Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 308/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego za maj 2006r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] maja 2009 r. wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2006 r. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego pełnomocnik skarżącej M.P.-L. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia pierwszej instancji, to jest decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu [...] stycznia 2009 r. o nr [...], w której określono Przedsiębiorstwu L – M.P.-L., za miesiąc maj 2006 r. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 53.612 zł w podatku akcyzowym związanym z nabyciem wewnątrzwspólnotowym gazu skroplonego.

W uzasadnieniu powyższego wniosku podano, że PHH L jest przedsiębiorstwem, które na przestrzeni kilku ostatnich lat przysporzyło Skarbowi Państwa kilka milionów złotych z tytułu różnych zobowiązań podatkowych. Według wnioskodawcy tylko w 2008 r. przedsiębiorstwo to wpłaciło do Skarbu Państwa kwotę 1.410.000,00 zł z tytułu podatku akcyzowego, kwotę 1.412.442,00 zł z tytułu podatku od towarów i usług oraz kwotę 36.648,00 zł z tytułu podatku dochodowego. W latach 2006 i 2007 kwoty te wynosiły odpowiednio: w podatku akcyzowym 1.924.671,10 zł i 1.808.360,00 zł a w VAT 1.792.458,00 zł i 1.583.520,00 zł. W bieżącym roku, przez okres pierwszych czterech miesięcy, obrót wyniósł 3.924.451,00 zł. Przedstawiając powyższe dane pełnomocnik twierdził, że dowodzą one sprawnego funkcjonowania przedsiębiorstwa i jego dochodowości.

Następnie we wniosku podkreślono, że konieczność zapłaty zobowiązań podatkowych wynikających z wydanych decyzji – w łącznej kwocie około 500.000 zł (wraz z odsetkami) spowoduje, że przedsiębiorstwo będzie musiało zostać zamknięte. Jest to jedyne źródło utrzymania skarżącej i jej męża oraz jedyne źródło zaspokojenia w przeszłości ewentualnych kolejnych zobowiązań podatkowych.

Pełnomocnik wskazał też, że podatniczka jest głęboko przekonana o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji. Wykonalność tych rozstrzygnięć spowoduje unieruchomienie jej przedsiębiorstwa, które zajmuje się jedynie handlem towarami akcyzowymi. Podkreślił przy tym, że uruchomienie gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego doprowadzi najprawdopodobniej do wypowiedzenia przez ten sam bank umowy kredytowej i postawienie jej w całości w stan natychmiastowej wymagalności. W takiej sytuacji, jeżeli nawet skarżąca doczeka się pozytywnego rozstrzygnięcia w związku ze składanymi skargami na decyzje podatkowe, to i tak jej działalność gospodarcza zostanie całkowicie zrujnowana, a cały majątek, w tym majątek osobisty zaprzepaszczony.

Sąd zważył:

Zgodnie z brzmieniem art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Stosownie natomiast do treści art.61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.

Znamiennym również jest, że sąd rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi ( zob. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04), jak też i to, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r. , FZ 38/04).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek sformułowanych w art.61 § 3 P.p.s.a. Z jednej strony pełnomocnik skarżącej przedstawił konkretne dane liczbowe, które miały potwierdzać nawet więcej niż dobrą kondycję finansową należącego do niej przedsiębiorstwa, jego sprawne funkcjonowanie i dochodowość. Z przedstawionych danych wynika m.in., że przez okres pierwszych czterech miesięcy 2009 r. został osiągnięty obrót w wysokości blisko czterech milionów złotych.

Z drugiej zaś strony, argumenty istotniejsze, bo mające potwierdzać zasadność udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób bardzo ogólnikowy. Wspomniano jedynie o grożącym zamknięciu przedsiębiorstwa w związku z koniecznością zapłaty należności wraz z odsetkami, wynikających z doręczonych skarżącej decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2006 r. Nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji wskazującej, na czym konkretnie miałoby w przypadku skarżącej polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawiasem mówiąc, nie zostało w ogóle sprecyzowane, która z wyżej wymienionych przesłanek wchodzi w grę, czy też może obie powinny być brane pod uwagę. Nie wiadomo również, wypowiedzenia jakiej konkretnie umowy kredytowej obawia się skarżąca w obliczu uruchomienia gwarancji bankowej udzielonej na zabezpieczenie długu celnego. Nie ma bowiem żadnej informacji, jakiego rodzaju jest to kredyt, kiedy został udzielony, na jaki czas,

w jakiej wysokości, ani na jakich warunkach.

W uzasadnieniu wniosku odwołano się natomiast do głębokiego przekonania strony o niesprawiedliwości wydanych wobec niej decyzji, wskazując na istnienie uzasadnionych pretensji skarżącej co do prowadzonego przez organy postępowania. W ocenie Sądu, tak przedstawione we wniosku okoliczności nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art.61 § 3 P.p.s.a. Strona nie podała, z wymaganą w tej sytuacji skrupulatnością, żadnych konkretnych zdarzeń, wskazujących na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przedstawionej przez skarżącą argumentacji wynika, że chciałaby ona, żeby wykonanie wskazanej decyzji w żaden sposób nie wpłynęło na jej sytuację majątkową. Tymczasem należy zauważyć, iż wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony.

Reasumując stwierdzić należy , że w rozpatrywanej sprawie złożony do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w sposób konkretny, na czym, w związku z wykonaniem decyzji podatkowych, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd na podstawie art.61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.