Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1205/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 5, art. 158 ust. 1 pkt 1, art. 165 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi V. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 5 oraz art. 165 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 1990) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania obywatelki [...] V. H. (po zawarciu małżeństwa: B.),utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku z 25 września 2015 r. V. H. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem zawarcia 26 października 2015 r. małżeństwa z obywatelem polskim B. B. , decyzją z [...] maja 2016 r. odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia, powołując art. 100 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz art. 165 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ stwierdził, że postępowanie dowodowe wykazało że: po pierwsze - strona podała we wniosku nieprawdziwe informacje w zakresie adresu pobytu, podając adres pod którym faktycznie wówczas nie przebywała; po drugie - strona zawarła małżeństwo z obywatelem polskim w celu uniknięcia konieczności powrotu do kraju pochodzenia, w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach; po trzecie - okoliczność pozostawania przez stronę w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie uzasadnia jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, gdyż małżonkowie deklarują, iż chcą mieszkać i pracować w [...].

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił i naruszenie art. 7-12 k.p.a. oraz błędnie uznanie, że w sprawie ma zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit a i b oraz art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż V. H. jako obywatelka [...] zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) NR 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U.UE.L.2001.81.1, Dz.U.UE-sp. 19-4-65, z późn. zmianami) i załącznikiem II jest zwolnienia z obowiązku wizowego przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich,gdy jej całkowity pobyt nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180- dniowego okresu.

Z dokumentu podróży wynika, że cudzoziemka wjechała na terytorium Unii Europejskiej w ramach ruchu bezwizowego 27 czerwca 2015 r. przez [...] - m. [...]. Następnie 28 czerwca 2015 r. opuściła terytorium [...] przez przejście graniczne w m. [...] i w tym samym dniu wjechała na terytorium Słowenii. W części D pkt III formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy strona podała, iż na terytorium Polski przebywa od 28 czerwca 2015 r., w celu zawarcia małżeństwa oraz, iż wcześniej nie przebywała tu. Z kolei składając zeznania 17 lutego 2016 r. oświadczyła, iż w Polsce przebywa od 1 lipca 2016 r.

Ostatniego dnia pobytu na terytorium Unii Europejskiej w ramach ruchu bezwizowego (90 dnia pobytu), 25 września 2015 r. strona wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy motywując go zamiarem zawarcia małżeństwa z obywatelem polskim. Wojewoda [...] na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach umieścił w dokumencie podróży cudzoziemki odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym od dnia złożenia wniosku pobyt cudzoziemki jest uznawany za legalny na zasadzie określonej w art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W dniu 26 października 2015 r. strona zawarła w m. [...] małżeństwo z obywatelem polskim – B. B. Jako przesłankę odmowy udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy organ I instancji wskazał także przesłankę z art. 100 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podkreślił, iż rozpatrywana okoliczność pozostawania V. H. w związku małżeńskim z obywatelem polskim - B. B. w kontekście przesłanki z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem art. 165 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 169 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uzasadnia stwierdzenie, że małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach, tj. w celu uniknięcia konieczności powrotu do kraju pochodzenia i możliwości pobytu na terytorium Polski, a także Unii Europejskiej w dłuższej perspektywie czasowej. Wskazują na to okoliczności zawarcia przez V. H. małżeństwa. Strona zawarła małżeństwo miesiąc po złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który to wniosek złożyła ostatniego dnia legalnego pobytu na terytorium Polski i Unii Europejskiej, w ramach ruchu bezwizowego. W konsekwencji złożenia tego wniosku strona uzyskała możliwość dalszego pobytu na terytorium Polski i uniknęła konieczności powrotu do kraju pochodzenia. Organ podkreślił, iż strona po wykorzystaniu legalnego pobytu na terytorium Unii Europejskiej w ramach ruchu bezwizowego (90 dni) mogłaby ponownie wjechać tu w ramach ruchu bezwizowego dopiero po upływie 90 dni pobytu poza tym terytorium. Powyższa okoliczność nie stanowi samodzielnej podstawy stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, jednak w połączeniu z innymi ustalaniami prowadzonymi na podstawie art. 169 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, które zostaną opisane w dalszej części decyzji, uzasadnia takie stwierdzenie. Otóż postępowanie dowodowe wykazało, iż małżonkowie nie zamieszkują wspólnie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego pod deklarowanymi adresami: na etapie postępowania w I instancji - ul. [...] [...] , na etapie postępowania odwoławczego - ul. [...] ( adres wskazany w odwołaniu). V. H. we wniosku z 25 września 2015 r. wskazała, jako adres pobytu - ul. [...] , [...] . Ten adres to adres zameldowania figurujący w dowodzie osobistym B. B. , przy czym lokal ten należy do ojca B. B. . Następnie składając zeznania 17 lutego 2016 r. małżonkowie zadeklarowali, iż wspólnie zamieszkują pod ww. adresem. Natomiast postępowanie dowodowe wykazało, iż pod tym adresem mieszka tylko B. B. i jego małoletni syn. Organ stwierdził, iż zeznania i oświadczenia małżonków w zakresie wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego pod adresem - ul. [...] , [...] , zawierają istotne sprzeczności i rozbieżności co do okoliczności faktycznych i tym samym nie mogą stanowić wiarygodnego i przekonywującego dowodu w sprawie. Z akt sprawy wynika, że V. H. już we wniosku złożonym 25 września 2015 r. zadeklarowała, iż zamieszkuje pod adresem - ul. [...] w [...]. Następnie składając zeznania 17 lutego 2015 r. oświadczyła, iż zamieszkała u B. B. , pod tym adresem 26 września 2015 r. i od tego czasu przebywa tam stale. Jednakże te zeznania strony są sprzeczne z zeznaniami jej męża, który 17 lutego 2016 r. zeznał, że żona mieszka u niego od ślubu, do którego doszło 26 października 2015 r. Po czym zapytany, czy żona zamieszkiwała z nim przed ślubem nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie stwierdzając, iż nie jest w stanie policzyć (pytanie nr 15). Organ stwierdził, że nieprawdopodobne wydaje się, aby nie pamiętał on tak istotnej okoliczności czy V. H. zamieszkała z nim przed ślubem, czy dopiero po ślubie. Tym bardziej, iż pod adresem ul. [...] w [...] B. B. mieszka z małoletnim synem, tym samym zamieszkanie z nimi V. H. prowadziłoby do istotnej zmiany w ich sposobie codziennego funkcjonowania. Organ odwoławczy wskazał, iż w dalszej części zeznań B. B. wystąpiły kolejne sprzeczności z zeznaniami jego żony, a także niespójności z treścią udzielonych wcześniej przez niego odpowiedzi w czasie przesłuchania. I tak odpowiadając na pytanie nr 21 i 22 dotyczące okresów w jakich żona mieszkała w Polsce od 29 września 2015 r. i adresów jej zamieszkania, tym razem kategorycznie stwierdził on, iż żona pod adresem - ul. [...] , [...] , mieszka od ślubu, a przed ślubem nie mieszkała w Polsce, u niego pod tym adresem, a jedynie się spotykali, żona zamieszkała u niego dopiero po ślubie. Po czym po raz kolejny zmienił on zeznania odpowiadając na kolejne pytania (nr 23 i 24) dotyczące dokładnego czasu zamieszkania z nim V. H. , oświadczając "zaraz po ślubie - parę dni przed ślubem mieszkała (...). Tydzień to na pewno."Zeznania B. B. w zakresie zamieszkiwania z V. H. i prowadzenia z nią wspólnego gospodarstwa domowego są zatem nie tylko wewnętrznie niespójne, są ponadto sprzeczne z zeznaniami złożonymi w tym samym dniu przez jego żonę, która oświadczyła, ze zamieszkiwała u B. B. od 26 września 2015 r., a więc na miesiąc przed ślubem oraz, iż był to jedyny jej adres zamieszkania od tego czasu. Z kolei w trakcie przeprowadzonego 1 marca 2016 r. wywiadu środowiskowego B. B. oświadczył, iż V. H. zamieszkała z nim w lokalu przy ul. [...] w [...] na przełomie września i października 2016 r. (małżeństwo zostało zawarte w dniu 26 października 2015 r.), co pozostaje w sprzeczności z jego zeznaniami złożonymi 17 lutego 2016r. (k. 122).

Organ stwierdził, że uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności deklarowania przez małżonków wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, co najmniej od dnia zawarcia małżeństwa – 26 października 2015 r., budzi istotna rozbieżność, jaka wystąpiła w ich zeznaniach złożonych 17 lutego 2016 r. w zakresie okoliczności życia codziennego. V. H. zeznała wówczas, iż mąż wozi syna codziennie rano do szkoły i on kupuje pieczywo, dla niej kupuje czarny chleb - bo jest diabetyczką, albo czarne (ciemne) bułki. Z kolei B. B. zeznał, iż zakupy robią wspólnie z żoną lub osobno, z pieczywa kupują bułki - kajzerki, a zapytany czy żona w związku z cukrzycą stosuje jakąś dietę zeznał, iż bierze tabletki, pożywienie stosuje do poziomu badania cukru we krwi i jak ma za wysoki, to wtedy odkłada jakiś produkt. B. B. zapytany, czy żona je każde pieczywo oświadczył, iż nie każde, ale nie potrafił wskazać, jakiego pieczywa nie je, oświadczył, iż to co kupują spożywają razem. Powyższe zeznania podważają wiarygodność zeznań V. H. , która oświadczyła, że mąż specjalnie dla niej - z uwagi na jej chorobę kupuje czarny chleb lub ciemne bułki. W zeznaniach małżonków wystąpiła też sprzeczność co do sposobu spędzenia ostatniego weekendu. B. B. zeznał, iż byli na spacerze, on też był w pracy, z kolei V. H. zeznała, iż robiła w domu pranie, układała puzzle z synem męża, ugotowała jedzenie.

Organ stwierdził, że istotne rozbieżności oraz sprzeczności w zeznaniach i oświadczeniach małżonków dotyczących wspólnego zamieszkiwanie i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego wskazują, iż próbowali oni wprowadzić w błąd organ co do tych okoliczności. Oznacza to, że zeznania małżonków złożone 17 lutego 2016 r. nie stanowią przekonywującego i wiarygodnego dowodu wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, a dodatkowo wskazują, iż małżonkowie faktycznie nie zamieszkali wspólnie pod adresem - ul. [...] , [...] w deklarowanych okresach, co też stanowi przyczynę tych sprzeczności, a także istotnych niespójności w zeznaniach B. B. .

Organ stwierdził, iż pozostałe dowody nie potwierdziły wspólnego zamieszkiwania małżonków pod adresem - ul. [...] w [...] , przy uwzględnieniu sprzeczności w zeznaniach małżonków w tym zakresie - co najmniej od zawarcia małżeństwa w dniu 26 października 2015 r.

W dniu 1 marca 2016 r. został przeprowadzony pod tym adresem wywiad środowiskowy, z którego wynika, że osoby zamieszkujące w lokalach nr 7 i 8 w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu przy ul. [...] w [...] , potwierdziły zamieszkiwanie w nim B. B. z synem, stwierdzając jednocześnie, iż nigdy nie widziały V. H. , nic rozpoznały jej też na okazanej fotografii. Także osoba zamieszkała w lokalu nr 4 usytuowanym na przeciwko lokalu nr 5 potwierdziła zamieszkiwanie w nim jedynie B. B. z synem, wyrażając przy tym zdziwienie, że jest on żonaty. Dodała jednocześnie, że być może V. H. widziała raz lub dwa gdzieś koło bloku, przy czym - wbrew twierdzeniom odwołania - nie rozpoznała ona strony na okazanej jej fotografii. Organ odwoławczy podkreślił, iż wyniki wywiadu środowiskowego w połączeniu z opisanymi wcześniej istotnymi sprzecznościami i rozbieżnościami w zeznaniach małżonków co do okoliczności wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego pod adresem: ul. [...] w [...] uzasadniają stwierdzenie, iż V. H. faktycznie nie zamieszka pod tym adresem z B. B. i jego synem. Wywiad środowiskowy wykazał, iż pod tym adresem mieszka jedynie B. B. z synem. Nie jest prawdopodobne, aby osoby zamieszkujące w bezpośrednim sąsiedztwie w/w lokalu, posiadając wiedzę o zamieszkiwaniu tam B. B. z synem nie rozpoznały na okazanej fotografii V. H. i nie zauważyły jej pobytu tam, w sytuacji, w której zamieszkiwałaby ona w tym lokalu na stale, tak jak deklarowali to małżonkowie - co najmniej od 26 października 2015 r. - daty zawarcia małżeństwa.

Organ wskazał, iż ustalenia w kwestii braku wspólnego zamieszkiwania małżonków, a dokładnie niezamieszkania V. H. u B. B. i jego syna w lokalu należącym do ojca męża - przy ul. [...] w [...] korespondują z zeznaniami K. B. - siostry B. B. , złożonych 13 kwietnia 2016 r. K. B. zeznała, iż zamieszkuje w lokalu nr [...], w tym samym bloku co jej brat - B. B. , piętro niżej. Nie wie gdzie mieszka V. H. , nie widziała i nie widuje cudzoziemki u swojego brata, nie widywała jej z synem brata. Zeznała również, że pomaga bratu w opiece nad synem, syn brata nie wspominał nigdy o V. H. , nie mówił, aby ktoś zamieszkał z nim i ojcem.

Organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do podważenia wiarygodności zeznań K. B. , mimo zeznań B. B. z 17 lutego 2015 r., iż jego siostra nie akceptuje jego małżeństwa i V. H. . Zeznania K. B. są bowiem spójne, rzeczowe, logiczne i zgodne z oświadczeniami najbliższych sąsiadów B. B. , złożonymi w trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 1 marca 2016 r. Z kolei, jak zostało już wskazane zeznania B. B. i jego żony co do wspólnego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w [...] nie mogą zostać ocenione, jako wiarygodne i przekonywujące z uwagi na istotne, opisane rozbieżności, które w nich wystąpiły.

Składając 13 kwietnia 2016r. zeznania G. B. - matka B. B. oświadczyła, iż jej wnuk, czasem kiedy był u niej wspominał, iż mieszka u nich jakaś pani, nie wie jednak gdzie zamieszkuje V. H. , nie wie czy mieszka ona z jej synem i wnukiem. Organ stwierdził, iż uwzględniając powyższe zeznania nie wyklucza, iż syn B. B. poznał osobiście V. H. . B. B. 17 lutego 2016 r. zeznał bowiem, że syn poznał V. H. , kiedy jeszcze byli w relacji koleżeńskiej a także, że strona odwiedzała B. B. w miejscu jego zamieszkania, utrzymując z nim relację przyjacielską lub koleżeńską. Jednak wobec istotnych sprzeczności w zeznaniach samych małżonków złożonych 17 lutego 2016 r. co do okoliczności wspólnego zamieszkiwania pod adresem ul. [...] w [...] , wyników wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 1 marca 2016 r. i zeznań K. B. zamieszkującej w tym samym bloku co jej brat - B. B. , zeznania G. B. w powyższej kwestii nie mogą stanowić samodzielnego i przekonywującego dowodu wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego B. B. i V. H. pod ww. adresem, tym bardziej, iż nie jest to wiedza bezpośrednia, a pochodząca od wnuczka, którego, jak wynika z jej zeznań, nie chciała słuchać i nie jest dokładnie pewna jego słów. Z zeznań G. B. wynika, że nie utrzymuje ona osobistego kontaktu z synem, o jego małżeństwie dowiedziała się dopiero około tygodnia przed składaniem zeznań w sprawie, zadzwoniła wtedy do syna, chcąc dowiedzieć się kto to jest. Jednocześnie uwzględniając bardzo bliskie położenie miejsca zamieszkania G. B. oraz B. B. i jego syna (ul. [...] i nr [...]) nie wydaje się, zdaniem organu, prawdopodobne, aby w sytuacji, w której V. H. faktycznie zamieszkiwałaby od co najmniej 5 miesięcy z synem i wnukiem G. B. oraz prowadziła z nimi wspólne gospodarstwo domowe w należącym do męża G. B., G. B., a tym bardziej K. B., zamieszkująca w tym samym bloku co jej brat - B. B. nie dowiedziałaby się o tym, nie zauważyłyby tego. Stwierdzenie to odnosi również do S. B. - ojca B. B. , zam. przy ul. [...] w [...] , który 13 kwietnia 2016 r. złożył zeznania w sprawie. Oświadczył on, iż nie zna V. H. , w należącym do niego lokalu przy ul. [...] w [...] mieszka jedynie jego syn - B. B. i wnuk. Syn nie pytał go w ciągu ostatniego roku o możliwość zamieszkiwania z nim jakiejkolwiek osoby, z synem posiada kontakt - raz, dwa razy w tygodniu, syn nie mówił mu o zamiarze zawarcia małżeństwa, kiedy B. B. pracuje wnukiem opiekuje się babcia - G. B..

Zeznania S. B. podważają wiarygodność zeznań B. B. , złożonych 17 lutego 2016r., iż jego ojciec który jest właścicielem lokalu przy ul. [...] w [...] zgodził się, aby zamieszkała z nimi V. H. , natomiast nie zgodził się na zameldowanie jej, gdyż jest przeciwny ich małżeństwu. B. B. w ten sposób tłumaczył dlaczego V. H. jest zameldowana w innym lokalu. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do podważenia wiarygodności zeznań S. B. . Z treści jego zeznań nie wynika, aby nieakceptacja małżeństwa jego syna z V. H. miała wpływ na ich wiarygodność. Ponadto zeznania S. B. , jak również jego żony - G. B. i córki - K. B. są spójne i co istotne pozostają w zgodzie z wynikami przeprowadzonego 1 marca 2016 r. wywiadu środowiskowego. Natomiast jak zostało już wskazane zeznania B. B. i V. H. nie stanowią wiarygodnego dowodu w sprawie.

Organ wskazał, iż w odwołaniu pełnomocnik strony wskazał, iż obecnie małżonkowie zamieszkują pod adresem - ul. [...] w [...]. W dniu 25 sierpnia 2016 r. pod tym adresem został przeprowadzony wywiad środowiskowy w celu weryfikacji powyższej okoliczności. Osoba mieszkająca w sąsiednim lokalu (nr 6) stwierdziła, że nie kojarzy V. H. oraz, iż w lokalu nr [...] bardzo często zmieniają się lokatorzy, nie wie kto aktualnie tam mieszka, nie rozpoznała ona strony na okazanej jej fotografii. Osoba zamieszkująca w lokalu nr [...]nie rozpoznała V. H. na okazanej fotografii, wie, że niedawno w lokalu nr [...] był przeprowadzany remont i była tam jakaś kobieta o ciemnych włosach nie była to jednak osoba na okazanej fotografii ( V. H. ). W lokalu nr [...] zastano M. J. i V. H. . M. J. oświadczył, iż jest znajomym V. H. oraz, iż zamieszkuje ona pod w/w adresem z mężem, dziś on przebywa w tym lokalu, gdyż ma ją odwieźć na wizytę lekarską, nie potrafił on jednocześnie nic powiedzieć na temat męża cudzoziemki. Z uwagi na barierę językową M. J. miał problemy ze zrozumieniem V. H. , również funkcjonariuszom Straży Granicznej trudno było porozumieć się z V. H. . V. H. oświadczyła w czasie tego wywiadu, iż od 1 maja 2016 r. zamieszkuje w tym lokalu z mężem i jego synem, wcześniej zamieszkiwali przy ul. [...] w [...] , syn męża jest w poprzednim mieszkaniu przy ul. [...] nr [...] w [...] lub u babci, ostatniej nocy spał on w lokalu przy ul. [...] , syn męża woli przebywać w starym mieszkaniu, gdyż tam ma znajomych z którymi wychowywał się, ona choruje na nadciśnienie, dlatego w lokalu jest M. J., który ma odwieźć ją do lekarza. W mieszkaniu znajdowały się rzeczy należące do cudzoziemki, nic zauważono natomiast rzeczy osobistych B. B. oraz jego syna, jedynie w jednym z pokoi znajdowały się klocki, w sypialni znajdowały się zdjęcia małżonków, łóżko było rozścielone tylko z jednej strony, przed wejściem do lokalu znajdowała się tabliczka z napisem "[...]" i 2 pary butów męskich i damskich.

W tym samym dniu został również przeprowadzony wywiad środowiskowy w poprzednio deklarowanym przez małżonków miejscu zamieszkania - ul. [...] w [...]. Przed wejściem do tego lokalu w dniu 24 sierpnia 2016 r. znajdowały się 3 pary butów: 2 pary dziecięce i 1 para męskich, a w dniu 25 sierpnia 2016 r. para butów dziecięcych i para butów męskich. Osoba zamieszkująca w lokalu nr [...] nir rozpoznała V. H. na okazanej fotografii, oświadczyła, że w bloku nr [...] nic zamieszkują żadni cudzoziemcy oraz, iż w ostatnim czasie nic widuje B. B. i jego syna. Rozpytana w tym samym dniu G. B., matka B. B. oświadczyła, że nie utrzymuje kontaktu z synem, nie rozmawiają ze sobą, utrzymuje jedynie kontakt z wnukiem, który często ją odwiedza, czasem wnukiem zajmuje się V. H. , z tego co wie, to syn z synową i wnukiem mieszkają w lokalu przy ul. [...] w [...] , słyszała, że są małżeństwem, nic nie mówi jej adres - ul. [...] w [...] , nie słyszała, aby syn zamieszkiwał pod tym adresem, V. H. widziała jedynie raz.

W dniu 21 listopada 2016 r. został ponowiony wywiad środowiskowy pod ww. adresami. Osoba zamieszkująca w lokalu przy ul. [...] w [...] , zamieszkująca w lokalu od dnia 1 listopada 2016 r. stwierdziła, że w sąsiednim lokalu nr [...] zamieszkuje mężczyzna i chłopiec, jedyną osoba odwiedzającą sąsiada jest nieznany jej mężczyzna, wcześniej, kiedy przebywała pod tym adresem w sierpniu 2016 r., przez 2 tygodnie słyszała w sąsiednim lokalu kłótnie między mężczyzną i kobietą, sądząc po głosie kobieta była [...] ( V. H. deklarowała zamieszkiwanie z mężem w lokalu przy ul. [...] od maja 2016r.).Pod drzwiami lokalu stało chłopięce obuwie.

Z kolei w lokalu przy ul. [...] zastano M .S., który rozpoznał V. H. na okazanej fotografii. Oświadczył on, iż jest wujkiem V. H. , jej mąż jest kucharzem. V. H. jest nieobecna, gdyż zajmuje się dzieckiem G., której mąż jest szefem restauracji. M. S. dysponował kluczem do lokalu. W lokalu brak było przedmiotów wskazujących na zamieszkiwanie w nim mężczyzny(brak męskich kosmetyków w łazience, brak męskich ubrań na wieszakach w przedpokoju - wisiały tam jedynie kobiece płaszcze, brak było tez przedmiotów wskazujących na obecność tam dziecka - zabawek, gier, książek).

Organ stwierdził, że powyższe dowody nie potwierdziły wspólnego zamieszkiwania małżonków, a także syna B. B. pod adresem - ul. [...] w [...]. Przeprowadzone wywiady środowiskowe 24 i 25 sierpnia 2016 r. oraz 21 listopada 2016 r. wskazują, iż pod adresem: ul. [...] zamieszkuje V. H. . Jednocześnie wynika z nich, iż B. B. i jego małoletni syn nie zamieszkują z V. H. , a zamieszkują nadal w lokalu przy ul. [...] w [...]. Na powyższe stwierdzenie ma wpływ fakt, iż G. B., która posiada stały kontakt z wnuczkiem, opiekuje się nim w czasie nieobecności jego ojca, rozpytana 25 sierpnia 2016 r. nie wiedziała nic o tym, aby jej wnuczek lub syn przeprowadzili się z lokalu przy ul. [...] w [...] na ul. [...] w [...]. Nie wydaje się prawdopodobne, aby G. B., posiadając od wielu lat stały kontakt z synem B. B. i sprawując nad nim stale opiekę nie wiedziała nic o zmianie przez wnuczka miejsca zamieszkania, w sytuacji, w której tak jak deklaruje V. H. od niemalże 4 miesięcy (od 1 maja 2016 r.) przebywałby on wraz ojcem w nowym miejscu zamieszkania, przy ul. [...] w [...]. Ponadto w lokalu przy ul. [...] w [...] nie stwierdzono rzeczy wskazujących na to, iż oprócz V. H. zamieszkuje tam również B. B. i jego syn. To, iż w czasie pierwszego z przeprowadzonych wywiadów środowiskowych w jednym z pokoi znajdowały się klocki, w połączeniu z wynikami drugiego wywiadu środowiskowego, wskazują, iż V. H. usiłowała uprawdopodobnić podniesioną w odwołaniu okoliczność zamieszkania w lokalu przy ul. [...] z mężem i jego synem. Przeprowadzony 21 listopada 2016 r. wywiad środowiskowy wykazał, iż B. B. razem z synem w dalszym ciągu zamieszkują w lokalu przy ul. [...] w [...] , co potwierdziła zamieszkująca w sąsiedztwie osoba.

Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiła okoliczność uwzględniona w art. 169 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, bowiem postępowanie dowodowe wykazało, iż małżonkowie nie zamieszkują wspólnie i nic prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie wypełniają także prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa. W myśl art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 583 z późn. zmianami) instytucja małżeństwa jest związana z realnym współdziałaniem małżonków w sprawach w życiu codziennym, w tym pożyciu.

Zdaniem Organu materiał dowodowy wskazuje, iż w sprawie wystąpiła również okoliczność z art. 169 ust. 2 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż małżonkowie w czasie ich przesłuchania 17 lutego 2016 r. nie byli zgodni co do kwestii okresu wspólnego zamieszkiwania w lokalu przy ul, [...] w [...] , miejsc zamieszkiwania przez V. H. przed zawarciem małżeństwa z B. B. , po przyjeździe tu w czerwcu 2015r., okoliczności życia codziennego, osoby kupującej do domu pieczywo, diety stosowanej przez V. H. w związku z cukrzycą, sposobu spędzenia ostatniego weekendu. W kontekście okoliczności z art. 169 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach organ wskazał, iż małżonkowie nie byli zgodni co do tak podstawowej kwestii jak język w którym się porozumiewają, co uzasadnia stwierdzenie, iż faktycznie nie utrzymują oni kontaktu w deklarowany sposób i porozumiewają się w bardzo ograniczonym zakresie. B. B. zeznał, iż żona rozmawia z nim trochę po [...] i w miarę rozumie po polsku. Należy jednak zauważyć, iż z zeznań V. H. wynika, iż obecny pobyt w Polsce jest jej pierwszym oraz, iż do września 2015 r. przebywała ona w [...] u rodziny. Z akt sprawy nie wynika, aby zawierając małżeństwo posługiwała się ona językiem polskim. B. B. dodał, iż jak nie mogą się z żoną porozumieć to używają translatora, albo proszą "panią G." o tłumaczenie. Natomiast V. H. zeznała, że mąż mówi do niej po polsku, a ona do niego po [...], on uczy się jej języka, a ona jego, jak czegoś nie rozumieją to rozmawiają po [...], albo szukają przez "Google". Zeznania małżonków zawierają zatem istotne rozbieżności w zakresie sposobu, języka w jakim się porozumiewają. Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiła również okoliczność z art. 169 ust. 2 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.

Inne, istotne rozbieżności w zeznaniach małżonków dotyczą okoliczności nawiązania głębszej relacji. Małżonkowie 17 lutego 2016 r. zeznali, że poznali się na urodzinach dziecka G. G.(tłumaczyła zeznania V. H. w dniu 17 lutego 2016 r.) - żony właściciela restauracji "[...] " (ul. [...], [...] ), w której pracuje B. B. , jako kucharz, wówczas gotował on na przyjęciu ( B. B. zeznał, iż było to 4 lipca 2015 r.). Zeznania w powyższej kwestii pozostają w sprzeczności z treścią wniosku o udzielenie V. H. zezwolenia na pobyt czasowy, gdzie wskazała ona, iż do Polski przyjechała w dniu 28 czerwca 2015 r. - w celu zawarcia małżeństwa, zatem przyjeżdżając do Polski musiałaby znać już B. B. , z którym, jak wskazała w uzasadnieniu wniosku, zamierza zawrzeć małżeństwo. Organ stwierdził, że zeznania małżonków są niespójne w części przebiegu ich znajomości, co podważa ich wiarygodność w tym zakresie i w połączeniu z pozostałymi dowodami uzasadnia stwierdzenie, iż faktyczny przebieg ich znajomości był inny niż deklarowany. I tak B. B. zeznał 17 lutego 2016 r., że dopiero na drugi dzień dowiedział się od pani G. , że spodobał się V. H. , spytała się też go, czy chciałby ją poznać, następnie spotkali się u pani G. na kawie, ona pomagała im tłumacząc oraz, iż początkowo pozostawał z V. H. w relacji koleżeńskiej, kiedy jeszcze pozostawali w relacji koleżeńskiej poznała ona jego syna. Z kolei V. H. zeznała, że kiedy poznali się, od razu się sobie spodobali, otrzymała też kontakt telefoniczny. V. H. zeznała, iż B. B. zaproponował jej ślub, z kolei on zeznał, iż kiedy upływał legalny pobyt V. H. , jej kuzyn usiłował przedłużyć jej wizę w [...], on nie chciał, żeby wyjeżdżała, więc postanowili się pobrać, nie wie kto wyszedł z propozycją ślubu - to tak samo wyszło. Małżonkowie nie byli też zgodni w kwestii otrzymanych na walentynki prezentów.

Jednocześnie składając zeznania 17 lutego 2016 r. B. B. nie posiadał wiedzy o tym, czy rodzeństwo żony jest od niej starsze, czy młodsze, czy pozostają oni w związkach małżeńskich, czy posiadają dzieci, gdzie mieszkają, czy się zajmują, jakie żona posiada wykształcenie. Natomiast V. H. nie wiedziała, iż ojciec B. B. nie pracuje, że jego siostra mieszka w tym samym bloku co jej mąż - zeznała ona, iż siostra B. B. mieszka z rodzicami.

W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny i materiał dowodowy uzasadniają stwierdzenie, iż celem zawartego przez stronę małżeństwa z obywatelem polskim było obejście przepisów ustawy o cudzoziemcach, a tym samym w sprawie zachodzi przesłanka z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, iż małżonkowie usiłowali wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę co do istotnych okoliczności faktycznych, w tym okoliczności utrzymywanej relacji przed zawarciem małżeństwa, sposobu porozumiewania się, czy przede wszystkim wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Zeznania małżonków złożone 17 lutego 2016 r. z uwagi na stwierdzone w nich istotne rozbieżności i sprzeczności nie mogą stanowić wiarygodnego i przekonywującego dowodu w sprawie, a jednocześnie charakter tych rozbieżności wskazuje, iż w rzeczywistości małżonkowie nie mieszkali wspólnie i nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego, a przebieg ich relacji miał inny charakter niż deklarowany. Zeznania małżonków w powyższym zakresie pozostają z sobą w sprzeczności co do okresu wspólnego zamieszkiwania, a także są rozbieżne w części okoliczności życia codziennego, a przeprowadzone w sprawie wywiady środowiskowe potwierdziły, iż małżonkowie nie zamieszkują wspólnie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, pomimo braku obiektywnych przeszkód w tym zakresie, gdyż małżonkowie zamieszkują w tym samym mieście, a z dokonanych ustaleń nie wynika, aby V. H. zamieszkiwała z kimś w lokalu przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy nie wyklucza, iż V. H. mogła sporadycznie odwiedzać B. B. w miejscu jego zamieszkania, czy czasem opiekować się jego synem, jednak powyższe okoliczności nie wynikają z rzeczywistej relacji małżeńskiej, ale celu zawartego małżeństwa, tj. chęci uwiarygodnienia relacji małżeńskiej lub relacji koleżeńskiej jaka łączy B. B. z V. H. .

Jednocześnie uwzględniając fakt, iż zeznania małżonków były zgodne w wielu kwestiach ich dotyczącychwzajemnej sytuacji rodzinnej, czy zawodowej, usytuowania i wyglądu lokalu, w którym zamieszkuje B. B. z synem, zainteresowań, należy zauważyć, iż zgodność ta nie wyklucza, iż celem zawartego przez stronę małżeństwa było obejście przepisów ustawy o cudzoziemcach.

Organ stwierdził, iż ustalenia dokonane w kontekście przesłanki z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskazują, iż w sprawie zachodzi również przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Postępowanie dowodowe wykazało, iż V. H. faktycznie nie zamieszkiwała 25 września 2015 r. - w dniu złożenia wniosku pod adresem wskazanym we wniosku - ul. [...] w [...] , w lokalu należącym do ojca B. B. , gdzie zamieszkuje on z synem. Zamieszkiwania strony w tym czasie pod tym adresem nie potwierdził nawet B. B. składając zeznania 17 lutego 2016r.

Organ odnosząc się do odwołania wyjaśnił, iż w jego ocenie nieznaczna różnica podanej przez stronę dacie przyjazdu do Polski we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (28.06.2015r.), z datą podaną w czasie przesłuchania 17 lutego 2016 r. (01.07.2016r.) nie uzasadnia powołania przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie organu, w sprawie zachodzi również przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy, gdyż V. H. w dniu 17 lutego 2016 r. zeznała nieprawdę, iż od dnia 26 września 2015 r. zamieszkuje z mężem i jego synem w lokalu przy ul. [...] w [...]. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż powyższy adres jest miejscem zamieszkania jedynie pana B. B. i jego syna. Jest to jednocześnie istotna okoliczność w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 169 ust. 1, z uwzględnieniem ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy podkreślił, iż podsumowując dokonane w sprawie ustalenia należy stwierdzić, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 i art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co też obliguje organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 165 ust. 1 pkt 1 i ar. 100 ust. 1 ustawy "cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy..." podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Organ odwoławczy wskazał, iż nie stwierdził, aby Wojewoda [...] naruszył przepisy prawa materialnego, czy proceduralnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, a materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii możliwości udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym. Wbrew treści odwołania organ I instancji uzasadnił podstawę zastosowania w zaskarżonej decyzji przesłanek z art. 100 ust. 1 i 5 oraz art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Podnoszona w odwołaniu różnica wieku między V. H. a B. B. nie stanowi okoliczności, która miałaby jakikolwiek wpływ na stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił, że podziela zawarte w odwołaniu stwierdzenie, iż strona nie musiała zawierać małżeństwa z obywatelem polskim, aby ubiegać się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednak podjęła ona decyzję, aby zalegalizować swój pobyt w Polsce i uniknąć konieczności powrotu do kraju pochodzenia zawierając małżeństwo z B. B. , wyłącznie w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu pełnomocnik strony podniósł, iż w czasie przesłuchania strony nie było obecnego tłumacza przysięgłego, stąd mogły wyniknąć różniące w treści zeznań jej i jej męża co do okresu wspólnego zamieszkiwania pod adresem ul. [...] w [...]. W ocenie organu odwoławczego treść zeznań strony nie wskazuje, aby miała ona problemy ze zrozumieniem zadanych jej pytań, czy udzielała na nie niespójnych odpowiedzi. Natomiast to treść zeznań B. B. złożonych 17 lutego 2016 r. i oświadczenia złożonego 1 marca 2016 r. w czasie wywiadu środowiskowego w kwestii zamieszkania u niego V. H. była wewnętrznie niespójna i wzajemnie wykluczająca się, a dodatkowo pozostawała ona w sprzeczności z zeznaniami V. H. .

Organ stwierdził, że niniejsza decyzja nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 z późn. zm.), jak również art. 37 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa (w tym przypadku ustawa o cudzoziemcach). Natomiast art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantujący ochronę małżeństwu nie dotyczy małżeństw, które, tak jak w tym przypadku, zostały zawarte wyłącznie w celu legalizacji pobytu na terytorium Polski. Ochrona rodziny, którą gwarantuje Konwencja nie będzie miała zastosowania w sytuacji, gdy celem zawartego małżeństwa jest wyłącznie obejście przepisów dotyczących legalizacji pobytu, a między małżonkami brak jest rzeczywistej relacji małżeńskiej. Pozostawanie przez V. H. w związku małżeńskim z B. B. , zawartym w celu obejścia przepisów dotyczących legalizacji pobytu i uniknięcia konieczności opuszczenia terytorium Polski nie jest objęte ochroną wynikającą z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czy art. 8 Konwencji, które dotyczą faktycznych więzi o charakterze rodzinnym, a nie związków fikcyjnych.

W skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie V. H. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, że skarżąca nie spełnia wymogów udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że skarżąca wyszła za mąż za obywatela polskiego zgodnie z polskim prawem, a zawarte małżeństwo podlega ochronie prawnej przez polskie prawo; 2) art. 100 ust. 1 pkt 5 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, że skarżąca złożyła wniosek zawierające nieprawdziwe dane podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że ewentualne rozbieżności nie powinny być zakwalifikowane jako fałszywe bądź nieprawdziwe dane, natomiast raczej odpowiadają charakterowi omyłki; 3) art. 165 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 158 ust. 1 pkt 1 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, że skarżąca zawarła związek małżeński w celu obejścia ustawy, przy czym organ nie wskazał na czym to obejście ustawy miało polegać oraz czemu miało służyć; 4) art. 7, 8, 10, 77 par. 1, 79, 80 i 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz zaniechaniu przez organ podejmowania działań z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechanie przesłuchania B. B. , który jako mąż skarżącej powinien być ponownie przesłuchany, przeprowadzenie kontroli w miejscu zamieszkania skarżącej i jej męża w czasie, w którym należałoby się spodziewać, że nikogo w mieszkaniu się nie zastanie (9.00 rano); przeprowadzenie kontroli w zaledwie parę minut (ok. 15 min. pierwsza, ok. 5 min. druga kontrola), uniemożliwienie skorzystania przez skarżącą z pomocy tłumacza języka [...] lub [...], zaniechanie poinformowania skarżącej o planowanym terminie kontroli, uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań na etapie postępowania odwoławczego. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych zdjęć na okoliczność relacji między małżonkami, wspólnego zamieszkiwania mieszkania; z umowy najmu mieszkania z dnia 30.04.2016 r. na okoliczność wspólnego wynajmowania przez małżonków mieszkania w [...] przy ul. [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W wyniku analizy dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy i treści zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby organ odwoławczy dopuścił się wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10, 77 § 1, 79, 80 i 140 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego będących podstawą zaskarżonej decyzji, tj. art. 100 ust. 1 pkt 5, art. 165 ust. 1 pkt 1 i art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1990). Zgodnie z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje w uznanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi – stosownie do art. 101 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy: a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. Ponadto, jak stanowi art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku cudzoziemca pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej gdy związek ten został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. W myśl zaś art. 169 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, który m. in. pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, organ, który prowadzi to postępowanie, ustala, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy. Wedle art. 169 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, w szczególności ustala się, czy okoliczności sprawy wskazują na to, że: 1. jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynikało to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub danej grupie społecznej; 2. małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; 3. małżonkowie nie zamieszkują wspólnie lub nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego; 4. małżonkowie nie spotkali się przed zawarciem małżeństwa; 5. małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6. małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności ich dotyczących; 7. jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już pozorne małżeństwa. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że 25 września 2015 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem zawarcia małżeństwa z obywatelem polskim B. B. . We wniosku wskazała, że w Polsce przebywa od 28 czerwca 2015 r., natomiast w zeznaniach składanych 17 lutego 2016 r., jak wskazał organ, oświadczyła, że przebywa w Polsce od 1 lipca 2015 r. W dniu 26 października 2015 r. skarżąca zawarła związek małżeński z B. B. m. Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanym przypadku wystąpiły przesłanki z pkt 2 i 3 art. 169 ust. 2 ustawy. Stanowisko organu, że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, jak również nie wypełniają obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przeprowadzone w toku postępowania wywiady środowiskowe niezbicie wykazały, że małżonkowie nie mieszkają razem w miejscu deklarowanym pod adresem ul. [...] w [...] , jak również pod adresem przy ul. [...] w [...]. Z ustaleń organu wynika jasno, że pod pierwszym adresem mieszka li tylko B. B. - mąż skarżącej wraz małoletnim synem, jak również, że nie mieszka on wraz z synem i skarżącą pod drugim adresem. Z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych w dniach 24 i 25 sierpnia i 21 listopada 2016 r. jednoznacznie natomiast wynika, że skarżąca mieszka sama pod adresem przy ul. [...] w [...]. Okoliczności te potwierdziły zeznania świadków w osobach sąsiadów B. B. zamieszkałych pod adresem przy ul. [...], jak i zeznania jego siostry, ojca i matki. Podzielić należy stanowisko organu, iż materiał dowodowy wskazuje, iż w sprawie mamy do czynienia również z przesłanką z pkt 5 i 6 art. 169 ust. ustawy o cudzoziemcach. Analizowany materiał dokumentacyjny, w tym z przesłuchania małżonków w dniu 17 lutego 2016 r. wskazuje na istotne rozbieżności w ich twierdzeniach co do okoliczności wspólnego zamieszkiwania przy ul. [...] , miejsc zamieszkiwania skarżącej przed ślubem, okoliczności życia codziennego, sposobu spędzania weekendu, jak również w kwestii sposobu porozumiewania się ze sobą, w tym języka jakim się porozumiewają. Nie można nie zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że skoro skarżąca nie zna języka polskiego, a jej mąż nie zna języka [...], to faktycznie nie utrzymują oni kontaktu ze sobą w deklarowany sposób i porozumiewają się ze sobą w bardzo ograniczonym zakresie. Zasadnie również wskazał organ, iż w zeznaniach małżonków występują istotne rozbieżności dotyczące nawiązania głębszej relacji między nimi. Otóż zauważyć należy, iż złożone w dniu 17 lutego 2016 r. zeznania małżonków, że poznali się na urodzinach dziecka G. G. - właścicielki restauracji, w której pracuje B. B., są sprzeczne z treścią wniosku skarżącej, w którym bowiem wyraźnie podała, że do Polski przyjechała w dniu 28 czerwca 2015 r. w celu zawarcia małżeństwa. Wynika z tego, że skoro skarżąca we wniosku wskazała, że w dniu 26 października 2015 r. zostanie zawarty ślub z B. B. , to przed przyjazdem do Polski musiałaby już go znać. Tymczasem B. B. w dniu 17 lutego 2016 r. oświadczył, że dopiero na drugi dzień po urodzinach od G. G. dowiedział się, że spodobał się skarżącej, i po tym dniu nawiązali znajomość początkowo jako koleżeńską, dopiero później postanowili się pobrać, chociaż nie wie kto wyszedł z propozycją ślubu. W świetle powyższego należy za organem przyjąć, że stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazują na to, że małżonkowie usiłowali wprowadzić w błąd organy co do istotnych okoliczności faktycznych, zwłaszcza w zakresie utrzymywanej relacji przed zawarciem małżeństwa, sposobu porozumiewania się, wspólnego zamieszkiwania, i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. To wszystko prowadzi do konkluzji, że celem zawarcia przez skarżącą małżeństwa z obywatelem polskim było obejście przepisów ustawy o cudzoziemcach, co też prowadzi do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, stanowiącej podstawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Trafnie także organ uznał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że w badanym przypadku zachodzi kolejna przesłanka do odmowy udzielenia skarżącej zgody na pobyt czasowy z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o cudzoziemcach. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżąca w dniu 17 lutego 2016 r. zeznała, że zamieszkuje wraz z mężem i jego synem w lokalu przy ul. [...] w [...] , gdy tymczasem zgromadzone dowody wyraźnie wskazują, że pod tym adresem mieszka li tylko B. B. i jego małoletni syn. Wynika z tego, że skarżąca przed organami zeznała nieprawdę, tym samym doszło do spełnienia warunku określonego ww. przepisie, jak również zaistnienia okoliczności istotnej w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organ II instancji prawidłowo odmówił cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zaistnienie negatywnych przesłanek z art. 100 ust. 1 pkt 5 i art. 165 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a które obligują organ do wydania decyzji negatywnej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.