Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 776/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 240 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.), Asesor WSA Urszula Wiśniewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut, po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] 2001r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W dniu 14 czerwca 2005r. wpłynął do Izby Skarbowej w B. wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r., zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2001r. Nr [...]. W przedmiotowym wniosku skarżący podniósł, że wydanie decyzji ostatecznej dnia [...] 2001r. Nr [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 1997r., poprzez pozbawienie zwolnienia z wpłaty całej nadwyżki podatku należnego nad naliczonym VAT do urzędu skarbowego w wys. [...] zł, spowodowało powstanie nadwyżki we wpłatach na PFRON w kwocie [...]zł wpłaconej dnia 22 grudnia 1997r. Fakt fizycznego istnienia nadwyżki za listopad 1997r. we wpłatach na rzecz PFRON przed powstaniem niedopłaty za luty 1998r., został zdaniem skarżącego stwierdzony przez sam organ podatkowy i stanowi nową okoliczność faktyczną istniejącą w dacie wydania decyzji za luty 1998r. lecz nie znaną organowi, ponieważ została ujawniona w ostatecznej decyzji za listopad 1997r., która została wydana później. Istniejąca w dniu wydania decyzji nadpłata w podatku od towarów usług za luty 1998r. zlikwidowała zdaniem skarżącego zaległość na koncie Funduszu bez konieczności składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponieważ decyzja o uchylenie, której strona wystąpiła wydana została 25 kwietnia 2001r. natomiast decyzja w wyniku, której powstała nadpłata w PFRON wydana została w dniu 27 kwietnia 2001r. i jest to nowa istotna okoliczność dla sprawy rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. stanowiąca przesłankę do uchylenia decyzji Izby Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2001r.

Organ odwoławczy rozpatrując sprawę wskazał iż istota sporu sprowadza się do ustalenia czy istnienie w dniu 25 kwietnia 200r. nadpłaty w PFRON wynikającej z decyzji z dnia 27 kwietnia 2001r. dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 1997 stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy stwierdził, że kwestia nienależnych wpłat do PFRON w wysokości wystarczającej dla zaliczenia na niedopłatę za miesiąc luty 1998r. została zgłoszona przez skarżącego w odwołaniu-uzupełnieniu z dnia 19 grudnia 2000 r. od decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.

W dniu 31 sierpnia pełnomocnik skarżącego radca prawny M. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji i podniósł, że ani z ustawy o podatku od towarów i usług, ani z innego przepisu prawa nie wynika obowiązek uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości z równoczesnym uiszczeniem tego zobowiązania na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Istnienie nadpłaty na koncie Funduszu na dzień wydawania decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B. w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r., nie wywołało zdaniem pełnomocnika skarżącego powstania zaległości

w PFRON, gdyż ta niejako "mechanicznie" została zlikwidowana na koncie Funduszu, bez potrzeby składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W ocenie pełnomocnika skoro decyzja ostateczna, o której uchylenie wystąpiła strona wydana została 25 kwietnia 2001r., a decyzja Izby Skarbowej w wyniku której powstała nadpłata w Państwowym Funduszu Osób Niepełnosprawnych nosi datę 27 kwietnia 2001 r., to istnienie nadpłaty jest okolicznością nową i istotną dla sprawy rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998 r. Dlatego wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2001 r. Nr PP2-732-249/00 i rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, zgodnie z wymogiem art. 245 § l pkt l Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie, art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie okoliczności wpłaty na rzecz PFRON i nie ustalenie czy za sporny miesiąc luty 1998 r. istniała zaległość we wpłatach na rzecz przedmiotowego funduszu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organ podatkowy wznawia postępowanie, jeżeli zaistnieje jedna z okoliczności wymienionych w art. 240 § l Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika skarżącego organ wskazał na art. 240 § 1 pkt 5 z którego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który decyzję wydał. Zdaniem organu wskazywanie na istnienie nadpłaty w Funduszu nie jest okolicznością nową, gdyż ta kwestia była badana w związku z odwołaniem od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2000r. Nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. w kwocie 125.315 zł z powodu nie przekazania na PFRON wymaganej kwoty (wpłata dokonana 6.736 zł, obowiązek wpłaty - 91.500 zł), co spowodowało utratę zwolnienia od wpłat do urzędu skarbowego podatku na podstawie art. 14 a ust. 5 pkt l ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, póz. 50 ze zm.). Ponadto organ podnosi, iż postanowieniem Izby Skarbowej z dnia [...] 2001r. Nr [...] Inspektor prowadził dodatkowe postępowanie uzupełniające, w wyniku czego Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - Wydział Poboru Wpłat poinformował pismem z dnia [...] 2001r. L.dz. [...], że P. posiadał na dzień 25 stycznia 1998r. saldo z tytułu nadwyżek podatku od towarów i usług od prowadzących zakład pracy chronionej w kwocie głównej 1.176 zł i odsetkach 4,73zł. Do pisma tego załączono także zestawienie obciążeń i spłat za okres 1996 - 1997r. Natomiast załączone do wniosku z dnia 7 kwietnia 2003 r. o wznowienie postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] 2001r. Nr [...], pismo PFRON z dnia 9 maja 2001 r., będące wezwaniem do potwierdzenia salda z tytułu nadwyżek podatku od towarów i usług na dzień 9 maja 2001r., informowało o kwocie 104.453 zł (kwota główna 99.895 zł i odsetki 4.558 zł). Uwzględniało bowiem, jak zaznaczono w przedmiotowym piśmie, deklaracje za okres od stycznia 1996r. do grudnia 1999r. a więc również rozliczenie z Funduszem za miesiąc listopad 1997r. Nadto organ wskazał, że z przedłożonego przez skarżącego wraz

z wnioskiem z 10 czerwca 2005r. o wznowienie postępowania załącznika do uchwały Nr [...] Zarządu PFRON z dnia 25 września 2001 r. wynika, że zmiany deklarowanych wpłat do Funduszu następują w ciągu 3 lat od dnia kiedy roszczenie stało się wymagalne na podstawie prawomocnej decyzji organu podatkowego o utracie zwolnienia w podatku od towarów i usług względnie deklaracji korygującej DEK III. Po dokonaniu rozliczenia Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ds. poboru wpłat wzywa Zakład Pracy Chronionej do potwierdzenia salda rozliczeń i przekazania dyspozycji w zakresie stwierdzonej nadpłaty. W tym świetle nieuzasadnione jest zdaniem organu twierdzenie zawarte w odwołaniu, że zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości następuje "mechanicznie". Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący przedłożył w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzję organu podatkowego dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1997r., czy też dokonał korekty deklaracji wpłat na PFRON za ten miesiąc. W związku z powyższym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej, skoro organ odwoławczy rozpatrując sprawę prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998r. dołożył należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie i dokonał oceny na podstawie zebranych w sprawie dowodów. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że skarżący już występował w niniejszej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania

w wyniku, czego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzje własną z dnia [...] 2003r. Nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004r. sygn. akt SA/Bd 3053/03 skargę oddalił. Również złożona przez skarżącego skarga kasacyjna została przez Naczelny Sad Administracyjny oddalona, wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2005r. sygn. akt FSK 1844/04.

Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego złożył skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie okoliczności czy w związku z wpłatą na rzecz PFRON w dniu 22 grudnia 1997r. skarżący posiadał zaległości we wpłatach na rzecz Funduszu za sporne miesiące. Naruszenie art.170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, wbrew rozstrzygnięciu zawartemu w wyroku z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wa7/04, że skarżącego łączył z PFRON stosunek cywilnoprawny, a także naruszenie art. 245 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, mimo wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż w związku z nienależną wpłatą dokonaną

przez skarżącego w dniu 22 grudnia 1997r. w kwocie 117.276 zł dotyczącą miesiąca listopada 1997r. w dacie wydania przez Izbę Skarbową decyzji ostatecznej z dnia 25 kwietnia 2001r. na koncie Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie było zaległości. Okoliczność ta została ujawniona w związku z wydaniem przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. decyzji z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1997r., utrzymanej w mocy decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2001r. Nr [...]. W ocenie pełnomocnika stan ten miał charakter obiektywny i nie zależał od jakichkolwiek czynności podatnika - powiadamiania PFRON o tym fakcie, bądź złożenia korekty deklaracji.

Okoliczność braku zaległości na koncie Funduszu, nie była znana Izbie Skarbowej, która wydała decyzję ostateczną, o zmianę, której skarżący wystąpił. Decyzja ta wydana została bowiem w dniu 25 kwietnia 2001r., natomiast decyzja Izby Skarbowej w wyniku której powstała nadpłata w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nosi datę 27 kwietnia 2001r. Ponadto w ocenie strony skarżącej organ podatkowy w ogóle nie badał w jaki sposób wpłata dokonana na rzecz Funduszu w dniu 22 grudnia 1997r. wpłynęła na wysokość wzajemnych rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w późniejszych okresach. Zdaniem pełnomocnika organ winien zawiesić postępowanie i zwrócić się do Prezesa PFRON o rozstrzygnięcie kwestii jak wpłata z dnia 22 grudnia 1997r. wpłynęła na saldo rozliczeń podatnika z Funduszem. Ponadto pełnomocnik skarżącego w odniesieniu do prowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji stosowania nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2522/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia z 8 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Bd 542/04. Niezbadanie przez organ czy w spornej sprawie wystąpiła nowa okoliczność istniejąca w chwili wydania decyzji z dnia 25 kwietnia 2001 r. – rozliczenie z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych należnych kwot, w związku z rozliczeniem podatku od towarów i usług za sporny miesiąc stanowi, w ocenie skarżącego, naruszenie zasad postępowania, o których mowa w art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu dodatkowo podniósł, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie może być kolejnym postępowaniem merytorycznym w postępowaniu podatkowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie kontrola dotyczyła prawidłowości przeprowadzenia przez organ podatkowy weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), tj. ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną. Postępowanie toczy się tu w ściśle określonych ramach i przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a wyłącznie zbadanie czy wystąpiła jedna z podstaw wymienionych wyczerpująco w/w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie ma doprowadzić do kolejnej merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej. Byłoby to, bowiem niedopuszczalne odstępstwo od zasady trwałości decyzji i rozpoznania sprawy w "trzeciej", a nawet "czwartej" instancji, podczas gdy postępowanie jest dwuinstancyjne. (Wyrok NSA z 9 kwietnia 2003r. III SA1970/01 Lex Nr 146110)

Skarżący we wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej wymiarowej w podatku od towarów i usług powołał się na istnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a mianowicie istnienia nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Taką nowa okolicznością, na którą powołuje się skarżący jest fakt dokonania wpłaty na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych kwoty 117.276 zł. w dniu 22 grudnia 1997r. za miesiąc listopad 1997r. Wpłata ta była wpłatą nienależną, nie posiadał zatem na koncie Funduszu zaległości i mógł skorzystać z zaniechania poboru podatkiem od towarów i usług od zakładów pracy chronionej za poszczególne miesiące 1998r. Okoliczność ta istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia 25 kwietnia 2001r. a została ujawniona w związku z wydaniem przez Inspektora Kontroli Skarbowej w B. decyzji z dnia [...] 2000r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1997 r. i ostatecznej decyzji z dnia [...] 2001 Izby Skarbowej w B.

Błędny jest pogląd strony skarżącej, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła przesłanka wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Otóż zarówno nowe fakty i nowe dowody stanowiące podstawę wznowienia musza istnieć w chwili wydania decyzji, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ podatkowy, ani strona) nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. Podnoszone przez skarżącego okoliczności były znane organom podatkowym obu instancji rozpoznającym sprawę określenia podatnikowi podatku od towarów i usług gdyż kwestia nadpłaty była badana w związku z odwołaniem od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w B. z dnia 28 września 2000r. określającej zobowiązanie w podatku od towaru i usług za miesiąc luty 1998r. Także w prowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej postępowaniu uzupełniającym, PFRON-Wydział [...] podał, że P posiadał na dzień 25 styczeń 1998r. saldo z tytułu nadwyżek w podatku od towarów i usług w kwocie głównej 1.176 zł i odsetki w kwocie 4,73zł. Do pisma tego załączono także zestawienie obciążeń i spłat za okres 1996 - 1997r. Przedmiotem badania objęto wówczas także zestawienie deklaracji i wpłat VAT sporządzone przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji, w którym to zestawieniu pod datą 23.12.1997r. figuruje wpłata 117.276 zł. za miesiąc listopad 1997 r.

Zatem w świetle decyzji z dnia [...] 2001r. nie została ujawniona "nowa" okoliczność istniejąca w chwili wydania decyzji z dnia 25 kwietnia 2001r., lecz nieznana organowi rozstrzygającemu kwestię zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc luty. Przesłanki faktyczne na podstawie, których ustalono zaległości podatkowe były wystarczające do uznania, że zaległość rzeczywiście jest.

Przedstawione przez skarżącego okoliczności nie wpłynęły na zmianę stanu faktycznego, a tylko błędne ustalenie stanu faktycznego stanowi podstawę wznowienia postępowania.

Przeprowadzona przez organy podatkowe analiza treści przedstawionych okoliczności i skonfrontowanie tych faktów z wcześniejszymi ustaleniami doprowadziło do uznania, iż nie miały one wpływu na zmianę podjętej oceny opierającej się na dotychczas zebranym materiale dowodowym. Dlatego też podnoszone przez skarżącego naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 w związku art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest zasadne. Skarżący podnosząc, iż nie posiadał w spornym okresie zaległości w zobowiązaniach wobec PFRON w związku z dokonaniem w dniu 22 grudnia 1997r. wpłaty za listopad 1997r.

w wysokości 117.276 zł która miała charakter nienależny, w istocie rzeczy nie powołał nowych okoliczności faktycznych o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, które mogłyby wpłynąć na zmianę ustalonego poprzednio stanu faktycznego, a poprzez powołane fakty starał się wykazać, że organy wydając decyzje w postępowaniu zwykłym dokonały błędnej oceny prawnej jego sytuacji, a przedstawione fakty miały uzasadniać jego pogląd.

Jak stwierdził w wyroku NSA z dnia 16 listopada 2001r. III SA 1770/00, nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Należy również zauważyć, że decyzja Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2001r. Nr [...] w której została ujawniona wskazana przez skarżącego "nowa" okoliczność została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 19 marca 2003r. sygn. akt I SA/Bd 143/03 uchylona, a więc usunięta z obrotu prawnego.

Odnosząc się do podniesionego skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dnia 10 listopada 2004r. sygn. akt III SAB/Wa 7/04, należy stwierdzić, iż sprawa ta dotyczyła bezczynności Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od towarów i usług. Przedmiotowym orzeczeniem Sąd zobligował Prezesa Funduszu do wydania decyzji administracyjnej w terminie 1 miesiąca. W uzasadnieniu orzeczenia zawarto sformułowanie, że podatek jest publicznoprawnym, nieodpłatnym przymusowym oraz bezzwrotnym świadczeniem na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w tym orzeczeniu, jednakże nie znajduje w nim okoliczności, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Takie samo stanowisko zajmuje Sąd w odniesieniu do przytoczonego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2522/04 " celem wznowienia postępowania podatkowego jest konieczność sprawdzenia czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie miała wpływu na treść wydanej decyzji ostatecznej" W ocenie Sądu w odniesieniu do cyt. fragmentu orzeczenia, w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5, na który powoływała się strona skarżąca. Również w odniesieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Bd 542/04 Sąd w pełni podziela stanowisko, które zostało w nim wyrażone jednakże zdaniem Sadu, nie ma ono wpływu na przedmiotową sprawę. Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności, a nadto zapewnił podatnikom czynny udział w postępowaniu podatkowym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.