Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 693/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w R. na uchwałę Rady Gminy w R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów 1/ stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] 2/ zasądza od Rady Gminy R. na rzecz A S.A. w R. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 693/04

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 6 kwietnia 2004 r. A. S.A. w R. wniosło zarzuty do wyłożonego w dniach 1 marca 2004 r. - 24 marca 2004 r. w siedzibie Urzędu Gminy R. "projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości R., ul. T. – L.", zarzucając sprzeczność ze studium, niewłaściwy tryb procedowania Rady Gminy R. i spowodowanie utraty walorów mieszkaniowych działki będącej własnością wnoszących zarzuty.

W uzasadnieniu zarzutów A S.A. w R. wskazało, że w dniu 29 czerwca 2001 r. Rada Gminy R. podjęła uchwałę Nr XXVII/225/2001 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. Uchwałą Nr XI/95/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. Rada Gminy R. uchwaliła miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego gminy R.. Zgodnie z § 2 pkt 2 tej uchwały z obszaru objętego planem wyłączono działki o numerach ewidencyjnych [...] położone w R. przy ul. T. - L.

Zdaniem wnoszących zarzuty Rada Gminy R. tym samym zdecydowała, że dla wyłączonego obszaru będzie opracowywany odrębny plan, objęty odrębną procedurą a, tymczasem Wójt Gminy R. zamieścił w gazecie ogłoszenie "o terminie ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", gdzie w zawiadomieniu tym jako podstawę prawną podano art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W opinii wnoszących zarzuty pominięto w ten sposób unormowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., której to przepis art. 85 ust. 2 jednoznacznie stanowi, że rozpoczęte prace związane ze sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można kontynuować po wejściu w życie nowej ustawy tj. po dniu 11 lipca 2003 r., jeżeli zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Wnoszący zarzuty podkreślili, że wprowadzone pojęcie "ponowne wyłożenie" nie istnieje w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym i jest wyłożeniem planu, który był uchwalony - z wyłączeniem "wycinka".

Zdaniem A S.A. w R. zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym procedura dla przedmiotowego terenu winna odbywać w trybie obowiązujących przepisów - w tym trybie nastąpiły zmiany w procedurze sporządzania.

Zdaniem wnoszących zarzuty także ustalenie studium są wiążące, co oznacza, że proponowana funkcja handlowa nie może pojawić się na terenach, gdzie studium stanowi o funkcji mieszkaniowo - rolniczej.

Ponadto A S.A. w R. wskazało, że poza istotnymi błędami procedury, wyłożony ponownie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Rzgów wskazuje na lokalizację istniejącej już zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wokół proponowanego terenu o funkcji handlowej.

Rada Gminy R. uchwałą z dnia 29 czerwca 2004r nr XXII/192/2004 postanowiła odrzucić zarzuty. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami), a także art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41),

W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy R. wskazała, że spośród trzech zastrzeżeń wymienionych w piśmie A. S.A. w R. tylko zarzut utraty walorów mieszkaniowych działki nr [..] może być traktowany jako zarzut, ponieważ sprzeczność ze studium i niewłaściwy tryb procedowania nie naruszają interesu prawnego A S.A. w R. i nie mogą być traktowane jako zarzut - mają one na celu tylko wytknięcie organom gminy rzekome naruszenia przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutów Rada Gminy R. wskazała, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymagała "badania spójności planu ze studium", co zostało wykonane. Ponadto organ wskazał, że studium określa funkcję mieszkaniową dla przedmiotowego terenu jako podstawową, przewidując też funkcję usługową.

Ponadto Rada Gminy R. podniosła, że plan sporządzany był w trybie "starej ustawy" tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i jego pierwsze wyłożenie do publicznego wglądu nastąpiło w grudniu 2002 r., czyli przed wejściem w życie "nowej ustawy" tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast wyłożenie planu w marcu 2004 r. było skutkiem decyzji Rady Gminy R. o powtórzeniu niektórych etapów procedury planistycznej w odniesieniu do przedmiotowego terenu.

Bezpodstawne jest, zdaniem Rady Gminy R. twierdzenie, że wprowadzone pojęcie "ponowne wyłożenie" nie istnieje w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zastosowany tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zdaniem Rady w żadnym stopniu nie naruszył uprawnień wnoszących zastrzeżenia w procesie decydowania o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu. W szczególności nie zignorowano w procedurze żadnego prawa, jakie gwarantuje ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, ściśle przestrzegano wymogi określone w jej art. 18 ust. 2 pkt 7 - 10.

Rada Gminy R. wskazała ponadto, że zgodnie z "nową ustawą" (art. 85 ust. 2) prace nad planami, których wyłożenie nastąpiło przed dniem 11 lipca 2003 r. należy kontynuować w trybie "starej ustawy" i tak też postąpiono. Intencją Rady Gminy R., w momencie podejmowania uchwały wprowadzającej tzw. etapowanie, nie było ograniczenie obszaru, który zamierzała objąć przysługującym władztwem planistycznym, lecz jedynie podzielenie terenu gminy na mniejsze obszary, w celu ułatwienia rozwiązania konfliktów społecznych, jakie się ujawniły w związku z uchwaleniem planu gminy.

Ponadto Rada Gminy R. wskazała, że żadne przepisy obowiązującego prawa nie wspierają żądania skarżących nienadawania funkcji handlowej terenom przeciwnie żądanie takie koliduje z gwarancjami ochrony własności wynikającymi z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz z ustaw zwykłych (art. 140 k.c., art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W świetle powołanych przepisów żaden właściciel nieruchomości nie ma prawa narzucać właścicielom innych nieruchomości swojej woli i ograniczać ich wolności w zakresie wykonywania przysługujących uprawnień właścicielskich.

W opinii Rady Gminy R. przygotowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie pozbawia nieruchomości o nr ewid. [...] walorów mieszkaniowych, albowiem działka ta już w momencie jej nabycia przez wnoszących zarzut, a więc w dniu 23 grudnia 2002 r. nie miała w pełni "walorów mieszkaniowych", albowiem dwa tygodnie wcześniej, w jej sąsiedztwie zakończona została budowa obiektu, którego przeznaczenie określono jako magazyn roślin.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A S.A. w R. wniosło o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej uchwały nr XXII/192/2004 jako sprzecznej z prawem, jako podstawę skargi wskazując naruszenie przez Radę Gminy R. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności poprzez błędną wykładnię art. 85 ust. 2 tej ustawy oraz przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi A S.A. w R. zakwestionowało pogląd, że "sprzeczność ze studium i niewłaściwy tryb procedowania nie naruszają interesu skarżącego i nie mogą być one traktowane jako zarzut. Owe naruszenia lub ich brak, mają, zdaniem skarżącego, wpływ na jego interes i decydują, stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, o ważności (legalności) uchwały, zgodnie bowiem z tym przepisem uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a zatem chodzi o to, by akt prawa miejscowego, był prawidłowy nie tylko z materialnego punktu widzenia, ale także z punktu widzenia proceduralnego.

Według skarżącego podstawowe uchybienie to naruszenie przepisu art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżanej przez skarżącego sprawie sytuacja, o której stanowi powołany przepis, nie miała miejsca, gdyż Rada Gminy R. Uchwałą nr XVIII/137/2000, na skutek uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów skarżących, wyłączyła spod zakresu terytorialnego wówczas prowadzonych prac planistycznych dla obszaru całego R. działki [...] położone w R. przy ul. T. – L., a wyłączenie to oznaczało, iż pierwotny zakres terytorialny uchwały uległ zmianie, a ściślej został podzielony na dwa obszary, dla których Rada Gminy R. podjęła decyzję o oddzielnym opracowywaniu projektu planu.

W opinii skarżącego dla wyłączonego terenu, obejmującego wskazane wyżej działki, projekt planu przed dniem 11 lipca 2003 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie został wyłożony do publicznego wglądu, tak jak tego wymaga art. 85 ust. 2 tej ustawy - zawiadomienie o wyłożeniu tego projektu do publicznego wglądu zostało ogłoszone dopiero w dniu 9 lutego 2004 r., gdzie jako podstawę wyłożenia projektu planu podano przepis art. 18. ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący uważają, że wedle tego przepisu rozpoczęte prace związane ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można kontynuować po wejściu w życie nowej ustawy, jeżeli zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, to znaczy dopełniono wymogu art. 18 ust. 2 pkt 5 "starej" ustawy. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż aby do rozpoczętych prac planistycznych miała zastosowanie "stara" ustawa musiałyby być spełnione łącznie dwie przesłanki: musiałaby zostać podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu i organy gminy musiałyby zawiadomić o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu. Jak wskazują skarżący czynności te, stosownie do przepisu art. 89, winny być dokonane przed datą wejścia w życie "nowej" ustawy - racjonalny ustawodawca zakłada, iż "starą" ustawę stosuje się tylko wówczas, gdy prace planistyczno są zaawansowane, a niecelowym byłoby w takiej sytuacji przeprowadzanie procedury od początku.

W konsekwencji "wyłożenie", na które powołuje się Rada Gminy R. uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, nie stanowiło prawidłowego wyłożenia projektu planu dla przedmiotowego terenu, ponieważ zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 85 ust 2 "nowej" ustawy procedura dla przedmiotowego terenu winna odbywać w trybie obowiązujących przepisów - "nowej" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która to ustawa wprowadziła wiele zmian w procedurze sporządzenia planu, a tych wymogów wyłożony do wglądu plan miejscowy nie spełniał.

Strona skarżąca me zgadza się także z poglądem, iż wyłożony plan nie jest sprzeczny ze studium i że brak owej sprzeczności jest wystarczający dla oceny prawidłowości sporządzenia planu - ustalenia studium zgodnie z nową ustawą są wiążące, a zatem proponowana funkcja handlowa nie może pojawić się na terenach, gdzie studium stanowiło dla tego terenu o funkcji mieszkaniowo-rolniczej.

Skarżący nie zgadza się także z twierdzeniem, iż będąca jego własnością działka nr [...] w momencie nabycia "nie miała w pełni walorów mieszkaniowych albowiem dwa tygodnie wcześniej w jej sąsiedztwie została zakończona budowa obiektu, którego przeznaczenie określono jako magazyn roślin". Przede wszystkim skarżący podkreślili fakt, iż ów magazyn roślin został zrealizowany bez obowiązkowego raportu oddziaływania na środowisko, od samego początku użytkowany jest jako obiekt handlowy, bez stosownych zezwoleń i jego funkcja handlowa niezgodna jest z przeznaczeniem terenu w dotychczasowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, niezgodne z prawem działania właściciela nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] nie mogą wymuszać czy nawet uzasadniać zmiany przeznaczenia tej działki.

W opinii strony skarżącej Rada Gminy R., uchwalając plan dla spornego terenu nie wzięła również pod uwagę okoliczności, iż wokół spornej nieruchomości nr [...] dla której obecnie przewiduje się funkcję handlową istnieją nieruchomości, które w planie miejscowym przewidziane są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a analiza mapy pozwala zauważyć, iż wśród nieruchomości o funkcji mieszkaniowej sporna działka jako jedyna ma funkcję handlową - z tego względu trudno zgodzić się zawartym w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały poglądem, wedle którego, zasada koncentracji określonych celów w terenie z uwzględnieniem sąsiedztwa została zachowana.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że zgodnie z ustalonym stanowiskiem, wypracowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, legitymacja skargowa w ramach procedury planistycznej jest skonstruowana inaczej niż legitymacja procesowa w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. W tym wypadku nie wystarczy, zdaniem organu, aby naruszenie prawa - nawet rzeczywiste, a nie pozorne - miało wpływ na czyjeś interesy prawne.

Jak wskazuje Rada Gminy R. legitymowanym do wniesienia zarzutu, a następnie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę o nieuwzględnieniu zarzutu jest jedynie ten, kogo interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowym planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu (art. 24 ust. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), a zatem nie każde naruszenie prawa daje podstawę do wnoszenia zarzutu, lecz jedynie takie, które stanowi jednocześnie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i którego źródłem są ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu - powyższym wymogom nie odpowiada, zdaniem organu, żadne z zastrzeżeń podniesionych w skardze A. S.A. w R.

Zdaniem organu strona skarżąca powołuje się w uzasadnieniu swej skargi na rzekome naruszenia przepisów prawa, jednakże nie wskazuje, że owe naruszenia przepisów prawa oznaczają jednocześnie naruszenie interesu prawnego A S.A. w R., a tymczasem nie każde naruszenie obiektywne obowiązującego porządku prawnego jest jednocześnie naruszeniem interesu prawnego jakiegoś podmiotu. Naruszenie procedury, gdyby nawet miało miejsce, może oznaczać jednocześnie naruszenie czyichś interesów prawnych.

W opinii Rady Gminy R., wbrew twierdzeniu strony skarżącej, przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 - zm. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), nie wymaga, by do dnia 11 lipca 2003 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wyłożony do publicznego wglądu, lecz by do tej daty nastąpiło zawiadomienie o wyłożeniu, a więc zawiadomienie, że w określonym terminie projekt ten zostanie wyłożony - warunek ten został spełniony. Organ wskazuje, że zawiadomienie o wyłożeniu z dnia 9 lutego 2004 r. było - w odniesieniu do projektu planu obejmującego obszar wskazany w skardze - powtórnym zawiadomieniem o powtórnym wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu.

Ponadto Rada Gminy R. podała, że problem stosowania w procedurze planistycznej "starej" lub "nowej" ustawy, jak i problem prawidłowości wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu nie może stanowić podstawy zarzutu, a w konsekwencji i skargi na uchwałę o jego odrzuceniu.

W opinii organu przedmiotem zarzutu, a w konsekwencji i skargi na uchwałę o jego odrzuceniu, nie może być również istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenu, ani też sposób użytkowania już istniejących obiektów budowlanych, dlatego powoływane fakty dotyczące istnienia budynku wzniesionego jako magazyn roślin, a użytkowanego jako hala, której wnętrze na podstawie umów najmu użytkowane jest na cele handlowe, jest bez znaczenia dla ustalenia i oceny, czy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożony do publicznego wglądu narusza interes prawny skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą w/w okoliczności wskazane w art. 145 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

W świetle tak zakreślonej kognicji skarga A. S.A. w R. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm.) zarzuty do projektu planu może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, a uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutów w całości lub w części można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Skarżący wykazał naruszenie jego interesu prawnego. Naruszeniem tym może wszak być zmiana przeznaczenia terenów sąsiadujących z nieruchomością skarżącego z mieszkaniowego na usługowy - kwestionowany projekt przewiduje przeznaczenie terenu na cele usługowe, w tym duże formy działalności jak hale. Nie pozostaje to bez wpływu na działki sąsiednie. W tym sensie skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego. Ponadto z chwilą zaskarżenia uchwały rady gminy do sądu, sąd bada zgodność uchwały z prawem, zatem rozpoznaniu przez sąd podlegają wszystkie zgłoszone zarzuty. Nietrafny jest zatem zarzut niewykazania legitymacji skarżącego do wystąpienia z zarzutami i ze skargą.

Kwestią sporną jest w niniejszym postępowaniu zastosowanie właściwej podstawy prawnej dla procedury uchwalenia planu obejmującego działki wyłączone z planu uchwalonego uchwałą nr XI/95/2003 z dnia 22 lipca 2003r..

W dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 85 ust. 2 tej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie wystarczy ogłoszenie o wyłożeniu w miejscowej prasie, obwieszczenie i ogłoszenie o tym w sposób zwyczajowo przyjęty, konieczne jest także zawiadomienie na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami, o których mowa w art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Za prawnie wadliwą należy uznać praktykę powiadamiania o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w przyszłości bez wyczerpania kolejnych etapów procedury planistycznej, określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., zgodnie z którym to przepisem poszczególne etapy działań planistycznych winny być przeprowadzane kolejno.

Trafny jest zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Stosowanie do art. 11 i 12 starej ustawy - gmina w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu określa swobodnie obszar, który będzie objęty miejscowym planem, jest to jej uprawnienie władcze. W toku procesu planistycznego można dokonywać w projekcie zmian, ponawiać częściowo procedury określone w art. 18, ale z regulacji zawartej w art. 25 starej ustawy ( z 1994r. ) wynika jednoznacznie, że jest to możliwe przed uchwaleniem planu. Oznacza to, że ustawa nie przewidywała etapowego uchwalania planu w tym znaczeniu, jak to przyjęła Gmina R. Z regulacji zwartej w powołanym art. 25 starej ustawy, z jej wykładni i gramatycznej i celowościowej wynika jednoznacznie, że wszelkie obszary nie objęte uchwałą końcową, uchwalającą plan, winny być objęte procedurą uchwalania od początku. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie znała instytucji etapowego uchwalania planu, w konsekwencji czego brak było podstaw do uchwalenia kilku planów na podstawie tej samej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia projektu. Zapis w uchwale Rady Gminy R. z czerwca 2001 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu, który przewiduje etapowe sporządzanie planu dla różnych części obszaru ma jedynie w ocenie sądu znaczenie informacji, że w przyszłości zostanie sporządzony kolejny plan dla obszarów, które na różnym etapie postępowania wszczętego tą uchwałą zostaną pominięte. Także dla tych obszarów, które zostały wyłączone ostateczną uchwałą z dnia 22 lipca 2003r. o uchwaleniu planu.

W rezultacie należało uznać, że z chwilą uchwalenia planu, kolejne obszary, pominięte w planie z 22.07.2003r. winny zostać objęte procedurą od początku. Należy podkreślić, że zarówno ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., jak i ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. nie znają instytucji ponownego wyłożenia planu. W nowej ustawie zawarte jest unormowanie analogiczne do przepisu art. 25 ustawy z 1994r., stanowiąc w art. 19 ust. 1, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17 (ogłoszenia, uzgodnienia), ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Nadal więc ustawodawca przewiduje częściowe powtórzenie procedur w stosunku do części projektu, ale tylko przed podjęciem uchwały końcowej.

Z tych przyczyn należało dla działek objętych sporem wszcząć ponownie procedury zmierzające do uchwalenia planu, ale już pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Konsekwencją tego uchybienia - zastosowania niewłaściwego prawa materialnego - było niezachowanie wszystkich wymaganych procedur i co równie istotne - brak rozważenia, czy projekt jest zgodny z warunkami studium. O ile bowiem ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. wymagała badania spójności planu z warunkami określonymi w studium, o tyle nowa ustawa ustanawia wymóg zgodności miejscowych planów zagospodarowania z warunkami studium, stwierdzając wprost w art. 9 ust. 4, że ustalenia te są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei na burmistrza, wójta i prezydenta miasta przepisy nowej ustawy nakładają obowiązek sporządzenia projektu zgodnie z zapisami studium (art.15). Gmina zaś uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1).

Zastosowanie niewłaściwego prawa materialnego miało zatem istotny wpływ na wynik postępowania.

Z uwagi na powyższe, uznając za trafne zarzuty podniesione w skardze sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały rady Gminy R. na podstawie art. 147 §1 ustawy o p.s.a. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 ustawy o p.s.a.