Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1026/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie z art. 260 § 1 PPSA
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 260 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy na skutek sprzeciwu "[...]" od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1026/15 w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 17 lipca 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., starszy referendarz sądowy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku "[...]"o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia dla skarżącego adwokata. Referendarz sądowy uznał bowiem, że w warunkach niniejszej sprawy sytuacja procesowa, w jakiej znalazł się skarżący, nie powoduje konieczności ustanowienia dla niego zawodowego pełnomocnika. Sprawa ta jest jedną z wielu o podobnym charakterze, jakie skarżący prowadził przed tut. Sądem, co uzasadnia twierdzenie, że skarżącemu znana jest zarówno specyfika tych spraw, jak

i procedura sądowoadministracyjna. Zaznaczył ponadto, że środki, którymi skarżący dysponuje umożliwiają mu, przy rozsądnym gospodarowaniu, poczynienie pewnych oszczędności. Jednocześnie wskazano, że w niniejszej sprawie skarżący zwolniony jest

z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy.

W złożonym na to postanowienie sprzeciwie skarżący podał, że żyje w ubóstwie, ponieważ utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 529 zł i zasiłków celowych

w różnych wysokościach, przyznawanych na częściowe zaspokojenie innych potrzeb bytowych. Wywiódł ponadto, że z uwagi na niedostatek wiedzy w zakresie regulacji prawnych dotyczących postępowania procesowego, uważa udział pełnomocnika

w niniejszej sprawie za niezbędny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia,

a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skargę w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 19 sierpnia 2015 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium odwoławczego w "[...]", tym samym, w sprawie mają zastosowanie cytowane wyżej przepisy p.p.s.a.

Wskazać po pierwsze należy, iż w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Tym samym, w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje jedynie kwestia ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., ustanowienie adwokata następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zauważyć należy, iż niniejsza sprawa jest jedną z wielu - o podobnym charakterze, jakie skarżący prowadził przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. Prawomocnie zakończono już postępowanie w sprawach skarżącego m.in. o sygn. akt: II SA/Ol 1274/14, II SA/Ol 1081/14, II SA/Ol 51/15, II SA/Ol 52/15. Ostatnio tut. Sąd oddalił skargi skarżącego m.in. wyrokami z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 398/15,

z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 367/15 i z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 663/15. Wskazane sprawy dotyczyły odmowy przyznania skarżącemu zasiłków celowych we wnioskowanym przez niego zakresie, na zakup leków, butli gazowych lub odzieży.

Należy podkreślić, że MOPS w "[...]"w miarę swoich możliwości finansowych, przyznaje skarżącemu zasiłki celowe na zaspokojenie jego potrzeb. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych kart świadczeń skarżącego za okresy: 1 stycznia - 31 grudnia 2014 r. (k. 1-5) oraz 1 stycznia – 31 marca 2015 (k. 6-7) wynika, iż poza zasiłkiem stałym w wysokości 529 zł otrzymuje on zasiłki celowe (na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, na zakup posiłku lub żywności, na zakup opału, na zakup odzieży, "na zaspokojenie innych potrzeb"), których łączna wysokość w 2014 r. wyniosła 4.240 zł, co w przeliczeniu na miesiąc stanowi 353,33 zł, natomiast w okresie trzech pierwszych miesięcy 2015 r. - 1.186 zł, co w przeliczeniu na miesiąc stanowi 395,33 zł. Zatem skarżący objęty jest stałą pomocą ośrodka pomocy społecznej, średnio miesięcznie otrzymuje do dyspozycji łącznie ok. 924 zł (tak w 2015 r.), co oznacza, że wysokość pomocy, jaką skarżący otrzymuje od Państwa, przekracza nawet wysokość najniższego świadczenia emerytalnego. Jednak organ, ze względu na ograniczone środki finansowe i wiele osób potrzebujących, nie jest w stanie w pełni zaspokoić oczekiwań skarżącego odnośnie do zapewnienia mu środków na zakup leków, czy inne wskazywane przez niego potrzeby, co wielokrotnie wyjaśniał w wydawanych decyzjach. Zaskarżając decyzje MOPS w "[...]", skarżący za każdym razem podnosi tożsame argumenty. Wskazuje, że zgodnie z obowiązującym prawem powinien mieć zagwarantowaną ochronę zdrowia i oddzielny zasiłek celowy na lekarstwa. Podnosi, że został pozbawiony możliwości zarobkowania poza miejscem swojego zamieszkania w związku z prowadzeniem przed sądami powszechnymi i Trybunałem Konstytucyjnym sprawy dotyczącej przydzielenia mu lokalu zamiennego, który nie został mu dostarczony w latach 1990-2005. Jego zdaniem, Burmistrz Miasta "[...]"nie zabezpiecza niezbędnych środków na lekarstwa, które skarżący musi wykupić w całości, natomiast organy przerzuciły koszt zakupu niezbędnych leków na zasiłek stały, który i tak jest niewystarczający na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Argumentacja skarżącego została już wielokrotnie poddana kontroli WSA

w Olsztynie, który we wskazanych powyżej przykładowych tylko sprawach rozpatrywanych przez tut. Sąd, precyzyjnie wyjaśnił nietrafność zarzutów skarżącego w powielanych treściowo skargach. W tej sytuacji należy stwierdzić, że pełna tożsamość argumentacji skarżącego, prezentowana w kolejnych skargach prawomocnie rozpoznanych przez WSA w Olsztynie, a także w kolejnej wniesionej skardze, jest podstawą do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi (por. postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt

II FZ 684/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny

i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarga skarżącego, która tym razem dotyczy odmowy przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu odzieży, tj. skarpet, podkoszulków i majtek, ponownie powiela argumentację prawną, ocenioną jako chybiona w ww. sprawach sądowoadministracyjnych. Wniesiona skarga jest bezzasadna, bowiem bez głębszej analizy prawnej, na

pierwszy rzut oka, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 oraz z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, dostępne w CBOSA). Nie wnosi ona żadnych nowych argumentów prawnych lub faktycznych, dotyczących zagadnienia tożsamego dla wszystkich ww. spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami WSA w Olsztynie. Kolejna skarga skarżącego wyraża jedynie jego ciągłe niezadowolenie z decyzji organów administracyjnych, jednakże już przy jej pobieżnej analizie wstępnej można skonstatować, że nie będzie ona możliwa do uwzględniania, bowiem tak samo jak we wcześniejszych sprawach, skarżący nie przyjmuje do wiadomość treści prawa powszechnie obowiązującego.

Należy jednocześnie podkreślić, że o ile sąd zobligowany jest wszcząć postępowanie na skutek wniesienia każdej skargi, to już przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w tym postępowaniu, musi być racjonalnie uzasadnione. Sąd, jako gospodarz postępowania, będący jednocześnie dysponentem środków publicznych w tym zakresie, nie może akceptować sytuacji, w której koszty wszczętych przez skarżącego, licznych

i merytorycznie wątpliwych postępowań sądowych, zostałyby sfinansowane przez Skarb Państwa.

Reasumując, Sąd uznał, że pełne powielenie przez stronę w skardze zarzutów

i argumentacji prawnej oraz twierdzeń dotyczących stanu faktycznego, przedstawionych już we wcześniejszych skargach wniesionych w podobnych sprawach dotyczących przyznania zasiłku celowego, a oddalonych prawomocnie przez sądy administracyjne, pozwala na stwierdzenie, że kolejna skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata.

W związku z tym, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.