Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 354/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 3, art. 28g ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 39 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 5, art. 39,
journal: Dz.U. 2008 nr 223 poz 1458
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych
article: art. 77 (2),
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012r. sprawy ze skargi Gminy S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie zmiany Regulaminu wynagrodzenia pracowników Urzędu Miejskiego w S. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 19 marca 2012 r. Wojewoda Świętokrzyski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność zarządzenia Nr 33/2012r. Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany Regulaminu wynagradzania pracowników Urzędu Miejskiego w Starachowicach.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że ww. zarządzenie wydane zostało na podstawie art. 772 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. W Regulaminie tym, w § 1 ust. 2 dodano §10a, w treści którego przyznano dodatek specjalny Pierwszemu Zastępcy Prezydenta z tytułu zwiększenia obowiązków służbowych,

z uwagi na zaistnienie okoliczności z art. 28g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. z powodu tymczasowego aresztowania Prezydenta Miasta i przejęcia jego zadań i kompetencji przez jego zastępcę.

Organ nadzoru stwierdził, że oparcie zarządzenia na ww. podstawie prawnej jest sprzeczne z prawem bowiem w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych pracodawca może w regulaminie wynagradzania określić wynagrodzenie jedynie dla pracowników samorządowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy tj. takich, którzy są zatrudniani na podstawie umowy o pracę.

W niniejszym przypadku nie może być mowy o stosowaniu analogii wobec powołanego Zastępcy Prezydenta Miasta. Dodatek specjalny przysługuje z innego tytułu wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, staroście oraz marszałkowi województwa, zgodnie z art. 36 ust. 3 ww. ustawy.

Wojewoda stwierdził, że skoro powołany na wstępie zarządzenia art. 39 ust. 1

i 2 ustawy o pracownikach samorządowych zawiera w sobie upoważnienie dla pracodawców samorządowych do określenia w regulaminie pewnych elementów płacowych na podstawie umów o pracę (oraz zgodnie z innymi przepisami pracowników samorządowych mianowanych), to taka podstawa prawna jest nieprawidłowa i nie może stanowić źródła dla zmiany Regulaminu wynagradzania

w treści dotyczącej przyznania dodatku specjalnego Pierwszemu Zastępcy Prezydenta Miasta.

Organ zauważył, że powołanie się na wstępie zarządzenia na art. 772 Kodeksu pracy jest również sprzeczne z prawem, bowiem w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu pracy może mieć zastosowanie dopiero w sprawach nieuregulowanych w ustawie. W tym przypadku, skoro ustawa o pracownikach samorządowych jednoznacznie wyczerpuje wiedzę o tym komu, w jakich przypadkach i na jakiej podstawie przysługuje dany dodatek, to oparcie się na art. 772 jest zbędne i w przypadkach ustalania dodatku dla Prezydenta Miasta

w niczym nie uprawnione.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Gmina Starachowice zaskarżając je w całości oraz zarzucając:

1) naruszenie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu w całości nieważności zarządzenia z jednoczesnym uzasadnieniem tego rozstrzygnięcia jedynie w zakresie § 1 ust. 2 i 3, bez odniesienia się do pozostałej części zarządzenia

w zakresie, w jakim reguluje ono wynagrodzenie rzecznika prasowego Urzędu Miejskiego tj. § 1 ust. 1, 4 i 5, podczas gdy zarządzenie w zakresie dotyczącym wynagrodzenia rzecznika prasowego jest bezsprzecznie zgodne z przepisami prawa

i bezpodstawnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego;

2) naruszenie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych poprzez jego niewłaściwą interpretację, polegającą na stwierdzeniu przez organ nadzoru, iż ten przepis prawa jest nieprawidłowo powołany i nie daje podstawy prawnej do przyznania dodatku specjalnego Pierwszemu Zastępcy Prezydenta Miasta, a jedynie daje prawo kształtowania wynagrodzenia pracownikom samorządowym zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, podczas gdy, zdaniem skarżącego, pracownicy zatrudniani na podstawie powołania (w tym zastępcy prezydenta), nie są wyłączeni poprzez wprowadzenie ustawowego zakazu z grupy osób, których zasady wynagradzania mogłyby być doprecyzowane w regulaminie, zwłaszcza, że zasadniczo zasady te zostały określone w aktach wyższego rzędu, tj.

w regulacji ustawowej art. 28g ustawy o samorządzie gminnym, w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych oraz w związku z zapisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych.

Gmina wskazała, że zmiana regulaminu podyktowana została koniecznością uregulowania zasady wypłaty dodatku specjalnego Pierwszemu Zastępcy Prezydenta Miasta Starachowice, który w związku z tymczasowym aresztowaniem Prezydenta Miasta przejął wszystkie zadania i kompetencje Prezydenta zgodnie z art. 28g ustawy

o samorządzie gminnym. W sytuacji bezspornego zwiększenia obowiązków Pierwszego Zastępcy zastosowanie znalazła regulacja art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych.

Zdaniem skarżącego rada gminy, która władna jest ustalić wysokość wynagrodzenia prezydenta, nie była władna tego uczynić wobec zastępcy, gdyż ustala ona w drodze uchwały jedynie wynagrodzenie prezydenta, jako pracownika samorządowego pochodzącego z wyboru. Nie ma podstawy prawnej, która pozwalałaby przyjąć, że z chwilą przejęcia kompetencji prezydenta przez jego zastępcę w trybie art. 28g ustawy o samorządzie gminnym, zastępca mógłby być traktowany jako podmiot, któremu wynagrodzenie oraz jego składniki winna ustalać rada gminy. Zastępca nie traci bowiem swojego przymiotu pracownika samorządowego powołanego i nie staje się pracownikiem z wyboru.

Gmina Starachowice stwierdziła, że wprawdzie art. 39 ust. 1 stanowi

o obowiązku wprowadzenia regulaminu wobec pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, jednak zapis ten należy interpretować w ten sposób, iż obowiązkiem pracodawcy jest objęcie zasad wynagradzania pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w regulaminie wynagradzania, a tej grupie pracowników zasad wynagradzania nie można ustalić w odmiennej formie. Brak jest natomiast, zdaniem skarżącego, zakazu, który jednoznacznie przesądzałby o tym, że pracownik zatrudniony na podstawie powołania nie może mieć uregulowanych kwestii wynagrodzenia w takim regulaminie w sytuacji, gdy regulacje te odpowiadają zasadom wyrażonym w aktach prawnych rangi wyższej, tj. ustawie czy rozporządzeniu. Skoro czynności z zakresu prawa pracy wobec zastępcy prezydenta wykonuje prezydent, zaś kompetencją prezydenta jest również wprowadzenie regulaminu wynagradzania

w drodze zarządzenia, to - w ocenie skarżącego - nie ma przeszkód prawnych, aby kwestię dodatku specjalnego dla zastępcy prezydenta w zaistniałych okolicznościach, uregulować zarządzeniem będącym przedmiotem niniejszej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu działania pierwszego zastępcy we własnej sprawie poprzez przyznanie "sobie" wynagrodzenia Gmina podniosła, że wprowadzona zasada przyznania dodatku specjalnego jest regulacją o charakterze generalnym i dotyczy określonego stanowiska, w ściśle określonych okolicznościach prawnych, co eliminuje możliwość uznaniowego przyznania tego składniku wynagrodzenia. Poza tym regulacja ta wypełnia normy prawne rangi ustawowej, tj. art. 28g ust. 1 pkt 1 ustawy

o samorządzie gminnym w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Czynność ta nie generowała nowych skutków prawnych poza tymi, które wynikają

z ustaw i rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych.

Gmina Starachowice stwierdziła, że przyjęta metoda wobec luki prawnej i braku dokładnych regulacji ustawowych, wiązała się z oczekiwaniem wobec organu nadzoru co do wskazania, czy przyjęte rozwiązanie, stosowane dotąd wobec pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, może – w drodze analogii – znaleźć zastosowanie wobec pracownika powołanego oraz czy regulacja ta w ogóle jest potrzebna, czy też wystarczy stosowanie zapisów ustawowych wprost dla przyznania dodatku specjalnego.

Skarżący zarzucił również, iż Wojewoda Świętokrzyski w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 19 marca 2012 r. stwierdził w całości nieważność zarządzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, nie odnosząc się w uzasadnieniu do kwestii określania zasad wynagrodzenia rzecznika prasowego Urzędu Miejskiego, które to zasady nie zostały utrzymane w mocy mimo braku naruszeń prawnych w ich zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto Wojewoda, opierając się na art. 11a i 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zauważył, że organem gminy może być jedynie wójt bądź odpowiednio prezydent miasta. Kompetencje prezydenta mogą być przejęte przez jego zastępcę jedynie w sytuacji prawnej wynikającej z art. 28g ust. 1 ww. ustawy. Skarżący, zdaniem organu, nie wykazał jednak by w dacie składania skargi Prezydent Miasta Starachowice był tymczasowo aresztowany, odbywał karę pozbawienia wolności, karę aresztu lub był niezdolny do pracy z powodu choroby trwającej ponad 30 dni. Skoro osoba zastępująca Prezydenta Miasta Starachowice może tę funkcję pełnić jedynie do terminu określonego w art. 28g pkt 6 ww. ustawy, okoliczność owej legitymacji winna być, zdaniem organu, wykazana przez składającego skargę bądź brak ten powinien być przez skarżącego uzupełniony. Wniesienie skargi przez osobę nieuprawnioną powinno zaś powodować jej odrzucenie.

Wojewoda podniósł, że "skarżący" nie jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, wobec którego można stosować regulamin wynagradzania.

Stwierdził również, że wydając zarządzenie Nr 33/2012 skarżący działał wbrew zasadzie praworządności bowiem nie ustalił faktycznej podstawy prawnej aktu, wydał je we własnym imieniu i we własnej sprawie, a nadto skargę do Sądu Administracyjnego złożył i podpisał sprzecznie z § 34 ust. 1 pkt 8 oraz § 36 pkt 5 statutu Miasta Starachowice stanowiącym załącznik do uchwały Nr VI/12/2011 Rady Miejskiej

w Starachowicach z dnia 27 marca 2011 r. Kompetencje te, zdaniem Wojewody, są zastrzeżone dla Prezydenta Miasta jako organu wykonawczego miasta.

Organ zauważył również, że będące przedmiotem sporu zarządzenie wydał inny Zastępca Prezydenta Miasta Starachowice niż ten, który podpisał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich uchybień w kwestionowanym rozstrzygnięciu, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia formalna związana

z prawidłową reprezentacją Gminy Starachowice przy wniesieniu skargi, gdyż uwzględnienie stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez Wojewodę powodować by musiało jej odrzucenie.

Skarga w niniejszej sprawie złożona została w oparciu o art. 98 ust. 3 ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach protokołu rozprawy z 26 marca 2012 r., jaka odbyła się przed Sądem Rejonowym w Starachowicach Wydział II Karny

w sprawie II K 139/12 oraz z postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z 26 kwietnia 2012r. sygn. akt IX Kz 253/12, zastosowany wobec Prezydenta Miasta Starachowice Wojciecha Bernatowicza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania został z dniem 26 kwietnia 2012r. zmieniony na inny środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju połączonego

z zatrzymaniem dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy.

Ponieważ skarga wniesiona została 20 kwietnia 2012r. (data stempla pocztowego – k. 35), tj. w czasie aresztowania Prezydenta Miasta, do reprezentacji Gminy miał zastosowanie art. 28g ust. 1pkt 1 u.s.g., który stanowi, że w przypadku przemijającej przeszkody w wykonywaniu zadań i kompetencji wójta spowodowanej tymczasowym aresztowaniem, jego zadania i kompetencje przejmuje zastępca,

a w gminach, w których powołano więcej niż jednego zastępcę - pierwszy zastępca.

Jak wynika z § 2 zarządzenia nr 385/2010 z 29 grudnia 2010r. Prezydenta Miasta Starachowice w zw. z § 1 zarządzenia nr 342/2010 z 2 grudnia 2010r., Pierwszym Zastępcą Prezydenta Miasta Starachowice jest Sylwester Kwiecień, który poprzedził skargę zarządzeniem o jej wniesieniu (§ 5 zarządzenia nr 134/2012 z dnia 19 kwietnia 2012 r. - k. 40). Tym samym uznać należało, że skargę wniosła osoba uprawniona do reprezentowania Gminy Starachowice i wszelkie wymogi formalne wynikające z art. 98 ust. 3 u.s.g. zostały spełnione.

Ustalenie prawidłowości wniesienia skargi otwiera drogę do merytorycznego jej rozpatrzenia.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy tj. w sytuacji gdy prezydent miasta nie może sprawować swojego urzędu z uwagi na tymczasowe aresztowanie, przyznanie dodatku specjalnego pierwszemu zastępcy prezydenta poprzez zmianę regulaminu wynagradzania pracowników Urzędu Miejskiego, odpowiada w przepisom prawa.

Zastrzeżenia Wojewody budziło oparcie kwestionowanego zarządzenia z dnia 25 stycznia 2012 r. przyznającego Zastępcy Prezydenta Miasta dodatek specjalny poprzez zmianę regulaminu wynagradzania pracowników, o art. 39 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 223, poz. 1458 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w regulaminie wynagradzania pracodawca określa, dla pracowników samorządowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, wymagania kwalifikacyjne pracowników samorządowych oraz szczegółowe warunki wynagradzania, w tym maksymalny poziom wynagrodzenia zasadniczego (ust. 1). W regulaminie tym pracodawca może także określić warunki przyznawania oraz warunki i sposób wypłacania premii i nagród innych niż nagroda jubileuszowa oraz warunki i sposób przyznawania dodatków, o których mowa w art. 36 ust. 4 i 5, oraz innych dodatków (ust. 2).

Regulamin wynagradzania, o jakim mowa w powyższym przepisie, dotyczy zatem wyłącznie pracowników samorządowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy,

a więc zatrudnionych na podstawie umowy o pracę; tymczasem zastępca prezydenta miasta jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie powołania,

o czym stanowi wprost art. 4 ust. 2 pkt 2. W regulaminie wynagradzania nie można

w związku z tym zawrzeć żadnych zasad dotyczących wynagradzania zastępcy prezydenta miasta, a co za tym idzie nie można w tej formie przyznać mu dodatku specjalnego, przysługującego zresztą wyłącznie prezydentowi miasta zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy (patrz komentarz do art. 39 Ustawy o pracownikach samorządowych, Agnieszka Rzepecka-Gil, Lexis Nexis 2009, str. 236).

Dlatego należy zgodzić się z Wojewodą, że skoro art. 39 ust. 1 i 2 zawiera upoważnienie dla pracodawców samorządowych do określenia w regulaminie pewnych elementów płacowych pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę, to nie może on stanowić podstawy prawnej dla zmiany Regulaminu wynagradzania w części dotyczącej przyznania dodatku specjalnego Pierwszemu Zastępcy Prezydenta Miasta Starachowice, zatrudnionemu na podstawie powołania.

Samodzielnej podstawy dla takiego działania nie może także stanowić powołany

w skardze art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten co prawda stanowi, iż pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może zostać przyznany dodatek specjalny, jednakże nie określa kto i w jakiej formie przyznać może taki dodatek pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania. Natomiast nie ulega wątpliwości, że przepis art. 39 ustawy o pracownikach samorządowych, który wskazany został jako podstawa prawna zakwestionowanego przez organ nadzoru zarządzenia, dotyczy wyłącznie pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie umowy

o pracę i nie może mieć zastosowania do zastępcy prezydenta miasta.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że w obowiązującym na datę wydania zarządzenia ustawodawstwie nie było przepisu, który pozwalałby na przyznanie dodatku specjalnego zastępcy prezydenta miasta, który z mocy art. 28g ust.1 u.s.g. przejmuje zadania i kompetencje prezydenta miasta (wójta, burmistrza) podczas np. jego tymczasowego aresztowania. Sytuacja taka nie daje jednak podstaw do rozszerzającego stosowania przepisów ustawy zwłaszcza, że jej zapisy,

w szczególności art. 39, są jednoznaczne i nie budzące wątpliwości.

Podzielić należy również ocenę Wojewody, iż błędnym było powołanie się

w podstawie prawnej zarządzenia Nr 33/2012 na art. 772 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), do którego

w sprawach nieuregulowanych w ustawie odsyła art. 43 ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten dotyczy zasad ustalania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników, nie objętych zakładowym układem zbiorowym pracy ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy odpowiadającym wymaganiom określonym w § 3, warunków wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzania.

Jak jednak wyżej wykazano, warunki i tryb przyznania dodatku specjalnego zostały

w ustawie o pracownikach samorządowych uregulowane. Nawet gdyby przyjąć, że dostrzeżona w ustawie luka w zakresie przyznania takiego dodatku pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania powoduje konieczność stosowania odpowiednich przepisów Kodeksu pracy, to i tak przepis art. 772 nie będzie miał zastosowania do stanu faktycznego sprawy, gdyż – podobnie jak ustawa

o pracownikach samorządowych - pozwala na objęcie regulaminem wynagradzania wyłącznie pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Regulaminu nie ustala się bowiem dla: członków korpusu służby cywilnej, pracowników urzędów państwowych zatrudnionych na podstawie mianowania i powołania, pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru, mianowania i powołania

w urzędach marszałkowskich, starostwach powiatowych, urzędach gminy, biurach (ich odpowiednikach) związków jednostek samorządu terytorialnego, biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego, sędziów i prokuratorów (patrz komentarz do art. 772 Kodeksu pracy, Piankowski Maciej [w:] Kodeks pracy z komentarzem, Fun. Gosp. 2004).

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że zarządzenie nr 33/2012 podlegało wyeliminowaniu z obrotu prawnego w całości z uwagi na inną okoliczność, niezauważoną wprawdzie przez Wojewodę (co słusznie zauważa skarżący), jednak wpływającą w sposób zasadniczy na ocenę zgodności tego aktu z prawem.

Zakwestionowane zarządzenie podpisane zostało bowiem przez M. S., Drugiego Zastępcę Prezydenta Miasta (§ 2 zarządzenia Nr 385/2010 Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 29 grudnia 2010 r.). Ustalanie regulaminu wynagradzania pracowników, o jakim mowa w art. 39 ustawy, stanowi wyłączną kompetencję prezydenta miasta jako pracodawcy w stosunku do pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W razie tymczasowego aresztowania prezydenta, jego kompetencje w tym zakresie przejąć może tylko pierwszy zastępca stosownie do cytowanego już wyżej art. 28g ust. 1 u.s.g., a zatem M. S. będąc drugim zastępcą nie miała upoważnienia ustawowego do wydania kwestionowanego zarządzenia podczas nieobecności prezydenta spowodowanej jego tymczasowym aresztowaniem.

Dlatego też całe zarządzenie nr 33/2012 należy ocenić jako rażąco sprzeczne

z prawem i pomimo, iż Wojewoda Świętokrzyski w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym swoją argumentację prawną ograniczył jedynie do tych zapisów, które dotyczyły przyznania dodatku specjalnego Pierwszemu Zastępcy Prezydenta, prawidłowo zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego w pozostałej części zawierającej regulacje w zakresie wynagrodzenia rzecznika prasowego Urzędu Miejskiego w Starachowicach. W ostateczności zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie nadzorcze odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.