Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 17/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Janiny A. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. w przedmiocie nie wydania decyzji o dopłacie do czynszu na mocy ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z 2004r.; z późn. zm.) 1. zobowiązuje Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we W. w terminie dwóch miesięcy od doręczenia akt po uprawomocnieniu orzeczenia do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005 r. w przedmiocie dopłaty do czynszu, 2. zasądza od Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. na rzecz Janiny A. kwotę 34 zł (trzydzieści cztery) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB /Bd 17/07

Uzasadnienie

Janina A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. w związku z niewydaniem decyzji o dopłacie do czynszu na mocy ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. ( Dz. U. Nr 64, poz 593 z 2004r. z poźn. zm.).

Z wnioskiem o dopłatę do czynszu skarżąca zwróciła się do powyższego organu w dniu 20 kwietnia 2005r. po otrzymaniu decyzji z dnia [...] 2005r. nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. przez Kierownika Sekcji Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W., na mocy której na podstawie przepisów ustawy z dnia 21czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz.U. Nr 71 , poz. 734) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. ( Dz. U. Nr 156, poz. 1817) oraz art. 104 i art. 107 Kpa, przyznano skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 129,46 zł na okres od kwietnia do września 2005r.

W dniu 20 kwietnia 2005r. Janina A. osobiście złożyła wniosek do organu o następującej treści: " Wnoszę o dofinansowanie mojego czynszu patrz załącznik numer jeden : decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego z 31 marca 2005 w kwocie 62, 62 (sześćdziesiąt dwa złote , sześćdziesiąt dwa grosze ). Nie mam żadnych dochodów , i żadnych środków wypłaconych , od : 23 lipca 2003 i żadnych świadczeń rentowych".

W dniu 10 czerwca 2005r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. z uwagi na nierozpoznanie od 20 kwietnia 2005r.wniosku o dopłatę do czynszu i stanowisko to podtrzymała w kolejnych pismach skierowanych do Kolegium.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w związku z zarzutami skarżącej odnośnie bezczynności organu I instancji , korzystając z uprawnień organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity : Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wydało postanowienie o uznaniu skargi za nieuzasadnioną.

W następstwie powyższego skarżąca w dniu 17 sierpnia 2005r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w związku z nierozpatrzeniem jej wniosku z 20 kwietnia 2005r.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we W. wniósł o oddalenie skargi.

Zdaniem organu zarzuty skarżącej co do bezczynności organu są bezpodstawne . Na poparcie stanowiska organ oświadczył, że:

1) w zakresie dodatku mieszkaniowego skarżąca w 2005r. korzystała z tej formy pomocy w oparciu o:

- decyzję z dnia [...] 2004r. nr [...] . Dodatek został przyznany od października 2004r. do marca 2005r. w oparciu o wniosek złożony w dniu 3 września 2004r.,

- decyzję z dnia [...] 2005r. nr [...] dodatek został przyznany na okres od kwietnia 2005r. do września 2005r. w oparciu o wniosek złożony w dniu 29 marca 2005r.,

- decyzję z dnia [...] 2005r. nr [...] dodatek został przyznany na okres od października 2005r. do marca 2006r. w oparciu o wniosek złożony w dniu 8 września 2005r.,

2) w zakresie pomocy w postaci zasiłku okresowego i celowego, organ w oparciu o wywiad przyznał skarżącej zasiłek celowy i okresowy decyzjami z dnia [...] 2005r. nr [...].

Z akt sprawy wynika , że przyznany zasiłek celowy dotyczył wykupu żywności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwane p.p.s.a., Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Badając w ten sposób sprawę objętą skargą Sąd stwierdził naruszenia prawa polegające na bezczynności organu, skarga jest więc uzasadniona.

Przystępując do badania skargi Sąd stwierdził, że wyczerpana została procedura poprzedzająca skargę na bezczynność przewidziana art. 37 k.p.a.

Jest niesporne, że organ po złożeniu wniosku przez Janinę A. wydał decyzję z dnia [...] 2005r. nr [...] w oparciu o wniosek złożony w dniu 8 września 2005r. oraz decyzję o przyznaniu zasiłku celowego na zakup żywności i zasiłku okresowego( obie decyzje z dnia [...] 2005r. nr [...]

W aktach sprawy brak jest decyzji, z której wynikałoby , że została ona wydana na po rozparzeniu wniosku skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005r.

Badając merytoryczną zasadność skargi na bezczynność organu Sąd zważył, że zasadniczo bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w przewidzianej prawem formie w terminach przewidzianych w k.p.a. W sprawie niniejszej skarżąca w swoim wniosku z 20 kwietnia 2005r. domagała się dopłaty do czynszu na mocy ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. ( Dz. U. Nr 64, poz 593 z 2004r. z poźn. zm.).

Niewydanie decyzji w terminach przewidzianych w k.p.a. pozwala na postawienie organowi zarzutu bezczynności, którego kontrola mieści się w granicach kompetencji sądu administracyjnego na podstawie art. 2 pkt 8 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ załatwia sprawę administracyjną w formie decyzji. Decyzja ta może przybrać formę odmowy żądaniu strony. Wówczas strona niezadowolona z decyzji może się od niej odwołać (złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) i następnie wnieść skargę do sądu administracyjnego.

W sprawie niniejszej obszerne wywody zawarte w odpowiedzi na skargę dotyczące jej bezzasadności nie wykazują , aby wniosek skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005r. został zakończony decyzją wydaną na podstawie ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. ( Dz. U. Nr 64, poz 593 z 2004r. z poźn. zm.), której prawidłowość podlegałaby wówczas stosownej weryfikacji i kontroli sądowo-administracyjnej. Decyzja nie została wydana, zatem organ jest w bezczynności.

W ocenie Sądu organ nie rozpatrzył wniosku Janiny A. z dnia [...] 2004r.

Sąd wydał rozstrzygnięcie zgodnie z treścią wniesionej skargi, która była skargą na bezczynność w związku z niewydaniem decyzji o dopłacie do czynszu na mocy w ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. ( Dz. U. Nr 64, poz 593 z 2004r. z poźn. zm.). Organ przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005r. winien skorzystać z przesłanek art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten nie zawiera katalogu zamkniętego potrzeb związanych z przyznaniem zasiłku celowego. Zgodnie z ust. 2 przepisu zawartego w art. 39 cyt. wyżej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Posłużenie się przez ustawodawcę terminem "w szczególności" oznacza. Iż wymienione w przepisie potrzeby są przykładowe.

Zasiłek celowy zatem może być również przyznany na dofinansowanie do czynszu.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji, wyznaczając organowi termin, który umożliwi doprowadzenie sprawy do stanu pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia w kwestii wniosku skarżącej z dnia 20 kwietnia 2005r.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.