Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2381/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a, b i c.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2011 r. sprawy ze skargi L. T. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Komendant Policji [...] nałożył na L. T. (zwanego dalej skarżącym) karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

1. umieszczania lub używania w pojeździe taksometru;

2. umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy;

3. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2010 r. w W. przy ul. P. dokonano kontroli samochodu marki [...] o nr rej. [...]. Kierujący pojazdem J. A. przedstawił umowę o współpracy zawartą w dniu [...] października 2009 r. z L. T., wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawionej na G. na wykonywanie krajowego transportu drogowego, książkę kasy reprezentującego [...] nr fab [...], paragon fiskalny. W toku dokonanych czynności ustalono, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był drogomierz, który nie posiadał podłączenia z kasą fiskalną. Na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie z obustronnym napisem [...]. Urządzenie to było podłączone do relingów dachowych. Na bokach pojazdu z obu stron widniały napisy [...].

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który zeznał, iż wykonuje w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz osób. Ponadto oświadczył, iż skontrolowany pojazd został oznakowany i wyposażony przez skarżącego, a także stwierdził, że wartość podaną na drogomierzu wprowadza do kasy fiskalnej jako kwotę za wykonaną usługę.

W dniu [...] czerwca 2010 r. Komendant Policji [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 ze zm., zwaną dalej utd) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że doszło do złamania zakazów określonych w art. 18 pkt 5 lit. a,b,c utd.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, iż w kontrolowanym pojeździe umieszczony był drogomierz, który nie jest taksometrem. W jego przekonaniu napisy umieszczone na pojeździe nie wypełniają znamion naruszenia zakazu określonego w art. 18 pkt 5 lit. b. Ponadto podkreślił, iż urządzenie znajdujące się na dachu jest banerem reklamowym, a nie urządzeniem technicznym.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Komendant Policji utrzymał powyższą decyzję w mocy wskazując, iż w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające zasadność zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do treści § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., oraz zebranych dowodów organ odwoławczy wskazał, iż w kontrolowanym pojeździe znajdował się taksometr. Organ podkreślił, iż na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażem po wykonaniu usługi przewozowej. Odnosząc się do naruszenia zakazu określonego w art. 18 pkt 5 lit b utd organ stwierdził, iż we wspomnianym przepisie ustawodawca określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Elementy te został określone alternatywnie, na co wskazuje wspólnik "lub". Umieszczenie jednego z tych elementów skutkuje odpowiedzialnością, o której mowa w ustawie o transporcie drogowym. Podkreślił również, iż ustawodawca posłużył się pojęciem nazwa, a nie firma przedsiębiorcy, który bezpośrednio wykonuje usługę przewozową.

Złamanie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp, zdaniem organu odwoławczego, potwierdza opis urządzenia zawarty w protokole przesłuchania świadka oraz opis sporządzony przez funkcjonariusza policji. W opinii organu urządzenie znajdujące się na dachu pojazdu jest nośnikiem reklamy i spełnia funkcję przekazania pewnej informacji.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję L. T. wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił organowi błędną interpretację art. 18 pkt 5 utd oraz brak wykazania w zaskarżonej decyzji naruszenia wspomnianego przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że w chwili kontroli L. T. wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), lit b) i lit. c) u.t.d.

Kierowca pojazdu poddanego kontroli zeznał, iż w dniu kontroli wykonywał tym pojazdem przewóz osób na podstawie zlecenia uzyskanego z centrali G. Zeznał także, iż na życzenie klienta wystawia paragon fiskalny potwierdzający wykonanie usługi na rzecz skarżącego. Suma do zapłaty za wykonany przewóz wyświetla się na drogomierzu i kwotę tę kierujący pojazdem wprowadza do kasy fiskalnej, która z drogomierzem nie jest połączona (v. zeznania świadka J. A.). Sąd zwraca uwagę, iż skarżący nie zakwestionował powyższego ustalenia. Znajduje ono zresztą potwierdzenie w treści § 3 pkt 7 umowy o współpracy pomiędzy skarżącym oraz kierowcą pojazdu z którego wynika, że wystawiane rachunków odbywa się według wskazań drogomierza/taksometru.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.).

Według ustaleń dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżący posiadał licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (v. znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu w w/w licencji wystawionej na rzecz G.

Powyższa licencja niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d.

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem

przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.

Na gruncie powołanych przepisów, umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, iż samochód m-ki [...] nr rej. W. był wyposażony w urządzenie umocowane na dachu pojazdu, przypominające urządzenie charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką. W ocenie Sądu, dla wyjaśnienia użytego przez ustawodawcę pojęcia "urządzenie techniczne" zamieszczonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. konieczne jest sięgnięcie nie tylko do wykładni językowej lecz również celowościowej i funkcjonalnej. Jak już wspomniano, celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby pojazdy wykonujące przewozy okazjonalne nie były upodobnione oznakowaniem do taksówek i przez to oznakowanie nie wprowadzały w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu. Biorąc pod uwagę powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że umieszczone na dachu pojazdu należącego do skarżącej urządzenie służyło wymienionym celom i niewątpliwie upodobniało zatrzymany pojazd do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką.

W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości określonej jest w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 2.9 pkt 3 tj. 5000 zł za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

W pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogomierz C., co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego.

W decyzji stwierdzono, że powyższy drogomierz nie był połączony z kasą fiskalną. Jednakże z zeznań kierującego pojazdem wynika, że po wykonanym kursie, wartość podaną na wyświetlaczu drogomierza wprowadza do kasy fiskalnej jako kwotę zapłaty za zrealizowany kurs. Powyższych zeznań skarżący w żaden sposób nie zakwestionował dlatego ustalenia i argumentację organu odnośnie charakteru zamontowanego w skontrolowanym pojeździe drogomierza należy uznać za prawidłowe. Reasumując: skoro zamontowane w pojeździe urządzenie służyło temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany tym pojazdem kurs należy uznać, je za urządzenie równoważne z taksometrem. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach m.in. z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie sygn. akt. IIGSK 911/08 oraz z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09.

Sąd stwierdza ponadto, iż organ słusznie nałożył na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy. Niewątpliwie, wbrew twierdzeniom skarżącego, uwidocznione na pojeździe napisy należy uznać za nazwę przedsiębiorcy. Odnosząc się odmiennego w tym zakresie stanowiska strony należy zauważyć, iż art. 18 ust. 5 lit. b) utd nie wymaga, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. W treści omawianego przepisu ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą G. jednakże, co wypada podkreślić, w kontaktach handlowych sam używa nazwy skróconej G. na co wskazują zapisy umowy o współpracy z kierowcą J. A. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organ nie naruszył art. 18 ust. 5 lit. b utd uznając, ze napisy G. umieszczone na pojeździe podanym kontroli wypełniają dyspozycję wymienionego przepisu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji rozstrzygając niniejszą sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli. Dokonały także wszechstronnej oceny zebranych dowodów. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.