Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1289/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska ( spr.) Asesor WSA Joanna Kube Asesor WSA Andrzej Kołodziej Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2005 r. sprawy ze skargi T.L. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

- UZASADNIENIE -

Starosta P. w dniu [...] września 2000 r. wydał T.L. akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.).

W uzasadnieniu podano, że skarżąca była zatrudniona w dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw na podstawie mianowania i posiadała wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela przedmiotów, zgodnie z kierunkiem wykształcenia w określonych jednostkach oświatowych.

[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 kpa w związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela oraz art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw, stwierdził nieważność aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego wydanego skarżącej przez Starostę P..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Starosta P., nadając skarżącej stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego wskazał jako podstawę prawną art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw i podał w jej uzasadnieniu, że nauczycielka w dniu wejścia w życie ww. ustawy była zatrudniona na podstawie mianowania, co nie było zgodne ze stanem faktycznym.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskali z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stali się nauczycielami zatrudnionymi na podstanie mianowania w rozumieniu ustawy Karta Nauczyciela.

Organ wskazał, że T.L. nie była zatrudniona w dniu 6 kwietnia 2000 r. (tj. w dniu wejścia w życie tej ustawy) na podstawie mianowania, lecz na podstawie umowy o pracę. W związku z tym mianowanie dokonane przez Starostę P. zostało dokonane z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw.

Od tej decyzji skarżąca odwołała się, jednakże Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał tę decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu wskazał, że skarżąca w dniu 6 kwietnia 2000 r., tj. w dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, była zatrudniona na stanowisku nauczyciela - wychowawcy w internacie Zespołu Szkół [...] w J. na podstawie umowy o pracę. A zatem nie spełniała przesłanki, o której mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, to znaczy nie była zatrudniona na podstawie mianowania. Dlatego też nie mógł jej być nadany tytuł nauczyciela mianowanego. Należało zatem stwierdzić nieważność tej decyzji. Na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 Karty Nauczyciela organem właściwym do stwierdzenia nieważności tej decyzji był [...] Kurator Oświaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy Karta Nauczyciela. Wniosła również o umorzenie postępowania i orzeczenie, że w dacie wręczenia skarżącej aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, tj. w dniu [...] września 2000 r., doszło do skutecznego nawiązania z nią stosunku pracy na podstawie mianowania (art. 10 ust. 1, art. 13 ustawy Karta Nauczyciela w związku z art. 2 Kodeksu pracy).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ponawiając argumenty zawarte w decyzji. Sąd oddala skargę, bowiem badając ją nie stwierdził naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna.

Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa niezbędne jest wykazanie, że decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy.

W rozpatrywanej sprawie [...] Kurator Oświaty, orzekając o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] września 2000 r. - aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego T.L., zarzucił tej decyzji, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Starosta P. nadał bowiem skarżącej stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w sytuacji, gdy nie spełniała ona w dniu 6 kwietnia 2000 r., to jest w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), przesłanek zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskali z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stali się nauczycielami zatrudnionymi na podstanie mianowania w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.).

T.L. w dniu 6 kwietnia 2000 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2000 r., zatrudniona była na stanowisku nauczyciela - wychowawcy w internacie Zespołu Szkół [...] w J., na podstawie umowy o pracę. A zatem nie spełniała przesłanki, o której mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, nie była bowiem zatrudniona na podstawie mianowania. Nie mógł jej być więc nadany tytuł nauczyciela mianowanego. Zasadne było zatem stwierdzenie nieważności tej decyzji. [...] Kurator Oświaty stosownie do art. 9b ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy Karta Nauczyciela był organem właściwym do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 b ust. 4 powołanej ustawy Karta Nauczyciela akt nadania stopnia awansu zawodowego jest decyzją administracyjną. Akt nadania stopnia nauczyciela mianowanego, wydany na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., jest decyzją deklaratoryjną, która potwierdza jedynie uzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, z mocy prawa przez nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania. Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. nadała ten stopień wszystkim nauczycielom zatrudnionym w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie mianowania. A zatem z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że uzyskanie przez nauczyciela z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego w dniu 6 kwietnia 2000 r. uwarunkowane było pozostaniem w tym dniu w stosunku pracy na podstawie mianowania. Uznanie zatem przez skarżącą, że na skutek wydania aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego doszło do przekształcenia formy nawiązania stosunku pracy z umowy o pracę w stosunek pracy nawiązany na podstawie mianowania uznać należy za bezpodstawny.

Akt nadania stopnia awansu zawodowego jest rodzajem certyfikatu zawodowego wydawanego w trybie administracyjnym, decyzją organu administracji publicznej. Nie jest to wobec tego akt pracodawcy podejmowany w ramach łączącego go z nauczycielem stosunku pracy. Certyfikat ten daje uprawnienie do zatrudnienia w określonych rodzajach szkół. Nadanie stopnia awansu zawodowego nie powoduje bezpośredniej zmiany warunków pracy (treści stosunku pracy) nauczyciela.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie mogła otrzymać z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego, bowiem w dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw a więc w dniu 6 kwietnia 2000 r., nie była zatrudniona na podstawie mianowania, a jedynie na podstawie umowy o pracę.

Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, że istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.