Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 340/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi D. K. i M. C. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 11 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 lutego 2011 r., nr [...], Starosta Nyski - działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. - odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 27 października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Wspólnocie Mieszkaniowej A w [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie kotłowni olejowej, wbudowanej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...] na [...], na działkach o numerach [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że w niniejszej sprawie wpłynęło w dniu 13 grudnia 2010 r. pismo J. C. o wznowienie postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją nr [...], w którym podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz słusznego interesu prawnego wnioskodawcy. Starosta Nyski odnotował, że jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku oraz ustalił, iż wniosek został złożony w wymaganym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym J. C. dowiedział się o zakwestionowanej decyzji. W związku z tym organ wznowił postępowanie, co nastąpiło w dniu 11 stycznia 2011 r. Dalej, Starosta stwierdził, odwołując się do treści art. 28 K.p.a., że wnioskodawca nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania, albowiem w postępowaniu głównym, zakończonym sporną decyzją o pozwoleniu na budowę, nie miał on interesu prawnego i nie uzyskał przymiotu strony. W jego ocenie, J. C. - jako członek Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz współwłaściciel mieszkania z piwnicą i współwłaściciel części wspólnych budynku, a także udziału w nieruchomości gruntowej - posiada jedynie ograniczone prawo rzeczowe do władania nieruchomością i jest reprezentowany na zewnątrz przez Zarząd Spółdzielni. Ponadto organ wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę pojęcie strony zdefiniowano w art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) i w świetle tej regulacji krąg osób, którym przysługuje status strony zawężony został do osoby prawnej zarządzającej nieruchomością zabudowaną budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, położonymi na działkach o numerach [...] i [...], oraz występującej na zewnątrz w imieniu swoich członków. Odnosząc się do argumentacji wniosku o wznowienie, w którym J. C. powoływał się na wpływ pozwolenia na budowę na jego prawo korzystania z mieszkania oraz w którym wskazywał na chorobę, zagrożenie bezpieczeństwa, hałas i brak uprawnienia inwestora do działania w imieniu wszystkich właścicieli, Starosta podniósł, że Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej A wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, przedkładając dokumenty potwierdzające umocowanie do reprezentowania członków Wspólnoty oraz składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, ochronę przed hałasem gwarantują przepisy § 323 i § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ administracji architektoniczno- budowlanej nie sprawdza jednak projektu budowlanego i zaprojektowanych oraz zastosowanych w nim rozwiązań konstrukcyjnych i technicznych. "Jedynym obowiązkiem ciążącym na organie (...) jest dopełnienie proceduralnych wymagań przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane", co sprowadza się do sprawdzenia kompletności wymaganych dokumentów. Natomiast prawidłowość zastosowanych rozwiązań projektowych to "domena jednostki projektowej". Podsumowując, Starosta Nyski stwierdził, że nie zaistniały przesłanki podmiotowe oraz przedmiotowe, wymienione w art. 145 § 1 K.p.a.

Pismem z dnia 25 lutego 2011 r. J. C. wniósł odwołanie od decyzji Starosty Nyskiego z dnia 3 lutego 2011 r., nr [...], domagając się jej zmiany przez uchylenie decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 27 października 2010 r. Uzasadniając swoje żądanie wywodził, że zarówno przepis art. 28 Prawa budowlanego, jak i art. 28 K.p.a. nie mówią o naruszeniu interesu prawnego. Wystarczające jest, by postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego, a ten wynika z konkretnych przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 § 1 i art. 64 Konstytucji RP; art. 1 ust. 1, art. 12 i art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali; art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego oraz § 323 i 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie odwołującego, myli się Starosta gdy twierdzi, że w pewnych kategoriach spraw status strony nie będzie przysługiwał członkom wspólnoty mieszkaniowej. Ponadto ochronę prawa własności gwarantuje Konstytucja, która nie ceduje praw właścicielskich na inne podmioty. Zasilanie lokalu z budowanej kotłowni ingeruje w prawo własności odwołującego, czyli w jego odrębną własność, na co on nie wyraża zgody. Dalej, J. C. wywodził, że podstawą przyznania mu przymiotu strony winny stanowić zwłaszcza przepisy dotyczące przenikania hałasu do mieszkania, które znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie kotłowni. Własnego interesu prawnego upatruje również w stworzeniu przez inwestycję zagrożenia dla osób przebywających w mieszkaniu oraz w zmianie sposobu wykorzystania części wspólnej budynku (pralni i suszarni). Podkreślił, że chce korzystać z dotychczasowej kotłowni, zaś budowa kolejnej kotłowni nie pozwala mu realizować prawa własności, naraża go na niepotrzebne koszty.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 11 maja 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania. Po zrelacjonowaniu stanu faktycznego sprawy, w tym odnotowaniu, że wniosek o wznowienie został złożony w ustawowym terminie, organ odwoławczy przybliżył warunki i cele stosowania instytucji wznowienia oraz podkreślił, iż przed jego podjęciem należy zbadać wystąpienie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych żądania wznowienia. Z żądaniem tym, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może wystąpić podmiot, któremu przysługiwał status strony w zakończonym postępowaniu i który bez własnej winy został pozbawiony w nim udziału. Omawiając pojęcie interesu prawnego i strony postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, Wojewoda wskazał, że za taką stronę należy uznać inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Skarżący, jako współwłaściciel lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym, wraz z innymi właścicielami lokali tworzy wspólnotę mieszkaniową, której sprawami kieruje zarząd. Zarząd reprezentuje również wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie roboty budowlane objęte kwestionowanym pozwoleniem na budowę mają być prowadzone w pomieszczeniu wspólnym ogółu właścicieli, zatem - zdaniem Wojewody - stroną postępowania administracyjnego była tylko Spółdzielnia, reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty, zwłaszcza że skarżący nie wykazał, by doszło do naruszenia jego własnego, indywidualnego interesu prawnego. Ewentualna emisja hałasu z jednego lokalu do drugiego może uzasadniać wystąpienie do sądu powszechnego z roszczeniem odszkodowawczym. Natomiast z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby użytkowanie spornej kotłowni powodowało naruszenie istniejących warunków w stopniu powodującym ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości (lokalu). Dalej, organ odwoławczy wywodził, że wymienione w odwołaniu przepisy wykonawcze dotyczą wymogów projektowania i nie mogą świadczyć, podobnie jak i pozostałe regulacje wskazane przez J. C., o naruszeniu jego indywidualnego interesu. Kotłownia została zaprojektowana w pomieszczeniach piwnicznych budynku nr [...], natomiast mieszkanie odwołującego znajduje się na parterze w budynku sąsiednim. Hałas pochodzący z urządzeń technologicznych, przenikający do pomieszczeń będzie niższy od poziomu dopuszczalnego, a zabezpieczenie przed rozprzestrzenianiem się wibracji stanowią podstawy akustyczne pod kotłem i amortyzatory na przewodach wodnych za pompą. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, świadczy o braku po stronie J. C. przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, stąd należało je umorzyć, jako bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję J. C., M. C. i D. K. wnieśli o jej uchylenie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie można im przypisać prawa strony w przedmiotowym postępowaniu, oraz naruszenie art. 7, art. 75 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego zbadania sprawy oraz "wybiórcze zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego", bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Wspólnota Mieszkaniowa A obejmuje 24 lokale mieszkalne, natomiast skarżący są nie tylko właścicielami własnych lokali, ale także współwłaścicielami gruntu oraz części wspólnych budynku, w którego pralni i suszarni jest zlokalizowania sporna kotłownia. Nieprawdziwe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że kotłownia ta jest lokalizowana w budynku obok, bowiem budynek składa się z czterech klatek o numerach [...], a inwestycja jest realizowana w piwnicy ich budynku, w bezpośrednim sąsiedztwie. Ponadto Wojewoda lakonicznie odniósł się do ich interesu prawnego, natomiast przywołane w odwołaniu przepisy prawa materialnego błędnie zakwalifikował jako dotyczące projektowania i stanowienia o obowiązku zachowania odpowiednich parametrów. Zarówno art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i art. 28 K.p.a. nie wymagają, by został naruszony interes prawny, wystarczy, że postępowanie dotyczy tego interesu lub obowiązku. Podobne uprawnienia wypływają z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Interes prawny skarżących wynika:

- z art. 21 § 1 i art. 64 Konstytucji RP, gdyż wydając pozwolenie na budowę kotłowni, która zasila nie tylko części wspólne ale także lokale mieszkalne, i na co nie wyrażali zgody, pozbawiono ich ochrony prawa własności i narażono na niepotrzebne wydatki, bo Spółdzielnia posiada już kotłownię osiedlową, przekazaną nieodpłatnie przez Agencję Nieruchomości Rolnych w [...];

- z art. 1 ust. 1 i art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali, bowiem inwestycja dotyczy ich lokali mieszkalnych;

- z art. 12 ustawy o własności lokali, ponieważ zostaną pozbawieni możliwości korzystania ze wspólnej pralni i suszarni;

- z art. 140 i 144 oraz art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego, bo odłączenie ich nieruchomości od zasilania centralnego ogrzewania może pozbawić skarżących członkostwa w Spółdzielni, a ponadto przedmiotowe pozwolenie na budowę ingeruje w prawa właścicielskie, chronione tymi przepisami;

- z § 323 i § 326 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ praca pieca spowoduje przenikanie hałasu i drgań do ich mieszkań, zakłóci warunki odpoczynku, snu i może narazić na niebezpieczeństwo skarżących i ich rodziny (groźba wybuchu).

Ponadto skarżący podnieśli, że Wojewoda Opolski nie odniósł się do zarzutu, że nie wykonano ekspertyzy budynku i nie przeprowadzono postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, pomimo iż takie działania powinny mieć miejsce z uwagi na zagrożenie życia i zdrowia oraz możliwość uszkodzenia mienia (budynku).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie w części dotyczącej J. C., podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wyjaśniając, że sporna kotłownia zlokalizowana jest w klatce o numerze [...], a lokal skarżącego znajduje się w klatce o numerze [...]. Odnośnie skargi M. C. i skargi D. K. organ odwoławczy wniósł o ich odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym zakresie wyjaśnił, że wskazane osoby nie były stronami przedmiotowego postępowania. Uzyskały one odrębne decyzje od Starosty Nyskiego: z dnia 4 lutego 2011 r. – M. C. (nr [...]) oraz z dnia 7 lutego 2011 r. – D. K. (nr [...]), obie odmawiające uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 27 października 2010 r. W tych sprawach zostały wydane w dniu 11 maja 2011 r. dwie decyzje odwoławcze, jedna adresowana do M. C. (nr [...]), a druga do D. K. (nr [...]). Ostatnio wskazane decyzje zostały dołączone do akt sprawy.

Na wezwanie Sądu D. K. uiściła w terminie wpis od skargi w kwocie 200 zł. M. C. i J. C. zostali wezwani do opłacenia tego wpisu solidarnie, z pouczeniem, że wniesienie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia drugą osobę z obowiązku jego uiszczenia. W dniu 19 lipca 2011 r. wpłynął na konto tut. Sądu wpis uiszczony przez M. C. Działając na zarządzenie sędziego, Sąd poinformował strony postępowania o błędnym wezwaniu do opłacenia wpisu sądowego od skargi solidarnie przez małżonków C. oraz wezwał M. C. do udzielenia odpowiedzi na pytanie, któremu ze skarżących należy przypisać uiszczony przez nią wpis w wysokości 200 zł. Na pytanie Sądu M. C. odpowiedziała pismem z dnia 29 marca 2012 r., że to właśnie jej należy przypisać wpis od skargi. W związku z tym wezwano J. C. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skutecznie w dniu 6 kwietnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 340/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę J. C. z uwagi na brak uiszczenia przez skarżącego wpisu.

Na rozprawie sądowej w dniu 6 września 2012 r. Przewodnicząca Wspólnoty Mieszkaniowej A w [...] wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Odnotować również należy, że postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest na zasadzie skargowości, zatem przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sądy administracyjne obowiązane są do zbadania legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego skargę. Określając krąg podmiotów uprawnionych do złożenia skargi, ustawodawca nie przewidział bowiem podejmowania z urzędu przez sądy administracyjne kontroli legalności działalności administracji publicznej. W myśl zasady skargowości, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie uprawnionego podmiotu. Zgodnie z art. 50 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie do treści wskazanego przepisu, uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przyznane zostało, po pierwsze, podmiotom posiadającym własny, konkretny interes prawny, po drugie, podmiotom działającym w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

Oparcie legitymacji do złożenia skargi na kryterium własnego interesu prawnego oznacza, że zaskarżony akt lub czynność organu wykonującego administrację publiczną musi dotyczyć interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku, przede wszystkim, z konkretną normą prawa materialnego (ewentualnie - w pewnych sytuacjach - procesowego lub ustrojowego), w oparciu o którą w postępowaniu administracyjnym, w określonym stanie faktycznym, organ administracji publicznej może dokonać konkretyzacji uprawnień lub obowiązków określonego podmiotu, bądź podjąć określone czynności. Stwierdzenie zatem interesu prawnego wymaga ustalenia związku między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, który polega na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego indywidualnych praw i obowiązków wynikających z obowiązującego prawa. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, który nie daje legitymacji do bycia stroną, tak postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Występuje on wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże zainteresowanie to nie znajduje oparcia w przepisach chroniących sferę jego interesów.

Mając na uwadze powyższe wskazać przyjdzie, że na gruncie art. 50 P.p.s.a legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Jak trafnie zauważono w doktrynie, skarżący "musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie, oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurę ich podejmowania" (tak: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, str. 275).

W niniejszej sprawie, badając legitymację skargową M. C. i D. K., które wniosły skargę wspólnie z J. C., uznać należało, że nie posiadały one interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym, w ramach którego podjęta została zaskarżona decyzja, jak i nie posiadają go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przed podaniem przyczyn, które zadecydowały o takim ustaleniu Sądu zasadne jest przypomnienie, że przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 11 maja 2011 r., którą uchylono w całości decyzję Starosty Nyskiego z dnia 14 lutego 2011 r., nr [...], odmawiającą J. C. uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 27 października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Wspólnocie Mieszkaniowej A w [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, oraz umorzono wznowione postępowanie. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją Starosty z dnia 27 października 2010 r. wystąpił J. C. oraz inni członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej A, w tym skarżąca M. C. (żona J. C.) i D. K. Każdej z tych osób wydano odrębną decyzję, w której oceniano jej własny interes prawny w żądaniu wznowienia postępowania. Obie skarżące nie zakwestionowały kierowanych do nich decyzji Wojewody Opolskiego, natomiast złożyły skargę na decyzję, której adresatem jest J. C. i który także zaskarżył tę decyzję. Odnotować również trzeba, że postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 340/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę J. C. z uwagi na brak uiszczenia przez niego wpisu od skargi. Pozostała zatem do rozpoznania skarga M. C. i D. K., bowiem wniosły one w terminie wymagany wpis.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie M. C. i D. K. nie przysługuje interes prawny do kwestionowania objętej skargą decyzji, gdyż z całą pewnością, w żadnym zakresie, nie rozstrzyga ona o ich prawach i obowiązkach. Podkreślenia wymaga, że cechami interesu prawnego jest jego indywidualny i konkretny charakter, zaś postępowanie administracyjne dotyczy tak pojmowanego interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w postępowaniu tym wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Co istotne, skarżące nie brały udziału - jako strony - w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 11 maja 2011 r., uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną i umarzającą wznowione na wniosek J. C. postępowanie. Zaskarżona decyzja dotyczy więc innego niż M. C. i D. K. podmiotu, tj. J. C., który jako jedyny legitymowany był do jej skarżenia. Zauważyć przyjdzie, że podjęte przez organy obu instancji decyzje nie załatwiały sprawy merytorycznie co do istoty, ale orzekały o kwestii formalnej, tj. niedopuszczalności prowadzenia - na wniosek J. C. - postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Zapadłe rozstrzygnięcia nie odnoszą się więc do interesu prawnego innych podmiotów, lecz jedynie do interesu prawnego osoby żądającej wznowienia postępowania. Oceny tej nie może zmienić fakt, że wszyscy skarżący w postępowaniu przed organami administracji domagali się uchylenia tej samej decyzji, ponieważ zarówno kontrolowana obecnie decyzja Wojewody Opolskiego, jak i decyzja ją poprzedzająca nie przesądzały o braku możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania wznowieniowego na wniosek M. C. i D. K. Wnioski obu wskazanych skarżących zostały rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami, w których poddano ocenie ich interes prawny do kwestionowania w nadzwyczajnym trybie ostatecznej decyzji Starosty Nyskiego nr [...] z dnia 27 października 2010 r., zatem były one legitymowane do złożenia skargi na skierowane do nich rozstrzygnięcia, czego nie uczyniły. Dodatkowo, odnośnie skarżącej M. C. stwierdzić przyjdzie, że z samego faktu małżeństwa nie wynika możliwość złożenia skargi w sprawie dotyczącej wyłącznie uprawnień jej męża.

Podsumowując, raz jeszcze powtórzyć trzeba, że obie skarżące nie posiadają własnego interesu prawnego w zaskarżeniu objętej skargą decyzji, bowiem umorzono nią postępowanie wznowione na wniosek innej osoby. M. C. i D. K., dążąc do przyznania im statusu strony w postępowaniu związanym z zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz udzieleniem pozwolenia na budowę spornej kotłowni i w efekcie do zbadania podjętej w tym przedmiocie decyzji, nie wzięły pod uwagę tego, że zakwestionowana w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja nie wypowiada się w kwestii ich interesu prawnego. Nie wpływa więc w żaden sposób na ich prawa i obowiązki, o których rozstrzygnięto innymi aktami i które to akty także podlegały zaskarżeniu. Skarżące nie wskazały też żadnego przepisu prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, z którego można byłoby wywodzić ich uprawnienie lub obowiązek pozostający w związku z treścią zaskarżonej decyzji. Stąd, należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie M. C. i D. K. posiadają jedynie interes faktyczny, który jednak - jako pozbawiony ochrony prawnej w omawianym zakresie - nie stanowił legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi. Chodzi tu bowiem o rzeczywiste powiązanie pomiędzy sytuacją prawną konkretnego podmiotu a przedmiotem postępowania (tak NSA w wyroku z 18 marca 2011r., sygn. akt I OSK 741/10, LEX nr 1079818).

Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast ustalenie przez Sąd, że skarga została wniesiona przez podmiot nieposiadający materialnej legitymacji skargowej mogło jedynie skutkować oddaleniem skargi, bez merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1397/09 - dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt: II OSK 227/11, LEX nr 1071206).

Skoro, jak wykazano wyżej, M. C. i D. K. nie posiadają interesu prawnego we wniesieniu skargi w sprawie dotyczącej wyłącznie uprawnień procesowych J. C., to Sąd - z tego powodu - złożoną przez nie skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.