Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 64c par. 7,  art. 64c  par. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Dorota Kozłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Pełnomocnik Syndyka Masy Upadłości "A" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w R. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., ustalające koszty postępowania egzekucyjnego, poprzez obciążenie tymi kosztami zobowiązanego, tj. spółkę A oraz odmawiające tej spółce zwrotu kosztów egzekucyjnych pobranych z jej rachunku bankowego.

2. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na gruncie następującego stanu sprawy.

2.1. Dyrektor Izby Celnej w K., jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku A Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w R., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...], obejmującego podatek akcyzowy za okres grudnia 2009 r. (kwota należności głównej [...] zł.).

Wysokość egzekwowanego zobowiązania została określona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r.

Wszczynając w dniu 21 marca 2013 r. egzekucję administracyjną, Dyrektor Izby Celnej protokołem zajęcia i odbioru ruchomości z dnia [...] r. zajął monitoring wizyjny wraz z systemem ujęty w ewidencji środków trwałych za 2013 r., doręczając jednocześnie zobowiązanej spółce odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] r. Następnie zawiadomieniami z dnia 22 marca 2013 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunków bankowych u dłużników zajętych wierzytelności, tj. w Banku Handlowym S.A., w Banku BGŻ Centrala S.A., w Banku Zachodnim WBK S.A. Ponadto organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny zajęcia ruchomości spółki, zgodnie z protokołem ich odbioru i zajęcia z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w Gliwicach Wydział XII Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych ogłosił upadłość dłużnika "A" Sp. z o. o. obejmującą likwidację majtku.

Wobec powyższego organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił z dniem 21 maja 2013 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanej.

Następnie z uwagi na prawomocne od dnia 29 maja 2013 r. postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia [...] r., Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził umorzenie z dniem 29 maja 2013 r. postępowania egzekucyjnego.

2.2. Pismem z dnia 22 marca 2016 r. syndyk masy upadłości spółki zasygnalizował (przypomniał) organowi egzekucyjnemu, że nie otrzymał zwrotu kwoty [...] zł, zajętej i potrąconej z rachunków bankowych spółki w dniach 2-17 kwietnia 2013 r., jak również kosztów postępowania wynikających z wyroków z dnia 25 września 2015 r. i z dnia 25 stycznia 2016 r.

2.3. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Celnej w K. działając na podstawie art. 64 § 1 pkt 1, pkt 6, pkt 14, § 6, § 9 pkt 1, pkt 4, pkt 11, § 10, art. 64b § 1 pkt 1 oraz art. 64c § 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]:

a) ustalił koszty postępowania egzekucyjnego na kwotę [...] zł, na które złożyła się opłata manipulacyjna w kwocie [...] zł., opłata za zajęcie ruchomości w kwocie [...] zł. i koszty przejazdu poborcy w kwocie [...] zł;

b) kosztami postępowania egzekucyjnego obciążył zobowiązaną spółkę;

c) odmówił spółce zwrotu kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł, pobranych z jej rachunku bankowego.

W sentencji postanowienia organ podał, że działa w związku z wnioskiem syndyka zawartym w piśmie z dnia 22 marca 2016 r.

W uzasadnieniu organ powołał zastosowane w sprawie przepisy u.p.e.a. W dalszej kolejności organ wskazał, że z art. 64c § 1 u.p.e.a. wynika, iż koszty egzekucyjne zasadniczo obciążają zobowiązanego. Zacytował także art. 64c § 3 i 7 u.p.e.a. Stwierdził, że w tej sprawie decyzja wymiarowa organu I instancji została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Koszty egzekucyjne zostały wyegzekwowane w części w dniu 2 kwietnia 2013 r. z rachunku bankowego dłużnika. Dalej podał, że NSA wyrokiem o sygnaturze I GSK 1339/14 uchylił wyrok WSA w Gliwicach, sygnatura III SA/Gl 885/13, następnie WSA w Gliwicach uchylił decyzję wymiarową organu odwoławczego, po czym Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. i sprawę przekazał do rozpoznania temu organowi.

Organ skonstatował, że wobec powyższego pobrane koszty egzekucyjne nie są kosztami, o których mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a.

2.4. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej.

W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom syndyka upadłej spółki, organ egzekucyjny zasadnie ustalił wysokość kosztów egzekucyjnych, obciążył nimi zobowiązaną i odmówił ich zwrotu. Nie ma bowiem możliwości uznania, że koszty egzekucyjne powstały na skutek niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji zawinionego przez wierzyciela, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., II FSK 3020/12, w którym wskazano, że ocena prawidłowości i zgodności z prawem decyzji na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy, nie stanowi elementu oceny zachowania wierzyciela, który wykonując funkcję wierzyciela nie występował już jako wydający decyzję organ podatkowy. Ocena zgodności z prawem decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, może być realizowana w odpowiednim postępowaniu jurysdykcyjnym, np. w postępowaniu odwoławczym, nie zaś w postępowaniu egzekucyjnym. Określenie w drodze decyzji administracyjnej obowiązku, który podlegać może wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym i obciążenie kosztami tego postępowania na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. - to dwie różne sprawy administracyjne. Ponadto zgodność z prawem decyzji podatkowej na podstawie której wierzyciel wystawił i doręczył zobowiązanemu tytuł wykonawczy, nie stanowi kryterium oceny zgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a., nawet jeżeli w charakterze organu podatkowego i wierzyciela działał ten sam organ administracji. Dysponując decyzją, mogącą stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, podmiot wykonujący funkcję wierzyciela obciążony jest obowiązkiem prawnym podjęcia działań zmierzających do wszczęcia i przeprowadzenia na jej podstawie postępowania egzekucyjnego, natomiast ocena zgodności z prawem decyzji stanowić może przedmiot, odrębnego od egzekucyjnego, właściwego postępowania administracyjnego, tak podatkowego postępowania odwoławczego jak i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej.

Organ wskazał, że jak wynika z akt postępowania, NSA wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r., I GSK 1339/14 uchylił wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2013 r., III SA/Gl 885/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W wyniku ponownego rozpoznania skargi strony, WSA w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. Natomiast organ celny II instancji, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego w R.

W związku z tym, zdaniem organu, uchylenie przez Dyrektora Izby Celnej decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji nie przesądza o niezgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Jeżeli tytuł wykonawczy został wówczas prawidłowo wystawiony i nie zawierał wad, to oznacza, że egzekucja została prawidłowo wszczęta i prowadzona. Niezgodność z prawem, o której mowa w treści art. 64c § 3 u.p.e.a. dotyczy bowiem niewłaściwego zastosowania przepisów regulujących prowadzenie egzekucji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego, na gruncie tej sprawy wszczęcie i prowadzenie egzekucji przez organ egzekucyjny nie było niezgodne z prawem. Organ ten dysponował prawidłowo wystawionym tytułem wykonawczym i w oparciu o ten dokument zastosował środki egzekucyjne, które doprowadziły do zastosowania ustawowych środków egzekucyjnych w celu zaspokojenia należności w podatku akcyzowym.

Powyższe oznacza, że zgodnie z generalną zasadą, koszty postępowania egzekucyjnego powstałe w wyniku dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych obciążają spółkę, a ich wysokość i sposób naliczenia są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

3.1. W skardze pełnomocnik syndyka zarzucił naruszenie:

- art. 64c § 3 u.p.e.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni i bezpodstawne wyłączenie zastosowania dyspozycji normy zawartej w tym przepisie do zaistniałego stanu faktycznego sprawy;

- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) poprzez zaakceptowanie działań organu egzekucyjnego niespełniających wymogów całościowej i rzetelnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. polegających w szczególności na działaniu organów administracji z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów oraz arbitralnym uwzględnieniu wyłącznie argumentów przemawiających na korzyść organu, a na niekorzyść spółki.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia "w obu instancjach" i określenia zwrotu należności egzekucyjnych w kwocie [...] zł wraz z odsetkami, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia "w obu instancjach" i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu akcentował to, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego wydanego na podstawie uchylonej decyzji, a więc wyeliminowanej z obrotu prawnego.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego ma prawo i obowiązek uwzględnić również te jego wady prawne, które nie zostały wskazane w skardze, ale mające wpływ na tę ocenę.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdza, że choć stosowna argumentacja nie została zawarta w skardze, to działając z urzędu, przyjął że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie kosztów egzekucyjnych zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

5.1. Zaskarżone postanowienie dotyczy ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych i obciążenia nimi zobowiązanego, a więc sprawy, której podstawę rozstrzygnięcia stanowią regulacje art. 64c u.p.e.a.

Od strony faktów należy zauważyć, że postępowanie egzekucyjne, którego dotyczy kontrolowane ustalenie kosztów zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej w K. postanowienia z dnia [...] r. stwierdzającego umorzenie z mocy prawa z dniem 29 maja 2013 r. postępowania egzekucyjnego, wobec ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, tj. zobowiązanej spółki. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 26 czerwca 2013 r. pełnomocnikowi spółki.

W czasie zakończenia postępowania egzekucyjnego art. 64c § 7 u.p.e.a. stanowił, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela, a na postanowienie to przysługuje zażalenie. Jednocześnie zgodnie z art. 64c § 8 u.p.e.a. żądanie zobowiązanego, o którym mowa w art. § 7 (tj. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych), nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych.

5.2. Należy również odnotować, że z dniem 1 stycznia 2016 r. omawiane regulacje uległy zmianie, choć i w nowej wersji ustawodawca przewidział określone terminy upoważniające organ do wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Na mocy art. 39 pkt 14 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015, poz. 1269 ze zm.) w art. 64c u.p.e.a. zmienił brzmienie § 7 (zachowując jednakże termin 14 dni do złożenia wniosku), uchylił § 8 oraz po § 6 dodał § 6a - stosownie do którego organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne, oraz wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela. Znowelizowany § 7 stanowi zaś, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

W tym miejscu należy wskazać, że w ustawie nowelizującej zamieszczono w analizowanej kwestii przepis przejściowy (art. 68), zgodnie z którym do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W związku z tym, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą regulacje art. 64c u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r. Skoro wskazany przepis przejściowy stanowi, że do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, i niezakończonych do tego dnia, stosuje się przepisy dotychczasowe, to tym bardziej przepisy dotychczasowe stosuje się do postępowań zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej.

5.3. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie regulacje art. 64c § 7 i 8 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., jasno, bez miejsca na wątpliwości, stanowiły że żądanie zobowiązanego nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Termin ten jest terminem ustawowym, zawitym, o charakterze materialnym. Bezskuteczny upływ takiego terminu, wobec braku stosownego żądania uprawnionego podmiotu (zobowiązanego), powoduje niedopuszczalność rozstrzygania kwestii kosztów egzekucyjnych, które nie obciążają wierzyciela. Termin z art. 64c § 8 u.p.e.a. jako termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu. Uprawnienie żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz obowiązek rozpatrzenia takiego żądania wygasa (przestaje istnieć) z upływem terminów opisanych w art. 64c § 8 u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2193/10, Lex nr 1218954).

5.4. W tej sprawie, postanowienie z dnia [...] r. stwierdzające umorzenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa, pełnomocnik zobowiązanej spółki odebrał w dniu 26 czerwca 2013 r. Pismo, które zostało potraktowane przez organ, jako zawierające żądanie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych syndyk spółki sporządził w dniu 22 marca 2016 r., a więc prawie 3 lata po zakończeniu postępowania egzekucyjnego.

Tym samym, zgłoszenie przez zobowiązanego żądania, o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a., po upływie terminu określonego w art. 64c § 8 u.p.e.a. w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2015 r., nie rodziło po stronie organu egzekucyjnego obowiązku ani uprawnienia do wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, które obciążałyby zobowiązanego.

6. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. postanowienia wydane z rażącym naruszeniem prawa obarczone są wadą nieważności.

Na podstawie art. 18 u.p.e.a. to unormowanie znajduje zastosowanie do postanowienia obecnie kontrolowanego przez Sąd (por. M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2013, pkt II, teza 6 do art. 156; A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, LEX 2010, pkt I, teza 12 do art. 156).

Instytucja nieważności decyzji albo postanowienia wiąże się nie tylko z naruszeniem przepisów prawa materialnego, ale również przepisów prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., I OSK 1514/09, Lex nr 745056; wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r., II GSK 2438/13, Lex nr 1710135; K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne, Kraków 2000, s. 169; J. Służewski, Postępowanie administracyjne, Warszawa 1982, s. 144; W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1962, s. 265).

W pojęciu "rażące naruszenie prawa" chodzi o naruszenie wyraźnego, niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych przepisu prawa materialnego lub formalnego. W przypadku norm prawa procesowego chodzi m.in. o naruszenie norm, które nakładają kompetencję do podjęcia określonej czynności procesowej, norm dotyczących formy czynności procesowej, norm procesowych regulujących podstawę wszczęcia postępowania, czy wszczęcia postępowania odwoławczego (por. B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 145).

W ocenie Sądu, tak jak wszczęcie postępowania odwoławczego bez skutecznie wniesionego środka zaskarżenia skutkuje stwierdzeniem nieważności wydanego rozstrzygnięcia odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r., II SA 1866/00, Lex nr 55303; wyrok NSA z dnia 28 luty 2012 r., II OSK 2190/11, Lex nr 1145570), tak analogicznie należy potraktować wydanie postanowienia obciążającego kosztami egzekucyjnymi zobowiązanego wbrew oczywistemu brzmieniu art. 64c § 8 u.p.e.a., tj. bez terminowego, a tym samym skutecznego, wniesienia żądania przez zobowiązanego.

7. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest dotknięte wadą nieważności, ponieważ utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej wydane wbrew oczywistej treści art. 64c § 8 u.p.e.a. w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2015 r. Obowiązkiem organu odwoławczego było zaś w zaistniałej sytuacji prawnej podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2193/10, Lex nr 1218954).

Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 przy zastosowaniu art. 134 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.

W związku z powyższym odnoszenie się do zarzutów skargi jest bezprzedmiotowe.

8. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z uwag zawartych powyżej.

9. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na sumę 597 zł złożył się wpis od skargi w kwocie 100 zł (nadpłaconą kwotę 238 zł zwrócono na podstawie zarządzenia z dnia 19 września 2016 r.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.