Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 447/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.),, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 447/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. orzekł o uznaniu W. P. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od 25 maja 2006 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji odwołał się W. P.. Podał, że nie jest zadowolony z rozstrzygnięcia, bowiem decyzja nie przyznaje mu prawa do zasiłku i tym samym pozbawia go prawa do życia i egzystencji w społeczeństwie, co gwarantuje mu Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Podniósł, iż ma 56 lat i PUP nr 1 w Ł. nie zapewnia mu żadnej pracy. Utrzymuje się z wynagrodzenia żony, które wynosi 680 zł miesięcznie. Ma dwoje dzieci i środki te nie wystarczają na życie.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż stosownie do przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pojęcie bezrobotny oznacza m.in. osobę zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Rejestracja w powiatowym urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i następuje, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po przedstawieniu przez osoby rejestrujące się, dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

Organ II instancji wskazał, że W. P. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. w celu rejestracji w dniu 25 maja 2006 r. W tym dniu zadeklarował zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, a także przedstawił dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji. Wobec uznania, iż W. P. spełnił powyższe warunki, uzasadnionym było przyznanie mu statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 maja 2006 r.

Ponadto organ wskazał, iż W. P. był kilkakrotnie zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł.. Poprzednia rejestracja miała miejsce w dniu 23 lutego 2005 r. W. P. na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] pobierał zasiłek dla bezrobotnych od dnia 24 lutego 2005 r. do dnia 17 lipca 2005 r., czyli przez okres 144 dni. W. P. kontynuował pobieranie zasiłku, który przyznano mu w 2003 r. na okres 12 miesięcy ( decyzja nr [...] z dnia [...]). Utracił on status bezrobotnego z dniem 1 września 2005 r. z powodu podjęcia zatrudnienia w A przy ZK – [...] w Ł. (decyzja nr [...] z dnia [...] oraz oświadczenie z dnia [...] ). Ostatnia rejestracja W. P. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł. miała miejsce w dniu 25 maja 2006 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cytowanej wyżej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Art. 71 ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy stanowi, iż do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika.

Organ odwoławczy wskazał, iż okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania W. P. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. to okres od dnia 24 listopada 2004 r. do dnia 24 maja 2006 r. Do 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy, w przypadku W. P. można zaliczyć : 1) okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł. od dnia 24 listopada 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (tj. 38 dni), 2) okres pobierania zasiłku chorobowego, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika - od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 18 lutego 2005 r. (tj. 49 dni), 3) okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w A przy ZK – [...] w Ł. od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 listopada 2005 r. (tj. 91 dni), 4) okres pobierania zasiłku chorobowego, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika - od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 21 maja 2006 r. (tj. 172 dni), czyli łącznie 350 dni.

Wojewoda [...] wskazał, że utrata statusu bezrobotnego powoduje jednoczesną utratę prawa do wszelkich świadczeń przysługujących bezrobotnym. W przypadku bezrobotnych, którzy utracili status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni, ale wcześniej utracili prawo do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, nie mają zastosowania przepisy art. 73 ust. 5 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które pozwalają na przyznanie bezrobotnym prawa do zasiłku na tzw. okres uzupełniający, bowiem przepisy te stanowią odpowiednio : art. 73 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy stanowi, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4; zgodnie zaś z art. 73 ust. 7 wyżej wymienionej ustawy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. W. P. w trakcie poprzedniej rejestracji wykorzystał w całości przyznany mu zasiłek (decyzja Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] oraz decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] ) i dlatego obecnie nie może uzyskać prawa do zasiłku na okres uzupełniający, wynikający z poprzedniej rejestracji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż W. P. nie spełnia również ustawowych warunków do przyznania mu prawa do "nowego" zasiłku, bowiem z wymaganych 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy, posiada jedynie 350 dni, które nigdy nie stanowiły podstawy przyznania prawa do zasiłku.

Organ II instancji wyjaśnił, że zasiłki dla bezrobotnych przyznawane są jedynie w oparciu o wyżej wskazane przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a te organ I instancji uwzględnił w całości rozpatrując sprawę. W świetle obowiązujących przepisów, trudna sytuacja materialna rodziny nie stanowi samoistnej przesłanki do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W. P. może zwrócić się o pomoc finansową do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Filii Ł., Punkt Pracy Socjalnej dla podopiecznych zamieszkałych w Ł. przy ul. A 12 mieści się przy ul. B 12.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, iż organy administracji nie uwzględniły zasadniczej kwestii podnoszonej przez niego, a mianowicie prośby o pomoc w uzyskaniu pracy, jakiegoś zatrudnienia, ponieważ wynagrodzenie za pracę pozwoli mu utrzymać rodzinę. Powołał się na Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, która gwarantuje mu prawa do pracy, ochrony rodzinnej. Skarżący poddał, iż od wielu lat był zarejestrowany jako bezrobotny w PUP nr [...] i nigdy nie otrzymał od tego pośrednika żadnej propozycji pracy. Ponadto podał, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie ma pieniędzy na pomoc finansową, gdy jedna osoba w rodzinie pracuje.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), regulujący uprawnienia bezrobotnego do zasiłku.

Przepis ten zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami:

1) nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, bezrobotny wykazał łącznie okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 powołanego art. 71.

Oba warunki muszą być spełnione łącznie.

W toku postępowania prowadzonego przez organy administracji publicznej, bezspornie ustalono, iż W. P. w dniu rejestracji – 25 maja 2006 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. wykazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (tj. od 24 listopada 2004 r. do dnia 24 maja 2006 r.) posiadał 350 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, zamiast 365 dni. Organy administracji oparły się na dokumentach, które zostały załączone przez skarżącego do akt sprawy. Do 350 dni, okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, organy zaliczyły okres zatrudnienia w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł. od dnia 24 listopada 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (38 dni), okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 stycznia 2005 r. do 18 lutego 2005 r. (49 dni), okres zatrudnienia w A przy ZK [...] w Ł. od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 listopada 2005 r. (91 dni), okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 21 maja 2006 r. (172 dni).

Skoro w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący nie spełniał obu warunków, o których mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku nie mogło mu zostać przyznane.

Zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.