Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2188/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 186
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Pacjenta od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 585/17 w sprawie ze skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania praktyk jako naruszających zbiorowe prawa pacjenta 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] na rzecz Rzecznika Praw Pacjenta kwotę 1.000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 585/17 w sprawie ze skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie uznania praktyk jako naruszających zbiorowe prawa pacjenta uchylił zaskarżoną decyzję w punktach I, II i III.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Rzecznik Praw Pacjenta:

I. uznał praktyki stosowane przez Zakład polegające na:

1) udostępnianiu pacjentom dokumentacji medycznej poprzez wgląd w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, sporządzenie jej kopii bądź wydanie oryginału, jedynie po wypełnieniu w formie pisemnej wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej (punkt nr 5.5.18 oraz 5.6.2 wewnętrznej procedury: "Nadzór nad dokumentacją medyczną"),

2) nieudostępnianiu dokumentacji medycznej bez zbędnej zwłoki w wyniku ustanowienia terminu 7 dni na realizację wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej (punkt nr 5.5.18 wewnętrznej procedury: "Nadzór nad dokumentacją medyczną")

- mające na celu ograniczenie prawa pacjentów do dokumentacji medycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, za naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nakazująca ich zaniechanie;

II. zobowiązał podmiot leczniczy do:

1) usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów poprzez poinformowanie każdego z pacjentów, który złożył w podmiocie leczniczym wniosek o udostępnienie dokumentacji medycznej w okresie od momentu rozpoczęcia obowiązywania procedury "Nadzór nad dokumentacją medyczną" do dnia doręczenia Zakładowi niniejszej decyzji, o zmianie zasad udostępnienia dokumentacji medycznej określonych w punkcie nr 5.5.18 oraz 5.6.2 ww. procedury, w wyniku usunięcia w niej zapisu dotyczącego wymogu formy pisemnej wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej oraz terminu 7 dni na jego realizację, w nieprzekraczalnym trzydziestodniowym terminie, licząc od dnia otrzymania niniejszej decyzji;

2) złożenia Rzecznikowi informacji o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania stosowania rzeczonej praktyki, która narusza zbiorowe prawa pacjentów oraz działań niezbędnych do usunięcia skutków naruszenia tych praw w nieprzekraczającym trzydziestodniowym terminie, licząc od dnia otrzymania niniejszej decyzji.

III. decyzji w pkt I nadająca rygor natychmiastowej wykonalności.

IV. umorzył postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, które to praktyki miały polegać na:

1) nieudostępnianiu wyników badań pacjentom, bądź osobom przez nich upoważnionym, przed zapoznaniem się z nimi na wizycie u lekarza zlecającego,

2) stosowaniu sprzecznych z obowiązującymi przepisami, procedur regulujących kwestię rejestracji na świadczenia zdrowotne.

Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] zaskarżył ww. decyzję w pkt I, II i III.

Sąd I instancji uwzględniając skargę uznał, że zaskarżona decyzja w części szczegółowo opisanej nie odpowiada przepisom prawa. Organ wydając decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji wskazał, że w ocenie organu postanowienia procedury wewnętrznej skarżącego "Nadzór nad dokumentacją medyczną" wprowadzają nowe obowiązki na pacjentów, niż te, które wynikają z przepisów prawa. Jednakże zdaniem Sądu I instancji żaden przepis ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta ani rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2015 r., poz. 2069), nie przewiduje pisemnej formy dla wniosków o udostępnienie dokumentacji medycznej, ani obowiązku złożenia go na formularzu, czy podania danych zgodnych z treścią tego formularza. Skarżący zaś w dwóch miejscach w treści ww. procedury wskazał na obowiązek złożenia pisemnego wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej z wykorzystaniem formularza. Organ wprawdzie zauważył, że skarżący co prawda dopuszcza inną formę wniosku niż na wymienionym formularzu ale pod warunkiem, że wniosek ten zawiera wszystkie dane określone w tym formularzu. Zatem zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nawet w tym przypadku obligatoryjna jest forma pisemna ww. wniosku, skoro skarżący wymaga, aby podane dane były tożsame z danymi wskazanymi w formularzu.

Zdaniem organu postanowienia procedury zakładają aktywną rolę pacjenta przy wypełnieniu takiego formularza, gdyż wymaga się na nim podpisu pacjenta. Zdaniem Sądu I instancji, aby zachować dane tożsame z danymi wskazanymi w tym formularzu konieczne jest, aby pacjent złożył podpis pod tym formularzem, co jednoznacznie wskazuje na formę pisemną wniosku. Sam personel przyjmujący wnioski nie jest władny uzupełnić ww. formularz o podpis osoby składającej wniosek/upoważnionej. Przepis § 78 ust. 1 ww. rozporządzenia określa, że udostępnienie dokumentacji medycznej ma nastąpić bez zbędnej zwłoki. Tym samym za niezasadne i naruszające prawa pacjentów organ uznał procedury ustanawiające termin nie dłuższy niż 7 dni na udostępnienie dokumentacji medycznej. Skarżący nie może bowiem wprowadzać z góry określonego terminu wskazanego w dniach w jakim będzie udostępniać dokumentację medyczną.

Zdaniem Sądu I instancji powyższe stwierdzenia i ustalenia organu uznające praktyki stosowane przez skarżącego za naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nakazujące ich zaniechania, a w konsekwencji zobowiązujące skarżącego do usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów i złożenia organowi informacji o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania stosowania tych praktyk, jak również nadanie decyzji w pkt I rygoru natychmiastowej wykonalności, są co najmniej przedwczesne. Organ nie podjął bowiem wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a.), nie zebrał i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a w konsekwencji powyższego dokonał jego dowolnej a nie swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.) i nie uzasadnił w przekonywujący sposób swojego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zapisy wewnętrznej procedury skarżącego zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną", wskutek ich pewnej nieprecyzyjności, mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do tego, czy nie mają miejsca praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów. Jak wynika z punktu 5.5.18: "W jednostkach organizacyjnych dokumentacja pacjentów wydawana jest na pisemny wniosek pacjenta lub osoby upoważnionej w danej jednostce organizacyjnej. Do tego celu należy wykorzystać formularz Wniosek o wydanie dokumentacji medycznej. Dopuszczalna jest inna forma wniosku niż wymieniony formularz, pod warunkiem, że zawiera wszystkie dane określone w tym formularzu. Osoba przyjmująca informuje pacjenta o czasie oczekiwania na realizację wniosku (nie dłużej niż 7 dni). Następnie kompletuje dokumentację zgodnie z wnioskiem i przekazuje ją do Kierownika Przychodni, który sprawdza kompletność dokumentacji i potwierdza z oryginałem w przypadku kserokopii. Z kolei w punkcie 5.6.2 zawarto zapis: "Pacjent ma prawo odebrać dokumentację medyczną, bez podania informacji w jakim celu. W takiej sytuacji pacjent wypełnia formularz Wniosek o wydanie dokumentacji medycznej".

W ocenie Sądu I instancji organ rozstrzygając sprawę nie przeprowadził w wyczerpujący sposób postępowania wyjaśniającego. Pomimo tego, że decyzja Rzecznika została wydana dopiero po sześciu miesiącach od zakończenia czynności, nie została poprzedzona wystarczającymi czynnościami umożliwiającymi zgodnie z art. 7 i art. 9 k.p.a. wszechstronne i wyczerpujące wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy. Organ nie wyjaśnił w ogóle jak ww. procedura jest stosowana w praktyce, tj. w jaki sposób udostępniana jest dokumentacja medyczna w poszczególnych przychodniach skarżącego. Na podstawie przekazanych przez skarżącego dokumentów dokonał zaś jedynie własnej interpretacji zapisów zawartych w kwestionowanej w decyzji procedurze wewnętrznej skarżącego zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną".

Skarżący podnosi z kolei, że w powoływanej przez organ części 5.6.18 procedury "Nadzór nad przestrzeganiem dokumentacji medycznej", która to część - zgodnie z jej tytułem - dotyczy czynności realizowanych przy wydawaniu uprzednio wnioskowanej dokumentacji medycznej zapis dotyczący przedstawienia pacjentowi formularza wniosku przy "odbieraniu" służy jedynie udokumentowaniu realizacji przez Zakład wniosku pacjenta, zgodnie z jego żądaniem. Zapis ten dotyczy m.in. sytuacji pacjentów składających wnioski ustnie, mailowo, czy telefonicznie, zgłaszających się po odbiór dokumentacji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie organu o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie dotyczącej stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów faktycznie zostało zainspirowane skargą jednej z pacjentek. W wyniku zaś powyższego zmierzające do wyjaśnienia sprawy i skierowane do skarżącego pytania i wnioski dotyczyły w zasadzie wyłącznie kwestii wynikających z powyższej skargi pacjentki. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego do skarżącego nie skierowano żadnych pytań czy wniosków dotyczących przedłożonych przez niego dokumentów, bądź zapisów zawartych w przedłożonej procedurze. W konsekwencji zaś tego, skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie, nawiązując do materiału zebranego w sprawie wyłącznie pod kątem zgłoszenia opisanego przez ww. pacjentkę.

Zdaniem Sądu I instancji takie działanie organu narusza art. 9 k.p.a., bowiem nie poinformowano skarżącego w sposób wynikający z przywołanego przepisu o uwagach i zastrzeżeniach do zapisów zawartych w kwestionowanej w decyzji procedurze wewnętrznej zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną", odnoszącej do udostępniania pacjentom ich indywidualnej dokumentacji medycznej. Powyższe zaś pozbawiło skarżącego możliwości przedstawienia dalszych dowodów związanych ze stosowaniem ww. procedury i wyjaśnieniem zawartych w niej zapisów. Organ nie wskazał w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia przesłanek, dla których w swojej decyzji obejmującej pkt. I i II, odmówił wiarygodności dowodom, przedstawionym w sporządzonych przez skarżącego pisemnych wyjaśnieniach z dnia 16 maja 2016 r. i 16 czerwca 2016 r. oraz załączonych do nich dowodów, podczas gdy zostały one uwzględnione w zakresie objętym pkt. IV decyzji, a dotyczyły również zasad udostępniania pacjentom dokumentacji medycznej i wskazywały na sposób stosowania procedury związanej z dostępem do indywidualnej dokumentacji medycznej.

Sąd I instancji stwierdził, że nie można uznać za sprzeczny z prawem zapis procedury wewnętrznej stanowiący, iż dokumentację medyczną pracownicy rejestracji mają obowiązek wydać pacjentowi nie później niż w ciągu 7 dni. Zgodnie z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2015 r., poz. 2069) podmiot udostępnia dokumentację podmiotom i organom uprawnionym bez zbędnej zwłoki. Zapis punktu nr 5.5.18 procedury wewnętrznej zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną" byłby sprzeczny z ww. przepisem rozporządzenia, gdyby obowiązek udostępnienia dokumentacji medycznej pacjentów następował w ciągu 7 dni. Tymczasem udostępnienie przedmiotowej dokumentacji następuje nie dłużej niż w ciągu 7 dni, a więc może mieć miejsce również natychmiast.

W ocenie Sądu I instancji sformułowanie "nie dłużej niż 7 dni" obejmuje również udostępnienie dokumentacji "na poczekaniu" w sytuacji, w której wykonanie tej czynności zgodnie z wnioskiem pacjenta jest możliwe - np. wydruk bieżącej historii choroby w danej przychodni. Zdaniem Sądu I instancji nie w każdym przypadku wydanie "na poczekaniu" jest możliwe, np. w sytuacji, gdy pacjent nie chce czekać i prosi o przesłanie dokumentacji do domu, czy zwraca się o dokumentację medyczną z kilku placówek, archiwalną, ze wskazaniem określonego przedziału czasowego, w formie kopii poświadczonej za zgodność. Skarżący wyjaśnił przy tym, że dla przypadków, w których konieczne jest usprawnienie działania pracowników rejestracji oraz pracowników wspólnego dla wszystkich 12 przychodni (w tym jedna w Łomiankach) archiwum - ustalono termin do 7 dni. Dlatego też zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie pozostaje w żadnej kolizji z określeniem "bez zbędnej zwłoki".

Z wyżej powołanych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję w pkt I, II i III.

Rzecznik Praw Pacjentów wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, polegające na uchyleniu decyzji organu w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa i jako taka musiała zostać uchylona;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że:

• brak skierowania do skarżącego żadnych pytań i wniosków dotyczących przedłożonych przez niego dokumentów regulujących sposób udostępnienia dokumentacji medycznej oraz

• uprzednie nie poinformowanie skarżącego o uwagach i zastrzeżeniach do zapisów zawartych w kwestionowanej procedurze wewnętrznej zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną"

uniemożliwia uznanie stosowania przez skarżącego praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, mimo że przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ było ustalenie, czy doszło do naruszenia zbiorowych praw pacjentów do dokumentacji medycznej oraz, że ww. procedura została przekazana przez samego skarżącego na żądanie Rzecznika Praw Pacjenta, a tym samym skarżący miał świadomość, że ww. procedura będzie przedmiotem oceny organu będąc należycie i wyczerpująco poinformowanym o okolicznościach fatycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez uchylenie decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 30 grudnia 2016 r. w punktach I, II i III, mimo że organ nie naruszył ww. przepisów k.p.a. a wprowadzenie przez skarżącego aktu wewnętrznego o nazwie: "Nadzór nad dokumentacją medyczną", którego treść była sprzeczna z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, zwanego dalej: "rozporządzeniem", stanowi samo w sobie bezprawne zorganizowane działanie naruszające zbiorowe prawa pacjentów i nie ma znaczenia jak faktycznie wykonywano ww. akt wewnętrzny i na podstawie jakiej informacji Rzecznik Praw Pacjenta wszczął postępowanie w przedmiocie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a przez niewskazanie sposobu dalszego postępowania przez Rzecznika Praw Pacjenta w sprawie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w wyniku jego błędnej wykładni i uznania, że zapis punktu 5.6,18, 5.6.2 oraz 5.5.18 funkcjonującego u skarżącego aktu wewnętrznego o nazwie: "Nadzór nad dokumentacją medyczną" nie stanowi o stosowaniu przez niego praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

b) § 78 ust. 1 rozporządzenia przez błędną wykładnie w wyniku uznania, że termin na udostępnienie dokumentacji medycznej wynoszący nie dłużej niż 7 dni nie koliduje z terminem "bez zbędnej zwłoki", pomimo że zapis określony w punkcie 5.5.18 funkcjonującego u skarżącego aktu wewnętrznego o nazwie: "Nadzór nad dokumentacją medyczną", dopuszcza możliwość jej udostępnienia w ostatnim dniu, tj. w siódmym dniu, liczonym od momentu złożenia wniosku, co stanowi o zbędnej zwłoce skarżącego.

Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi na decyzję, ewentualnie z ostrożności procesowej, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest zasadny. Według art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta “Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się: 1) bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych (...) mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów suma praw indywidualnych.". W zaskarżonej decyzji Rzecznik Praw Pacjenta zarzucił naruszenie praw pacjentów przez Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Lecznictwa Otwartego [...] przyjętą regulacją wewnętrzną: "Nadzór nad dokumentacją medyczną". Przedmiotem oceny były zapisy przyjęte w tej regulacji z punktu widzenia praw pacjenta w standardach ustanowionych ustawy z 8 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Ten przedmiot postępowania przed Rzecznikiem Praw Pacjenta wyłącza podstawy do wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie określonej treści zapisu w regulacji wewnętrznej "Nadzór nad dokumentacją medyczną" są faktem, którego nie może podważyć przeprowadzenie dowodów i wyjaśnienie zawartych w tej regulacji zapisów. Prawo pacjenta do dokumentacji medycznej jest podstawowym prawem pacjentów, regulacja formy wystąpienia z żądaniem ograniczająca prawa pacjentów stanowi praktykę naruszająca zbiorowe prawa pacjentów. Tak też należy ocenić wyznaczenie terminu do realizacji wniosku o dokumentację medyczną. Wyznaczenie terminu nie później niż w ciągu 7 dni pozwala na stosowanie tego terminu jako reguły, naruszając prawo do udostępnienia dokumentacji bez zbędnej zwłoki. Indywidualne przypadki koniecznego wydłużenia terminu udostępnienia dokumentacji medycznej nie dają podstaw do wyprowadzenia odstępstwa od regulacji powszechnie obowiązującej przyznającej prawo do udostępnienia bez zbędnej zwłoki.

Zasadnie zatem zarzucono naruszenie art. 145 § 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 9, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena zapisu w regulacji "Nadzór nad dokumentacją medyczną" nie wymagała przeprowadzenia czynności postępowania wyjaśniającego, skoro treść zapisu wynikała z tej regulacji wymagała jedynie ustalenia zgodności ze standardami ustawowymi. Stwierdzenie Sądu, że zapisy w wewnętrznej procedurze zatytułowanej "Nadzór nad dokumentacją medyczną" budzą przez brak precyzji wątpliwości, co do tego czy nie ma miejsca praktyka naruszające zbiorowe prawa pacjenta, jest oceną dostateczną dla stwierdzenia jej naruszenia. Zapis dotyczący podstawowych praw pacjentów nie może budzić wątpliwości, które usunąć może dopiero interpretacja podmiotu tworzącego taki zapis. Dopuszczalność interpretacji podstawowych praw pacjenta otwiera drogę do naruszenia praw pacjenta, przy czym nie chodzi o zbadanie praktycznej interpretacji, a otwarcie możliwie różnej praktyki będącej wynikiem braku jednoznacznych zapisów.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 188 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.