Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 79/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) sędzia WSA Jolanta Górska sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 grudnia 2014 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia października 2014 r. o odrzuceniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 9 maja 2011 r., podjętą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie robót budowlanych w wymienionym budynku mieszkalnym, wyszczególnionych w projekcie budowlano-konstrukcyjnym remontu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy P. w G. wykonanym przez B. M., w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. We Wspólnocie tej Gmina Miasta jest właścicielem trzech lokali, a właścicielem jednego lokalu jest D. K. Decyzja stała się ostateczna i podlegała wykonaniu.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wobec tego, że nałożony obowiązek nie został wykonany w określony terminie, jako organ egzekucyjny podjął czynności w celu przymuszenia zobowiązanych do wykonania robót remontowych przedmiotowego obiektu budowlanego. Na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619), zwanej dalej u.p.e.a., upomnieniem z dnia 8 lutego 2012 r. wezwał D. K. i Prezydenta Miasta reprezentującego Gminę Miasta do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 9 maja 2011 r. Upomnienie zostało doręczone skutecznie wymienionym członkom Wspólnoty Mieszkaniowej.

Ponieważ mimo upomnienia zobowiązani w dalszym ciągu nie wykonali obowiązku wykonania nakazanych robót remontowych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 16 października 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...], który D. K. otrzymała za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 17 października 2014 r., natomiast Urząd Miejski w dniu 16 października 2014 r.

Pismem z dnia 20 października 2014 r. D. K. wniosła zarzuty przeciwko tytułowi wykonawczemu, zarzucając brak wskazania sposobu egzekucji, co jak twierdzi ogranicza jej prawa do obrony oraz brak upomnienia poprzedzającego wystawienie tytułu wykonawczego. Wyjaśniła nadto, że jest współwłaścicielem mniejszościowym w stosunku do Gminy Miasta, która ma 67% udział we współwłasności. Wobec tego nie ma wpływu na decyzje gminy, ani narzędzi by zmusić ją do wykonania uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 19 lutego 2013 r. o zleceniu wykonania prac remontowych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem 30 października 2014 r., nr [...], odrzucił zarzuty zgłoszone przez D. K. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 października 2014 r. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienie zarzutów egzekucyjnych. Wyjaśnił, że upomnienie zostało doręczone, a w tytule wykonawczym nie ma koniczności wskazywania sposobu egzekucji.

Zażalenie na to postanowienie złożyła D. K., właścicielka lokalu mieszkalnego nr 2 w opisanym budynku, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazała na podstawy zarzutów określone w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez błędne wskazanie osoby zobowiązanej D. K. i Prezydenta Miasta, w sytuacji gdy nakaz wykonania obowiązku zawarty w decyzji z dnia 9 maja 2011 r. nałożony został na Wspólnotę Mieszkaniową a nie na poszczególnych właścicieli budynku, oraz w art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 12 poprzez brak wskazania w treści tytułu wykonawczego dat doręczenia upomnienia.

W zażaleniu wyjaśniono, że w piśmie z dnia 20 października 2014 r. D. K. w terminie sformułowała zarzuty, których zasadność organ pierwszej instancji ocenił błędnie. Według skarżącej K. tytuł wykonawczy zawiera wiele nieprawidłowości, w tym brak oznaczenia organu egzekucyjnego, do którego kierowany jest tytuł wykonawczy, błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego - raz wspólnota, raz poszczególni współwłaściciele, brak oznaczenia kosztów upomnienia, brak oznaczenia dnia doręczenia upomnienia oraz brak pieczęci nagłówkowej w pkt 34 tytułu wykonawczego. Podkreśliła skarżąca, że organ egzekucyjny wskazuje w treści tytułu wykonawczego, że zobowiązanym jest D. K. i Prezydent Miasta, podczas gdy w decyzji z dnia 9 maja 2011 r. obowiązkiem wykonania robót obciążono Wspólnotę Mieszkaniową. Z tego wynika, że tytuł wykonawczy skierowany do właścicieli poszczególnych lokali, a nie do wspólnoty mieszkaniowej nie spełnia wymogu jednolitości podmiotu zobowiązanego z tytułu wykonawczego i decyzji określającej obowiązek.

W zażaleniu pełnomocnika procesowego skarżącej wniesiono też o przywrócenie terminu do wniesienia sformułowanych tam zarzutów wyjaśniając, że D. K. nie podniosła ich w pierwszym piśmie ze względu na brak wiedzy prawniczej oraz zbyt krótki okres na ich wniesienie w sytuacji, gdy opiekuje się chorym mężem.

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazując na podstawy zarzutów z art. 33 u.p.e.a. wyjaśnił, że zobowiązana wniosła zarzuty określone w art. 33 pkt 7 - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, natomiast zarzut o braku wskazania sposobu egzekucji pozostaje poza katalogiem zarzutów z art. 33 u.p.e.a., dlatego też nie może stanowić podstawy zarzutu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że zarzuty zawarte w piśmie z dnia 20 października 2014 r. oraz w zażaleniu nie są zasadne. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie występuje w sprawie. Wyjaśniono, że decyzją z dnia 9 maja 2011 r. nałożono obowiązek wykonania robót remontowych na Wspólnotę Mieszkaniową. Z akt sprawy wynika, że w skład Wspólnoty Mieszkaniowej wchodzi D. K. właścicielka lokalu mieszkalnego nr 2 i Gmina Miasta właściciel trzech lokali mieszkalnych w opisanym budynku. Decyzję tę otrzymali do wykonania współwłaściciele budynku tj. Prezydent Miasta reprezentujący Gminę Miasta i D. K. właścicielka lokalu mieszkalnego nr 2 i jednocześnie współwłaścicielka budynku nr 13. Od tej decyzji nie wniesiono odwołania, w związku z czym zobowiązani zaakceptowali nakaz, a decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu.

Również nieuwzględniono zarzutu opartego na podstawie z art. 33 pkt 7 - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Z akt sprawy wynika, że upomnienie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru D. K. otrzymała w dniu 13 lutego 2012 r. (odebrał Z. P. pełnoletni domownik - mąż). Z pisma Urzędu Miejskiego z dnia 18 kwietnia 2012 r. wynika, że upomnienie, przy tym piśmie, przekazano do Zarządu Nieruchomości Komunalnych, celem wykonania robót objętych decyzją dnia 9 maja 2011 r. Z powyższego wynika, że upomnienie wzywające Wspólnotę Mieszkaniową do wykonania obowiązku wykonania robót zostało doręczone skutecznie.

Zarzut z art. 33 pkt 10, polegający na niespełnieniu wymogów określonych w art. 27 również nie występuje. Tytuł wykonawczy został wystawiony na Prezydenta Miasta, który reprezentuje Gminę Miasta - właściciela trzech lokali mieszkalnych w ww. budynku oraz na D. K., która jest właścicielką jednego lokalu mieszkalnego, co oznacza że w budynku jest tzw. mała wspólnota mieszkaniowa. Według organu tytuł wykonawczy posiada również pozostałe niezbędne elementy wymagane ustawą.

W skardze na powyższe postanowienie zarzucono

a) błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie poprzez uznanie, że w tytule wykonawczym z dnia 16 października 2014 r. nr [...] nie występują braki wskazane w zażaleniu z dnia 10 listopada 2014 r. oraz nierozpoznanie istoty sprawy w szczególności zarzutów wskazanych w treści zażalenia,

b) rażące naruszenie art. 27 u.p.e.a. poprzez wydanie tytułu wykonawczego z dnia 16 października 2014 r., który nie zawierał w swojej treści elementów obligatoryjnych wskazanych w tym przepisie.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano na braki tytułu wykonawczego w stosunku do wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., przede wszystkim nie podano daty doręczenia upomnienia oraz niekonsekwentnie powołuje się podmiot zobowiązany, raz wspólnotę a raz jej członków. Skarżąca wskazała, że zobowiązani winni być wszyscy członkowie wspólnoty, a nie sama wspólnota jak to ma miejsce w decyzji z dnia 9 maja 2011 r. Z tych względów tytuł wykonawczy kierowany do właścicieli poszczególnych lokali a nie do wspólnoty mieszkaniowej nie spełnia wymogu jednolitości podmiotu zobowiązanego z tytułu wykonawczego i decyzji nakładającej obowiązek.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (przepis w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., gdyż przed tą datą zostało wszczęte postępowanie sądowe).

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku niepieniężnego i utrzymuje w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej.

Przepis art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014, poz. 1619), zwanej dalej u.p.e.a., przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko:

1/ wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2/ odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3/ określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4/ błąd co do osoby zobowiązanego;

5/ niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6/niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7/brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8/ zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9/ prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10/ niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy

Żadne inne sytuacje, czy przesłanki nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym wskazywane w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie wskazany przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny, również w postępowaniu odwoławczym, zatem w skardze do sądu administracyjnego nie można organowi egzekucyjnemu skutecznie zarzucić nieuwzględnienia okoliczności będącej przeszkodą w prowadzeniu egzekucji administracyjnej, jeżeli wcześniej nie wniesiono zarzutu w sprawie prowadzenia tej egzekucji, obejmującego tę okoliczność.

Podkreślenia wymaga, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem

zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co

oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, co w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do skarżącej nastąpiło w dniu 17 października 2014 r., a potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2007 r. to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut (sygn. akt I OSK 522/07, LEX nr 374393). Pogląd ten podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2012 r. podkreślając, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. opiera swój zarzut, a zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując ich nowe podstawy (sygn. akt II FSK 1441/10, LEX nr 1424264). Zarówno organy egzekucyjne jak i sąd związani są granicami, jakie wyznaczają zgłoszone we właściwym czasie zarzuty.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca z zachowaniem terminu wniosła zarzuty wskazując na brak przesłania jej upomnienia poprzedzającego wystawienie tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz na brak wskazania w tytule wykonawczym sposobu egzekucji.

W ocenie sądu organy egzekucyjne obu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z prawem materialnym oceniły zgłoszone zarzuty jako niezasadne. W odniesieniu do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza tych okoliczności podnoszonych przez skarżącą. Wręcz przeciwnie zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się aktach administracyjnych organu pierwszej instancji potwierdza, że doręczenie nastąpiło na adres skarżącej do rąk pełnoletniego domownika – Z. P. w dniu 13 lutego 2012 r. To oznacza, że doręczenie nastąpiło w zgodzie z dyspozycją art. 43 k.p.a., czyli przez dorosłego domownika, który kwitując odbiór korespondencji podjął się oddania pisma adresatowi. W tej sytuacji brak jest do podstaw do twierdzenia o nieskuteczności doręczenia. Wobec tego zarzut należało uznać za nieuzasadniony, co też prawidłowo poczyniły organy egzekucyjne.

Podobnie rzecz ma się z zarzutem braku wskazania sposobu egzekucji. Wśród wymogów formalnych tytułu wykonawczego określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., nie ma wymogu wskazania sposobu egzekucji. Sposoby te w zależności od charakteru nałożonego obowiązku: pieniężnego bądź niepieniężnego, wynikają z u.p.e.a. oraz ustaw materialnych, w tym przypadku z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409).

Wbrew zarzutom tytuł wykonawczy w części "G" dotyczącej klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, w sposób prawidłowy wymieniał wszystkie środki egzekucyjne właściwe dla egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, określone w art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a.

Wyjaśnić należy, że wybór zastosowanego środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego, który podejmując go winien kierować się określonymi zasadami, w tym zasadą wyboru takiego środka egzekucyjnego, który umożliwi w ogóle egzekucję należności oraz zasadą najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, obowiązującej jedynie w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru. Powołując się na art. 6 § 1 u.p.e.a., stanowiący, że w razie uchylania się zobowiązanego od obowiązku wierzyciel może podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych wyjaśnić należy, że ustawa nie warunkuje podjęcia czynności egzekucyjnych od zgody zobowiązanego ani od uzgodnienia z zobowiązanym rodzaju środka. Co więcej, zobowiązany nie może skutecznie zarzucić organowi egzekucyjnemu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zanim zostanie on zastosowany.

Również pozostałe powoływane przez skarżącą w dalszym toku postępowania zarzuty błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4) oraz braku wskazania w tytule wykonawczym dat doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a.) organ egzekucyjny ocenił jako nieuzasadnione. Zarzut braku wskazania daty doręczenia upomnienia w tytule wykonawczym nie wpływa w tym przypadku na skuteczność prowadzonej egzekucji, albowiem zarówno sam fakt uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, jak i data tego doręczenia jest niewątpliwa, co potwierdza materiał zgromadzony w aktach sprawy.

Natomiast w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej to w niniejszej sprawie nie mamy z nim do czynienia. Zarzut podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać w kierunku ustalenia, kto jest faktycznie zobowiązanym, gdyż jest to badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Tego rodzaju merytoryczna kontrola tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny jest zaś niedopuszczalna z mocy art. 29 § 1 u.p.e.a. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takiej natury nie zachodziły.

W tej sytuacji żaden z zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania nie potwierdził się i nie zdołał podważyć prawidłowości i skuteczności wystawionego tytułu wykonawczego.

Na marginesie przyznać należy, że ujawnione w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne wskazują na istnienie przeszkód do prowadzenia egzekucji nałożonego obowiązku. Przeszkody te nie zostały jednak przez skarżącą sformułowane jako konkretny zarzut z art. 33 § 1 u.p.e.a., a organy egzekucyjne są związane granicami zarzutów. Ponadto, to na zobowiązanym wskazanym w tytule wykonawczym spoczywa obowiązek udowodnienia zasadności podnoszonych zarzutów.

Skarżąca natomiast nie wskazała zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, którego istota odpowiada okolicznościom faktycznym i prawnym niniejszej sprawy.

Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przykład obiektywnej niemożności jego zrealizowania. Przyczyny niewykonalności obowiązku mogą mieć charakter faktyczny bądź prawny. Przyczyna faktyczna oznacza, że istnieje rzeczywista przeszkoda obiektywnie wykluczająca określone zachowanie się (np. zły stan zdrowia zobowiązanego, w przypadku gdy obowiązek należy wykonać osobiście). Nie stanowią przykładu faktycznej niemożności względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne lub negatywne nastawienie zobowiązanych do realizacji obowiązków. Niewykonalność o charakterze prawnym ma miejsce wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy decyzja nakładająca obowiązki z zakresu prawa budowlanego zobowiązała Wspólnotę Mieszkaniową do wykonania określonych robót budowlanych. Wskazana wspólnota składa się natomiast z dwóch współwłaścicieli dysponujących ogółem czterema lokalami: Gminy Miasta i D. K. Jest to kluczowa okoliczność mająca wpływ na wykonalność nałożonego wskazaną decyzją obowiązku.

Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Oznacza to, że bez względu na liczbę lokali każda wspólnota mieszkaniowa jest tzw. ułomną osobą prawną, czyli może zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. W przypadku natomiast tzw. małych wspólnot, w których liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. W takim przypadku każdy z właścicieli jest uprawniony i zobowiązany do jej reprezentowania. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 3 grudnia 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1647/08, LEX nr 508754) stwierdził, że z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 199-209) wynika, że zarządcami nieruchomości są wszyscy jej współwłaściciele. Decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych uchybień może być skierowana do wszystkich współwłaścicieli, którzy są jednocześnie zarządcami, albo zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego do inwestora Oznacza to, że w sytuacji tzw. małej wspólnoty, gdzie wszyscy współwłaściciele są uprawnieni i zobowiązani do reprezentowania wspólnoty, obciążenie jej obowiązkami winno dokonywać się poprzez nałożenie obowiązków na każdego ze współwłaścicieli. Wówczas wykonanie obowiązku przez któregokolwiek z nich zwolni z odpowiedzialności pozostałych.

W rozpoznawanej sprawie doszło jednak zdaniem sądu do wadliwego zobowiązania samej wspólnoty do wykonania nałożonych obowiązków z zakresu prawa budowlanego, zamiast z uwagi na to, że jest to mała wspólnota, na poszczególnych współwłaścicieli. Tylko w sytuacji skierowania decyzji do wszystkich współwłaścicieli obowiązek nią nałożony były wykonalny. Skoro bowiem źródło obowiązku błędnie określiło jego adresata, to brak jest właściwie oznaczonego podmiotu zobowiązanego do jego wykonania. W tej sytuacji mamy do czynienia z niewykonalnością obowiązku ze względów podmiotowych.

Kwestia ta pozostaje jednak poza sferą rozpoznania sprawy przez organy egzekucyjne, albowiem z mocy art. 29 § 1 u,p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skarżąca nie wskazała natomiast skutecznie zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., dlatego też organy, które działają w granicach złożonych zarzutów, nie mogły zweryfikować dopuszczalności egzekucji z tego powodu. Te natomiast zarzuty, które skarżąca wymieniła nie potwierdziły się i nie zdołały skutecznie wstrzymać prowadzonej egzekucji, co prawidłowo oceniły organy egzekucyjne.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, stosownie do treści art. 119 § 3 tej ustawy, w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.