Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1257/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 54 ust. 3, 118 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity
article: art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2019 r. sprawy ze skargi P.M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego P.M. kwotę 480 złotych (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. oraz art. 50, art. 54

ust. 3 w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1929 ze zm.; dalej ustawa o ABW i AW) utrzymał w mocy własny rozkaz personalny nr [...] z dnia

[...] maja 2016 r. w przedmiocie zwolnienia P. M. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] września 2016 r.

Do wydania powyższych rozkazów doszło w następującym stanie sprawy.

Szef ABW, działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. odwołał P. M. ze stanowiska Zastępcy Szefa ABW i przeniósł do Grupy Dyspozycyjnej Szefa ABW w Biurze Kadr ABW bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia. Z dniem [...] stycznia 2016 r. P. M. został delegowany z urzędu

z W. do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w K.

Następnie pismem z [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy

o ABW oraz AW, Szef ABW zaproponował funkcjonariuszowi przeniesienie z urzędu z W. do K. na stanowisko eksperta Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w K. w [...] grupie uposażenia zasadniczego - 3.995 - (trzy tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć) złotych z dodatkiem służbowym - 1.500 - (jeden tysiąc pięćset) złotych.

W dniu [...] marca 2016 r. P. M. na druku propozycji kadrowej dokonał skreślenia zdania "Nie wyrażam zgody na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe" pozostawiając nieskreślone zdanie "Wyrażam zgodę

na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe" oraz umieścił adnotację o treści "W załączeniu przekazuję uzupełnienie mojego stanowiska". W uzupełnieniu tegoż stanowiska, datowanym również na dzień [...] marca 2016 r., funkcjonariusz poinformował, że wyraża zgodę jedynie na przeniesienie z urzędu z W.

do K. na stanowisko eksperta. Wskazał, że z uwagi na aktualnie wykonywane obowiązki, uzasadnione jest przeniesienie go do Wydziału Operacyjnego a nie

do Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w K.

W związku z powyższym Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia

[...] maja 2016 r. zwolnił P. M. z dniem [...] września 2016 r. ze służby

w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Pismem z [...] czerwca 2016 r. funkcjonariusz złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. rozkazem personalnym nr [...], żądając uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenia postępowania

w przedmiocie zwolnienia ze służby w ABW. Uznał, że nie istnieją wobec niego podstawy do wszczęcia postępowania o zwolnienie ze służby. Wyjaśnił, że [...] marca 2016 r. wyraził zgodę na przeniesienie z urzędu z W. do K.

na stanowisko eksperta Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w K. w [...] grupie uposażenia zasadniczego z dodatkiem służbowym w kwocie 1.500 złotych. Nadmienił, że swoją zgodę podtrzymał w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. Podkreślił, że jego stanowisko w powyższym zakresie nie zmieniło się.

Szef ABW po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w rozkazie z dnia [...] lipca

2016 r., utrzymującym w mocy rozkaz z dnia [...] maja 2016 r., stwierdził, że zgodnie

z art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariusz może pozostawać

w dyspozycji Szefa ABW nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy. Zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych

dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 ustawy, chyba

że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

Organ wyjaśnił, że złożona funkcjonariuszowi propozycja kadrowa (pismo

nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.) nie została przez niego zaakceptowana. W dniu [...] marca 2016 r. P. M., na propozycji kadrowej, o której mowa

w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, dokonał wprawdzie skreślenia zdania

"Nie wyrażam zgody na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe" pozostawiając stwierdzenie "Wyrażam zgodę na wymienione wyżej stanowisko służbowe", jednakże do propozycji załączył uzupełnienie tego stanowiska. W części dotyczącej określenia na nowo wysokości dodatku służbowego funkcjonariusz stwierdził, że nie wyraża zgody na jego obniżenie. Zdaniem Szefa ABW, uzupełnienie to stanowi zaprzeczenie wyrażenia zgody na przedstawioną propozycję kadrową.

Dalej organ wyjaśnił, że racjonalny ustawodawca nie pozostawił funkcjonariuszowi możliwości negocjacji lub stawiania warunków w zakresie propozycji składanej przez Szefa ABW, czy to w zakresie stanowiska służbowego, czy też związanych z nim warunków finansowych, które zostały zaproponowane. Takie rozwiązanie jest skorelowane z charakterem stosunku służbowego funkcjonariusza ABW. Dlatego też brak wyrażenia zgody funkcjonariusza zobligowało organ do zwolnienia go ze służby.

P. M. (skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2016 r., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie rozkazu z dnia [...] maja 2016 r. Skarżący zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 54 ust. 3 ustawy o ABW w zw. z art. 65 § 1 Kc., poprzez przyjęcie, że skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie na określone stanowisko w sytuacji gdy taką zgodę wyraził. Dodatkowo zarzucił naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77

ust. 1 i art. 80 Kpa., poprzez zaniechanie oceny materiału dowodowego na datę wydania decyzji i pominięcie pisma skarżącego z [...] kwietnia 2016 r. i stanowiska zajętego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] czerwca 2016 r. potwierdzających wyrażenie zgody na przeniesienie na określone stanowisko. Zarzucił błędne przyjęcie, że przenoszenie funkcjonariusza na podstawie art. 54

ust. 3 ustawy o ABW może nastąpić na stanowisko niższe, w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu wskazuje, że możliwe jest na jego podstawie tylko przeniesienie na stanowisko równorzędne a podstawami prawnymi przenoszenia na niższe stanowisko są art. 57 ust. 1 lub 2 ustawy o ABW (w razie spełnienia określonych w nim przesłanek).

W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1597/16, uwzględnił skargę i uchylił wydane w niniejszej sprawie rozkazy personalne.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, przywołując treść art. 54 ustawy o ABW i AW, że granicach rozpatrywanej sprawy pozostają czynności organu podejmowane po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, a więc po upływie okresu pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Szefa ABW, który to okres może trwać nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy. Czynności te rozpoczyna propozycja przeniesienia na określone stanowisko służbowe. Przesłankami zwolnienia ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW są: upływ okresu pozostawania

w dyspozycji Szefa Agencji, propozycja przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe, niewyrażenie przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko oraz zwolnienie ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6. Jak stwierdził Sąd, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy organ winien ustalić okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW, w zgodzie z art. 77 § 1 Kpa., tj. wyczerpująco zebrać

i rozpatrzyć, a następnie ocenić, zgodnie z ustanowioną w art. 80 Kpa., zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego, czy upłynął okresu pozostawania

w dyspozycji Szefa Agencji, czy została przedstawiona funkcjonariuszowi propozycja przeniesienia na określone stanowisko służbowe, czy funkcjonariusz nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko oraz czy zwolnienie ze służby pozostaje z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6.

W ocenie Sądu, organ nie wywiązał się z powyższego obowiązku. Nie zwrócił bowiem uwagi na pierwszą z powyższych przesłanek, tj. upływ okresu pozostawania skarżącego w dyspozycji Szefa ABW.

Sąd wskazał, że w przypadku odmowy przyjęcia stanowiska wyznaczonego przed upływem okresu pozostawania w dyspozycji Szefa ABW, funkcjonariusz nie zostaje zwolniony ze służby, lecz pozostaje on nadal w dyspozycji Szefa ABW, aż do upływu okresu, o jakim mowa w art. 54 ust. 2 (12 miesięcy). Zatem przepis ten ma niewątpliwie charakter ochronny i zapobiega nagłym zmianom statusu funkcjonariusza dając czas organowi na ewentualne znalezienie funkcjonariuszowi odpowiedniego stanowiska. Ponadto z brzmienia przepisu art. 54 ust. 3 ustawy

o ABW wynika, jak podał Sąd, że inicjatywa związana ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby należy do organu nie zaś do funkcjonariusza. Samo zaś niewyrażenie zgody przez funkcjonariusza na przeniesienie go na określone stanowisko, w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze okres, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu nie powoduje, że funkcjonariusz przestaje być w dyspozycji Szefa ABW.

Natomiast początkiem biegu terminu zwolnienia ze służby na podstawie

art. 54 ust. 3 jest zdarzenie stanowiące podstawę zwolnienia funkcjonariusza

na podstawie tego przepisu. Tym zdarzeniem jest czynność prawna funkcjonariusza o niewyrażeniu pisemnej zgody na przeniesienie na określone stanowisko proponowane przez organ.

Tymczasem, jak stwierdził Sąd, w rozpoznawanej sprawie organ nie uwzględnił faktu, że skarżący nie przebywał w dyspozycji Szefa ABW dwunastu miesięcy. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący rozkazem personalnym Szef ABW nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. został odwołany ze stanowiska Zastępcy Szefa ABW i przeniesiony do dyspozycji Szefa ABW w Biurze Kadr ABW bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia z dniem

[...] listopada 2015 r. Natomiast pismem z [...] lutego 2016 r. Szef ABW zaproponował funkcjonariuszowi przeniesienie z urzędu z W. do K. na stanowisko eksperta Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w K., a skarżący

w dniu [...] marca 2016 r. propozycji tej nie przyjął, stąd też organ rozkazem z dnia [...] maja 2016 r., utrzymanym w mocy rozkazem z dnia [...] lipca 2016 r. zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] września 2016 r.

Sąd stanął na stanowisku, że od czasu przeniesienia skarżącego

do dyspozycji do momentu wyrażenia przez skarżącego opinii o proponowanym stanowisku, a nawet do wyznaczonej daty zwolnienia ze służby, nie upłynęło

12 miesięcy. Dlatego też, w sytuacji gdy organ uznał, że skarżący nie wyraził zgody na przyjęcie proponowanego stanowiska, winien – zgodnie z wykładnią przepisu

art. 54 ust 2 cytowanej ustawy, pozostawić skarżącego w dyspozycji do momentu upływu powyższego terminu i dopiero po jego upływie wszcząć procedurę zwolnienia skarżącego ze służby.

W ocenie Sądu niedochowanie powyższego terminu i wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby było przedwczesne

i naruszyło przepis art. 54 ust 2 cytowanej ustawy, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Szef ABW objął powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której podniósł szereg naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt

I OSK 856/17, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

NSA stanął na stanowisku, zgodne z którym przeniesienie funkcjonariusza

do dyspozycji jest jedną z form pełnienia przez niego służby. Sposób pełnienia służby przez funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określają przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

11 marca 2003 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji, wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 54 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW.

Z § 2 i § 4 tego rozporządzenia wynika, że przeniesienie funkcjonariusza

do dyspozycji Szefa może nastąpić w przypadku przewidywanego wyznaczenia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe.

Jak stwierdził NSA, analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że celem przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji Szefa jest oczekiwanie na wyznaczenie na inne stanowisko służbowe. Instytucja przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji ma zatem charakter tymczasowy i trwa do chwili pojawienia się możliwości mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, które powinno nastąpić

w ciągu okresu 12 miesięcy. Jednocześnie NSA zauważył, iż stosownie do treści

§ 3 ust. 3 ww. rozporządzenia w rozkazie personalnym o przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji Szefa określa się jedynie datę, z którą następuje przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa, natomiast nie oznacza się daty granicznej przebywania w tej dyspozycji. Oznacza to, że okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Szefa, w zależności o terminu przedstawienia funkcjonariuszowi propozycji kadrowej dotyczącej innego stanowiska służbowego

i zachowania funkcjonariusza w tym przedmiocie, a więc wyrażenia zgody

na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe bądź niewyrażenia pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, może być krótszy niż 12 miesięcy.

W ocenie NSA, Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 54 ust. 2 i ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. Niezasadnie przyjął, że przepis art. 54 ust. 2 tej ustawy stanowi dla funkcjonariusza uprawnienie o charakterze ochronnym – przebywania

w dyspozycji Szefa Agencji przez okres co najmniej 12 miesięcy. Tymczasem użyte w tym przepisie sformułowanie "nie dłużej niż 12 miesięcy" oznacza jedynie maksymalny okres przez który funkcjonariusz może przebywać w dyspozycji. Przedstawiona przez Sąd I instancji interpretacja tego przepisu, przy uwzględnieniu treści art. 54 ust. 3 ww. ustawy oznaczałaby, że przed upływem tego okresu składanie przez organ funkcjonariuszowi propozycji przeniesienia na inne stanowisko byłoby bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) i art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.

w świetle powyższych kryteriów należało, uznając skargę na zasługującą

na uwzględnienie, wyeliminować go z obrotu prawnego.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 54 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (ustawa o ABW i AW), zgodnie z którym, po upływie okresu o którym mowa w ust. 2 (tj. po upływie okresu pozostawania w dyspozycji Szefa Agencji), funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6 ustawy, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

Jak wynika z treści powyższej regulacji ustawodawca określił w niej obowiązki i prawa zarówno organu, jak i strony. Na organ nałożył obowiązek przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe albo zwolnienia funkcjonariusza ze służby w razie niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie

na zaproponowane stanowisko.

Kluczową zatem okazuje się być kwestia złożonego przez funkcjonariusza oświadczenia w zakresie przedstawionej mu przez Szefa ABW propozycji przeniesienia na inne niż dotychczas zajmowane stanowisko służbowe. W przypadku bowiem nieustosunkowania się przez funkcjonariusza w wymaganej formie

do przedstawionej propozycji w ciągu 5 dni od dnia jej otrzymania lub braku wyrażenia zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe, zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o ABW i AW zostaje wszczęte z urzędu postępowanie

w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W rozpatrywanej sprawie skarżący w piśmie z [...] marca 2016 r. odniósł się

w przepisanym terminie do przedstawionej mu w piśmie organu z [...] lutego 2016 r. propozycji przeniesienia na stanowisko eksperta Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w K., oświadczając, że wyraża zgodę na przeniesienie

z W. do K. na stanowisko eksperta. Do pisma z [...] marca 2016 r. skarżący dołączył załącznik, w którym wskazał, że proponowana zmiana warunków wynagrodzenia jest niezgodna z przepisami i nie wyraża na nią zgody. Trzeba przy tym zauważyć, że brak zgody na warunki finansowe, wskazany w pierwotnym stanowisku był całkowicie irrelewantny, co zauważył zresztą także szef ABW w obu decyzjach, a także w odpowiedzi na skargę, wskazując, że i tak zgodnie z art. 118 ustawy o ABW skarżący zachowałby prawo do wynagrodzenia związanego

z poprzednio zajmowanym stanowiskiem. Ponadto jak wynika z odpowiedzi

na skargę jednocześnie z pismem z dnia [...] lutego 2016 r. poinformowano skarżącego, że stosownie do treści art. 118 ust. 1 ustawy o ABW i AW zachowa

on prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku Zastępcy Szefa ABW, do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia i stanowiska służbowego, skutkiem czego wynagrodzenie otrzymywane przezeń nie ulegnie obniżeniu. Tak więc dołączone do pisma wyrażającego zgodę na przeniesienie służbowe stanowisko skarżącego dotyczące wynagrodzenia było irrelewantne

w stosunku do samego wyrażenia zgody.

Następnie Szef ABW pismem z [...] marca 2016 r. wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia go ze służby

w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stwierdził między innymi, że wprawdzie pismo z [...] marca 2016 r. zatytułowane jest "Odpowiedź – wyrażenie zgody

na propozycję objęcia stanowiska eksperta w DABW w K.", to w istocie, skarżący odmówił przyjęcia zaproponowanych mu warunków służby.

Zdaniem Sądu, Szef ABW wszczynając wobec skarżącego postępowanie

w przedmiocie zwolnienia ze służby błędnie przyjął, że skarżący nie wyraził zgody

na przedstawioną mu propozycję przeniesienia służbowego. Takie stanowisko Szefa ABW nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentach stanowiących akta administracyjne sprawy w przedstawionym przez organ druku z [...] lutego 2016 r.,

w którym skarżący dokonał skreślenia zdania "Nie wyrażam zgody na przeniesienie na wymienione wyże stanowisko służbowe", pozostawiając zdanie "Wyrażam zgodę na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe". Pod powyższą adnotacją skarżący złożył swój podpis. W załączeniu przekazał również uzupełnienie stanowiska (pismo z [...] marca 2016 r.), które pismem z [...] kwietnia 2016 r. cofnął, podtrzymując jednocześnie wyrażoną przez siebie zgodę na przeniesienie

na zaproponowane przez Szefa ABW stanowisko. Nie budzi zatem wątpliwości okoliczność, że w niniejszej sprawie skarżący wyraził zgodę na wspomniane wyżej przeniesienie służbowe, składając w tym zakresie stosowne oświadczenie woli.

Istota stosunku służbowego w opozycji do stosunku pracy sprowadza się

do większego nasycenia tego pierwszego elementami administracyjnoprawnymi, większej zależności służbowej, ograniczenia w korzystaniu z niektórych uprawnień

i swobód. Rekompensatą powyższej asymetrii prawnej stron stosunku służbowego jest większa stabilizacja zatrudnienia. Nie narusza ona jednak podstawowej zasady wolności pracy. Stąd istota przedmiotowego stosunku prawnego nie sprzeciwia się stosowaniu do oświadczeń woli w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego przepisów K.c. w drodze analogii legis. Zgodnie zaś z art. 61 K.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Odwołanie późniejsze skuteczne jest natomiast

za zgodą drugiej strony (por. A. Janiak w ; Gawlik Z., Janiak A., Jedliński A., Kidyba A., Kopaczyńska-Pieczniak K., Niezbecka E., Sokołowski T. komentarz do Kodeksu Cywilnego, wyr. SA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2007 r., I ACa 919/06, Lex

nr 298389).

Analiza zgromadzonych w niniejszym postępowaniu akt sprawy pozwala przyjąć, że Szef ABW nie dokonał prawidłowej oceny złożonego przez skarżącego oświadczenia woli w zakresie przedstawionej mu propozycji przeniesienia

na stanowisko służbowe. Nawet gdyby przyjąć, że oświadczenie skarżącego

o cofnięciu załącznika do zgody wyrażonej w dniu [...] marca 2016 r. (w ramach pisma Szefa ABW z [...] lutego 2016 r.) nie doszło do adresata równocześnie z tą pierwotną zgodą, to Szef ABW przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby

z dnia [...] maja 2016 r. był w posiadaniu dwóch oświadczeń, które winien był wziąć pod rozwagę w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Jeżeli natomiast pomiędzy nimi organ doszukał się pewnych sprzeczności, to w takiej sytuacji powinien był podjąć działania zmierzające do wyeliminowana dostrzeżonych wątpliwości.

Postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe jest sformalizowanym postępowaniem administracyjnym. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest prowadzić je z poszanowaniem zasad ogólnych określonych

w Kodeksie postępowania administracyjnego (Kpa.). W odróżnieniu od oświadczenia o wystąpieniu ze służby, które wszczyna postępowanie administracyjne, zgoda

na przeniesienie jest oświadczeniem składanym już w toku postępowania administracyjnego. To organ bowiem wszczyna postępowanie w przedmiocie przeniesienia składając funkcjonariuszowi propozycję. Zgoda lub brak zgody są następnie oświadczeniami o charakterze procesowym wyznaczającymi dalszy bieg postępowania, stąd jako fundamentalne uznać należy właściwe przyjęcie

i zakwalifikowanie złożonego przez danego funkcjonariusza w powyższym zakresie oświadczenia, czego w rozpatrywanej sprawie zabrakło.

W decyzji pierwszej instancji organ przeprowadził wywód wskazujący dlaczego uważa, że nie dysponuje zgodą na przeniesienie na inne stanowisko

i dlaczego nie uznaje zmiany stanowiska w oparciu o art. 61 K.c. Skarżący

we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł jeden argument, a mianowicie, że wyraził zgodę na przeniesienie służbowe i swoją zgodę podtrzymał w piśmie

z [...] kwietnia 2016 r., zaś Szef ABW rozpatrując sprawę w drugiej instancji uznał brak tej zgody. Wszak jeżeli nawet uznać, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu załącznika do pierwotnej zgody nie doszło do adresata równocześnie z tą pierwotną zgodą, to należy przyjąć, że organ dysponował w takiej sytuacji dwoma oświadczeniami przed wydaniem decyzji. Nie ma przy tym absolutnie żadnej podstawy, żeby to drugie oświadczenie zignorować. De facto winny być one brane pod uwagę równocześnie jako jedno oświadczenie woli. Jeżeli zachodziła pomiędzy nimi jakaś sprzeczność to w takiej sytuacji organ winien dokonać wykładni oświadczenia woli w oparciu o art. 65 ust. 1 K.c. i tłumaczyć je tak jak wymagają tego okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Szef ABW nie orzekł zatem na podstawie całego materiału dowodowego, gdyż pominął w ogóle pismo z [...] kwietnia 2016 r., czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 Kpa..

W konsekwencji skoro organ podzielał stanowisko skarżącego w zakresie wynagrodzenia za prawidłowe, to nie miał podstaw do kwestionowania zgody wyrażone na druku z [...] lutego 2016 r.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie 200 p.p.s.a..