Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3455/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 201/20 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M.F. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] marca 2020 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 24 września 2018 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor) wystąpiła o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], przewidzianego do realizacji na działce [...].

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Prezydent Wrocławia umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie zainicjowane wskazanym wnioskiem, przyjmując, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przyjętych parametrów anten i przy obecnym stanie zagospodarowania terenu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący oraz inne strony postępowania.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uchyliło decyzję z [...] stycznia 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z [...] listopada 2019 r. organ I instancji ponownie umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uchyliło w całości decyzję Prezydenta Wrocławia z [...] listopada 2019 r. i umorzyło w całości postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa). Uchylając decyzję Prezydenta Wrocławia, organ odwoławczy w osnowie decyzji zawarł parametry przedsięwzięcia.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że ustalenia faktyczne organów są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom. Organ odwoławczy dysponował pełnym materiałem dowodowym sprawy, uzupełnionym przez organ I instancji na skutek uchylenia uprzednio wydanej w tej sprawie decyzji tego organu z [...] stycznia 2019 r. i dokonał jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Na wezwanie organu I instancji inwestor jednoznacznie potwierdził parametry projektowanej stacji bazowej, przedstawiając w tym zakresie parametry legalizacyjne. Weryfikując treść tych dokumentów z dokonanymi w toku ponownie prowadzonego postępowania ustaleniami organu I instancji oraz przedstawioną ortofotomapą z Systemu Informacji Przestrzennej Wrocławia, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych ustaleń. W ocenie Sądu I instancji, w materiale dowodowym nie znajdują się sprzeczne ze sobą dokumenty w zakresie dotyczącym istniejącej zabudowy, jej położenia na terenie objętych formami ochrony przyrody, odległości zabudowy względem osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten, jak i przecinania przez tę wiązkę miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem Sądu I instancji, w karcie informacyjnej przedsięwzięcia poddano szczegółowej analizie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu spornego przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności dotyczy to przedstawionych przez inwestora obliczeń i danych dotyczących emisji promieniowana izotopowego, odległości istniejącej zabudowy od środka elektrycznego oraz odległości najwyższych punktów budynków od osi głównej wiązki promieniowania. Informacje te są spójne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materialne dowodowym (dotyczy to zwłaszcza budynku położonego na działce nr [...], który znajduje się w odległości 170 m od anten na azymucie 105° i 9,2 m poniżej osi wiązki promieniowania jednej z tych anten przy maksymalnym jej pochyleniu wynoszącym 8°). Zdaniem Sądu I instancji, dane zawarte przez inwestora w karcie informacyjnej na tyle konkretyzują przedsięwzięcie objęte wnioskiem, że w przypadku zaskarżonej decyzji mamy do czynienia już z konkretnym przedsięwzięciem, a więc konkretnie oznaczonymi antenami (tj. 6. anten sektorowych [...] i 3. anten sektorowych [...]), o konkretnej maksymalnej mocy (8445 W, 7474 W, 8593 W), mających ściśle określone azymuty (105°, 225° i 300°), współrzędne geograficzne i pochylenie wiązki (tilt 0°- 8°). Nie można z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego powodu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej zobowiązany był dokonywać ponownych obliczeń pozwalających sprawdzić, czy podane przez inwestora wysokości istniejącej zabudowy i jej odległości od środka elektrycznego oraz odległości najwyższych punktów budynku od osi głównej wiązki promieniowania, odpowiadają rzeczywistości. Jeśli w ocenie skarżącego dane zawarte w przedłożonej przez inwestora kwalifikacji są nieprawidłowe lub niewiarygodne, to powinien wskazać konkretne dowody na taką okoliczność.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja określa warunki, które należy spełnić, żeby w przypadku realizacji wskazanego we wniosku przedsięwzięcia, inwestor był zwolniony z obowiązku legitymowania się decyzją środowiskową. Kwestia ewentualnego nieprzestrzegania tych warunków (a więc prowadzenia działalności w sposób wykraczający poza przedstawione we wniosku parametry, np. poprzez pochylenie anten o więcej niż 8°) może być przedmiotem ewentualnie odrębnego postępowania. W ocenie Sądu I instancji, argument powoływany w orzecznictwie dotyczący stosowania w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych zasady przezorności, traci w dużej mierze rację bytu, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji. Przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji możliwe jest każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana.

Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy wystarczający wyjaśnił powody, dla których wymogi wskazane w decyzji z [...] kwietnia 2019 r. okazały się nieaktualne w toku ponownie prowadzonego postępowania. Dotyczy to zwłaszcza rozumienia pojęcia miejsc dostępnych dla ludności i konieczność poczynienia w tym zakresie stosownych ustaleń faktycznych.

Sąd I instancji wyjaśnił, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla pojedynczych anten wyniesie maksymalnie 8593 W. Wobec tego w sprawie prawidłowo dokonano analizy przedsięwzięcia z uwzględnieniem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – dalej: rozporządzenie). Uwzględniając wysokość zawieszenia anten: 39 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 8°, a także azymuty promieniowania: 105°, 225° i 300°, przeanalizowano w sprawie możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Analiza taka wykazała, że dla wytyczonych maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że na azymucie 105° w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 170 m (działka nr 11/2) znajduje się budynek o wysokości niecałych 5 m (odległość od osi przy tilcie 8° to 9,2 m). 200 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na działce nr 12/1, nad terenem niezabudowanym. Na azymucie 225° w osi głównej wiązki promieniowania znajdują się dwa budynki o wysokości 11,3 m (100 m) i 10,6 m (130 m). W odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny nie występują żadne zabudowania. Natomiast 200 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na działce nr 1/1. Na azymucie 300° w osi głównej wiązki promieniowania w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie występują żadne zabudowania (w mniejszej również). Ponadto 200 m od środka elektrycznego anteny znajduje się na działce 2/1. Weryfikując przedstawione przez inwestora dane organ posłużył się ortofotomapą z Systemu Informacji Przestrzennej Wrocławia oraz ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji w trakcie wizji lokalnej z 10 września 2019 r. Na tej podstawie ustalił, że w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego (o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, rozumiane jako miejsca, do których jest aktualnie możliwy dostęp, a nie miejsca, w których taki dostęp będzie możliwy, gdyby w przyszłości zrealizowano jakąś zabudowę. W ocenie Sądu I instancji, wątpliwości nie budzą przy tym przedstawione tabelarycznie obliczenia mocy EIRP dla pojedynczego sektora (nadajnika). Również analiza rozkładu pól wokół planowanego przedsięwzięcia wykazała brak miejsc dostępnych dla ludzi, w których występuje przekroczenie określonych przepisami dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego. Analiza taka została przeprowadzona przez inwestora dla wariantu najbardziej niekorzystnego z punktu widzenia ochrony ludzi i środowiska. Obliczenia zostały wykonane dla maksymalnych wartości pochylenia wiązek promieniowania anten. Maksymalny tilt określono na 8° i dokonano dla tego parametru obliczeń. Wskazanymi danymi związany jest zarówno inwestor, jak i organ rozpoznający wniosek. Organ bada oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko określone przez inwestora, a nie przedsięwzięcia potencjalnego.

Sąd I instancji podkreślił, że na tym etapie postępowania administracyjnego, ocena potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko odbywa się wyłączenie na podstawie normatywnych kryteriów. Takie kryteria określa § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wynika z nich, że dla potrzeb zaliczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się EIRP "pojedynczej" anteny. EIRP wyznacza się dla "pojedynczej" anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Prawodawca podważył więc tym samym celowość uwzględniania na tym etapie postępowania "mocy zbiorczej" anten w przypadku większej liczby na terenie tego samego zakładu. Natomiast zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymagałoby ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że chodzi uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju. W przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia, za "przedsięwzięcie" nie może być uznana z osobna każda z dziewięciu anten. Projektowana stacja bazowa z dziewięcioma antenami jako całość technologiczna stanowi jedno przedsięwzięcie w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia wynika, że należy uwzględnić EIRP dla pojedynczej anteny, nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna tego typu instalacja. Przedmiotowe przedsięwzięcie to stacja bazowa składająca się z systemu 9 anten sektorowych (panelowych) skierowanych na azymuty 105°, 225° i 300° zainstalowanych na wieży. Z akt sprawy nie wynika, żeby na działce nr 8, inwestor (zakład), planował, realizował lub zrealizował drugie przedsięwzięcie tego samego rodzaju (drugą stację bazową). Ponadto, nie kwestionując zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych należy stwierdzić, że przepisy rozporządzenia kwalifikacyjnego nakazują ocenę mocy promieniowania izotropowo (EIRP) w osi wiązki głównej promieniowania pojedynczej anteny, tj. linii poprowadzonej wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowana anteny. Nakazują oceniać pod kątem ochrony środowiska promieniowanie (EIRP) w określonej odległości do miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, tj. na odcinku prostej, który wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny (wiązka główna to wiązka zawierająca kierunek maksymalnego promieniowania). Sumowanie mocy "wypromieniowanej" z poszczególnych anten nie jest zatem wymagane z punktu widzenia analizowanego w sprawie problemu, którym nie jest ocena rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ale wyłącznie ocena polegająca na weryfikacji planowanego przedsięwzięcia pod kątem tego, czy należy ono do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy odróżnić kwalifikację stacji bazowej ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od zagadnienia oddziaływania takiej stacji bazowej na środowisko.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego.

Po pierwsze, błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Polegało to na nieprawidłowym rozumieniu pojęcia "przedsięwzięcia" i sposobu jego kwalifikacji. Doprowadziło to Sąd I instancji do błędnego przekonania, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania, a nie tych które jednoznacznie wynikają z dokumentacji technicznej przedsięwzięcia i odzwierciedlają faktyczne możliwe oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Doprowadziło to do zaakceptowania przez Sąd I instancji wadliwego stanowiska organu, że możliwe jest pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, a tym samym doprowadziło do dokonania nieprawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej.

Po drugie, niezastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia i art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.). Polegało to na przyjęciu niezgodnie z zasadą przezorności, że prawodawca nie przewiduje możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Doprowadziło to do braku wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy mogącego mieć istotny wpływ na kwalifikacje prawną analizowanego przedsięwzięcia.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez brak zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Polegało to na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów postępowania:

Po pierwsze, art. 138 § 1 pkt 1-3) ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Polegało to na wydaniu decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej co do istoty sprawy przez umorzenie postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego, doszło więc do wydania orzeczenia nieznanego procedurze administracyjnej wydanego bez podstawy prawnej, a tym samym dotkniętego wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po drugie, art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Polegało to na oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji, gdy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie wyjaśnił i nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Dotyczy to ustalenia faktycznej mocy EIRP dla danej anteny na danym sektorze, jak i kumulacji mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia, maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny oraz istniejącego zagospodarowania terenów przyległych i zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 czerwca 2020. r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego i "pierwszoinstancyjnego" według norm przepisanych, w tym w zakresie kosztów zastępstwa radcowskiego. Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "przedsięwzięcia" i sposobu jego kwalifikacji. Przede wszystkim, zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia, w tym przypadku osobno każdej z dziewięciu anten. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. Dla uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie skarżący powołuje się przede wszystkim na wyrok z 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, który jednak w tej konkretnej sprawie nie znajduje zastosowania. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. p.o.ś.). Ponadto, w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora.

Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia i art. 6 ust 2 p.o.ś. Z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 m3 drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. W tej sytuacji Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Tego rodzaju wykładni, sprzecznej z przepisami rozporządzenia, nie uzasadnia również powołana przez skarżącego zasada przezorności. W konwencji na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. powołany w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jak i w związku z art. 151 p.p.s.a.

Po trzecie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1-3) k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jak i w związku z art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego, że w tym przypadku doszło do uchybienia w zakresie stosowania art. 138 k.p.a., ponieważ przepis ten nie przewiduje uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i wydania tego samego rozstrzygnięcia. W tej sprawie nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. Treść osnowy decyzji organu odwoławczego nie budzi bowiem wątpliwości, a powodem uchylenia decyzji organu I instalacji było doprecyzowanie treści osnowy decyzji przez powołanie konkretnych parametrów instalacji. Tego rodzaju doprecyzowanie miało istotne znaczenie w tej sprawie i jest prawidłowe. Z osnowy decyzji organu odwoławczego wynika bowiem jednoznacznie, że postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej zostało umorzone wyłącznie z uwagi na określoną kwalifikację przedsięwzięcia przedstawioną przez inwestora. Tego rodzaju konkretnie sformułowana osnowa decyzji organu odwoławczego może stanowić podstawę ewentualnego, późniejszego weryfikowania przestrzegania przez inwestora zadeklarowanych parametrów użytkowania instalacji. Z punktu widzenia ekonomiki procesowej oraz interesów wszystkich stron postępowania, nieuzasadnione jest uchylanie decyzji organu odwoławczego tylko w celu ponownego wydania decyzji o tożsamym rozstrzygnięciu, ale odmiennie zredagowanej osnowie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.