Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 109/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SAB/Rz 109/13 P O S T A N O W I E N I E z dnia 15 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 109/13

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 24 października 2013 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga K. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku szkolnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, względnie oddalenie skargi, wskazując na wydane przez siebie postanowienie z [...] sierpnia 2013 r. stwierdzające uchybienie przez K. C. terminu do wniesienia odwołania.

Zarządzeniem z 30 października 2013 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na niezałatwienie przez ww. organ sprawy w terminie skierowała do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "K.p.a.") pod rygorem przyjęcia, że wezwania takiego nie kierowała.

W odpowiedzi skarżąca podała, że w związku z przewlekłością postępowania kilkakrotnie kontaktowała się z Kolegium telefonicznie. Nie nadesłała natomiast dowodu wyczerpania środków określonych w art. 37 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn, zm., dalej: "Ppsa") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organu w sprawie podlegającej załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Jednak warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest to, aby przed jej wniesieniem strona skarżąca wyczerpała wszystkie dostępne w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia, w tym skierowała do samorządowego kolegium odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (art. 52 § 1 i 2 Ppsa).

Z uwagi na niemożliwość ustalenia na podstawie akt, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym wyczerpała dostępne środki zaskarżenia, wezwano ją do wyjaśnienia i wykazania tej okoliczności. W aktach administracyjnych dołączonych do sprawy II SA/Rz 1087/13 w przedmiocie kontroli ww. postanowienia Kolegium z [...] sierpnia 2013 r. brak było bowiem jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie. Wskazany przez skarżącą sposób interweniowania w sprawie nie mógł jednak zostać uznany za wyczerpanie trybu skargowego z art. 52 § 2 Ppsa, ponieważ rządząca postępowaniem administracyjnym zasada pisemności wymagała wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa na piśmie, telegraficznie, za pomocą faksu, ustnie do protokołu lub za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (por. art. 14 § 1 i art. 63 § 1 K.p.a.). Ewentualna rozmowa telefoniczna z jednym z pracowników organu, chociażby z podmiotem kierującym daną instytucją, nie jest tożsama ze skierowaniem podania do właściwego organu administracji publicznej.

W świetle przedstawionych okoliczności skargę na bezczynność organu ocenić należało jako niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa i podlegającą odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.