytków w klinkierze w cokole budynku od strony ulicy (elewacja zachodnia). Podczas kontroli kondygnacji -1 (tj. garażu usytuowanego pod patio budynku) odnotowano liczne zacieki po obrysie ścian garażu, wskazujące na brak izolacji przeciwwodnej patio. Na ścianie żelbetowej garażu występowały także spękania na wysokości do 2 m (wysokość ściany żelbetowej), których rozwarcie wahało się od 1,5 mm do 9 mm. Strop kondygnacji -1 wykazywał nieszczelności dylatacyjne, co powodowało zalewanie garażu i penetrację wody w konstrukcję płyty pod patio. Natomiast słup od strony elewacji wschodniej posiadał odsłonięte zbrojenie główne w górnej części.

W oparciu o wyniki kontroli decyzją z 9 października 2017 r., nr IIOT/501/2017, organ powiatowy nakazał właścicielowi przedmiotowego budynku – Spółdzielni – wydzielenie strefy zagrożenia, wykonanie zabezpieczenia balkonów nad ciągami pieszymi oraz daszka zabezpieczającego na elewacji południowej budynku. Ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1600/18 kolejno wskazano, że pismem z 23 października 2017 r. Spółdzielnia poinformowała PINB o wykonaniu obowiązków nałożonych ww. decyzją nakazową oraz załączyła dokumentację fotograficzną obrazującą wykonane zabezpieczenia.

Z uwagi na ustalony nieodpowiedni stan techniczny patio, garażu podziemnego oraz elewacji południowej budynku, postanowieniem z 31 października 2017 r., nr llOT/592/2017, organ I instancji nałożył na Spółdzielnię obowiązek sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu technicznego: patio, garażu podziemnego ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn powstawania spękań oraz nieszczelności izolacji; elewacji południowej ze szczególnym uwzględnieniem spękań na balkonach i elewacji.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że przy piśmie z 9 stycznia 2018 r. Spółdzielnia przedstawiła ekspertyzę techniczną stanu budynku wraz z zakresem niezbędnych robót do wykonania, autorstwa mgr inż. L.T. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane.

Dalej w wyroku VII SA/Wa 1600/18 przywołano, że decyzją z 19 marca 2018 r., nr IIOT/139/2018 PINB, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm.; uPb) PINB nakazał Spółdzielni usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym kontrolowanego budynku poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na:

• usunięciu istniejącej warstwy znajdującej się na stropie garażu, wykonaniu nowej izolacji przeciwwodnej ze szczególnym uwzględnieniem przerw dylatacyjnych, krawędziowych i przejść instalacyjnych oraz odtworzeniu warstw pierwotnych na stropie zgodnie z projektem,

• odbiciu "osłabionych, słabych, głuchych tynków" i zabezpieczeniu ich doraźnie szpicem cementowym,

• wypełnieniu rys betonowych ścian garażu systemowymi iniektami żywicznymi,

- w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym ta decyzja stanie się ostateczna.

Od ww. decyzji nakazowej organu I instancji Spółdzielnia wniosła odwołanie, w którym podniosła argument wysokich kosztów nakazanych prac (w kontekście braku środków na ich pokrycie) oraz zakwestionowała – jako zbyt krótki – termin wyznaczony na wykonanie robót.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z 17 maja 2018 r. MWINB, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze zm.; K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb, uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb nakazał Spółdzielni usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym przedmiotowego budynku poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na:

• odbiciu "osłabionych, słabych, głuchych tynków" i zabezpieczeniu ich doraźnie szpicem cementowym - w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania niniejszej decyzji oraz

• usunięciu istniejącej warstwy znajdującej się na stropie garażu, wykonaniu nowej izolacji przeciwwodnej ze szczególnym uwzględnieniem przerw dylatacyjnych, krawędziowych i przejść instalacyjnych oraz odtworzeniu warstw pierwotnych na stropie zgodnie z projektem,

• wypełnieniu rys betonowych ścian garażu systemowymi iniektami żywicznymi,

- w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania tej decyzji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w świetle protokołu oględzin budynku z 29 września 2017 r. oraz ekspertyzy technicznej stanu budynku autorstwa mgr inż. L.T., bezspornym jest nieodpowiedni stan techniczny kontrolowanego budynku. MWINB zwrócił też uwagę, że zakres rzeczowy prac określony przez PINB nie budzi zastrzeżeń zarówno skarżącej, jak i organu odwoławczego., zarazem podkreślił, że względy ekonomiczne nie mogą przesądzać o działaniu organów nadzoru budowlanego. Organ II instancji, mając na uwadze zalecenia zawarte w ekspertyzie technicznej stanu przedmiotowego budynku uznał, że w sprawie należy wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne. Autor ekspertyzy podniósł bowiem, że prace remontowe w zakresie odbicia słabych tynków z balkonów należy wykonać niezwłocznie i dlatego MWINB wyznaczył nowy, 3-miesięczny termin (od dnia otrzymania tej decyzji) na wykonanie tych prac. Natomiast wychodząc naprzeciw (zawartym w odwołaniu) wnioskom odwołującej się strony, organ wojewódzki postanowił wydłużyć wyznaczony termin na wykonanie pozostałych prac wskazanych w decyzji do 18 miesięcy.

W skardze na powyższą decyzję MWINB Spółdzielnia zarzuciła naruszenie:

1. art. 139 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na jej niekorzyść w zakresie, w jakim MWINB uchylił decyzję PINB, którą organ I instancji nakazał spółdzielni usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w W. w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, a zgodnie z zaskarżoną decyzją organ II instancji w zakresie prac polegających na odbiciu "osłabionych, słabych, głuchych tynków" i zabezpieczeniu ich doraźnie szpicem cementowym skrócił termin wykonania ww. robót do 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, przy czym skarżąca odwołała się od orzeczonego w jej treści terminu, a co za tym idzie organ II instancji, skracając termin nakazany przez organ I instancji w zakresie prac wskazanych powyżej, orzekł na niekorzyść strony odwołującej się i nie uzasadnił w treści zaskarżonej decyzji, że decyzja z 19 marca 2018 r. rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny;

2. art. 80 K.p.a. poprzez orzeczenie terminu 18 miesięcy od dnia otrzymania decyzji na wykonanie prac polegających na usunięciu istniejącej warstwy znajdującej się na stropie garażu, wykonaniu nowej izolacji przeciwwodnej ze szczególnym uwzględnieniem przerw dylatacyjnych, krawędziowych i przejść instalacyjnych oraz odtworzeniu warstw pierwotnych na stropie zgodnie z projektem oraz wypełnieniu rys betonowych ścian garażu systemowymi iniektami żywicznymi, bez oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w tym z całkowitym pominięciem, że skarżąca jest zobowiązana wykonać prace w budynku niezagrażającym życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, których koszt szacowany jest na kwotę około 1,5 mln zł ze środków zgromadzonych na funduszu remontowym, których łączna kwota w 2018 r. powinna wynosić 275.110,08 zł, a tym samym celem wykonania remontu w nakazanym terminie 18 miesięcy, Spółdzielnia zmuszona byłaby podnieść stawkę odpisu na fundusz remontowy z dotychczasowej (1,40 zł dla lokali mieszkalnych oraz 1,14 zł dla garaży i lokali użytkowych) do minimum 17,00 zł za m kw. powierzchni lokalu, co stanowić będzie drastyczną i niemożliwą do udźwignięcia przez mieszkańców, podwyżkę opłat;

3. art. 7 i 8 K.p.a. poprzez orzeczenie decyzji z całkowitym pominięciem faktu, iż stroną postępowania nie jest indywidualna osoba, lecz spółdzielnia mieszkaniowa, która reprezentuje interesy kilkuset osób posiadających tytuły prawne do lokali w jej zasobach i w sytuacji orzeczenia w zaskarżonej decyzji terminów wykonania prac (3 i 18 miesięcy), których łączny koszt około 1,5 mln zł łączy się za znacznym uszczerbkiem finansowym mieszkańców zasobów strony, zaskarżona decyzja orzeczona została z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym z naruszeniem słusznego interesu społecznego, z pominięciem zasad proporcjonalności, a poprzez to w sposób niewzbudzający zaufania do władzy publicznej;

4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie wskazania tak krótkich terminów wykonania prac – 3 i 18 miesięcy, w szczególności zaskarżona decyzja w żadnym zakresie nie uzasadnia powodów, jakie legły u podstaw orzeczenia ww. terminów realizacji robót budowlanych polegających na usunięciu wyłącznie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., a nie przeprowadzenie prac w obiekcie, który może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z 19 marca 2018 r.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki zauważył, że w niniejszej sprawie nie budził wątpliwości nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku (art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb), co wynika zarówno z przeprowadzonych oględzin budynku, jak i sporządzonej na zlecenie Spółdzielni ekspertyzy technicznej stanu budynku.

Odnosząc się do zarzutów skargi sąd pierwszej instancji stwierdził, że rację miał organ odwoławczy, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, czy skarżąca dysponuje środkami finansowymi na wykonanie nakazanych robót. Wskazał, że celem decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 uPb jest jedynie doprowadzenie obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego i nie jest przy tym istotne, jakimi metodami (jaką techniką) nastąpi przywrócenie właściwego stanu technicznego obiektu, ani skąd Spółdzielnia pozyska fundusze na wykonanie nakazanych robót.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółdzielnia – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 "§ 2" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 "§ 1" Ppsa w zw. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego nie zastosowanie, tj.: wydanie zaskarżonego wyroku pomimo braku podstaw do oddalenia skargi w postaci wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji bez rozpoznania istoty sprawy, bez zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy oraz bez uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania, co naruszyło m. in. zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, zasadę wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego i wszechstronnego badania sprawy;

- art. 145 § 1 "ust. 1" lit. a i c Ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj.: wydanie zaskarżonego wyroku pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie decyzji przez organ II instancji bez rozpoznania istoty sprawy, bez zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, z pominięciem wnioskowanych przez skarżącą dowodów oraz bez uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu stron postępowania, co naruszyło zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, zasadę wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego i wszechstronnego badania sprawy oraz w sytuacji, w której decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 66 ust. 1 uPb poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której nie było do tego przesłanek, tj. w sytuacji, w której usunięcie wszystkich stwierdzonych usterek w sposób wskazany w decyzji jest całkowicie niecelowe z uwagi na istnienie na nieruchomości innych prac, które warunkują wykonanie prac wskazanych w decyzji.

Wobec powyższych zarzutów, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a ponadto wnosi o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed NSA oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa wnosi także o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W ocenie skarżącej Spółdzielni poprawne przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I instancji oraz organ odwoławczy doprowadziłoby do jednoznacznego wniosku, iż tylko kompleksowy remont wskazany w załączonych do skargi kasacyjnej dokumentach rozwiąże problem pojawiających się usterek i zapobiegnie ich pojawianiu się w przyszłości. Wniosek przeciwny, wysnuty przez organy i stanowiący podstawę wydanych rozstrzygnięć, jest – zdaniem Spółdzielni – skutkiem zaniechań w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz skutkiem dokonania dowolnej i arbitralnej oceny dowodów zgromadzonych.

Pismem procesowym z 29 czerwca 2022 r. pełnomocnik Spółdzielni wyraził zgodę na przeprowadzenie rozprawy zdalnej, oświadczając, że strona dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi wzięcie w niej udziału.

Na termin rozprawy wyznaczonej na 15 listopada 2022 r. nikt się nie zgłosił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Wskazany w podstawach skargi kasacyjnej art. 151 Ppsa nie dzieli się na paragrafy, nie ma w cyt. ustawie takiej jednostki redakcyjnej jak wskazany w skardze kasacyjnej art. 151 "§" 1 Ppsa. Przyjdzie uznać, uwzględniając uzasadnienie środka odwoławczego strony skarżącej, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi w istocie o zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, który stanowi podstawę do oddalenia skargi sądowoadministracyjnej. Podobnie wadliwie formalnie sformułowano zarzut naruszenia art. 145 § 1 "ust. 1" lit. a i c Ppsa, art. 145 § 1 Ppsa dzieli się na punkty, nie zaś ustępy, jakby to wynikało z użytego skrótowego określnika w skardze kasacyjnej. Przyjdzie zatem uznać, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa.

Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym, które – w odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa – określają oznaczone przypadki, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – odpowiednio – naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, wskazujących na przesłanki uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ, gdy idzie o zarzut naruszenia prawa materialnego, iż miały wpływ na wynik sprawy, zaś w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, a w konsekwencji art. 151 Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

B. Nie są trafne te zarzuty kasacyjnej, w ramach których zarzucono sądowi pierwszej instancji wadliwe niedostrzeżenie naruszenia przepisów K.p.a. wyłuszczonych w podstawach kasacyjnych ujętych w pkt 1 skargi kasacyjnej. Słusznie sąd wojewódzki orzekający w sprawie VII SA/Wa 1600/18 doszedł do wniosku, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a zaskarżona decyzja została poprawnie uzasadniona. Nie są skuteczne te zarzuty skargi kasacyjnej, w ramach których zarzuca się niedostrzeżenie, iż organ odwoławczy miał nie zebrać wyczerpująco materiału dowodowego, a ponadto że go nie rozpoznał wszechstronnie. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji zostały poprzedzone niewadliwymi ustaleniami odnośnie stanu technicznego budynku Spółdzielni przy ul. [...] w W., wynikającymi z ustaleń kontrolnych organu powiatowego, jak i przedłożonej przez stronę w toku postępowania administracyjnego ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Zasadnicza argumentacja skarżącej kasacyjnie, wywodzącej potrzebę przeprowadzenia kompleksowego remontu powyższego budynku, opiera się o dokumenty wytworzone na zlecenie Spółdzielni już po dacie wydania zaskarżonej decyzji, albowiem datowane są one na lipiec 2018 r. (dokumentacja wykonania remontu warstw izolacyjnych poziomych obwodowych patia w budynku przy ul. [...] – lipiec 2018 r.). Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną doń decyzję uwzględniając zasadniczo stan faktyczny na dzień wydania tej decyzji. Późniejsze ekspertyzy wytworzone na zlecenie Spółdzielni, a odnoszące się do zasadności przeprowadzenia znacznie obszerniejszych zakresowo robót, niż objęte zaskarżoną decyzją, nie mogły stanowić materiału dowodowego, którego miał nie uwzględnić MWINB, skoro pochodzą z późniejszego czasu, niż data decyzji tego organu. Nie są w związku z tym skuteczne zarzuty pominięcia zarzutów odwołania, skoro organ II instancji nie mógł opierać się na dowodach wynikających z dokumentów powstałych już po zakończeniu postępowania administracyjnego, a dotyczących zamiaru strony skarżącej kasacyjnie wykonania szerszego zakresowo remontu przedmiotowego budynku.

Stanowisko Spółdzielni akcentującej w toku postępowania administracyjnego następstwa ekonomiczne nakazanych robót (konieczność poniesienia ich wysokiego kosztu) jest w pewnym aspekcie niezrozumiałe, skoro negując legalność zaskarżonej decyzji zarazem argumentuje celowość wykonania szerszego zakresu robót budowlanych przy budynku, zatem przekraczających z pewnością koszt nakazanych robót przez organ nadzoru budowlanego. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby strona wykonała prace remontowe w zamierzonym zakresie, jeżeli skutkować one będą usunięciem stwierdzonych przez organ nadzoru budowlanego usterek budynku, o ile prace te zostaną wykonane w wyznaczonym w decyzji nakazowej terminie.

C. Zarzuty strony skarżącej kasacyjnie odnośnie braku wystarczającego materiału dowodowego do wydania decyzji nakazowej nie są trafne, skoro zebrano taki materiał w zakresie pozwalającym na dostateczne wyjaśnienie sprawy. Samo oponowanie przez Spółdzielnię przed nałożeniem na stronę nakazu wykonania niezbędnych robót na etapie postępowania odwoławczego nie mogły prowadzić do uznania jako uzasadnionych zarzutów, gdy idzie o uchybienie zasadzie prawdy materialnej.

D. W konsekwencji nieskuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie jest także skuteczny zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 uPb. Strona skarżąca kasacyjnie kwestionując wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb decyzję nakazową MWINB, nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych, z których wynikało, że jej budynek przy ul. [...] w W. jest w nieodpowiednim stanie technicznym, to zaś uprawniało organ nadzoru budowlanego do nakazu stwierdzenia ich usunięcia w określonym w decyzji terminie. Podniesione w skardze kasacyjnej zagadnienie celowości wykonania szerszego zakresowo remontu tegoż budynku, nie uwzględnia okoliczności, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego doń aktu z punktu widzenia zgodności z prawem, nie zaś celowości.

E. Z wyłuszczonych powyżej względów, skargę kasacyjną jako nie opartą na usprawiedliwionych podstawach, oddalono w myśl art. 184 Ppsa.