Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 277/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, , , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przewodniczącego Gminnej Komisji Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie : uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2004r. Przewodniczący Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w jej imieniu, wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2004r., Nr [...]. Powyższą decyzją Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2003r., Nr [...] orzekającą o cofnięciu I.S. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i umorzyło postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż nie powiadomiono o posiedzeniu Kolegium Wójta Gminy i Gminnej Komisji Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, a także, że nie rozpoznano sprawy pod względem merytorycznym.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 art. 50 powołanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Jak wynika z brzmienia cytowanych wyżej przepisów, legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacji materialnej) oraz przez wskazanie podmiotów , które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacji formalnej). Zatem obok podmiotów instytucjonalnych, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym), skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny.

W sprawie niniejszej, skargę w imieniu Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, wniósł jej przewodniczący.

Stwierdzić należy, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Wniesiona w sprawie skarga, nie pochodzi od strony ani innego podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wniosek taki należy wysnuć niezależnie od uznania czy skarga pochodzi od Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, czy też od jej przewodniczącego, który nie wykazał umocowania do reprezentacji w/w Komisji.

Oczywistym jest, iż interes prawny we wniesieniu skargi mają przede wszystkim strony postępowania. Ani w/w Komisja, ani jej przewodniczący, nie byli stronami w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Podmioty te nie posiadają również legitymacji formalnej do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję Kolegium. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie jest organizacją społeczną w rozumieniu art. 50 § 1 powołanej ustawy, posiadającą uprawnienia do wniesienia skargi w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

Brak jest także podstaw do uznania, że w/w Komisja, bądź jej przewodniczący posiadają legitymację materialną do wniesienia skargi.

Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są: organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. wyrok NSA z 17.02.1998r. IV SA 793/96 LEX nr 43305). Natomiast w sprawie niniejszej, brak jest przepisu prawa materialnego, z którego można byłoby wywieść dla wnoszącego skargę określone prawa lub obowiązki w związku z wydaniem skarżonej decyzji.

Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu, przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie od obowiązku.

Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne ( por. wyrok NSA z 03.06,1996r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89. Nie można zatem w tej sprawie uznać interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi, gdyż nie zachodzi związek pomiędzy jego sferą praw i obowiązków a zaskarżonym aktem.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Podmiot, który wniósł skargę, nie posiada legitymacji formalnej (nie należy bowiem do kręgu podmiotów instytucjonalnych uprawnionych do wniesienia skargi) i materialnej (nie ma bowiem interesu prawnego w zaskarżeniu w/w decyzji). Uznać zatem należy, że skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot jest niedopuszczalna, wobec czego brak jest podstaw do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.