Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 386/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 22 par. 1, art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno- bytowym postanawia: I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 386/12 oddalające wniosek D. W. o wyłączenie sędziów; II. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 386/12 odrzucające wniosek M. W. o wyłączenie sędziów; III. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 386/12 odrzucające zażalenie na postanowienie opisane w pkt II; IV. odrzucić zażalenia D. W. i M. W. na postanowienia opisane w pkt I, pkt II i pkt III oraz umorzyć postępowanie w przedmiocie wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu; V. uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 386/12; VI. odrzucić zażalenie D. W. i M. W. na zarządzenie opisane w pkt V; VII. umorzyć postępowanie w przedmiocie wyłączenia referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu; VIII. umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania D. W. i M.W. prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 386/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D. W. o wyłączenie kilkudziesięciu sędziów od orzekania w niniejszej sprawie, a co do jednego sędziego umorzył postępowanie. Postanowieniem z tego samego dnia sąd odrzucił wniosek M. W. o wyłączenie sędziów.

D. W. i M. W. wnieśli zażalenia na te postanowienia. Na skutek zażalenia D. W. na postanowienie oddalające jej wniosek wydano zarządzenie z dnia 4 listopada 2013 r. o ustaleniu wpisu sądowego od tego środka zaskarżenia. Na to zarządzenie D. i M. W. wnieśli zażalenie i złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy.

D. i M. W. wnieśli zażalenie również na postanowienie z dnia 16 lipca 2013 r. o odrzuceniu wniosku M. W. o wyłączenie sędziów. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 386/12), na które również wniesiono zażalenie.

Dodatkowo D. i M. W. wnieśli uzupełniający wniosek o wyłączenie pozostałych sędziów WSA we Wrocławiu oraz wniosek o wyłączenie wszystkich referendarzy sądowych WSA we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy powiedzieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 386/12) odrzucił skargę D. W. w niniejszej sprawie. Postanowienie to jest prawomocne, co oznacza, że postępowanie sądowe w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SA/Wr 386/12 zostało zakończone.

Dalej powiedzieć wypada, że w myśl art. 22 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd, w którym sprawa się toczy. Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, sprawa sądowoadministracyjna już nie toczy, ponieważ skargę prawomocnie odrzucono. Nadto sąd rozpoznający sprawę na obecnym etapie ma z urzędu wiedzę na temat argumentacji zaprezentowanej w podobnej sprawie zainicjowanej przez D. W. (sygn. akt II SA/Wr 520/12) przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 29 listopada 2013 r. (sygn. akt II OW 164/13) odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów. W uzasadnieniu tego prawomocnego postanowienia wskazano, że sprawa tocząca się przed WSA we Wrocławiu została prawomocnie zakończona i postępowanie w tej sprawie jest zakończone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pisma skarżących nie są wnioskiem o wyłączenie sędziów i nie wymagają rozpoznania.

W świetle przytoczonej argumentacji, którą sąd przyjął w niniejszej sprawie, należało stwierdzić, że postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2013 r. o oddaleniu wniosku D. W. o wyłączenie sędziów (k. 136 akt sądowych) i o odrzuceniu wniosku M. W. w tym zakresie (k. 131 akt) musiały zostać uchylone. W myśl art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, doszło do zmiany okoliczności sprawy, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie przesądził, że w sprawie po odrzuceniu skargi skarżący nie złożyli skutecznie wniosku o wyłączenie sędziów, który wymagałby rozpoznania. Skoro tak, to dalsze funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2013 r. było niecelowe i rozstrzygnięcia te należało uchylić, o czym postanowiono w pkt I i pkt II sentencji niniejszego postanowienia.

Konsekwentnie należało również uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2013 r. (k. 176 akt), odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2013 r., odrzucające wniosek M. W. o wyłączenie sędziów (pkt III sentencji postanowienia).

W związku z tym, że w pkt I, pkt II i pkt III sentencji orzeczono o uchyleniu postanowień sądu, należało konsekwentnie odrzucić zażalenia D. W. i M. W. na te postanowienia. Nie jest dopuszczalne nadanie dalszego biegu zażaleniu na rozstrzygnięcie, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenia odrzucić. Nadto wobec treści art. 22 § 1 p.p.s.a., należało postępowanie w przedmiocie wyłączenia sędziów umorzyć jako bezprzedmiotowe (pkt IV sentencji), albowiem brak jest sprawy sądowoadministracyjnej w toku, w trakcie której można by było złożyć wniosek o wyłączenie sędziów.

W dalszej kolejności należało uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2013 r. (k. 226 akt) o ustaleniu wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 16 lipca 2013 r. Skoro bowiem uchylono zaskarżone postanowienie i odrzucono zażalenie na to postanowienie, to nie może w obrocie pozostać zarządzenie o ustaleniu wpisu sądowego od tegoż zażalenia. Wobec tego w pkt V sentencji orzeczono po myśli art. 165 w związku z art. 167 p.p.s.a.

Konsekwentnie należało odrzucić zażalenie D. W. i M. W. na wspomniane zarządzenie. Nie jest dopuszczalne nadanie dalszego biegu zażaleniu na zarządzenie, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenie odrzucić, o czym postanowiono w pkt VI sentencji.

Odnosząc się do wniosku o wyłączenie wszystkich referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, należało postępowanie w tym zakresie umorzyć, ponieważ jest ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 22 § 1 w zw. z art. 24 § 1 p.p.s.a., o wyłączeniu referendarza rozstrzyga sąd, w którym sprawa się toczy, a sprawa w sądzie się już nie toczy, a zatem należało orzec jak w pkt VII sentencji.

Natomiast jeśli chodzi o złożony przez D. W. i M. W. wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, to postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, ponieważ – jak wynika z akt sprawy – postępowanie sądowoadministracyjne zostało zakończone. Ostatni z wniosków o przyznanie prawa pomocy złożono w reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, który to obowiązek uiszczenia wpisu odpadł, a zatem na obecnym etapie nie zachodzi konieczność rozpoznawania jakiegokolwiek wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy należało, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 243 § 1 p.p.s.a., umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania D. W. i M. W. prawa pomocy w niniejszej sprawie (pkt VIII sentencji).

Kończąc należy jeszcze powiedzieć, że niniejsze postanowienie zapadło na skutek licznych pism, wniosków i zażaleń skarżącej i jej małżonka (niebędącego stroną, ani uczestnikiem postępowania), które to pisma w żadnym razie nie zmierzały i nie zmierzają do nadania biegu skardze złożonej w maju 2012 r., która to skarga została prawomocnie odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego. Trzeba powiedzieć, że wprawdzie składanie wniosków i zażaleń jest uprawnieniem strony, to jednak gdy strona podejmuje działania prawnie dozwolone, lecz dla celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę, dochodzi do nadużycia prawa. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, ale sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (zob. M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo Nr 11/2007). Uwagi te w pełni odnoszą się do uprawnień stron postępowania sądowoadministracyjnego, co uprawnia sąd do konstatacji, że wnioski i zażalenia skarżącej złożone po odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie nie dążyły w istocie do merytorycznego rozpoznania sprawy, a sąd zobligowany był do stricte formalnego ich rozpoznania, co niniejszym uczyniono. W tym stanie rzeczy prawo skarżącej do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), w tym postulat wyjaśnienia sprawy, nie zostało naruszone. Zdaniem sądu konstytucyjne prawo do sądu nie może być absolutyzowane i traktowane jako prawo samoistne, albowiem prawo to zawsze musi być skorelowane ze sprawą, której można nadać bieg w toku postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie skargę prawomocnie odrzucono, a niniejszym postanowieniem rozstrzygnięto pozostałe kwestie procesowe wynikłe wyłącznie wskutek działania strony po odrzuceniu skargi.

Mając na uwadze poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.