Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 223/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11a  art. 11c  art. 11f  art. 11g  art. 12
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 223/11

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2010r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania E. S. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2010r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "Budowie części ulicy [...] w N." na odcinku o długości 474 m w pikietażu od km 0+200 do km 0+674

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 5 sierpnia 2010r. Burmistrz N. wystąpił

z wnioskiem do Starosty [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak wyżej.

Zgodnie z art. 11d ust. 5, 6, 7 ustawy Starosta Powiatu [...] zawiadomił strony, pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, Starosta Powiatu [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] września 2010r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa części ulicy [...] w N." na odcinku o długości 474 m w pikietażu od km 0±200 do km 0+674.

Zgodnie z art. 11 f ust. 3 ustawy Starosta Powiatu [...] zawiadomił strony, pismem z dnia 27 września 2010r., o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji wydanej przez Starostę Powiatu [...] wniósł odwołanie E. S., w którym zarzuca niezgodność pomiarów lub obliczeń dokonanych przy wytyczaniu z jego nieruchomości terenu podlegającego zajęciu w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Odwołujący się wnosi o wyjaśnienie "jak to możliwe, że zajmując taką samą część, dwóch tak samo szerokich nieruchomości powierzchnia zajętego terenu nie jest identyczna".

Wojewoda [...] w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego,

rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez Starostę Powiatu [...] postępowania administracyjnego oraz wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010r., o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Po analizie materiału dowodowego, zgromadzonego przez Starostę Powiatu

[...] oraz zbadaniu prawidłowości postępowania I-instancyjnego oraz wydanej w jego wyniku decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010r., Wojewoda [...] uznał, że w trakcie postępowania, prowadzonego przez organ I instancji, nie zostały naruszone przepisy prawa administracyjnego.

Stosownie do art. 11a ustawy, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, na wniosek właściwego zarządcy drogi. Analizując wniosek z dnia 3 sierpnia 2010r. o wydanie rozpatrywanej decyzji organ drugiej instancji uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11 d ust. 1 ustawy.

Przed złożeniem wniosku, inwestor zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Do wniosku dołączono mapę, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Ponadto do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego, w których określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi.

Projekt budowlany został wykonany przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane Zgodnie z art. 20 ust. 4 – Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

W dokumentacji dołączonej do wniosku znajduje się decyzja Burmistrza N. z dnia [...] października 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Dodatkowo załączono Uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2008r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m. N. do kategorii dróg gminnych.

Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz

z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Starostę Powiatu [...] postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia i stwierdził, że zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy Starosta Powiatu [...] zawiadomił strony, pismem z dnia 30 sierpnia 2010r., o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Natomiast pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń, wywieszonych na tablicy ogłoszeń starostwa powiatowego, oraz właściwej gminy, jak również na stronie internetowej tej gminy, a także w prasie lokalnej.

W aktach sprawy znajdują się informacje na temat umieszczenia obwieszczeń na: tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatu [...] w dniach od 2 września

2010r. do 16 września 2010r., tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w N. w dniach od 2 września 2010r. do 17 września 2010r., stronie internetowej Urzędu Miejskiego w N. w dniach od 3 września 2010r. do 24 września 2010r.

Ponadto obwieszczenie zostało zamieszczone w prasie lokalnej — "Tygodniku

[...]" z dnia 2 września 2010r., ukazującym się na terenie powiatu [...].

W przedmiotowych obwieszczeniach organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji.

W ocenie organu drugiej instancji Starosta Powiatu [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Uznając, że materiał zebrany w sprawie pozwala na wydanie decyzji Starosta zezwolił na realizację inwestycji drogowej i zatwierdził projekt budowlany.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy Starosta Powiatu [...] doręczył przedmiotową decyzję wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, wysłał zawiadomienie na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadomił pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia. Dokonał także stosownych ogłoszeń, w których poinformował strony o miejscu, gdzie strony mogą zapoznać się z decyzją w przedmiotowej sprawie.

Oceniając powyższą decyzję Starosty Powiatu [...], organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymaganiom zawartym w przepisie art. 11f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie wymienione w nim elementy. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji określono również warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, oraz potrzeb obronności państwa, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Uznał rację przemawiającą za ustaloną lokalizacją, którą inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wniesionym przez E. S., organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślił przy tym organ szczególny charakter ustawy, która ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji drogowych. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez E. S. Wojewoda wyjaśnił, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że szerokość działki o numerze ewidencyjnym nr [...], której właścicielem jest odwołujący się jest mniejsza od szerokości działki o numerze ewidencyjnym [...].

Od północnej strony szerokość działki nr [...] wynosi 7,59 m a od południowej strony szerokość działki wynosi 7,62 m, natomiast szerokość działki nr [...] od strony północnej wynosi 8,11 a od strony południowej wynosi 8,13 m. Długość działki nr [...] od strony zachodniej wynosi 15,04 m a granica działek o numerach [...] i [...] ma długość 15,03 m, długość działki nr [...] od strony zachodniej wynosi 15,03 m.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że przy zbliżonej długości działek o numerach: [...] oraz [...] i mniejszej szerokości działki o numerze [...], powierzchnia działki odwołującego się jest zdecydowanie mniejsza od powierzchni działki nr [...]. Z danych zawartych w aktach sprawy wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 114 m2, natomiast powierzchnia działki nr [...] wynosi 122 m2.

Z wyżej wymienionych względów organ stwierdził, że argumenty przedstawione przez stronę skarżącą w świetle przepisów ustawy nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji.

E. S. złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].12.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jej powodem jest to, że nienależycie organ drugiej instancji odniósł się do jego zastrzeżeń to jest nie uwzględnił argumentów co do tego, że szerokość jego działki o nr [...] jest inna niż ustalona w toku postępowania o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Podniósł, że w przeszłości działki nr [...] i [...] stanowiły jedną nieruchomość wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego. Wówczas działka ta miała szerokość 16,5 m. Przy przekazywaniu gospodarstwa następcom prawnym podzielono działkę na 2 równe części: każda o szerokości 8,26 m. Podał także, że działka nr [...] i [...] stanowią niejako przedłużenie działek nr [...] i [...], z których każda posiada szerokość 8,25m. Działki te (nr [...],[...] i [...],[...]) oddziela jedynie ulica [...] i torowisko, które to ciągi komunikacyjne biegną prostopadle do tych działek. W związku z powyższym – zdaniem skarżącego – część działki nr [...], która została zajęta pod budowę ulicy [...] powinna mieć powierzchnię 124 m2 a nie 114 m2. Kwestionuje też dane zawarte w ewidencji gruntów co do całkowitej powierzchni działki nr [...]. Powodem błędnie wpisanej powierzchni do ewidencji jest jej zmniejszenie w sposób nieuprawniony o 449m2. Powyższe wiąże jest z tym, że Dyrektor Rozbudowy Miasta W. zaproponował – w przeszłości - wykup części nieruchomości o powierzchni 449m2 jednakże mimo, że do transakcji nigdy nie doszło w ewidencji działka nr [...] została pomniejszona o tę powierzchnię.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. z 2008r. nr 193, poz. 1194 ze zm. dalej: specustawa drogowa). Ustawa ta określa uproszczone procedury tworzenia dróg publicznych.

Okolicznością niekwestionowaną jest, iż inwestycja objęta wnioskiem z dnia 3.08.2010r. należy do kategorii dróg publicznych. W aktach sprawy znajduje się bowiem uchwała Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2008r. o zaliczeniu m.in. ul. [...] do kategorii dróg gminnych. Realizowana inwestycja dotyczy budowy części tej ulicy.

Jako prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu odwoławczego co do tego, że Starosta [...] przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadził w sposób prawidłowy procedurę związaną z zawiadomieniami i ogłoszeniami, o których mowa w art. 11d ust. 5 i 6 specustawy drogowej. W aktach sprawy znajdują się dowody na dokonanie stosownych zawiadomień i ogłoszeń. Analiza wniosku wskazuje także, że zawiera on wszystkie elementy, o którym mowa w art. 11d ust. 1 tej ustawy. Jak trafnie wskazał organ decyzja o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej została poprzedzona wydaniem decyzji z dnia [...].10.2009r., w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 3 i 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 11i specustawy drogowej. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa tak materialnego jak i procesowego określonymi w specustawie jak i prawie budowlanym, które – zgodnie z treścią art. 11i - ma zastosowanie w sprawach nieuregulowanych w omaw. ustawie.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 i 138 kpa, zgodnie z którą organ drugiej instancji nie może poprzestać jedynie na ocenie prawidłowości decyzji organu I instancji lecz sprawę ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć. Organ ocenił postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji i słusznie uznał, że jest ono kompletne, nie wymaga uzupełnienia. Sąd w pełni podzielił w/w ustalenia i ocenę organu w tym zakresie.

Wojewoda odniósł się także do zarzutów E. S. zawartych w odwołaniu a obecnie powtórzonych w skardze. Jako niezasadne, nieznajdujące oparcia w przepisach prawa należało uznać zarzuty odnoszące się do błędnego określenia powierzchni działki nr [...] zajętej – wg zatwierdzonego projektu - pod realizację inwestycji drogowej. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy należycie wyjaśnił sprawę w tym zakresie. W aktach sprawy znajduje się wszak fragment mapy geodezyjnej stanowiącej podstawę do sporządzenia projektu budowlanego, na której naniesiono poszczególne wymiary (długość i szerokość działki nr [...] i [...]). Z dokonanych i naniesionych pomiarów wynika, że działki te nie posiadają identycznej szerokości co w konsekwencji prowadzi do tego, że działka o nr [...] (przejęta pod przedmiotową inwestycję) jest nieco większa niż działka o nr [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]). Bez znaczenie dla prawidłowości powyższych ustaleń pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z tym, że w przeszłości działki o nr [...] i [...] stanowiły jedną całość o szerokości 16.5m. i działka ta została podzielona na 2 równe części. Nie kwestionując zamierzeń pierwotnego właściciela co do podziału działki wskazać należy, że brak jest jakiegokolwiek dowodu choćby uprawdopodobniającego, że działka o nr [...] posiada inne wymiary niż wynika to z mapy znajdującej się w aktach sprawy. Inne szerokości w/w działek mogą wynikać z innych, nowocześniejszych metod pomiaru tym bardziej, że równica ta w stosunku do tej, którą wskazuje skarżący jest niewielka (ok. 65 cm). Nie może też przemawiać za błędem w wyliczeniach fakt, że działki te powinny mieć tę samą szerokość co działki o nr [...] i [...]. Już z samego faktu, że nieruchomości te są oddzielone torowiskiem i drogą – ul. [...] wynika, że ich szerokość nie musi być identyczna. A zatem Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organu co do szerokości nieruchomości o nr [...] a w konsekwencji powierzchni działki zajętej pod inwestycję. Jedynie na marginesie wskazać natomiast należy, że prawidłowo organ architektoniczno – budowlany rozstrzygał w okolicznościach niniejszej sprawy w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów nie zaś w oparciu o dane zawarte w innych dokumentach (nawet jeśli takie posiadałby).

Nie może także zostać przez Sąd uwzględniony zarzut dotyczący nieprawidłowych wpisów do ewidencji w zakresie powierzchni działki nr [...]. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, jeśli skarżący uważa, iż zapisy w ewidencji gruntów są nieprawidłowe, to może podjąć działania w kierunku wprowadzenia w nich zmian, lecz wyłącznie we właściwym trybie, którym jest postępowanie o zmianę zapisów w ewidencji gruntów, zainicjowanym przed właściwym organem (tak m.in. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 7.10.2007r. w sprawie II SA/Bk 573/09, Wspólnota 2009/43/39). A zatem organy architektoniczno – budowlane związane są przy wydawaniu decyzji zapisami zawartymi w ewidencji gruntów. Powyższe zmiany mogą być wprowadzone przez właściwy organ (starostę) zainicjowane przez właściciela gruntu (tu: skarżącego).

A zatem powyższe okoliczności pozostają bez wpływu na treść niniejszego

rozstrzygnięcia a ocena prawidłowości wpisów w ewidencji pozostaje poza kompetencją organów i sądu administracyjnego w tej sprawie.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.