Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 865/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy budynku garażowego oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2020r., poz. 256), zwanej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności budowy budynku garażowego posadowionego na działce o nr ewid. 716/52 obręb 13 w miejscowości O., którego inwestorem jest M.P.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewódzki Inspektor wskazał, że postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020r. nr [...] zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie poprzez dołączenie do akt sprawy zdjęcia ukazującego budynek garażowy od strony elewacji frontowej. Inspektor zwrócił uwagę, że w dniu 26 lipca 2017r. M.P. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w O. zamiar wykonania budowy parterowego budynku garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2, na działce nr ewid. 716/52 obręb [...], położonej w O. Decyzją z dnia [...] 2018r., Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie dokonanego przez M.P. zgłoszenia z dnia 28 września 2018r., obejmującego budowę garażu na działce nr ewid. 716/52 obręb [...], położonej w O. przy ul. A i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na realizację tej inwestycji. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 19 listopada 2018r. M.P. oświadczyła do protokołu, że "przedmiotowy garaż wybudowała na przełomie października i listopada 2018 roku", przedkładając na potwierdzenie tego zgłoszenie z dnia 26 lipca 2017r., przyjęte bez uwag, o czym Starosta Powiatowy w O. poinformował pismem z dnia 26 listopada 2018r.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora, przedmiotowy garaż jest objęty skutkami prawnymi zgłoszenia dokonanego przez M.P. w dniu 26 listopada 2017r., które obejmowało budowę garażu o powierzchni zabudowy do 35m2, tj. o wymiarach 2,70m x 6,10m i wysokości ok. 2,50m. Ostatecznie powstał budynek garażu odbiegający wymiarami od zgłoszonego w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Z ustaleń organu I instancji, dokonanych w toku oględzin w dniu 19 listopada 2018r., wynika, że inwestor zrealizował budynek garażu o wymiarach 2,80m x 6,40m. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, M.P. wykonała roboty budowlane niezgodnie z dokonanym zgłoszeniami, ale nie można stwierdzić, że dokonała samowoli budowlanej w myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2020r. poz. 13333), zwanej pr.b. Naruszenie warunków zgłoszeń należy rozpytywać w aspekcie art. 50 i 51 pr.b. jako odstępstwa od zgłoszeń, a nie w oparciu o art. 48 pr.b. Celem inwestora nie było świadome obejście prawa, tzn. na podstawie zgłoszenia z dnia 26 lipca 2017r. Inwestor nie zamierzał wybudować obiektu, na zrealizowanie którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Inspektor podkreślił, że z przedłożonej do akt sprawy w dniu 21 stycznia 2019r. ekspertyzy technicznej wynika, że "stosownie do § 271-273 (rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie) budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze i garażowe wymagają spełnienia co najwyżej klasę D odporności pożarowej. Zgodnie z § 271 ust. 1 warunków technicznych wymagana odległość między budynkami na sąsiednich działkach wynosi 8 m. Ze względu na usytuowanie budynku mieszkalnego i gospodarczego w odległości 22 i 25 m warunek jest spełniony. Ściany i stropy sąsiednich garaży spełniającą klasę odporności ogniowej przynajmniej REI 60, są niepalne zatem stanowią one element oddzielania pożarowego o wymaganej klasie odporności ogniowej zgodnie z § 271 ust. 12 p. 1 wymagana odległość nie dotyczy budynków które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia pożarowego spełniająca dla obu budynków oraz wymagania określone w § 232 co w tym przypadku warunek ten jest spełniony. Jakość wykonanych robót spełnia podstawowe wymagania o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, wymogi podstawowych warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami. Stan techniczny wykonanych robót tego budynku nie stanowią kolizji z obowiązującymi warunkami technicznymi co pozwala na użytkowanie przedmiotowego budynku garażowego. Budynek zlokalizowany na działce nie stanowi żadnego zagrożenia pożarowego dla budynków na działkach sąsiednich. Pokrycie dachu budynku garażowego zostało zaimpregnowane środkiem ognioochronnym do NRO i zgodnie z § 275 ust. 1 jest Nie Kapiące i Nie rozprzestrzeniające Ognia i dlatego nie musi być zastosowany § 235 ust. 3 Warunków Technicznych w postaci wysunięcia 30 cm ponad połać dachu. Ściana równoległa w granicy użytkowania jest wykonana zgodnie z § 235 Warunków Technicznych i nie posiada elementów palnych a sąsiednie garaże mają dachy niepalne (betonowe). (...) Wobec powyższego budynek nie wymaga dodatkowych czynności lub robót budowlanych. Nadaje się do użytkowania". Natomiast uzupełniona w dniu 1 sierpnia 2019r. ekspertyza techniczna przewidywała konieczność wykonania wewnętrznej instalacji elektrycznej, wykonanie nawiewu wentylacji grawitacyjnej w dolnej części bramy oraz kominek wentylacji grawitacyjnej na dachu budynku oraz zabezpieczenia przekrycia dachu płytą kartonowo - gipsową GFK do EI60 zgodnie z § 235 pkt 3 warunków technicznych.

Wojewódzki Inspektor wyjaśnił, że ponownie przeprowadzone oględziny przez organ I instancji w dniu 8 października 2019r. wykazały, że inwestor wykonał wewnętrzną instalację elektryczną; nawiew wentylacji grawitacyjnej oraz kominek wentylacji grawitacyjnej na dachu budynku. W istniejących drzwiach garażowych zainstalowano kratkę wentylacyjną o wym. 17 x 17cm, na ścianie tylnej (w górnej części) wykonano dwa otwory wentylacyjne o 12 cm; wykonano podbitkę z płyty kartonowo - gipsowej GFK pod przekryciem dachu (do spadu konstrukcji dachu).

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora, sporny obiekt ma zapewnioną wymianę powietrza - wentylację oraz jest wyposażony w elektryczną instalację oświetleniową, której wymóg posiadania wynika z § 102 pkt 3 warunków technicznych. Przedmiotowy garaż nie wymaga żadnych dodatkowych robót do wykonania i nadaje się do bezpiecznego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Jak wynika zaś z przedłożonej do akt sprawy w dniu 1 sierpnia 2019r. uzupełnionej ekspertyzy technicznej, jakość wykonanych robót jest dobra i spełnia odstawowe wymagania, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pr.b., tj. bezpieczeństwa, konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, wymogi podstawowych warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami. Budynek spełnia wymagania odległościowe od sąsiednich granic określone w § 12 ustawy z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 z późn. zm.) z zachowaniem przepisów odrębnych.

Wojewódzki Inspektor stwierdził, że argumenty w nim zawarte nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Dowód z ekspertyzy/opinii podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ nie może ingerować w merytoryczną część ekspertyzy/opinii, gdyż nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Rzeczą organów jest zbadanie, czy ekspertyza/opinia wyjaśniła przede wszystkim istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych oraz, czy jest rzeczowo i przekonywająco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej. Bez stosownego przeciwdowodu, np. w postaci kontr opinii, również sporządzonej przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, nie jest możliwe kwestionowanie ustaleń przyjętych na podstawie opinii sporządzonej przez biegłych. Wojewódzki Inspektor podniósł również, że organem właściwym do badania zgodności zgłoszenia z dnia 26 lipca 2017r. z aktualnym na dzień zgłoszenia stanem faktycznym, był Starosta [...], który zgłoszenie to przyjął bez sprzeciwu. Organy nadzoru budowlanego nie mają natomiast kompetencji do weryfikacji działań organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie przyjęcia bez sprzeciwu dokonanego zgłoszenia. Przepisy pr.b. nie wymagają przy dokonywaniu zgłoszenia zamiaru budowy obiektu w organie administracji architektoniczno - budowlanej załączenia zgody wszystkich współwłaścicieli działek sąsiednich na budowę zgłaszanego obiektu. Natomiast wszelkie kwestie wynikające z naruszenia stosunków własnościowych regulowane są – zdaniem Wojewódzkiego Inspektora - przepisami prawa cywilnego, nie zaś administracyjnego, w związku z powyższym podlegają jurysdykcji sądów powszechnych.

Skargę na tę decyzję złożył J.B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie inwestorowi rozbiórkę nielegalnie wzniesionego budynku.

Skarżący podniósł, że wykonano już trzy mapy dotyczące jego działki i wszystkie wskazują, że ściana od strony działki M.P. jest wyłącznie na jego działce. Dodał, że ostatnia mapa wykonana do projektu sąsiada z działki nr 884 wykazuje, że nie tylko ściana, ale jeszcze fragment garażu jest na jego działce. Skarżący wyjaśnił, że granica nie jest sporna, a tylko projektant M.P. wyraża opinię, że jest inaczej. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenia inwestorki, iż fundamenty powstały wcześniej. Ponadto skarżący stwierdził, że szerokość budynku musi wynosić co najmniej 3,3m a wybudowany budynek wykracza poza powierzchnie działki nr 716/52, która zgodnie z wypisem z rejestru wynosi 18,74m², a powierzchnia zabudowy 19,40m². Dach oparty został na ścianie jego garażu, a płotwy dachowe w całości wchodzą do jego garażu. Wskazał również, że konstrukcja dachu spornego garażu nie zostały zabezpieczone płytą k-g, nie posiada otworu wentylacyjnego, szerokość i powierzchnia działki skarżącego, jako skrajnej, jest większa (3,12m) od szerokości działek M.P. (3,00m) i Turczyńskich (3,00m).

Zdaniem skarżącego, opinia geodety przedłożona przez inwestorkę, nie zasługuje na uwzględnienie. Geodeta ten nie przedłożył żadnej mapy i nie złożył stosownego operatu do Starostwa. Skarżący zaprzeczył, jakoby ściana boczna jego garażu i M.P. była wspólna i rzeczona ścian boczna, wbrew twierdzeniom zawartym w ekspertyzie, jest w całości usytuowania na działce skarżącego. W jego ocenie, sporny obiekt nie spełnia warunków bezpieczeństwa pożarowego, ponieważ płatwy dachu garażu wchodzą bezpośrednio do wnętrza jego garażu, a brama spornego garażu jest usytuowana w odległości 40cm od sąsiednich garaży i nie posiada odpowiedniej klasy odporności ogniowej. Wskazał również, że inwestorka nie posiada wymaganych zgód wszystkich właścicieli działek sąsiednich.

W piśmie z dnia 10 września 2021r. skarżący podtrzymał skargę, przedstawiając dodatkową argumentację oraz wnosząc o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, w tym decyzji z dnia 7 maja 2019r. o pozwoleniu na nadbudowę jego garażu oraz z informacji Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w O. z dnia 23 września 2021r. na okoliczność prowadzenia postepowania naprawczego w oparciu o projekt sporządzony na nieaktualnej mapie.

W odpowiedzi na tę skargę Inspektor wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 31 sierpnia 2021r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 26 lipca 2021r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący, organ oraz uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 31 sierpnia 2021r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 26 lipca 2021r.). Z możliwości tej skorzystali skarżący – J.B. i uczestnik postępowania – E.B. w drodze pisma z dnia 10 września 2021r. oraz skarżący w drodze kolejnego pisma z dnia 25 września 2021r.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną skargą decyzję – Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu. Wojewódzki Inspektor nie naruszył bowiem ani przepisów prawa procesowego, tj. k.p.a., ani też przepisów prawa materialnego, tj. pr.b. W tej sprawie postępowanie dowodowe i wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób wszechstronny i kompleksowy, w tym na sporną w sprawie okoliczność usytuowania garażu inwestora – M.P. z naruszeniem granicy działki skarżącego i wykonania garażu niezgodnie ze zgłoszeniem jego realizacji. W konsekwencji zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności w świetle treści normy materialnoprawnej, a ściślej legalności spornej realizacji i przesłanki umorzenia postępowania naprawczego.

W kluczowej dla tej sprawy kwestii prawidłowego usytuowania spornego garażu, a będącej osią sporu między inwestorem, skarżącym i organem nadzoru budowlanego Sąd stwierdza, że ściana garażu została – wbrew przekonaniu skarżącego – usytuowana w obecnej faktycznej granicy działki inwestora – M.P. i działki skarżącego, co nie jest jednakże tożsame z prawidłowym przebiegiem tej granicy, a sam garaż spełnia wszystkie warunki w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, użytkowego oraz podstawowych warunków higienicznych, zdrowotnych i ochrony środowiska, a także konstrukcji. Sporny garaż jest usytuowany w ciągu garaży (zabudowie szeregowej), między garażem skarżącego usytuowanym na działce nr ewidn. 716/53 a garażem usytuowanym na działce ewiden. nr 716/51. Wypełnia on zatem występującą przez wile lat między tymi działkami lukę w zabudowie szeregowej garaży, czyniąc ten szereg spójnym i kompletnym. Tym samym inwestycja szeregowa w postaci ciągu garaży została zakończona, a sporny garaż domknął szereg, wkomponowując się w ciąg już istniejących garaży. Z protokołu oględzin działek oraz pisma starosty wynika niewątpliwie, iż front działki inwestora i własciciela działki nr ewiden. 716/51 powinien mieć 3,00m, a skarżącego 3,12m, podczas gdy faktycznie wynosi on odpowiednio 2,80m, 3,20m i 3,20m, co wskazuje, iż wcześniej wybudowane garaże na działce skarżącego i działce o nr ewiden. 716/51 wykraczają poza ich prawne granice kosztem działki inwestora. Głębokość garaży na tych działkach jest zaś taka sama i wynosi 6,40m. Argument skarżącego o tym, iż inne trzy mapy wskazują na usytuowanie ściany garażu M.P. od strony działki skarżącego nie mógł zatem zostać uwzględniony. Sporny garaż - pomimo nieznacznych różnicy co do szerokości i długości - parametrami idealnie wkomponował się w istniejącą lukę w zabudowie szeregowej, lukę o parametrach narzuconych przez właścicieli działek sąsiednich i parametry wykonanych przez nich garaży przy uwzględnieniu obecnej (faktycznej) szerokości działki inwestora. Usytuowanie spornego garażu nie powoduje więc dysonansu w zabudowie szeregowej, tj. nie narusza jej frontowej linii, mającej kształt prostej bez załamań linii ciągłej. Co istotne każdy właściciel nieruchomości, a zatem i skarżący i inwestor spornego w tej sprawie garażu, ma prawo do zagospodarowania swoich działek zgodnie z ich przeznaczeniem w sposób nienaruszający przepisów prawa, w tym i prawa własności sąsiada. Sąd stwierdza nadto, że sama zabudowa szeregowa charakteryzuje się wspólnymi ścianami budynków znajdujących się w tym szeregu. Ściana ta – co oczywiste – musi spełniać wymogi ściany przeciwpożarowej, aby każdy z tych budynków mógł być uznany za samodzielny konstrukcyjnie budynek, co w tej sprawie zostało spełnione. Ocena prawidłowości usytuowania budynków względem siebie na sąsiadujących ze sobą działkach, w ich obecnie zastanej granicy wymaga zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, w drodze opinii biegłego do spraw budownictwa. W tej sprawie organy nadzoru budowlanego pozyskały taką opinię oraz jej uzupełnienie, a skarżący – kwestionując prawidłowość tej opinii – nie przeprowadził przeciwdowodu podważającego prawidłowość tej opinii, nie przedstawił zasługujących na uwzględnienie dowodów, rzutujących cień na rzetelność i prawidłowość opinii biegłego. Skarżący – nie deklarując posiadania własnych wiadomości specjalistycznych w zakresie budownictwa – ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie zgadza się z tą opinią. Nie przedstawił też żadnej konkretnej argumentacji wskazującej na wadliwość tej opinii, błędy popełnione przez biegłego przy sporządzaniu tej opinii, wadliwe wyliczenia konstrukcyjne, nielogiczność czy niespójność opinii, sprzeczność z doświadczeniem życiowym i zawodowym. W żadnym razie za dowody podważające opinię biegłego nie mogą być uznane załączone przez skarżącego do odwołania zdjęcia obu garaży, mające obrazować – zdaniem skarżącego – usytuowanie konstrukcji dachu garażu inwestora na jego ścianie, a ściślej na części tej ściany, która przynależy do garażu skarżącego. Widoczna na zdjęciu płatew dachu garażu inwestora wyraźnie jest usytuowana na części ściany od strony działki inwestora. W przeciwnym razie licowałaby ona ze ścianą garażu skarżącego od strony działki skarżącego. Na zdjęciach bez wątpienia można dostrzec, że podczas robót przy montażu płatew doszło do uszkodzenia ściany od strony garażu skarżącego poprzez miejscowe przebicie ściany na wylot i uszkodzenie tynku. Nadto na zdjęciu widoczna jest również dobudowana, najprawdopodobniej z cegły lub podobnego materiału, ścianka, na której opiera się przednia, tj. od frontu płatew dachu spornego garażu. Nie mają żadnego prawnego znaczenia w sprawie legalności budowy spornego garażu natomiast pozwolenie na nadbudowę garażu skarżącego jako nie dotyczącego tej sprawy, jak i pismo informacyjne właściwego starosty co do prac geodezyjnych na działce inwestora (zgłoszenia wykonania pracy geodezyjnej), mogące co najwyżej wskazywać na zaniedbanie geodety zgłoszenia mapy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Oceniając natomiast sporną opinię – Sąd stwierdza, że jest ona spójna, konsekwentna, czytelna, a co istotne odpowiada w sposób klarowny na sporną w sprawie okoliczność usytuowania ściany garażu inwestora przy granicy jego działki i usytuowanego w jej linii garażu skarżącego. Nie ma zatem podstaw do zakwestionowania jej jako podstawy ustaleń faktycznych na okoliczność usytuowania garażu inwestora i prawidłowości wykonania płatew dachu. Co prawda skarżący podnosi, iż wedle powoływanych przez niego map ściana garażu inwestora została usytuowana na jego działce. Niemniej jednak zważywszy na wymiary działki inwestora oraz skarżącego można dojść do wniosku o nieznacznym przesunięciu granicy działki i usytuowania ściany garażu skarżącego w kierunku działki inwestora. Działka inwestora posiada faktycznie nieznacznie mniejsze wymiary niż powinna mieć. Pojawiającą się w sprawie wątpliwość co do "usytuowania" garażu inwestora (konstrukcji dachu na ścianie garażu skarżącego) definitywnie rozwija opinia biegłego i sporządzona do niej dokumentacja techniczna, z której wynika wprost, że płatew dachu garażu inwestora została położona na połowie ściany wspólnej tego garażu i garażu skarżącego, a osie ścian budynku pokrywają się z przebiegiem granic bocznych z działkami sąsiednimi, ściany boczne jako wspólne umieszczone osiami w granicach poszczególnych działek wykonano jako pierwsze przez sąsiadów łącznie z całym garażem z usytuowaniem 50% ściany na sąsiedniej działce analogicznie do pozostałych granic (wszystkie ściany boczne zespołu stoją w osiach granic po 50%). Choć skarżący wyraża przekonanie o usytuowaniu płatew dachu garażu inwestora w całości na jego ścianie, to jednak przekonanie to nie znajduje potwierdzenia w sporządzonej w tej sprawie opinii biegłego, co oznacza, iż przekonanie to ma li tylko charakter subiektywny, nie mający najmniejszego prawnego znaczenia.

Z opinii biegłego wynika nadto, iż ściany i stropy sąsiednich garaży spełniają klasę odporności ogniowej, są niepalne, co oznacza, iż stanowią one element oddzielenia przeciwpożarowego o wymaganej klasie odporności ogniowej zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania. W konkluzji biegły stwierdza, że sporny budynek nie stanowi żadnego zagrożenia pożarowego dla budynków na działkach sąsiednich, a jakość wykonanych robót jest dobra i spełnia podstawowe wymagania art. 5 pr.b. – bezpieczeństwa, konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, podstawowe wymogi zdrowotne i higieniczne oraz ochrony środowiska.

Poczynione przez organy, na podstawie opinii biegłego i jej uzupełnieniu, ustalenia co do spornego garażu, jak i fakt wykonania robót na podstawie przyjętego przez właściwego starostę zgłoszenia, dają zatem podstawy do stwierdzenia braku podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego garażu, a tym bardziej do sugerowanej przez skarżącego jego rozbiórki jako kolidującej z jego interesem wyrażającym możliwość nadbudowy garażu skarżącego. Sąd podkreśla, że inwestor zrealizował sporny garaż na podstawie zgłoszenia z dnia 26 lipca 2017r., przyjętego bez uwag organu. Nie można natomiast przyjąć, iż realizacja tego garażu nastąpiła – jak oczekuje skarżący - bez zgłoszenia tylko na tej podstawie, że właściwy starota w dniu 12 grudnia 2018r. wniósł sprzeciw od zgłoszenia i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż dotyczył on innego zgłoszenia inwestora, zgłoszenia dokonanego w dniu 28 września 20168r. Istotą zgłoszenia i milczącego jego załatwienia jest natomiast to, iż po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia robót budowlanych sprawa tych robót budowlanych zostaje zakończona, o ile organ w tym terminie nie wniesie sprzeciwu. Nie jest zatem możliwe po upływie kilku miesięcy władcze rozpoznawanie tej sprawy przez starostę w drodze sprzeciwu. W razie przyjęcia milczącego zgłoszenia weryfikacja robót dokonywanych w oparciu o zgłoszenie jest dokonywana przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym. Jeśli w toku tego postępowania organ ten nie stwierdzi wykonania robót niezgodnie ze zgłoszeniem lub w sposób naruszający przepisy prawne, to obowiązany jest, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie legalizacyjne. Jak przyjmuje judykatura "w art. 30 ust. 1 p.b. określono przypadki, w których roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Oznacza to, że nadzór budowlany może jedynie kontrolować, czy zgłoszenie dotyczyło robót budowlanych, które wymagały zgłoszenia. Jeżeli okazałoby się, że na podstawie zgłoszenia wykonano roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, to nadzór budowlany na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 p.b. może wszcząć tak zwane postępowanie naprawcze (art. 51 ust. 1 p.b.). (...) nadzór budowlany nie może kontrolować zgłoszenia robót budowlanych pod kątem zachowania wymogów formalnych, które są określone w art. 30 ust. 2 p.b. Kontroli w tym zakresie dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, któremu dokonuje się zgłoszenia i który jest uprawniony - jak wynika z art. 30 ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 w zw. z art. 83 p.b. - do żądania uzupełnienia zgłoszenia" (tak wyrok NSA z dnia 5 maja 2016r., II OSK 1944/14, LEX nr 2083413). W tej sprawie organ nadzoru nie stwierdził takich okoliczności, które uzasadniałyby przeprowadzenie procedury legalizacyjnej. Nieznaczna rozbieżność wymiarów garażu wynika natomiast ze sposobu mierzenia garażu, a nadto mieści się w granicach dopuszczalnego w budownictwie błędu. Nie można również nie wziąć pod uwagę, iż sporny garaż miał wypełniać lukę w zabudowie szeregowej, której istotą jest takie sytuowanie budynków, iż "stykają" się one ze sobą ścianami bocznymi.

Nie ma również na gruncie obecnie obowiązującego prawa oparcia normatywnego zarzut braku zgody właścicieli sąsiednich garaży na budowę garażu przez M.P., zaś samo usytuowanie jej garażu w granicy jest zgodne z prawem i wynika z przyjętego dla zabudowy szeregowej sytuowania budynków garażowych. Oznacza to, iż inwestor nie miał obowiązku uzyskiwania zgody na budowę garażu w granicy. Nie jest natomiast zrozumiały zarzut dotyczący bramy, usytuowanej centralnie w ścianie frontowej, analogicznie jak bramy w sąsiadujących po obu stronach garażach.

Rysujący się w tej sprawie spór co do prawidłowego przebiegu granicy między działkami, jak i ewidentna szkoda spowodowana w garażu skarżącego robotami przy budowie spornego garażu nie mieszczą się natomiast w graniach tej sprawy i z tego względu Sąd nie mógł badać ani prawidłowości przebiegu granicy między działkami skarżącego i inwestora, ani kwestii szkody i jej naprawienia. Temu służą inne odrębne postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

k.ż.