Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 24/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i ust. 3, art. 6,
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 112 i art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dalej "u.g.n.", po rozpoznaniu uzupełnionego wniosku z dnia [...] maja 2021 r., złożonego przez E. S.A. z siedzibą w G., [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka"), odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie ewidencyjnym G. , gmina K., sklasyfikowanej jako grunty orne, pastwiska trwałe i grunty pod rowami "RV, RVI, PsVI, W-RV", stanowiącej współwłasność A. M. i U. M., nie zezwalając Spółce na budowę przyłącza energetycznego 0,4 kV YAKXs 4x120 mm2 o długości 82 m i ustanowienia strefy eksploatacyjnej o długości 77m i szerokości 1m, tj. o łącznej powierzchni 77m2 celem wykonania wszelkich prac eksploatacyjnych, konserwacyjnych, modernizacyjnych i remontowych oraz usuwania ewentualnych awarii przyłącza energetycznego, wraz z prawem wjazdu i wejścia odpowiednim sprzętem przez pracowników przedsiębiorstwa energetycznego oraz przez osoby i podmioty, którymi przedsiębiorstwo energetyczne posługuje się w związku z prowadzoną działalnością.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy wskazał, że przeprowadzone z właścicielami nieruchomości rokowania nie odniosły pozytywnego efektu, gdyż jak wynika

z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji nie wyrazili oni zgody na przeprowadzenie przez ich działkę instalacji Spółki. Zaistniała sytuacja spowodowała, że Spółka zwróciła się do Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości w trybie administracyjnym.

Starosta dodał, że na skutek wezwania Spółki do wykazania, że planowane zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego i nie stanowi zaspokojenia potrzeb interesu prywatnego, w uzupełnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowa inwestycja ma na celu zasilać, zgodnie z warunkami przyłączenia z dnia [...] marca 2021 r., numer [...] działkę nr [...], a także działkę nr [...] w obrębie G. (sąsiadującą z działkami nr [...] i [...]). Jednak z ww. dokumentu, z punktu 1 wynika, że przyłączanym obiektem jest budynek mieszkalny - jednorodzinny na działce nr [...] w G. . Tak więc, w ocenie organu I instancji Spółka, nie wykazała, że planowane przedsięwzięcie, stanowi inwestycję celu publicznego i nie stanowi wyłącznie zaspokojenia potrzeb interesu prywatnego, indywidualnego. Dlatego też wnioskowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu nie można nadać statusu inwestycji celu publicznego, a w związku z tym zamierzenie to nie może uzasadniać ingerencji w prawo własności w oparciu o art. 124 u.g.n.

Ponadto organ I instancji ustalił, że procedowany wniosek dotyczy nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne, gdyż działka nr [...] znajduje się na terenach opisanych na rysunku planu symbolami: B9UT; 98KDD; 99KDD; B5b MN, U. Dodatkowo z porównania projektu zagospodarowania terenu przyłącza kablowego 0,4 kV dotyczącego zasilania w energię elektryczną budynku jednorodzinnego działki nr [...] i wyrysu z miejscowego planu wynika, że projektowane zamierzenie jest zlokalizowane na części nieruchomości oznaczonej w miejscowym planie symbolem 99KDD, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest droga publiczna klasy dojazdowej, kategorii gminnej. Natomiast, jako przeznaczenie uzupełniające dla ww. symbolu wskazano możliwość, w liniach rozgraniczających drogi, lokalizację infrastruktury technicznej, w tym kabli elektrycznych średniego i niskiego napięcia. Jednak Starosta zwrócił uwagę, że

w chwili obecnej przedmiotowy grunt nie jest użytkowany jako droga publiczna, ale pozostaje w dotychczasowym sposobie użytkowania (nie na cele drogowe) przez właścicieli (osoby fizyczne).

Skarżąca wniosła pismem z dnia [...] października 2021 r. odwołanie od decyzji organu I instancji, powołując się na brzmienie art. 124 ust. 1 u.g.n. i argumentując, że budowa przyłączy elektroenergetycznych to nic innego jak budowa urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej co mieści się w w/w definicji celu publicznego. Nie znajdujemy tu wskazania co do ilości obiektów mieszczących się

w pojęciach przesyłanie i dystrybucja. Czy ma to być zasilanie budynku jednorodzinnego, wielorodzinnego, budynku szkoły czy całego osiedla domów jednorodzinnych. Jednocześnie nie można stwierdzić czy wybudowane przyłącze w przyszłości nie będzie stanowiło części sieci kablowej służącej zasilaniu wielu obiektów na wielu działkach.

Spółka dodała, że jest prawnie zobowiązana do budowy urządzeń elektroenergetycznych służących zasilaniu obiektów dla których właściciel wystąpi

z wnioskiem o wydanie warunków technicznych oraz zawrze z OSD umowę przyłączeniową.

Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. (Dz.U. z 2021 r., poz., 1899), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy przepisów prawa (art. 124 ust. 1, 2 i 3 u.g.n.), odwołanie Spółki nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Wojewody z treści powołanego uregulowania wynika, że udzielenie przez starostę zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na rzecz podmiotu realizującego konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka druga, dotycząca przeprowadzenia rokowań. Na podstawie załączonych do wniosku dokumentów z przebiegu rokowań organ stwierdził, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor przeprowadził rokowania z właścicielami nieruchomości, jednakże negocjacje pomiędzy stronami nie odniosły skutku.

W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w ocenie organu II instancji bezsprzeczne jest, że właściciele nieruchomości nie udzielili pisemnej zgody na podstawie której podmiot wykonujący inwestycję uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszym przypadku należy uznać, że wyczerpana została przesłanka przeprowadzenia rokowań, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Według Wojewody o ile w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka druga dotycząca przeprowadzenia rokowań, to rację ma Starosta, a także właściciele nieruchomości, że nie mogło dojść do ograniczenia sposobu korzystania przedmiotowej nieruchomości, bowiem budowy tego przyłącza energetycznego nie można zaliczyć do inwestycji celu publicznego.

Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Grzybowo (Uchwała nr XXXVIII/215/2006 Rady Gminy Kołobrzeg z 8 sierpnia 2006 r.) przedmiotowa działka w części, której miałoby dotyczyć ograniczenie, leży na terenie oznaczonym symbolem 99KDD - droga publiczna klasy drogi dojazdowej, kategorii gminnej. Działka mimo oznaczenia w planie nadal stanowi własność A. i U. M.. W liniach rozgraniczających drogi przewiduje się infrastrukturę techniczną, w tym kable elektryczne średniego i niskiego napięcia.

Według Wojewody choć budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, mieści się w katalogu celów publicznych,

o których mowa w art. 6 u.g.n., to jednak nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest bowiem jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego. Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie realizowane miało być w celu innym niż interes inwestora, o czym świadczą dokumenty załączone do wniosku przez inwestora. Akcentowane przez inwestora stworzenie możliwości przyłączenia do sieci energetycznej kolejnym podmiotom na terenie gminy jest bowiem hipotetyczne, skoro budowa tych przyłączy nie jest objęta zakresem planowanych przez inwestora prac.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że celem planowanej inwestycji jest wyłącznie zaopatrzenie w energię elektryczną jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie mająca za zadanie zaspokojenie potrzeb lokalnych budowa, czy rozbudowa sieci elektroenergetycznej.

Według Wojewody uznając prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym, ustawodawca dopuścił możliwość ograniczenia prawa własności tylko

w takich przypadkach, gdy dobro ogółu, np. społeczności lokalnej, staje się dobrem ważniejszym aniżeli interes właściciela nieruchomości, nie przewidując żadnych dodatkowych przesłanek, w szczególności dotyczących ekonomicznego interesu inwestora. Nie będzie zatem podstaw do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w przypadku, gdy planowana inwestycja, nawet gdy zalicza się do katalogu wymienionego w art. 6 pkt 2 u.g.n., realizowana jest w celu zaspokojenia interesu jednego podmiotu i nie służy zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej. W takich przypadkach droga administracyjna jest wyłączona, co nie wyklucza możliwości ustanowienia służebności przesyłu i możliwości dochodzenia przez inwestora swoich praw przed sądem powszechnym, w przypadku braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

E. S.A. zaskarżyła decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:

- poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 2 u.g.n. polegającą na przyjęciu, że budowa urządzeń służących m. in. do przesyłania energii elektrycznej nie służy celom publicznym, podczas gdy literalna treść przepisu nie definiuje istoty celu publicznego i nie uzależnia go od spełnienia dodatkowych przesłanek jakim jest przydatność inwestycji dla zbiorowości;

- poprzez brak zastosowania art. 4 ust. 2 Prawa energetycznego, podczas gdy przepis ten wskazuje, że podłączenie odbiorcy do sieci jest obowiązkiem publicznoprawnym, a więc służy celowi publicznemu, bowiem umożliwia realizację zaspokajania podstawowej potrzeby, jaką jest zaopatrzenie w energię elektryczną.

Stawiając powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu wyrażającym się w tym, że budowa przyłącza nie stanowi celu publicznego, gdyż nie służy interesom zbiorowości. Powołując treść art. 6 ust. 2 (prawidłowo art. 6 pkt 2 – dopisek WSA) u.g.n., wskazała, że budowa przyłącza elektroenergetycznego to nic innego jak budowa urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, co mieści się w ww. definicji celu publicznego.

Spółka stwierdziła, że ustawodawca nie zdefiniował ilości obiektów mieszczących się w pojęciach przesyłanie i dystrybucja. Nie określił więc, czy celem publicznym jest zasilenie budynku jednorodzinnego, wielorodzinnego, szkoły czy też całego osiedla domów. Gdyby bowiem jego wolą było uznanie, że celem publicznym jest spełnienie interesu istotnego dla większej zbiorowości, to wówczas znalazłoby to odzwierciedlenie w treści art. 6 pkt 2 u.g.n. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, za daną zbiorowość lokalną można przecież uznać także i rodzinę, która będzie zamieszkiwała dany obiekt. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, na podstawie której dochodzi do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ww. ustawy nie utożsamia celu publicznego z koniecznością urzeczywistnienia interesu publicznego dla zbiorowości. Poza tym nie należy wykluczyć, że w ramach prężnie rozwijającej się infrastruktury w dzisiejszych czasach, wybudowane przyłącze w przyszłości nie będzie stanowiło części sieci kablowej służącej zasilaniu wielu obiektów na wielu działkach.

Ponadto, według Spółki, o celu publicznym jakim jest podłączenie odbiorcy do sieci, a którego organ nie wziął pod rozwagę, stanowi także art. 4 ust. 2 Prawa energetycznego, zgodnie z którym skarżąca ma obowiązek zapewnić wszystkim odbiorcom, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, publicznoprawny charakter obowiązku wyraża się w fakcie, że obowiązek ten zostaje nałożony w interesie (w celu) publicznym, celem zapewnienia odpowiednich warunków do stałego zaspokajania przez przedsiębiorstwa energetyczne podstawowych potrzeb społecznych, do których należy zaopatrzenie w energię elektryczną.

W ocenie Spółki przyłączanie odbiorców, które wpisane zostało jako jej działalność statutowa jest celem publicznym, który realizowany jest w odniesieniu do wszystkich odbiorców, którzy zgodnie z ustawą Prawo energetyczne zgłoszą taką wolę. Skarżąca podkreśliła, że każdy obywatel ma równe prawo do uzbrojenia swoich nieruchomości w energię elektryczną. Zestawiając więc art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 4 ust. 2 Prawa energetycznego, w ocenie Spółki, należy dojść do wniosku, że celem publicznym jest zapewnienie każdemu obywatelowi możliwości korzystania z energii elektrycznej.

Skarżąca podkreśliła, że Starosta potwierdził zgodność projektowanej infrastruktury technicznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uczestnicy postępowania U. M. i A. M. odpowiadając na skargę i zgadzając się ze stanowiskami orzekających organów wskazali, że jest ona niezasadna i powinna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs indeks 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych, po uprzednim nieuzyskaniu jednoznacznej woli wszystkich stron do przeprowadzenia rozprawy w trybie zdalnym. Sąd rozpatrywał sprawę w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody, którą to utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym G. w gminie K., stanowiącej współwłasność A. i U. M., poprzez nieudzielenie zezwolenia E. S.A. na budowę przyłącza energetycznego (położenie kabla energetycznego YAKXs 4x120 mm2) o długości 82 m i ustanowienia strefy eksploatacyjnej o długości 77m i szerokości 1m (po osi kabla), tj. o łącznej powierzchni 77m2 celem wykonania wszelkich prac eksploatacyjnych, konserwacyjnych, modernizacyjnych i remontowych oraz usuwania ewentualnych awarii przyłącza energetycznego, wraz z prawem wjazdu i wejścia odpowiednim sprzętem przez pracowników przedsiębiorstwa energetycznego oraz przez osoby i podmioty, którymi przedsiębiorstwo energetyczne posługuje się w związku z prowadzoną działalnością.

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Stosownie do ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Omawiany przepis wprowadza dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie przesłanki te łącznie nie wystąpiły, co nie umożliwiło organom administracyjnym obu instancji pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej.

Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej.

Bezsporne jest w sprawie, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. co do przeprowadzenia planowanej inwestycji miały miejsce i nie doprowadziły do zawarcia pomiędzy stronami porozumienia o charakterze cywilnoprawnym. Osią sporu jest natomiast to, czy wymieniona we wniosku inwestycja odpowiada ustawowej kwalifikacji celu publicznego.

Zdaniem Sądu, słusznie wywiedziono w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej, że przedsięwzięcie to nie stanowi celu publicznego, mimo, że jednocześnie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji w tym względzie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja ma na celu zasilać, zgodnie z warunkami przyłączenia z dnia [...] marca 2021 roku numer [...] działkę nr [...], a także działkę nr [...] w obrębie G. (sąsiadującą

z działkami nr [...] i [...]). Jednak z ww. dokumentu, z punktu 1 wynika jasno, że przyłączanym obiektem jest budynek mieszkalny - jednorodzinny na działce nr [...]

w G. Tak więc, Spółka nie wykazała, że planowane przedsięwzięcie, stanowi inwestycję celu publicznego i nie stanowi wyłącznie zaspokojenia potrzeb interesu prywatnego, indywidualnego.

Organ odwoławczy natomiast wskazał, że istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego. Według organu II instancji okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie realizowane miało być w celu innym niż interes inwestora, o czym świadczą dokumenty załączone do wniosku przez inwestora. Akcentowane przez inwestora stworzenie możliwości przyłączenia do sieci energetycznej kolejnym podmiotom na terenie gminy jest bowiem hipotetyczne, skoro budowa tych przyłączy nie jest objęta zakresem planowanych przez inwestora prac. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda stwierdził, że celem planowanej inwestycji jest wyłącznie zaopatrzenie w energię elektryczną jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie mająca za zadanie zaspokojenie potrzeb lokalnych budowa, czy rozbudowa sieci elektroenergetycznej. Dodał, że nie będzie podstaw do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w przypadku, gdy planowana inwestycja, nawet gdy zalicza się do katalogu wymienionego w art. 6 pkt 2 u.g.n., realizowana jest w celu zaspokojenia interesu jednego podmiotu i nie służy zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej.

Zdaniem Sądu z ocenami prawnymi orzekających organów należy się zgodzić, pomijając kwestię stopniowania interesu Spółki bądź właściciela działki nr [...], albowiem okoliczności faktyczne sprawy i zgromadzony materiał dowodowy wskazują, że przedmiotowa sprawa dotyczy założenia i przeprowadzenia przewodów służących do dostarczania energii elektrycznej - linii podziemnej, przez działkę nr [...] do działki [...]. Jest to inwestycja, która umożliwi przesyłanie energii elektrycznej na teren ostatniej z ww. działek. Tym samy uznać należy, że analizowana przesłanka nie została spełniona, bowiem planowane przedsięwzięcie stanowi wyłącznie zaspokojenie potrzeb interesu prywatnego, indywidualnego.

Zdaniem Sądu orzekające organy wykazały, że wnioskowana inwestycja nie będzie się wiązać z urzeczywistnieniem potrzeb określonej wspólnoty na poziomie lokalnym, a tym bardziej ponadlokalnym. Wynika to także ze skali planowanego przedsięwzięcia jak i położenia działek względem siebie. Nie można też pominąć treści warunków przyłączenia, które wymieniają działkę nr [...] jedynie akcesoryjnie, ze względu na to, że jest położona przy planowanej trasie posadowienia kabla energetycznego. Z tych też względów wskazywane przez skarżącą stworzenie możliwości przyłączenia do sieci energetycznej kolejnym podmiotom na terenie gminy jawią się jako hipotetyczne w zestawieniu z zakresem prac przez nią przedstawionym, co również słusznie sygnalizował Wojewoda.

Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić dlaczego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi wskazujący, że literalna treść przepisu art. 6 pkt 2 u.g.n. nie definiuje istoty celu publicznego i nie uzależnia go od spełnienia dodatkowych przesłanek jakim jest przydatność inwestycji dla zbiorowości. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że stosowanie prawa administracyjnego przez sądy lub inne organy zakładać musi stały nieodłączny aspekt interpretacyjny. Zastosowanie wszystkich dostępnych metod wykładni prowadzi, bądź co najmniej może prowadzić, do powstania wielu wariantów normy prawnej, a zadaniem organu orzekającego jest zawsze wybór tego, który jest właściwy (vide: M. Zirk-Sadowski [w:] L. Leszczyński B. Wojciechowski M. Zirk-Sadowski Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2015 Tom 4, wyd. 2, s. 152-153). Innymi słowy rzecz ujmując współcześnie w literaturze przedmiotu i orzecznictwie przyjmuje się, że przy wykładni prawa administracyjnego nie przewiduje się możliwości poprzestania wyłącznie na rezultacie kontekstu językowego w myśl zasady clara sunt interpretanda. Dlatego należy prowadzić proces wykładni prawa tak długo, dopóki nie zostanie zrekonstruowana jasna norma prawna zgodnie z założeniem interpretatio cessat in claris. W związku z tym oczywistym jest, że w rozpoznawanej sprawie wziąć należy pod uwagę również kontekst celowościowy (por. uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, dostępna w CBOSA oraz M. Gutowski, P. Kardas, Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji, Warszawa 2017 s. 275 i powołana tam literatura oraz orzecznictwo). Jak uznaje Sąd najbardziej nadrzędnym celem jakiejkolwiek regulacji prawnej (który powinien być brany pod uwagę w przypadku każdej sprawy) jest ochrona adresata prawa bądź obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji zastosował, prócz językowej, metodę wykładni celowościowej, której wynik zaowocował osiągnięciem właściwego rezultatu.

Przy tym należy zauważyć, na kanwie niniejszej sprawy, że indywidualny charakter omawianego przedsięwzięcia wynika również z argumentacji zarzutów skargi powołującej art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r., (Dz.U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.) dalej: "u.p.e." i wskazującej, że obowiązek przedsiębiorstwa energetycznego jest uwarunkowany uprzednim zgłoszeniem odbiorcy, mimo niezasadnego utożsamiania przez Spółkę takiej okoliczności z celem publicznym dotyczącym wszystkich odbiorców. Niemniej powołanie się na omawiany przepis w niniejszej sprawie jest nietrafne z innego powodu. Normuje on sytuację prawną usług przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej, na zasadach i w zakresie określonym w tej ustawie, nie wskazując na powiązanie jej przepisów w kontekście materii regulowanej w u.g.n. Ponadto definicje przesyłania (transport sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych) i dystrybucji (transport sieciami dystrybucyjnymi w celu ich dostarczania odbiorcom) zawarte w przepisach art. 3 pkt 4 i 5 u.p.e. wskazują, że obowiązki przedsiębiorstwa energetycznego określone w art. 4 ust. 2 u.p.e. aktualizują się następczo, po powstaniu infrastruktury technicznej dedykowanej do przesyłania energii elektrycznej, co niewątpliwie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie uchybia prawu.

W sprawie Sąd działając z urzędu nie dostrzegł również naruszenia przepisów postępowania lub innych wad, które uzasadniałyby uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia jak i wydanego przez organ I instancji. Organy bowiem należycie wyjaśniły sprawę oraz prawidłowo oceniły istotne dla sprawy okoliczności zasadnie przyjmując, że nie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.