Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 216/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M., J. H., J. G., J. F., M. G., E. G., J. K. i H. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących B. M., J. H., J. G., J. F., M. G., E. G., J. K. i H. K. kwotę po 376 (trzysta siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 maja 2011 r. B. M., J. H., J. G., J. F., M. G., E. G., J. K. i H. K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpatrzeniu wniosku B. M. z dnia 23 kwietnia 1997 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1951 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1950 nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].

W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzj.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę zainicjowaną powyższym wnioskiem. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).

Skoro decyzja Ministra Infrastruktury została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.

Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem organ podjął czynności i wydał akt, których domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 i art. 202 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd nie uwzględnił kwoty uiszczonego wpisu od skargi, gdyż skarżący, pomimo wydania decyzji, nie cofnęli skargi, co stanowiłoby podstawę do zwrotu uiszczonej przez skarżących opłaty na podstawie

art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepodjęcie tej czynności oznacza, iż kwota uiszczonego wpisu nie jest kosztem niezbędnym

w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela w tym zakresie stanowiska przedstawionego między innymi

w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r.

(II OZ 454/11 i II OZ 455/11, niepubl.) i w całości przychyla się do argumentacji zawartej

w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r. (IV Cr 309/87, niepubl.), która znajduje także zastosowanie przy wykładni pojęcia kosztów celowych,

o których mowa w art. 200 p.p.s.a. z uwagi na identyczność przyjętych zasad rozstrzygania o kosztach postępowania na gruncie postępowania przed sądem powszechnym i sądem administracyjnym.