Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1248/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.50 par.2, art. 58 par.1 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skarg M. P. i P. sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego postanawia 1) odrzucić skargi, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. sp. z o.o. w G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. M. P. w imieniu własnym oraz w imieniu spółki P. sp. z o.o. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Zaskarżone postanowienie skierowane było do spółki P. sp. z o.o.

Na podstawie dwóch zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2009 r. M. P. występujący w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik spółki P. sp. z o.o. został wezwany trzema pismami z dnia 4 sierpnia 2009 r. do uzupełnienia braków formalnych skarg przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu ww. spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, wskazanie własnego interesu prawnego w zaskarżeniu ww. postanowienia wydanego dla spółki, a także do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W wezwaniach pouczono, że nieuzupełnienie wskazanych braków oraz nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwań, spowoduje odrzucenie skarg.

Wezwania zostały doręczone M.P. w dniu [...] sierpnia 2009 r. (k. 20 i 21 akt sądowych).

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. M. P. wywodził swój interes prawny w zaskarżeniu postanowienia wydanego w stosunku do spółki w okoliczności posiadania 100% udziałów w spółce P. sp. z o.o. Stwierdził, że jest żywo zainteresowany uczestnictwem w toku prowadzonych czynności. W wyznaczonym terminie uiścił wpis. Nie nadesłał natomiast żądanego dokumentu pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi należało odrzucić.

Zgodnie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W sytuacji gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie w odpisach zarządzeń skierowanych do M. P. działającego w imieniu własnym oraz w imieniu ww. spółki w sposób prawidłowy zostały zawarte wezwania do uzupełnienia braków formalnych skarg oraz uiszczenia należnego wpisu.

Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skarg rozpoczął bieg w dniu 12 sierpnia 2009 r. i upłynął z dniem 18 sierpnia 2009 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Wpis od skargi w niniejszej sprawie został uiszczony we wskazanym terminie. Mimo wezwania nie uzupełniono natomiast braku formalnego skargi wnoszonej prze M. P. w imieniu spółki P. sp. z o.o. przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w takim charakterze przed sądem administracyjnym.

Z kolei w kwestii uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie interesu prawnego w zaskarżeniu ww. postanowienia, M. P. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. wywodził swój interes prawny w okoliczności posiadania 100% udziałów w spółce P. sp. z o.o. W ocenie Sądu wskazana okoliczność nie czyni M. P. podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a.

Skarga wniesiona do Sądu - zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli - podlega najpierw ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji, gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanej sprawie.

Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwóm kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

Zatem Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi.

W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r., s. 212 i nast.).

Kwestią bezsporną jest fakt, iż M. P. nie ma legitymacji do wniesienia skargi (art. 50 § 1 P.p.s.a.), zgodnie z tym przepisem będzie ją miał tylko wtedy, jeżeli skarga wniesiona została w sprawie dotyczącej jego interesu prawnego. Oparcie legitymacji do wniesienia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że zaskarżone przez M. P. postanowienie musi dotyczyć jego własnego interesu prawnego. O tym zaś, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza konkretny przepis prawa i jego bezpośredni związek z zaskarżonym postanowieniem, tzn. wtedy, gdy zaskarżone postanowienie kształtuje indywidualne prawa lub obowiązki wnoszącego skargę. W ocenie Sądu jest oczywiste, że nie istnieje przepis prawa, z którym zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego, pozostawałaby we wspomnianym wyżej bezpośrednim związku w zakresie dotyczącym M. P.. Zaskarżone postanowienie odnosi się bowiem do sfery prawnej spółki P. sp. z o.o., a nie uprawnienia czy obowiązki wspomnianej osoby.

Nie został spełniony również warunek z art. 50 § 2 P.p.s.a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje M. P. uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Sąd był zobowiązany odrzucić skargi z mocy art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.