Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1582/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej: "kpa" oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej "specustawą", po rozpatrzeniu odwołania J. T. oraz P. Ż od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...]/11, znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku [...]-[...] od km 24+427,38 do km 24+583,27, od km 26+091,93 do km 26+293,28, od km 27+622,90 do km 27+711,65, od km 27+774,07 do km 27+873,92, od km 29+343,75 do km 29+527,54, od km 30+857,59 do km 30+920,26, od km 31+181,83 do km 31+243,96, od km 32+504,82 do km 32+669,48 wraz z infrastrukturą,

I. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 6, stanowiący treść pkt 12, brzmiący :

"12. Nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Stosownie do art. 17 ust. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności: uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu, o brzmieniu :

"12. Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zm.), określił termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Jednocześnie, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych."

II. W pozostałej części zaskarżoną decyzję organ utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem", reprezentowany przez M. S. - p. o. Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w[...], działając na podstawie art. 11 a specustawy, wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Z uwagi na występujące w ww. wniosku braki formalne, Wojewoda [...], pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. wezwał inwestora do ich uzupełnienia, a inwestor dokonał stosownych uzupełnień.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych ww. wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Ze względu na występowanie we wniosku braków, niewskazanych uprzednio w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...]/11 nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia, poprzez dostarczenie wskazanych w postanowieniu dokumentów.

Inwestor uzupełnił wniosek, przedkładając poprawioną dokumentację techniczną dotyczącą przedmiotowej inwestycji drogowej, a ponadto wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania ważnym interesem społecznym oraz gospodarczym.

Dokonując analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2011 r., skorygowany ostatecznie w dniu [...] kwietnia 2011 r., jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11 d specustawy. Organ wskazał, iż przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy, uzyskał opinie właściwego miejscowo zarządu województwa, tj.: opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dodał, iż nie wydanie opinii dla przedmiotowej inwestycji przez: Zarząd Powiatu [...], Zarząd Powiatu [...], Burmistrza Miasta i Gminy [...] oraz Wójta Gminy [...], Wojewoda [...] potraktował, zgodnie z przepisem art. 11 b ust. 2 specustawy, jako brak zastrzeżeń do przedmiotowego wniosku.

Organ odwoławczy dodał, że zgodnie z treścią art. 11 d ust. 1 specustawy do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy w skali 1:5000 zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Do wniosku inwestor dołączył także projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Staroście [...] (opinia z dnia [...] września 2010 r., Nr [...]) oraz przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Staroście [...] (opinia z dnia [...] września 2010 r., Nr [...]). Dokonując analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Organ dodał, iż przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy do wniosku inwestor załączył także opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] oraz [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Delegatura w [...]) z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...]. Dodał, że inwestor nie miał obowiązku przedkładania pozostałych opinii, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień.

Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosku, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 specustawy, pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. W przedmiotowych obwieszczeniach organ I instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji.

Organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, będąca załącznikiem Nr 2 do zaskarżonej decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy w skali 1:5000 będące załącznikami Nr 3-10 do zaskarżonej decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany będący załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], jak również ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, potrzeb obronności państwa oraz potrzeb gospodarowania odpadami, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Organ zaznaczył, iż zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy, Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...]/11 wnioskodawcy. Pozostałe zaś strony postępowania o wydaniu powyższej decyzji zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń, a ponadto ww. obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej "Gazeta Wyborcza-[...]" z dnia [...] maja 2011 r. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych organ I instancji poinformował o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości.

Odnosząc się do kwestii przebiegu planowanej inwestycji organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, a racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Z powyższej dokumentacji wynika, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie województwa [...], w powiecie [...], gminie [...] oraz w powiecie zduńskowolskim, gminie [...]. Przedmiotem inwestycji jest rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku [...]-[...] wraz z infrastrukturą. Zakres zamierzenia inwestycyjnego obejmuje m.in.: budowę zatok autobusowych, budowę chodników, budowę i przebudowę zjazdów, przebudowę i rozbudowę skrzyżowań, przebudowę i rozbudowę systemu odwodnienia drogi oraz montaż rur osłonowych na przewodach sieci teletechnicznej i energetycznej.

Z uwagi na przedstawione przez skarżących w odwołaniach zarzuty dotyczące rozwiązań projektowych, zaproponowanych we wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. i przyjętych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., Minister Infrastruktury, pismem z dnia [...] lipca 2011 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w powyższej kwestii. Inwestor pismami z dnia [...] lipca 2011 r. odpowiedział na zarzuty podniesione przez odwołujących się i przedstawił argumenty przemawiające za przyjętą w zaskarżonej decyzji lokalizacją omawianej inwestycji.

W ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Wojewoda [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.

Analizując decyzję organu I instancji pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 specustawy organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Wprawdzie Wojewoda [...], po uwzględnieniu wniosku inwestora, na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, który w myśl ust. 3 ww. artykułu zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i rozpoczęcia robót budowlanych, to jednak organ stwierdził, iż wskazanie terminu, o którym mowa w ww. przepisie jest obligatoryjne.

W ocenie organu odwoławczego obowiązek zamieszczenia w sentencji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapisów w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości istnieje niezależnie od faktu nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, w przypadku nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi do dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej stała się ostateczna, zastosowanie znajdzie termin określony w niniejszej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 2 specustawy. Organ wskazał, iż z tego względu uchylił w sentencji decyzji zapis znajdujący się na stronie 6, stanowiący treść pkt 12, dotyczący obowiązków i uprawnień wynikających z nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, orzekając w tym zakresie.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I sentencji decyzji.

Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez skarżących organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżących zarzutów dotyczących niekorzystnych rozwiązań lokalizacyjnych przyjętych w zaskarżonej decyzji, w tym rozwiązań powodujących trudności i zagrożenia z wyjeżdżaniem z posesji, oraz zgłoszonej przez P.Z. propozycji przesunięcia lokalizacji obecnego przebiegu planowanej inwestycji, organ wyjaśnił, że to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda [...] jak i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu budowy ww. drogi. Zaznaczył, iż przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organ I instancji miał jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie organ I instancji dokonał w sprawie takiej oceny i ocena ta nie narusza prawa. Podkreślił, że projekt budowlany podlegał wielokrotnej analizie i kilkustopniowemu procesowi uzgadniania, w wyniku których wybrano najlepsze technicznie i środowiskowo rozwiązania projektowe. Dodał, że przyjęte przez inwestora rozwiązania są optymalne dla zminimalizowania obszaru terenu zajętego pod inwestycję.

Ustosunkowując się do zarzutu P. Ż., iż zaskarżona decyzja narusza podstawowe prawa podmiotowe, nie uwzględnia interesu prawnego, ekonomicznego oraz narusza zasady współżycia społecznego, organ wyjaśnił, iż Wojewoda [...] w pkt 11 znajdującym się na stronie 6 przedmiotowego rozstrzygnięcia, określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Odnosząc się do kwestii braku zgody J. T. i P. Ż. na rozpoczęcie prac budowlanych na działkach stanowiących ich własność, organ wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 4 specustawy nieruchomości lub ich części, na których inwestycja zostanie zrealizowana, wskazane w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stają się z mocy prawa, w odniesieniu do dróg wojewódzkich, własnością Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Przejście własności tych nieruchomości, bądź ich części, nie wymaga zatem zgody dotychczasowego ich właściciela.

Jednocześnie, wobec podniesionego przez P. Ż. w odwołaniu oraz kolejnych pismach, złożonych w toku postępowania, zarzutu, że przyjęty w decyzji podział nieruchomości koliduje z rolniczym przeznaczeniem jego nieruchomości oraz spowoduje utrudnienie w prowadzeniu gospodarstwa ekologicznego organ wskazał, że skarżącemu przysługuje prawo do złożenia, na podstawie art. 13 ust. 3 specustawy, wniosku do zarządcy drogi o nabycie części nieruchomości nienadającej się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Organ zaznaczył jednak, że powyższe kwestie mają charakter roszczeń cywilnoprawnych i wykraczają poza zakres postępowania o zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, toteż niemożliwe jest ich rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

Ustosunkowując się do kwestii wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, podniesionej przez P. Ż. w odwołaniu z dnia [...] maja 2011 r. oraz pismach złożonych w toku postępowania odwoławczego organ zaznaczył, iż ustalenia co do wskazywanych przez skarżącego uciążliwości, związanych z realizacją przedsięwzięcia (zanieczyszczenie upraw, hałas), zostały przeprowadzone w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Za bezzasadny organ uznał także zarzut skarżącego, iż zatoka autobusowa spowoduje negatywne skutki ekologiczne.

Rozpatrując podniesiony w odwołaniu przez P. Ż. zarzut utraty dotychczasowych walorów funkcjonalnych i użytkowych nieruchomości pozostałej po podziale oraz nieprzedstawienia mu warunków wykupu lub zamiany pozostałej po podziale nieruchomości, organ wyjaśnił, że właścicielowi nieruchomości pozostałej po podziale, która, nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, przysługuje uprawnienie z art. 13 ust. 3 specustawy.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii odszkodowania za rzeczywistą szkodę poniesioną przez P. Ż. oraz przyznania odszkodowania za ograniczone przychody organ zaznaczył, że w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej właściwy organ nie orzeka o odszkodowaniu za przejęte na rzecz Skarbu Państwa (przy realizacji drogi krajowej), a w niniejszym przypadku na rzecz Województwa [...], nieruchomości lub ich części. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za ww. nieruchomości, stosownie do treści art. 12 ust. 4a i 4b specstawy, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zatem dopiero w toku postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania możliwe (i konieczne) będzie oszacowanie wartości przejętych na rzecz Województwa [...] nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. Ż. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż narusza ona przepisy art. 7, art. 10, art. 77 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę, iż w poprzedzających przeprowadzone postępowanie administracyjne pracach geodezyjnych prowadzonych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] mimo, iż nie był właścicielem nieruchomości brał udział S. A., zaś aktualny właściciel o czynionych pracach nie był w ogóle informowany. To zaś miało istotny wpływ na postępowanie bowiem nie miał pełnych informacji o granicach geodezyjnych swojej działki i nie mógł w pełni ocenić skutków decyzji jaka mogła być w tym postępowaniu wydana. Skarżący podniósł, iż organ nie rozważył jakie skutki spowoduje wydana decyzja dla skarżącego. Zaznaczył, iż zaskarżona decyzja obejmuje gospodarstwo rolne, na którym znajduje się sad jabłoniowy, a wykonanie jej spowoduje zniszczenie roślin i trwale wpłynie na jego możliwości zarobkowe. Może także bezpowrotnie zniszczyć ekologiczny charakter jego gospodarstwa. Skarżący zarzucił, iż organ nawet nie rozważył innej lokalizacji przystanku przyjmując bezkrytycznie rozwiązanie inwestora. W ocenie skarżącego, istnieje możliwość budowy przystanku w innym miejscu, gdzie nie będzie on tak uciążliwy dla właściciela sąsiedniej nieruchomości. Dodał, iż nie zostały także zweryfikowane jego tezy o szkodliwości tej inwestycji dla okolicznych działek. Obowiązkiem organu było natomiast sprawdzenie czy dopuszczalne normy hałasu, zanieczyszczenia nie doprowadzą do dalszych strat na działkach. Bez tej wiedzy, w ocenie skarżącego nie sposób decydować o lokalizacji tak istotnej inwestycji. Dodał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem jego podstawowych praw podmiotowych bez uwzględnienia jego interesu prawnego i ekonomicznego oraz z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Zaznaczył, że wybudowanie zatoki drogowej na części jego działki spowoduje odmówienie przyznania mu certyfikatu produkcji zgodnie z wymogami ekologii oraz uniemożliwi mu następnie uzyskanie stosownej pomocy finansowej z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Oświadczył, iż brak możliwości modernizacji gospodarstwa w połączeniu z zagrożeniem nie uzyskania certyfikatu produkcji ekologicznej w praktyce przełoży się na brak konkurencyjności, a tym samym w prosty sposób ograniczy czy wręcz uniemożliwi mu uzyskiwanie dochodu. Skarżący wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie są inne działki, np. [...],[...],[...], którymi są pola uprawne, na których to bez dodatkowych kosztów można przeprowadzić inwestycje, a których organ nie wziął pod uwagę choć jest to rozwiązanie o wiele mniej wkraczające w interesy właścicieli nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwarzył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W myśl art. 31 ust. 2 specustawy sąd administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy, może jedynie stwierdzić, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 kpa. Zatem sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w trybie tej ustawy może ją uwzględnić jedynie w przypadkach wystąpienia kwalifikowanych przesłanek, tj. wznowieniowych lub nieważnościowych. Pomimo stwierdzania przez Sąd takich uchybień, decyzja obarczona tego typu wadami będzie nadal obowiązywała, a stronom, które poniosły szkodę z powodu wydania decyzji obarczonej wadą będą przysługiwały roszczenia odszkodowawcze, na zasadach określonych w art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego. Natomiast wszelkie inne, niż określone w tych dwóch przepisach kpa naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi na taką decyzję (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1299/10, z dnia z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 993/09, z 20 października 2009 r., sygn. akt II OSK 849/09, publ. Baza Orzeczeń NSA orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z takimi okolicznościami. Jak wynika z odpisu dziennika budowy znajdującego się w aktach sądowych, inwestycja objęta zaskarżoną decyzją została rozpoczęta w dniu [...] lipca 2011 r., a decyzji o pozwoleniu na budowę nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zachodzą więc podstawy faktyczne do zastosowania art. 31 ust. 2 specustawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją, prowadzone było na podstawie ustawy z dnia [...] kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W ocenie Sądu inwestor, składając wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, zaopiniowany przez właściwe organy i zawierający wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami kompletną dokumentację zgodnie z art. 11b w zw. z art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Do wniosku inwestor załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi.

Ponadto do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinna zawierać w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f.

Dokonując z punktu widzenia cytowanego przepisu kontroli zaskarżonej decyzji, należy wskazać, iż rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadzała się do sprawdzenia wymagań formalno-prawnych wniosku i złożonej dokumentacji oraz sformułowania tej decyzji tak, aby zawierała wszystkie elementy prawem wymagane.

Na tle zarzutów natury procesowej podnoszonych przez skarżącego, wymaga wyjaśnienia, że celem specustawy było stworzenie podstaw prawnych dla sprawnej realizacji inwestycji drogowych. Odmienność uregulowań zawartych w tej ustawie polega na skróceniu i uproszczeniu procedury planistycznej, podziałowej, jak i procedury nabywania nieruchomości lub ich części pod inwestycje drogowe.

Przed złożeniem wniosku inwestor musiał wykonać szereg czynności związanych z jego przygotowaniem, w tym zgromadzić szereg opinii (art. 11 b i 11d pkt 8 specustawy). Oznacza to, że uzyskiwanie opinii poprzedza złożenie wniosku, a zatem czynności te są dokonywane przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie, przy czym opinie i uzgodnienia zawarte w aktach sprawy jak i uzyskane w trakcie postępowania stanowią podstawę do ich oceny przez organ.

Organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku gdy inwestor złożył wszystkie prawem wymagane dokumenty, bez względu na to czy wniosek był kompletny w momencie jego składania czy wniosek stał się dopiero kompletny w trakcie postępowania w efekcie wykonania w terminie przez inwestora wezwania organu do złożenia konkretnych dokumentów jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego zlokalizowania inwestycji na części jego działki i nie rozważenia przez organ innej lokalizacji stwierdzić należy, że art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, określa kiedy może dojść do pozbawienia prawa własności, stanowiąc, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne, gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem.

Z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż jednym z celów publicznych, który uzasadnia wywłaszczenie, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Nie ulega zatem wątpliwości, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej poprzez rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] może pozbawiać prawa własności właścicieli nieruchomości, na których ma zostać wybudowana droga. Wydawana jest bowiem po to, aby zrealizować cel publiczny, a wywłaszczonej stronie, w odrębnym postępowaniu, zostaje przyznane odszkodowanie, o czym stanowi art. 18 specustawy.

W omawianej sprawie wywłaszczenie należących do skarżącego działek spełnia konstytucyjną przesłankę celowościową, gdyż zostało dokonane na cel publiczny, jakim jest rozbudowa drogi. Przy braku podstaw prawnych do zakwestionowania przestrzennego zakresu terenu niezbędnego do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, obejmującego m.in. nieruchomość skarżącego nie można skutecznie przypisywać tej decyzji nadmierności odebrania prawa własności.

Ponadto, skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, co wynika z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Słusznie organ podkreślił, iż nie miał podstaw prawnych do zakwestionowania przestrzennego zakresu terenu niezbędnego do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, obejmującego m.in. nieruchomości skarżącego.

Ponadto odebranie dotychczasowym właścicielom praw do przejmowanych nieruchomości, łączy się bezpośrednio z przyznaniem ekwiwalentu w postaci roszczenia o odszkodowanie, realizowanego przez organ administracji z urzędu w odrębnej decyzji. Zgodnie z przepisami specustawy, Wojewoda jako organ architektoniczno-budowlany w procesie budowy drogi publicznej jest uprawniony wyłącznie do orzekania w przedmiocie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Przepisy ustawy nie upoważniają go do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku inwestora, ani też do zmiany przebiegu inwestycji.

To wnioskodawca samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 638/06, LEX 329121; z dnia 18 kwietnia 2007 ., sygn. akt IV SA/Wa 46/07, LEX 338845 oraz z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1732/09).

Zatem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stosując przepisy tej ustawy organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań.

W związku z powyższym Wojewoda [...], ani Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mieli kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku [...]-[...] wraz z infrastrukturą - mimo pism kierowanych przez skarżącego do organu I jak i II instancji, kwestionujących racjonalność wyznaczonej rozbudowy.

Należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jest prowadzone z wniosku zarządcy drogi i do niego należy ustalenie sposobu przebudowy drogi. Jednocześnie inwestycje drogowe mogą być lokalizowane w tym szczególnym trybie wtedy, gdy służą celom określonym w ustawie o drogach publicznych i są z uwagi na te cele konieczne. W rozpatrywanej sprawie projektowana rozbudowa niewątpliwie ma służyć polepszeniu obsługi komunikacyjnej odbywającej się po drodze wojewódzkiej nr [...].

Tylko stwierdzenie przez organ, iż przebieg inwestycji drogowej w wersji przedstawionej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, uprawniałoby organ do odmowy wydania zezwolenia na jej realizację.

Dlatego organ rozpoznając wniosek inwestora nie mógł dokonać zmian w przedstawionej przez niego koncepcji przebiegu inwestycji i wyłączyć z inwestycji działkę skarżącego.

W ocenie Sądu inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...] wyczerpująco ustosunkował się do kwestii podniesionych przez skarżącego, wykazując optymalność przedmiotowego wariantu inwestycji. Oznacza to, że organ odwoławczy nie miał podstawy do kwestionowania zawartych w nim wyjaśnień.

W piśmie tym inwestor wyjaśnił, że zatoka autobusowa (przystanek autobusowy) projektowana do wykonania na wysokości działki o nr ewid. [...] (numer przed podziałem), wraz z zatoką autobusową zlokalizowaną po przeciwległej stronie skrzyżowania mają na celu obsługę ruchu komunikacji zbiorowej w rejonie skrzyżowania z drogą usytuowana na działce nr [...] w km 24+502,56 drogi wojewódzkiej Nr [...]. Przedmiotowe zatoki autobusowe zlokalizowane są zatem w sposób zapewniający maksymalne możliwe skrócenie odcinków dojść do zatok od działki nr [...]. Powyższe rozwiązanie skraca czas dojścia do przystanku autobusowego, co podnosi zarówno funkcjonalność rozwiązania projektowego jak też zwiększa bezpieczeństwo osób korzystających z zatoki poprzez maksymalne ograniczenie czasu ich poruszania się po terenie pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Usytuowanie zatoki w pobliżu planowanego przejścia dla pieszych sprzyja ponadto prawidłowemu zachowaniu się pieszych korzystających z drogi tj. skłania ich do przechodzenia przez drogę w miejscu do tego wyznaczonym, co dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skrócenie odcinków dojść do zatok ułatwia ich utrzymanie w okresie zimowym, co podnosi funkcjonalność rozwiązania projektowego.

Zdaniem inwestora przesuniecie zatoki autobusowej na wskazane przez P. Ż. niezabudowane działki zlokalizowane przy drodze wojewódzkiej powodowałoby konieczność przesunięcia również zatoki autobusowej dla przeciwległego kierunku ruchu, celem spełnienia warunku o którym mowa w § 119 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, tj. umiejscowienia sytuowanej zatoki z przesunięciem w kierunku ruchu względem zatoki dla kierunku przeciwnego. Tego rodzaju rozwiązanie wydłużałoby drogę dojścia do zatok autobusowych,

Podsumowując zarzut dotyczący położenia planowanej zatoki inwestor uznał, że biorąc zatem pod uwagę cel funkcjonowania zatoki autobusowej (przystanku autobusowego), jakim jest obsługa komunikacji zbiorowej należy stwierdzić, że przyjęte w projekcie rozbudowy drogi założenia projektowe, stanowią rozwiązanie cechujące się najwyższymi walorami funkcjonalnymi, tak więc jest to optymalne rozwiązanie projektowe.

Odnosząc się zaś do braku zgody skarżącego na podział i przejęcie części nieruchomości inwestor wskazał, że żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości realizacji inwestycji celu publicznego od pozytywnego jej uzgodnienia przez właściciela nieruchomości, której część miałaby być przejmowana na cel realizacji inwestycji. W tym kontekście, w ocenie inwestora o wadliwości przedmiotowej decyzji nie mogą zatem stanowić podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące negatywnego wpływu rozbudowy drogi na prowadzoną przez niego działalność sadowniczą, ponieważ prowadząc jakąkolwiek działalność przy tak ważnej drodze należy brać pod uwagę możliwość jej rozbudowy, zwłaszcza mając na uwadze fakt, iż aktualna szerokość pasa drogowego jest mniejsza niż przewidziana dla dróg klasy G w przepisach określających warunki techniczne szerokość 25 metrów. Dodatkowo inwestor zaznaczył, że projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej Nr [...] zatwierdzony decyzją Wojewody [...] zakłada maksymalne możliwe ograniczenie powierzchni terenu przejmowanego na cel rozbudowy drogi.

W ocenie inwestora planowana zatoka nie spowoduje niekorzystnych skutków ekologicznych, biorąc pod uwagę pomiar ruchu dokonany na przedmiotowym odcinku drogi w 2010 r., który wynosił 2913 pojazdów na dobę, z czego 76 pojazdów (2,6%) stanowiły autobusy oraz zapisy uzyskanej w procesie przygotowania inwestycji drogowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Ponadto inwestor podkreślił, że za przejmowaną część nieruchomości, a więc za grunt i znajdujące się na tym gruncie obiekty trwale z gruntem związane takie jak m.in. ogrodzenie, zadrzewienia itp. skarżący otrzyma przewidziane przepisami prawa odszkodowanie, którego wysokość określi Wojewoda [...] w odrębnej decyzji.

Konkludując inwestor stwierdził, że zatoka autobusowa umożliwiając zatrzymanie się autobusu poza pasem ruchu ma na celu właśnie poprawę bezpieczeństwa ruchu na drodze.

Dlatego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 kpa, poprzez nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji interesu skarżącego.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 77 kpa, ponieważ w toku postępowania organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Świadczy to tym chociażby fakt, że w związku z pojawieniem się nowych zarzutów stawianych w odwołaniu zarówno przez skarżącego jak i J. T. organ zwrócił się do inwestora o ustosunkowanie się do stawianych planowanej inwestycji zarzutów.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów skarżących, dochowując wymogów określonych w art. 107 § 1 - 3 kpa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, Sad podkreśla, że przepisy specustawy wprost określają, iż organy administracji publicznej zawiadamiają strony zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 11 d ust. 5), jak i o wydaniu tej decyzji (art. 11f ust. 3) w drodze obwieszczeń odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg inwestycji, na stronach internetowych tych gmin oraz w prasie lokalnej.

Zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 specustawy inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania w drodze wysłanych zawiadomień, a pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń, wywieszonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego oraz właściwych urzędów gmin (Urząd Gminy i Miasta [...], Urząd Gminy [...]), jak również na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej "Gazeta Wyborcza-[...]".

Decyzję o zezwoleniu na realizację drogi doręcza się na piśmie tylko inwestorowi zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy. Z prawidłowo dokonanym obwieszczeniem związany jest skutek prawno-procesowy w postaci przyjęcia domniemania prawnego, iż po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji wszystkim stronom, którym decyzja ta nie została przesłana na piśmie.

Skarżący będąc właścicielem nieruchomości objętej zakresem inwestycji, został zawiadomiony zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji, jak i o jej wydaniu w drodze indywidualnych zawiadomień, wysłanych na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Powyższe oznacza, iż zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo zastosowali przepisy specustawy dotyczące doręczeń decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych.

Strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jak również wypowiedzenia co do zgromadzonego w sprawie materiału oraz składania dowodów na każdym etapie niniejszego postępowania, począwszy od momentu jego wszczęcia.

Podkreślania wymaga również fakt, że organ po uzyskaniu stanowiska inwestora z dnia [...] lipca 2011 r., przesłał je skarżącemu wraz z pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań stosowanie do art. 10 kpa. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i pismem z dnia [...] września 2011 r. podtrzymując dotychczasowe zastrzeżenia wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zatem za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 10 kpa.

Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące możliwości realizacji zatoki autobusowej w innym miejscu z uwagi również na skutki ekonomiczne, przede wszystkim zostały uznane za niezasadne przez inwestora w jego piśmie z dnia 25 lipca 2011 r., następie ocenione przez organ odwoławczy jako nie zasługujące na uwzględnienie, a ponadto mają one charakter pozaprawny i nie mogą spowodować oczekiwanego przez skarżącego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut sposobu przeprowadzenia prac geodezyjnych prowadzonych przez Wojewódzkie Biuro Geodezyjne w [...], ponieważ organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są uprawnione do kontrolowania postępowania prowadzonego przez inne organy. Orzekające organy nie miały podstaw, aby podważyć wiarygodności dokumentów wytworzonych w innym postępowaniu oraz nie posiadały kompetencji, ani możliwości kontroli poprawności wykonania podziału.

Nadto w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie dochodzi do wydzielenia odrębnych nieruchomości, nie jest to bowiem przedmiotem zawartego w niej rozstrzygnięcia, tym niemniej stanowi jej skutek prawny z chwilą, gdy decyzja stanie się ostateczna.

Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącego, iż realizacja przedmiotowej inwestycji, wpłynie negatywnie na prowadzone przez niego gospodarstwo, należy wskazać, że stosownie do treści art. 13 ust. 3 specustawy, jeżeli pod inwestycję została przejęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, to strona może zwrócić się w oddzielnym wniosku do właściwego zarządcy drogi o nabycie tej pozostałej części nieruchomości. Organem właściwym do rozpoznania wniosku o wykup nieruchomości spełniającej przesłanki wskazane w art. 13 ust. 3 specustawy (a więc stanowiącej część pozostałą po dokonanym podziale nieruchomości, która nie nadaje się do wykorzystania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem) jest w niniejszej sprawie Zarząd Województwa [...]. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym taki wniosek nie jest rozpatrywany w trybie postępowania administracyjnego, gdyż nie jest to sprawa administracyjna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie żądanie właściciela nie jest prostą kontynuacją postępowania wywłaszczeniowego, czy też nowym postępowaniem administracyjnym w tym przedmiocie. Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 137/07).

W sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działki należącej do skarżącego, objętej wnioskiem inwestora. Organ był związany wnioskiem inwestora w zakresie określenia linii rozgraniczających teren dla projektowanej rozbudowy drogi wojewódzkiej.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.