Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1090/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2005 r. sprawy ze skargi W. i T. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...]decyzją nr [...]z dnia [...]kwietnia 2004r. po rozpatrzeniu wniosku W. R. i T. R. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. S. pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi, zjazdu z drogi, przyłączem energetycznym, napowietrznym na działce nr [...] w [...]gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, iż nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 kpa mogące skutkować stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji. Wobec wycofania przez inwestora poprzednio złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, umorzone zostało postępowanie w sprawie.

Umorzenie postępowania nie stanowi rozstrzygnięcia merytorycznego, a więc nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Również nie uznano zasadności zarzutu wnioskodawców odnośnie rażącego naruszenia prawa w decyzji nr [...]. Decyzja ta oraz załączony do niej projekt budowlany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli W. R. i T. R. podnosząc po raz kolejny zarzut wydania w ocenianej sprawie dwóch kolejnych decyzji oraz naruszenia kwestionowaną decyzją przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]czerwca 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w decyzji organu pierwszej instancji. Odnośnie natomiast naruszenia kwestionowaną decyzją ustawy z dnia [...]marca 2003r. to organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do badania prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na tą decyzję wnieśli W. R. i T. R. Skarżący powołali się na okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została bez ich udziału, co pozbawiło strony ich praw. W wyniku działania organów administracyjnych naruszono ponadto prawa skarżących, bowiem nie określono klasy odporności muru przeciwpożarowego oraz odległości stacji paliw od drogi [...]. Organy nie dostrzegły braku określenia w projekcie objazdów, pola manewrowego oraz uciążliwości, jakie niesie za sobą ta inwestycja.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli zarzuty w niej podniesione.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Zgodnie z art. 157 § 1 kpa, właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 1567 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez naczelny organ administracji państwowej lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Przy ustalaniu organu wyższego stopnia należy mieć na uwadze treść art. 17 kpa. Trzeba, więc zastanowić się czy w świetle tego przepisu właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 2004r. był Wojewoda [...]. Oczywiście instytucja stwierdzenia nieważności dotyczyć może tak decyzji ostatecznych jak i nieostatecznych.

Wniosek o stwierdzenie nieważności złożony przez W. i T. R. dotyczył decyzji organu pierwszej instancji, która w chwili składania wniosku o stwierdzenie jej nieważności nie była ostateczna.

Jednakże jak wynika z materiału dowodowego sprawy Wojewoda [...]decyzją nr [...] z dnia [...]kwietnia 2004r. utrzymał w mocy decyzją Starosty Powiatu [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 2004r. A więc z dniem [...]kwietnia 2004r. kwestionowana przez skarżących decyzja uzyskała walor ostateczności.

W takiej zaś sytuacji kontrolą winny być objęte decyzje obu organów zapadłe w postępowaniu zwykłym. Ewentualnie, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji spowodowałoby pozostawienie w obiegu prawnym decyzji odwoławczej, która utrzymała w mocy dotknięte wadą orzeczenie organu pierwszej instancji.

Oceniać jednak prawidłowość decyzji odwoławczej w świetle przesłanek z art. 156 § 1 kpa – nie mógł ten sam organ, który wydał decyzję z dnia [...]kwietnia 2004r. a więc Wojewoda [...]. Organem właściwym do prowadzenia postępowania nieważnościowego w tej sprawie był zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W orzecznictwie, bowiem Sądu administracyjnego wyrażony jest pogląd, że organ administracji właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w instancji odwoławczej, jest właściwym również do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, w tej samej sprawie, gdy dotknięta jest ona wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa. W świetle powyższego poglądu orzeczenia organów obu instancji w postępowaniu nieważnościowym wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości.

Naruszenie przy wydaniu decyzji przez organ administracji publicznej każdego rodzaju właściwości, powoduje jej nieważność – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2002r. – sygn. akt III RN 225/01.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.