Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 422/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus (sprawozdawca), Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia, że na cel związany z budową stacji bazowej telefonii cyfrowej B nie może być przeznaczony teren w S. Z. przy ul. K. [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. Z., stosując przepis art. 104 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 z późn. zmianami), ustalił, że na cele polegające na "Budowie stacji przekaźnikowej telefonii cyfrowej B, kod stacji "[...] W. S." (kontenera z urządzeniami przesyłowymi wraz z wolnostojącą wieżą kratową o wysokości h=30 m npt., na której zamontowane będą radiolinie i 6 anten sektorowych systemu B i UMTS) na terenie działki oznaczonej wg ewidencji gruntów numerem [...] obręb [...] przy ul. K. w S. Z." nie może być wykorzystany teren wskazany na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanego w decyzji zamierzenia wystąpił pełnomocnik spółki "A" z W. i wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miasta S.Z. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XXI/4/92 z dnia 26 lutego 1992r. (Dz. Urz. Woj. Wałbrzyskiego Nr 5/92, poz. 24) przedmiotowy teren, na którym planowane jest zamierzenie budowy stacji przekaźnikowej, położony jest w obrębie jednostki strukturalno-funkcjonalnej oznaczonej wg rysunku planu symbolem "B 10 RO", dla której określone są następujące warunki: istniejące przeznaczenie: teren upraw ogrodniczych; projektowane przeznaczenie: użytkowanie bez zmian – teren upraw ogrodniczych; teren bezpośrednio graniczy z terenem oznaczonym symbolem "BIRP" jako tereny upraw polowych z planowanym użytkowaniem bez zmian i kierunkiem zmiany użytkowania na usługi turystyki; objęty jest strefą ochrony górniczej w/s wód leczniczych oraz strefą "B" ochrony uzdrowiskowej w bezpośrednim sąsiedztwie ze strefą "A"; dla całego obszaru (A, B i C) ochrony uzdrowiskowej zakazuje się ustalania decyzji w sprawie szczegółowej lokalizacji zakładów przemysłowych i innych uciążliwych dla środowiska. W takim kontekście organ orzekający wskazał, że stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej nie mieści się w pojęciu "teren usług ogrodniczych". W dalszej części uzasadnienia organ ten zwrócił uwagę, że stosownie do § 2 ust. 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589) stacje przekaźnikowe zaliczone są do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska ze względu na emitowane do otoczenia elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące. Nie można zatem wykluczyć szkodliwego wpływu pól elektromagnetycznych na organizmy żywe. Istnieje możliwość zagrożenia dla środowiska naturalnego uzdrowiska, a w szczególności na jego mikroklimat. Obszar "B" ochrony uzdrowiskowej, w którym planowana jest inwestycja, stanowi otulinę dla ścisłej strefy "A" lecznictwa uzdrowiskowego i jest buforem pomiędzy strefą "A" i strefą "C" ochrony środowiskowej. Wszelkie działania inwestycyjne na tym obszarze winny wspomagać główną funkcję uzdrowiska, jaką jest lecznictwo uzdrowiskowe. Istnieje zatem konieczność zachowania warunków naturalnych i krajobrazowych terenu, które nie powinny ulec zniszczeniu, ograniczeniu lub zniekształceniu, co może nastąpić w przypadku lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Dodatkowo w zakończeniu uzasadnienia organ orzekający poinformował, że po podaniu do publicznej wiadomości informacji o planowanej lokalizacji stacji telefonii cyfrowej na terenie działki nr [...], mieszkańcy tego rejonu wnieśli pisemny sprzeciw przeciwko budowie przedmiotowej inwestycji, a podobne stanowisko w sprawie wyrazili Zarząd Miasta S. Z., Minister Zdrowia i Naczelny Lekarz Uzdrowiska S. Z..

Odwołanie od opisanej powyżej decyzji złożyła "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. działająca przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W odwołaniu pełnomocnik spółki zarzucił organowi I instancji nadinterpretację przepisów dotyczących zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, że projektowana stacja ma charakter związany z infrastrukturą telekomunikacyjną i jest podobna do takich inwestycji jak budowa linii zasilających obiekty w inne media (elektryczność, kanalizacja, wodociągi i telefonia). Podkreślił także doświadczenie inwestora w budowie podobnych obiektów, a ponadto nadmienił, że złożył wniosek o dokonanie zmiany w planie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 17 stycznia 2003r. Nr SKO 4111/2/2003 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 1, 3 i 4 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zmianami), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że istotą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest warunkowe wyrażenie zgody na zamierzony przez zainteresowanego sposób zabudowy lub zmiany zagospodarowania terenu, jako niesprzeczny z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniło ponadto, że przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 15 marca 2001r. daje organowi administracji publicznej podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia niezgodnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego taki przypadek występuje w rozpoznawanej sprawie.

Jednocześnie organ ten uznał, że ocena sprzeczności zamierzenia inwestora z planem zagospodarowania przestrzennego jest trudna o tyle, że inwestycje typu stacje bazowe telefonii komórkowej nie były uwzględnione w "starych" planach, uchwalonych jeszcze przed wejściem w życie przepisów powoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie są one też elementem infrastruktury technicznej takiej jak wymieniona przez odwołującego, bo dla stacji tych, zaliczanych do mogących znacząco wpływać na środowisko (na podstawie odrębnych przepisów) opracowuje się raport ich oddziaływania na środowisko ze względu na potencjalne negatywne skutki ich działania.

Następnie Kolegium wyjaśniło, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że lokalizacja projektowanej stacji bazowej na terenie strefy "B" ochrony uzdrowiska w S. Z. byłaby niezgodna z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150 z późn. zmianami), na co zwrócił uwagę Minister Zdrowia w swoim wystąpieniu z dnia 18 października 2002r., powołując się na swoje kompetencje wynikające z art. 6 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Wskazało również, że z przepisu art. 5 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy wynika obowiązek gmin uznanych za uzdrowiska i organów tych gmin czuwania nad tym, aby warunki naturalne uzdrowiska nie uległy zniszczeniu, ograniczeniu lub zniekształceniu. Z tego powodu stanowisko Naczelnego Lekarza Uzdrowiska w S. Z. odnośnie lokalizacji omawianej stacji było zdecydowanie negatywne, natomiast opinię Ministra Zdrowia zawartą w jego postanowieniu z dnia 10 maja 2002r. pozytywnie opiniującą projekt decyzji Burmistrza zawierającej negatywne rozstrzygnięcie dotyczące lokalizacji tej stacji – zdaniem Kolegium – trudno uznać za pozytywną. W tych okolicznościach Kolegium wyraziło akceptację dla stanowiska przyjętego w sprawie przez organ I instancji.

W zakończeniu uzasadnienia Kolegium odwołując się do treści art. 43 powoływanej wcześniej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zwróciło uwagę na nieprawidłowe sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji wskazując, że powinna ona określać wyraźnie ustalenie lub odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez Polską Telefonię Komórkową "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., poprzez skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu.

W petitum skargi pełnomocnik skarżącej spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania i zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustawą o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, poprzez przyjęcie, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z przepisami prawa oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego w zakresie przyjętej niezgodności projektowanego zamierzenia z przepisami prawa, w szczególności ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym; art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 106 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że w postanowieniu Ministra Zdrowia z dnia 10 maja 2002r. negatywnie zaopiniowano projektowane zamierzenie; art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że wystąpienie Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002r. (OZU – 590/02) wywiera wpływ na postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki podniosła przede wszystkim, że wskazując w wydawanych w sprawie decyzjach na niezgodność projektowanego zamierzenia z przepisami prawa żaden z organów orzekających nie powołał konkretnego przepisu prawa materialnego, z którym to zamierzenie koliduje, odwołując się jedynie do "zasad wynikających z ustawy z 17.06.1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym", ale bez jednoczesnego wykazania, aby zrealizowanie inwestycji mogło doprowadzić do zniszczenia, ograniczenia lub zniekształcenia warunków naturalnych uzdrowiska.

Pełnomocnik skarżącej zakwestionowała również w dalszej części uzasadnienia sposób, w jaki oceniono w sprawie ostateczne postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 10 maja 2002r., stwierdzając, że wbrew jego treści organy orzekające uznały, że zawiera ono opinię negatywną w sprawie, a ponadto, że organy te zignorowały – wbrew orzecznictwu Naczelnego Sądu Administracyjnego – wiążący charakter tego orzeczenia, wydanego w warunkach art. 106 kpa, dla organów uprawnionych do wydawania decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom skarżącej powołało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretne przepisy ustawy o uzdrowiskach, z którymi wnioskowana inwestycja byłaby niezgodna, a ponadto, że podało powody, dla których przyjęło uzgodnienie Ministra Zdrowia za negatywne stanowisko w sprawie. Kolegium dodatkowo wskazało, że pismo Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002r. wykorzystane zostało w sprawie wyłącznie na potwierdzenie uregulowań wynikających z ustawy z dnia 17 czerwca 1966r., a dotyczących ochrony obszaru uzdrowisk w kontekście budowy na tych terenach stacji bazowych telefonii komórkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, zakończonego ostatecznie zaskarżoną decyzją, była ocena możliwości usytuowania na terenie działki oznaczonej wg ewidencji gruntów numerem [...], obręb [...] przy ul. K. nr [...] w S. Z. stacji przekaźnikowej telefonii cyfrowej B, kod stacji "[...] W. S." (kontener z urządzeniami przesyłowymi wraz z wolnostojącą wieżą kratową o wysokości h=30 m npt. na której zamontowane będą 2 radiolinie i 6 anten sektorowych systemu B i UMTS), której budowa miała być realizowana przez Polską Telefonię Komórkową "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. ul. S. [...].

Zamiar wykonania takiego obiektu budowlanego, który – w przypadku sfinalizowania – powodowałby zmianę zagospodarowania terenu opisanego wcześniej, wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – zgodnie z art. 39 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wydanie decyzji w tym przedmiocie musi poprzedzać przeprowadzenie w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem wymaganym przepisem art. 41 wskazanej powyżej ustawy, rozważań dotyczących kwestii uwzględnionych w treści art. 43 tej samej ustawy tzn. zgodności planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W zakresie pierwszego ze wskazanych kryteriów istotny był szczególny charakter terenu objętego wnioskowaną inwestycją, wynikający z przynależności do gminy, posiadającej status uzdrowiska oraz zakwalifikowanie zamierzonej inwestycji w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 598) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (ze względu na emitowane do otoczenia elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące), co wiązało się z koniecznością sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast drugie z kryteriów wymagało dokonania oceny w odniesieniu do ustaleń miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miasta S.-Z., zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/4/92 Rady Miejskiej S. Z. z dnia 26 lutego 1992r. (Dz. Urz. Woj. Wałbrzyskiego Nr 5/92 poz. 24).

Zaliczanie przedmiotowego terenu do kategorii obszarów uzdrowiskowych (zgodnie ze statutem Uzdrowiskowej Gminy Miejskiej S. Z. teren znajduje się w obszarze strefy B, stanowiącej obszar ochrony uzdrowiskowej, przy czym granica między strefą A i B przebiega m.in. ulicą K.) powodowało obowiązek zastosowania w sprawie art. 40 ust. 4 pkt 3 powoływanej wcześniej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz odpowiedniej regulacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23 poz. 150 z późn. zmianami), w tym trybu ustanowionego art. 12 tego aktu. Okoliczności sprawy wymagały także przyjęcia dla niej szczególnej procedury wynikającej z ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109 poz. 1157) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zmianami) poprzez przeprowadzenie postępowania z udziałem społeczeństwa oraz umieszczenie decyzji wydanej w sprawie w prowadzonym przez Burmistrza Miasta Szczawna Zdroju publicznie dostępnym wykazie decyzji wymagających udziału społeczeństwa.

Zgodnie z wymogami określonymi we wcześniej wskazanych aktach prawnych uzyskano w sprawie opinie: Zarządu Miasta S. Z. (negatywną) i Naczelnego Lekarza Uzdrowiska (negatywną) oraz uzgodniono inwestycję z: Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym (z zastrzeżeniami), Starostą W., Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w W. i Ministrem Zdrowia (z warunkami). Stanowisko Ministra Zdrowia wyrażone w postanowieniu tego organu z dnia 10 maja 2002r. uzgadniającym projekt decyzji nieuwzględniającej żądania wnioskodawcy wywołało sprzeczne oceny, wynikające z różnego sposobu odczytania treści postanowienia.

Podnoszona przez organy orzekające w sprawie niejednoznaczność postawy Ministra Zdrowia, zaakcentowana dodatkowo jego pismem z dnia 18 października 2002r., skierowanym do urzędów miast i gmin miejscowości uzdrowiskowych – w ocenie Sądu – nie powinna w konkretnych warunkach tej sprawy powodować kontrowersji. Z treści uzasadnienia postanowienia Ministra Zdrowia z dnia 10 maja 2002r. oraz z treści pisma skierowanego do Burmistrza S. Z. przez Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia wynika w sposób – zdaniem Sądu – nie mogący budzić wątpliwości, że Minister Zdrowia "zaopiniował zamierzoną inwestycję pozytywnie" czyli uzgodnił ją, ustalając dodatkowo cztery warunki jej realizowania. Wyjaśnić przy tym należy, że o ile opinia jako forma współdziałania organów w postępowaniu administracyjnym nie jest wiążąca dla organu uprawnionego do wydania orzeczenia finalnego w sprawie, to uzgodnienie, będące formą współdziałania, noszącą znamiona stanowczości – jak słusznie twierdzi pełnomocnik skarżącej spółki powołując się na orzecznictwo w tym przedmiocie – taki walor posiada i może przesądzić o treści decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 1998; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999r. IV SA 1512/98, Lex nr 48178). W ocenie Sądu zakres, w którym uzgodnienie jako wiążące może determinować treść rozstrzygnięcia wydawanego w sprawie nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu uzgadniającego, a zatem obejmować kwestii, które w danej sprawie nie podlegają jego ocenie, ale wyłącznej ocenie organu decyzyjnego. W warunkach rozpoznawanej sprawy takim elementem była zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. Z.. Na brak tej zgodności jako na okoliczność, która w zasadniczy sposób wpłynęła na negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie powołał się organ pierwszej, a także organ drugiej instancji, czyniąc to w sposób trochę nieudolny, ale – co do istoty wypowiedzi – wyraźny.

Nie jest zatem słuszna odmienna w tym zakresie ocena pełnomocnika skarżącej spółki, przedstawiona w uzasadnieniu skargi.

Zważyć bowiem należy, że organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie wydane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które – mimo niewłaściwego sformułowania – należało odczytać jako odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji Burmistrza Miasta S. Z. (Nr [...]) wyraźnie wyartykułowana została niezgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a organ II instancji podzielając – poprzez treść wydanego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia – stanowisko i ocenę tego organu, wskazał w uzasadnieniu, że jego zdaniem w sprawie występuje przypadek niezgodności zamierzenia z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dający podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.

W tym aspekcie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miasta S. Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. Z. Nr XXI/4/92, teren, którego dotyczy zamierzona inwestycja położony jest w obrębie jednostki strukturalno-funkcjonalnej oznaczonej wg rysunku planu symbolem "B 10 RO".

Z zapisów planu wynika, że teren ten przeznaczony jest pod uprawy ogrodnicze i nie przewiduje się zmiany jego przeznaczenia. Jest to ustalenie jednoznaczne i konkretne, a wskazana w nim funkcja terenu (uprawy ogrodnicze) nie jest uzupełniona dodatkowym zapisem, dopuszczającym – jak w przypadku niektórych jednostek strukturalnych należących do strefy B – inny jeszcze sposób wykorzystania terenu.

W tych okolicznościach nie było możliwe – w ocenie Sądu – uznanie, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo wskazać należy, że dla odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi zaistnieć – zdaniem Sądu – koniunkcja przesłanek wskazanych w art. 43 powoływanej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem wykładnia logiczna i historyczna pozwalają stwierdzić niezależność i samodzielność obu uwzględnionych przez ustawodawcę sytuacji tj. niezgodności z przepisami prawa i niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd uznał też za właściwe wyjaśnić, że nie podziela przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji dotyczącej niezgodności zamierzonej inwestycji z przepisem art. 5 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, uznając, że określone w nim zadanie rad gmin miejscowości uznanych za uzdrowisko nie odnosi się bezpośrednio do czynności orzeczniczych podejmowanych w indywidualnych sprawach administracyjnych i powinno być realizowane w innych prawnych i pozaprawnych formach działania tych organów.

Z wcześniej przedstawionych powodów naruszenie to – w ocenie Sądu – nie może być kwalifikowane jako mające wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji obligujące do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że w rozpoznawanej prawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym w toku podejmowanych czynności procesowych wymogom procedury administracyjnej i wynikającej z przepisów szczególnych.

Stwierdzając zatem brak podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Ponadto Sąd nie kwestionując ostateczności postanowień uzgadniających wnioskowaną inwestycję, ani ich wiążącego waloru zwrócił jednak uwagę, że sporządzony raport oddziaływania tej inwestycji na środowisko, powoływany we wszystkich postanowieniach organów uzgadniających, nie uwzględnia w swej treści i wnioskach szczególnych elementów i cech środowiska, które zadecydowały o uzdrowiskowym charakterze tego konkretnego obszaru, ograniczając się do standardowych ocen właściwych dla przeciętnych, czy też typowych warunków środowiskowych.

KK/14.07.05