Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1229/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2015 r. do maja 2016 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wszczął wobec W.M. postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2015 r. do maja 2016 r. W efekcie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w ewidencjach sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług ujęto wartości wynikające z faktur VAT mających dokumentować wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz M. s.r.o. Organ I instancji uznał, że podatnik nie przedstawił przekonujących dowodów na potwierdzenie, że dostawy towarów udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz M. zostały przez firmę A. (prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego artykułami spożywczymi) zrealizowane, a towary w nich wyszczególnione zostały faktycznie wywiezione poza terytorium RP. Uznano w związku z tym, że wystawione przez podatnika na rzecz tej firmy faktury dokumentują dostawy nie mające miejsca pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami i w konsekwencji nie mogą wywoływać skutków podatkowych u ich wystawcy w postaci preferencyjnego opodatkowania podatkiem według stawki 0%. W związku z powyższym stwierdzono, że zakwestionowane faktury dokumentują dostawy krajowe opodatkowane stawką podstawową.

W efekcie powyższych ustaleń Naczelnik US w C. wydał w dniu 23 grudnia 2020 r. decyzję, którą określił skarżącemu za miesiące od stycznia 2015 r. do maja 2016 r. prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe.

Po rozpatrzeniu odwołania podatnika, decyzją z dnia 23 lipca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy, z uwagi na fakt, że decyzja dotyczy min. miesięcy od stycznia do listopada 2015 r., co od których upłynął termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii związanych z istnieniem okoliczności zawieszających bądź przerywających bieg terminu przedawnienia (str. 4 -12 zaskarżonej decyzji). DIAS w K. stwierdził w szczególności, mając na uwadze treści art. 70 §1 i art. 70 §6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, że Naczelnika US w C. wszczął wobec skarżącego w dniu 13 lutego 2020 r. postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 §2 w zw. z art. 6 §2 k.k.s. W dniu 18 marca 2020 r. organ ten wysłał do skarżącego zawiadomienie, sporządzone na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej o zawieszeniu w dniem 13 lutego 2020 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2015 r. do maja 2016 r. z uwagi na wszczęcie postępowania przygotowawczego. Ponadto zawiadomienie o identycznej treści zostało przesłane w dniu 1 grudnia 2020 r. do ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zawiadomienie z dnia 18 marca 2020 r. zostało doręczone w dniu 24 marca 2020 r., zaś zawiadomienie przesłane pełnomocnikowi - w dniu 3 grudnia 2020 r. Doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia Organ odwoławczy nie znalazł w związku z tym podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie prowadzonego postępowania ze względu na przedawnienie zobowiązań podatkowych będących jego przedmiotem.

Przedstawiając dokonane w sprawie ustalenia, organ odwoławczy wskazał na uzyskane od czeskiej administracji skarbowej informacje odnośnie M. s.r.o., z których wynika, że menedżerem tej firmy jest A.C. zamieszkały w D. M. s.r.o nie kontaktuje się z organem podatkowym, nie odbiera pisemnych dokumentów. Organ podatkowy nie posiada żadnych dokumentów deklarujących współpracę handlową z W.M. Ostatnia deklaracja VAT i informacja podsumowującą została złożona za styczeń 2014 r., a deklaracja dotycząca podatku dochodowego za 2013 r. Pod adresem wskazanym jako siedziba M. ma ona "wirtualne biuro", nie prowadzi tam żadnej działalności gospodarczej. Organ podatkowy uważa tę spółkę za "nierzetelnego podatnika" od 18 października 2016 r. i może być ona zaangażowana w łańcuch podmiotów utworzonych w celu osiągnięcia korzyści podatkowych. Nabycia od firmy A. wykazane przez tę firmę w okresie III kwartału 2015 r. do IV kwartału 2016 r. nie zostały przez M. s.r.o. zgłoszone w deklaracjach VAT za odpowiednie okresy. Na rachunku bankowym zarejestrowanym w organie podatkowym nie było żadnego obrotu. Zdaniem czeskiego organu podatkowego wydaje się oczywiste, że podatnik nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a "dane na temat dokonanych transakcji są bezpodstawne". Z tego powodu dane VIES nie będą brane poda uwagę podczas oszacowania zobowiązania podatkowego.

Następnie organ odwoławczy przedstawił ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowe przeprowadzonej w B. w zakresie świadczenia usług transportowych pomiędzy firmą skarżącego a M. s.r.o. (str. 16-23 zaskarżonej decyzji). Wynika z nich w szczególności, że w wielu przypadkach w datach widniejących na dokumentach potwierdzeń dostaw towarów przedłożonych przez firmę A., zidentyfikowany na podstawie numeru rejestracyjnego samochód nie jechał w tym dniu na trasie C. – C.2. W wielu przypadkach stwierdzono również, że kierowca, który według potwierdzeń dostaw przedłożonych do kontroli przez firmę skarżącego miał kierować tym samochodem, nie prowadził go w tym dniu, przejechał nim niewielki odcinek lub kierował innym pojazdem na innej trasie. Organ wskazał, że na dokumentach posiadanych przez skarżącego są ponadto zapisy dotyczące pojazdu o numerze [...]. Z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK wynika, że brak jest w tym rejestrze pojazdu o powyższym numerze rejestracyjnym.

DIAS w Krakowie obszernie omówił zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy (str. 23-36), po czym przechodząc do analizy tego materiału wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy spełnione zostały warunki, by zaewidencjonowane przez skarżącego wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz M. s.r.o. zostały opodatkowane podatkiem wg stawki 0%, czy też – jak uznał organ i instancji – należy traktować je jako dostawy krajowe opodatkowane według stawek właściwych dla dostawy tych towarów na terytorium kraju, co oznacza, że skarżący nie zadeklarował podatku należnego za poszczególne miesiące objęte zaskarżoną decyzją w łącznej kwocie 151 711 zł. Organ odwoławczy zacytował szereg przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "ustawy o VAT" istotnych z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia i zaznaczył, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów opodatkowana jest stawką podatku w wysokości 0% tylko wtedy, gdy spełnione zostaną ku temu przesłanki wynikające z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ww. ustawy. W ten sposób ustawodawca, mając na uwadze swobodny przepływ towarów pomiędzy państwami członkowskimi UE, realizuje postanowienia Dyrektywy 2006/112/WE odnośnie zapobiegania przypadkom nadużyć przy stosowaniu zwolnień od podatku, nadkładając na podatnika obowiązek weryfikacji swoich kontrahentów oraz dokumentowania transakcji w taki sposób, aby dokumenty te bez wątpienia dowodziły jej prawidłowości. Czynności realizowane w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny być opodatkowane w kraju przeznaczenia (konsumpcji), bowiem wpływy z jej wykonania są należne temu państwu członkowskiemu, w którym następuje końcowe wykorzystanie towaru. Aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi przede wszystkim nastąpić faktyczne przemieszczenie towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego. DIAS wskazał, że z informacji uzyskanych przez czeską administrację podatkową wynika, że M. s.r.o., która jest uważana za nierzetelnego podatnika, nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy skarżącego A. Z przekazanej przez skarżącego historii rachunku bankowego firmy A. wynika natomiast, że płatności M. s.r.o. dokonywane były z polskich rachunków bankowych; płatności za tę spółkę regulowała również na rzecz skarżącego A. Sp. z o.o.

Organ odwoławczy oceniając materiał dowodowy w zakresie dotyczącym przewoźnika podał w szczególności, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w B. stwierdzono, że firma ta wystawiała faktury za usługi transportowe dla M. s.r.o., do faktur tych dołączono międzynarodowe listy przewozowe CMR. Wśród przedłożonych listów przewozowych nie stwierdzono żadnego listu przewozowego potwierdzającego transport towarów z firmy skarżącego. Twierdzenia P.R. (reprezentującego tego przewoźnika), że transport został wykonany przez pracowników B. taborem będącym w posiadaniu Spółki, jednak M. nie została obciążona kosztami tego transportu, uznane zostały za nielogiczne i sprzeczne z ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że pomimo wyjaśnień P.R., że M. nie została obciążona z tytułu transportu realizowanego z firmy skarżącego, skarżący przedstawił w toku postępowania faktury wystawione przez ww. przewoźnika na rzecz M. s.r.o. Organ odwoławczy odniósł się także do przedłożonych przez B. wydruków z systemu VIATOLL, z których wynika, że we wskazanych w decyzji dniach samochody o numerach rejestracyjnych podanych na posiadanych przez skarżącego dokumentach nie zostały przez ten system zarejestrowane na trasie do C.2. P.R. odnosząc się w trakcie kontroli do tego faktu przyznał jedynie, że "jest to dziwne". DIAS w Krakowie zaznaczył także, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w B. przez pracowników US w M. w zakresie transakcji z M. s.r.o. za I 2015 r. – VI 2016 r. stwierdzono, że podmiot ten, poza świadczeniem na rzecz tej spółki usług transportowych dokonywał również na jej rzecz dostaw artykułów spożywczych i przemysłowych, które miały być wywożone z kraju transportem należącym do tego podmiotu lub rumuńskiej spółki A.2 s.r.l. Spółka B. świadczyć miała ponadto na rzecz M. s.r.o. usługi transportowe w związku z transakcjami przeprowadzonymi przez tę spółkę (zarówno zakupami, jak i dostawami) z następującymi podmiotami: P. Sp. z o.o., P.2 Sp. z o.o., F., H. Sp. z o.o., C.3 Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., A.3, A. Sp. z o.o. DIAS w K. wskazał, że w związku z tym, w celu uzyskania pełnego obrazu zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, w toku postępowania odwoławczego wystąpiono do właściwych dla ww. podmiotów organów podatkowych o przekazanie informacji o nich. Z uzyskanego w ten sposób dodatkowego materiału dowodowego wynika, że w transakcjach z M. s.r.o. brała udział grupa powiązanych ze sobą podmiotów, które zajmowały się dokonywaniem oszustw podatkowych (str. 43-45 zaskarżonej decyzji).

Organ odwoławczy podsumowując stwierdził, że zgadza się z oceną zawartą w decyzji organu I instancji, że skarżący nie posiada przekonujących dowodów na dokonanie rzeczywistej dostawy towarów do M. s.r.o. oraz na ich wywiezienie poza terytorium kraju. Skarżący twierdzi, że dokonywał weryfikacji numeru podatkowego czeskiej spółki w systemie VIES, lecz nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzenia numeru VAT tego kontrahenta. Firma A. nie posiada również dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynikałoby, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W wyniku weryfikacji M. s.r.o. czeska administracja podatkowa stwierdziła, że spółka ta nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy A., uważana jest ponadto za nierzetelnego podatnika. DIAS wskazał, że zastosowanie stawki preferencyjnej 0% było faktycznie uprawdopodobnione tylko i wyłącznie okolicznością, że wskazany na fakturach odbiorca był podmiotem zagranicznym, nie przywiązywano natomiast żadnego znacznie do udowodnienia, że towar opuścił terytorium kraju. Kwestią budzącą uzasadnione wątpliwości co do rzetelności transakcji z zakwestionowanym kontrahentem są również okoliczności przedkładania organowi I instancji dwóch rodzajów różniących się zdecydowanie w swojej treści "potwierdzeń dokonania dostawy" mających stanowić dowód dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i to w sytuacji, gdy pracownice skarżącego zeznawały, że dokumenty te miały do skarżącego wracać w jednym egzemplarzu.

Za słuszny został również uznany wniosek organu I instancji, że skarżący nie posiada żadnego wiarygodnego dowodu na to, że dochował należytej staranności w kontaktach z zakwestionowanym odbiorcą. A.C. - menedżer firmy M. s.r.o. - miał osobiście przyjechać do firmy skarżącego i w taki sposób rozpoczęto współpracę. Skarżący nigdy nie był w jej siedzibie, ani w miejscu, gdzie miała jakoby posiadać magazyny, mimo że w okresie objętym zaskarżoną decyzją był to jeden z dwóch odbiorców firmy spoza kraju (przy czym sprzedaż na rzecz drugiego kontrahenta był zdecydowanie niższa). Ponadto ze spółką nie zawarto pisemnej umowy o współpracy, a ceny miały być uzgadniane wyłącznie telefonicznie lub mailowo. D.K. – Dyrektor Handlowy firmy skarżącego – zajmująca się kluczowymi klientami nigdy nie miała kontaktu z przedstawicielem tej spółki, a gdy przyjechał on do siedziby firmy przyjmował go osobiście skarżący lub jego syn J., będący dyrektorem handlowym A. Sp. z o.o. D.K. kontakt z M. miała wyłącznie telefoniczny, nie zna danych personalnych osoby, z którą rozmawiała, nie wie nawet czy był to właściciel tej firmy czy pracownik. Nie zna A.C., nie miała z nim kontaktu. Zamówienia M. s.r.o., które według tego świadka przychodziły jako załącznik do e-maila, dostawała od J.M. i nie było na nich nawet podpisów przedstawiciela tej firmy. Syn skarżącego, pomimo że nie był formalnie zatrudniony w firmie ojca odpowiadać miał za kontaktu z tą spółką i zajmował się płatnościami od niej. J.M. nie stawił się na przesłuchanie w charakterze świadka. Tym samym – w ocenie DIAS – skarżący nie dysponuje wiarygodnymi dowodami na weryfikację tego głównego fakturowego odbiorcy zagranicznego, ani faktycznie nie posiada żadne szczegółowej wiedzy o okolicznościach współpracy z nim, a syn skarżącego, który miał zajmować się tymi kwestiami nie złożył żadnych wyjaśnień. Skarżący nie był również w siedzibie firmy transportowej B., ani nie zainteresował się jakimi samochodami miał być wywożony towar i gdzie rzeczywiście trafiał. Ponadto według ewidencji księgowej M. s.r.o. zalega z płatnościami na rzec skarżącego na kwotę około 172 tys. zł, a brak jej egzekwowania pomimo zaprzestania od dawna z nią współpracy również, w ocenie organu, świadczy o braku rzetelnego do nich podejścia. DIAS podał, że nawiązanie współpracy z formalnie czeską spółką mającą siedzibę przy samej polskiej granicy, reprezentowaną wyłącznie przez jedną osobę – Polaka zamieszkałego na stałe w kraju i posługującego się przy obsłudze spółki wyłącznie polskimi rachunkami bankowymi, powinno w normalnych warunkach wzbudzić co najmniej podejrzenia co do rzetelności transakcji. Konstatując, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie wypełnił ustawowych warunków w zakresie posiadania dokumentacji umożliwiającej opodatkowanie zakwestionowanych dostaw stawką podatku w wysokości 0% oraz nie udowodnił, że dostawy takie w ogóle miały miejsce na rzecz zakwestionowanego odbiorcy, a tym samym zasadne było opodatkowanie ich stawką podstawową.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, DIAS w K. stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił także, dlaczego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek złożony przez pełnomocnika podatnika o zawieszenie prowadzonego postępowania odwoławczego na podstawie znowelizowanych przepisów art. 201 §1c pkt 2a Ordynacji podatkowej.

W skardze do WSA w Krakowie, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 lipca 2021 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. naruszenie art. 121 § 1 O.p., art. 124 O.p., art. 127 O.p., art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p., poprzez niedokonanie kontroli decyzji organu I instancji oraz poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu, co stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 191 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego naruszającej zasady logiki i powszechnej wiedzy oraz wewnętrzną sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to w szczególności:

a) dokonanie oceny wiarygodności świadków w niniejszej sprawie - kierowców, jak i reprezentanta spółki B. na podstawie dowodów - decyzji i protokołów P. sp. z o.o., P.2 sp.z o.o., A.3, które rzekomo wskazują na bezpośredni udział w oszustwach B. oraz jej komplementariusza, podczas gdy sprawy i transakcje dotyczące P. sp. z o.o., P.2 sp. z o.o., F., H. sp. z o.o., C.3 sp. z o.o, B. sp. z o.o., A.3, nie mają jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą - przedmiotowymi transakcjami ani towarem nimi objętym, a także ze skarżącym, tak jak związku takiego nie mają transakcje - sprzedaży towarów przez B. – firmy transportowej w sprawie oraz jej komplementariusza;

b) sprzeczność twierdzeń organu z treścią dokumentów, z których wynika, że nie zostało stwierdzone jakoby podmioty takie jak B. uczestniczyły w oszustwach – w stosunku do B. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. prowadził kontrolę doraźną, która nie wykazała nieprawidłowości, nie były prowadzone inne kontrole i postępowania podatkowe za 2015-2016 rok, w stosunku do B. sp. z o.o. nie była prowadzona kontrola podatkowa i postępowanie podatkowe;

c) pozbawione jakiejkolwiek logiki twierdzenie, że w celu pełnego obrazu zaistniałego w opisanej sprawie stanu faktycznego, wystąpiono do właściwych dla wskazanych przez organ podmiotów (P. sp. z o.o., P.2 sp. z o.o., F., H. sp. z o.o., C. sp. z o.o, B. sp. z o.o., A.3) organów podatkowych, a uzyskany w ten sposób materiał dowodowy, wątpliwy także z przyczyn niewłączenia w poczet materiału dowodowego świadczy o tym, że w transakcjach z M. s.r.o. brała udział grupa powiązanych ze sobą podmiotów, które zajmowały się dokonywaniem oszustw (str. 43), podczas gdy:

- decyzje, na które powołuje się organ nie są przydatne dla ustalenia okoliczności faktycznych w sprawie bo ze sprawą nie mają jakiegokolwiek związku - nie dotyczą przedmiotowych transakcji ani towaru nimi objętego, nawet nie wspominają o skarżącym;

- protokoły kontroli i decyzje, wydane nie co do wszystkich w/w podmiotów stwierdzały, że podmioty nie posiadały wystarczających dowodów WDT a nie, że uczestniczyły w oszustwach podatkowych związanych z handlem towarami jak w niniejszej sprawie;

d) błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżący nie zawarł z kontrahentem umowy handlowej choć umowa taka została zawarta;

e) pominięcie, że M. s.r.o. złożyła oświadczenie o poddaniu się egzekucji na wypadek zaległości w rozliczeniach w ramach współpracy, a także poręczenia osobistego jakiego udzielił A.C. na zabezpieczenie zapłaty wraz z jego własnym oświadczeniem o poddaniu się egzekucji oraz prowadzenia przez skarżącego postępowania egzekucyjnego na podstawie tych zabezpieczeń (fałszywa teza organu o braku egzekwowania!);

f) pominięcie, że na zabezpieczenie skarżący uzyskał weksel in blanco wystawiony przez M. s.r.o. wraz z deklaracją wekslową i poręczeniem A.C. do umowy handlowej z 17 października 2015 roku;

g) pomimo ustalenia przez organ sposobu i faktu rozliczeń skarżącego z M. s.r.o. poprzez przelewy bankowe, gdy zwykle to gotówkowy sposób rozliczeń organy podatkowe podają jako okoliczność uzasadniającą wątpliwości transakcji, gdy już ustalono, że dochodziło do zapłaty w formie przelewów, zarzucanie skarżącemu, że zapłata następowała z polskich rachunków bez jakiegokolwiek dalszego uzasadnienia ale przy wywodzeniu niekorzystnych dla skarżącego wniosków z takiej formy rozliczenia;

h) poczytywanie na niekorzyść skarżącego, że przedkładał organowi I instancji dwa rodzaje różniących się "zdecydowanie" w swojej treści "potwierdzeń dokonania dostawy", podczas gdy w toku postępowania skarżący własnymi siłami podjął starania o dotarcie do dokumentów, które znajdowały się u M. s.r.o. i firmy transportowej, a wskazywał przy tym, że "potwierdzenia dokonania dostawy" były przygotowywane w dwóch egzemplarzach, które co do części treści uzupełniane były odręcznie stąd rozbieżności;

i) wprowadzające w błąd i nierzetelne powoływanie się na odpowiedzi otrzymane od czeskiej administracji podatkowej;

j) zarzucanie skarżącemu, że nie przedstawił wiarygodnego dowodu dochowania należytej staranności w kontaktach z M. s.r.o., podczas gdy dowody tej staranności organ całkowicie pominął.

3. naruszenie art. 194 § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 181 O.p. oraz art. 122 O.p. poprzez nie uwzględnienie w ramach wydanej decyzji ustaleń wynikających z dokumentu urzędowego - protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej uprzednio u B. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT za 01.2015-06.2016 r., który to protokół stwierdza, że nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie, że doszło do naruszenia przepisów VAT, organ nie stwierdza nieprawidłowości a tutejszy organ wywodzi z protokołu całkowicie odmienne wnioski bez obalenia domniemania i twierdzeń wynikających z ww. protokołu;

4. naruszenie art. 194 § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 181 O.p. oraz art. 122 O.p. poprzez nie dokonanie własnych ustaleń w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia o ustalenia faktyczne zawarte w decyzjach wydanych w innych postępowaniach, wydanych w większości przypadków względem podmiotów niebędących w jakiejkolwiek relacji ze skarżącym, podczas gdy moc dowodowa płynąca z treści art. 194 § 1 O.p. obejmuje w tym przypadku sentencję decyzji, a nie motywy rozstrzygnięcia lub też ocenę materiału dowodowego dokonaną przez inne organy, w toku innego postępowania. Tut. organ nie uzyskał dostępu do dokumentów źródłowych co oznacza, że w tym zakresie nie zebrał materiału dowodowego, który pozwoliłby mu ustalać okoliczności faktyczne;

5. naruszenie art. 216 O.p. w związku z art. 180 § 1 O.p. i art. 181 O.p., poprzez nie dokonanie własnych ustaleń w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o dokumenty, które formalnie nie zostały włączone postanowieniem do sprawy jako dowód, a więc oparcie rozstrzygnięcia o dowód sprzeczny z prawem, a w efekcie także naruszenie art. 123 O.p. i zasady czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym, gdyż skarżący nie otrzymując postanowienia o włączeniu dokumentów w poczet materiału dowodowego nie miał o nich wiedzy i możliwości zapoznania się z nimi, a o ich istnieniu dowiedział się dopiero zapoznając się z materiałem dowodowym w 7 - dniowym terminie, co zważywszy na obszerność materiału spowodowało, że skarżący w istocie nie był w stanie zapoznać się ze zgromadzonym materiałem i w związku z tym wypowiedzieć się w sprawie materiału;

6. naruszenie art. 187 § 2 O.p., art. 123 § 1 O.p. i art. 188 O.p., po raz kolejny poprzez niesprostanie zasadom prowadzenia postępowania podatkowego i nie wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia żądanego przez skarżącego dowodu z przesłuchania świadka, a jednocześnie naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J.M. pomimo złożenia takiego żądania przez skarżącego i pomimo, że dowód ten jest niezbędny do ustalenia istotnych okoliczności w sprawie;

7. naruszenie art. 191 O.p., poprzez uznanie za niewiarygodne treści zeznań złożonych przez A.C. oraz P.R. w oparciu o dokumenty formalnie niewłączone w poczet materiału dowodowego, to jest decyzje, protokoły wydane w toku innych postępowań podatkowych, które to nadto:

— nie mają jakiegokolwiek związku ze sprawą;

— nie są dokumentami źródłowymi, na podstawie których organ uprawniony jest do ustalania okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie;

— wydane zostały względem podmiotów nie będących nawet kontrahentami skarżącego,

podczas gdy zeznania te potwierdzały - stanowiły dowód na dokonanie rzeczywistej dostawy towarów do M. s.r.o. oraz ich wywiezienie poza terytorium kraju.

8. naruszenie art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;

9. naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1, art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 42 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie;

10. naruszenie art. 45a ust. 1 lit. b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm.), poprzez niedokonanie oceny jego zastosowania, podczas gdy przepis ten wymienia przesłanki w przypadku zaistnienia, których organ związany jest domniemaniem, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty;

11. naruszenie art. 21 § 3 i § 3a O.p. oraz art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie decyzji określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym w podatku od towarów i usług za powyżej wskazane miesiące oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za powyżej wskazane miesiące.

Odpowiadając na skargę, DIAS w K. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zarzuty skargi są bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

|Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. |

|2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone|

|w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów |

|postępowania. |

|Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi|

|oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te |

|niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. |

|Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych |

|lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla |

|końcowego załatwienia sprawy. |

|Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. |

|a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), |

|oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c |

|p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, |

|sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości |

|albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). |

|Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi |

|administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich |

|wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w decyzjach organów podatkowych. W konsekwencji, skarga W.M. nie |

|zasługiwała na uwzględnienie. |

|Przedmiotem sporu jest legalność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23.07.2021r., nr [...], utrzymującej w |

|całości w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 23.12,2020r. nr [...] określającą W.M. w podatku od towarów i usług za |

|miesiące od stycznia 2015r. do maja 2016r. wysokość zobowiązania podatkowego lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do |

|przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Rozstrzygnięcia te bazowały na ustaleniach wedle których podatnik nie przedstawił |

|przekonujących dowodów na potwierdzenie, że dostawy towarów udokumentowane fakturami wystawionymi dla słowackiej spółki M. s.r.o. |

|zostały przez firmę A. zrealizowane, a towary w nich wyszczególnione zostały faktycznie wywiezione poza terytorium RP. W konsekwencji, |

|uznano, że wystawione na rzecz tej spółki faktury dokumentują dostawy nie mające miejsca pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami i nie|

|mogą wywoływać skutków podatkowych w postaci preferencyjnego opodatkowania podatkiem według stawki 0% lecz dokumentują dostawy krajowe |

|opodatkowane stawką podstawową. |

|Na wstępie odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu tj. do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, objętych zaskarżoną |

|decyzją gdyż podstawowy termin przedawnienia zobowiązań za miesiące od stycznia do listopada 2015r. upływał przed wydaniem decyzji |

|przez organ II instancji |

|Odnosząc się do kwestii przedawnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa |

|(Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., powoływanej dalej jako "O.p.") zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od |

|końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania skutkuje jego wygaśnięciem (art. 59 § |

|1 pkt 9 O.p.), w związku z czym, po upływie terminu przedawnienia, nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tym zakresie |

|(uchwała NSA z 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13). Z kolei, w myśl art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek |

|przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o |

|umorzeniu postępowania. Dalej przypomnieć należy, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania |

|podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub |

|wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z |

|niewykonaniem tego zobowiązania. |

|Rozpoznawana sprawa dotyczyła zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2015r.do maja 2016r. Mając na|

|uwadze przytoczoną wyżej treść art. 70 § 1 O.p. stwierdzić należy, że rozliczenie podatku za miesiące od stycznia do listopada 2015r. |

|przedawniało się z dniem 31 grudnia 2020r. Decyzja Naczelnika US w C. została wydana w dniu 23 grudnia 2020r., a więc przed upływem |

|terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych. Natomiast decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. została wydana w dniu |

|23 lipca 2021r., a więc niewątpliwie już po upływie terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. |

|W niniejszej sprawie nie doszło jednak do ich przedawnienia, a to z uwagi na przywołaną wyżej treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. |

|Z akt sprawy wynika, że bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu kiedy to Naczelnika US w C. |

|wszczął wobec skarżącego w dniu 13 lutego 2020r. postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 §2 w zw. z art. 6 |

|§2 k.k.s. W dniu 18 marca 2020r. organ ten wysłał do skarżącego zawiadomienie, sporządzone na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej o|

|zawieszeniu w dniem 13 lutego 2020 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od |

|stycznia 2015 r. do maja 2016 r. z uwagi na wszczęcie postępowania przygotowawczego. Ponadto zawiadomienie o identycznej treści zostało|

|przesłane w dniu 1 grudnia 2020 r. do ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zawiadomienie z dnia 18 marca 2020 r. zostało doręczone w |

|dniu 24 marca 2020r., zaś zawiadomienie przesłane pełnomocnikowi - w dniu 3 grudnia 2020r. Doszło zatem do skutecznego zawieszenia |

|biegu terminu przedawnienia |

|Z akt sprawy wynika, że bieg terminu przedawnienia nadal jest zawieszony. |

|Z uwagi zatem na brak przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji |

|uprawnione były do merytorycznego załatwienia sprawy w zakresie wszystkich miesięcy objętych postępowaniem kontrolnym a później |

|podatkowym. |

|W tych okolicznościach faktycznych nie doszło zatem do naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W orzecznictwie sądów |

|administracyjnych zdecydowanie przeważający jest pogląd, zgodnie z którym dla wystąpienia skutku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w postaci |

|zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest konieczne, aby przed upływem terminu przedawnienia |

|podatnikowi ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, tj. aby postępowanie karnoskarbowe przekształciło się w fazę in |

|personam, jeśli okoliczności sprawy wskazują, że podatnik posiada wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie, tj. o prowadzonym |

|postępowaniu będącym w fazie in rem (por. wyroki NSA z dnia: 17 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 1147/15; 8 marca 2017 r. sygn. akt I FSK |

|1196/15; 13 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 1742/15; 18 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1076/14; 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK |

|1637/15). Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest bowiem samo wszczęcie postępowania o |

|przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. |

|Sąd nie podzielił również sformułowanego w piśmie procesowym uzupełniającym skargę, zarzutu o instrumentalnym wykorzystaniu przez |

|organy podatkowe prawa do wszczęcia postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania |

|podatkowego. Powyższy zarzut należało ocenić w kontekście wskazań poczynionych w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z |

|dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21. Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowej uchwale przyjął stanowisko, że ocena |

|przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. mieści się w |

|granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały w sprawie I FPS 1/21 nie można w jej |

|ramach pomijać zagadnienia merytorycznego związanego z wszczęciem wobec podatnika postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub |

|wykroczenie skarbowe. W szczególności przedmiotem badania powinno być na tle okoliczności danej sprawy podatkowej, czy wszczęcie |

|postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie |

|wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do wskazanej wyżej uchwały, należy podkreślić szczególną|

|rolę, jaką mają pełnić sądy administracyjne w przypadku badania instrumentalności wszczęcia postępowania karnoskarbowego. W uchwale |

|podkreślono, że sądy administracyjne pierwszej instancji w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a. mają obowiązek badać czy |

|proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została |

|wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przeprowadzenie takiego badania jest w istocie |

|możliwe na gruncie sprawy podatkowej. Dopiero w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych |

|najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu |

|podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić czy instytucji wszczęcia |

|postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w|

|postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki wniosek może potwierdzić fakt |

|wszczęcia tego postępowania w sytuacji gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 Kodeksu karnego |

|skarbowego) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 Kodeksu postępowania karnego, jasne jest już w|

|momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O braku woli realizowania |

|celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu |

|przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po |

|wszczęciu takiego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęcie w takich przykładowo opisanych stanach |

|faktycznych, że poprzez samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe |

|(przy zaistnieniu pozostałych przesłanek wymienionych wyżej) nastąpił skutek przewidziany w art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p., |

|stanowiłoby nadużycie tej instytucji, godzące w zasadę zaufania do organów państwa, a także zasadę praworządności, wynikające z art. 2 |

|i art. 7 ustawy zasadniczej. Mając na uwadze konstrukcję analizowanego przepisu, gdzie w sposób niejako mechaniczny powiązano |

|ograniczenie uprawnień podatnika do stabilizacji jego stosunków prawnych, jakie gwarantuje mu instytucja przedawnienia, z dniem |

|wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, konieczne jest w demokratycznym państwie prawnym |

|zapewnienie temu podatnikowi podstawowej ochrony prawnej polegającej na zbadaniu czy w okolicznościach konkretnej sprawy nie stoi to w |

|sprzeczności z zasadami wynikającymi z Konstytucji RP, Ordynacji podatkowej, a w przypadku podatków zharmonizowanych także z prawa Unii|

|Europejskiej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku pogłębionej oceny stosowania art. 70 § 6 pkt 1 O.p. sąd |

|administracyjny powinien badać czy nie doszło do instrumentalnego zastosowania prawa z punktu widzenia nierozpoczęcia lub zawieszenia |

|biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. |

|Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i uwzględniając stanowisko wyrażone przez NSA w ww. uchwale, Sąd stwierdza, że w |

|rozpatrywanej sprawie nie można mówić, aby wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło w sposób instrumentalny, do której to |

|kwestii organ odwoławczy odniósł się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazuje na to przede wszystkim sekwencja zdarzeń, |

|zgodnie z którą wszczęcie postępowania przygotowawczego dotyczącego śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe na mocy postanowienia z |

|dnia 13 lutego 2020. w toku prowadzonego przez Naczelnika US w C. postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw|

|opodatkowania w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2015-2016. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. |

|postanowieniem z dnia 26 lipca 2018r. wszczął wobec W.M. postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od |

|towarów i usług za miesiące od stycznia 2015r. do maja 2016r. Postępowanie to zostało wszczęte w związku z ustaleniami kontroli |

|podatkowej przeprowadzonej przez pracowników tego organu w dniach od 14.10.2016r. do 23.02.2018r. Wszczęcie postępowania karnego |

|skarbowego 13 lutego 2020r. nastąpiło gdy ujawnione zostały wyniki przedmiotowej kontroli a postępowanie kontrolne przekształcono w |

|postepowanie podatkowe, tj. na ponad dziesięć miesięcy przed upływem zasadniczego terminu przedawnienia, tj. dniem 31 grudnia 2020r. |

|Wskazać również należy, że w uchwale z dnia 18 czerwca 2018 r. sygn. akt I FPS 1/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że |

|zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c O.p. informujące, że z określonym co do daty dniem na skutek przesłanki z art. |

|70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy,|

|jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt|

|1 O.p. W ten sposób podatnik uzyskuje bowiem wiedzę, że według organu podatkowego, jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie |

|przedawnieniu z powodu przyczyny tkwiącej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, czyli właśnie ze względu na wszczęcie postępowania |

|dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. |

|Z kolei w uchwale z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18 NSA stwierdził, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego|

|z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w|

|postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne |

|postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. |

|Zawiadomienie skarżącego i jego pełnomocnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w |

|C. zostało dokonane w zgodzie z treścią art. 70c O.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania |

|podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia |

|podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § |

|6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu |

|przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. W realiach niniejszej sprawy organem właściwym w sprawie zobowiązania podatkowego |

|skarżącego był właśnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. |

|Odnosząc się w następnej kolejności do licznie sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych wskazać należy, że|

|materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania podatkowego przez organy był wystarczający dla rozstrzygnięcia, w związku z czym |

|Sąd nie powziął istotnych wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego ani też nie dostrzegł luk w tych ustaleniach. |

|Z uwagi na to, że w skardze został sformułowany szeroki katalog zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego (art. 121, art. |

|122, art. 191, art. 187 § 1 i 2, i art. 210 § 4 O.p.), to w pierwszej kolejności należało dokonać oceny przeprowadzonego w sprawie |

|postępowania dowodowego, gdyż przesądzenie prawidłowości przyjętych ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumpcji stanu |

|faktycznego pod mające w sprawie zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Odnosząc się zatem w pierwszym rzędzie do |

|zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, kwestionowanej przez skarżącego zaznaczyć należy, że w opinii Sądu |

|postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w |

|tym z wynikającej z art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w |

|sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w |

|uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą |

|podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody,|

|którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. |

|Wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 § 4 O.p., poprzez brak odniesienia się do wszystkich |

|zarzutów odwołania oraz brak wskazania pełnej podstawy prawnej w zakresie przyjęcia, iż w okolicznościach sprawy miała miejsce sprzedaż|

|krajowa nie zaś WDT. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 4 O.p. decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, a w myśl art. 210 § 4|

|tej ustawy uzasadnienie prawne decyzji zawiera wyjaśnienie jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji |

|Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał jednak przepisy prawa materialnego, czyli ustawy o podatku od towarów i usług będące|

|podstawą prawną zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, wskazanie takie jest spełnieniem wymogu wynikającego z |

|powyższych przepisów, gdyż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, które przepisy prawa materialnego stanowiły podstawą jej |

|wydania. W ocenie Sądu, organ odwoławczy poddał też wystarczającej analizie zarzuty sformułowane przez podatnika w odwołaniu. Wnikliwie|

|przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym również treść pism składanych w obydwu instancjach przez Skarżącego, |

|uzupełniając przy tym ten materiał dodatkowymi dowodami pozyskanymi na etapie postępowania odwoławczego. Poddał również ocenie przebieg|

|postępowania pierwszoinstancyjnego pod kątem zgłoszonych zarzutów naruszenia zasad ogólnych regulujących postępowanie podatkowe i |

|wyjaśnił z jakich przyczyn uznano za prawidłowe skorzystanie z przepisów uprawniających organy podatkowe do określania w formie decyzji|

|wysokości zobowiązań podatkowych. |

|Według Sądu, organy podatkowe podjęły też wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia|

|sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona, zagwarantowanego w art. 123 O.p., prawa czynnego udziału w tym|

|postępowaniu, w tym również przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd nie miał także wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został |

|zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180 § 1 O.p., a uszczegółowioną w art. 181 O.p., zasadą nakazującą jako dowód dopuścić |

|wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone |

|skrupulatnie, dokładnie, zbadano każdą okoliczność mogącą przyczynić się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy |

|podatkowe dokładnie wyjaśniły na podstawie jakich dowodów doszły do przekonania, że transakcje wynikające z zakwestionowanych faktur, |

|nie miały faktycznie miejsca. Wyjaśnienia te są przekonywujące, tworzą logiczny obraz zdarzeń. Podkreślenia wymaga, że zebrany materiał|

|dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Należy zatem stwierdzić, że przeprowadzona swobodna ocena dowodów została dokonana |

|prawidłowo, czyli nie narusza prawa. Tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym. |

|Wyjaśnić również należy, że przepisy O.p. nie przewidują wyłącznie zasady bezpośredniości w gromadzeniu materiału dowodowego. Z jej |

|art. 181 § 1 wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, |

|zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty |

|zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub |

|kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe |

|lub wykroczenia skarbowe. Organy miały więc pełne prawo do tego, by w niniejszym postępowaniu oprzeć się na materiale dowodowym |

|zgromadzonym w toku innego postępowania, w tym postępowania karno-skarbowego. W takiej sytuacji, zasada czynnego udziału strony w |

|postępowaniu określona w art. 123 O.p. jest realizowana poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami w trybie art. 200 § 1 O.p. i |

|umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie, co też uczyniono w niniejszej sprawie. |

|Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwał tego skarżący nie |

|świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p |

|Sąd uznał zatem ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy a w konsekwencji nie do zaakceptowania jest stanowisko autora skargi, |

|że doszło do naruszenia przepisów postępowania przez niego wskazanych oraz jakichkolwiek innych przepisów postępowania podatkowego. Nie|

|ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów, istotne dla rozstrzygnięcia, niewyjaśnione okoliczności, a|

|pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skarżącego. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego |

|rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie |

|drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły|

|odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, podobnie jak wcześniej decyzji organu I |

|instancji. |

|Odnosząc się w szczególności do zarzutu nie wydania postanowienia o odmowie przesłuchania świadka J.M. oraz nie przesłuchania tego - |

|zdaniem Skarżącego - kluczowego w sprawie świadka. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że J.M. był dwukrotnie wzywany na |

|przesłuchanie w charakterze świadka. Na pierwszy z wyznaczonych terminow (24.05.2021r.) nie stawił się, przesyłając w dniu 21.05.2021r.|

|pisemną informację, że w zawiązku z chorobą i brakiem możliwości wyjazdu poza miejsce zamieszkania prosi o usprawiedliwienie |

|nieobecności oraz prosi o wyznaczenie nowego terminu przesłuchania. Jako dowód choroby przedstawiono wyłącznie wydruk z Platformy Usług|

|Elektronicznych ZUS, że J.M. otrzymał zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy nr [...] na okres 20.05 - 27.05.2021r. Nie|

|przedstawiono natomiast samego zaświadczenia, z którego treści wynikałoby, czy chory może chodzić. Na drugi z wyznaczonych terminów |

|(22.06.2021r.) świadek ten również nie stawił się, w tym dniu zadzwoniła natomiast kobieta, która przedstawiła się jako jego żona M.M. |

|i poinformowała, że mąż po szczepieniu przeciwko Covid-19 w dniu poprzednim dostał gorączki i drgawek, więc nie jest w stanie stawić |

|się na przesłuchanie. Ponadto w tym samym dniu z adresu mailowego [...] została wysłana informacja o identycznej treści. Ponadto J.M. |

|wezwanie odebrał w dniu 02.06.2021r., a więc prawie 3 tygodnie przed zaplanowaną czynnością, więc gdyby chciał stawić się w celu |

|złożenia zeznań, mógłby z łatwością zmienić termin szczepienia lub termin przesłuchania. Tym samym, z uwagi na dwukrotnie podjętą próbę|

|przesłuchania tego świadka, odstąpiono od dalszych jego wezwań, uznając dodatkowo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był, |

|pomimo nie przesłuchania tej osoby, wystarczający do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym. Ta |

|sytuacja w istocie nie wymagała wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka. |

|W ocenie Sądu, organ odwoławczy błędnie natomiast ocenił okoliczność związaną z przedłożeniem przez Skarżącego pisemnej umowy zawartej |

|z M. w dniu 17.11.2015r. W istocie bowiem, po analizie akt sprawy okazało się, że umowa ta została dołączona do złożonego przez |

|podatnika odwołania. Organ nie miał więc podstaw by twierdzić, że ta umowa nie została przedłożona a oświadczenie A.C. co do faktu jej |

|zawarcia, o poddaniu się egzekucji wraz z poręczeniem i wystawieniem weksla in blanco, służyć miało wyłącznie uwiarygodnieniu |

|transakcji mających fikcyjny charakter. Usunięcie tej okoliczności z opisu sprawy nie spowodowało jednak podważenia kluczowych w |

|sprawie ustaleń opartych na wielości powiązanych ze sobą logicznie dowodów i faktów. Okoliczność ta nie mogła zatem wpłynąć na |

|wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji skoro art. 145 par 1 pkt 1 lit c nakazuje uwzględniać tylko takie naruszenia |

|prawa, które mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Tu takiego wpływu nie było. |

|Sad podziela stanowisko organu odwoławczego odnośnie zarzutu, iż materiałów dowodowych zgromadzonych przez organ odwoławczy nie |

|włączono formalnie postanowieniem do akt sprawy, tym samym dowody te są sprzeczne z prawem, a ponadto naruszone zostało jego prawo do |

|zapoznania się z tymi dowodami i wypowiedzenia się w tym zakresie. Pozyskane w postępowaniu odwoławczym materiały w postaci informacji |

|od innych organów podatkowych (właściwych dla kontrahentów) były na bieżąco włączane do akt sprawy a akta przez cały czas trwania |

|postępowania były dostępne dla podatnika i jawne. Pracownik pełnomocnika zapoznał się z aktami sprawy tylko jeden raz, po wyznaczeniu |

|7-mio dniowego terminu do wypowiedzenia się w tym zakresie, wykonał wówczas fotokopie znajdujących się w aktach pism. W kolejnych dwóch|

|tygodniach nie przedstawił żadnego pisemnego stanowiska, bądź wniosków dowodowych, co faktycznie może wskazywać, ze zarzut ten |

|sformułowany został li tylko dla zwrócenia uwagi na rzekome uchybienia proceduralne organu, które tutaj nie wystąpiły |

|Z bezspornych ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie (szczegółowo omówionego w części |

|historycznej niniejszego uzasadnienia,) wynika przede wszystkim, że czeska administracja skarbowa poczyniła szczegółowe i wiarygodne |

|ustalenia odnośnie M. s.r.o., z których wynika, że menedżerem tej firmy jest A.C. zamieszkały w D. M. s.r.o nie kontaktuje się |

|z organem podatkowym, nie odbiera pisemnych dokumentów. Organ podatkowy czeski nie posiada żadnych dokumentów deklarujących współpracę |

|handlową z W.M. Ostatnia deklaracja VAT i informacja podsumowującą została złożona za styczeń 2014 r., a deklaracja dotycząca podatku |

|dochodowego za 2013 r. Pod adresem wskazanym jako siedziba M. ma ona "wirtualne biuro", nie prowadzi tam żadnej działalności |

|gospodarczej. Organ podatkowy czeski uważa tę spółkę za "nierzetelnego podatnika" od 18 października 2016 r. i może być ona |

|zaangażowana w łańcuch podmiotów utworzonych w celu osiągnięcia korzyści podatkowych. Nabycia od firmy A. wykazane przez tę firmę w |

|okresie III kwartału 2015 r. do IV kwartału 2016 r. nie zostały przez M. s.r.o. zgłoszone w deklaracjach VAT za odpowiednie okresy. Na |

|rachunku bankowym zarejestrowanym w organie podatkowym nie było żadnego obrotu. Zdaniem czeskiego organu podatkowego wydaje się |

|oczywiste, że podatnik nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a "dane na temat dokonanych transakcji są bezpodstawne". |

| |

|Zważyć należy, że istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy spełnione zostały warunki, by zaewidencjonowane przez skarżącego |

|wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz M. s.r.o. zostały opodatkowane podatkiem wg stawki 0%, czy też – jak uznały organy – |

|należy traktować je jako dostawy krajowe opodatkowane według stawek właściwych dla dostawy tych towarów na terytorium kraju, co |

|oznacza, że skarżący nie zadeklarował podatku należnego za poszczególne miesiące objęte zaskarżoną decyzją w łącznej kwocie 151 711 zł.|

| |

|Organ odwoławczy bazując na przepisach ustawy o VAT prawidłowo przyjął, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów opodatkowana jest stawką|

|podatku w wysokości 0% tylko wtedy, gdy spełnione zostaną ku temu przesłanki wynikające z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ww. ustawy. |

|Wywodził następnie, iż w ten sposób ustawodawca, mając na uwadze swobodny przepływ towarów pomiędzy państwami członkowskimi UE, |

|realizuje postanowienia Dyrektywy 2006/112/WE odnośnie zapobiegania przypadkom nadużyć przy stosowaniu zwolnień od podatku, nadkładając|

|na podatnika obowiązek weryfikacji swoich kontrahentów oraz dokumentowania transakcji w taki sposób, aby dokumenty te bez wątpienia |

|dowodziły jej prawidłowości. Czynności realizowane w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny być opodatkowane w kraju |

|przeznaczenia (konsumpcji), bowiem wpływy z jej wykonania są należne temu państwu członkowskiemu, w którym następuje końcowe |

|wykorzystanie towaru. Aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi przede wszystkim nastąpić faktyczne |

|przemieszczenie towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego. Prawidłowo też skonkludował i ocenił |

|informacje uzyskane od czeskiej administracji podatkowej z których wynika, że M. s.r.o., która jest uważana za nierzetelnego podatnika,|

|nie wykazała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od firmy skarżącego A. Z przekazanej przez skarżącego historii rachunku bankowego |

|firmy A. wynika natomiast, że płatności M. s.r.o. dokonywane były z polskich rachunków bankowych; płatności za tę spółkę regulowała |

|również na rzecz skarżącego A. Sp. z o.o. Płatności dokonywane przez A.C. z polskich banków, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek |

|obrotów na oficjalnie zgłoszonym rachunku czeskim tej spółki, pozwala uzasadnić tworzenie swego rodzaju fikcji prowadzenia działalności|

|z firmą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim a w rzeczywistości działalności ze znajomym z sąsiedniej miejscowości. |

|Próby podważania informacji uzyskanych od czeskich organów skarbowych jakoby były "wprowadzające w błąd i nierzetelne" jawią się jako |

|zupełnie bezpodstawne i nie poparte absolutnie żadnymi dowodami. Słusznie organ przyjął, że podmiot, który nie składa żadnych |

|deklaracji, posiada siedzibę w "biurze wirtualnym", gdzie nie prowadzi żadnej działalności i z którym organy podatkowe nie mogą |

|nawiązać żadnego kontaktu bez wątpienia nie może być uznawany za rzetelnego podatnika, co znalazło wyraz w pisemnych informacjach od |

|czeskich władz podatkowych. |

|Organ odwoławczy oceniając materiał dowodowy w zakresie dotyczącym przewoźnika podał w szczególności, że w trakcie kontroli |

|przeprowadzonej w B. stwierdzono, że firma ta wystawiała faktury za usługi transportowe dla M. s.r.o., do faktur tych dołączono |

|międzynarodowe listy przewozowe CMR. Wśród przedłożonych listów przewozowych nie stwierdzono żadnego listu przewozowego |

|potwierdzającego transport towarów z firmy skarżącego. Twierdzenia P.R. (reprezentującego tego przewoźnika), że transport został |

|wykonany przez pracowników B. taborem będącym w posiadaniu Spółki, jednak M. s.r.o. nie została obciążona kosztami tego transportu, |

|uznane zostały za nielogiczne i sprzeczne z ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo wyjaśnień P.R., że M. nie została |

|obciążona z tytułu transportu realizowanego z firmy skarżącego, skarżący przedstawił w toku postępowania faktury wystawione przez ww. |

|przewoźnika na rzecz M. s.r.o. Organ odwoławczy odniósł się także do przedłożonych przez B.. wydruków z systemu VIATOLL, z których |

|wynika, że we wskazanych w decyzji dniach samochody o numerach rejestracyjnych podanych na posiadanych przez skarżącego dokumentach nie|

|zostały przez ten system zarejestrowane na trasie do C.2. P.R. odnosząc się w trakcie kontroli do tego faktu przyznał jedynie, że "jest|

|to dziwne". |

|Z ustaleń kontroli podatkowej przeprowadzonej w B. w zakresie świadczenia usług transportowych pomiędzy firmą skarżącego a M. s.r.o. |

|wynika nadto, że w wielu przypadkach w datach widniejących na dokumentach potwierdzeń dostaw towarów przedłożonych przez firmę A., |

|zidentyfikowany na podstawie numeru rejestracyjnego samochód nie jechał w tym dniu na trasie C.-C.2. W wielu przypadkach stwierdzono |

|również, że kierowca, który według potwierdzeń dostaw przedłożonych do kontroli przez firmę skarżącego miał kierować tym samochodem, |

|nie prowadził go w tym dniu, przejechał nim niewielki odcinek lub kierował innym pojazdem na innej trasie. Na dokumentach posiadanych |

|przez skarżącego są ponadto zapisy dotyczące pojazdu o numerze [...]. Z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców |

|CEPiK wynika, że brak jest w tym rejestrze pojazdu o powyższym numerze rejestracyjnym. |

|Analizując akta postępowania podatkowego oraz zarzuty skargi, Sąd stanowczo stwierdza, że skarżący nie przedstawił przekonujących |

|dowodów na dokonanie rzeczywistej dostawy towarów do M. s.r.o. oraz na ich wywiezienie poza terytorium kraju. Skarżący twierdzi, że |

|dokonywał weryfikacji numeru podatkowego czeskiej spółki w systemie VIES, lecz nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzenia numeru |

|VAT tego kontrahenta. A. Nie posiada również dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z |

|terytorium kraju, z których jednoznacznie wynikałoby, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa |

|członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zastosowanie stawki preferencyjnej 0% było faktycznie uprawdopodobnione tylko i wyłącznie |

|okolicznością, że wskazany na fakturach odbiorca był podmiotem zagranicznym, nie przywiązywano natomiast żadnego znacznie do |

|udowodnienia, że towar opuścił terytorium kraju. Kwestią budzącą uzasadnione wątpliwości co do rzetelności transakcji z |

|zakwestionowanym kontrahentem są również okoliczności przedkładania organowi I instancji dwóch rodzajów różniących się zdecydowanie w |

|swojej treści "potwierdzeń dokonania dostawy" mających stanowić dowód dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i to w sytuacji, |

|gdy pracownice skarżącego zeznawały, że dokumenty te miały do skarżącego wracać w jednym egzemplarzu. |

|Za słuszny Sąd uznaje również wniosek organów, że skarżący nie posiada żadnego wiarygodnego dowodu na to, że dochował należytej |

|staranności w kontaktach z zakwestionowanym odbiorcą. A.C. - menedżer firmy M. s.r.o. - miał osobiście przyjechać do firmy skarżącego i|

|w taki sposób rozpoczęto współpracę. Skarżący nigdy nie był w jej siedzibie, ani w miejscu, gdzie miała jakoby posiadać magazyny, mimo |

|że w okresie objętym zaskarżoną decyzją był to jeden z dwóch odbiorców firmy spoza kraju (przy czym sprzedaż na rzecz drugiego |

|kontrahenta był zdecydowanie niższa). Ponadto umowa o współpracy miała charakter tylko ramowy, a ceny miały być uzgadniane wyłącznie |

|telefonicznie lub mailowo. D.K. – Dyrektor Handlowy firmy skarżącego – zajmująca się kluczowymi klientami nigdy nie miała kontaktu z |

|przedstawicielem tej spółki, a gdy przyjechał on do siedziby firmy przyjmował go osobiście skarżący lub jego syn J., będący dyrektorem |

|handlowym A. Sp. z o.o. D.K. kontakt z M. miała wyłącznie telefoniczny, nie zna danych personalnych osoby, z którą rozmawiała, nie wie |

|nawet czy był to właściciel tej firmy czy pracownik. Nie zna A.C., nie miała z nim kontaktu. Zamówienia M. s.r.o., które według tego |

|świadka przychodziły jako załącznik do e-maila, dostawała od J.M. i nie było na nich nawet podpisów przedstawiciela tej firmy. Syn |

|skarżącego, pomimo że nie był formalnie zatrudniony w firmie ojca odpowiadać miał za kontaktu z tą spółką i zajmował się płatnościami |

|od niej. Ponadto według ewidencji księgowej M. s.r.o. zalega z płatnościami na rzec skarżącego na kwotę około 172 tys. zł, a brak jej |

|egzekwowania pomimo zaprzestania od dawna z nią współpracy również, świadczy o braku rzetelnego do nich podejścia. Sąd podziela pogląd,|

|że nawiązanie współpracy z formalnie czeską spółką mającą siedzibę przy samej polskiej granicy, reprezentowaną wyłącznie przez jedną |

|osobę – Polaka zamieszkałego na stałe w kraju i posługującego się przy obsłudze spółki wyłącznie polskimi rachunkami bankowymi, powinno|

|w normalnych warunkach wzbudzić co najmniej podejrzenia co do rzetelności transakcji. Konstatując, organ odwoławczy zasadnie |

|stwierdził, że skarżący nie wypełnił ustawowych warunków w zakresie posiadania dokumentacji umożliwiającej opodatkowanie |

|zakwestionowanych dostaw stawką podatku w wysokości 0% oraz nie udowodnił, że dostawy takie w ogóle miały miejsce na rzecz |

|zakwestionowanego odbiorcy, a tym samym zasadne było opodatkowanie ich stawką podstawową. |

|Skoro zatem w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, należy odnieść się do podniesionych przez skarżącego |

|zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust 2 pkt 1, art. 42 ust 1 pkt 2 oraz art. 42 ust 12 ustawy z dnia 11 |

|marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w 2015 i 2016 roku) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. |

|Na wstępie jednak przywołać na leży przepis art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, stanowiący, że przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów |

|(WDT), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na |

|terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się pod |

|warunkiem, że nabywca towarów jest: |

|1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa |

|członkowskiego innym niż terytorium kraju; |

|2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji |

|wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; |

|3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim |

|charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są|

|wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą |

|przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; |

|4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, |

|jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. |

|Z kolei art. 42 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod|

|warunkiem że: |

|1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,|

|nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej; |

|2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, |

|że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium |

|państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; |

|3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. |

|Jednocześnie ustawa o VAT określa katalog dokumentów podstawowych (art. 42 ust. 3 i 4) oraz uzupełniających (art. 42 ust. 11), za |

|pomocą których możliwe jest wykazanie faktu wywozu towarów i ich dostawy na terytorium innego państwa członkowskiego. |

|W wyroku z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 138/17 NSA wyjaśnił, że warunkiem uznania, że przemieszczenie towarów stanowi |

|dostawę wewnątrzwspólnotową jest m.in. to, że sprowadzone przez podatnika towary na terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu|

|tam posłużyć do czynności wykonywanych przez niego jako podatnika podatku od wartości dodanej na terytorium tego innego państwa |

|członkowskiego. Z kolei w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 311/16 NSA wskazał, że jeżeli podatnik nie zbadał |

|wiarygodności swojego kontrahenta, miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i jego siedziby, nie sprawdził, pomimo |

|znacznej wartości dostawy, czy kontrahent wywiązuje się z obowiązków podatkowych i czy zadeklarował w swoim kraju wewnątrzwspólnotowe |

|nabycie, co jest konieczne dla zapewnienia zasady neutralności podatkowej, to nie spełnił warunków do zastosowania preferencyjnej 0% |

|stawki przy WDT. NSA w wyroku z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1348/15, uznał, iż o WDT można mówić w sytuacji gdy nastąpi wywóz|

|towarów z terytorium kraju. Z uwagi właśnie na znaczenie przemieszczenia towarów na terytorium innego państwa członkowskiego tak |

|istotne jest właściwe udokumentowanie tegoż przemieszczenia, co do zasady, warunkujące zastosowanie 0% stawki podatku do WDT. Jeżeli |

|podatnik świadomie uczestniczy w nadużyciu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług, to należy uznać, że zasadnie pozbawia się |

|go prawa do zastosowania preferencyjnej 0% stawki podatku przewidzianej w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT do opodatkowania WDT. |

|Z powyższego wynika, że prawo podatnika do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% do wewnątrzwspólnotowej |

|dostawy towarów, uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z Polski na |

|terytorium innego państwa członkowskiego, który to wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu |

|przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel. Przy czym - biorąc pod uwagę fakt, że |

|dostawa wewnątrzwspólnotowa uprawnia dostawcę do zastosowania stawki podatku VAT 0% czyli preferencyjnej - to podatnik zobowiązany jest|

|do udowodnienia wskazanych wyżej okoliczności. |

|Zatem dla uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek - |

|wynikającej z art. 42 ustawy o VAT (należycie udokumentowany wywóz towarów z terytorium kraju) i art. 13 ustawy o VAT (zarówno |

|dostawca, jak i nabywca są podatnikami zidentyfikowanymi dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dla potrzeb tego podatku). Tak więc |

|pierwszym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za WDT jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego |

|państwa członkowskiego w wyniku dokonania czynności dostawy, przy czym dostawca winien nadto ustalić, że towar ten fizycznie opuścił |

|terytorium państwa członkowskiego dostawy. |

|Drugi warunek odnosi się do stron transakcji, które winny być zidentyfikowane poprzez dokonanie rejestracji VAT UE, a w tym pojęciu a |

|priori mieści się, że powinny być zidentyfikowane w ogóle, tj. co do ich tożsamości (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2018|

|r. sygn. akt III SA/Gl 1078/17). |

|Odnosząc wskazane wyżej ustalenia w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy do wyżej cytowanych uregulowań ustawy o VAT zauważyć |

|należy, że - wbrew twierdzeniom skargi - skarżący nie dokonał WDT na rzecz wskazanej w zakwestionowanych fakturach słowackiej spółki M.|

|s.r.o. oraz nie dochował należytej staranności w zakresie identyfikacji kontrahenta, któremu według faktury dostarczał towar oraz w |

|nadzorze nad przebiegiem dostaw, rozliczeń i kontaktów z tym kontrahentem. |

|Wadliwość przedłożonych przez skarżącego dokumentów została opisana na wcześniejszych stronach niniejszego uzasadnienia i dlatego nie |

|ma potrzeby ponownego ich przytoczenia. Podkreślić natomiast należy, że samo formalne posiadanie dokumentów nie upoważnia do |

|zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług w związku z dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. |

|W związku z powyższym należy uznać, że zasadnie organy obu instancji nie dały wiary zapisom na okazanych przez skarżącego dokumentach. |

|Z tego powodu w sprawie, w zakresie badanych transakcji, nie został spełniony kluczowy warunek uznania ich, w świetle art. 13 ust. 1 |

|ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. |

|Reasumując stwierdzić zatem należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest spójna i|

|nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co |

|znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, |

|potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, jest kompletny i wystarczający |

|do podjęcia słusznych decyzji. Obszerność w gromadzeniu tego materiału i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości, co do |

|zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Organy podatkowe orzekały w sprawie na podstawie |

|obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo je stosując-zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i materialnym. |

|W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego zarówno dotyczące postępowania podatkowego jak i odnoszące się do |

|mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji ani decyzji organu I |

|instancji, gdyż nie były one zasadne. Zarzut dotyczące naruszenia art. 42 ust 12 ustawy o VAT jak również art. 45a ust. 1 lit. b |

|rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w |

|sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, nie zostały w skardze sprecyzowane i odniesione do stanu faktycznego sprawy. |

|W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż|

|ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik dlatego - |

|działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.- Sąd skargę oddalił. |

| |

| |