Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2059/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 2, art. 135 n ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 101 poz 1092
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi K.S. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 135j. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, po dokonaniu analizy

i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] K. S. - Komendantowi Miejskiemu Policji w [...], obwinionemu o to, że: w okresie od [...] do [...] lutego 2014 r. nieprawidłowo realizował czynności służbowe przełożonego dyscyplinarnego akceptując niemającą uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym ani obowiązujących przepisach prawa ocenę postępowania [...] M. K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...], zawartą

w zatwierdzonych przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] wnioskach sprawozdania z czynności wyjaśniających l.dz. [...], tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji, uznał [...] K. S. winnym zarzucanego mu czynu i odstąpił od ukarania.

Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r.,

na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] K. S., Komendantowi Miejskiemu Policji

w [...], któremu zarzucono popełnienie wymienionego wyżej przewinienia dyscyplinarnego.

Organ wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, iż w dniu

[...] stycznia 2011 r. w lokalnym serwisie ogłoszeniowym "[...]" ukazało się ogłoszenie, w którym [...] M.K. - Komendant Komisariatu Policji

w [...], przedstawiając się jako absolwent Wydziału Prawa z 20 letnim stażem pracy, zaproponował mieszkańcom możliwość udzielania bezpłatnych porad prawnych. Z Rejestru Przyjęć Interesantów Komisariatu Policji w [...], prowadzonego od dnia [...] października 2012 r. wynika, że do dnia [...] stycznia 2014 r. [...] M. K. przyjął 19 osób.

W dniu [...] listopada 2013 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo l.dz. [...] z dnia [...] listopada 2013 r. z Wydziału

w [...] Biura Spraw Wewnętrznych KGP, do którego załączono kserokopię anonimu, skierowanego do Prokuratury Okręgowej w [...]. W dokumencie tym anonimowy nadawca zarzucił Komendantowi Komisariatu Policji w [...],[...] M.K. prowadzenie działalności gospodarczej bez zgody przełożonego, prowadzenie obsługi prawnej firm z rejonu Komisariatu Policji w [...] oraz spowodowanie swoim działaniem odchodzenia ze służby i do innych jednostek Policji doświadczonych policjantów z Komisariatu Policji w [...].

Komendant Wojewódzki Policji w [...], na notatce służbowej z dnia

[...] grudnia 2014 r. sporządzonej przez [...] W. K. z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], naniósł dekretację, w treści której wydał polecenie Komendantowi Miejskiemu Policji w [...], aby ten w trybie pilnym przeprowadził czynności wyjaśniające w sprawie [...] M. K. oraz poinformował go do dnia [...] stycznia 2014 r. o sposobie zakończenia sprawy.

Notatkę zawierającą polecenie Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. przesłano do Komendanta Miejskiego Policji

w [...], który w tym samym dniu zlecił rzecznikowi dyscyplinarnemu, [...] A. P. przeprowadzenie czynności wyjaśniających dotyczących przedmiotowej sprawy.

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w dniu [...] stycznia 2014 r. rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie. Komendant podał, że na końcu sprawozdania we wnioskach rzecznik dyscyplinarny wskazał, iż "W oparciu o ustalenia dokonane w toku czynności wyjaśniających uznać, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez [...] M.K. wyżej opisanych przewinień dyscyplinarnych, a tym samym brak jest przesłanek wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego".

Sprawozdanie rzecznika dyscyplinarnego w dniu [...] stycznia 2014 r. zatwierdził działający z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w [...][...] M. N., I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...].

Przed przedstawieniem sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji

w [...], Naczelnik Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji

w [...] przesłał przedmiotowe sprawozdanie Naczelnikowi Wydziału Kadr

i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. W stanowisku z dnia

[...] lutego 2014 r. Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] negatywnie odniesiono się do dokonanej przez rzecznika dyscyplinarnego oceny postępowania [...] M. K.

Pismem l.dz. [...] z dnia [...] lutego 2014 r. stanowisko Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] zostało przesłane Komendantowi Miejskiemu Policji w [...].

W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2014 r., l.dz. [...][...] K. S. poinformował Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...], że nie dostrzega możliwości dokonania ustaleń i zebrania materiału dowodowego uzasadniającego przypuszczenie popełnienia przez [...] M. K. przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu zasad etyki zawodowej. Stwierdził, że w oparciu o posiadane aktualnie w tej sprawie dowody nie dostrzega podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] M. K. Niepoinformowanie ówczesnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] przez [...] M. K. o zainicjowanym przedsięwzięciu ocenił negatywnie, wskazując jednocześnie na brak wynikającego z przepisów prawa obowiązku w tym zakresie.

Komendant Główny Policji wskazał, iż w ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego bezspornym jest, że [...] K.S. popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie. Za wiarygodne i spójne należy uznać zeznania złożone przez wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie, bowiem przedstawiony przez nich przebieg zdarzenia znajduje potwierdzenie w całości zebranego materiału dowodowego. Bezsprzecznie stan faktyczny w niniejszej sprawie obrazuje załączona

do materiałów sprawy dokumentacja z czynności wyjaśniających, przeprowadzonych przez rzecznika dyscyplinarnego [...] A. P. oraz sprawozdanie z tych czynności z dnia [...] stycznia 2014 r.

Zdaniem organu, zachowanie, jakiego dopuścił się obwiniony, opisane

w zarzucie, stanowi naruszenie przez niego dyscypliny służbowej. Nie budzi wątpliwości, iż ocena postępowania [...] M. K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...], zawarta w sprawozdaniu z czynności wyjaśniających l.dz. [...] zatwierdzonym przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] nie ma uzasadnienia ani w obowiązujących przepisach prawa, ani w zgromadzonym w tej sprawie materiale dowodowym. W toku przeprowadzonych w Komendzie Miejskiej Policji w [...] czynności wyjaśniających w sprawie [...] M. K. nie przeprowadzono też rzetelnej analizy obowiązujących przepisów prawa w kontekście ewentualnego zachowania policjanta wyczerpującego znamiona naruszenia dyscypliny służbowej. Organ wskazał, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym teza,

że udzielanie porad prawnych dla społeczności lokalnej nie miało negatywnego wpływu na wykonywanie przez [...] M. K. obowiązków służbowych, bowiem rzecznik dyscyplinarny nie zgromadził żadnych dowodów, które potwierdzałyby tę tezę.

Reasumując analiza zebranego w sprawie materiału wykazała, iż ocena postępowania [...] M.K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...], zawarta w sprawozdaniu

z czynności wyjaśniających l.dz. [...] zatwierdzonym przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] nie ma uzasadnienia ani w obowiązujących przepisach prawa, ani w zgromadzonym w tej sprawie materiale dowodowym.

Nie budzi wątpliwości, że w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2014 r. [...] K. S. nieprawidłowo realizował czynności służbowe przełożonego dyscyplinarnego, bowiem pomimo możliwości wyjaśniania sprawy [...] M. K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...] - jako przełożony dyscyplinarny akceptował ustalenia zawarte w sprawozdaniu z czynności wyjaśniających l.dz. [...] zatwierdzonym przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...].

Zgodnie art. 133 ust. 1 ustawy o Policji [...] K. S., jako Komendant Miejski Policji w [...] był i pozostaje przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Miejskiej Policji w [...], a w tym przełożonym dyscyplinarnym [...] M. K., Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Zgodnie z art. 133 ust. 6 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu

w ustalonym zakresie.

W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja opisana w przytoczonym przepisie, bowiem oceny materiałów zebranych w trakcie czynności wyjaśniających, przeprowadzonych przez rzecznika dyscyplinarnego [...] A. P. w sprawie [...] M.K. oraz sprawozdania z tych czynności z dnia [...] stycznia 2014 r. dokonał upoważniony do tych działań [...] M. N., I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...] (w związku z urlopem [...] K. S., działając z jego upoważnienia, zatwierdził sprawozdanie rzecznika dyscyplinarnego w dniu [...] stycznia 2014 r.). Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż powyższe nie oznacza, że w związku z tym faktem nastąpiło wyłączenie możliwości obwinionego, jako przełożonego dyscyplinarnego do dokonania własnej oceny materiałów zebranych w trakcie przedmiotowych czynności wyjaśniających i ewentualnej zmiany decyzji, co do odpowiedzialności dyscyplinarnej [...] M. K. Na podstawie art. 134i ust. 1 i 2 cytowanej ustawy przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego wszczyna postępowanie dyscyplinarne z własnej inicjatywy, na wniosek bezpośredniego przełożonego, na polecenie wyższego przełożonego lub na żądanie sądu lub prokuratora, a także może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego. Natomiast zgodnie

z art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, jeżeli zachodzą wątpliwości, co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Niniejsze czynności zgodnie z art. 134i ust. 5 wskazanej ustawy mogą zakończyć się wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, odmową jego wszczęcia w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 135 ust. 1 ustawy o Policji lub też na podstawie art. 132 ust. 4b cytowanej ustawy uznaniem przewinienia dyscyplinarnego za czyn mniejszej wagi z jednoczesnym odstąpieniem od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

i przeprowadzeniem ze sprawcą przewinienia udokumentowanej w formie notatki rozmowy dyscyplinującej.

Organ wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie przyjęta przez [...] K. S. linia obrony. Obwiniony przesłuchany w toku postępowania dyscyplinarnego nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił,

że w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2014 r. nie podejmował żadnych działań w związku z oceną postępowania [...] M. K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w ramach przyjęć obywateli w sprawach skarg

i wniosków, gdyż w tym czasie nie toczyło się żadne postępowanie w tej sprawie. Sprawozdanie z czynności wyjaśniających zawierające stosowne wnioski zostało zatwierdzone przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...], który w tym czasie sprawował funkcję przełożonego dyscyplinarnego. Tym samym, w ocenie obwinionego postępowanie zostało prawomocnie zakończone, a on nie otrzymał

z jednostki nadrzędnej żadnych poleceń podjęcia określonych działań w trybie instancyjnym.

Organ stwierdził, że [...] K. S. po zapoznaniu się z ustaleniami poczynionymi w trakcie czynności wyjaśniających dotyczących [...] M.K. oraz ze sprawozdaniem z tych czynności zatwierdzonym przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...], jako przełożony dyscyplinarny mógł i powinien zlecić rzecznikowi dyscyplinarnemu dokonanie czynności uzupełniających materiały sprawy. Następnie, po uzyskaniu tych materiałów (pozwalających na stwierdzenie, czy istnieje uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez [...] M. K. przewinienia dyscyplinarnego) podjąć decyzję co do jednego z możliwych do zastosowania rozstrzygnięć kończących czynności wyjaśniające. Tymczasem obwiniony ani z własnej inicjatywy, ani pomimo otrzymania z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., l.dz. [...]informacji o kontrowersyjności oceny rzecznika dyscyplinarnego i wniosków zatwierdzonych przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...], nie podjął żadnych działań.

Dokonana ocena materiału dowodowego wskazuje, iż działania obwinionego były zawinione. Zgodnie bowiem z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. [...] K. S. z racji zajmowanego stanowiska, posiadanego stażu i kwalifikacji wynikających z odbytego przeszkolenia przewidując możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza

się zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej opisanego w zarzucie.

Reasumując, organ stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż obwiniony popełnił zarzucone mu przewinienie dyscyplinarne, bowiem to na nim, jako przełożonym dyscyplinarnym ciążyły obowiązki wynikające z przytoczonych wcześniej regulacji.

Obowiązek podjęcia przez obwinionego działań polegających na prawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i wyciągnięciu trafnych wniosków wynika z racji pełnionej przez niego funkcji Komendanta Miejskiego Policji w [...]

i związanej z nią władzą dyscyplinarną wobec policjantów Komendy Miejskiej Policji

w [...]. Stąd też należy uznać, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo ocenił zachowanie obwinionego będące przedmiotem sprawy kwalifikując

je jako przewinienie dyscyplinarne.

Komendant Główny Policji wskazał, że z akt przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że ocena postępowania [...] M.K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...], zawarta w zatwierdzonych przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] wnioskach sprawozdania z czynności wyjaśniających l.dz. [...] nie ma uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym ani obowiązujących przepisach prawa.

Organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przeprowadził szereg czynności, zmierzających

do ustalenia stanu faktycznego, do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie niezbędne jest do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (uwzględniono dotychczas nienaganną służbę obwinionego, pozytywną opinię jego przełożonego oraz fakt wyróżniania za osiągnięcia służbowe). Analizując zebrany materiał nie dopatrzono się zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości (w zakresie jego zawinienia), które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść obwinionego.

Odstąpienie przez przełożonego dyscyplinarnego od ukarania obwinionego

na postawie art. 135j ust. 5 ustawy o Policji organ uznał za zasadne, bowiem wynikało

z przesłanek określonych w przywołanym przepisie, w tym z przebiegu służby policjanta i dobrej opinii służbowej. Z kwerendy akt osobowych [...] K.S. wynika,

iż w sposób należyty podchodził on dotychczas do swoich obowiązków służbowych. Policjant jest wysoko oceniany poprzez pryzmat zaangażowania, posiadanych kwalifikacji zawodowych i realizowanych zadań. W ocenie Komendanta Głównego Policji zastosowane przez przełożonego dyscyplinarnego rozstrzygnięcie stanowi odpowiednią reakcję na popełnione przez obwinionego przewinienie dyscyplinarne.

Orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2014 r. stało się przedmiotem skargi K. S., reprezentowanego przez adwokata,

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie K. S. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pełnomocnik zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż akceptacja przez przełożonego dyscyplinarnego postępowania [...] M. K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji

w [...] nie ma uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym

ani obowiązujących przepisach prawa, podczas gdy sprawozdanie odwołującego zawiera szerokie uzasadnienie wraz z logicznymi i spójnymi wnioskami, oparte

na zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy

o Policji poprzez przez jego zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajdował zastosowania, co rozwinięto w uzasadnieniu;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 g ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, i rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na jego korzyść, a w szczególności poprzez istotne sprzeczności jakie występują w opisie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy,

co rozwinięto w uzasadnieniu;

4. naruszenie art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu orzeczenia całości okoliczności ujawnionych w toku postępowania dyscyplinarnego oraz przeprowadzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w szczególności pominięcie faktu, iż przełożony odwołującego zakreślił ramy czasowe czynności wyjaśniających w przedmiotowej sprawie, co rozwinięto w uzasadnieniu;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 g ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, w szczególności przez pominięcie okoliczności korzystnych dla obwinionego

i świadczących o tym, że jego zachowanie w żadnej mierze nie polegało na zaniechaniu czynności służbowej, czy wykonaniu jej w sposób nieprawidłowy;

6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 g ustawy o Policji poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny i pominięcie okoliczności związanych z faktem, że to nie obwiniony akceptował wnioski z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie [...] M. K., tylko uczynił to działający w jego zastępstwie Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...];

7. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 g ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że pismo sporządzone przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na zlecenie Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji

w [...] sporządzone bez jakiejkolwiek podstawy prawnej powinno mieć wpływ na czynności obwinionego;

8. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 i ustawy o Policji poprzez zaniechanie zastosowania tego przepisu, który w ust. 1 punkt lc daje możliwość polecenia obwinionemu przez wyższego przełożonego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, mimo odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego;

9. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, którego treści

są ze sobą sprzeczne, co w rezultacie uniemożliwia poznanie przesłanek, na których organ oparł swoje orzeczenie, co rozwinięto w uzasadnieniu;

10. naruszenie w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego zasady swobodnej oceny dowodów, co rozwinięto w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał m.in., iż w przepisach ustawy

o Policji brak jest jakiegokolwiek trybu postępowania, który normowałby uprawienia przełożonego dyscyplinarnego po uprzednim zatwierdzeniu przez niego sprawozdania

z czynności wyjaśniających. Co więcej, zgodnie z treścią art. 134 i ust. 1 punkt 1c ustawy o Policji uprawnienie takie przysługuje wyższemu przełożonemu, który jednak w tej sprawie zaniechał działania w tym trybie.

Obwiniony udzielił także odpowiedzi na przesłane do niego pismo z Wydziału Kontroli z dnia [...] lutego 2014 roku, co również uczynił niezwłocznie. Przepisy ustawy

o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego w żaden sposób nie wskazują na charakter tego rodzaju pism oraz ich wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że tego rodzaju pismo nie może być traktowane jako stanowisko wyższego przełożonego ani tym bardziej nakazanie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 134 i ust. 1 punkt 1c ustawy

o Policji.

Uznając natomiast, iż stanowisko zajęte przez Wydział Kadr i Szkolenia jest ostateczne, w okresie od zakończenia czynności wyjaśniających i przyjęcia zawartych w sprawozdaniu wniosków, tj. w dniu [...] stycznia 2014 toku obwiniony miał prawo sądzić, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone. Co najwyżej, mógł oczekiwać polecenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ze strony wyższego przełożonego.

Pełnomocnik wskazał, że w toku analizy akt postępowania dyscyplinarnego powstała wątpliwość co do legalności badania czynności wykonywanych w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji przez Wydział Kontroli KWP. Postanowienia regulaminu KWP w [...] z dnia [...] września 2013 roku, a konkretnie § 24 i § 26 jednoznacznie wskazują, iż co do zadań Wydziału Kadr i Szkolenia należy monitorowanie postępowań dyscyplinarnych prowadzonych przez rzeczników dyscyplinarnych wyznaczonych przez Komendanta, a także sprawowanie nadzoru nad tą problematyką w komendach powiatowych Policji na obszarze województwa. Nadto, tryb przekazania zajętego stanowiska także jest sprzeczny z postanowieniami Regulaminu, na dokumencie zawierającym owe stanowisko nie było bowiem adnotacji, że jest to właśnie stanowisko organu II instancji z wiążącym poleceniem co do trybu dalszego postępowania.

Podniósł, że skarżący realizując czynności służbowe kierował się wytycznymi

z Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., wskazującymi kto i w jaki sposób winien interpretować zebrany materiał dowodowy.

Pełnomocnik stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko obwinionemu w najmniejszym stopniu nie wykazało go winy. W aktach postępowania nie sposób doszukać się jakichkolwiek dowodów świadczących o naruszeniu przez obwinionego dyscypliny służbowej. Dodatkowo, wskazania wymaga, iż w uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, m.in. w części traktującej o winie K. S. organ nie powołuje się na żadne konkretne dowody, twierdząc jedynie, że wina funkcjonariusza nie budzi wątpliwości, z uwagi na posiadane przez niego bogate doświadczenie

w zakresie prowadzenia postępowań dyscyplinarnych. Przytoczona argumentacja powoduje, iż nie sposób poznać motywów jakimi kierował się organ wydający orzeczenie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, uznając za niezasadne podniesione w niej zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, jak również orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. Nadto, Komendant Główny Policji utrzymując w mocy wydane z naruszeniem prawa materialnego orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] naruszył nadto przepis art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, co miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie

za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający

na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających

z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Przepis art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji stanowi zaś, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej

albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Taką właśnie kwalifikację prawną organ zastosował w odniesieniu do czynu zarzuconego [...] K. S., tj. że "w okresie od [...] do [...] lutego 2014 r. nieprawidłowo realizował czynności służbowe przełożonego dyscyplinarnego akceptując niemającą uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym ani obowiązujących przepisach prawa ocenę postępowania [...] M.K. w zakresie udzielania przez niego bezpłatnych porad prawnych w siedzibie Komisariatu Policji w [...], zawartą w zatwierdzonych przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...] wnioskach sprawozdania z czynności wyjaśniających l.dz. [...]".

W ocenie Sądu, na gruncie powołanych przepisów ustawy o Policji, w tym

w szczególności na gruncie art. 132 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, nie sposób przyjąć,

za organem, że zarzucony skarżącemu czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne.

Wprawdzie przepis art. 132 ust. 3 zawiera otwarty katalog przykładowych czynów, które można zakwalifikować jako naruszenie dyscypliny służbowej, ale opis (ujęcie) wykonanej w ocenie organu nieprawidłowo czynności służbowej – a tylko taką ustawodawca kwalifikuje w art. 132 ust. 3 pkt 2 jako przewinienie dyscyplinarne –

nie może pozostawiać żadnych wątpliwości, co do tego jaką czynność służbową [...] K. S. wykonał w sposób nieprawidłowy. Postawiony wymienionemu zarzut nie wskazuje (nie określa) czynności służbowej, którą [...] K. S. jako przełożony dyscyplinarny powinien był wykonać i nie wskazuje na czym polegało

jej nieprawidłowe wykonanie. Ujęta w postawionym zarzucie akceptacja oceny postępowania [...] M. K., zawartej we wnioskach sprawozdania zatwierdzonego przez I Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...], nie stanowi wskazania czynności służbowej przełożonego dyscyplinarnego, której K. S. powinien był dokonać lub którą wykonał w sposób nieprawidłowy.

Postawiony skarżącemu zarzut jest sformułowany w taki sposób, że brak jest podstaw, aby przyjąć, że stanowi przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji.

Powołana ustawa określa czynności przełożonego dyscyplinarnego, które mogą, czy powinny być podjęte w toku postępowania dyscyplinarnego i które można uznać

za czynności służbowe przełożonego dyscyplinarnego (np. wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego).

Zarzucona skarżącemu "akceptacja oceny postępowania" funkcjonariusza Policji, która to ocena ujęta była we wnioskach sprawozdania z czynności wyjaśniających, nadto, zatwierdzonego przez innego funkcjonariusza, tj. I Z-cę Komendanta Miejskiego Policji w [...], w żaden sposób nie pozwala przyjąć, iż konkretna, wymagana prawem czynność służbowa, zrealizowana została przez [...] K. S.

w sposób nieprawidłowy.

Odmienna ocena [...] K. S. od oceny Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w [...], co do postępowania [...] M. K., w zakresie tego,

czy zaszło uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez [...] M. K. przewinienia dyscyplinarnego – nie stanowi o nieprawidłowej realizacji czynności służbowej, której zresztą w zarzucie nie wskazano.

Komendant Wojewódzki Policji w [...], a za nim Komendant Główny Policji podali w swoich orzeczeniach, że [...] K.S. ani z własnej inicjatywy, ani pomimo otrzymania z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]

w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. l.dz. [...] informacji

o kontrowersyjności oceny rzecznika dyscyplinarnego w sprawie [...] M.K. i wniosków zatwierdzonych przez I Z-cę Komendanta Miejskiego Policji w [...],

nie podjął żadnych działań. W odpowiedzi na to pismo K.S., poproszony

o zajęcie stanowiska, poinformował, że nie dostrzega podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] M. K.

Ocena, pogląd [...] K. S., jako wyższego przełożonego, co do tego, czy zaszło uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez [...] M. K. przewinienia dyscyplinarnego – nawet jeśli zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji błędna – nie stanowi sama w sobie (a tak wynika z postawionego zarzutu) przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Przepis art. 134i ust. 1 pkt 1 lit.c ustawy o Policji daje możliwość wydania przez wyższego przełożonego polecenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Otwarty katalog naruszeń dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 3), nie oznacza,

że zarzut można postawić w oderwaniu od konkretnej czynności służbowej, którą należało wykonać w sposób prawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2).

Umiejętność podejmowania przez przełożonego dyscyplinarnego właściwych, czy trafnych (także w ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego) decyzji, jest umiejętnością, która na gruncie treści art. 134i ust. 1, ust. 2 – gdy chodzi o stwierdzenie uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego – nie może być kwalifikowana jako naruszenie dyscypliny służbowej. W sprawie niniejszej zaś, wydaje się, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], to właśnie zakwestionował uznając [...] K. S. winnym przewinienia dyscyplinarnego.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu brak było podstaw do zakwalifikowania czynu określonego w postawionym [...] K. S. zarzucie, jako przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji

i uznania wymienionego policjanta winnym jego popełnienia, co organ weźmie pod uwagę ponownie rozpoznając sprawę.

W konsekwencji, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zasady swobodnej oceny dowodów, czy nieuwzględnienia przez organ okoliczności przemawiających na korzyść obwionionego pozostały bez znaczenia w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Sąd wskazuje, że w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów

nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, na co trafnie wskazał organ (v. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1518/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.