Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 36/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 27 stycznia 2014 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 9 listopada 2013r. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego pomocy na dożywianie; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić Z. W. przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Z. W. w dniu 15 maja 2014 r. (data wpływu do organu) wniósł o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 27 stycznia 2014 r. na bezczynność Kolegium w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 9 listopada 2013r. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego pomocy na dożywianie. We wniosku o wymierzenie grzywny zwrócił się o ustanowienie pomocy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308).

Zgodnie z art. 54 § 2 powyższej ustawy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 tej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Z akt sądowych sprawy prowadzonej pod sygnaturą II SAB/Lu 75/14 wynika, że skarga Z. W. z dnia 27 stycznia 2014 r. na bezczynność Kolegium w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 9 listopada 2013r. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego pomocy na dożywianie wpłynęła do Kolegium w dniu 27 stycznia 2014 r. zaś Kolegium przekazało ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu 26 lutego 2014 r. Zatem skarga Z. W. z dnia 27 stycznia 2014 r. przekazana została przez Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przed upływem terminu, o którym stanowi art. 54 § 2 cyt. ustawy. Zatem w świetle cytowanego powyżej art. 55 § 1 ustawy okoliczność ta czyni wniosek o wymierzenie grzywny oczywiście bezzasadny. W tym stanie sprawy na mocy art. 64 § 3 ustawy do oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860).

Wobec powyższego na podstawie art. 247 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić przyznania prawa pomocy.