Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 26/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2016 r. wniosku spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" r. o wymierzeniu spółce A (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. z tytułu urządzania gier hazardowych.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreśliła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o czym świadczą podniesione w skardze zarzuty oraz liczne orzeczenia sądowe wydane w podobnych sprawach. Uznała, że za wstrzymaniem wykonania tej decyzji przemawia także brak jednolitego stanowiska organów co do charakteru gier na urządzeniu oraz różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto wskazała, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, część kar została już zapłacona, a uiszczenie kolejnej kary grozi utratą płynności finansowej przez Spółkę, a to z kolei skutkować będzie upadłością Spółki, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez Spółkę sporu i zwrotu jej wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Podała, że Spółka obecnie ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co związane jest z zatrzymaniem automatów do gier przez organ, ale także ponosząc straty finansowe. Wywiodła, że uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wymieniła także konkretne orzeczenia sądów administracyjnych, w których wstrzymywano wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, przytaczając argumenty sformułowane w uzasadnieniach tych orzeczeń.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazała także Spółka. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez Spółkę na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, co skutkować będzie upadłością Spółki. Skoro istnienie tego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, to twierdzenie to uznać należy za gołosłowne. Spółka nie podała także ile konkretnie postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry dotyczy działalności Spółki i jaką kwotę uiściła z tytułu tych kar.

Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi.

Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony nawet wtedy, gdy strona nie udowodni, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z załączonego do skargi odpisu z KRS wynika, że Spółka prowadzi różną pod względem przedmiotowym działalność gospodarczą, z której żadna nie ma charakteru przeważającego. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej Spółki) nie sposób stwierdzić, jak uiszczenie przez Spółkę kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł może rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez Spółkę argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgłoszonego w konkretnej sprawie, nie mogą także przemawiać orzeczenia wydane w tym przedmiocie przez sądy administracyjne w innych sprawach.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.