Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2373/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 października 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 715/15 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r. sygn. II SA/Gd 715/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę W. B. (dalej: "Skarżący") na decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, dalej: "P.b"), Starosta [...] (dalej: "Starosta") zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...], położonej w [...], objętego zgłoszeniem Skarżącego z dnia 21 września 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy Kosakowo z dnia 31 maja 2006 r., nr XLIII/29/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości położnych w Mostach na północ od kanału zrzutowego oczyszczalni ścieków (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 100, poz. 2056 ze zm., dalej: "MPZP"), na terenie oznaczonym symbolem 20 MN przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obowiązują zapisy § 15 ust. 3 uchwały, zgodnie z którymi obowiązuje pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę i odprowadzenie ścieków bytowo - gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków [...]poprzez system kanalizacji sanitarnej. Wyklucza się zrzut ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych. Zatem budowa przydomowej oczyszczalni ścieków jest niezgodna z ustaleniami MPZP. Ponadto przedmiotowe zgłoszenie zmienia rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją z dnia [...]2014 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W odwołaniu Skarżący podniósł, że decyzja zawierająca sprzeciw została mu doręczona po upływie ustawowego terminu, określonego w art. 30 ust. 5 P.b. i że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), jako właściciel gruntu, ma prawo do odprowadzania oczyszczonych ścieków w ilości do 5 m³ na dobę. Skarżący wskazał również, że Gmina nie planuje w najbliższych latach rozbudowy sieci wodno-kanalizacyjnej na ulicy, przy której zlokalizowana jest jego działka. Z tych względów sprzeciw zgłoszony przez Starostę uniemożliwia Skarżącemu zasiedlenie w najbliższym czasie budynku mieszkalnego.

Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazując na art. 30 ust. 6a P.b. uznał, że termin do wniesienia sprzeciwu nie został przekroczony. Wyjaśnił, że zapisy MPZP nie dopuszczają innej możliwości, jak tylko odprowadzanie ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej, na co wskazuje zapis, że "obowiązuje pełne skanalizowanie", dlatego zgłoszone przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami planu. Wojewoda wskazał, że dla projektowanego budynku mieszkalnego określone zostały warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, których na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor w żaden sposób nie kwestionował. Wyjaśnił również, że sprzeciw był uzasadniony także z tego powodu, że nie podano podstawowego parametru zezwalającego na budowę takiej inwestycji bez konieczności uzyskania stosownej decyzji, to jest wydajności.

W skardze Skarżący zarzucił naruszenie § 35 ust. 11 w zw. z § 15 ust. 3 uchwały w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. oraz w zw. z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej: "rozporządzenie"), polegające na uznaniu, że pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznacza bezwzględny obowiązek podłączenia się do sieci kanalizacyjnej na całym obszarze objętym planem miejscowym (w tym również na obszarze, gdzie nie istnieje kanalizacja), a nie jedynie na tym obszarze, gdzie istnieje kanalizacja sanitarna, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: "K.p.a."), poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy podanej przez skarżącego w odwołaniu informacji o wydajności oczyszczalni ścieków na poziomie 0,81 m³ na dobę. Podniósł, że w miejscu, w którym zamierza wybudować oczyszczalnię przydomową, nie ma gminnej kanalizacji sanitarnej, a to w istocie nakłada na niego obowiązek wykonania kanalizacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie dodając, że Skarżący na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę nie kwestionował konieczności podłączenia budynku do kanalizacji i przyjął określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne warunki techniczne na dostawę wody i odprowadzanie ścieków.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił. Podkreślił, że organy obu instancji wydały decyzję, opierając się na art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., gdyż planowana przez Skarżącego budowa objęta zgłoszeniem będzie naruszać ustalenia obowiązującego na tym terenie MPZP, w szczególności § 35 ust. 11 w związku z § 15 ust. 3 uchwały z dnia 31 maja 2006 r., nr XLIII/29/06. W planie obowiązującym dla terenu, na którym Skarżący planuje realizację przedmiotowej inwestycji, wprowadzono wyraźny nakaz odprowadzania ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej. Zatem wyłączono wszelkie inne możliwości odprowadzania ścieków, w tym poprzez przydomowe oczyszczalnie ścieków. Taka regulacja wynika wprost z zapisów § 15 ust. 3 uchwały, które zgodnie z § 35 ust. 11 uchwały, obowiązują także na terenie należącej do Skarżącego działki. Zdaniem WSA zapisy MPZP tworzą spójną całość z treścią obowiązującego dla całego terenu objętego planem miejscowym § 9 uchwały, ustalającego dla tego obszaru "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu". Cały obszar objęty planem położony jest na terenie otuliny Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, w granicach zbiornika wód podziemnych GZWP - 110 Pradoliny Kaszubskiej i rzeki Redy (§ 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 5 uchwały). Przepis ten (§ 9 ust. 2 uchwały) zawiera także ustalenia ogólne dotyczące zasad kształtowania i ochrony zasobów i walorów środowiska dla terenu objętego planem. W zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych ustalono, że obowiązuje budowa kanalizacji sanitarnej dla projektowanej zabudowy, zgodnie z zasadami ustalonymi w planie i że wyklucza się lokalizację nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej (§ 9 ust. 2 pkt 3 uchwały). To z kolei eliminuje możliwość zlokalizowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki Skarżącego. Dla projektowanego na działce Skarżącego budynku mieszkalnego zostały ustalone "warunki techniczne na dostawę wody i odprowadzania ścieków sanitarnych", z których wynika, że istnieje możliwość odprowadzania ścieków sanitarnych z działki Skarżącego do istniejącej i czynnej sieci kanalizacji sanitarnej, przy czym wymaga to wybudowania przez Skarżącego fragmentu sieci kanalizacji sanitarnej o długości około 45m wraz z przyłączem kanalizacyjnym do własnej posesji. Nie oznacza to, że ww. przepisy planu nakładają na obowiązek budowy sieci kanalizacyjnej, ale że przepisy te wprowadzają istotne ograniczenie w możliwości zabudowy należącej do Skarżącego nieruchomości, uzależniając możliwość powstania nowej zabudowy od przyłączenia jej do sieci kanalizacyjnej i wprowadzając całkowity zakaz zrzutu ścieków sanitarnych do gruntu i wód powierzchniowych. Wprowadzone w obowiązującym planie miejscowym zakazy, tj. zakaz lokalizacji nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej oraz zakaz zrzutu ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych (a zatem zakaz obejmujący również budowę przydomowych oczyszczalni ścieków) są przy tym jednoznaczne, klarowne i nie wymagają dodatkowej wykładni.

W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm. dalej: "P.p.s.a.) w zw. z § 35 ust. 11 w zw. z § 15 ust. 3 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 5 oraz ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały nr XLIII/29/06 z dnia 31 maja 2006 r. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. w zw. z § 26 ust. 3 rozporządzenia oraz w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm., dalej: "ustawa o utrzymaniu czystości") polegające na nieuchyleniu decyzji organów obu instancji pomimo, że organy te dopuściły się błędnej wykładni przywołanych zapisów planu miejscowego - sprzecznej z cytowanym przepisem ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 35 ust. 11 w zw. z § 15 ust. 3 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 5 oraz ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały nr XLIII/29/06 z dnia 31 maja 2006 r. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. w zw. z § 26 ust. 3 rozporządzenia oraz w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości polegające na uznaniu, iż pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznacza bezwzględny obowiązek podłączenia się do sieci kanalizacyjnej na całym obszarze objętym planem miejscowym (w tym również na obszarze, gdzie nie istnieje kanalizacja), a nie jedynie na tym obszarze, gdzie istnieje kanalizacja sanitarna.

Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych; ewentualnie, o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości decyzji organów administracji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzucił, że WSA nie uwzględnił wynikającej z Konstytucji zasady hierarchii źródeł prawa, jak również obowiązywania przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości. Na potwierdzenie powołał wyroki innych sądów, które zdaniem Skarżącego prowadzą do konkluzji, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych i że gmina w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może zakazać właścicielowi nieruchomości położonej na terenie, na którym sieć kanalizacyjna nie jest zrealizowana, budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z uwagi na planowaną w przyszłości budowę sieci kanalizacyjnej, bowiem uregulowanie takie jest sprzeczne z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i pozbawia właściciela nieruchomości uprawnienia wyraźnie przyznanego mu przez ustawę. Wskazano, że w przypadku, gdy taki zakaz - odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni - wprowadzono do planu miejscowego, to jego zapisy, powinny być wykładane w zgodzie z przepisami źródeł prawa hierarchicznie wyższych. Plan miejscowy - jako akt prawa miejscowego - musi zawierać zapisy zgodne z ustawą i nie może zawierać zapisów z ustawą sprzecznych. Powołując się na źródła powszechnie obowiązującego prawa w oparciu o Konstytucję RP Skarżący podsumował, że skoro przepis ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zezwala na zorganizowanie odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni, to zapisy planu miejscowego, jako aktu hierarchicznie niższego rzędu, muszą być interpretowane zgodnie z przepisami ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

W petitum wniesionego środka odwoławczego postawione zostały dwa odrębne zarzuty, z których pierwszy zakwalifikowany został jako naruszenie przepisów postępowania (chociaż powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), a drugi, jako naruszenie prawa materialnego. W rzeczywistości, skarga kasacyjna wymienia przepisy prawa materialnego (te same), zaś ich naruszenia upatruje w błędnej wykładni. W pierwszym przypadku, błąd ten ma polegać na sprzeczności zapisów MPZP z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości poprzez ich błędną wykładnię, natomiast w drugim - na przejęciu, że pełne skanalizowanie obszarów wyznaczonych pod zabudowę jest równoznaczne z bezwzględnym obowiązkiem podłączenia się do sieci, w tym również na terenie, gdzie sieć taka nie istnieje.

Aby dokonać oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy przedstawić zapisy MPZP. § 35 ust. 11 ma brzmienie: "Infrastruktura techniczna: obowiązują ustalenia zawarte w § 15". Natomiast § 15 ust. 3 stanowi: "Ustala się następujące zasady rozbudowy i budowy systemu kanalizacji sanitarnej: 1) obowiązuje pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę i odprowadzenie ścieków bytowo gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków ‘Dębogórze’ poprzez system kanalizacji sanitarnej. 2) ścieki z istniejącej i projektowanej zabudowy odprowadzane będą lokalną kanalizacją grawitacyjną pompową, przewiduje się budowę 4 lokalnych przepompowni ścieków, z tego 3 znajdują się poza obszarem opracowania jednak będą obsługiwały ten obszar. 3) wyklucza się zrzut ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych gruntu i wód powierzchniowych". Z kolei § 9 ustala zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wymieniając w ustępie 1. formy ochrony środowiska, w tym w punkcie 1 lit. a - Nadmorski Park Krajobrazowy (cały obszar położony jest na terenie otuliny Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, granica parku biegnie wzdłuż ulicy Gdyńskiej); w pkt 5 stwierdza - ponadto cały teren położony jest w granicach zbiornika wód podziemnych GZWP - 110 Pradoliny Kaszubskiej i rzeki Redy. § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a MPZP stanowi: "w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych obowiązuje budowa kanalizacji sanitarnej dla projektowanej zabudowy zgodnie z zasadami ustalonymi w planie, wyklucza się lokalizację nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej".

W związku z zarzutem skargi, który dotyczył także ustaleń MPZP, WSA dokonał szczegółowej analizy poszczególnych zapisów i podzielając stanowisko organów przyjął, że dla terenu objętego zgłoszeniem wprowadzono wyraźny nakaz odprowadzania ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej. Nakaz ten wyklucza wszelkie inne formy odprowadzania ścieków, w tym poprzez przydomowe oczyszczalnie, co wynika wprost z § 15 ust. 3 MPZP, w którym dla obszarów przeznaczonych pod zabudowę wprowadzono nakaz pełnego skanalizowania, przy jednoczesnym wykluczeniu zrzutu ścieków sanitarnych (...) do gruntu i wód powierzchniowych. Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię tę podziela i stwierdza, że nie pozostaje ona w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości.

Z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości jednoznacznie wynika, że ustawodawca przewidział alternatywę pomiędzy przypadkiem, gdy istnieje sieć kanalizacyjna i gdy sieci kanalizacyjnej nie ma, a jej budowa jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Gdy sieci kanalizacyjnej nie ma, a jej budowa jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wtedy właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków. Natomiast w przypadku, gdy istnieje sieć kanalizacyjna, zasadą jest, że nieruchomość ma być podłączona do tej sieci. Jedyny wyjątek dotyczy sytuacji, kiedy nieruchomość jest już wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W takim przypadku przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 991/15). Zatem wobec rozwiązania ustawowego, w którym – co wymaga podkreślenia – zasadą jest odprowadzenie ścieków do istniejącej kanalizacji, wskazane skargą kasacyjną zapisy planu zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. W sytuacji bowiem, w której na terenie 20 MN obejmującym działkę Skarżącego istnieje sieć kanalizacyjna, nałożenie planem obowiązku odprowadzenia ścieków bytowo gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków [...] poprzez system kanalizacji sanitarnej nie pozostaje w sprzeczności z ustawą. Dotyczy to również zapisu MPZP, wedle którego "wyklucza się lokalizację nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej" (§ 9 ust. 2 pkt 3 lit. a MPZP), gdyż gminny prawodawca obowiązek skanalizowania nowej zabudowy podporządkował nadrzędnemu celowi, a to ochronie wód powierzchniowych i podziemnych. Jeśli chodzi natomiast o sygnalizowany skargą kasacyjną wyjątek przewidziany ustawą (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości in fine) polegający na wyłączeniu nieruchomości z obowiązku podłączenia do sieci kanalizacyjnej, to w rozpoznawanej sprawie sytuacja tego rodzaju nie występuje, gdyż Skarżący dokonując zgłoszenia, zamierza dopiero oczyszczalnię taką zrealizować. Z tej też przyczyny zapisy MPZP nie wymagają oceny w tym zakresie. Wszystko to prowadzi to do wniosku, że kwestionowane zapisy MPZP nie pozostają w sprzeczności z ustawą i wbrew skardze kasacyjnej nie naruszają zbudowanego na zasadzie hierarchicznego podporządkowania systemu źródeł prawa, w którym najwyższe miejsce zajmuje Konstytucja RP. Tym samym MPZP, jako źródło prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), może decydować o sposobie wykonywania (ograniczenia) prawa własności w zakresie wolności budowlanej tym bardziej, że wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości nakaz podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej stanowi realizację obowiązku dbania o środowisko, zapisanego w art. 86 Konstytucji RP.

W odniesieniu do drugiego zarzutu, który wskazując na przepisy MPZP na wstępie zacytowane oraz na art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. w zw. z § 26 ust. 3 rozporządzenia i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości podnosi, że WSA dokonał błędnej ich wykładni i niewłaściwego zastosowania polegającego na uznaniu, iż pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznacza bezwzględny obowiązek podłączenia się do sieci kanalizacyjnej na całym obszarze objętym planem miejscowym (w tym również na obszarze, gdzie nie istnieje kanalizacja) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Jest tak dlatego, gdyż skarga kasacyjna powołując przepisy prawa materialnego stara się podważyć ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wniesionego sprzeciwu. Tymczasem zarzutem naruszenia prawa materialnego ustaleń faktycznych nie można kwestionować. Stanowisko to nie budzi kontrowersji w orzecznictwie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 13 lutego 2009 r., sygn. I OSK 414/08, CBOSA; 29 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2887/12, LEX nr 1575609; 30 października 2014 r., sygn. I GSK 186/13, LEX 1587438; czy też z 10 grudnia 2014 r., II OSK 981/13, LEX nr 1637150).

W stanie faktycznym organy obu instancji, przy aprobacie WSA ustaliły, że nieruchomość objęta procedurą zgłoszeniową nie tylko, że znajduje się w terenie 20 MN obowiązującego MPZP obejmującym działkę Skarżącego, na którym istnieje sieć kanalizacyjna, ale również, że podłączenie nieruchomości Skarżącego do tej sieci nie jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadnione. Wynika to wprost z decyzji Starosty z dnia 11 sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę, w której odprowadzenie ścieków z budynku mieszkalnego Skarżącego zaprojektowano właśnie do sieci kanalizacyjnej. Decyzji tej Skarżący nie kwestionował, zgadzając się z zaprojektowanym sposobem odprowadzenia ścieków.

Konsekwencją powyższego jest prawidłowe zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., wedle którego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W realiach sprawy budowa przydomowej oczyszczalni ścieków narusza ustalenia obowiązującego MPZP, co obligowało organy administracji architektoniczno- budowlanej do wniesienia sprzeciwu, a WSA do oddalenia skargi.

Reasumując, skoro zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a.