Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 704/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w kwocie [...] zł na rzecz Skarbu Państwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, z tytułu przejęcia na rzecz Województwa [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej na terenie Gminy Miasta [...], obręb [...], przeznaczonej pod budowę "[...]" dla fragmentu od ul. [...] do Al. [...] w G. oraz zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Pismem z dnia [...] listopada 2012r. odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł Prezydent Miasta [...].

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lutego 2013r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 roku.

Na powyższą decyzję Prezydent Miasta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona na terenie gminy Miasta [...], obręb [...], stanowiąca własność Skarbu Państwa, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 roku, znak: [...], została przeznaczona pod budowę "[...]" dla fragmentu od ul. [...] do Al. [...] w G.

Pismem z dnia [...] maja 2011 roku Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania odszkodowawczego.

Decyzją z dnia [...] października 2012 roku, znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w kwocie [...] zł na rzecz Skarbu Państwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, z tytułu przejęcia na rzecz Województwa [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej na terenie gminy Miasta [...], obręb [...], przeznaczonej pod budowę "[...]" dla fragmentu od ul. [...] do Al. [...] w G. oraz o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 roku odwołanie wniósł Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez pełnomocnika P. S. W uzasadnieniu odwołania zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegające na określeniu podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania przy zastosowaniu art. 22 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, zamiast zastosowania art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami w wyniku czego podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania został określony w sposób nieprawidłowy (Prezydent Miasta [...] zamiast Marszałka Województwa [...]).

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania wskazał, że w myśl art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm.) nieruchomości, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowych stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej na terenie Gminy Miasta [...], obręb [...], stanowi operat szacunkowy z dnia [...] sierpnia 2012 roku, sporządzony na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego H. J., posiadającego uprawnienia nr [...].

Biegły wskazał, iż przedmiotem wyceny jest nieruchomość gruntowa zlokalizowana w G. przy ul. [...], w dzielnicy [...]. Sąsiedztwo nieruchomości stanowi zabudowa mieszkaniowa i usługowa, działka położona jest w pobliżu skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]. W sąsiedztwie znajduje się teren dawnego [...] gdzie powstaje jeden z najnowocześniejszych kompleksów mieszkaniowo - usługowych. W pobliżu znajduje się Al. [...], która stanowi główny szlak komunikacyjny łączący miasto [...]. Wskazano, iż na działce znajduje się osiem [...].

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulic [...] i [...] w mieście G., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...].12.2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...].03.2009 r.) działka znajduje się w strefie [...].

Wycena gruntu została przeprowadzona w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody porównywania parami.

Na potrzeby opracowania biegły przeprowadził analizę rynków nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod potoki oraz na cele komunikacyjne, położonych na terenie miasta G. Analizą został objęty okres od lipca 2010 roku do sierpnia 2012 roku.

Analizie poddano wzajemne relacje cenowe nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod drogi oraz pod potok. Odnotowano brak wystarczającej ilości porównywalnych transakcji nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod potok występujących na rynku lokalnym jak i na rynku regionalnym. Wskazano, iż podobnymi, nielicznymi transakcjami występującymi na rynkach są transakcje nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod zieleń. Średnia cena nieruchomości przeznaczonych pod zieleń na rynku lokalnym i regionalnym wynosi [...] zł/m2, zaś średnia cena nieruchomości gruntowych pod drogi wynosi [...] zł/m2. Stwierdzono, że przeznaczenie nieruchomości, zgodnie z celem wywłaszczenia powoduje zwiększenie jej wartości. Wobec powyższego wycenę przedmiotowej nieruchomości dokonano w oparciu o transakcje nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod drogi - według alternatywnego sposobu użytkowania.

Po weryfikacji danych do analizy z obszaru miasta G. przyjęto zbiór 13 transakcji. Baza porównawcza zawiera transakcje nieruchomości gruntowych położonych w obrębie B., L., P., O., B., O., K., P. i M.

W wyniku analizy cen transakcyjnych nieruchomości gruntowych niezabudowanych, przeznaczonych na cele komunikacyjne o znanych cechach biegły stwierdził, iż zasadniczy wpływ na cenę miały następujące cechy rynkowe: lokalizacja ogólna (waga 40%), otoczenie i sąsiedztwo (waga 30%), kształt działki i konfiguracja terenu (waga 30%). Pan H. J. wyjaśnił, iż nie zaobserwowano różnic wartości nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod drogi, które mają różne powierzchnie, dlatego nie uwzględniono cechy powierzchnia działki.

Do końcowej analizy biegły przyjął 3 transakcje najbardziej podobne do przedmiotu wyceny oraz dokonał ich zestawienia w odniesieniu do przyjętych cech rynkowych.

W oparciu o przyjęte dane odzwierciedlające wpływ cech rynkowych określono średnia cenę 1 m2 gruntu na kwotę [...] zł. Tym samym wartość gruntu wycenianej działki została oszacowana na kwotę [...] zł.

Z uwagi na znajdujące się na działce składniki roślinne w postaci ośmiu sadzonek [...], dokonano oszacowania wartości odtworzeniowej części składowych metodą kosztowo-dochodową, na podstawie informacji zawartych w publikacji Krzysztofa Zmarlickiego pt. "Określanie wartości plantacji kultur wieloletnich", wyd. Polska Federacja Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych, Warszawa 2011. Wartość składników roślinnych obliczono na kwotę [...] zł. Łączną wartość nieruchomości oszacowano na kwotę [...] zł. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Nie ulega wątpliwości, iż użyte w powołanym przepisie sformułowanie "koszty nabycia pod drogę, w tym odszkodowania" obejmuje również obowiązek wypłaty odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości pod drogę publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2005 roku, sygn. akt 1 SA/Wa 1449/2004, dost. LexPolonica nr 1878041).

Organ odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślił, że ustawa z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, ponieważ reguluje ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym lokalizację, nabywanie nieruchomości, jak i organy właściwe do orzekania w tych sprawach. Wbrew twierdzeniom odwołującego obowiązku zastosowania w niniejszej sprawie art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można wywodzić z treści art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do treści art. 12 ust. 5 ww. ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Użycie przez ustawodawcę określenia "odpowiednio" wskazuje, iż jego wolą nie było stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób bezpośredni, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego i z uwzględnieniem jego specyfiki. Kwestia finansowania inwestycji drogowych została rozstrzygnięta w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, a zatem nie zachodzi konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na tej podstawie należy stwierdzić, że do wypłaty odszkodowania w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 132 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ jest on wyłączony przez uregulowanie szczególne zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do treści przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Stosownie zaś do art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, do którego należy zatem w myśl art. 20 tej ustawy, m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. 2005 r. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.

Organ odwoławczy podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy odszkodowanie winno być zatem wypłacone przez Prezydenta Miasta [...].

Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł Prezydent Miasta [...] zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez będne zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. nr 193, poz. 1194, z 2008 roku z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. nr 267, poz. 2251 z 2005r., z późn. zm.), skutkujące będnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. nr 193, poz. 1194, z 2008r. z późn. zm.) w zw. z art. 132 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 rokuo gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. nr 102, poz. 651 z 2010r. z późn. zm.), skutkujące błędnym określeniem podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za przejęcie nieruchomości pod drogi publiczne.

Odpowiadając na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd, akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem.

W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość, która przeszła na własność Województwa [...], na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "[...]". Odszkodowanie dotyczy nieruchomości położonej na terenie Gminy Miasta [...]. Wartość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość została ustalona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę.

Powodem skargi jest zarzut, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż to Prezydent Miasta [...] zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej specustawa) nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej stają się z mocy prawa: własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Z treści takiego zapisu nie wynika więc, że wszystkie nieruchomości wskazane w liniach rozgraniczających inwestycji przechodzą automatycznie z mocy prawa na własność zarządcy drogi. Przechodzą tylko i wyłącznie te działki, które zostały wykazane przez wnioskodawcę jako niezbędne do przejęcia. Tak więc sam skarżący zdecydował o konieczności przejęcia działki w tym trybie. Wskazanie przedmiotowej działki, jako koniecznej do przejęcia z mocy prawa musiało w konsekwencji doprowadzić do wydania decyzji odszkodowawczej. Przy czym w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, że w istocie ten sam podmiot jest zobowiązanym i uprawnionym do odszkodowania. Jednakże nie może to być uznane za naruszenie prawa. Wręcz przeciwnie nie wydanie decyzji odszkodowawczej, oznaczałoby nie wypełnienie przez organy obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej. Na gruncie specustawy drogowej nie można bowiem w żadnym razie mówić o niedopuszczalności wydania decyzji odszkodowawczej, w sytuacji kiedy zarządca drogi w mieście na prawach powiatu wypłaca odszkodowanie na rzecz gminy.

Za prawidłowe zatem należy uznać wywody prawne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące podmiotu uprawnionego do odszkodowania. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19 poz. 115 ze zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. W odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi (art. 1 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi publiczne dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne. Z przepisu art. 19 ust. 1 tej ustawy wynika, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony drogi. Przy czym w myśl art. 19 ust. 5 powołanej ustawy o drogach publicznych, w granicach miast na prawach powiatu, zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zgodnie natomiast z art. 20 pkt 3 i 17 tej ustawy, do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. pełnienie funkcji inwestora oraz nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Powołany przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie określa zatem podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, w tym kosztów odszkodowania, odsyłając w tym zakresie m.in. do przepisów ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. nr 267, poz. 2251 ze zm.) stanowi zaś, że zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi, finansowane są - w odniesieniu do dróg krajowych - przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowych spółek specjalnego przeznaczenia, w odniesieniu do dróg wojewódzkich - przez samorząd województwa, w odniesieniu do dróg powiatowych - przez samorząd powiatowy. W myśl natomiast art. 3 ust. 3 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.

Powołane przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. jednoznacznie określają podmioty zobowiązane do finansowania zadań związanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem, ochroną oraz zarządzeniem określoną kategorią dróg. Przy czym zasady wynikające z powyższych przepisów stosuje się także – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – do finansowania kosztów nabycia nieruchomości pod drogi.

Stanowisko takie prezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już we wcześniejszych orzeczeniach i należy uznać je za jednolite i ugruntowane (przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.04.2013r. sygn. akt I SA/Wa 1910/12).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji.