Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2594/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 618  Wywłaszczanie i zwrot nieruchomości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr.sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Zarządu Miasta P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę o d d a l a s k a r g ę /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ G.Radzicka


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002r. odmówił ustalenia na rzecz S.L., D.L., Do.L., L. i M. L. odszkodowania za część nieruchomości z księgi wieczystej KW [...], położonej w P. przy ulicy S., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb S., arkusz mapy 23 jako działka "1".

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:

W dniu [...] września 2001r. L.L. działając w imieniu własnym oraz - na podstawie udzielonych pełnomocnictw - w imieniu S.L., Do.L. i M.L., wniósł o ustalenie odszkodowania za wydzieloną pod drogę część nieruchomości położonej w P. przy ul. S., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb S., arkusz mapy 23, jako działka nr "1".

Zgodnie z przepisami art. 98 ust. 3 i art. 129 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 9 b1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, w miastach na prawach powiatu odszkodowanie, takie ustala prezydent miasta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Prowadzenie spraw z tego zakresu przekazano Zarządowi Geodezji i Katastru Miejskiego uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] stycznia 1999r. Nr [...], zmieniającą uchwałę Rady Miejskiej P. z dnia [...] czerwca 1991r. Nr [...] w sprawie przekształcenia P. Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego w Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2000r. nr [...] Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego zatwierdził projekt podziału działki nr "2" z arkusza mapy 23 obrębu S., zapisanej w księdze wieczystej WK nr [...] na rzecz S.L., D.L. i Do.L. w - części każdego z nich oraz na rzecz L. i M.L. w - części.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że projekt podziału działki nr "2" został pozytywnie zaopiniowany postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...] jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia [...] grudnia 1994r. oraz jako zgodny z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego M. 2-3, zatwierdzonym uchwała Miejskiej Rady Narodowej w P. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1986r.

Decyzja z dnia [...] listopada 2000r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z późn.zm.) i stała się ostateczną w dniu [...] grudnia 2000r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego poinformował współwłaścicieli nieruchomości, że brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia uzgodnień przewidzianych w przepisie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wypłaty odszkodowania, ponieważ nieruchomość nie jest przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. W tych okolicznościach podział nieruchomości nie wywołał skutku prawnego w postaci przejścia prawa własności na rzecz gminy.

W toku postępowania, na podstawie wyjaśnień: Zarządu Dróg Miejskich zawartych w piśmie z dnia [...] stycznia 2002r. l.dz. [...], Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. w pismach z dnia [...] grudnia 2001r. i [...] grudnia 2001r. (nr [...] oraz [...]), oraz na podstawie zapisów szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego "M. 2-3", zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 1986r. ustalono, że działka nr "1", stanowi część drogi oznaczonej w planie symbolem "B 46 KW" i opisanej jako projektowana ulica dojazdowa. Ustalono również, że nie została podjęta uchwała rady gminy o zaliczeniu tej ulicy do kategorii dróg gminnych ani do żadnej innej kategorii dróg publicznych.

Na rozprawę administracyjną wyznaczoną na dzień 4 marca 2002r. strony nie stawiły się, nie skorzystały również z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych. Organ I instancji stwierdził, że przepis art. 98 ust. 1 stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym, że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne.

Zgodnie z przepisem art. 98 ust. 3 za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Odszkodowanie przysługuje zatem jedynie za działki gruntu, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, a zatem - wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe. Tylko takie drogi bowiem przechodzą na własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. W ocenie organu przepis art. 98 ust. 1 jednoznacznie wskazuje, że w przypadku, gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa kategorii drogi publicznej, pod jaką przewidziany jest dany teren, to nie dochodzi do przejścia prawa własności tej działki na jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa. Tak wydzielony pas gruntu, mimo iż zgodnie z zapisem z planie przewidziany jest pod drogę, ulicę, drogę zbiorczą, ciąg komunikacyjny, czy wreszcie nawet drogę publiczną, lecz bez określenia jej kategorii, pozostaje własnością dotychczasowego właściciela lub w użytkowaniu wieczystym podmiotu, któremu to prawo przysługiwało przed podziałem.

Uznając więc żądanie współwłaścicieli za nieuzasadnione, organ wydał decyzję opisaną na wstępie.

W odwołaniu od decyzji S., D., Do., L. i M. L. zarzucili organowi I instancji wadliwą wykładnię przepisów art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie odwołujących plan zagospodarowania przestrzennego Miasta P. w miejscu działki "1" przewiduje ulicę i w tym celu odmówiono podziału działki nr "2" na dwie, lecz narzucono odwołującym podział nieruchomości na trzy działki, w tym "1" umożliwiającej nawracanie. Odwołujący podnieśli również, że w identycznej sprawie dotyczącej podziału nieruchomości działki sąsiedniej o nr "3", po wydzieleniu działki "4" wypłacono sąsiadom odszkodowanie. Przedłożyli również decyzję o wypłacie odszkodowania sąsiadom - współwłaścicielom działki "5".

Z tych powodów odwołujący żądali uchylenia zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2002r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przed rozstrzygnięciem sprawy organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez ustalenie, że wydzielona część z działki "2" oznaczona jako działka "1" oznaczona jest symbolem B 46 KW i stanowi projektowaną ulicę dojazdową. Wynika to także z wypisu planu szczegółowego "M. 2-3", na którym działka "1" scharakteryzowana jest jako projektowana ulica dojazdowa, a jej przeznaczenie w planie perspektywicznym określono jako: ulica ruchu wolnego.

W uzasadnieniu organu odwoławczego stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 98 ust. 1 z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 46 poz. 543), obowiązującym w dniu uzyskania klauzuli ostateczności przez decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, "działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne".

W myśl ust. 3 tego artykułu, za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Zatem obowiązek ustalenia odszkodowania za działki wydzielone przy podziale zachodzi wówczas, gdy wydzielenie to wywołuje skutek prawny opisany powyżej, a rzeczony skutek prawny ex lege zachodzi wówczas, gdy następuje wydzielenie działki pod drogę określoną w treści przepisu art. 98 ust. 1. Treści tego przepisu nie można jednakże nadawać znaczenia sprzecznego z pozostałymi przepisami zawartymi w ustawie, w której został zamieszczony, jak również sprzecznej z przepisami innych ustaw, będących częścią składową systemu prawa, bowiem należy mieć na względzie racjonalność ustawodawcy.

W myśl powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o przebiegu dróg decyduje plan miejscowy, a art. 93 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż podziału można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W przedmiocie tej zgodności orzeka właściwy organ w postanowieniu wydanym na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy.

W sprawie podstawą wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości było postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2000r. nr [...] stwierdzające, iż proponowany podział jest zgodny z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "M. 2-3", zatwierdzonym uchwała Miejskiej Rady Narodowej w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 1986r.

W czasie sporządzania tychże planów miejscowych obowiązywała ustawa z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1984r. Nr 35, poz. 185), której art., 26 stanowił, iż miejscowy plan szczegółowy określa przeznaczenie gruntu, wyznacza linie rozgraniczające te grunty, ustala zasady uzbrojenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy, a w miarę potrzeby również i inne warunki i wytyczne. Organ odwoławczy podkreślił, że w piśmie Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] podano, że działka nr "1" pokrywa się z przebiegiem drogi określonej jako projektowana droga dojazdowa (symbol w planie B 465 KW). Do pisma dołączono wyrys z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego, z zaznaczeniem granic tej działki. Z dokumentów tych wynika, że działka nr "1", wydzielona przy analizowanym podziale działki "2", znajduje się w przebiegu drogi ujętej w planie miejscowym szczegółowym.

Drogami publicznymi, w rozumieniu art. 2 ust. Ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 1985r. Nr 14 poz. 60), w jej brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania powyższego miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego, były: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi gminne oraz lokalne miejskie i drogi zakładowe.

Art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowił, iż ulice leżące w ciągu dróg krajowych, wojewódzkich, gminnych i lokalnych miejskich, należą do tej samej kategorii co te drogi.

Zgodnie z art. 8 wyżej cytowanej ustawy, do dróg zakładowych zaliczano ogólnodostępne drogi stanowiące dojazd do dróg krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich - do określonych jednostek gospodarki uspołecznionej i innych jednostek organizacyjnych, obszarów leśnych oraz obszarów uspołecznionych gospodarstw rolnych, służące przede wszystkim do ich obsługi, place przed dworcami kolejowymi i autobusowymi, portami morskimi i śródlądowymi, dworcami lotniczymi oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych.

W myśl art.11, drogi ogólnodostępne nie zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych (drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych - drogi wiejskie), powinny być albo oznakowane jako wewnętrzne, albo ulec likwidacji.

Droga, w przebiegu której znajduje się działka "1", nie została oznaczona w planie szczegółowym jako droga wewnętrzna.

Działka nr "2" nie leży w przebiegu drogi, która wypełnia przesłanki zacytowanego wyżej art. 8 ust.1, a więc drogi zakładowej. Nadto nie leży w przebiegu drogi krajowej ani wojewódzkiej, gdyż łączy się z siecią dróg lokalnych, wśród których funkcjonuje jako droga miejska ulica S., ulica Ż. oraz ulica M.

Wobec powyższego, skoro w dniu zatwierdzania projektu podziału przedmiotowej nieruchomości, działka powstała w wyniku podziału, łączyła się z działkami leżącymi w przebiegu ulicy (m.in. działki nr "4" i "5"), która miała charakter drogi lokalnej i łączyła się z drogami publicznymi stanowiącymi drogi gminne, to uzasadnionym jest stwierdzenie, iż działka nr "1" została wydzielona pod drogę lokalną miejską - dziś gminną.

Obecnie drogi lokalne zmieniły swój status i stały się drogami gminnymi. Wynika to z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 stycznia 1998r. Przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną (Dz.U. z 1998r. Nr 133 poz. 872 ze zm.), który stanowi, iż dotychczasowe drogi gminne i lokalne miejskie stały się z dniem 01 stycznia 1999r. drogami gminnymi oraz z przepisów ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 71 poz. 838 ze zm.), w brzmieniu obecnie obowiązującym, w którym ustawodawca wśród dróg publicznych nie wymienia już dróg lokalnych miejskich, a jedynie gminne.

W związku z poglądem organu I instancji, że wydzielona w wyniku podziału droga, przeznaczona w planie pod drogę, nie jest drogą publiczną, nie została bowiem podjęta uchwała rady gminy o zaliczeniu tej ulicy do kategorii dróg gminnych, ani do żadnej innej kategorii dróg publicznych w związku z czym nie jest objęta reżimem prawnym art.. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ odwoławczy stwierdził, że nie jest on uzasadniony.

W ocenie organu II instancji skutek prawny przewidziany w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje z mocy samego prawa, w związku z czym nie może go niweczyć brak czynności technicznej, polegającej na podjęciu przez właściwy organ uchwały o zaliczeniu drogi do określonej kategorii, a uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do określonej kategorii jest warunkiem koniecznym wystąpienia tego skutku, prowadziłoby do wniosku, iż nadanie kategorii drodze musi nastąpić przed dniem (najpóźniej w dniu), w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stanie się ostateczna. W takiej sytuacji nadawano by kategorię nie drodze wydzielonej w wyniku podziału, a działce gruntu, która stanie się drogą dopiero z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stanie się ostateczna.

Zdaniem organu odwoławczego zwrot "działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne", którym posługuje się ustawodawca w art. 98 ust. 1, należy interpretować jako działki gruntu przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi publiczne.

Za taką interpretacją przemawia również art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994r. Nr 89 poz. 415), który stanowi, że w planie miejscowym ustala się: linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczenia ścieżek rowerowych. W przepisie tym mowa wyłącznie o drogach publicznych, z czego wynika, że w miejscowym planie nie ujmuje się dróg wewnętrznych. Jeżeli więc jakaś droga przewidziana jest w planie, należy przyjąć, iż jest to droga publiczna, bowiem plan miejscowy nie ingeruje swoimi zapisami w obsługę dojazdów do nowo utworzonych działek.

Przyjęcie odmiennej interpretacji oznaczałoby, że przepis art. 98 ust. 1 jest martwy, nawet wówczas, gdyby nastąpiło wydzielenie działki gruntu pod przewidzianą w planie miejscowym drogę gminną.

Skoro więc działka nr "1" pokrywa się z przebiegiem drogi ujętym w miejscowym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego, to wystąpił skutek prawny w postaci przejścia prawa jej własności na rzecz gminy z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a poprzednim jej właścicielom przysługuje odszkodowanie ustalone w oparciu o przepis art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Miasta P. zarzucił Wojewodzie [...] rażące naruszenie przepisów art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 18997r. o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżącego, jeżeli plan nie określa jednoznacznie kategorii drogi publicznej, pod jaką przewidziany jest dany teren, to nie dochodzi do przejścia prawa własności na jakąkolwiek jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa, a prawo użytkowania wieczystego nie wygasa. Tak wydzielony pas gruntu mimo, iż zgodnie z zapisem planu przewidziany jest pod drogę, ulicę zbiorczą, ciąg komunikacyjny, czy wreszcie nawet drogę publiczną, lecz bez określenia jej kategorii, pozostaje własnością dotychczasowego właściciela lub w użytkowaniu wieczystym.

Jeżeli gmina lub województwo będzie chciało zrealizować drogę publiczna na tym terenie, to najpierw trzeba będzie przeprowadzić procedurę zmiany planu, a następnie wykupić albo wywłaszczyć ten teren.

W konkluzji skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Art. 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji stanowił "działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne..."

Tak więc warunkiem przejścia działki z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa jest to by:

- z wnioskiem o podział wystąpił właściciel

- droga musi być publiczną

- jej przebieg przewiduje w dacie orzekania plan zagospodarowania przestrzennego.

Pojęcie drogi publicznej zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 1985r. Nr 14 poz. 60 ze zm.). W dacie rozstrzygania niniejszej sprawy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy stanowił, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:

1) drogi krajowe

2) drogi wojewódzkie

3) drogi powiatowe

4) drogi gminne

a ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi.

Skoro przepisy art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówią o "działce gruntu" - znaczy to, że o tym czy działka będzie wchodziła w skład drogi publicznej decyduje plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się "linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych".

W planach zagospodarowania przestrzennego nie ustala się przebiegu ulic innych niż publiczne.

Skoro w niniejszej sprawie z treści decyzji z [...] listopada 2000r. Dyrektora [...] nr [...] stwierdzono, że działka nr "1" przeznaczona jest pod komunikację - projektowana ulicę i potwierdzały to plany zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie: plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzony uchwała Rady Miejskiej P. nr [...] z [...] grudnia 1994r. oraz miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego "M. 2-3" zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 1986r., organ I instancji bezpodstawnie przyjął, że warunkiem realizacji przepisów art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przyznania odszkodowania, jest potrzeba podjęcia uchwały rady gminy o zaliczeniu ulicy do określonej kategorii dróg gminnych. Jest niespornym, że działka nr "1" wg szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego "M. 2-3" stanowi zakończenie ciągu komunikacyjnego oznaczonego symbolem B 46 KW i za przejęcie sąsiednich działek poprzedzających działkę "1" - o numerach "4" i "5" wypłacono odszkodowanie. Organ odmawiając wypłaty uczestnikom odszkodowania winien wypowiedzieć się, dlaczego różnicuje poszczególnych obywateli, pozostających w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej.

W powyższych okolicznościach uznając zasadność przyjętych argumentów w decyzji kasacyjnej i nie podzielając wywodów skargi na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ G.Radzicka

MarK