Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1460/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1053/15 w sprawie ze skargi M. R. na bezczynność P. S.A. Oddział w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2016 r., II SAB/Wa 1053/15 po rozpoznaniu skargi M. R. na bezczynność P. S.A. Oddział W.: 1. zobowiązał P. S.A. Oddział W. do rozpatrzenia punktu pierwszego wniosku z 22 maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że bezczynność P. S.A. Oddział W. w zakresie rozpatrzenia punktu pierwszego wniosku z 22 maja 2015 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddalił wniosek o wymierzenie grzywny; 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądził od P. S.A. Oddział W. na rzecz M. R. kwotę 357 zł złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wniosek z 22 maja 2015 r. do P. SA Oddział W. wniesiony został na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, która jest ustawą szczególną w stosunku m.in. do Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przepis art. 4 u.d.i.p. zobowiązuje do udostępnienia informacji publicznej władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, których szczegółowe wyliczenie zawarto w ust. 1, nadto organizacje związkowe i pracodawców, partie polityczne wymienione w ust. 2. W art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazano też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jest to specyficzna regulacja prawna, niezwykle przy tym pojemna (v. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r. I OSK 914/14). Obejmuje ona swym zakresem różne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem publicznym. Pojęcie "jednostki organizacyjnej", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie jest tożsame z tym pojęciem użytym w k.p.a. czy w p.p.s.a.. W rozumieniu powołanego przepisu u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołaną w celu świadczenia usług na określonym terenie. Oddział spółki akcyjnej jest wprawdzie jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale przepisy prawa pozwalają na nią nałożyć obowiązki lub przyznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa (v. wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r. I OSK 102/13, z 20 grudnia 2013 r. I OSK 1987/13 i z 18 kwietnia 2014 r. I OSK 2298/13). Stąd też, jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. może być oddział spółki, który posiada tym samym zdolność sądową w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej i jest organem w znaczeniu funkcjonalnym, powołanym do wykonywania zadań z zakresu zadań publicznych, co uzasadnia przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określający podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej przewiduje dwa alternatywne kryteria, tj. wykonywanie "zadań publicznych" lub "dysponowanie majątkiem publicznym", dające podstawę do zakwalifikowania określonych podmiotów do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się dystrybucją energii elektrycznej wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. P. SA Oddział W. jest zatem podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p. Pojęcie "zadania publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadania władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania tych zadań (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2013 r., I OSK 1858/13).

W ocenie Sądu, informacje żądane we wniosku z 22 maja 2015 r. w zakresie wszystkich trzech punktów stanowią informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zgodnie z którymi informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Zatem, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona może kwestionować bezczynność organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone na podstawie przepisów u.d.i.p.

Sąd stwierdził, iż P. S.A. Oddział W. nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktu 2 i 3 wniosku z 22 maja 2015 r., albowiem w dniu [...] czerwca 2015 r., powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w szczególności zaś tajemnicę przedsiębiorstwa, odmówił decyzją udostępnienia informacji publicznej. Wprawdzie pismu z [...] czerwca 2015 r. nr [...] P. S.A. Oddział W. nie nadał nazwy decyzja, jednakże nie budzi wątpliwości, że spełnia ono wymogi pozwalające uznać je za decyzję w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (v. wyrok NSA w Warszawie z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169 s. 351).

Pismo z [...] czerwca 2015 r. nie pozostawia wątpliwości, że pochodzi od P. S.A. Oddział W. Pismo podpisane zostało przez Dyrektora T. B. z użyciem pieczęci P. S.A. Oddział W. Departament Eksploatacji i Rozwoju. Nie budzi wątpliwości, że decyzja jest skierowana do M. R. Decyzja zawiera rozstrzygnięcie, bo jej treści jednoznacznie wynika, że P. S.A. Oddział W. odmawia udostępnienia danych żądanych w punkcie 2 i 3 wniosku, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Oddział przywołał art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Okoliczność, że decyzja nie zawiera pouczenia o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozbawia tego aktu charakteru decyzji. Nadto, brak pouczenia nie pozbawia wnioskodawcy możliwości kwestionowania tej decyzji. Brak pouczenia stanowi podstawę do żądania przez skarżącą – w ciągu 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku – przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez P. S.A. Oddział W. oraz złożenia równocześnie do tego podmiotu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym Sąd pouczył ogłaszając wyrok. Wobec wydania [...] czerwca 2015 r. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stwierdzić należało, że P. S.A. Oddział W. nie pozostawała w bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktu 2 i 3 wniosku z 22 maja 2015 r. w dniu wniesienia skargi i nie pozostaje w bezczynności w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.

Sąd uwzględnił natomiast skargę na bezczynność P. S.A. Oddział W. w zakresie rozpatrzenia punktu 1 wniosku M. R., w którym wnosiła o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych, stacji transformatorowej SN [...] KV S. oraz linii elektroenergetycznych, których urządzenia znajdują się na działce nr [...] oraz nr. [...], położonych w S., a stanowiących jej własność, w tym wymaganych pozwoleń oraz zezwoleń wraz z załącznikami. Decyzje administracyjne i inne dokumenty, będące podstawą lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów, ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej. Dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (decyzje administracyjne, operaty szacunkowe) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p., jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację. P. S.A. Oddział W. w odpowiedzi na wniosek w tym zakresie (udzielonej w dniu [...] czerwca 2015 r.) nie udostępnił żądanej informacji publicznej, nie poinformował też, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną. Podmiot zobowiązany wskazał wnioskodawczyni, że właściwy w tym zakresie jest tryb z k.p.a. i organ administracji publicznej. Z akt sprawy nie wynika jednakże (nie wskazano tego także w odpowiedzi z [...] czerwca 2015 r.), aby wnioskodawczyni była stroną postępowania w sprawie lokalizacji i budowy linii energetycznych na wskazanych działkach, a tym samym, aby można było mówić o trybie udostępnienia żądanej informacji w trybie k.p.a. Z tego względu żądanie zawarte w punkcie 1 wniosku z 22 maja 2015 r. powinno być rozpatrzone przez P. S.A. Oddział W. na gruncie u.d.i.p. Z tego względu Sąd stwierdzając, że P. S.A. Oddział W. pozostawała w bezczynności w tej sprawie, zobowiązał wymieniony podmiot do rozpatrzenia punktu 1 wniosku z 22 maja 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Błędne przekonanie organu, co do trybu udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz podmiotu właściwego do jej udostępnienia nie uzasadniało stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Dlatego Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła M. R., zaskarżając go w zakresie pkt 2, 3 i 4 oraz wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

a. art. 3 § 2 pkt. 8 i art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 (pozostającym w związku z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2) u.d.i.p., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż w zakresie pkt 2 i 3 wniosku z 22 maja 2015 r. organ wydał decyzję odmowną, a organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt. 2 i 3 wniosku z 22 maja 2015 r., wskutek czego Sąd nie zastosował środka określonego w ustawie i nie zobowiązał organu do podjęcia czynności;

b. art. 149 § 2 w zw. z art. 149 § la i art. 154 § 6 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, skutkującym niewymierzeniem organowi grzywny , a także naruszenie prawa materialnego:

a. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie, że organ wydał decyzję odmowną w zakresie pkt. 2 i 3 wniosku z 22 maja 2015 r.;

b. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. i art. 107 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że pismo organu z [...] czerwca 2015 r. jest decyzją.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosownie do art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a. Powyższe oznacza, iż w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej organ powinien wydać decyzję, odpowiadającą wymaganiom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sadów administracyjnych jako minimum elementów decyzji administracyjnej traktuje się cztery składniki takie jak: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony lub stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. Dlatego też pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest nią, pomimo nie posiadania w pełni warunków formalnych – przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a. – gdy pismo zawiera tylko wymienione minimum składników niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzję. Pismo Spółki z [...] czerwca 2015 r. nie zawiera ww. minimum składników, bo nie zostało podpisane przez osobę uprawnioną do działania w imieniu Spółki. Nie może być zatem uznane za decyzję. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem, iż użycie pieczęci organu oraz podpisanie pisma przez Dyrektora Departamentu Eksploatacji i Rozwoju jest równoznaczne ze złożeniem podpisu przez osobę reprezentującą organ. Dyrektor Departamentu Eksploatacji i Rozwoju nie jest osobą uprawnioną do składania oświadczeń woli i wydawania decyzji, bo nie jest wskazany jako osoba uprawniona do reprezentacji zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym. Tym samym, zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 uodip oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 uodip i art. 107 § 1 k.p.a. są uzasadnione.

Okoliczność, że pismo z [...] czerwca 2015 r. nie zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentacji organu, rozpatrywana łącznie z brakiem pouczenia o trybie, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia świadczy o tym, iż celem Spółki nie było wydanie władczego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącej, a sposób załatwienia przez Spółkę wniosku M. R. nie odpowiada żadnej z form załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wskazanych w u.d.i.p. Zatem należy uznać, iż w sprawie wniosku z 22 maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej nastąpiła bezczynność P. S.A. Oddział W., a więc zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 8 i art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 (pozostającym w związku z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2) u.d.i.p. jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny niesłusznie przyjął, iż bezczynność organu w udostępnieniu informacji wskazanej w pkt. 1 wniosku z 22 maja 2015 r. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Przewlekłość organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy.

Za rażące naruszenie przepisów regulujących terminy rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności podmiotu obowiązanego. Przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter rażący, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów. W przedmiotowej sprawie Spółka "nie pozostawała w błędnym przekonaniu co do trybu udostępnienia żądanej w pkt 1 wniosku informacji publicznej oraz podmiotu właściwego do jej udostępnienia". Skoro bowiem organ zapoznał się z treścią orzeczenia NSA z 12 maja 2011 r., I OSK 771/11, na które się powołuje w piśmie z [...] czerwca 2015 r., przyjąć należy, iż wiedział, że wniosek o udostępnienie decyzji administracyjnych, których stroną nie była skarżąca, może zostać rozpoznany w trybie u.d.i.p. Działanie organu miało więc na celu przedłużenie postępowania o udzielenie informacji publicznej w tym zakresie i jako takie spełniało znamiona rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81 (OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169), że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.

Jednakże nie można uznać racji strony skarżącej kasacyjnie, że pisma Spółki z [...] czerwca 2015 r. nie można uznać za decyzję administracyjną, ponieważ nie zostało ono podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentacji P. S.A. Oddział W., a to z tego powodu, że w zakresie, w jakim Spółka wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (np. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej) upoważnienie do załatwiania takich spraw w imieniu organu w drodze decyzji administracyjnej nie wynika z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, lecz może zostać wydane na podstawie art. 268a k.p.a., również pracownikowi Spółki, który nie jest uprawniony do jej reprezentacji w sprawach cywilnych. Okoliczność udzielenia takiego upoważnienia może być kwestionowana przez stronę w postępowaniu odwoławczym, zainicjowanym zaskarżeniem takiej decyzji (tu pisma Spółki z [...] czerwca 2015 r.) w drodze właściwego środka odwoławczego (art. 127 k.p.a.).

Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 149 § la i art. 154 § 6 p.p.s.a. polegający na błędnym przyjęciu, iż bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, skutkującego niewymierzeniem organowi grzywny, ponieważ okoliczność, że Spółka znała treść orzeczenia NSA z 12 maja 2011 r., I OSK 771/11, nie stoi w sprzeczności z oceną przyjętą przez Sąd I instancji, że nie pozostawała ona w błędnym przekonaniu co do trybu udostępnienia żądanej w pkt 1 wniosku informacji publicznej oraz podmiotu właściwego do jej udostępnienia.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.