Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 705/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 83 ust. 1 i ust. 2, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b/
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Barbara Adamiak ( spr.) Małgorzata Jaśkowska Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 450/05 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie ustawionego ogrodzenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z [...] lutego 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] lipca 2004 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnie ustanowionego ogrodzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wywodził, że w postępowaniu w pierwszej instancji w oparciu o załączoną dokumentację fotograficzną uznano balustradę o wysokości około 2,0 m za ogrodzenie pomiędzy posesjami przy ul. C. i C1 w S., ustawione na garażu usytuowanym na granicy ww. działek. Organ odwoławczy stwierdził, że ww. balustrada, jak wynika to z dokumentacji fotograficznej, to w rzeczywistości osłona tarasu o wysokości około 2,0 m, postawiona na tarasie. Jej wykonanie nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, a więc nie podlega regulacji tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 powołanej ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych, należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Umorzenie postępowania było zatem zasadne.

M. C. wniósł od decyzji skargę do sądu administracyjnego, domagając się jej uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 450/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. C., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z [...] lipca 2004 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy słusznie zakwestionował stanowisko organu I instancji co do tego, że zamontowana na dachu garażu, stanowiącym taras, balustrada stanowi ogrodzenie między posesjami. Ogrodzenie między posesjami może znajdować się jedynie na gruncie, a nie na innym obiekcie budowlanym. Słusznie organ odwoławczy przyjął, że jest to balustrada, stanowiąca osłonę tarasu istniejącego na dachu garażu, a w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych jest to urządzenie techniczne, co wynika z art. 3 pkt 9 w związku z pkt 1a ustawy Prawo budowlane. Niewątpliwie zamontowanie tego urządzenia stanowi wykonanie robót budowlanych (montaż), co odpowiada definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym stanowi nieodłączną część tego obiektu. Sprawa prawidłowości i zgodności jego wykonania z Prawem budowlanym podlega badaniu organów nadzoru budowlanego zgodnie z art. 84 Prawa budowlanego. Nie istniały zatem podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 83 ust. 1 i ust. 2, art. 48-51 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z 7 lipca 1974 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Na tej podstawie wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane należą kompetencje określone w art. 48-51 ustawy. Do kompetencji należy zatem prowadzenie postępowania w przypadku wykonywania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub wymaganego zgłoszenia zamiaru wykonywania takich robót właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Przepisy art. 30 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo budowlane enumeratywnie wymieniają roboty budowlane, których zamiar wykonania podlega obowiązkom zgłoszenia właściwemu organowi. W art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b/ wymienia się, iż zgłoszeniu takiemu podlega zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Zamiar zatem wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości 3 m nie podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie zatem robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na obiekcie budowlanym urządzenia o wysokości do 3 m nie narusza ustawy Prawo budowlane (art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1), a tym samym nie stanowi podstawy w oparciu o art. 48-51 Prawa budowlanego do podejmowania czynności przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, na tarasie garażu zamontowana została balustrada, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego jest urządzeniem budowlanym (technicznym).

Organy zatem mimo błędnego uzasadnienia nie naruszyły art. 84 i art. 83 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 174 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Określenie podstaw skargi kasacyjnej jest wymogiem materialnym skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może sam wyprowadzać podstaw skargi kasacyjnej ani ich domniemywać.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 83 ust. 1 i ust. 2, art. 48-51 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w jej brzmieniu według tekstu jednolitego Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., to jest według stanu obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ drugiej instancji. Tak określona podstawa nie odpowiada ustawowej podstawie uregulowanej w art. 174 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jeżeli z uzasadnienia skargi kasacyjnej wyprowadzić, że wnoszący skargę kasacyjną zarzuca błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Zmiana kwalifikacji robót budowlanych dokonana w postępowaniu odwoławczym, jak i brak pełnego ustalenia stanu faktycznego, przez np. stwierdzenie, że jest to w rzeczywistości osłona tarasu o wysokości około 2 m, świadczy o braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tak ogólnikowo ustalony stan faktyczny rodzi wątpliwości co do zakwalifikowania do danego rodzaju robót budowlanych, nie dając podstaw do oceny zasadności umorzenia postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.