Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 158/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ś. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 103/22 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Ś. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. siedzibą w W. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do września 2016 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 103/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) odmówił Ś. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu wyżej wskazanego postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z 24 marca 2022 r. odrzucił skargę Spółki ponieważ pomimo prawidłowego wezwania Spółka nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Skutek wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpił 1 marca 2022 r., zatem 7 dniowy termin upłynął bezskutecznie 8 marca 2022 r. Odpis wskazanego postanowienia wraz z uzasadnieniem został odebrany przez X.Y. – prezesa zarządu Spółki, za pośrednictwem ePUAP w dniu 7 kwietnia 2022 r. W dniu 1 kwietnia 2022 r. wpłynął wniosek prezesa zarządu Spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, wraz z jednoczesnym dokonaniem czynności uchybiającej terminowi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wnioskodawca argumentował niemożność odbioru przesyłki wyekspediowanej przez Sąd 14 lutego 2022 r. ze względu na swoją sytuację zdrowotną. Wskazał, że w dniach 28 listopada 2021 r. – 7 grudnia 2021 r. przebywał w szpitalu z powodu ciężkiego przebiegu COVID – 19. Dodatkowo w dniu 29 grudnia 2021 r. wykryto u niego zapalenie płuc wywołane innym wirusem. Z tych też okoliczności w dniu 6 stycznia 2022 r. w ramach rehabilitacji pocovidowej wyjechał na Teneryfę, gdzie przebywał do 10 marca 2022 r. Podczas swojego pobytu za granicą nie posiadał ze sobą urządzeń elektronicznych poza telefonem komórkowym. Po powrocie do Polski, nie czując się na siłach udał się do córki gdzie przebywał pod jej opieką do 25 marca 2022 r. W tym też dniu, czując poprawę swojego stanu zdrowia postanowił przejrzeć skrzynkę mailową i odebrał pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednak nie był świadomy że odebrał przesyłkę po terminie. Postanowienie z 24 marca 2022 r. o odrzuceniu skargi odebrał 30 marca 2022 r. skąd też dowiedział się o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 31 marca 2022 r. pobrał od lekarza medycyny rodzinnej zaświadczenie o konieczności rehabilitacji pocovidowej min. 4 miesiące oraz o konieczności prowadzenia oszczędnego trybu życia oraz objawach niewydolności oddechowej.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi uznał, że nieodebranie korespondencji i uchybienie terminowi w okolicznościach sprawy jest wynikiem braku należytej staranności. W ocenie Sądu prezes zarządu Spółki wykazał się brakiem dbałości o własne interesy oraz o interesy samej Spółki. W czasie nieobecności, nie ustanowił pełnomocnika dla Spółki zwłaszcza, że miał świadomość wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, wyboru elektronicznego trybu doręczenia korespondencji oraz niewyznaczenia nikogo innego do prowadzenia spraw Spółki. Prezes zarządu ustanowił profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata M. W. dopiero 29 marca 2022 r. Sąd stwierdził, że argumentacja zaprezentowana we wniosku o przywrócenie terminu w żadnej mierze nie daje podstaw do przyjęcia, aby X.Y. wykazał się starannością i dbałością o własne sprawy, aby w jego sytuacji wystąpiły okoliczności niezależnego od niego, na które nie miał wpływu, które spowodowały uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi. Okoliczności wskazane we wniosku nie dały podstawy do jego uwzględnienia, ponieważ nie są ani nadzwyczajne, ani nagłe, ani nieprzewidywalne. Taką okolicznością w ocenie Sądu pierwszej instancji mógł być pobyt w szpitalu, ale ten zakończył się jeszcze 7 grudnia 2021 r. Sąd przyjął niedbałość prezesa zarządu, który podczas zagranicznego wypoczynku nie odebrał kierowanej do niego korespondencji sądowej ani nie ustanowił innej osoby, która mogłaby to uczynić podczas jego zaplanowanej nieobecności.

Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata M. W. w dniu 11 maja 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej k. 133) wniosła zażalenie na opisanej wyżej postanowienie Sądu pierwszej instancji zaskarżając je w całości i zarzucając na postawie art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania – art. 86 § 1 P.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona Skarżąca spełniła wszelkie przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu, a jego pierwotne uchybienie nastąpiło bez winy Skarżącego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W dniu 10 maja 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej k.166) w imieniu skarżącej Spółki złożyła również zażalenie adwokat E. B., zaskarżając postanowienie z 21 kwietnia 2022 r. w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 87 § 2 P.p.s.a zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez odmowę przywrócenia Skarżącemu terminu do uzupełnienia braku formalnego wywiedzionej w sprawie skargi i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi w sytuacji, gdy dowody złożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi są całkowicie wystarczające do uznania, że Skarżący uprawdopodobnił, że z przyczyn od siebie niezawinionych nie mógł w terminie uzupełnić braku formalnego skargi, albowiem w dacie upływu terminu na uzupełnienie braku formalnego przebywał na wyjeździe dla poratowania zdrowia poza granicami kraju, co było efektem ciężko przebytej przez Skarżącego choroby COVID-19 (wymagającej hospitalizacji i długotrwałej rehabilitacji, odbytej poza granicami kraju), przebył zapalenie płuc, które było wynikiem zakażenia innym wirusem niż COVID-19, a ogólny stan zdrowia X.Y. w dacie upływu uchybionego terminu uzasadnia uwzględnienie wniosku przywrócenie terminu na uzupełnienie braku skargi,

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 87 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez odmowę przywrócenia Skarżącemu terminu do uzupełnienia braku formalnego wywiedzionej w sprawie skargi i bezpodstawne przyjęcie, że stan zdrowia X.Y. od dnia 6 stycznia 2022 r. do dnia 10 marca 2022 r. umożliwiał mu codzienne funkcjonowanie, odbywanie podróży, w sytuacji, gdy wyprowadzone w ten sposób przez Sąd wnioski pozostają w sprzeczności z obiektywnymi w sprawie dowodami, potwierdzającymi, że w dacie upływu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi stan zdrowia X.Y. był bardzo zły, wymagał rehabilitacji, którą odbył zgodnie z zaleceniami lekarza, poza granicami kraju, bowiem z końcem listopada 2021 r. zachorował na COVID-19, który przebył szczególnie dotkliwie, a po odbytej hospitalizacji zachorował na zapalenie płuc wywołane innym wirusem, co wymagało jego dalszego leczenia poza granicami kraju,

3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 87 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez odmowę przywrócenia Skarżącemu terminu do uzupełnienia braku formalnego wywiedzionej w sprawie skargi i bezpodstawne przyjęcie, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi, bowiem przy przyjęciu, że stan zdrowia X.Y. wymagał rehabilitacji pocovidowej to, jako osoba uprawniona do reprezentacji Skarżącego nie zadbał o interesy Skarżącego i nie ustanowił pełnomocnika, w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie nakłada na Skarżącego - na etapie rozpoznawania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny - obowiązku ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, natomiast doręczenia w sprawie następowały w formie elektronicznej (EPUAP), w której (inaczej niż w przypadku pełnomocnictwa pocztowego), nie ma możliwości ustanowienia pełnomocnika, który w okresie choroby mógłby odbierać korespondencję, jaka wpływa na portal,

4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 87 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 86 §1 P.p.s.a w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez pominięcie przez Sąd, że na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu wystarczające jest uprawdopodobnienie braku winy w niedotrzymaniu terminu (nie jest wymagane udowodnienie braku zawinienia w uchybieniu terminowi), w konsekwencji czego Sąd niezasadnie odmówił przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, pomimo, że Skarżący nie tylko uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi lecz powyższe udowodnił złożonymi w sprawie obiektywnymi dokumentami, które nie zostały przez Sąd należycie ocenione,

5. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 45 § 1 Konstytucji RP w zw. z art. 78 Konstytucji RP w zw. art. 87 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez odmowę przywrócenia przez Sąd terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi w sytuacji gdy w sprawie brak było winy Skarżącego w uchybieniu terminowi, natomiast przedłożone w sprawie dowody z dokumentów potwierdzają zasadność formułowanego wniosku o przywrócenie terminu, który winien zostać przez Sąd uwzględniony, a skarga powinna zostać rozpoznana w sposób merytoryczny - co dalej skutkowało pozbawieniem Skarżącego konstytucyjnie zagwarantowanego mu prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły Sąd, prawa do skutecznego zaskarżenia niekorzystnej decyzji Organu podatkowego,

6.naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 45 § 1 Konstytucji RP w zw. w zw. z art 78 Konstytucji RP w zw. z art 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. poprzez nierozpoznanie przez Sąd merytorycznie sprawy, wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wywiedzionej skargi, który faktycznie nie był brakiem istotnym, bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia została wskazana w skardze (dokładnie w przeznaczonej do tego rubryce we wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowiącym integralną część skargi) - wobec czego brak było podstaw do pozbawienia Skarżącego prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez niezawisły Sąd, prawa do skutecznego zaskarżenia niekorzystnej decyzji organu podatkowego a tym samym pozbawienia Skarżącego prawa do sądu.

Na podstawie tak sformowanych zarzutów Skarżąca wniosła, z uwagi na oczywistą zasadność wniesionego zażalenia o uchylenie wydanego przez Sąd postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku skargi, na wypadek nieuwzględnienia ww. wniosku wniosła o uchylenie postanowienia z 21 kwietnia 2022 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

w punkcie wyjścia wyjaśnienia wymaga, iż złożone w niniejszej sprawie zażalenia przez dwóch pełnomocników reprezentujących Skarżącego w niniejszym postępowaniu zostały potraktowane przez Naczelny Sąd Administracyjny jako jeden środek zaskarżenia, który w okolicznościach sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wymaga przypomnienia, że stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W świetle art. 86 § 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej ma charakter wnioskowy. Sąd administracyjny nie jest władny podjąć żadnych działań w tym zakresie z urzędu. Ponadto (co podkreślił NSA w postanowieniu z 6 lipca 2011 r., II FZ 320/11, CBOSA), rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, sąd jest zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia przede wszystkim na podstawie treści wniosku (podniesionych tam okoliczności faktycznych i racji prawnych) oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy.

Z przywołanych regulacji wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy (na co wskazywał już sąd wojewódzki) i skorzystanie z niej nie jest możliwe, gdy strona postępowania dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Innymi słowy, przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dla przykładu można wskazać, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się w orzecznictwie m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10; z 28 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 179/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, zgodnie z którym przeszkodę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu może stanowić nagła choroba strony lub jej pełnomocnika. Równocześnie wskazuje się jednak, że sama choroba, nawet udokumentowana zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, gdyż należy w takiej sytuacji wykazać również, że jej rodzaj uniemożliwiał dokonanie konkretnej czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy osoby trzeciej przy dokonaniu tej czynności (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 508/13; z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 329/14; z 20 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 383/14; z 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OZ 643/14; CBOSA).

Wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi opierał się na twierdzeniach, że:

- w dniach 28 listopada 2021 r. – 7 grudnia 2021 r. prezes zarządu Spółki przebywał w [...] Szpitalu [...] z powodu ciężkiego przebiegu zakażenia wywołanego wirusem SARS-CoV-2;

- po opuszczeniu ww. placówki medycznej swój stan zdrowia określił na "bardzo zły", a dodatkowo 29 grudnia 2021 r. rozpoznano u niego zapalanie płuc wywołane innym wirusem;

- w ramach rehabilitacji pocovidowej, w dniu 6 stycznia 2022 r. wyleciał na Teneryfę, gdzie przebywał poza granicami kraju do dnia 10 marca 2022 r.;

- w trakcie pobytu za granicą nie posiadał ze sobą urządzeń elektronicznych typu laptop czy tablet, poza telefonem komórkowym, argumentując że następstwem COVID-19 są u niego zaburzenia pamięci wobec czego był i nadal jest całkowicie wyłączony z normalnego funkcjonowania;

- po powrocie do Polski nie czując się na siłach do samodzielnego funkcjonowania udał się do miejsca zamieszkania córki, która opiekowała się nim do 25 marca 2022 r.

Z kolei w zażaleniu Skarżący argumentował, że niniejsza sprawa winna zostać rozpoznana merytorycznie, bez potrzeby wzywania Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w sytuacji gdy - jego zdaniem - wartość ta wynikała z całokształtu sprawy administracyjnej i złożonych dokumentów, a brak formalny któremu uchybił nie był brakiem istotnym, który mógł uzupełnić w każdym możliwym czasie.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje argumentacja w odniesieniu do zasadności wzywania jej do uzupełnienia braku formalnego skargi. W postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu kwestia ta nie podlega badaniu, lecz ogranicza się do oceny, czy zachodzą przesłanki, które by uzasadniały przywrócenie stronie terminu do dokonania czynności procesowej. Innymi słowy, czy strona we wniosku uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z jej winy.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a także kwestie podniesione w zażaleniu, uznał za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminowi do dokonania czynności nastąpiło bez jej winy.

Za Sądem pierwszej instancji należało przyjąć, że z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z 7 grudnia 2021 r. wynika, że po uzyskaniu poprawy klinicznej pacjenta został on wypisany do domu z zaleceniem prowadzenia oszczędnego trybu życia oraz stosowania lekkostrawnej diety. Przepisano przyjmowanie także leków mających na celu poprawę stanu zdrowia pacjenta. Nie wynika, wbrew zarzutom i obszernej argumentacji podniesionej w złożonym środku zaskarżenia, konieczność dalszego leczenia, nie ma także żadnej wzmianki o rehabilitacji pocovidowej, o czym w dalszej części uzasadnienia. Zalecenie prowadzenie oszczędnego trybu życia było spowodowane zwiększoną koniecznością dbania o swój stan zdrowia po przebytej chorobie. Za trafne należało również uznać uwagi Sądu pierwszej instancji co do tego, że nawet pomimo braku wyraźnych wskazać co do konieczności rehabilitowania się, to ani z wniosku, ani z dołączonych dokumentów nie wynika, by X.Y. takiej rehabilitacji się poddał. Nie uprawdopodobnił, by w trakcie pobytu za granicą, którą określa "rehabilitacją pocovidowej", było utrudnione jego normalne, codzienne funkcjonowanie. Nie wynika też z okoliczności sprawy jakim zabiegom rehabilitacyjnym podczas pobytu za granicą w tym czasie się poddał oraz pod opieką jakich najlepszych europejskich lekarzy – specjalistów od chorób płuc ( k. 128v akt sądowych) był w okresie rekonwalescencji. Z przedłożonej dokumentacji medycznej wynika, iż powinien on znajdować się pod opieką poradni kardiologicznej oraz poradni chorób płuc, które zostały wystawione na skutek przebytej choroby płuc wywołanej przez innego wirusa.

Istotną okolicznością jest także to, że X.Y. przebywał poza granicami kraju w okresie od 6 stycznia 2022 r. do 10 marca 2022 r. Zarówno we wniosku o przywrócenie terminu jak i zażaleniu argumentował, że "w trakcie pobytu za granicą nie miał ze sobą urządzeń elektronicznych typu laptop czy tablet poza telefonem komórkowym", gdzie z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z dnia 9 grudnia 2021 r. sporządzona przez X.Y. osobiście, wpłynęła do organu podatkowego w dniu 12 stycznia 2022 r. za pośrednictwem ePUAP, a zatem w dacie, w której Skarżący przebywał już na Teneryfie. Ta kwestia ma o tyle istotne znaczenie, że pozostaje w całkowitej sprzeczności argumentacją Skarżącego: z jednej strony powołuje się on na okoliczność ogólnego rozstroju zdrowia po przebytej chorobie COVID-19, zaburzenia pamięci, wyłączenie z normalnego funkcjonowania, a z drugiej aktywnie reprezentuje interesy Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Logicznym tym samym jest, że złożenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymaga zwiększonego nakłady pracy, w tym wysiłku intelektualnego co mimo przebytej choroby Skarżący uczynił. Na marginesie jedynie wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu oraz pismo z 1 kwietnia 2022 r. stanowiące uzupełnienie braków formalnych zostało również samodzielnie sporządzone przez X.Y. Ponadto, skoro samopoczucie Skarżącego było na tyle złe, że ze względów zdrowotnych nie był on w stanie zadbać o interesy Spółki to mógł, a wręcz powinien ustanowić pełnomocnika, w celu zabezpieczenia jej spraw i interesów zarówno w obrocie gospodarczym, jak i na skutek zainicjowanych postępowań sądowych, w tym także sposobu doręczania korespondencji w sposób elektroniczny. Skarżący dbając należycie o interesy swoje i Spółki powinien mieć świadomość i przewidzieć, że skoro jego stan zdrowia nie pozwala na samodzielne prowadzenie spraw w imieniu Spółki, to mógł ustanowić pełnomocnika, co też uczynił 29 marca 2022 r. oraz 10 maja 2022 r.

Wymaga również podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny w żaden sposób nie podważa okoliczności związanych ze stanem zdrowia prezesa zarządu Skarżącej w spornym okresie, które zostały udokumentowane przedłożonymi do akt sprawy zaświadczeniami lekarskimi oraz dokumentacją medyczną, albowiem sąd administracyjny nie jest w żaden sposób uprawniony do kontestowania ich treści. Dokumenty te, a raczej stwierdzone nimi okoliczności faktyczne podlegają jednak ocenie tego sądu w aspekcie skutków prawnych, jakie strona postępowania chce nimi wywołać. W rozpoznawanej sprawie chodzi o uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu procesowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności, na które powołuje się Skarżący nie mogą odnieść skutki w postaci przywrócenia terminu. Skarżący dopuścił się niedbalstwa, które jest postacią winy nieumyślnej, wykluczającą możliwość przywrócenia uchybionego terminu procesowego. W realiach sprawy choroba Skarżącego nie miała charakteru nagłego, poza tym Skarżący nie wykazał, że sama choroba lub zastosowane leczenie uniemożliwiały mu całkowicie podejmowanie decyzji, a także że nie miał możliwości posłużenia się przy dokonaniu czynności procesowej osobą trzecią. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że Skarżący w okolicznościach sprawy nie dochował należytej staranności. W konsekwencji trafnie uznał, że złożony wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, a zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.