Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 385/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie utraty statusu bezrobotnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący W. P. zarejestrował się w Urzędzie Pracy Powiatu w dniu 19 listopada 2004r. uzyskując status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych - decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]".

Pismem z dnia 4 kwietnia 2006r. organ ewidencji bezrobotnych wezwał W. P. do zgłoszenia się w dniu 6 kwietnia 2006r. w Urzędzie Pracy w sprawie propozycji pracy społecznie użytecznej. Poinformowano, iż w przypadku otrzymania niniejszego wezwania po wskazanym wyżej terminie należy zgłosić się w urzędzie w terminie 3 dni od dnia jego otrzymania. Pouczono stronę, iż niezgłoszenie się we wskazanym terminie i niepowiadomienie organu w terminie 7 dniu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa spowoduje utratę statusu bezrobotnego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji wynika, iż W. P. wezwanie to otrzymał w dniu 6 kwietnia 2006r., - w jego imieniu przesyłkę odebrała córka B. P. - dorosły domownik.

Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", działająca z upoważnienia Starosty Kierownik Działu Urzędu Pracy Powiatu, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001, ze zm.) orzekła o utracie przez W. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 kwietnia 2006r.

W uzasadnieniu podano, iż strona nie stawiła się w urzędzie pracy

w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Pouczono, iż odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa, w wyniku ponownej rejestracji. Decyzja ta została doręczona w dniu 24 kwietnia 2006r.

Pismem z dnia 25 listopada 2006r. skierowanym do Urzędu Pracy Powiatu W. P. zażądał na podstawie art. 148 wznowienia postępowania w sprawie wydanej decyzji

z dnia "[...]". Podniósł, iż co do przyczyn wznowienia, to decyzja ta wydana została niezgodnie z przepisami - Kpa oraz ustawą z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wniosek swój uzasadnił art. 145 Kpa oraz art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Poinformował, iż dowody w sprawie przedłoży po wydaniu pisma procesowego w tej sprawie.

Na skutek złożonego wniosku organ I instancji wystosował do W. P. pismo informujące o treści art. 145 Kpa oraz art. 148 Kpa. Wyjaśniono, iż wobec posiadania

w tej sprawie dowodów przez stronę, organ prosi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania o przedłożenie tych dowodów organowi, bowiem w przeciwnym razie wydana zostanie decyzja odmowna z uwagi na brak przesłanek do wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na to pismo W. P. wniósł o wydanie pisma procesowego, gdyż przedstawione mu żądanie organu jest bezprawne. Wskazał, że przepisy KPA nie przewidują takiego pojęcia, jak "dostarczenie do siedziby organu", a ponadto otrzymana kartka z nadrukiem nie jest wezwaniem, ani pismem procesowym, a jedynie dokumentem - dowodem przestępczej działalności tego organu.

Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", działająca z upoważnienia Starosty Dyrektor Wydziału Pracy Powiatu, na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiła wznowienia postępowania w sprawie utraty przez W. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 kwietnia 2006r., zakończonego ostateczną decyzją "[...]".

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 148 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał decyzję

w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Art. 145 Kpa zawiera natomiast enumeratywnie wymienione przesłanki wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca natomiast nie przedstawił żadnej przyczyny, która stanowiłaby podstawę do wznowienia zakończonego postępowania.

Od powyższej decyzji W. P. odwołał się w terminie wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W słowach powszechnie uważanych za obelżywe zarzucił organowi mataczenie w sprawie oraz wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wskazał na błędny zapis w decyzji dotyczący daty, od której orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej tj. 19 listopada 2006r. Podał, iż w dniu 27 listopada 2006r. złożył wniosek

o wznowienie co do przyczyn wznowienia, a nie wznowienie odmowy. Zarzucił, iż nie przeprowadzono faktycznego postępowania co do przyczyn wznowienia. Podniósł, iż skarżona decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2,5 i 7 i żąda jej uchylenia z uwagi na wady prawne i oszustwa prawne.

Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z dnia "[...]" w ten sposób, iż w wierszu drugim uzasadnienia decyzji zmieniono datę ""[...]" na ""[...]""

Wojewoda po rozpoznaniu odwołania decyzją "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie powołał dotychczas żadnych okoliczności, mogących stanowić przesłankę wznowienia postępowania określoną art. 145 § 1 Kpa. Organ omówił przedmiotowe i podmiotowe przyczyny odmowy wznowienia postępowania, jak również wskazał na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, iż przesłanką do odmowy wznowienia postępowania jest także okoliczność, gdy w podaniu o wznowienie postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 Kpa.

Przywołano liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, w wyrokach których potwierdzono, iż brak wskazania przesłanek do wznowienia postępowania skutkuje odmową wznowienia postępowania. Ponieważ wnioskodawca w swoim piśmie nie podał żadnych przesłanek mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania został poproszony przez organ o ich podanie. Na wezwanie powyższe strona nie odpowiedziała polemizując jedynie z możliwością żądania od niego przedstawienia dowodów w tej sprawie. Wyjaśniono, iż z uwagi na to, że strona nie przedstawiła żadnej z przesłanek do wznowienia postępowania organ nie mógł dokonać jakichkolwiek ustaleń, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie.

Na powyższą decyzję W. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając organowi: mataczenie prawne, niezastosowanie przepisów art. 156 § 1 pkt 2, 3, 5 i 7 Kpa, błędne oraz niezgodne

z prawem pouczenie co do odwołania, co zdaniem skarżącego narusza art. 9 Kpa w zw. z art. 112 Kpa. Skarżący zażądał uchylenia lub stwierdzenia nieważności bezprawnych decyzji oraz na podstawie art. 149 § 2 Kpa wydanie postanowienia, co do przyczyn wznowienia w związku z art. 145 § 1, 2 i 3 Kpa w związku z art. 150 § 2 i art. 151 § 1 Kpa. Zarzucił, iż organ bezprawnie pozbawił go statusu osoby bezrobotnej, błędnie wezwał do stawienia się w organie w dniu 6 kwietnia 2006r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując

w całości dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu mataczenia w sprawie z uwagi na brak wyjaśnienia, co skarżący rozumiał pod takim pojęciem organ wyjaśnił, iż nie ma możliwości ustosunkowania się do takiego zarzutu. Odnośnie zarzutów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wyjaśniono, iż wobec zgłoszenia ich w postępowaniu odwoławczym organ nie mógł zastosować instytucji stwierdzenia nieważności, gdyż na etapie postępowania odwoławczego wszelkie wady decyzji są eliminowane w tym właśnie trybie mającym pierwszeństwo nad nadzwyczajnymi trybami weryfikacji decyzji administracyjnych.

W piśmie z dnia 15 kwietnia 2007r. skarżący podał, że nigdy nie występował

o jakąkolwiek pomoc społeczną i na tę okoliczność załączył zaświadczenie. Wobec tego zamieszczenie jego osoby na liście prac tzw. "użytecznych" było bezprawne i niezgodne z art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia. Wezwanie zatem do stawienia się w organie w dniu 6 kwietnia 2006r., gdy zgodnie z zapisem w aktach miał się stawić się

w miesiącu lipcu 2006r. było także bezprawne. Zakwestionował aby miał obowiązek siedzenia w domu i oczekiwania na wezwanie z organu zatrudnienia. Podał, że po powrocie do domu zastał tam już prawomocną decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił, iż dokonując rejestracji w urzędzie pracy zastrzegł prawo do przetwarzania jego danych osobowych i nie wyraził zgody na ich przekazywanie komukolwiek. Urząd pracy naruszył więc jego prawa informując p. A. B. o decyzjach podejmowanych przez ten urząd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 ust.1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi

w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) zwanej dalej: ustawą o ppsa. Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa).

Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Na wstępie wyjaśnić pozostaje, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nastąpiło w wyniku zainicjowania nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania. W. P. powołując się na art. 145 i art. 148 Kpa wniósł

o wznowienie postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 kwietnia 2006r. zakończonej ostateczną decyzją wydaną z upoważnienia Starosty

w dniu "[...]".

Wobec tego, wbrew żądaniu skarżącego, Sąd nie ma podstaw prawnych do wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, bowiem kontroli zgodności z prawem poddana została decyzja organu I instancji

i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody w przedmiocie odmowy wznowienia ww. postępowania.

Wniosek o wznowienie postępowania wszczyna wstępną fazę postępowania

w przedmiocie wznowienia. W przeciwieństwie do postępowania zwykłego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują formę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na etapie badania wstępnej fazy tego postępowania.

Stosownie do art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwana dalej: Kpa, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w przypadku, gdy wznowione postępowanie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 Kpa lub art. 145a § 2 Kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia.

Niedopuszczalność postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, nie będąca stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego (A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005, wydanie 7, str. 668), natomiast niedopuszczalność przedmiotowa postępowania o wznowienie będzie miała miejsce, gdy strona zażąda wznowienia postępowania, w innej sprawie aniżeli zakończonej decyzją ostateczną, gdy podnoszono inne zarzuty niż w art. 145 i 145a Kpa oraz kiedy żądanie o wznowienie postępowania złożono po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 Kpa. Stanowisko to jest powszechnie reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 19978r. sygn. SA/RZ 606/96, publ. Samorząd Terytorialny 1997r, nr 11, s.62, wyrok NSA z 24 marca 1998r. sygn. II SA 122/98, publ. ONSA 1999, nr 2, poz. 53) i Sąd w składzie orzekającym pogląd ten

w pełni podziela. Zgodnie bowiem z powołanymi wyrokami sądów decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Decyzja taka może być podjęta, gdy w podaniu o wznowienie postępowania w żadem sposób nie wskazuje się podstawy wznowienia przewidzianej przepisem art. 145 § 1 Kpa. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. W tym miejscu wyjaśnić pozostaje, iż nie można mówić o spełnieniu warunku przedstawienia przesłanki przewidzianej art. 145 Kpa w sytuacji, gdy strona skarżąca powołuje się jedynie ogólnie na treść art. 145 Kpa bez wskazania konkretnej przesłanki z powodu zaistnienia której żąda wznowienia zakończonego ostateczną decyzją postępowania.

Nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż W. P. pismem z dnia 25 listopada 2006r. zażądał od Urzędu Pracy Powiatu wszczęcia nadzwyczajnego postępowania jakim jest wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę swojego wniosku art. 145 Kpa. Ponieważ przepis ten zawiera osiem samoistnych podstaw wznowienia postępowania, a w swoim piśmie strona skarżąca podała, iż dowody w tej sprawie przedłoży po wydaniu pisma procesowego, organ I instancji właściwie poinformował wnioskodawcę o treści art. 145 § 1 Kpa oraz prosząc o podanie posiadanych w sprawie dokumentów stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nieprzedłużenie ich spowoduje wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącemu, iż takiemu działaniu organu nie można przypisać bezprawności, bowiem to właśnie z uwagi na konstytucyjną zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, powtórzoną w art. 7 Kpa, zgodnie

z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli, organ realizując tę zasadę wystąpił z ww. pismem informującym oraz wzywającym do przedstawienia jednej z podstaw do wznowienie postępowania, gdyż w piśmie z dnia 25 listopada 2006r. W. P. nie wskazał żadnej

z takich podstaw. Nadto wyjaśnić należy, iż to także z uwagi na zapis art. 9 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego

i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, organ I instancji miał prawo i był zobowiązany do wystąpienia z kwestionowanym przez skarżącego pismem.

Reasumując, w rzeczonej sprawie organy orzekające dopełniły wszelkich wymogów do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczącej żądania wznowienia postępowa w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej na etapie fazy wstępnej tego postępowania i po stwierdzeniu braku podstaw do wznowienia takiego postępowania, z uwagi na brak powołania którejkolwiek

z enumeratywnie wskazanych podstaw w art. 145 § 1 Kpa jedynym dopuszczalnych rozstrzygnięciem było wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

Na marginesie jedynie należy podać, iż brak wskazania przez skarżącego konkretnej podstawy wznowienia postępowania uniemożliwił ocenę czy wniosek

o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa

w art. 148 § 1 Kpa. Natomiast odnośnie przywołanych przez skarżącego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2007r. zarzutów dotyczących wydanej decyzji z dnia "[...]", którą orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, w którym zarzuca naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego wyjaśnić pozostaje, iż zarzuty te mogą być ewentualnie rozpoznawane w ramach innego nadzwyczajnego trybu postępowania jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, lecz z takim wnioskiem strona zainteresowana musi się zwrócić do organu administracji, nie zaś do Sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, iż skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi