Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1117/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87, art. 175 par. 1, 2 i 3, art. 177
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2006 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Skarżącego na wskazaną w sentencji decyzję.

W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący wniósł o "przywrócenie terminu odwołania od wyroku WSA Poznań III SA/Po 1117/13 z dnia 13 marca 2014 r.", wskazując, że NSA uchwałą z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, stwierdził, że uchylenie przez Sąd prawomocnej decyzji nie przerywa przedawnienia i jest równoznaczne z jej nieważnością. Dlatego w ocenie Skarżącego zasadne jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, to sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu – art. 86 § 1 P.p.s.a. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§2). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§4). Co równie istotne, po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§5).

W niniejszej sprawie, jak wynika z pisma Skarżącego, odstąpił on od złożenia skargi kasacyjnej. Jako przyczynę uchybienia terminu zdaje się wskazywać uchwałę NSA z dnia 26 lutego 2018 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożony został niemal po roku od jej wydania.

Stosownie do art. 177 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. "przymus adwokacki"), jak również przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a w sprawach własności przemysłowej - przez rzecznika patentowego. Przymus adwokacki nie dotyczy natomiast sędziów, prokuratorów, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorów lub doktorów habilitowanych nauk prawnych, występujących w charakterze strony, jej przedstawiciela lub pełnomocnika. Wyjątek od obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika odnosi się także do sytuacji, gdy skargę tę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wyrok z uzasadnieniem zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 01 kwietnia 2014 r., natomiast skarga kasacyjna w ogóle nie została złożona – także wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.

W orzecznictwie wskazuje się również, że P.p.s.a. nie określa co należy rozumieć pod pojęciem "przypadek wyjątkowy" użytego w art. art. 87 § 5 ustawy, pozostawiając to uznaniu sądu. Należy przyjąć że są to nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie. Rozpoznając taki wniosek o przywrócenie terminu należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w terminie oraz ustalić, czy przedstawione we wniosku argumenty uzasadniają, że w sprawie zachodzi przypadek, który można uznać za wyjątkowy. Należy przy tym podkreślić, iż pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemalże każdym przypadku (zob. postanowienie NSA z dnia 07 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11).

Marginalnie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 270 i n. P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, przy czym zgodnie z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Należy przy tym zauważyć, że podstawy wznowienia postępowania zostały wskazane w art. 271-274 P.p.s.a.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, fakt istnienia orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których sąd przedstawił inny niż w danej sprawie pogląd co do wykładni prawa nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Nie sposób w szczególności uznać, że odmienna interpretacja przepisów prawa czy nawet stanu faktycznego może być uznana za nową okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, o których mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1285/12).

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.