Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1917/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art 145 § 1, art. 155, art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 3, art. 66, art. 82 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1a oraz 9 ust. 1 pkt 19 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego – Zachodniopomorskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 82/11 w sprawie ze skargi Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego – Zachodniopomorskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011r., sygn. akt VII SA/Wa 82/11, oddalił skargę Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego - Zachodniopomorskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 66 ust. 1 oraz art. 83 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), nakazał Zachodniopomorskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie (ZZMiUW) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń na obiekcie piętrzącym wodę, zlokalizowanym na rzece R. w km. [...] w miejscowości R. (P., R.) gm. C., tj. wykonanie robót budowlanych doprowadzających obiekt do właściwego stanu technicznego i potrzeb bezpiecznego przeprowadzania wód miarodajnych, polegających na: odtworzeniu kanału A w sposób zapewniający migrację ryb; przywróceniu właściwego stanu technicznego jazu; zapewnieniu w rejonie obiektu komunikacji między brzegami rzek; ubezpieczeniu brzegów rzeki powyżej i poniżej jazu.

Następnie ZWINB decyzją z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany powyższej decyzji w zakresie odtworzenia kanału A w sposób zapewniający migrację ryb. Uzasadniając odmowę zmiany decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. organ podkreślił, iż zobowiązany uzyskał zmianę pierwotnie wyznaczonego przez ZWINB terminu wykonania obowiązku z dnia 31 czerwca 2009 r. na dzień 30 września 2010 r. Pomimo zbliżającego się upływu prolongowanego terminu nałożone przez organ obowiązki nie zostały wykonane, natomiast pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. zobowiązany wystąpił o kolejną prolongatę terminu ich wykonania, motywując swój wniosek głównie względami słusznego interesu strony, bez gwarancji określenia terminu przywrócenia właściwego stanu technicznego obiektu. W ocenie organu, powyższe skutkuje brakiem przesłanek do zmiany decyzji ostatecznej. Organ stwierdził ponadto, że nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż pomimo upływu dwóch i pół roku strona nie uzyskała zgody na inną lokalizację przepławki dla ryb. Powyższe świadczy, że przystępując do wykonania robót budowlanych nakazanych decyzją ZWINB, zobowiązany nie zamierzał zrealizować obowiązków wynikających z wydanej decyzji.

Organ podał, iż fakt, że przedmiotem decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2008 r. jest konkretny obiekt usytuowany w km. [...] rzeki R., skutkuje, że bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest podnoszony przez stronę fakt, iż w innym miejscu rzeki R. występują utrudnienia dla migracji ryb. Celem wynikającym z art. 66 ustawy Prawo budowlane jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego. Organ zauważył, że zobowiązany w swoim wniosku potwierdził, iż ma on na celu odsunięcie w czasie wykonania nakazanych robót z przyczyn związanych z ich finansowaniem.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie zachodzą przesłanki do jej uchylenia. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek wymienionych w tym przepisie, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wykluczona jest zatem możliwość uchylenia lub zmiany takiej decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a.

Skargą Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego – Zachodniopomorski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 oraz art. 107 k.p.a. przez brak wystarczającego uzasadnienia decyzji; art. 66 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne zastosowanie ww. przepisu w odniesieniu do obowiązku obciążającego skarżącego, związanego z odtworzeniem kanału A w sposób zapewniający migrację ryb.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 i 155 k.p.a. sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach, tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. W odniesieniu do trybu określonego w art. 155 k.p.a. dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musi nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. Ponadto tryby te mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, iż ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W związku z powyższym uwzględnienie przez organ na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż nie można jako nie tworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki. Tym samym, przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące.

Skargą kasacyjną Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego – Zachodniopomorski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 155 k.p.a., art. 3 pkt 3, 82 ust. 3 pkt 2, art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, art. 9 ust. 1a oraz art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.); art. 2 pkt 1 ustawy z dnia. 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. nr 143, poz. 963) oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86, poz. 579) — poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż tzw. "kanał A" (będący w istocie rowem dopływowym do młyna) zlokalizowany na działkach [...],[...], biegnący w rejonie jazu R. zlokalizowanego na rzece R. km. [...] (działka nr [...] pow. jazu, działka nr [...] poniżej jazu) - jest obiektem budowlanym (budowlą przeciwpowodziową, budowlą hydrotechniczną), w którym występują nieprawidłowości określone w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - w związku z czym z uwagi na związanie organu administracji publicznej przepisem art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane niedopuszczalnym jest zmiana (uchylenie) zaskarżonej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., albowiem organ jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości,

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 80 oraz 107 k.p.a. - przez bezpodstawne przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, iż tzw. "kanał A" biegnący w rejonie jazu R. zlokalizowanego na rzece R. jest obiektem budowlanym i mają do niego zastosowanie przepisy art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i że występują w nim nieprawidłowości określone w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz że istniejący kanał (rów dopływowy) służył migracji ryb.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z ostrożności procesowej wniesiono też o merytoryczne rozpoznanie sprawy oraz uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej obowiązku odtworzenia kanału A w sposób zapewniający migrację ryb.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w niniejszej sprawie Sąd niewłaściwie zastosował art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem "kanał A" nie jest budowlą, w tym budowlą przeciwpowodziową. Nie potwierdza tego zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przywołany w decyzji ZWINB z dnia [...] lutego 2008 r. protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 27 lipca 2007 r. odnosi się do budowli hydrotechnicznej - jazu zlokalizowanego w km [...]. Nie zawiera, bo nie mógł zawierać, żadnych ustaleń odnoszących się do tzw. "kanału A". Również wymieniona w tej decyzji ekspertyza inż. E. H. odnosi się do budowli hydrotechnicznej - jazu. Zawiera ona ogólnikowe sformułowania odnoszące się do tzw. "kanału A", stwierdzając, iż kanał A (nie określając granic jego przebiegu) doprowadzał niegdyś wodę do urządzeń młyna. Nie jest on zatem budowlą przeciwpowodziową, do której miałyby zastosowanie przepisy ustaw: Prawo budowlane (art. 66 ust. 1) oraz Prawo wodne (art. 9 ust. 1 pkt la, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a. Kwalifikując bliżej nieokreślony tzw. "kanał A" jako obiekt budowlany Sąd naruszył przepisy postępowania, a w szczególności: art. 7, 77 i 80 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem ustalenia powyższe nie wynikały z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wielokrotnie podnosił, iż tzw. "kanał A" biegnący w rejonie rzeki R. i zlokalizowany w km [...] jazu "R." - jest w istocie rowem dopływowym (doprowadzalnikiem) w złym stanie technicznym. Jako doprowadzalnik wody do młyna nie mógł pełnić funkcji przeciwpowodziowych, dla których konstruowane są kanały A. Odpowiednią nazwą dla jego dawnych funkcji może być określenie "kanał młyński". W skład obiektów starego młyna wchodził również rów odpływowy również w złym stanie technicznym, zarośnięty roślinnością, odcinkami zadrzewiony. Potwierdzeniem, iż rowy powyższe nie są budowlą przeciwpowodziową jest to, iż nie znajdują się w ewidencji urządzeń melioracyjnych i nie ma założonej książki obiektu budowlanego. Skarżący podniósł, że istniejący kanał nie służył też do migracji ryb, co bezpodstawnie przyjęły organy i Sąd. W korycie rzeki poniżej jazu R. w km [...] występują drewniane progi uniemożliwiające potencjalną migrację ryb w górę rzeki.

W skardze kasacyjnej podkreślono, że ustalenia kontrolne organu I instancji odnosiły się wyłącznie do budowli hydrotechnicznej — jazu piętrzącego R. zlokalizowanego na rzece R. km [...]. Skarżący wykonał wszystkie roboty budowlane doprowadzające obiekt do właściwego stanu technicznego wymienione w decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. (za wyjątkiem odtworzenia kanału A w sposób zapewniający migrację ryb). Wykonane roboty objęły również tzw. "kanał A", który został udrożniony i odtworzony. Wyczyszczono rowy doprowadzające i odprowadzające oraz odgruzowano komory kaskady młyna. Odbudowany jaz spełnił zakładane w decyzji wymogi łącznie z możliwością bezpiecznego przeprowadzenia wód miarodajnych, które przyjęto jak dla budowli kl. IV jako wody 3 % Q3% = 4,30 m3/s. Zdolność przepustową jazu obliczono 7,37 m3/s. Wobec powyższych danych na gruncie nawet teoretycznych rozważań budowa kanału A byłaby nieuzasadniona. Obiekt ten położony jest na rzece R. objętej działkami nr [...] (działka powyżej jazu) i nr [...] (działka poniżej jazu), obręb R., gmina C., stanowiącymi jako grunt pod wodami płynącymi własność Skarbu Państwa w zarządzie Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego. Działki te w ewidencji gruntów oznaczone są symbolem Wp (wody płynące). Jaz i jego części składowe zostały ujęte w ewidencji urządzeń melioracyjnych prowadzonej przez Terenowy Oddział Skarżącego w G., zgodnie ż wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (Dz. U. z 2005r. nr 7, poz. 55). Założono książkę obiektu budowlanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie książki obiektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1134).

Odnośnie pozycji prawnej skarżącego podniesiono, że ZZMiUW jest wojewódzką samorządową jednostką budżetową Województwa Zachodniopomorskiego. Jej przedmiotem działania jest m.in.: wykonywanie w imieniu Marszałka Województwa zadań z zakresu administracji rządowej określonych w art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, tj. w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa o średnim przepływie z wielolecia niższym od 2,0 m3/s w przekroju ujściowym oraz wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy praż innych wód wymienionych w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo wodne. Wody stanowiące własność Skarbu Państwa oraz grunty pokryte wodami płynącymi, o których wyżej mowa przeszły w trwały zarząd Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego na podstawie art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 1087). Z powyższego wynika, że skarżący nie może być adresatem decyzji - obowiązków odnoszących się do terenu będącego własnością osób prywatnych, tym bardziej, iż na terenie tym nie występują budowle hydrotechniczne oraz przeciwpowodziowe.

Skarżący Zarząd podniósł także, że wykonanie nakazu związanego z odtworzeniem przedmiotowego kanału w sposób zapewniający migrację ryb prowadziłoby do niecelowego wydatkowania środków publicznych o wartości około 600.000,00 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

W myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, stanowiącym jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie może jednak nastąpić tylko wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Wszelkie wady kwalifikowane decyzji, stanowiące podstawę zastosowania art. 145 § 1 lub 156 k.p.a., mogą bowiem zostać usunięte tylko w tych trybach i nie podlegają ocenie organu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a.( por. wyroki NSA z 23 listopada 2007 r., I OSK 1529/06; z 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09; z 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10).

Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. dopuszczalne jest natomiast tylko wtedy, gdy za uchyleniem lub zmianą decyzji, na które strona wyraziła zgodę, przemawia słuszny interes strony lub interes społeczny i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może jednak polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydaniu decyzji podlegającej weryfikacji. Powołany przepis nie stanowi również podstawy do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz daje możliwość weryfikacji decyzji pod kątem wskazanych w nim przesłanek. Jego stosowanie związane jest wyłącznie z ustaleniem przez organ, czy istnieją uzasadnione względy społeczne lub indywidualne, dla których winno dojść do zmiany lub uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r. I OSK 586/06).

Podkreślić przy tym należy, iż decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organowi administracji pozostawiono pewien zakres swobody przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięcia, które organ uzna za najbardziej właściwe. O treści wydanej decyzji w takim przypadku decyduje zatem ocena i wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Posiadając prawo wyboru rozstrzygnięcia, organ może tym samym w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 155 k.p.a. uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia.

Przepis art. 66 Prawa budowlanego znajduje się w rozdziale zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych" i służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Przepis ten nie daje podstaw do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami techniczno-budowlanymi, lecz podstawę do usunięcia złego stanu technicznego, który ma charakter wtórny, tzn. jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie, zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a do nich zalicza się decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawiony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W konsekwencji, w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały wydanie przedmiotowej decyzji, nie jest dopuszczalne jej uchylenie w trybie art. 155 k.p.a. Byłoby to bowiem sprzeczne z wolą ustawodawcy, który w tych okolicznościach związał organ nadzoru budowlanego co do sposobu rozstrzygnięcia ( por. wyrok NSA z 20 maja 2011 r. II OSK 916/10).

Mając zatem na uwadze charakter decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż jej uchyleniu sprzeciwia się art. 66 ustawy Prawo budowlane, który został wyraźnie wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo zaznaczyć należy, iż tryb z art. 155 k.p.a. nie stanowi trzeciej instancji odwoławczej. Niedopuszczalne jest więc przy zastosowaniu tego trybu rozważanie merytorycznej zasadności decyzji ostatecznej, która ma zostać uchylona lub zmieniona.

Z powyższych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 155 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 80 oraz 107 k.p.a – nie mogą być uznane za posiadające usprawiedliwione podstawy. Przedmiot bowiem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji i postępowania sądowoadministracyjnego był inny, niż wynika to ze skargi kasacyjnej. Organy administracji nie oceniały decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2008 r. nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń w obiekcie piętrzącym wodę, a jedynie prowadziły postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. badając czy zostały spełnione określone w tym przepisie przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji.

Z tych samych względów nietrafne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 155 k.p.a., art. 3 pkt 3, 82 ust. 3 pkt 2, art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, art. 9 ust. 1a oraz art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), art. 2 pkt 1 ustawy z dnia. 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. nr 143, poz. 963) oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 86, poz. 579) — poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż tzw. "kanał A" (będący w istocie rowem dopływowym do młyna) zlokalizowany na działkach [...],[...], biegnący w rejonie jazu R. zlokalizowanego na rzece R. km. [...] (działka nr [...] pow. jazu, działka nr [...] poniżej jazu) - jest obiektem budowlanym (budowlą przeciwpowodziową, budowlą hydrotechniczną), w którym występują nieprawidłowości określone w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Zarzuty te bowiem skierowane są przeciwko wydanej w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego z [...] lutego 2008 r. nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń w obiekcie piętrzącym wodę, a nie decyzji wydanych w trybie art. 155 k.p.a. i zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.