Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1076/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 59 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "P" Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżące Przedsiębiorstwo "P" Spółka z o.o. wniosło skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2012 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko P.H.U. "P" Spółka z o.o., na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 2011 r.

Z akt administracyjnych postępowania wynika następujący stan faktyczny:

W dniu [...] maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [...],obejmujące zobowiązania podatkowe skarżącego przedsiębiorstwa w podatku akcyzowym za miesiące marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2010r., określone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z [...] grudnia 2010r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej Nr [...] z [...] kwietnia2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt. I SA/Go 481/11 uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego oraz określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Pismem z [...] sierpnia 2011 r. skarżące przedsiębiorstwo wniosło o zawieszenie postępowania prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem Nr [...] z [...] września 2011 r., zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. skarżące przedsiębiorstwo., reprezentowane przez doradcę podatkowego – P.G., wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art 59 § 1 pkt 3, w związku z art 59 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wierzyciel ustalając kwoty pieniężne podlegające egzekucji ustalił je z pominięciem obowiązującego prawa, tj. art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż nie nalicza się odsetek za okres od dnia po upływie terminu określonego w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej.

W wyniku rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2011 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że przepis art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyraźnie rozgranicza treść obowiązku, jego podstawę prawną i określenie wysokości należności pieniężnej od odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie. W tym znaczeniu wskazana w art. 59 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, odnosi się do obowiązku i nie może dotyczyć odsetek z tytułu niezapłaconych należności w terminie. Tym sam samym nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem skarżące Przedsiębiorstwo wniosło zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu zażalenia przytoczono argumentację podniesiono we wniosku, wskazując jednocześnie, że organ uznał niezgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, iż w przypadku egzekucji zobowiązań podatkowych treścią egzekwowanego obowiązku, wielkością kwoty pieniężnej, jest kwota zobowiązania podatkowego. Ustawodawca w przytoczonej ustawie nie posługuje się w art. 27 § 1 pkt 3 pojęciem "podstawa naliczenia odsetek", stwierdza, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych należy prawidłowo określić wielkość kwoty pieniężnej. Określenie w tytułach wykonawczych kwoty podlegające egzekucji stanowią sumę: zobowiązania w podatku akcyzowym określonego w decyzji wraz z kwotą odsetek za okres od terminu płatności zobowiązania do dnia wystawienia tytułu. Tym samym wielkości kwoty podlegającej egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych zostały określone w nich w nieprawidłowy sposób.

W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] września 2012 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że podniesione przez stronę we wniosku o umorzenie postępowania okoliczności nie wyczerpią przesłanki z art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazano, że przy wystawianiu wskazanych we wniosku tytułów wykonawczych powstały uchybienia polegające na pominięciu przerw w naliczaniu odsetek od egzekwowanych zaległości podatkowych. W ocenie organu drugiej instancji nie można jednak uznać, że uchybienia te przesądzają o określeniu egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. Treść tytułów wykonawczych w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że tytuły wykonawcze dotyczą podatku akcyzowego za wskazane miesiące, określonego w powołanych decyzjach organu podatkowego.

Organ wskazał również, że ustawodawca w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidział szereg środków ochrony prawnej służących osobie zobowiązanej na poszczególnych etapach postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, że co do zasady wszelkie wady tytułu wykonawczego mogą być podnoszone w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, w trybie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast czynności egzekucyjne mogą być kwestionowane w trybie skargi przewidzianej w art. 54 § 1 wskazanej ustawy. Organ podkreślił, że nie każde uchybienie powstałe w toku postępowania skutkuje koniecznością jego umorzenia.

W ocenie organu nieuwzględnienie w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek, stanowi uchybienie formalne, które jednak nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego na postawie art. 59 ustawy i postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na poparcie swojego poglądu organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Go 769/08.

Jednocześnie organ wskazał, że pominięcie w tytule wykonawczym przerwy w naliczaniu odsetek, nie zwalnia organu egzekucyjnego od weryfikacji, z udziałem wierzyciela, wszelkich nieprawidłowości w zakresie wysokości naliczonych odsetek, a w konsekwencji ewentualnych kosztów egzekucyjnych. Czynności tego rodzaju zostały podjęte również przez Dyrektora Izby Celnej. Organ egzekucyjny działając jako wierzyciel, dokonał ponownego rozliczenia pobranych w toku postępowania kwot należności pieniężnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, ustalając wysokość nienależnie pobranych odsetek za zwłokę oraz kosztów postępowania.

Organ uznał również, że zarzuty naruszenia art. 6 i 7 Kpa są niezasadne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, określonego w art 6, art 7 i art 19 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 3, art. 59 § 4, art. 27 § 1 pkt 3 i art. 26 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a także naruszenie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odmowę umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, pomimo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. stwierdzającego, że decyzja będąca podstawą materialną prowadzonego postępowania, nie może być wykonana. Skarżąca zarzuciła ponadto nieprawidłowe określenie pojęcia wielkość egzekwowanego obowiązku w przypadku egzekucji kwoty pieniężnej, nieuwzględnienie dyspozycji art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przekroczenie uprawnień i właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego w zakresie analizy wielkości egzekwowanego obowiązku.

Skarżąca wskazała, że w istniejącym stanie faktycznym wysokość egzekwowanego zobowiązania na podstawie tytułów wykonawczych, została określona niezgodnie z obowiązującym prawem, w zakresie odsetek naliczanych od dnia wystawienia tytułu wykonawczego, co stanowi przesłankę do obligatoryjnego umorzenia całości postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącej organ egzekucyjny nie jest uprawniony do zmiany wysokości egzekwowanego obowiązku, a tym samym skutków określenia w tytule wykonawczym przez wierzyciela egzekwowanej kwoty pieniężnej w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. W ocenie skarżącej, wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy ponosi pełną odpowiedzialność za treść przekazanego do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego, w tym za prawidłowość określenia wysokości egzekwowanego obowiązku, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Skarżąca wskazała, że treścią egzekwowanego obowiązku w przypadku należności pieniężnej jest kwota będąca sumą należności i kwoty odsetek określonych przez wierzyciela do dnia wystawienia tytułu wykonawczego.

Ponadto skarżąca podniosła, że "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego na wniosek Dłużnika po wyroku WSA stwierdzającym, że decyzje będące postawą materialną prowadzonej egzekucji nie podlegają wykonaniu jest rażącym naruszeniem art. 6 Kpa oraz art 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Wskazała jednocześnie, że Dyrektor Izby Celnej zobowiązany był do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ze względu na okoliczność, że w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., decyzja stanowiąca podstawę prawną obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym straciła przymiot wykonalności od chwili ogłoszenia wyroku.

Zarzucając naruszenie właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego, skarżąca podkreśliła, że "stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej działającego jako organ egzekucyjny, że jest uprawniony do weryfikacji wielkości kwoty zobowiązania pieniężnego wspólnie z wierzycielem nie znajduje uzasadnienia w obowiązującej ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. (...) Postanowienie egzekucyjne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu prawidłowego określenia wielkości kwoty odsetek".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. ) postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa.

Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel. W literaturze wskazuje się, iż umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Nie wszystkie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są faktycznie trwałymi przeszkodami w jego prowadzeniu. Jako przesłankę umorzenia kwalifikuje się istotne wady postępowania egzekucyjnego, których nie sposób sanować w tym samym postępowaniu (np. brak upomnienia zobowiązanego, mimo iż taki obowiązek ciążył na wierzycielu). Trudno tu rozważać o trwałości przeszkody w postępowaniu. W takim przypadku umorzenie nie stoi na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Wskazuje się ponadto na podział przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymieniając przyczyny nieprzemijające oraz przemijające, czyli takie, które mogą ustąpić, np. brak majątku zobowiązanego. Istotny wydaje się podział na przyczyny merytoryczne i formalne, a to z uwagi na dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego po jego uprzednim umorzeniu (zasadniczo ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne, jeżeli wcześniej umorzenie nastąpiło z przyczyn formalnych ). Do przesłanek umorzenia o charakterze merytorycznym, czyli takich, które dotyczą egzekwowanego obowiązku, zaliczyć należy wykonanie oraz wygaśnięcie obowiązku. Natomiast do przyczyn natury formalnej można zaliczyć np. brak uprzedniego upomnienia ( zob. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, pod redakcją Dariusza R. Kijowskiego, Lex 2010, s. 498 ).

Podkreślić również należy, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą pojawić się zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W tym ostatnim przypadku, na co wskazywał również organ w zaskarżonym postanowieniu, zobowiązany poprzez wniesienie zarzutów (art. 33 ustawy), złożenie powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 2 § 3 ustawy) oraz skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 ustawy) może wskazać na istnienie podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaznaczyć należy, że organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania także wówczas, gdy zarzuty zostały wniesione już po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który wynosi 7 dni, oraz po upływie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, określonego w art. 54 § 4 ustawy., który zasadniczo wynosi 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Komentowany przepis nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może więc wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W tych przypadkach organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Podsumowując, można zatem wskazać, iż organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu.

Skarżąca składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jako podstawę prawną wskazał art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując przy tym, że organ egzekucyjny ma obowiązek umorzyć postępowanie egzekucyjne jeżeli egzekwowany obowiązek został określony w tytule egzekucyjnym niezgodnie z treścią bezpośrednio obowiązującego prawa. W ocenie skarżącej owym bezpośrednio obowiązującym przepisem prawa jest art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, który winien być uwzględniony przez organ przy naliczaniu odsetek.

Z takim rozumieniem art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie można się zgodzić.

W literaturze podkreśla się, że określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy egzekucyjnej, stanowi podstawę zarzutu określonego art. 33 pkt 3 ustawy.

We wskazanej podstawie umorzenia postępowania egzekucyjnego chodzi o zniekształcenie w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, które ujawnia się najczęściej w tytule wykonawczym. Obowiązek wynikający z tytułu egzekucyjnego nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, np. wysokości egzekwowanej należności. Przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowią również rozbieżności pomiędzy tytułem wykonawczym, a innymi dokumentami stanowiącymi podstawę do jego wystawienia, takimi, jak: postanowienie, deklaracja, zeznanie, zgłoszenie celne, deklaracja rozliczeniowa, informacja o opłacie paliwowej (art. 3, 3a i 4 ustawy) .

Na zaistnienie wskazanej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego narażone są najbardziej przypadki, w których obowiązek wynika bezpośrednio z przepisów prawa, co oznacza, że wystawienie tytułu wykonawczego nie jest poprzedzone wydaniem decyzji lub też innego aktu prawnego ( zob. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz, pod redakcją Dariusza R. Kijowskiego, Lex 2010, s. 506-507 ).

Nie mamy więc do czynienia, jak utrzymuje to skarżąca, z określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią wynikającą bezpośrednio z przepisu prawa, ponieważ treść egzekwowanego obowiązku wynika z decyzji organu podatkowego.

Wbrew podniesionym zarzutom stwierdzić także należy, że obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji. Zwrócić należy również uwagę na to, że z jego treści wynika co stanowiło podstawę prawną dochodzonej należności (poz. 30), jaki akt normatywny był podstawą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (poz. 29), jakiego okresu dotyczyło to zobowiązanie (poz. 32) oraz oznaczenie danych identyfikujących osobę zobowiązanego (poz. 10 – 14).

Sąd nie przychyla się również do stanowiska skarżącej, że za umorzeniem postępowania egzekucyjnego przemawia nieprawidłowe oznaczenie w tytule należnych odsetek. Zawarte w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyliczenie elementów tytułu wykonawczego zawiera wskazanie, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel jest w każdym przypadku zobligowany do wskazania w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Powyższe wymogi uznać należy za spełnione w rozpoznawanej sprawie, ponieważ z tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej, nalicza się odsetki za zwłokę ( poz. 35 - 38 ).

W konsekwencji, jak trafnie wskazał organ, powołując w tym względzie wyrok WSA w Gdańsku z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Go 769/08, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie aprobuje, nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek, które nie zostały oznaczone w tytule wykonawczym, nie decyduje o takiej wadliwości tytułu wykonawczego, której skutkiem powinno być obligatoryjne umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Brak wskazania przerw w naliczaniu odsetek nie uzasadniał również nie przystąpienia do egzekucji i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi zgodnie z art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł wykonawczy spełniał bowiem wymogi okresowe w art. 27 § 1 wskazanej ustawy, a obowiązek objęty tym tytułem, podlegał egzekucji administracyjnej.

Sąd uznał również jako chybiony zarzut naruszenia art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie znajdowało bowiem oparcie w treści przepisów prawa, wskazanych w jego podstawie prawnej oraz zostało poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w zakresie mającym znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazany przepis stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Konsekwencją orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt. I SA/Go 481/11, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie podlega wykonaniu, było wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie wniosła zażalenia na to postanowienie.

Za całkowicie pozbawiony podstaw uznał Sąd zarzut przekroczenia uprawnień i właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego w zakresie analizy wielkości egzekwowanego obowiązku.

Podkreślić należy, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu tylko zasygnalizował skarżącej, że z uwagi na nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek w tytule wykonawczym, Dyrektor Izby Celnej pismem Nr [...] z [...] września 2012 r. powiadomił ją o sposobie rozliczenia kosztów egzekucyjnych pobranych w kwocie wyższej od należnej.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd oddalił skargę.