Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 701/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Trzeckiego po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.B. i S.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r. nr [...], którą organ stwierdził brak konieczności do nałożenia na A.G. obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na budowie dwóch wiat o powierzchni zabudowy do 25m2 w m. [...], dz. nr [...] do stanu zgodnego z prawem. Przesyłkę zawierającą decyzję organu II instancji, zaadresowaną do Z. i S.B., odebrał S.B. w dniu 4 lipca 2013r. W dniu 2 sierpnia 2013r. (data stempla pocztowego) Z.B. i S.B. wnieśli skargę na decyzję organu odwoławczego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który przesłał ją do organu dnia 6 sierpnia 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi zawsze poprzedza sprawdzenie wszystkich jej wymagań formalnych, a w tym, czy została wniesiona w terminie wskazanym przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a."

Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż zaskarżona przez Z. i S.B. decyzja z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych została odebrana przez S.B. w dniu 4 lipca 2013r. i od dnia następnego rozpoczął bieg 30-dniowy termin, w którym skarżący uprawnieni byli do złożenia skargi do Sądu. Termin ten upłynął z dniem 5 sierpnia 2013r.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011r., sygn. akt II FSK 1768/11, Lex nr 948934).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że w dniu 2 sierpnia 2013r., pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji o terminie i sposobie wniesienia skargi, Z. i S.B. wnieśli skargę bezpośrednio do Sądu, który następnie przesłał ją do organu właściwego w dniu 6 sierpnia 2013r. Data ta – w świetle dokonanych rozważań – stanowi dzień wniesienia skargi. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Z. i S.B. wnieśli skargę po upływie ustawowego terminu.

Sąd zauważa, że zgodnie z panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem wszystkie pisma w sprawie powinny być doręczane każdemu z małżonków z osobna, chyba że jeden z małżonków legitymuje

się pełnomocnictwem drugiego, przy czym wówczas należałoby doręczyć pismo w dwóch egzemplarzach. Pełnomocnictwa nie można jednak domniemywać tylko ze względu na instytucję małżeństwa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Ol 948/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy niewłaściwie przesłał zaskarżoną decyzję obojgu małżonkom skarżącym w jednej przesyłce, której odbiór potwierdził wyłącznie S.B.. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na stanowisko Sądu co do konieczności odrzucenia wniesionej skargi. Własnoręczne podpisanie skargi na decyzję organu II instancji przez Z.B. świadczy o tym, iż zapoznała się z treścią zaskarżonej decyzji i posiadała wiedzę co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Stanowisko Sądu w tym zakresie wzmacnia pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 17 maja 2012r., zgodnie z którym doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka, chyba że zakwestionuje on i podważy sposób doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012r., sygn. akt I OSK 764/11, Lex nr 1218899).

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.