Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1120/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 17 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] (znak [...]); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnie- nia się wyroku; 3. zasądza na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. od Samorządo- wego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 265 (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1120/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, 3 i art. 42 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. nr 15 z 1999r., poz. 139 z późn.zm.), "po rozpatrzeniu wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością występującej z upoważnienia inwestora w dniu 28.września 2001r." na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł., uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą Nr LVII/491/93 z dnia 2.czerwca 1993r., ogłoszoną w Dz.Urz. Woj.łódzkiego z dnia 21.czerwca 1993r., Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji nadawczo-odbiorczej systemu GSM 900/1800, przewidzianej do realizacji w Ł., przy ul. A 20. Wskazał nadto, że inwestycja obejmuje budowę stacji nadawczo-odbiorczej systemu GSM, składającej się z wieży o wysokości ok.40 m n.p.t. oraz kontenera technologicznego o wymiarach 2,5 m x 3,9 m. Określono nadto termin upływu ważności orzeczenia na dzień 12.kwietnia 2003r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, złożony przez podmiot, działający jako pełnomocnik inwestora, dotyczył inwestycji, mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. Po wszczęciu postępowania i podaniu tej informacji do publicznej wiadomości zwrócono się zatem do Wydziału Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego o określenie zakresu ewentualnego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy te stwierdziły konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który to raport, po jego przedłożeniu, uzyskał pozytywne uzgodnienia zarówno Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Ł., jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W trakcie postępowania do Wydziału Urbanistyki i Architektury wpłynął protest Spółdzielni Mieszkaniowej "A" oraz mieszkańców bloków przy ul. A 23 i 25 przeciw lokalizacji stacji telefonii komórkowej ze względu na szkodliwe oddziaływanie na ludzi i środowisko rozchodzących się fal elektromagnetycznych. Zgodnie wszakże ze stanowiskiem Wydziału Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego, po analizie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stacja przekaźnikowa nie będzie oddziaływać ujemnie na powietrze, atmosferę, glebę, powierzchnię ziemi, gospodarkę wodną i ściekową. W jej otoczeniu nie wystąpią także obszary o wartości gęstości mocy osiągającej lub przekraczającej wartość dopuszczalną w miejscach dostępnych dla osób przebywających w rejonie stacji. Zdaniem organu, postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wykazało, że nie będzie ona oddziaływać negatywnie na środowisko, wobec czego należało wniosek inwestora uwzględnić.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia założyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł., powołując się na troskę o zdrowie mieszkańców osiedli, znajdujących się w jej zarządzie. Wskazała w uzasadnieniu, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej gęstej zabudowy mieszkaniowej (pięcio- i dwunastokondygnacyjne budynki wielorodzinne), placu zabaw zimowych dla dzieci oraz przewidzianej przyszłej zabudowy mieszkalnej i usługowo-handlowej. Ponieważ zaś sporządzony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, iż współczesna wiedza nie daje wystarczających informacji o możliwości szkodliwych zmian, zachodzących w odniesieniu do tegoż środowiska w warunkach praktycznego użytkowania stacji, należy, zdaniem odwołującej się, znaleźć taką dlań lokalizację, aby pola docierające do miejsc przebywania człowieka były w pełni bezpieczne dla stanu jego zdrowia.

Ponadto, w opinii Spółdzielni, decyzja lokalizacyjna nie spełnia warunków, wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, związanej z zakazem prowadzenia działalności usługowej i magazynowej, mogącej powodować uciążliwe oddziaływania na środowisko, oznaczający zakaz modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizacji nowych związanych z wyżej wymienioną działalnością.

W konkluzji, odwołująca wniosła o "zmianę lokalizacji stacji z ul. A 20 na ul. B w pasie zieleni, wzdłuż torów kolejowych, z dala od istniejącej zabudowy mieszkalnej."

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie, podnosząc w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie art. 43 ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami tegoż planu. Jak wynika natomiast z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość przy ul. A 20 jest położona w obrębie jednostki urbanistycznej, oznaczonej w planie symbolem 07.-2.03/M.Z1.1 na zrealizowanych terenach budownictwa wielorodzinnego, dla których obowiązują ustalenia planu, wg którego zrealizowano osiedle, lub jego aktualizacja, opracowana na koszt i staraniem prawnego dysponenta terenu. Zgodnie zaś z ustaleniami, dotyczącymi wymogów ekologicznych dla tychże terenów, obowiązuje zakaz prowadzenia działalności produkcyjnej i magazynowej, mogącej powodować szkodliwe oddziaływanie na środowisko, oznaczający zakaz modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizacji nowych, związanych z wyżej wymienioną działalnością, zakaz prowadzenia działalności usługowej i magazynowej, mogącej powodować uciążliwe oddziaływanie na środowisko, oznaczający zakaz modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizacji nowych, związanych z wyżej wymienioną działalnością, obowiązek zachowania lub zagospodarowania określonej minimalnej powierzchni aktywnej przyrodniczo, liczonej w granicach nieruchomości w wysokości minimum 20%, zakaz działalności wymagającej użycia transportu ciężkiego powyżej 3,5 tony.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, analiza tychże zapisów pozwala na stwierdzenie, iż wnioskowana inwestycja pozostaje zgodna z ustaleniami planu w zakresie ekologicznego zagospodarowania terenu. Nie sposób w szczególności uznać, iż sporna inwestycja oznacza prowadzenie działalności usługowej mogącej powodować uciążliwe oddziaływanie na środowisko. Rodzaj usług świadczonych przez wnioskodawcę i związany z tym montaż anteny nadawczo-odbiorczej nie mieści się w zakresie przedmiotowym wskazanej wyżej kategorii, przy założeniu, że "uciążliwość" oznacza, zgodnie z definicją zawartą w planie miejscowym, "oddziaływanie, które w jakikolwiek sposób wpływa na zasoby środowiska i jego podstawowe elementy tj. wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, standard akustyczny, walory przyrodnicze itp. a pośrednio na standard życia człowieka, bez przekroczenia norm, lecz obniżając standard życia człowieka".

Skoro bowiem z raportu oddziaływania na środowisko nie wynika, iż pola elektromagnetyczne, wytwarzane przez anteny nadawcze, wpłyną w jakikolwiek sposób na obniżenie standardu życia mieszkańców osiedla, zdaniem organu odwoławczego, "jak się wydaje", nie sposób stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja jest związana z prowadzeniem działalności zakazanej przez plan miejscowy, mogącej powodować uciążliwe oddziaływanie na środowisko. A contrario zatem, inwestycja nie nosząca znamion uciążliwej, jest w świetle wymogów ekologicznych planu dopuszczalna w obrębie analizowanej jednostki urbanistycznej.

Zgodnie z brzmieniem art. 46 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ("Dz.U. Nr 62, poz. 627") natomiast, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które stanowi część postępowania, zmierzającego do wydania decyzji, wymienionych w tymże przepisie, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje i ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) dobra kultury,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a)-c),

e) dostępność do złóż kopalin,

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko,

3) wymagany zakres monitoringu.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji, przy czym orzeczenie w tym przedmiocie wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska (którym, w sprawach związanych z przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu nie jest wymagane, jest starosta) oraz z powiatowym inspektorem sanitarnym.

Sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji.

Inwestycja, stanowiąca przedmiot analizy w niniejszej sprawie przy ustalaniu rodzaju jej oddziaływania na środowisko, zasadnie w opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego, "jak się wydaje" zaliczona została do grupy inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Analiza materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach sprawy pozwala, zdaniem organu, na stwierdzenie, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało przeprowadzone w I instancji prawidłowo, kwalifikując rodzaj zamierzenia jako "inwestycję mogącą pogorszyć stan środowiska" w rozumieniu rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589 z późn.zm.), która pozostaje tożsama z kategorią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska.

Raport, sporządzony przez biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, na podstawie postanowienia organu I instancji z dnia 30.listopada 2001r., stwierdzającego obowiązek jego sporządzenia oraz określającego jego zakres, uwzględnia wymogi wskazane przez organy współdziałające – starostę i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

Ponadto, zgodnie z warunkami legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określonymi w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, została ona uzgodniona ze starostą oraz wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska, który przejął kompetencje od powiatowego inspektora ochrony środowiska.

Jak z kolei wynika z art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zapewnia możliwość udziału społeczeństwa. Oznacza to, iż w postępowaniu takim organ przed wydaniem decyzji:

1) podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania,

2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji podał do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń oraz zamieszczenie na stronie internetowej informacji o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji i wyłożeniu do wglądu raportu oddziaływania na środowisko wraz z pouczeniem o możliwości składania w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości uwag i wniosków.

Wobec uwag społeczeństwa, zgłoszonych w postępowaniu, organ I instancji dokonał zaś ich rozpoznania, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż planowana inwestycja nie wpłynie ujemnie na powietrze, glebę, powierzchnię ziemi, gospodarkę wodno-ściekową a tym bardziej na zdrowie ludzi.

W świetle tych wywodów, nie budzi zatem, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wątpliwości prawidłowość postępowania organu I instancji. Uwzględniono bowiem w toku czynności, zmierzających do wydania zaskarżonej decyzji, obowiązujące przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania a także przepisy ustawy prawo ochrony środowiska. Nie ma więc podstaw do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską we wskazanej wyżej decyzji własnej, poprzez wykreślenie z uzasadnienia orzeczenia wskazanych w sentencji wersów.

Skargę na decyzję ostateczną z dnia [...] złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł., podnosząc:

- naruszenie art. 40 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 k.p.a. poprzez "nieuzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania zamierzenia inwestycyjnego z [...] Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, którego postanowienie w tym przedmiocie stało się prawomocne z dniem 26.czerwca 2002r.",

- naruszenie art. 43 wskazanej wyżej ustawy poprzez ustalenie, że pola elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej inwestycji w jakikolwiek sposób nie wpłyną na obniżenie standardu życia mieszkańców i w konsekwencji przyjęcie, że zamierzone przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- naruszenie prawa miejscowego tj. planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł., poprzez przyjęcie że sporna inwestycja może być realizowana w obrębie jednostki na terenie której obowiązuje bezwzględny zakaz prowadzenia działalności mogącej szkodliwie oddziaływać na środowisko,

- naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca wskazała, iż z opinii biegłego

wynika, pogorszenie walorów krajobrazowych terenu przyległego do obszaru objętego inwestycją w związku z jej zrealizowaniem. Ponadto, z raportu wynika, że współczesna wiedza nie daje wystarczających informacji, świadczących o możliwości szkodliwych zmian, zachodzących w odniesieniu do środowiska w warunkach praktycznego użytkowania stacji. Już samo tylko pogorszenie walorów krajobrazowych to, zdaniem skarżącej, okoliczność wystarczająca do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji położonej w obrębie jednostki urbanistycznej, dla której wiodącą funkcją jest funkcja mieszkaniowa. Ponadto, skoro współczesna wiedza nie pozwala wykluczyć szkodliwych następstw dla zdrowia i życia ludzi, związanych z funkcjonowaniem anten emitujących pole magnetyczne, przeto dla realizacji swego przedsięwzięcia inwestor winien pozyskać tereny inne niż mieszkaniowe. Pominięcie wspomnianego (oczywistego) faktu przez organy podważa zaś zaufanie obywateli do tychże organów, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 8 k.p.a.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do motywów rozstrzygnięcia, zawartych w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Ł. z dnia 8.października 2002r. wstrzymano wykonanie zaskarżonego orzeczenia, zaś postanowieniem tegoż Sądu z dnia 2.kwietnia 2003r. zmieniono powyższe rozstrzygnięcie i wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalono.

Uczestnik postępowania B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego oraz normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Podkreślić należy w pierwszym rzędzie, iż postępowanie administracyjne w badanej sprawie, wszczęte zostało w dniu 28.września 2001r., na wniosek Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w Ł.. Podmiot ten, inicjujący postępowanie, w jego toku traktowany był jako strona postępowania.

Tymczasem trudno jest dopatrzeć się jakiegokolwiek interesu prawnego, po stronie wskazanej wyżej spółki, uprawniającego do nadania jej przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.).

Nawet założenie, iż "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. działała "z upoważnienia" inwestora B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. jest błędne, bowiem w aktach sprawy znajduje się jedynie pełnomocnictwo, udzielone przez inwestora R.A. (które wygasło z dniem 31.stycznia 2002r., zatem jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji), brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego umocowanie innego podmiotu, jakim jest Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w Ł..

Na marginesie już zatem jedynie wskazać należy, iż ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu (aktualnego) z Krajowego Rejestru Sądowego , prowadzonego dla wskazanej spółki wynika, iż R.A. nie jest nawet członkiem jej organów, uprawnionych do reprezentacji.

Uzasadniony jest zatem wniosek, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte (i zakończone ostateczną decyzją administracyjną) na żądanie podmiotu, nie posiadającego przymiotu strony w badanej sprawie.

Ponadto, jak wyżej skazano, wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie stacji nadawczo-odbiorczej systemu telefonii komórkowej GPS, złożony został w dniu 28.września 2001r. Z tą chwilą wszczęte zostało postępowanie administracyjne (art. 61 § 3 k.p.a.), które organy prowadziły, stosując obowiązującą od dnia 1.października 2001r. ustawę z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).

Na jej podstawie opracowany został również raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia, sporządzony w miesiącu lutym 2002r. przez A.K.

Tymczasem na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.lipca 2001r . o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), w badanej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 8.listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), ponieważ postępowanie wszczęte zostało przed datą wejścia w życie ustawy Prawo ochrony środowiska.

Faktem jest, że w większości przepisy ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko w części, dotyczącej udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, zostały recypowane w ustawie Prawo ochrony środowiska. Sam fakt powołania niewłaściwej podstawy prawnej nie musiałby zatem prowadzić do konkluzji, iż naruszenie przepisów prawa materialnego oraz norm procedury administracyjnej miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym niemniej w badanej sprawie naruszone zostały zarówno regulacje, określone w przepisach, które powinny mieć zastosowanie, jak i w regulacjach zastosowanych de facto przez organy.

Zgodnie bowiem treścią art.13 ust. 1 ustawy dnia 8.listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie:

1) podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania,

2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa,

3) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

Podanie do publicznej wiadomości, następuje w drodze zamieszczenia informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia jak również poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (ust.3 i 4 art.13 cytowanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie nie jest możliwy do skontrolowania okres zamieszczenia informacji na stronie internetowej, ponieważ brak jest danych w tym przedmiocie, w załączonych aktach administracyjnych. Ogłoszenia w siedzibie Urzędu Miasta Ł. oraz w pobliżu terenu inwestycji natomiast (o wszczęciu postępowania, złożeniu raportu w sprawie oddziaływania na środowisko) dokonywane były na zbyt krótki okres (np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w pobliżu terenu inwestycji oraz w Urzędzie Miasta wywieszone było w dniach 26.października 2001r.-15.listopada 2001r. – tj. 20 dni – art. 57 § 1 k.p.a.)

Za niewystarczające uznać należy także rozważenie uwag i zastrzeżeń, zgłoszonych w toku postępowania przez mieszkańców bloków, sąsiadujących z terenem inwestycji. Proste odwołanie się do ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy zgłaszane zastrzeżenia wykraczały poza jego zakres (np. zeszpecenie krajobrazu, zamierzenia inwestycyjne Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł.), nie wystarcza do uznania, iż spełnione zostały wymogi zawarte w art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 25 ust. 7 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, jak również w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, wskazać należy, iż Kolegium w sposób pobieżny odniosło się do podnoszonych przez skarżących kwestii zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym w dacie wydania decyzji planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł.. Nie rozważono bowiem kwestii wykładni zapisów planu, dotyczących uciążliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pominięto w rozważaniach zapisy planu, dotyczące dążeń drogą preferencji lokalizacyjnych do stopniowej eliminacji gospodarczej działalności usługowej na rzecz innych funkcji, głównie programu obsługi ludności z równoczesnym zakazem lokalizacji nowych obiektów. Wskazać bowiem należy, iż tekst planu, definiując działalność usługową, określa tym mianem działalność gospodarczą, związaną z wykorzystywaniem urządzeń technicznych, mogących stwarzać uciążliwość dla środowiska, przy czym pod pojęciem uciążliwości rozumie oddziaływanie, które w jakikolwiek sposób wpływa na zasoby środowiska i jego podstawowe elementy bez przekraczania norm, lecz obniżając standard życia człowieka. Trudno odmówić racji argumentom skargi, że jednym z elementów środowiska (wymienionych w tekście planu jedynie przykładowo) są walory krajobrazowe. Czy umiejscowienie stacji nadawczo-odbiorczej sieci telefonii komórkowej w osiedlu mieszkaniowym wpływa w sposób uciążliwy na tenże element środowiska, wymaga określonych ustaleń i oceny, których brak w zaskarżonej decyzji. Treść art. 43 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, obligowała bowiem organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji niezgodnej z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jeżeli natomiast chodzi o, sformułowany w skardze, zarzut naruszenia "art. 40". ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 106 § 1 k.p.a. poprzez nieuzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania zamierzenia inwestycyjnego z "[...] Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, którego postanowienie w tym przedmiocie stało się prawomocne z dniem 26.czerwca 2002r.", podnieść natomiast należy, iż po pierwsze zagadnienie uzgodnień z zakresu ochrony środowiska, koniecznych do przeprowadzenia w niniejszej sprawie, zawarte było, jak wspomniano, w ustawie z dnia 8.listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.) – w art. 37 ustawy, w związku ze skreśleniem ust. 4 pkt 1 i 2 art. 40 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 1.stycznia 2001r., po wtóre, zgodnie z treścią art. 143 k.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. W badanej sprawie wymagane uzgodnienie, dokonane zostało postanowieniem, opartym wszakże na niewłaściwej podstawie prawnej (ustawie Prawo ochrony środowiska).

W świetle wskazanych wyżej uchybień organów obu instancji, zasadny jest również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia bowiem obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11.lipca 2001r., w sprawie o sygn.akt IV SA 703/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 51234).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.s.a. w zw. z art. 135 p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją orzeczenie organu I instancji.

Po myśli art. 152 p.s.a. natomiast, rozstrzygnięto w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art.97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w zakresie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego, oraz na podstawie art. 200 p.s.a. w części, dotyczącej zastępstwa prawnego, określając kwotę należnego radcy prawnemu wynagrodzenia po myśli § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).