Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 700/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122a
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 roku sprawy ze skargi A. L., E. K., K. F., L. F. i M. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia za odszkodowaniem nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 700/17

U Z A S A D N I E N I E

Wnioskiem z dnia 16 września 2016 r. A.L., E.K, K.F., M.Ż., L.F., reprezentowani przez radcę prawnego A.W. , wystąpili do Prezydenta Miasta Ł. z roszczeniem o nabycie przez Prezydenta Miasta Ł. nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie [...] jako działka nr [...].

W treści wniosku zawarto stanowisko, iż właścicielom przedmiotowej nieruchomości na skutek wybudowania na niej urządzeń ciepłowniczych uniemożliwiono prawidłowe z niej korzystanie i nieruchomość stała się dla właścicieli nieprzydatna. Według pełnomocnika wnioskodawców właścicieli przedmiotowej nieruchomości wywłaszczono, nie przeprowadzając postępowania przewidzianego prawem.

Prezydent Miasta Ł., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczął postępowanie administracyjne z dniem 24 października 2016 r., na podstawie art. 122a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 2147 ze zm.) – dalej u.g.n. Równocześnie przedmiotowy wniosek o nabycie nieruchomości został przekazany przy piśmie z dnia 24 października 2016 r. nr DGM-DM-VIII.6821.87.2016 zgodnie z właściwością do odpowiedniej komórki merytorycznej Urzędu Miasta Ł., celem ewentualnego podjęcia czynności zmierzających do nabycia przedmiotowej nieruchomości w trybie cywilnym, tj. na podstawie art. 124 ust. 5 u.g.n.

W piśmie z dnia 28 listopada 2016 r. pełnomocnik wnioskodawców oświadczył, iż na obecnym etapie nie kwestionuje zastosowanego przez organ trybu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 122a u.g.n., odmówił stwierdzenia nabycia za odszkodowaniem ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przesłankami zastosowania art. 122a u.g.n. są: zrealizowanie celu publicznego na nieruchomości niebędącej własnością podmiotu publicznego oraz prowadzenie postępowania wywłaszczeniowego, które nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej przed zrealizowaniem inwestycji.

Organ I instancji ustalił, że ograniczenie praw właścicieli nieruchomości i zajęcie jej w celu wybudowania urządzeń ciepłowniczych nastąpiło na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.), tj. decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Ł. z dnia [...], która stała się ostateczna w dniu 24 maja 1988 r., a zajęcie nieruchomości w celu rozpoczęcia budowy nastąpiło 15 lipca 1988 r.

W dniu wydania ww. decyzji przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność J.L.. K.F. i J.Ł. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. z dnia 31 października 2006 r. sygn. akt I Ns [...] spadek po J.L. nabyli J.K. i A.L. Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt I Ns [...] spadek po K.F. nabyli S.F., M.Ż., L.F. i K.F.. Zgodnie z aktem notarialnym umowy darowizny z dnia [...], S.F. cały należący do niego udział wynoszący 1/12 część przedmiotowej nieruchomości darował K.F., a na podstawie umowy z dnia [...] S.F. przekazał K.F. pożytki cywilne i korzyści związane z udziałem w przedmiotowej nieruchomości darowanym K.F. na podstawie wskazanej umowy darowizny. Ponadto zgodnie z umową sprzedaży z dnia [...] J.Ł. cały należący do niej udział wynoszący 1/3 części przedmiotowej nieruchomości sprzedała A.L., a na podstawie umowy z dnia [...] J.Ł. przekazała A.L. pożytki cywilne i korzyści związane z udziałem w przedmiotowej nieruchomości sprzedanym A.L.

W przedmiotowej sprawie na nieruchomości został zrealizowany cel publiczny w postaci wybudowania urządzeń ciepłowniczych, jednakże realizacja tego celu nastąpiła po zakończeniu postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją administracyjną. Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawców, że postępowanie wywłaszczeniowe nie zakończyło się do dnia dzisiejszego, gdyż na nieruchomości znajdują się urządzenia ciepłownicze, a nieruchomość nie stała się własnością Skarbu Państwa. Podkreślić należy, iż decyzja wydana w trybie art. 75 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dotyczyła wywłaszczenia w postaci ograniczenia prawa własności nieruchomości, a nie jego pozbawienia. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie zostało wszczęte postępowanie dotyczące pozbawienia własności, a postępowanie w wyniku którego został zrealizowany cel publiczny zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed realizacją celu.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu decyzji, że w art. 124 ust. 5 obecnie obowiązującej u.g.n. ustawodawca wprowadził regulację analogiczną do art. 75 ust. 3 ustawy gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Stosownie do przepisu art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie i przeprowadzenie urządzeń uniemożliwia dalsze racjonalne korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Ustawą z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 200, poz. 1323) dodany został przepis art. 122a stanowiący, że jeżeli cel publiczny został zrealizowany, a postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji publicznej, w drodze decyzji orzeka o nabyciu praw na rzecz Skarbu Państwa albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, przed wszczęciem postępowania wyznacza dwumiesięczny termin do zawarcia umowy. Po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy odszkodowanie ustala się według przepisów rozdziału 5.

W ocenie organu odwoławczego art. 122a u.g.n. będzie miał zastosowanie wówczas, gdy postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte, ale nie zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji, a cel publiczny został zrealizowany.

W realiach sprawy odnośnie do spornej nieruchomości nie było prowadzone postępowanie wywłaszczeniowe w rozumieniu art. 112 i nast. u.g.n., mające na celu przeniesienie prawa własności gruntu na podmiot publicznoprawny. Przeprowadzono natomiast postępowanie dotyczące wydania zezwolenia Zakładowi Sieci Cieplnej w Ł. na przeprowadzenie magistrali ciepłowniczej. Ograniczenie prawa własności nastąpiło na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Ł. z dnia [...]., utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Ł. z dnia [...]. Obie decyzje pozostają w obrocie prawnym i są wiążące dla uczestników procesu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sprawie z dniem 7 kwietnia 1988 r. na wniosek Zakładu Sieci Cieplnej w Ł., a zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji w dniu [...]. Jak wynika z akt archiwalnych Zakład Sieci Cieplnej – Ł. powołując się na decyzje z [...] i z dnia [...]. zwrócił się do Urzędu Dzielnicowego Ł. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko współwłaścicielom nieruchomości i doprowadzenie do przekazania na czas realizacji inwestycji części nieruchomości. Powyższe potwierdza, że realizacja inwestycji nie mogła nastąpić przed zakończeniem postępowania wywłaszczeniowego. Treść protokołu spisanego 15 lipca 1988 r. pomiędzy Urzędem Dzielnicowym Ł., a Zakładem Sieci Cieplej w Ł. również potwierdza, że przed tą datą prace nie zostały rozpoczęte.

Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie orzeczenia w trybie art. 122a u.g.n., gdyż postępowanie nr IV-WW-IV-Z/8221/1/88 dotyczyło ograniczenia prawa własności i zostało zakończone decyzją ostateczną, a decyzja ta była wydana przed przeprowadzeniem inwestycji.

Skoro zaś nie zaistniały przesłanki dopuszczające zastosowanie przepisu art. 122a u.g.n. pozbawionym racji byłoby zastosowanie normy drugiej przepisu dotyczącej wyznaczenia dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy przed wszczęciem postępowania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podnieśli zarzuty naruszenia:

1. art. 122a u.g.n. poprzez uznanie, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 75 ustawy z 1985 r. zastało zakończone decyzją z dnia [...] w sytuacji, w której poprzedzające ją decyzje niezbędne dla rozpoczęcia inwestycji zostały prawomocne uchylone wyrokiem NSA z dnia 5 sierpnia 1988 r., stąd też nie można przyjąć, że postępowanie wywłaszczeniowe zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji, a ponadto sama przywoływana decyzja w swej treści jednoznacznie wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego, co samo w sobie stanowi rozmijanie się w treści zaskarżonej decyzji z faktami;

2. art. 7, art. 8 § 1, art. 13 § 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, gdy w niniejszej sprawie organ stwierdził, że nie jest możliwe wywłaszczenie z uwagi na niezaistnienie przesłanek, o których stanowi art. 122a u.g.n., a nie, że wywłaszczenie nie jest możliwe w ogóle. W sytuacji tej organ nie podjął żadnych czynności w kierunku przygotowania sprawy do wywłaszczenia, o którym stanowi art. 124 u.g.n., tak aby przygotować sprawę w kierunku podpisania stosownej umowy. W sytuacji kiedy został złożony wniosek o wywłaszczenie organ sam zaproponował przeprowadzenie czynności w trybie art. 122a, z których mogło co najmniej wynikać, że podstawa ta jest kontynuowaniem postępowania wszczętego na podstawie art. 75 ustawy z 1985 r. Tym samym organ zastawił na wnioskodawców swoistą "pułapkę procesową", z której miałoby wynikać, że przychyliłby się do wniosku, gdyby w sprawie spełnione były ustawowe przesłanki, mając niczym nieskrępowaną możliwość załatwienia sprawy na podstawie art. 124 u.g.n. Tym samym organ nie dążył do polubownego załatwienia kwestii spornych, a także z góry założoną tezą postępowanie organu nie budzi zaufania obywateli do władzy publicznej,

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co skutkowało niewystarczającym wyjaśnieniem całości rozpatrywanej sprawy, nieuwzględnieniem wszystkich znanych organowi okoliczności dotyczących chociażby wyroku NSA z 1988 r. i przeprowadzenie postępowania w sposób wyłącznie jednostronnie negatywny dla stron, ustaleniem stanu faktycznego w sposób wybiórczy i wyrywkowy, odpowiadający wyłącznie tezie postawionej przez organ I i II instancji o słuszności podjętego rozstrzygnięcia (braku przesłanek umożliwiających wywłaszczenie) przy lakonicznym i nic niewnoszącym podsumowaniu twierdzeń skarżących jako nieuzasadnionych bez ich dalszego rozwinięcia, pozbawionych elementu merytoryczności w postępowaniu odwoławczym, który ustawodawca zagwarantował w art. 15 k.p.a., dopuszczenie i uznanie za dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty, które w ogóle nie powinny były zostać przez organ uwzględnione i nie powinny podlegać ocenie z powodu ich uchylenia przez NSA, co miało wpływ na uznanie wywłaszczenia za nieistniejące ergo równało się z niemożliwością wypłaty odszkodowania, czym organ dopuścił się naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy,

4. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu w sposób przejrzysty i jednoznaczny, jakie okoliczności, fakty i dowody organ II instancji uznał za podstawę podjętego rozstrzygnięcia, co zostało udowodnione w sposób całościowy i wystarczający do utrzymania decyzji Prezydenta Miasta Ł. w mocy, z jakich przyczyn odmówił mocy dowodowej pozostałym i pozostającym w jego posiadaniu dowodom, co uniemożliwiło identyfikację motywów przedłożenia przez organ odwoławczy oraz organ I instancji dobra organu nad dobrem jednostki, zatem organ II instancji w dalszym ciągu nie uzasadnił nadrzędności dobra "ogółu" (tu: dobra organu samorządu terytorialnego) nad interesem prawnym jednostki, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

5. art. 81a k.p.a. polegające na tym, że dotychczasowe wieloletnie rozstrzygnięcia organów administracji samorządowej i rządowej, w tym zaskarżona decyzja, doprowadziły do sytuacji, w której skarżącym ograniczono korzystanie z prawa własności faktycznie wywłaszczonej nieruchomości, a w sprawie istnieją wątpliwości, co do faktu istnienia w obiegu prawnym decyzji lokalizacyjnej, niezbędnej do zajęcia (wywłaszczenia) nieruchomości, która to decyzja lokalizacyjna została uchylona przez NSA w 1988 r., a powstałe w związku z tym wątpliwości w każdej sytuacji powinny być rozstrzygnięcie na korzyść skarżących.

Powołując takie zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wnieśli także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 1988 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie stała się decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia na rzecz Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...].

Materialną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 122a u.g.n., stosownie do którego jeżeli cel publiczny został zrealizowany, a postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji orzeka o nabyciu praw na rzecz Skarbu Państwa albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej przed wszczęciem postępowania wyznacza dwumiesięczny termin do zawarcia umowy. Po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy odszkodowanie ustala się według przepisów rozdziału 5. Mając na uwadze okoliczności faktyczne w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji doszły do wniosku, że nie daje on podstaw do nabycia spornej nieruchomości przez Skarb Państwa bądź jednostkę samorządu terytorialnego.

Z takim stanowiskiem należy się zgodzić.

W świetle podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zakwestionowania przez stronę zasadności prowadzenia postępowania na podstawie art. 122a u.g.n. należy w pierwszej kolejności wskazać, że wnioskiem z dnia 16 września 2016 r. A.L., E.K., K.F., M.Ż., L.F., reprezentowani przez radcę prawnego A.W., wystąpili do Prezydenta Miasta Ł. z roszczeniem o nabycie przez Prezydenta Miasta Ł. nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie [...] jako działka nr [...]. W treści wniosku jego autor odwołał się do treści art. 122a u.g.n., co dało organowi podstawę do przyjęcia, że intencją wnioskodawców jest skorzystanie z trybu, o którym mowa w tym przepisie. Poza sporem pozostaje fakt, że celem uzyskania pewności organ I instancji wezwał pełnomocnika skarżących do wskazania podstawy prawnej roszczenia. Jednak w piśmie z dnia 12 października 2016 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących w osobie radcy prawnego, w odpowiedzi na wezwanie organu do wskazania podstawy prawnej, na której skarżący opierają swe roszczenie – czy jest to art. 122a czy też art. 124 ust. 5 u.g.n. – stwierdził, że wezwanie jest bezprzedmiotowe, gdyż "z proceduralnego punktu widzenia sprawa nie jest skomplikowana i zastosowanie odpowiednich przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (...) nie powinno nastręczać Urzędowi problemów". Następnie, już po wszczęciu postępowania tenże pełnomocnik w piśmie z dnia 28 listopada 2016 r. oświadczył, iż na obecnym etapie nie kwestionuje zastosowanego przez organ trybu postępowania w przedmiotowej sprawie. Brak jest zatem podstaw, aby uznać za zasadne zarzuty skargi, jakoby organ "zastawił pułapkę" na wnioskodawców, prowadząc postępowanie w trybie, który nie mógł zakończyć się uzyskaniem oczekiwanego przez stronę rezultatu. Wartym podkreślenia jest bowiem, że niezależnie od prowadzonego w trybie administracyjnym postępowania wniosek o nabycie nieruchomości został przekazany przy piśmie z dnia 24 października 2016 r. nr DGM-DM-VIII.6821.87.2016 zgodnie z właściwością do odpowiedniej komórki merytorycznej Urzędu Miasta Ł., celem podjęcia czynności zmierzających do nabycia przedmiotowej nieruchomości w trybie cywilnym, tj. na podstawie art. 124 ust. 5 u.g.n. Dwutorowość działania organu należy ocenić pozytywnie, gdyż w większym stopniu zabezpieczyło to interesy wnioskodawców w sytuacji braku wyraźnego wskazania we wniosku podstawy żądania.

Przechodząc do oceny zasadności przyjęcia przez organy administracji, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisu art. 122a u.g.n., należy stwierdzić, że poza sporem pozostaje fakt, iż ograniczenie praw właścicieli nieruchomości i zajęcie jej w celu wybudowania urządzeń ciepłowniczych nastąpiło na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, tj. decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Ł. z dnia [...], która stała się ostateczna w dniu 24 maja 1988 r., a zajęcie nieruchomości w celu rozpoczęcia budowy nastąpiło 15 lipca 1988 r.

Nabycie nieruchomości w oparciu o przepis art. 122a u.g.n. może nastąpić, jeśli cel publiczny został zrealizowany, a postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż wywłaszczenie oznacza wszelkie formy ingerencji Państwa w prawa własności przysługujące innym podmiotom. Przedmiotem wywłaszczenia jest prawo rzeczowe, a jego skutkiem - przejście prawa na rzecz Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego albo wygaśnięcie prawa (co nie może dotyczyć własności) bądź ograniczenie wykonywania prawa. W konsekwencji przyjąć należy, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Ł. z dnia [...] zezwalająca na zajęcie nieruchomości w celu wybudowania urządzeń ciepłowniczych ograniczała prawo własności i stanowi decyzję o wywłaszczeniu w rozumieniu art. 122a u.g.n. Decyzja ta funkcjonuje w obrocie i wbrew twierdzeniom skargi nie ma znaczenia, że poprzedzającą ją decyzja o lokalizacji inwestycji publicznej została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Ł. z dnia [...], a zajęcie nieruchomości w celu rozpoczęcia budowy nastąpiło 15 lipca 1988 r. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że rozpoczęcie inwestycji nastąpiło już po wydaniu ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej. Powyższe powoduje, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie orzeczenia w trybie art. 122a u.g.n.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji trafnie ustalono i przyjęto, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 122a u.g.n., co organy obu instancji uzasadniły w sposób wyczerpujący. Nie znajduje zatem również usprawiedliwienia zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast z uwagi na niebudzący stan faktyczny brak było podstaw do odwoływania się do zasady rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, wyrażonej w art. 81a k.p.a.

Jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

lf