Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 865/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt lit. c, art. 151, art. 174 pkt 1, art. 174 pkt 2, art. 176, art. 183 par. 1, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 116, art. 116 par. 1, art. 116 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 116 par. 2, art. 116 par. 4, art. 122, art. 187, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 21 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA (del.) Teresa Porczyńska, Protokolant Natalia Narejko, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 718/14 w sprawie ze skargi R. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] -od [...] do [...], [...] -od [...] do [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 718/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. S. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia 26 listopada 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu "C."' Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako: "Spółka"), solidarnie ze Spółką, za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r., w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2010 r. i od stycznia do maja 2011 r. oraz za lipiec i sierpień 2011 r. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że skarżący w czasie, w którym upływały terminy płatności podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za powyżej podane okresy pełnił obowiązki Prezesa Zarządu Spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ów materiał potwierdza też, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki okazało się bezskuteczne. Zatem zaistniały obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Nie zaistniała natomiast żadna z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej jako: "O.p."). Skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Nie wskazał składników majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie: art. 116 § 1 O.p.; art. 116 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 O.p.; art. 116 § 4 O.p.; art. 21 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60 poz. 535 ze zm.; dalej jako: "P.u.n."); art. 122, art. 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki oraz że nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności.

Sąd podniósł, iż Spółka pomimo obowiązku wynikającego z ustawy o rachunkowości nie składała sprawozdań finansowych, a więc dokonanie oceny sytuacji finansowej Spółki było niemożliwe, a w konsekwencji również dokonanie oceny, czy zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 11 ust. 2 P.u.n. Zatem konieczne było ustalenie, czy zaistniała druga z przesłanek niewypłacalności, tj. nieregulowanie wymagalnych zobowiązań. Sąd wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Spółka posiadała oprócz zaległości podatkowych będących przedmiotem niniejszego postępowania także inne zaległości podatkowe, tj.: w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe roku 2008, 2009 i 2010 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. Posiadała też zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za poszczególne okresy od 2007 r. do 2011 r.

Sąd zauważył, że pierwsze nieuregulowane wymagalne zobowiązania powstały wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dniem 16 maja 2007 r., zaś kolejne w dniu 16 sierpnia 2007 r. Zatem Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań publiczno-prawnych, najpóźniej licząc, począwszy od dnia 16 sierpnia 2007 r. Oznacza to, że w 14-dniowym terminie wskazanym ustawą Prawo upadłościowe i naprawcze, od dnia zaprzestania regulowania zobowiązań należało podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki lub o wszczęcie postępowania układowego.

Sąd zwrócił uwagę na rozbieżność pomiędzy ustalonym przez organ pierwszej instancji terminem, w jakim należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, a terminem wskazanym przez organ odwoławczy, ale uznał, że nie ma ona wpływu na wynik sprawy, ponieważ wniosek taki w ogóle nie został złożony.

Zdaniem Sądu, brak możliwości oceny sytuacji finansowej Spółki związany z niedopełnieniem przez nią obowiązków związanych ze sprawozdawczością i brakiem jakiekolwiek dokumentacji finansowej, która byłaby w posiadaniu organów podatkowych bądź sądu rejestrowego - nie może stanowić o naruszeniu przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Skarżący nie wskazał na podstawie jakich materiałów i gdzie zlokalizowanych organ podatkowy miałby dokonać rzeczywistej oceny sytuacji finansowej Spółki.

Odnośnie do stanowiska skarżącego, iż należy prowadzić jedno wspólne postępowanie w stosunku do wszystkich członków zarządu, Sąd zauważył, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu jednoosobowego, więc ta kwestia pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Skargę kasacyjną wywiódł skarżący. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a") zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 116, art. 122, art. 187, art. 191 O.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 11 ust. 1 P.u.n. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu dokonującym kontroli legalności działania organu administracji publicznej było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na następujące uchybienia:

a) nieprawidłowe przyjęcie, iż zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, mimo iż sytuacja ekonomiczna Spółki nie uzasadniała złożenia takich wniosków (naruszenie art. 116 § 1 O.p.);

b) nieprawidłowe przyjęcie, iż skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy w braku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz iż ciążył na nim obowiązek wskazania majątku Spółki pozwalający na zaspokojenie roszczeń w znaczącej części (naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 116 § 1 pkt 2 O.p.);

c) nieprawidłowe przyjęcie, iż odpowiedzialność byłego członka zarządu spółki wynika z art. 116 § 4 O.p.;

d) prowadzenie odrębnych postępowań w stosunku do poszczególnych członków zarządu. Ewentualna odpowiedzialność członków zarządu spółki powinna zostać określona w jednym postępowaniu (naruszenie art. 116 ust. 1 O.p.);

e) nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego i niezałatwienie sprawy w sposób prawidłowy oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Została ona wniesiona wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w ramach której może być postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt (brak numeracji) lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187, art. 191 O., ale naruszenie tych przepisów postępowania upatrywał w naruszeniu poszczególnych uregulowań art. 116 O.p. zawierających normy prawa materialnego.

Zauważenia wymaga, że zarzut naruszenia prawa materialnego powinien być wniesiony na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. ze wskazaniem, czy zarzucane naruszenie polega na błędnej wykładni przepisu, czy też na jego niewłaściwym zastosowaniu. Stosownie do postanowień art. 176 P.p.s.a., to na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek przypisania zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej oraz należyte jego uzasadnienie. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego konieczne jest wskazanie na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy wykazać wpływ naruszenia na wynik sprawy. Podkreślić trzeba, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów określonych powyżej przywołanymi przepisami prawa. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż może być ona rozpoznana w takim zakresie, w jakim wadliwość jej podstaw kasacyjnych może być usunięta w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego.

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, odnośnie do zarzutu naruszenia art. 116 § 1 O.p., iż Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych spoczywa na organach podatkowych, a ciężar dowodu wykazania przesłanek uwalniających od odpowiedzialności członka zarządu spoczywa na tej właśnie stronie postępowania podatkowego. Takie rozłożenie ciężaru dowodu wynika wprost z art. 116 § 1 O.p., który stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (pkt 1 lit. a) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy (pkt 1 lit. b), nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (pkt 2).

Przesłanki pozytywne, których wystąpienie musi udowodnić organ podatkowy to pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność w całości lub w części egzekucji z majątku spółki. Przesłanki negatywne, których wystąpienie powinien udowodnić członek zarządu to wykazanie, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (wszczęto postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odmienne stanowisko w tym zakresie prezentowane w skardze kasacyjnej wskazuje, iż strona skarżąca nie zauważyła, że zasady postępowania podatkowego wynikające m.in. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. dotyczą tych postępowań, w których ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych.

Natomiast art. 116 § 1 O.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Jak już wspomniano, ciężar wykazania wystąpienia przesłanek uwalniających od odpowiedzialności przenosi na członka zarządu. Organy podatkowe powinny zaś poddać weryfikacji i ocenie przedłożone przez stronę dowody na okoliczność wystąpienia przesłanki (przesłanek) uwalniającej od odpowiedzialności, przy czym ten obowiązek organów podatkowych nie zmienia zasady, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu spółki kapitałowej (por. wyroki NSA z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 372/08, z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 807/17).

Rozłożenie obowiązków, o których mowa powyżej ma uzasadnienie nie tylko normatywne, ale również celowościowe. Skoro bowiem jedną z przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest brak jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie, to wydaje się oczywistym, że wiedzę o braku winy posiada członek zarządu, zaś organ podatkowy (osoby postronne) z natury rzeczy takiej wiedzy nie ma. Również w przypadku przesłanki uwalniającej od odpowiedzialności, jaką jest wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa, nie sposób obowiązku ustalenia, czy takie mienie występuje przypisać organowi podatkowemu. Gdyby organ posiadał wiedzę o istnieniu takiego mienia, wówczas nie mógłby stwierdzić bezskuteczności egzekucji wobec spółki, a w konsekwencji uznać, że spełniona została pozytywna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki. Racjonalne jest też przypisanie członkowi zarządu obowiązku wykazania, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Z racji pełnionej funkcji członek zarządu posiada dostęp do pełnej dokumentacji spółki, a przez to może dysponować wiedzą odnośnie do jej kondycji finansowej. To zaś pozwala mu wykazać, że w czasie, gdy pełnił on swoją funkcję nie było potrzeby złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, albo że wniosek został złożony we właściwym czasie.

W skardze kasacyjnej dość obszerny wywód poświęcono problematyce związanej z brakiem możliwości faktycznego zarządzania spółką, ale nie wykazano jak ów wywód ma się do sprawy niniejszej; nie wykazano, by taka sytuacja miała miejsce. Kwestia ta pozostaje więc poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zważywszy na argumenty skargi kasacyjnej podkreślić trzeba, że wykazanie przez członka zarządu wystąpienia przesłanki uwalniającej go od odpowiedzialności nie jest jego obowiązkiem, jak jest to przedstawiane w skardze kasacyjnej, gdzie mowa jest o domaganiu się przez organ wykazania np. braku winy w niezgłoszeniu wniosku. Jest to przywilej, z którego członek zarządu może skorzystać, aby uwolnić się od odpowiedzialności.

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej organy podatkowe wykazały, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. W sposób bezsprzeczny udowodniły bowiem, że została spełniona przesłanka z art. 11 ust. 1 P.u.n.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 10 P.u.n. (w brzmieniu obowiązującym w okresie, kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, zaś według postanowień art. 11 ust. 1 tej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 i 2 p.u.n. osoba reprezentująca osobę prawną będącą dłużnikiem, winna zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje swoich zobowiązań (zarówno cywilnoprawnych, jak i publicznoprawnych, przy czym to zaniechanie nie musi dotyczyć wszystkich zobowiązań), to jest on niewypłacalny, co rodzi konieczność ogłoszenia upadłości.

Materiał dowodowy zaświadcza, że Spółka nie wywiązywała się ze swoich zobowiązań już w 2007 r. i tak stan rzeczy występował w kolejnych latach (2008 r., 2009 r., 2010 r.) aż do 2011 r. Zatem w chwili objęcia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu (1 wrzesień 2010 r.), od dłuższego czasu Spółka nie wywiązywała się z zobowiązań, a to oznacza, że powinien on złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki niezwłocznie po objęciu tej funkcji. Bez znaczenia pozostaje termin w jakim wniosek o upadłość Spółki w ogóle należało złożyć, czyli termin przed objęciem przez skarżącego funkcji członka zarządu, bo i tak istotny jest termin w jakim skarżący powinien taki wniosek złożyć, aby mógł uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Bezsprzecznie skarżący wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub o wszczęcie postępowania układowego nie złożył, więc nie wystąpiła przesłanka z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał, aby niezłożenie takiego wniosku nastąpiło bez winy skarżącego.

W skardze kasacyjnej twierdzono, iż sytuacja ekonomiczna Spółki nie uzasadniała złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego, ale twierdzenie to jest gołosłowne - nie odwołano się do żadnych dowodów, które mogą zaświadczyć o dobrej kondycji finansowej Spółki. Natomiast organy podatkowe wykazały, że Spółka nie posiadała dokumentacji finansowej, na podstawie której mogłyby ocenić jej sytuację finansową.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie uznały organy podatkowe, iż wobec braku dokumentacji, którą powinna posiadać Spółka, czynienie ustaleń, czy należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki oraz określenie czasu właściwego na złożenie takiego wniosku, może nastąpić przy uwzględnieniu okoliczności, iż Spółka nie regulowała zobowiązań podatkowych we wskazanych powyżej okresach. Członek zarządu zobowiązany jest bowiem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie tylko wówczas, gdy występuje przesłanka z art. 11 ust. 2 P.u.n., ale również wówczas, gdy występuje sytuacja określona w art. 11 ust. 1 tej ustawy.

Ponieważ skarżący nie wykazał, iż wystąpiła któraś z przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości Spółki, stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do braku przesłanek egzoneracyjnych jest prawidłowe.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej, iż regulacja zawarta w art. 116 § 4 O.p. odnosi się do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji, a więc błędem było wskazanie tego przepisu w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Jednak błąd ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ bez wątpienia odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe Spółki wynika z art. 116 § 1 i § 2 O.p. Jak już powyżej stwierdzono, wystąpiły przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego i nie wystąpiły przesłanki uwalniające go od tej odpowiedzialności.

Niezrozumiały jest zarzut skarżącego dotyczący określenia odpowiedzialności członków zarządu w jednej decyzji. Kwestię tę wyjaśnił klarownie Sąd pierwszej instancji, ale skarżący nadal doszukuje się nieprawidłowości w postępowaniu organów podatkowych poprzez prowadzenie odrębnych postępowań w stosunku do poszczególnych członków zarządu, nie wskazując przy tym jacy konkretnie członkowie zarządu powinni być ujęci w jednej decyzji. Skarżący nie podważa ustaleń organów podatkowych, iż w okresie objętym zaskarżoną decyzją, pełnił on funkcję członka zarządu jednoosobowego, więc nie sposób uznać, iż stanowisko skarżącego wspierają jakiekolwiek racje, czy to natury prawnej, czy też chociażby faktycznej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.