Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 147/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J.M. (dalej zwanego: skarżącym) od decyzji Prezydenta Miasta z 18 grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r., w kwocie 105 301 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W stanie faktycznym sprawy skarżący jest właścicielem nieruchomości gruntowych, tj. gruntów rolnych, leśnych, gruntów pozostałych (w tym także gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), a także posadowionych na tych gruntach budynków mieszkalnych, budynków pozostałych oraz budowli.

Jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: J.M. "Ośrodek "A."", w zakresie między innymi pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. Ta kategoria aktywności, która w jego przypadku ma charakter przeważający, obejmuje kursy i zajęcia sportowe dla grup i osób indywidualnych, w tym między innymi w zakresie jazdy konnej.

Sporną okolicznością w przedmiotowej sprawie było opodatkowanie, według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej, budynku sklasyfikowanego jako budynek produkcyjno-usługowy i gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej 2 283 m2. Z tej części powierzchni budynku w złożonej informacji, jako związaną z prowadzeniem działalności zadeklarowano pow. 829 m2 (arena 400 m2, restauracja 156 m2 i hotel 273 m2. Powierzchnię 1 454 m2 ujęto w informacji jako zajętą na cele prywatne, związane z prowadzoną działalnością rolną.

Skarżący podał, że łączna powierzchnia areny dla koni wynosi 1 425 m2, zaś zajęta na potrzeby prowadzonej przez niego działalności jest ta jej cześć, która nie przekracza 400 m2. Sama arena bowiem w 2016 r. przedzielona była drewnianym ogrodzeniem (płotkiem), które było ruchome i rozdzielało obie części.

Część niezwiązana z prowadzeniem działalności gospodarczej, według skarżącego, wykorzystywana była do przechowywania sprzętów rolniczych oraz płodów rolnych. Pozostała część była wykorzystywana na prowadzenie zajęć z jazdy konnej, trenowanie koni oraz oprowadzanie na koniu.

Skarżący zadeklarował, że w 2016 r. miał 34 konie, z czego tylko 4 były wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pozostałymi, zajmowali się członkowie jego rodziny.

Podczas oględzin areny w 2019 r. organ stwierdził, że jej powierzchnia wynosi 1 538,69 m2, obejmując powierzchnię areny wynoszącą 1 474,71 m2 i powierzchnię podestu, o wymiarze 63,98 m2. Podczas oględzin arena była przedzielona linami, a skarżący wyjaśnił, iż w 2019 r. istniejący wcześniej płotek został zamieniony na linki. Cała arena wysypana była piaskiem, zarówno przed, jak i za ogrodzeniem. W części określanej przez skarżącego jako niezwiązana z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdowały się 3 ciągniki i samochód do przewożenia koni.

Organy stwierdziły, że płotek na który powołuje się skarżący miał charakter ruchomy.

Skarżący nie posiadał zdjęć areny, dokumentujących jej stan w 2016 r.

W toku postepowania ustalono, że zarówno w 2016 r., jak i wcześniej w arenie skarżący prowadził działalność gospodarczą, na całej jej powierzchni. Ustalono to na podstawie zdjęć z tego okresu, na których nie stwierdzono istnienia żadnego płotka.

Z internetowych ofert usług wynika, że skarżący w 2016 r. organizował zajęcia na arenie podając jej wymiary, jako 26 m2 – 60 m2, co daje wynik zbliżony do stwierdzonej powierzchni areny.

W związku z powyższym organy obu instancji stanęły na stanowisku, że cała powierzchnia należącej do skarżącego areny winna być zakwalifikowana jako związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i opodatkowana według stawki właściwej dla tej kategorii przedmiotów opodatkowania.

Jednocześnie stwierdzono, że w sprawie nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm., zwanej dalej u.p.l.) dotyczącego budynków gospodarczych położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej, gdyż budynek ten służy wyłącznie prowadzeniu działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie, zdaniem organów, zastosowanie mogłoby znaleźć wyłącznie zwolnienie z § 1 Uchwały Rady Miasta nr [...] z 19 grudnia 2008 r. (zwanej dalej uchwałą), który pozwala na zwolnienie z podatku tej części budynku gospodarczego lub jego części (innego niż określony w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.l.), która nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. W rozpatrywanym jednak przypadku nie sposób jest stwierdzić, że budynek areny nie jest zajęty (choćby w części) na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do argumentów skarżącego, że arena winna być zwolniona z opodatkowania, gdyż jest wykorzystywana w ramach zajęć związanych ze wspomaganiem rozwoju dzieci i młodzieży, przez zajmujące się tym stowarzyszenie, organy stwierdziły, że nie był to wyłączny sposób wykorzystywania areny, przez co nie został spełniony warunek z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.l. Poza tym za organizowanie zajęć z zakresu hipoterapii, skarżący otrzymywał wynagrodzenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało także, że w należącej do skarżącego arenie w 2016 r. organizowane były obozy jeździeckie, a z dostępnych na stronach internetowych zdjęć z tych zajęć wynika, że w ich ramach wykorzystywano całą powierzchnię areny.

Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wystąpił o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

• art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., zwanej dalej: Ordynacją), w zw. z art. 120 i art. 235 Ordynacji poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym, z którego nie wynika, że cała powierzchnia areny w 2016 r. była wykorzystywana w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej,

• art. 120, art. 121 § 1 i art. 181 w zw. z art. 235 Ordynacji poprzez oparcie się przez organy na przypuszczeniach i hipotezach oraz domniemaniach niewynikających z przepisów prawa, co do sposobu wykorzystywania areny,

• § 1 uchwały, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.l. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do wskazanych w tych przepisach zwolnień podatkowych, pomimo że nie cała powierzchnia areny była zajęta na prowadzenia działalności gospodarczej (zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utożsamia posiadanie z zajęciem),

• art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm.) i § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393). poprzez pominięcie tego, że budynek ujeżdżalni stanowi budynek produkcyjno-usługowy dla rolnictwa, a więc budynek o rolniczym charakterze, nie zaś przeznaczeniu biznesowym,

• art. 121 § 1 Ordynacji poprzez naruszenie zasady nakazującej prowadzenie postepowania w sposób budzący zaufanie do organu, wobec sporządzenia uzasadnienia decyzji z pominięciem stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

• art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162), poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości faktycznych na niekorzyść skarżącego,

• art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.l. oraz art. 120 Ordynacji poprzez przyjęcie niewłaściwych przesłanek zwolnienia, tj. konieczności zajęcia na potrzeby nieodpłatnej działalności całej powierzchni budynku, gdy przepis ten nie stawia tego rodzaju wymogu,

• art. 233 § 1 pkt 1, pkt 2 lit a i § 2 Ordynacji poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istniały oczywiste podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że brak było podstaw do przyjęcia, że cały budynek areny był w 2016 r. wykorzystywany przez niego na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż jedynie część służyła tego rodzaju celowi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Spór pomiędzy skarżącym, a organem podatkowym, na gruncie niniejszej sprawy, sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku areny, która według skarżącego, jedynie w części była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

W sprawie bezspornym jest to, że skarżący w 2016 r. prowadził pozarolnicza działalność gospodarczą, w zakresie między innymi pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. Ta kategoria aktywności, obejmowała w jego przypadku kursy i zajęcia sportowe dla grup i osób indywidualnych, w tym między innymi w zakresie jazdy konnej.

Skarżący nie przeczy, że na potrzeby tej działalności wykorzystywał część areny, mieszczącej się w budynku sklasyfikowanego jako budynek produkcyjno-usługowy i gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej 2 283 m2. Podkreśla jednak, że większa część tego budynku (areny), odgrodzona drewnianym płotkiem, służyła jednak nie działalności gospodarczej, ale prowadzonej równolegle działalności rolniczej, w ramach której garażował on tam sprzęt rolniczy i składkował płody rolne.

Organy obu instancji kwestionują wiarygodność tego rodzaju oświadczenia skarżącego stwierdzając kategorycznie, że cała powierzchnia areny, zlokalizowanej w budynku o charakterze niemieszkalnym, służyła prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Mając na uwadze przytoczone powyżej przeciwstawne stanowiska stron, a także zebrany w sprawie materiał dowodowy, w sporze tym rację przyznać należy organom, jako że w świetle jednoznacznych wniosków, płynących ze zgromadzonych dowodów, nie sposób jest stwierdzić, że część areny, obejmująca znaczną jej powierzchnię, skarżący wykorzystywał wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej i tym samym nie była ona zajęta na potrzeby prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, w formie ośrodka jeździeckiego.

Zgodnie z art. 1 a ust. 3 u.p.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Budynek skarżącego (niemieszkalny), w którym mieściła się sporna arena, bez wątpienia pozostawał w posiadaniu przedsiębiorcy, który to przymiot miał skarżący w roku 2016, objętym stanem faktycznym niniejszej sprawy. Organy wykazały przy tym, w sposób jednoznaczny i przekonujący że cała aren była wykorzystywana na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, gdyż nawet reklamując swoje usługi podawał, że organizowane przez niego na arenie zajęcia, odbywały się na obiekcie o pow. 26 m2 – 60 m2, co daje wynik zbliżony do stwierdzonej podczas oględzin powierzchni areny. Potwierdzają to także fotografie sporządzone podczas tego rodzaju zajęć, organizowanych w ramach prowadzonego przez skarżącego ośrodka.

Oprócz tego w sprawie nie sposób jest stwierdzić, że w 2016 r. istniało trwałe odgrodzenie, oddzielające tę powierzchnię areny, która była zajęta na potrzeby prowadzonej przez niego działalności rolnej miało charakter trwały. Co więcej, w dacie dokonywania oględzin, przedmiotowy płotek już nie istniał, a cała arena były przedzielona jedynie ruchomymi linkami. Skarżący nie był też w stanie w jakikolwiek wiarygodny sposób udokumentować istnienia przegrodzenia areny o charakterze trwałym, w okresie objętej stanem faktycznym przedmiotowej sprawy.

W tej sytuacji jego twierdzenia o rzekomym trwałym wydzieleniu większej części areny nie znajdują podstaw w zebranym materiale dowodowym, wobec tego jako gołosłowne nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Na marginesie niniejszych rozważań dodać też należy, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że działalność skarżącego, realizowana w ramach prowadzonego ośrodka jeździeckiego miała, z punktu widzenia jego aktywności, charakter dominujący, wobec czego jego twierdzenia o wykorzystywanie w tym celu jedynie w istocie niewielkiej części areny, budzą uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności. Tym bardziej, że skarżący nie przedstawił wiarygodnych argumentów przemawiających za zasadnością jego twierdzeń.

Tak więc ustalenia organów uznać należy za prawidłowe, wobec tego brak jest podstaw do ich zasadnego kwestionowania.

Organy obu instancji, wbrew sugestiom ze strony skarżącego, nie kierowały się w zakresie czynionych ustaleń jakimikolwiek domniemaniami. Przedmiotowych domniemań skarżący nie jest nawet w stanie jednoznacznie określić, gdyż podnosząc tego rodzaju argumenty, ogranicza się do ogólnikowych stwierdzeń.

Tak samo brak jest podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych sprawy pozostają niedające się usunąć wątpliwości, które winny były być rozstrzygnięte na korzyść skarżącego, zgodnie z art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców. Jak to już bowiem stwierdzono powyżej, ustalenia organów są jednooczne i precyzyjne, oparte na obszernym i pozyskanym zgodnie z prawem materiale dowodowym, który został właściwie oceniony, w ramach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Nie zasługują na uwzględnienie także te zarzuty skarżącego, w którym podnosi on, że zakwalifikowanie w ewidencji gruntów i budynków, obiektu, w którym mieści się sporna arena, jako budynku produkcyjno-usługowego i gospodarczego dla rolnictwa, przesądza o konieczności takiego właśnie zakwalifikowania go, z punktu widzenia jego wykorzystania. Zauważyć bowiem należy, że w niniejszym przypadku przedmiotem czynionych ustaleń nie był formalnoprawny aspekt zaklasyfikowania budynku, który jest jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, ale jego faktyczny sposób użytkowania, realizowany w 2016 r. W ramach prowadzących do tego czynności jednoznacznie stwierdzono, że budynek jako taki, a zwłaszcza umiejscowiona w nim arena, służyła w całości skarżącemu w prowadzeniu działalności gospodarczej. W tej sytuacji zarzuty skarżącego w tym względzie uznać należy za bezpodstawne.

Tak więc budynek, w którym mieściła się arena, będąc w posiadaniu przedsiębiorcy – skarżącego, winien był być opodatkowany według stawek przewidzianych dla tego rodzaju obiektów. W świetle poczynionych ustaleń nie można bowiem stwierdzić, że o takim jego zakwalifikowaniu zdecydowało samo stwierdzenie posiadania budynku przez przedsiębiorcę. Wpływ na to miał również jego charakter i sposób użytkowania. Jest to zaś szczególnie istotne w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401), w którym to Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 b u.p.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł 24 od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Z zacytowanego wyżej przepisu wynika, że podwyższona stawka podatku od nieruchomości stosowana jest w odniesieniu do innych niż mieszkalne budynków, a także części tych budynków, stanowiących przedmiot opodatkowania tym podatkiem, oraz budynków mieszkalnych i ich części zajętych, a wiec faktycznie wykorzystywanych, na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszym przypadku strony postępowania sądowego toczą spór wokół kwestii stawki właściwej dla opodatkowania budynku, który nie jest budynkiem mieszkalnym, będącym w posiadaniu przedsiębiorcy, tak więc brak było podstaw, w świetle art. 5 ust. 1 pkt 2 b u.p.l. do różnicowania stawki podatku, w odniesieniu do jego części, zwłaszcza że cały budynek służył prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.

Dążąc do wykazania, że sporna część budynku winna była być opodatkowana według niższych stawek, niż te przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, skarżący sformułował także alternatywne zarzuty, dotyczące naruszenia między innymi regulacji u.p.l., kreujących określone zwolnienia podatkowe. I tak, zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 b u.p.l., który to stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że nie jest on zasadny, gdyż jak to ustalono, brak jest podstaw do przyjęcia, że budynek, w który mieści się arena służy wyłącznie rolniczej działalności skarżącego. Skarżący sam bowiem stwierdza, że w części wykorzystuje budynek do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, tak więc nawet w świetle jego twierdzeń i stanowiska w sprawie, nie można było przyjąć, że mógł on skorzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 b u.p.l.

Z podobnych względów w sprawie nie można przyjąć, że zastosowanie w sprawie znajdzie zwolnienie z § 1 uchwały. Wymagałoby to bowiem stwierdzenia, że ewentualnie kwalifikująca się do zwolnienia część budynku w ogóle nie służyła prowadzonej działalności gospodarczej (w warunkach tego zwolnienia bowiem mowa jest nie o związaniu gruntu z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale zajęciu na jej potrzeby, tj. wykorzystywaniu w tym właśnie celu) do czego jednak na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw.

Jeżeli chodzi o zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.l. to zgodnie z jego brzmieniem przytoczonego wyżej przepisu, obejmuje ono grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. W tym wypadku również, co słusznie zauważyły organy, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący spełnił warunki umożliwiające mu skorzystanie z tego rodzaju zwolnienia. Nawet bowiem gdyby udostępniał swój obiekt na tego rodzaju cele, chociażby w części, to nie miało to charakteru wyłącznego. To zaś jest warunkiem skorzystania z tego rodzaju zwolnienia.

Odnośnie natomiast zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.l., to stwierdzić należy, że dotyczy ono nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, tymczasem w przypadku skarżącego, organizowanie na rzecz stowarzyszenia zajęć, odbywało się na podstawie umowy o charakterze odpłatnym, to zaś wyklucza zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było także podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przysługiwały, w odniesieniu do wskazanej przez niego części budynku, jakiekolwiek inne zwolnienia.

Tak więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu i jako taka nie może być zasadnie kwestionowana. Została ona bowiem oparta na podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych, poczynionych w oparciu o adekwatny materiał dowodowy, oceniony w sposób, który w żaden sposób nie może być potraktowany jako dowolny.

Podobnie organy dokonały właściwej wykładni znajdujących zastosowanie przepisów, a także w sposób właściwy dokonały subsumpcji ustalonych okoliczności faktycznych pod wyinterpretowane z nich normy.

Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.