Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 292/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr), Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] utrzymująca w mocy, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W., decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. wydaną w pierwszej instancji w dniu [...] września 2014 r. nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] udzielił [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa [...] (przedłużone decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonego ww. zezwolenia ze względu na to, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w O. przy ul. [...] Spółka nie wykonywała działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Decyzją z dnia [...] września 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749); dalej O. p., art. 8 i art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.): dalej u. g. h., cofnął w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w O. przy ul. [...] zezwolenie udzielone [...] Spółka z o.o. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r.(przedłużone decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]), na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji stwierdził, że ww. punkcie gry na automatach o niskich wygranych Spółka nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie zawieszenia eksploatacji z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczące automatu APEX MULTI MAGIC nr fabryczny [...] nr poświadczenia rejestracji [...] , od dnia [...] sierpnia 2013.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. Spółka stwierdziła, że decyzja narusza:

- art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, tj. wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności będące efektem działania siły wyższej, w postaci wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych zakazujących w art. 135 ust. 2 ustawy zmiany adresów punktów gier na automatach o niskich wygranych,

- art. 120 O. p. oraz art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy Nr 98/34/WE z uwzględnieniem wykładni tych przepisów podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dn. 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 w związku z art. 59 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust.1, art.135 ust.2,art. 138 ust. 1 i art. 144 ustawy o grach hazardowych poprzez nie uznanie art. 59 pkt 4 ustawy za przepis techniczny.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że Spółka nie wykonywała działalności w części objętej zezwoleniem dot. punktu gier na automatach o niskich wygranych w O. przy ul. [...]. Zdaniem organu potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a Spółka dowodów przeciwnych nie przedstawiła. Dlatego istnieje podstawa do zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 ugh., którego konsekwencją jest cofnięcie Spółce zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (przedłużone decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]) na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej wyżej wymienionego punktu gier na automatach o niskich wygranych. Niewykonywanie tej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie zawieszenia eksploatacji z dnia [...] sierpnia 2013 r. W przedmiotowej sprawie zaistniały zatem przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu. Strona nie złożyła ani w okresie 6 miesięcy ani później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co dodatkowo potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IC wskazał również, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u. g. h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 138 ust. 2 u. g. h. do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W.

Odpowiadając na zarzuty przedstawione w odwołaniu, Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że działalność w zakresie urządzania gier jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru. Zgodnie z brzmieniem art. 59 u. g. h. organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działanie siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone art. 299 kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

W przypadku Spółki – jak stwierdził Dyrektor IC - wystąpiła przesłanka wskazana w art. 59 pkt 4 powołanej ustawy. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła siła wyższa, o której mowa w tym przepisie. Dla uzasadnienia swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył definicje siły wyższej prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazując, że najczęściej podawanymi przykładami siły wyższej są zdarzenia związane z działaniami sil przyrody - np. powodzie, pożary o dużych rozmiarach, wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi czy epidemie, przypadki związane z niecodziennym zachowaniem zbiorowości - zamieszki, strajki generalne czy działania zbrojne, działania władzy państwowej - zakazy importu i eksportu, blokady granic i portów.

Organ podkreślił, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności, a jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego zmiany stanu prawnego Dyrektor IC wskazał, że podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4. poz. 27. z późn. zm.) z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Organ odwoławczy podniósł również, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C- 213/11, C-214/11 i C-217/11 został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań, czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a żaden z tych przepisów nic stanowił podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Na powyższą decyzję, pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 14 ust.1, art.15 ust.1, art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 98/34 z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych zmienioną dyrektywą Rady z dnia 20 listopada 2006 r. 2006/96/WE, poprzez błędną wykładnię, że zakaz udzielania nowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i przedłużania dotychczasowych, nie jest przepisem technicznym w rozumieniu powołanej dyrektywy mającym istotny wpływ na sprzedaż i zmianę właściwości produktu w postaci automatu do gier.

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z kopii załączonej opinii dotyczącej skutków braku notyfikacji art. 14 ust. 1 u. g. h. w zgodzie z dyrektywą 98/34 w świetle prawa UE.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że powołane przepisy ustawy o grach hazardowych tworzą łączny zespół regulacji, który powinien być poddany notyfikacji Komisji Europejskiej, czego polski ustawodawca nie dokonał.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Działając w granicach swych kompetencji określonych art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2014 r. poz.1647, z późn.zm.), tj. poprzez sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem,

Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarga zatem jest niezasadna.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 4 u. g. h., zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesje lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych. Na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. organ cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że Skarżąca przez ponad 6 miesięcy nie prowadziła w punkcie gier na automatach o niskich wygranych w O. przy ul. [...] działalności określonej w zezwoleniu na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy okoliczności podane przez Spółkę, które spowodowały zaprzestanie wykonywania działalności w tym punkcie gier, w świetle art. 59 pkt 4 u. g. h. uzasadniają odstąpienie od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w tym punkcie gier, a także czy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie przepisy u. g. h. mają charakter techniczny.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 u. g. h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 138 ust. 2 ww. ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się Skarżąca, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59 ustawy. Stosowanie tego przepisu było już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1201/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził min, że "Treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej.

Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowania zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części". WSA w Warszawie, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela to stanowisko orzecznicze.

Sąd uznaje za uzasadnione ustalenia Dyrektora IC dotyczące niewystąpienia w tej sprawie siły wyższej, jako przesłanki określonej w art. 59 pkt 4 u. g. h., w postaci – tak jak to wskazywała strona w postępowaniu - wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych zakazujących w art. 135 ust. 2 ustawy zmiany adresów punktów gier na automatach o niskich wygranych. Siła wyższa musi być zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu. W tej sprawie, jak to obszernie uzasadnił Dyrektor IC w zaskarżonej decyzji, takie zdarzenie nie miało miejsca.

Odnosząc się do argumentów Strony dotyczących ewentualnego technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 u. g. h. należy wskazać, że obecne brzmienie przepisu stanowi zmienioną wersję poprzednio obowiązującego art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.).

Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza dla strony chociażby ze względu na wydłużenie z 3 do 6 miesięcy okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności. Podnoszone zatem w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie ze względu na ich charakter techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE nie znajdują uzasadnienia.

Stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepis art. 59 pkt 4 u. g. h. nie stanowi przepisu zakazującego wydawanie, przedłużane i zmianę przedmiotowych zezwoleń. Nie wprowadza także żadnych nowych, w stosunku do istniejących w poprzednim stanie prawnym, warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. Jest wobec tego obojętny dla chronionej dyrektywą 98/34/WE zasady swobody przepływu towarów (tak również wyrok WSA w Łodzi z 3 listopada 2015 r. sygn. akt SA/Łd 782/15). Korzystniejsze kryterium regulacji nie może oznaczać wprowadzenia ograniczenia działalności i innych wartości chronionych traktatowo (por: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt 11 SA/Bd 746/13). W przypadku przepisu art. 59 pkt 4 u. g. h. żaden ze wskazanych warunków stanowiących kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, nie występuje. Trybunał wypowiedział się o przepisachprzejściowych ustawy o grach hazardowych, ustanawiających zakazy wydawania, przedłużania i zmiany (co do miejsc urządzania gry) zezwoleń na prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych, a więc o przepisach określonych w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u. g. h.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1920/12 i z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1650/15, a pogląd ten Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela, stwierdził, że art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych nie należy do przepisów, w przedmiocie których wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Regulacja ta, dotycząca cofnięcia koncesji lub zezwolenia w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem nie należy do kategorii przepisów zawierających zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, które to zakazy mogą wpływać bezpośrednio na obrót tymi automatami.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.): dalej p. p. s. a., z załączonej do skargi opinii dotyczącej skutków braku notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zgodzie z dyrektywą 98/34 w świetle prawa Unii Europejskiej z dnia 30 czerwca 2014 r.

Wobec powyższego organ prawidłowo uznał, że została spełniona dyspozycja art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i zastosował ten przepis, cofając Spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej wspomnianego punktu gry.

W tym stanie rzeczy, po rozpoznaniu sprawy i uznaniu zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

.