Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 293/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1836/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do października 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1836/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. sp. z o.o. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do października 2012 r.

Sąd stwierdził, że spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że wykonanie tego aktu skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jej płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności wynikających z prowadzonej działalności. Skarżąca uznała, że nawet uwzględnienie skargi nie doprowadzi do pełnej restytucji i przywrócenia stanu poprzedniego. Sąd uznał zatem, że wobec takiego uzasadnienia spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazanej "decyzji" zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 lit. c) w zawiązku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") oraz art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez uznanie przez WSA w Warszawie, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe, tj. uznanie, że strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, natomiast odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazano m.in., że zdaniem skarżącej w sprawie nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ, co Sąd powinien wziąć pod uwagę wydając "zaskarżoną decyzję". Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że wykonanie decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia będzie wiązało się z poważnymi konsekwencjami dla strony, które mogą prowadzić do utraty płynności finansowej. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do zarzutów naruszenia pozostałych wskazanych przepisów P.p.s.a. oraz Ordynacji podatkowej podnosząc, że w stosunku prawnopodatkowym to właśnie organ podatkowy jest podmiotem uprzywilejowanym i powinien ze szczególną uwagą podchodzić do sytuacji niejednoznacznych, tak aby nie wyrządzić szkody drugiemu podmiotowi tego stosunku, czyli stronie. Podkreślono, że nie można przyjąć aby Sąd wykazał, że strona nie uprawdopodobniła, że nie wystąpią u niej negatywne konsekwencje w prowadzonej działalności gospodarczej i pozbawił stronę prawa do ochrony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy powtórzyć za Sądem pierwszej instancji, że sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Złożony wniosek zawierał niczym nie poparte twierdzenia strony co do ewentualnych skutków jakie może wywrzeć zaskarżona do Sądu decyzja organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając tylko takie dane, oparł się na nich i prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 lit. c) w zawiązku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 134 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że są one całkowicie chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w żaden sposób nie stosował ani art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. (na marginesie należy również wskazać, że przepis ten został błędnie wskazany bowiem artykuł ten posiada jeszcze jednostkę redakcyjną w postaci punktu, którą pominięto), ani art. 151 P.p.s.a. Przepisy te mają zastosowanie do skargi, która nie była przedmiotem rozważań Sądu w zaskarżonym postanowieniu. To samo dotyczy wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej - zarzut ich naruszenia na etapie postępowania wpadkowego dotyczącego wykonalności decyzji, jest co najmniej niezrozumiały. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania jest art. 61 § 3 P.p.s.a i Sąd pierwszej instancji zastosował go prawidłowo.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozumie również jakie to błędne ustalenie stanu faktycznego poczynione przez organ, Sąd pierwszej instancji powinien był wziąć pod uwagę, wydając zaskarżoną "decyzję". Po pierwsze organy nie czyniły w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd żadnych ustaleń, nie wypowiadały się nawet w kwestii złożonego przez spółkę wniosku, a po wtóre Sąd wydał w przedmiotowym postępowaniu postanowienie - zatem autor zażalenia błędnie wskazuje, że Sąd wydał "decyzję".

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a postanowił jak w sentencji.