Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 292/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 161 par.  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Szefa Inspektoratu Uzbrojenia w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2014 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

K.L. wnioskiem z dnia 12 listopada 2014 r. zwrócił się do Inspektoratu Uzbrojenia, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. wskazania wszystkich stanowisk, na jakich dotychczas pracowała w Inspektoracie Uzbrojenia Pani I.M., ze wskazaniem okresu w jakim ww. pracowała na każdym ze stanowisk,

2. wskazania stanowiska na jakim obecnie pracuje Pani I.M. ,

3. przesłania kserokopii dokumentów zawierających zakresy obowiązków (o których mowa w art. 94 pkt 1 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 z późn. zm., (dalej jako Kodeks pracy) wszystkich stanowisk w Inspektoracie Uzbrojenia, na których zatrudniona była Pani I.M. ,

4. przesłanie kserokopii dokumentu zawierającego zakres obowiązków (o którym mowa w art. 94 pkt 1 Kodeksu pracy) stanowiska, na którym Pani I.M. zatrudniona jest obecnie,

5. przesłanie kserokopii dokumentów wewnętrznych regulujących przyznawanie nagród i premii w Inspektoracie Uzbrojenia.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Szef Inspektoratu Uzbrojenia, pismem z dnia 15 stycznia 2015 r., poinformował wnioskodawcę w zakresie określonym w pkt 1-4 wniosku, że I.M. została zatrudniona na stanowisku Starszego Specjalisty i pracuje na nim do dnia dzisiejszego, a wnioskowany zakres obowiązków stanowi załącznik do niniejszego pisma. W zakresie określonym w pkt 5 wniosku, organ załączył "Zakładowy Regulamin Premiowania pracowników zatrudnionych w Inspektoracie Uzbrojenia".

W skardze wywiedzionej do Sądu, datowanej na dzień 15 grudnia 2014 r., K. L. , wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i zasądzenie kosztów postępowania podniósł, że organ nie zawiadomił go w terminie 14 dni o powodach opóźnienia udostępnienia informacji publicznej. Twierdził, że jego wniosek z dnia 12 listopada 2014 r. winien być rozpoznany do 28 listopada 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Szef Inspektoratu Uzbrojenia podniósł, iż pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. (nr. wych. [...]) udzielił skarżącemu informacji w pełnym zakresie. W aktach sprawy znajduje się pismo organu z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...], z którego wynika, że organ udzielił skarżącemu objętych wnioskiem informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, przy czym o bezczynności sąd orzeka według stanu istniejącego w dniu wyrokowania.

Stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, dokonania czynności, stwierdzenia lub uznania uprawnienia bądź obowiązku, wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Jednakże, jak już wyżej wskazano, przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi w trybie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli w toku postępowania sądowego, a przed dniem orzekania, organ wyda akt administracyjny to, mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy, postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem na skutek udzielenia informacji w przedmiotowej sprawie (15 stycznia 2015 r.), stan bezczynności ustał przed datą wyrokowania, co skutkowało umorzeniem postępowania w odnośnym zakresie.

W sprawie bezsporne jest, iż wniosek skarżącego z dnia 12 listopada 2014 r. został przez organ rozpatrzony w dniu 15 stycznia 2015 r., poprzez udzielenie żądanych informacji, a zatem po terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.).

Oznacza to, że postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego stało się zbędne (bezprzedmiotowe). Dlatego też Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy wskazać, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: Lex nr 1218894). Taki stan, w ocenie Sądu, nie miał miejsca w kontrolowanej sprawie.

Z akt przedmiotowego postępowania oraz akt sprawy II SAB/Wa 291/15 wynika, że I.M. jest narzeczoną M.L. (syna skarżącego), który pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. zwrócił się do Szefa Inspektoratu Uzbrojenia o nieudostępnianie ojcu informacji, albowiem nie są one wykorzystywane do zrealizowania interesu publicznego, ale do celów prywatnych.

W aktach sprawy o sygn. II SAB/Wa 291/15 znajduje się zawiadomienie M.L. z dnia 16 stycznia 2015 r., skierowane do Prokuratury Rejonowej [...] w [...], o popełnieniu przez skarżącego K.L. przestępstwa z art. 190a kk, polegającego na tym, że w okresie od dnia 12 stycznia 2011 r. do chwili obecnej uporczywie nęka swojego syna M.L., wzbudzając u niego uzasadnione poczucie zagrożenia oraz istotnie narusza jego prywatność, wszczynając w stosunku do niego kolejne postępowania sądowe, śledząc w internecie jego zakupy, występując, w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, do pracodawcy M.L. z licznymi wnioskami o udzielenie informacji o stanowiskach przez niego zajmowanych, okolicznościach towarzyszących jego zatrudnieniu.

Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, uznał za logiczne, spójne i wiarygodne wyjaśnienia organu, iż opóźnienie w realizacji wniosku skarżącego spowodowała treść pisma M.L. z dnia 1 grudnia 2014 r., skierowanego do organu, w którym wniósł o nieudzielanie informacji na jego temat. Za w pełni przekonywujące Sąd uznał twierdzenia organu, iż po zapoznaniu się z treścią tego pisma organ powziął wątpliwość, czy wnioski skarżącego mogą być podstawą udostępnienia informacji publicznych, odnoszących się do jego syna oraz narzeczonej syna. Organ podkreślił, że pismo M.L. skłoniło go do analizy prawnej wniosku pod kątem ochrony prywatności i wyłączeń określonych w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc się do żądania skarżącego, dotyczącego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, stwierdzić należy, iż przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w katalogu rozstrzygnięć "ukarania pracownika".

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.