Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1547/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 3 pkt 3, art. 43
journal: Dz.U. 2013 poz 1457
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 167/14 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego we Wschowie na uchwałę Rady Miejskiej we Wschowie z dnia 29 września 2011 r. nr XIII/116/11 w przedmiocie ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna oraz zasady jego ustalania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze na rzecz Gminy Wschowa kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., II SA/Go 167/14, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego we Wschowie na uchwałę Rady Miejskiej we Wschowie dnia 29 września 2011 r., nr XIII/116/11 w sprawie ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna oraz zasady jego ustalania w pkt I stwierdził nieważność § 2 pkt 2 i 6 zaskarżonej uchwały; w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt III orzekł, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Rada Miejska we Wschowie w dniu 29 września 2011r., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 43 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. Nr 45, poz. 235), podjęła jednogłośnie uchwałę nr XIII/116/11 w sprawie ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna oraz zasady jego ustalania. Jej ogłoszenie nastąpiło w dzienniku urzędowym województwa lubuskiego z 2011 r. nr 124, poz. 2299.

Uchwała ta została następnie zmieniona uchwałą Rady Miejskiej we Wschowie z dnia 27 października 2011 r. nr XIV/141/11(Dz.Urz. Woj. Lubus. z 2011 r. Nr 134, poz. 2563 ) w ten sposób, iż skreślony został w § 2 punkt 4.

Skargę na uchwałę z 29 września 2011 r. wniósł Prokurator Rejonowy we Wschowie zaskarżając ją w całości i zarzucając jej istotne naruszenie prawa, to jest :

– art. 43 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 poprzez wskazanie w § 1 uchwały konkretnej i stałej stawki wynagrodzenia dziennego opiekuna zamiast określenia jego maksymalnej wysokości, a w § 2 pkt 1 konkretnej i stałej stawki wynagrodzenia opiekuna, w przypadku objęcia opieką dziecka niepełnosprawnego,

– art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 43 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3, poprzez określenie w § 2 pkt 2, 5 i 6 uchwały czasu sprawowania opieki oraz terminu wypłacania wynagrodzenia, gdy kwestie te powinny być ustalone w cywilnoprawnej umowie, która jest zawierana pomiędzy opiekunem dziennym a gminą (wójtem gminy) i pomimo braku upoważnienia ustawowego w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że uchwalając konkretną a nie maksymalną wysokość wynagrodzenia dziennego opiekuna, Rada wykroczyła poza kompetencje nadane jej przez ustawodawcę. Norma kompetencyjna wyraźnie upoważnia Radę wyłącznie do określenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia opiekuna dziennego co należy rozumieć w ten sposób, że organ ma uprawnienie do wskazania górnego pułapu wynagrodzenia, przy czym ustawodawca nie wskazuje, czy ma to być maksymalna stawka godzinowa, dzienna czy miesięczna. Skoro Rada ma określić wyłącznie wysokość maksymalną powinno być możliwe ustalenie konkretnej wysokości wynagrodzenia na poziomie niższym na etapie zawierania umowy cywilnoprawnej między dziennym opiekunem a wójtem gminy. Takiego rozwiązania nie można zastosować w oparciu o obowiązującą uchwałę.

Prokurator zwrócił również uwagą na art. 36 ust. 3 ustawy, który wskazuje na elementy umowy zawieranej pomiędzy opiekunem dziennym a gminą, a w szczególności na art. 36 ust. 3 pkt 6, zgodnie z którym umowa określa między innymi wysokość wynagrodzenia oraz sposób i termin jego wypłaty. Zdaniem skarżącego, skoro ustawodawca wskazał, że w umowie zawiera się między innymi regulacje dotyczące wynagrodzenia opiekuna, to należy uznać, że Rada, określając w uchwale w § 1 (a de facto także w § 2 pkt 1) konkretną, a nie maksymalną wysokość wynagrodzenia dziennego opiekuna wykroczyła poza kompetencje nadane jej przez ustawodawcę i w konsekwencji uregulowała kwestię, która powinna być określona w umowie zawartej między opiekunem dziennym a wójtem gminy.

Ponadto Rada wykroczyła poza delegację ustawową określając w § 2 pkt 2 uchwały czas wypłaty wynagrodzenia, a w § 2 pkt 6 także czas sprawowania opieki przez dziennego opiekuna, co powinno również zostać zawarte w umowie o jakiej mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3.

W odpowiedzi na skargę, reprezentujący Radę Miejską we Wschowie Burmistrz Miasta i Gminy Wschowa wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 43 ustawy o opiece maksymalną wysokość wynagrodzenia dziennego opiekuna oraz zasady jego ustalania określa, w drodze uchwały, rada gminy. Kwestionowany skargą § 1 uchwały ma brzmienie następujące: "Ustala się maksymalne wynagrodzenie dziennego opiekuna w wysokości 3,00 zł (słownie: trzy złotych 00/100) za każdą godzinę faktycznie sprawowanej opieki nad jednym dzieckiem". W ocenie Sądu, w § 1 zaskarżonej uchwały Rada Miejska we Wschowie, zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 43 ustawy o opiece, określiła maksymalne wynagrodzenie dziennego opiekuna. W świetle cytowanej regulacji uchwały nie zasługuje zarzut ustalenia przez Radę konkretnej, stałej i sztywnej stawki godzinowej wynagrodzenia dziennego opiekuna zamiast określenia maksymalnej wysokości tego wynagrodzenia. O zgodności z prawem wskazanej regulacji świadczy w szczególności użycie w § 1 uchwały sformułowania: "ustala się maksymalne wynagrodzenie". Sąd zaakcentował słowo "maksymalne" które przesądza, iż ustalone wynagrodzenie, wbrew wywodom skargi, nie ma charakteru sztywnej, konkretnej i stałej stawki. Ustawodawca w art. 43 ustawy nie wskazał, czy maksymalna wysokość wynagrodzenia ma zostać oznaczona w wymiarze godzinowym, dziennym czy też miesięcznym, zatem i w tym zakresie regulacja § 1 uchwały odpowiada prawu.

W konsekwencji Sąd uznał, że organ uchwałodawczy gminy prawidłowo zrealizował przyznaną mu kompetencję i dokonał określenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna poprzez ustalenie stawki godzinowej ze wskazaniem jego górnego pułapu (tj. wynagrodzenia maksymalnego ) w wysokości 3 zł za każdą godzinę faktycznie sprawowanej opieki nad jednym dzieckiem. Celem, jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu regulację zawartą w art. 43 ustawy, była ochrona korzystających z usług świadczonych przez dziennego opiekuna przed nadmiernym wzrostem i dowolnością w kształtowaniu wysokości wynagrodzenia opiekuna, co z pewnością przełożyłoby się na wysokość opłaty za pobyt dziecka u dziennego opiekuna. Zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 6 ustawy o opiece, wysokość wynagrodzenia oraz sposób i termin jego wypłaty winna określać umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy opiekunem a gminą. W ocenie Sądu postanowienia § 1 zaskarżonej uchwały w żaden sposób nie stoją w kolizji z regulacją art. 36 ust. 3 pkt 6 i umożliwiają stronom umowy ustalenie wynagrodzenia dziennego opiekuna przy zastosowaniu niższej stawki godzinowej niż stawka maksymalna określona w tym przepisie. Stawka określona w § 1 zaskarżonej uchwały nie jest sztywną stawką godzinową, a stawką maksymalną, której przy ustalaniu wynagrodzenia dziennego opiekuna strony umowy nie mogą przekroczyć. Wobec powyższego, Sąd uznał skargę w zakresie zaskarżenia § 1 uchwały za niezasadną.

Zdaniem Sądu niezasadny pozostawał, analogiczny zarzut strony skarżącej stawiany przepisowi § 2 pkt 1 uchwały. W przepisie tym Rada postanowiła o podwyższeniu o 50% wynagrodzenia określonego w § 1 w przypadku objęcia opieką dziecka niepełnosprawnego. Bez wątpienia ta regulacja mieści się w zakresie kompetencji organu stanowiącego gminy przewidzianej w art. 43 ustawy o opiece (ustalenie zasad wynagrodzenia opiekuna dziennego). Prokurator podniósł, że stawka ustalona w § 2 pkt 1 uchwały jest również stawką sztywną. Tymczasem powołana regulacja nie określa stawki sztywnej, a jedynie formułuje zasadę, zgodnie z którą wysokość wynagrodzenia opiekuna, sprawującego opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym, ulega podwyższeniu o 50%. Jednakże zawsze – na co wskazuje odesłanie do § 1 uchwały – będzie uzależniona od wysokości wynagrodzenia podstawowego określonego w § 1. Oznacza to w konsekwencji, iż dopiero w umowie cywilnoprawnej, o jakiej mowa w art. 36 ust. 3 pkt 6 ustawy o opiece, jej strony określą stawkę godzinową wynagrodzenia opiekuna dziennego nie wyższą niż maksymalna ustalona § 1 uchwały i dopiero tak ustalona umownie stawka podlegać będzie zwiększeniu o 50% – zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 pkt 1 uchwały – w przypadku objęcia opieką dziecka niepełnosprawnego.

Sąd jako zasadne ocenił zarzuty odnośnie przekroczenia przez Radę zakresu delegacji ustawowej przy uchwaleniu § 2 pkt 2 i 6 zaskarżonego aktu. Postanowienia dotyczące wysokości wynagrodzenia opiekuna dziennego oraz sposobu i terminu jego wypłaty opiekunowi, jak również czasu sprawowania opieki powinny znaleźć się w umowie zawartej pomiędzy opiekunem a gminą. Wynika to wprost z postanowień art. 36 ust. 3 ustawy. Uregulowanie kwestii, które winny znaleźć się w umowie cywilnoprawnej, w akcie prawa miejscowego przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, Sąd uznał za wykroczenie przez organ stanowiący gminy poza kompetencje przyznane mu przez ustawodawcę jak też ograniczające uprawnienia stron umowy do swobodnego kształtowania jej treści w tym zakresie. Wskazane działanie rady gminy stanowi naruszenie prawa w istotnym stopniu.

Sąd nie znalazł natomiast podstaw do zakwestionowania zaskarżonej regulacji § 2 pkt 5 uchwały o treści: "Wynagrodzenie przysługuje za nie więcej niż 8 godzin dziennej opieki". W ocenie Sądu zapis pkt 5 § 2 kontrolowanej uchwały ustanawia zasadę, wg której ma być ustalone wynagrodzenie opiekuna dziennego. Nie narusza tym samym powołanego w skardze przepisu art. 43 ustawy o opiece, jak też nie wchodzi w materię zastrzeżoną dla umowy (art. 36 ust. 3 tej ustawy).

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził nieważność § 2 pkt 2 i 6 uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. W pozostałej części (§ 1 oraz § 2 pkt 1 i 5 uchwały), skarga została oddalona na mocy art. 151 p.p.s.a.

Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.

Wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 43 i art. 36 ust. 3 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 polegające na niezasadnym oddaleniu skargi w zakresie § 1, § 2 pkt 1 i pkt 5 zaskarżonej uchwały;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 polegające na nie wyjaśnieniu w pełnym zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia co do uznania legalności tej części uchwały, która była poza zakresem zarzutów zawartych w skardze, odnośnie § 2 pkt 3 kwestionowanej uchwały – które to naruszenia miały wpływ na treść orzeczenia;

3) naruszenie prawa materialnego – art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 poprzez błędną jego wykładnię.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w komentarzu do art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 autorstwa Aleksandra Jakubowskiego (stan prawny na dzień 15 grudnia 2013 r.) zaprezentowane jest stanowisko, że uchwała, podjęta na podstawie ww. przepisu, nie może określać konkretnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna, zatrudnianego przez gminę, lecz jedynie maksymalną, jego wysokość, aby organ wykonawczy gminy zawierający umowę z dziennym opiekunem o świadczenie usług miał zapewnioną elastyczność działania. Maksymalna wysokość wynagrodzenia nie musi być określona kwotowo. Może być ona wskazana w odniesieniu do określonego wskaźnika, np. płacy minimalnej czy średniej jako jej procent czy wielokrotność. Komentator podkreślił, że istotne jest to, by wysokość wynagrodzenia nie została przyjęta w sposób dowolny, lecz w oparciu o określone argumenty, jak np. potrzebę zwiększenia podaży usług dziennych opiekunów w lokalnym systemie opieki nad dziećmi w wieku do lat 3, czy średnią wysokość wynagrodzenia w gminie.

Zdaniem Prokuratora Rada Miejska we Wschowie w kwestionowanym § 1 kontrolowanej uchwały nie ustaliła maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna zatrudnianego przez gminę, lecz maksymalną stawkę wynagrodzenia za 1 godzinę faktycznie sprawowanej opieki nad jednym dzieckiem. Tym samym Rada nie wypełniła delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. Z uwagi na to, że § 2 pkt 1 odwołuje się do kwestionowanego § 1, to nie mógłby on funkcjonować samoistnie w obrocie prawnym

Zapis pkt 5 § 2 aktu stanowiący, że wynagrodzenie przysługuje za nie więcej niż 8 godzin dziennej opieki – w powiązaniu z ustaloną maksymalną stawką wynagrodzenia za 1 godzinę określoną w § 1 uchwały – można byłoby interpretować także w ten sposób, że Rada Miejska we Wschowie pośrednio zmierzała do określenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia za dzienną opiekę. Jednak nie do zaakceptowania jest przyjęcie zgodności z prawem zapisu uchwały określającego maksymalny czas (wymiar 8-godzinny) sprawowania dziennej opieki odpłatnie, bowiem czas i miejsce sprawowania opieki określać ma umowa, stosownie do 36 ust. 3 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. Zapisu § 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały nie można traktować jako zasady ustalenia wynagrodzenia, gdyż tak skonstruowany przepis w sposób nieuprawniony narzuca nieodpłatność świadczenia dziennej opieki powyżej 8 godzin.

Dzienny opiekun świadczy usługi na podstawie cywilnoprawnej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Zatem to strony tej cywilnoprawnej umowy (a nie organ uchwałodawczy) zdecydują, czy za sprawowanie opieki przez dziennego opiekuna będzie przysługiwało wynagrodzenie i w jakiej wysokości (art.36 ust. 3 pkt 6 ustawy w związku z art. 735 § 1 k.c.). Zgodnie z wymogami zawartymi w art. 36 ust. 3 pkt 3 pkt 7 ustawy umowa ma określać także czas i miejsce sprawowania opieki, czas na jaki umowa została zawarta. Oznacza to, że strony umowy decydują o czasie sprawowania opieki, czyli – w jakim okresie, kiedy, od kiedy do kiedy (w jakich godzinach, lub w jakim wymiarze).

Zdaniem Prokuratora Sąd oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę w zakresie § 1, § 2 pkt 1 i pkt 5 zaskarżonej uchwały, naruszył przepis art. art.151 p.p.s.a. w związku z art. 43 i art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 43 ustawy dotyczącego określenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia dziennego opiekuna rozumianej przez Sąd jako maksymalna stawka (max kwota /1 godz./1 dziecko).

Zdaniem prokuratora, także przepis § 2 pkt 3 badanej uchwały, chociaż nie był kwestionowany w skardze, jest niezgodny z art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. W przepisie tym Rada Miejska we Wschowie uchwaliła, że wynagrodzenie nie przysługuje z tytułu opieki nad dzieckiem objętym opieką żłobka lub klubu dziecięcego. Interpretacja tego przepisu wskazuje na to, że organ uchwałodawczy decyduje, zawierając w uchwale warunek, iż opiekun dzienny ma być pozbawiony wynagrodzenia za rzeczywiście sprawowaną opiekę nad dzieckiem, które zwykle uczęszcza do żłobka lub klubu dziecięcego, ale z pewnych powodów w danym dniu oddane zostaje pod opiekę dziennego opiekuna.

W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd, chociaż przeprowadził badanie legalności całego zaskarżonego aktu prawa miejscowego, nie przedstawił wywodu prawnego dlaczego Jego zdaniem § 2 pkt 3 realizuje delegację ustawową z art. 43 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. Sąd nie wyjaśnił w tym zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, naruszając przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 43 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.

W przeciwnym razie należałoby uznać, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisu postępowania, tj. art.134 § 1 p.p.s.a. polegającego na niezbadaniu w pełnym zakresie, poza zakresem zarzutów zawartych w skardze, legalności zaskarżonej uchwały z przepisem stanowiącym materialnoprawną podstawę jej podjęcia – art. 43 ustawy z dnia o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 odnośnie § 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały, które to naruszenie miały istotny wpływ na treść orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Jako niezasadny należało uznać zarzut dotyczący rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego w zakresie postanowień uchwały zawartych w § 1 i § 2 pkt 1 i 5.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej trafne jest stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym maksymalna wysokość wynagrodzenia opiekuna dziennego zatrudnionego przez gminę określona została zgodnie z delegacją zawartą w art. 43 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2013 r. poz. 1457, dalej: ustawa z 4 lutego 2011 r.).

W uzasadnieniu wyroku przedstawiono w sposób wyczerpujący ocenę w tym zakresie, zatem powtarzanie argumentacji Sądu jest zbędne. Dodać jedynie należy, że z brzmienia przepisu § 1 Uchwały – interpretowanego według reguł wykładni językowej i logicznego wnioskowania – wynika, że ustalona w nim maksymalna stawka wynagrodzenia opiekuna dziennego pozwala na określenie w umowie wynagrodzenia przy zastosowaniu stawki niższej. Zauważyć ponadto należy, że stanowisko Prokuratora jest w tym przedmiocie niekonsekwentne.

Mianowicie w skardze omawiane unormowanie Prokurator kwestionował twierdząc, że oznacza ono wprowadzenie stawki sztywnej wynagrodzenia, a nie maksymalnej, jak nakazuje art. 43 cyt. ustawy.

Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Rada Miejska w § 1 Uchwały nie ustaliła maksymalnej stawki wynagrodzenia, lecz maksymalną stawkę wynagrodzenia za 1 godzinę faktycznie sprawowanej opieki nad jednym dzieckiem.

Formułowanie w ten sposób zarzutu jest o tyle niezrozumiałe, że po pierwsze, ustawodawca w art. 43 ustawy z 4 lutego 2011 r. nie wskazał, czy maksymalna wysokość wynagrodzenia ma zostać oznaczona w wymiarze godzinowym, dziennym, czy ewentualnie miesięcznym.

Po drugie, maksymalna stawka dzienna wynika w sposób oczywisty z § 1 uchwały przy uwzględnieniu treści § 2 pkt 5 Uchwały stanowiącym, że wynagrodzenie przysługuje za nie więcej niż 8 godzin dziennej opieki.

Zgodzić się należało również z oceną Sądu Wojewódzkiego, że postanowienie zawarte w pkt 5 § 2 Uchwały stanowi określenie zasady ustalania wynagrodzenia, co odpowiada delegacji z art. 43 ustawy z 4 lutego 2011 r. Ponadto Uchwała w analizowanym punkcie stanowi wyłącznie o tym, że wynagrodzenie dziennego opiekuna zatrudnionego przez gminę przysługuje za nie więcej niż 8 godzin dziennej opieki. Nie określa natomiast, jak podnosi się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, maksymalnego czasu sprawowania dziennej opieki, który określany jest w umowie, zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy. Trudno odmówić uprawnienia Radzie do ustalenia maksymalnego dziennego wynagrodzenia – poprzez ustalenie ośmiogodzinnego wymiaru sprawowanej opieki – w sytuacji gdy gospodarowanie środkami publicznymi musi odbywać się w sposób racjonalny i planowany.

Chybiony również okazał się zarzut kasacyjny odnoszący się do unormowania zawartego w § 2 pkt 3 Uchwały. Niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie nie podważają trafności oceny Sądu Wojewódzkiego, który przyjął, że w tej części kontrolowana Uchwała jest zgodna z prawem bowiem realizuje delegację określoną w art. 43 ustawy z 4 lutego 2011 r. Zaznaczyć należy, że zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej nie zawarto argumentacji wykazującej naruszenia wymienionego przepisu ustawy poprzez wprowadzenia ograniczenia polegającego na tym, że wynagrodzenie dziennego opiekuna nie przysługuje z tytułu opieki nad dzieckiem objętym opieką żłobka lub klubu dziecięcego.

Wskazać trzeba, że ustawodawca przyjął alternatywne formy sprawowania opieki nad dziećmi w wieku do lat 3, stanowiąc w art. 2 ust. 1 ustawy, że opieka ta może być organizowana w formie żłobka lub klubu dziecięcego, a także sprawowana przez dziennego opiekuna oraz nianię. Jeżeli więc rodzice dziecka dokonają wyboru, to nie jest wówczas możliwe jednoczesne lub zamienne korzystanie z różnych form organizowanej opieki nad dziećmi. Jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, opiekun zgodnie z umową o sprawowanie opieki ma określoną liczbę dzieci, które zostają mu powierzone i za świadczoną – w tak ustalonym umownie rozmiarze – usługę otrzymuje wynagrodzenie.

W rezultacie należało uznać, że ustalona w wymienionym przepisie zasada nie narusza ustawy.

W konsekwencji wszystkie zarzuty kasacyjne okazały się niezasadne, co skutkowało oddalenie skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.