Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 83/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 4, art. 109, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. i D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 77/08 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. oraz J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 83/09

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2008r. w sprawie VII SA/Wa 77/08, po rozpoznaniu skarg [...] Sp. z o.o. w W. oraz J. S., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2007r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził z urzędu nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2004r. wydaną przez Starostę Piaseczyńskiego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. S. pozwolenia na budowę - dokończenie budowy budynku jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi M.. Organ wyjaśnił, że w dacie wydania w/w decyzji w/w decyzji pozwoleniu na budowę - dom, którego ona dotyczyła był wykonany w stanie surowym otwartym. Organ podniósł, że roboty budowlane były prowadzone przez inwestora na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1999r. której nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2004r.Inwestycja prowadzona przez J. S. nie była więc samowolą budowlaną, ale dla jej dokończenia inwestor winien uzyskać pozwolenie na wznowienie robót wydane przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Wobec tego, ponieważ inwestor złożył wniosek o pozwolenie na dokończenie robót budowlanych w sytuacji, gdy roboty te były już zaawansowane, starosta winien przekazać wniosek do rozpatrzenia organowi nadzoru budowlanego. W tej sytuacji decyzja Starosty Piaseczyńskiego dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania J. S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] listopada 2004r. Wyjaśnił, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 k.p.a gdyż stosownie do treści art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane na dzień podjęcia weryfikowanej decyzji rozpoczęcie albo wznowienie budowy mogło nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych o której mowa w art. 51 ust. 3 ustawy. Wobec powyższego zdaniem organu właściwym do wydania przedmiotowej decyzji był Starosta Piaseczyński.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i D. M. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 138 § 1 pkt 2, art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie oceny zgodności inwestycji na działce [...] z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz błędne oparcie rozstrzygnięcia o przepis art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji w postępowaniu nadzorczym, a nie uwzględnienie treści tego przepisu z daty wydania kwestionowanej decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007r. Organ, powołując się na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze D. i M. M. są zasadne, ponieważ decyzja Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] listopada 2004r. zapadła w sprzeczności z ustaleniami tego planu, obowiązującego w dacie jej wydania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Spółka z.o.o. "[...] Polska" i J. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. J. S. zarzucił organowi naruszenie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji braku skargi uprawnionego podmiotu, co uniemożliwia zastosowanie trybu samokontroli wydanej przez organ decyzji, naruszenie art. 15 k.p.a. oraz przepisów regulujących właściwość organów poprzez oparcie rozstrzygnięcia na odmiennych od podanych w uzasadnieniu decyzji organu \ instancji okolicznościach faktycznych, rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, rażące naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. oraz art. 9, 10, 11 k.p.a. poprzez uporczywe uniemożliwianie stronie zapoznania się z aktami sprawy. Podniesiono, że postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie zostało wszczęte początkowo na skutek wniosku M. i D. M. lecz następnie Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007r. umorzył wszczęte postępowanie uzasadniając rozstrzygnięcie brakiem przymiotu strony po stronie wnioskodawców i wszczął postępowanie z urzędu. W tej sytuacji organ odwoławczy uchylając swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. uwzględnił skargę osób którym odmówiono prawomocnie przymiotu strony.

Zdaniem skarżącego skoro wnoszący skargę M. i D. M. nie mają przymiotu strony w postępowaniu nadzorczym, to wniesienie przez nich skargi skutkuje brakiem skargi uprawnionego podmiotu, w związku z czym organ nie mógł korzystać z przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwiającej samokontrolę wydanej decyzji. "[...] Polska" Sp. z o.o. zarzuciła organowi nadto naruszenie art. 156 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że została wydana z naruszeniem art. 7, 77 kpa w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując treść art. 54 § 3 w/w ustawy Sąd wskazał, że przepis ten stanowi samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do weryfikacji własnego rozstrzygnięcia, a warunkiem skorzystania z uprawnień do samokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów i wniosków skargi jak i wskazanej w niej podstawy prawnej, co znaczy, że podejmując rozstrzygnięcie w tym trybie organ jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Jeżeli organ nie podziela niektórych zarzutów, kwestionuje przedstawioną w skardze podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 50 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a więc osobą, która ma uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi jest ten kto wykaże, że istnieje związek między strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością czyli ten kto działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji uznał, że po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego chcąc skorzystać z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miał obowiązek ustalić, czy wnoszący skargę M. i D. M. mają interes prawny w rozumieniu powoływanego art. 50 do skutecznego jej wniesienia, gdyż tylko w przypadku skutecznej prawnie skargi organ może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 ustawy. Organ nie wypełnił tego obowiązku, co jest istotne tym bardziej, że Wojewoda Mazowiecki na etapie wniosku małż. M. uznał, że nie mają oni interesu prawnego do wszczęcia postępowania nadzorczego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c uchylił zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i D. M.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili:

- naruszenie: prawa procesowego tj. art. 175 ust.1 Konstytucji R.P, art. 145 §1 ust.1 pkt lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe zastosowanie i art. 54 § 3 ustawy oraz art. 50 §1 i 134 § 1 tej ustawy poprzez nieprawidłową wykładnię, a tych dwóch ostatnich przepisów poprzez odmowę zastosowania, co przejawiało się odmową dokonania oceny, że skarżący małż. M. byli uprawnieni do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy organ administracji publicznej doręczył im swoje orzeczenia wydane w II instancji, a tym samym uznał za stronę postępowania,

- naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 i 58 § 1 pkt 4 w/w ustawy poprzez pominięcie, że sprawa ze skargi małżonków M. jest w toku między tymi samymi stronami i skarga w sprawie niniejszej powinna być odrzucona.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że organ administracji publicznej uwzględniając skargę powinien dokonać oceny czy wnoszący skargę, w wyniku której uchylono niekorzystne dla skarżących decyzję, mają legitymację do wniesienia skargi, ponieważ organ takiej oceny dokonał po pierwsze doręczając skarżącym postanowienia II instancji, na które mogli oni wnieść skargę, po drugie z tej przyczyny, że organ uwzględniając skargę i wydając orzeczenie w trybie "samokontroli" z mocy tej decyzji uznał legitymację skarżących. Na mocy wskazanych w art. 54 § 3, art. 50 § 1 i art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd miał obowiązek samodzielnie dokonać takiej oceny. Odmowa dokonania takiej oceny jest unikiem, który można rozpatrywać jako naruszenie prawa do sądu. Ponadto postępowanie z tej skargi nigdy nie zostało umorzone wbrew art. 161 §1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym sprawa sądowoadministracyjna jest w toku w warunkach wskazanych w art 58 § 1 w/w ustawy. Obowiązek umorzenie postępowania sądowo - administracyjnego w razie wydania orzeczenia w ramach samokontroli potwierdza stanowisko piśmiennictwa Nie mógł więc w tych warunkach orzekać Sąd w sprawie ze skargi na orzeczenie wydane w trybie samokontroli, gdy skarga na postanowienie, które te ostatnie uchylało nie została prawomocnie zakończona. W istocie jest to ciągle ta sama sprawa sądowoadmistracyjna z obu wniesionych w sprawie skarg.

Błędne jest też zapatrywanie Sądu I instancji, że odmienna ocena prawna niż zawarta w skardze na decyzję uchylaną w trybie samokontroli wyklucza uchylenie w ramach art. 54 § 3 p.p.s.a. Zapatrywanie to pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem literatury, gdzie wskazuje się że organ administracji dokonuje " autokontroli zaskarżonej decyzji niejako w zastępstwie sądu administracyjnego", a wiec w zakresie zgodności z prawem .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych granicach wniesioną skargę kasacyjną stwierdzić należy, że stawiane w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna została w pierwszej kolejności oparta na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 175 ust.1 Konstytucji RP, art.145 par.1 ust.1 pkt.c poprzez wadliwe zastosowanie, art.54 § 3 p.p.s.a przez nieprawidłową wykładnię oraz naruszeniu art. 50 § 1 i art.134 § 1 p.p.s.a przez odmowę ich zastosowania.

Stosownie do brzmienia art.54 § 3 p.p.s.a "organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy". Przepis ten daje organowi administracji możliwość dokonania autokontroli aktu, który został zaskarżony do sądu administracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych a także doktrynie warunkiem, jaki winien organ spełnić przy wydawaniu aktu w ramach autokontroli, to uwzględnienie skargi w całości.

Uchylając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydana ona zostało z naruszeniem wymienionego wyżej przepisu oraz przepisu art. 50 p.p.s.a., ponieważ organ rozpoznając skargę małż. M. miał obowiązek ustalić, czy wnoszący skargę mają interes prawny w rozumieniu art.50 p.p.s.a, gdyż tylko w tym przypadku organ mógł skorzystać z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Sąd I instancji podkreślił, że było to w sprawie istotne, ponieważ Wojewoda Mazowiecki rozpoznając wcześniej wniosek małż. M. o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji uznał, że nie mają oni interesu prawnego do wszczęcia tego postępowania. Pogląd ten zakwestionowany został przez wnoszącego skargę kasacyjną. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ uwzględniając skargę w trybie autokontroli, tym samym uznał legitymację skarżących tj. uznał, że mają w sprawie przymiot strony a Sąd I instancji miał obowiązek samodzielnie dokonać tej oceny. Jej odmowa jest naruszeniem prawa do sądu.

Pogląd skarżącego kasacyjnie, co do zasady uznać należy za słuszny, jednak w okolicznościach tej sprawy, uznanie przez organ odwoławczy, że skarżący mają w przedmiotowej sprawie przymiot strony budzi wątpliwości, których organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie usunął, nie dokonując w tym przedmiocie żadnych ustaleń, co uniemożliwiło Sądowi I instancji dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Uprawnienia organu dokonującego autokontroli stanowią samodzielna podstawę postępowania prowadzonego przez organ w ramach tej procedury, jak również stosowania różnych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Autokontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ administracji, który ją wydał stanowi nowe, samodzielne upoważnienie organu publicznej do weryfikacji własnej decyzji wiążące sie wyłącznie z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego( T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Postępowanie..., s.221). Podobne stanowisko zajmuje J.P Tarno (J.P.Tarno Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz s.162 ). Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi zatem samodzielną podstawę postępowania prowadzonego w ramach autokontroli. Jeśli wobec tego w ramach tej procedury organ administracji publicznej rozważa możliwość uwzględnienia skargi, to kryteria tej oceny powinny odpowiadać kryteriom stosowanym przez sąd administracyjny, czyli kontrola działalności administracyjnej powinna odbywać się wyłącznie pod względem jej zgodności z prawem (por. B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz str.148) Tak więc, organ administracji publicznej wydając rozstrzygnięcie w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a, nie jest zwolniony od dokonania oceny, czy wnoszący skargę do sądu administracyjnego mają w sprawie przymiot strony. Tylko w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie i przy uznaniu żądań skargi za zasadne, organ może korzystać z regulacji zawartej w art. 54 § 3 p.p.s.a, w przeciwnym razie organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi.

Jak wyżej to zasygnalizowano, okoliczności niniejszej sprawy są tego rodzaju, że konieczne było odniesienie się przez organ, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2007r., dlaczego uznał, iż małż. M. mają w tej sprawie przymiot strony. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w dniu 27 września 2006r. M. i D. małż. M. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na dokończenie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w M.. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art.105 § 1 k.p.a umorzył postępowanie wszczęte w/w wnioskiem stwierdzając w uzasadnieniu tej decyzji, iż małż. M. nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu z uwagi na brak przesłanek z art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane tj. ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania "projektowanego obiektu". Równocześnie organ stwierdził, że konieczne jest wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] listopada 2004r.

W tej sytuacji zasadność rozpoznania w mniejszej sprawie w trybie art.54 § 3 p.p.s.a. skargi małż. M., którym wcześniej odmówiono przymiotu strony w postępowaniu dot, stwierdzenia nieważności tej samej decyzji z dnia [...] listopada 2004r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, budzi uzasadnione wątpliwości. Wątpliwości tych nie mógł usunąć Sąd I instancji, ponieważ wymagałby to dokonania własnych ustaleń faktycznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Słusznie zatem Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że aby skorzystać z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a organ powinien w niniejszej sprawie ustalić, czy wnoszący skargę M. i D. M. mają interes prawny do skutecznego jej wniesienia. Tak więc, organ był zobowiązany wyjaśnić, czy małż. M. posiadają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Konsekwencją posiadania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest posiadanie tego przymiotu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ( o ile w międzyczasie nie zaszły zmiany powodujące utratę interesu prawnego) a tym samym wynikające z art.50 p.p.s.a uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów za niezasadny uznać należy podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 175 ust.1 Konstytucji R.P, art. 145 §1 ust.1 pkt lit.c , art. 54 § 3 oraz art. 50 §1 i 134 § 1 p.p.s.a.

Za nieuzasadniony uznać również należy zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 i 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a poprzez pominięcie, że sprawa ze skargi małżonków M. jest w toku między tymi samymi stronami i skarga w niniejszej sprawie powinna być odrzucona. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że jeśli aktem wydanym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie, to zasadnym jest umorzenie przez Sąd I instancji postępowania sądowego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w świetle którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Niewątpliwie postępowanie sądowe w sprawie ze skargi małż. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r. stałoby się bezprzedmiotowe, z uwagi na jej uchylenie w drodze autokontroli, ale jak wynika z informacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takie postępowanie przed tym sądem się nie toczy.

Poza tym wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, niniejsza sprawa dotycząca kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. a więc decyzji z dnia [...] października 2007r, nie byłaby tożsama ze sprawą, której przedmiotem byłaby skarga małż. M. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi tylko wówczas, gdy sprawa ze skargi na dany akt lub czynność wniesione przez skarżącego jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Autor skargi kasacyjnej nie zauważa, że przedmiotem w/w spraw byłoby rozpoznanie skargi na inne rozstrzygnięcie organu administracyjnego, czyli nie zachodziłaby tożsamość sprawy. W tej sytuacji nie ma podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Z powyższych względów, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn.zm.) orzekł jak w wyroku.