Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 755/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a roz. 1 pkt 3,  art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2,  art. 3 ust. 4,  art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i  pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 122,  art. 180,  art. 187 par. 1,  art. 191,  art. 210 par. 4,  art. 229
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 rok.

W jej uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji wymierzając podatek od nieruchomości przy ul. K. w C. za 2004 r. w wysokości [...] zł uwzględnił okoliczność, iż stanowiła ona w tym okresie współwłasność P. P., A. P., R. P. i skarżącego M. P. Ustaleń tych dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, informacji oraz oświadczeń i wyjaśnień złożonych przez współwłaścicieli, aktów notarialnych, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego, postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2006r.

Organ I instancji ustalił, iż P. P. na przedmiotowej nieruchomości prowadził działalność gospodarczą w zakresie wymiany, sprzedaży tłumików i amortyzatorów, naprawy bieżącej samochodów od dnia 15 sierpnia 1998r., podkreślając, że fakt ten znajduje potwierdzenie w postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz w złożonym przez P. P. w dniu 21 maja 2007r. oświadczeniu. Nie uznano natomiast za wiarygodne danych podanych przez współwłaścicieli w oświadczeniach oraz w informacjach, z których wynikało, że P. P. działalność gospodarczą rozpoczął dopiero w grudniu 2004 r.

Organ podatkowy uznał, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy i wskazał na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Do opodatkowania przyjęto: budynek mieszkalny o pow. 183 m2, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 24,03 m2, grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 100,00 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 596,00 m2.

Od tej decyzji skarżący M. P. wniósł odwołanie zarzucając nieprawidłowe naliczenie podatku od nieruchomości, w części dotyczącej budynku oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez P. P. w zakresie wymiany i sprzedaży tłumików. Zdaniem skarżącego, organ po raz drugi wydał takie same decyzje obciążające współwłaścicieli nieruchomości przy ulicy K. w C. za działalność gospodarczą P. P., której nie było. W jego ocenie, mimo zaleceń Kolegium, organ I instancji nie zebrał innych dowodów, poza tymi, które w aktach już były. Zdaniem odwołującego się organ podatkowy wybiórczo potraktował odmienne w swej treści oświadczenia P. P. co do rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie uwzględniając celowego i niekorzystnego dla dotychczasowych współwłaścicieli nieruchomości, jego działania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji wskazało, że niniejsza sprawa była już przedmiotem jego oceny przy uchyleniu decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na to, iż nie udokumentowano w sposób jednoznaczny, że działalność gospodarcza na przedmiotowej nieruchomości była prowadzona od 1998 roku. W toku ponownego rozpatrywania sprawy współwłaściciele nieruchomości złożyli stosowne oświadczenia dotyczące daty rozpoczęcia użytkowania budynku gospodarczego do prowadzenia działalności gospodarczej.

M. P. w oświadczeniu z dnia 25 maja 2007r. stwierdził, że nie posiada dokumentów, które wskazywałyby datę rozpoczęcia użytkowania budynku gospodarczego przy ul. K. oraz, że do chwili zniesienia współwłasności, budynek nie był odebrany przez nadzór budowlany. Wyjaśnił że do września 2004r. w budynku tym nie była prowadzona przez P. P. działalność gospodarcza. Dopiero we wrześniu 2004r., gdy budynek spełniał wymogi, by go używać, jego syn P. samowolnie, bez zgody pozostałych współwłaścicieli wprowadził się tam z działalnością, o czym drugi syn A. powiadomił nadzór budowlany, który po przeprowadzeniu w październiku 2004r. kontroli wydał zakaz jej prowadzenia w tym budynku bez jego przekształcenia. Podobnie twierdził A. P. w oświadczeniu z dnia 1 czerwca 2007r., Wskazywał też na okoliczność, że P. P.jest skłócony z rodziną, posiada długi i jest niewypłacalny, a wiedząc o tym, że zaległy podatek stanowi wspólną odpowiedzialność, chce narazić pozostałych na jak największe koszty.

W oświadczeniu z dnia 21 maja 2007r. P. P. stwierdził, że działalność gospodarczą w budynku gospodarczym prowadził od 1999 roku. Wskazał, iż powierzchnia tego budynku wynosi 37,90 m2, w tym 27,40 m2 o wysokości poniżej 2,20 m, a 10,33 m2 powyżej 2,20 m i oświadczył, że stary budynek mieszkalny o pow. 45 m2 nie był wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy wskazał na ustalenia dokonane juz w poprzednim postępowaniu, iż: nieruchomość przy ul. K. do dnia 24 czerwca 2005 r. stanowiła współwłasność P. P., A. P., R. P. oraz M. P. Była to działka gruntu nr [...] o łącznej powierzchni 696,00 m2 oznaczona symbolem "B", na której znajdował się budynek mieszkalnym o pow. 138,00 m2, budynek mieszkalny o pow. 45,00 m2 oraz budynek gospodarczy o łącznej pow. 37,90 m2 /z czego pomieszczenia o pow. 27,74 m2 mają wysokość poniżej 2,20 m/, oraz że P. P., zgodnie z zaświadczeniami o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, od dnia 15 sierpnia 1998 roku prowadził działalność gospodarczą w zakresie wymiany, sprzedaży tłumików i amortyzatorów, napraw bieżących samochodów.

W odniesieniu do daty rozpoczęcia prowadzenia działalności na spornej nieruchomości, organ podatkowy przyjął, iż było to w 1998 roku, o czym – w jego ocenie - świadczą znajdujące się w aktach sprawy: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie wymiany i sprzedaży tłumików i amortyzatorów oraz naprawy samochodów, postanowienie z dnia [...] z którego treści wynika, iż P. P. od 1999 roku bez zgody właściwego organu urządził warsztat mechaniki samochodowej. Okoliczność tę potwierdził również sam P. P. w oświadczeniu z dnia 21 maja 2007r. oraz przeprowadzona w dniu 25 lipca 2006 roku kontrola.

Kolegium wskazało, że w sytuacji, gdy organ podatkowy nie posiadał dokumentu, że w całym budynku prowadzona była działalność gospodarcza tj. w budynku mieszkalnym o pow. 45 m2 i budynku gospodarczym o pow. 37,90 m2, do opodatkowania przyjął, iż tylko budynek gospodarczy związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Organ odwoławczy podkreślił solidarność obowiązku podatkowego, także w sytuacji gdy tylko jeden ze współwłaścicieli prowadzi działalność gospodarczą. W jego ocenie, skarżący w niniejszym postępowaniu, poza składanymi oświadczeniami, w żaden sposób nie udokumentował swojej racji, nie wykazał istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. P. zarzucił organowi odwoławczemu, że rozpatrując odwołanie po raz drugi utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, mimo że dowody były takie same, jak wówczas, kiedy uchylił on decyzję organu I instancji .

Skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez P. P. od dnia 15 sierpnia 1998r. wskazało jedynie na wpis do ewidencji działalności gospodarczej z tej daty, pomijając podnoszoną okoliczność, że w tym czasie nie zaczęto nawet jeszcze budowy budynku gospodarczego, a jedynie uzyskano pozwolenie na jego budowę.

Odnosząc się do kontroli Nadzoru Budowlanego, jaka miała miejsce w dniu [...], w wyniku której stwierdzono, że w budynku gospodarczo-garażowym jest prowadzona przez P. P. działalność gospodarcza, skarżący zauważył, iż nie mogła ona stwierdzić od kiedy ten fakt miał miejsce, jako że budynek nie był odebrany do użytkowania oraz dodał, iż nadzór budowlany oparł się w tej mierze również na zaświadczeniu z ewidencji działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącego, także kontrola Urzędu Miasta z dnia [...]. nie może przesądzić, że istotnie działalność była prowadzona od 1998r., ponieważ kontrola po 8-miu latach od wydania pozwolenia na działalność gospodarczą nie może być dowodem, że taka działalność była prowadzona od 1998r.

Skarżący zwrócił nadto uwagę na sprzeczność oświadczeń P. P., który raz podał, że działalność w spornym budynku prowadził, a drugi, że nie. Końcowo konsekwentnie podniósł, iż w budynku gospodarczo-garażowym przy ulicy K. do jesieni 2004r. nie była prowadzona działalność gospodarcza przez P. P. oraz dodał, że w tym okresie prowadził on warsztat w wynajętym budynku do tego przystosowanym przy ulicy S. w C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymogów procedury podatkowej.

Na wstępie należy zauważyć, że nieruchomość, która stanowi współwłasność jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. – tekst jednolity Dz. U. z 2006r., 121, poz. 844, ze zm.). Istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednej decyzji, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Niewątpliwie budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawkach podwyższonych, podobnie jak i grunt z taką działalnością związany (art. 1a ust.1 pkt.3, art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 2, art. 5 ust.1 pkt.1 lit. a i pkt.2 lit. b ustawy jak wyżej).

W stanie faktycznym sprawy nie budzi kwestii spornej okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość przy ul. K. w C. do dnia 24 czerwca 2005r. stanowiła współwłasność P. P., A. P., R. P. oraz M. P., kiedy to aktem notarialnym Nr Rep.[...] dokonano działu spadku i zniesienia współwłasności. Poza sporem też pozostaje, że nieruchomość tą stanowiła działka gruntu nr [...] o łącznej powierzchni 696,00 m2 oznaczona symbolem "B", która została podzielona na działki gruntu nr [...] o pow. 303,00 m2 oraz nr [...] o pow. 393,00 m2. Działka gruntu nr [...] zabudowana była budynkiem mieszkalnym o pow. 138,00 m2, natomiast na działce gruntu nr [...] znajdował się budynek mieszkalny o pow. 45,00 m oraz budynek gospodarczy o łącznej pow. 37,90 m2, w tym pomieszczenia o pow. 27,74 m2 mające wysokość poniżej 2,20 m.

Spór natomiast dotyczy kwestii opodatkowania budynku gospodarczego o powierzchni 24,03m 2 oraz gruntu o powierzchni 100m2 podwyższonymi stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej przez P. P.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, ustalenia w tym zakresie zostały oparte na:

- oświadczeniu P. P. z dnia 21 maja 2007r., w którym tenże stwierdził, iż działalność gospodarczą w budynku gospodarczym, usytuowanym na przedmiotowej nieruchomości prowadził od 1999 roku;

- zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...], z którego wynikało, iż z dniem 15 sierpnia 1998r. P. P. rozpoczął działalność gospodarczą w zakresie wymiany, sprzedaży tłumików i amortyzatorów i naprawy bieżącej samochodów ze wskazaniem miejsca jej prowadzenia przy ul. K.;

- postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], w uzasadnieniu którego podano, że P. P. od 1999 r. bez zgody właściwego organu urządził w przedmiotowym budynku warsztat mechaniki samochodowej.

Ustalenia te skarżący M. P. zwalczał konsekwentnie w toku postępowania podatkowego. Nie zgodził się z nimi również w skardze wniesionej od zaskarżonej decyzji, w szczególności podkreślając, że organ odwoławczy ponownie zajmując się sporną kwestią utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w identycznym stanie dowodowym, jak wówczas gdy decyzję wymierzającą podatek uchylił.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać zatem należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] akt podatkowych / uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] , Nr [...] / k – 75-76 akt podatkowych/ wymierzającą współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości położonej w C. przy ul K. podatek od nieruchomości za rok 2004 w kwocie [...] zł i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W jej uzasadnieniu zaś wskazało, że "postępowanie podatkowe organu I instancji nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego", albowiem organ I instancji nie udokumentował w sposób jednoznaczny, iż działalność gospodarcza była prowadzona na nieruchomości położonej przy ul K. od 1998r. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż rzeczą organu I instancji będzie "poczynienie dodatkowych wyjaśnień i zgromadzenie dowodów wskazujących na bezsprzeczne prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości położonej przy ul. K. od 1998 r."

Analiza akt postępowania podatkowego wskazuje, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji w dniu 30 kwietnia 2007r. skierował do współwłaścicieli nieruchomości: P. P., A. P., M. P. i R. P. wezwanie do osobistego stawiennictwa "celem złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia dokumentów dotyczących daty rozpoczęcia użytkowania budynku gospodarczego do prowadzenia działalności gospodarczej" /k.109 akt podatkowych/. R. P. na wezwanie nie odpowiedział, natomiast pozostali współwłaściciele złożyli pisemne oświadczenia. M. P. i A. P. oświadczyli, że nie ma dokumentów dotyczących daty rozpoczęcia użytkowania budynku gospodarczego do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż do dnia zniesienia współwłasności budynek nie był odebrany przez nadzór budowlany oraz podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko, że do września 2004r. nie była w nim prowadzona działalność gospodarcza /k – 116 oraz k – 117-118 akt podatkowych/. N. P. P. w swoim oświadczeniu / k – 115 akt podatkowych / wyjaśnił, że działalność gospodarcza prowadzona była przez niego w budynku gospodarczym od 1999r., ale nie posiada dokumentu potwierdzającego ten fakt. Po złożeniu tych oświadczeń, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...], znak: [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. analogiczną jak poprzednio.

Rację ma skarżący, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy w dalszym ciągu nie doszło do jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, orzekło w zasadzie na podstawie tych samych dowodów, na podstawie których poprzednio decyzję wymiarową uchyliło.

Podkreślić bowiem trzeba, że wbrew temu, co wywodzi organ odwoławczy w dalszym ciągu nie została wyjaśniona sporna kwestia daty rozpoczęcia działalności gospodarczej przez P. P. w budynku gospodarczym usytuowanym na nieruchomości przy ul. K. w C.

Dowodu na tą okoliczność nie stanowi – niezależnie od tego co uważają ograny podatkowe – zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 30 lipca 1998r. / k – 14 akt podatkowych /, z którego wynika jedynie, iż z dniem 15 sierpnia 1998r. P. P. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymiany, sprzedaży tłumików i amortyzatorów i naprawy bieżącej samochodów. Jak wynika z jego treści dane w nim zawarte, w tym co do miejsca prowadzenia w/w działalności gospodarczej zostały wpisane jedynie w oparciu o oświadczenie P. P., co w żaden sposób samo przez się nie oznacza, że istotnie działalność gospodarcza była we wskazanym miejscu prowadzona i to w dodatku od momentu uzyskania wpisu.

Zważyć też trzeba, iż skarżący konsekwentnie wskazywał, że w tym czasie budynek gospodarczy, w którym ta działalność miałaby by się odbywać był dopiero w budowie, która trwała do połowy roku 2004.

Podobną ocenę należy odnieść do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], z którego treści wynika, iż w dniu 25 października 2004r. przeprowadzono kontrolę budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości przy ul. K. w C., w wyniku której stwierdzono, że P. P. zlokalizował w nim warsztat mechaniki samochodowej, w którym prowadził wymianę tłumików. Nie wynika natomiast z niego, w oparciu o jakie dane stwierdzono, że była ona prowadzona od 1999r., stąd też nie można wykluczyć, że stwierdzenie to zostało dokonane w oparciu o przedstawione przez P. P. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...], bądź o jego oświadczenie. Sam fakt prowadzenia tej działalności przez P. P. na spornej nieruchomości w roku 2004 r. pozostaje poza sporem, jednak nie ustalono dokładnie, w jakich to było miesiącach, a okoliczność ta ma wpływ na wynik sprawy – wymiar należnego za ten rok podatku.

Skarżący bowiem raz twierdzi, że było to od września do grudnia 2004r. / k – 116 akt podatkowych/, innym razem, że było to jesienią 2004 r. przez dwa miesiące /k.127/, a innym razem, że od miesiąca grudnia 2004 r /k.36/. Z kolei A. P., z inicjatywy którego wskazana wyżej kontrola budowlana została wszczęta / k – 118 akt podatkowych / twierdzi, że było to jesienią 2004r. Kwestii tej nie wyjaśniają również oświadczenia samego P. P., a trzeba dodać, iż uszło uwadze organom podatkowym, że było ich dwa. W pierwszym oświadczeniu z dnia 12 września 2006r. / k - 61 akt podatkowych / oświadczył on, iż "będąc właścicielem nieruchomości pod adresem K. nie prowadził on tam działalności gospodarczej, zaś wcześniej jako jej współwłaściciel został zmuszony do zaprzestania jej prowadzenia przez pozostałych współwłaścicieli". Z oświadczenia tego również wynika, że "adres podany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jako siedziba firmy był jego adresem zameldowania, zaś działalność prowadzona była na terenie całego kraju" oraz, że faktycznym okresem, kiedy była prowadzona działalność pod tym adresem był okres od 1 kwietnia do 28 sierpnia 2006 r." Z kolei w drugim oświadczeniu z dnia 21 maja 2007r. / k – 115 akt podatkowych / P. P. wyjaśnił, że działalność gospodarczą w budynku gospodarczym prowadził od 1999r." Zauważyć należy, iż gdyby tak właśnie było, to oświadczenia te zawierają wewnętrzną sprzeczność, albowiem pierwsze przeczy drugiemu. Organ odwoławczy nie zweryfikował tych sprzeczności, nie odniósł się też do wskazywanej przez skarżącego informacji, iż P. P. do jesieni 2004r. prowadził działalność gospodarczą w innym budynku na terenie miasta C. / w skardze wskazał, że było to przy ulicy S. /.

Z kolei, z protokołu kontroli z dnia 25 lipca 2006r. wynika, iż w tym dniu budynek gospodarczy na ul K. był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. Protokół ten zatem potwierdzał jedynie stan istniejący w dacie, w której został sporządzony, to jest 25 lipca 2006r., a dodać można, iż było to już po zniesieniu współwłasności przedmiotowej nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że fakt rozpoczęcia działalności gospodarczej i prowadzenia jej w roku podatkowym, którego dotyczy spór na przedmiotowej nieruchomości nie został wykazany.

Odnosząc powyższe uwagi do zasad postępowania podatkowego, w pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej, w myśl którego, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przytoczona regulacja nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia faktów mających znaczenie prawotwórcze, co stanowi przecież warunek sine qua non prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Innymi słowy, to organy obarczone zostały ciężarem dowodu, a reguła ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, doznający wyjątków jedynie w nielicznych przypadkach określonych w Ordynacji podatkowej lub w innych aktach normatywnych z zakresu prawa podatkowego /por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2488/04, i z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 2763/02, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2004, nr 4, s. 74 z glosą B. Brzezińskiego; W. Sawa: Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy 2001, nr 3, s. 53 oraz M. Masternak: O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy 2004, nr 5, s. 56/.

Organy podatkowe mają zatem obowiązek, zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej zebrać cały materiał dowodowy, zaś postępowanie dowodowe winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej / por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2005r., I FSK 391/05, LEX nr 187431 /.

Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art.187 § 1, art. 191, a także art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Nie wyjaśniono bowiem stanu faktycznego, a swoje stanowisko organy obu instancji oparły na niepełnym materiale dowodowym, co skutkowało przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów.

W przedmiotowej sprawie dokonując subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązującej normy prawnej najpierw należy właściwie określić od jakiej daty P. P. prowadził na nieruchomości stanowiącej współwłasność działalność gospodarczą, albowiem okoliczność ta ma priorytetowe znaczenie z punktu widzenia opodatkowania budynku i gruntu podwyższoną stawką podatku.

Jakkolwiek Ordynacja podatkowa przewiduje dowód w formie oświadczenia, gdyż jej przepis art. 180 § 1 nakazuje organowi dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to jednak wyliczenie dowodów zawarte w tym przepisie jest jedynie przykładowe. Sąd wyraża pogląd, iż w sytuacji, gdy oświadczenia składane w toku niniejszego postępowania zawierały sprzeczności, organy podatkowe winny rozważyć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, czy też chociażby z zeznań świadków w osobach właścicieli sąsiadujących nieruchomości na okoliczność czasookresu prowadzenia działalności gospodarczej przez P. P. na nieruchomości przy ul. K. . Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że działalność w zakresie wymiany tłumików, czy w ogóle związana z szeroko rozumianym pojęciem mechaniki samochodowej nie mogła być nie zauważona przez sąsiadów, chociażby ze względu na zwiększony ruch samochodów.

Niezależnie od powyższego wytknąć organowi odwoławczemu trzeba powołanie się w komparycji zaskarżonej decyzji na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 2 grudnia 2004r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości za rok 2005 i lata następne/ Dziennik Urzędowy Województwa z 2005r., Nr 6, poz. 188/, w sytuacji gdy sprawa dotyczy roku podatkowego 2004 i gdy nadto organ I instancji powołał się na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 9 grudnia 2003r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania i dlatego, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm./ została przez Sąd uchylona. Orzekając w tym zakresie Sąd ma na względzie kompetencje organu odwoławczego wynikające z art. 229 Ordynacji podatkowej.

Orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku ma swoje uzasadnienie w przepisie jej art. 152.