Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 542/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Skarżony organ: Wojewódzka Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant Sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 06 września 2007 r. sprawy ze skargi Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego na decyzję Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej. postanawia: odrzucić skargę /-/E.Kręcichwost – Durchowska /-/G.Radzicka /-/E.Makosz – Frymus MB


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z [...] lutego 2006r. Powiatowa Komisja Lekarska Nr [...] w L. zakwalifikowała T.W. do kategorii "B", to jest jako czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej na okres 12 miesięcy.

Od wskazanego rozstrzygnięcia odwołanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w P. wniósł Wojskowy Komendant Uzupełnień w L., zarzucając naruszenie art. 26 i 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o Powszechnym obowiązku obrony RP (Dz.U. z 2004r., nr 241, poz. 2416 ze zm., dalej: p.o.o.) i § 9 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej z 22 grudnia 2005r.w sprawie przygotowania i przeprowadzenia poboru (Dz.U. z 2006r., nr 1 poz. 7, dalej: Rozporządzenie).

Wojewódzka Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] z [...] kwietnia 2006r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr [...] w L.

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu i poprzedzającemu go orzeczeniu organu I instancji naruszenie § 9 ust. 1, ust. 4, ust.6 i ust. 7 Rozporządzenia i wnosząc o ich uchylenie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 października 2006r. sygn. akt IV SA/Po 482/06 w punkcie 1 uchylił zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] z [...] kwietnia 2006r.oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] z [...] lutego 2006r., a w punkcie 2 określił, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane. W uzasadnieniu Sąd uznał, że legitymacja czynna Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego do wywiedzenia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym znajduje oparcie w art. 37 ust. 3 p.o.o. w zw. z art. 14 ust. 3 pkt 1,5 i 7 p.o.o., art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 p.o.o. W ocenie Sądu, skoro w postępowaniu odwoławczym i nadzwyczajnym ustawodawca przyznał uprawnienia wojskowemu komendantowi uzupełnień, to Szef Sztabu na podstawie powołanych wyżej przepisów, ma prawo inicjować i występować - jako organ wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. – w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł T.W., zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i 122 p.p.s.a. oraz prawa materialnego – art. 28 ust. 4 p.o.o. poprzez wadliwą jego wykładnie polegającą na przyjęciu, ze powiatowa komisja lekarska może zmienić orzeczenie o stanie zdrowia poborowego wyłącznie z inicjatywy wojskowego komendanta uzupełnień.

Wyrokiem z 1 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 271/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazał jednak, że zaskarżony wyrok oparty został na chybionej wykładni przepisu art. 28 ust. 4 p.o.o. W uzasadnieniu orzeczenia drugoinstnacyjnego wskazano, że Rozporządzenie wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 43 p.o.o. nie może stanowić podstawy do uchylenia prawa poborowego do domagania się w każdym czasie, w drodze wniosku składanego do uprawnionego do orzekania organu, zmiany ostatecznego orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej w razie istotnych zmiany w stanie zdrowia. Nadto wskazano, że Sąd ma kompetencję, aby ocenić zgodność przepisu rozporządzenia z ustawą i Konstytucją i w razie sprzeczności odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także na uzasadnienie wyroku z 20 kwietnia 2007r. w sprawie sygn. akt II OSK 128/07, gdzie na podstawie analogicznego stanu faktycznego uznano, że Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego nie ma legitymacji czynnej do wniesienia skargi na orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Zdaniem Sadu II instancji, interesu prawnego nie da się wyprowadzić z jego funkcji kontrolnej i statusu organu wyższego stopnia wobec wojewódzkiego komendanta uzupełnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważy, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Szeroki zasięg związania ma na celu nie tylko usprawnienie i przyspieszenie postępowania, ale również zapewnienie jednolitości orzecznictwa. Wykładnia prawa zastosowana w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego. Stąd rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany jest zastosować się do wykładni prawa dokonanej w sprawie sygn. akt II OSK 271/07.

W myśl art. 50 §1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w przepisie art. 50 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Przepis art. 26 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony stanowi, że określenie zdolności poborowych do czynnej służby wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich, z tym zastrzeżeniem, że wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej poborowych w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska, żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz żołnierzy rezerwy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 wskazanej ustawy orzeczenie powiatowej komisji lekarskiej doręcza się poborowemu i wojskowemu komendantowi uzupełnień na piśmie wraz z uzasadnieniem. Ustawa przyznając wskazanym podmiotom prawo do odwołania się od orzeczeń nie dała innemu podmiotowi uprawnienia do kwestionowania orzeczenia powiatowej komisji lekarskiej.

W myśl art. 37 ustawy o powszechnym obowiązku obrony zwierzchni nadzór nad przeprowadzaniem poboru sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych, bieżący nadzór nad przygotowaniem i przebiegiem poboru sprawują wojewodowie, natomiast kontrolę prowadzenia poboru przez wojewódzkie i powiatowe komisje lekarskie oraz wojskowych komendantów uzupełnień wykonuje Minister Obrony Narodowej i szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych. Wnioski z kontroli w zakresie dotyczącym wojewódzkich i powiatowych komisji lekarskich przekazuje się odpowiednio ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub wojewodom. Ustawodawca wskazując wnioski z kontroli nie upoważnił szefów wojewódzkich sztabów wojskowych do zaskarżania orzeczeń wojewódzkich komisji lekarskich przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, że Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego składając skargę do Sądu na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nie miał czynnej legitymacji procesowej.

Przytoczona wykładnia jest podzielana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o analogicznym stanie faktycznym, w których wystąpiło to samo zagadnienie prawne – vide: wyrok NSA sygn. akt II OSK 128/07 niepubl., wyrok NSA sygn. akt II OSK 272/07 niepubl.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ G. Radzicka /-/ E. Makosz-Frymus

MB