Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 344/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1971 nr 149 poz 2  art. 73 i 74
law: Rozporządzenie Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r. I.oddala skargę w całości; II.przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - adwokatowi J.K. wynagrodzenie w wysokości 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania D.P. (dalej jako skarżąca, wnioskodawczyni) od wydanej z upoważnienia Wojewody D., decyzji Starszego Inspektora Wojewódzkiego w [...]D. Urzędu Wojewódzkiego we W.z dnia [...] lipca 2019 r., Nr [...], odmawiającej przyznania świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem – M. J., na okres od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...]sierpnia 2007 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta W.o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad córką. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. ([...]) Prezydent przyznał stronie skarżącej m.in. wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne na okres od [...] lutego 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ([...]) Marszałek Województwa D. ustalił, że w sprawie skarżącej mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenie społecznego od dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] lutego 2008 r., względem wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wnioskodawczyni od dnia [...] sierpnia 2007 r prowadzi działalność gospodarczą na terenie W..

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. (Nr [...]) organ I instancji uchylił wymienioną wyżej decyzję własną z dnia [...] stycznia 2008 r. ([...]) od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. i w konsekwencji - wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. - odmówił skarżącej przyznania świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad córką, na okres od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r., wskazując w uzasadnieniu, że w związku z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej na terenie W., w sprawie znajdują zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W związku zaś z tym, że skarżąca w rozpatrywanym okresie nie była osobą aktywną zawodowo na terenie P., zatem państwem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych jest W.. Organ ten podał, że zgodnie z art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, osoba, która podjęła pracę w państwie członkowskim jest objęta ustawodawstwem tego państwa i ma prawo do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo tego państwa. Członkowie rodziny takiej osoby dla przyznania tych świadczeń traktowani są tak, jakby zamieszkiwali na terytorium tego państwa. Organ powołał się również na art. 86 Rozporządzenia wykonawczego Rady EWG Nr 547/72 podkreślając, że aby uzyskać świadczenie rodzinne w państwie, którego ustawodawstwo stosowane jest w związku z wykonywaniem pracy lub pracy na własny rachunek, zainteresowany powinien zgłosić wniosek do instytucji właściwej tego państwa. Następnie organ przywołał treść art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że w związku z podejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą od dnia [...] sierpnia 2007 r., świadczenie pielęgnacyjne na córkę nie przysługiwało od tej daty.

Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji zarzucając, że założyła działalność na terenie W.ze względu na obawę braku ubezpieczenia. Działalności tej nie prowadziła. W tym czasie przebywała z niepełnosprawną córką w P..

Organ odwoławczy we wstępnych motywach swojego rozstrzygnięcia przypomniał, że warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń reguluje ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111; zwana dalej u.ś.r.). Wyjaśnił, że ze względu na rozpoczęcie wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej na terenie W.w dniu [...] sierpnia 2007 r., w sprawie znajdują zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L. 149 z dnia 5.07.1971, str. 2, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (Dz. Urz. WE L 74 z dnia 27.03.1972, str. 1, z późn. zm.). Nadto pomimo wejścia w życie z dniem 1 maja 2010 r. nowych przepisów regulujących system koordynacji, przepisy rozporządzenia nr 1408/71 oraz rozporządzenia nr 574/72 mają zastosowanie w sprawie z uwagi na treść art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE.L 166 z dnia 29 kwietnia 2004 r., str. 1 z późn. zm.), wedle którego "stare" rozporządzenia pozostają w mocy i wywołują skutki prawne do celów stosowania m.in. przepisów porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W tej sytuacji, jak organ odwoławczy stwierdził, zgodnie z art. 21 ustawy, właściwym do wydania decyzji w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych w okresie, w którym znajdują zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest wojewoda. Powołując się na treść art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 podał, że pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są uprawnione, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów załącznika VI. Nadto według art. 74 tego rozporządzenia świadczenia rodzinne udzielane są w przypadkach określonych w art. 73 przez instytucję właściwą państwa, którego ustawodawstwu podlega pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek (...). Świadczenia udzielane są zgodnie z przepisami stosowanymi przez te instytucje, niezależnie od tego, czy osoba fizyczna lub prawna, której mają być wypłacane świadczenia zamieszkuje lub przebywa na terytorium państwa właściwego lub innego Państwa Członkowskiego. Dalej wskazał, że stosownie do art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72, aby skorzystać z zasiłków rodzinnych zgodnie z art. 73 rozporządzenia, pracownik najemny występuje z wnioskiem do właściwej instytucji, jeżeli jest to konieczne, za pośrednictwem pracodawcy. Jednocześnie, po myśli art. 10 ust. 1 lit a) tego rozporządzenia prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym nabycie prawa do świadczeń lub zasiłków nie jest uzależnione od warunku ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, jest zawieszone, jeżeli w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny przyznane są świadczenia tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub w zastosowaniu z art. 73, 74, 77 lub 78 rozporządzenia, do wysokości kwoty tych świadczeń.

W konsekwencji analizy powołanych regulacji organ przyjął, że od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej na terenie W., wnioskodawczyni stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych przewidzianych w ustawodawstwie brytyjskim, pomimo zamieszkiwania przez córkę na terenie P.. Prawo do świadczeń rodzinnych (objętych wnioskiem z dnia [...]lutego 2007 r.) przewidzianych przez ustawodawstwo P. zostało zaś zawieszone do wysokości kwoty świadczeń przyznanych na terenie W.. Wniosek strony mógł zatem zostać rozpoznany jedynie w zakresie, w którym wartość świadczeń przewidzianych na terenie P. byłaby większa od wartości świadczeń przysługujących na terenie W.. Oczywiste przy tym jest, że możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia w tak opisanym zakresie jest przy tym uzależniona od spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie tego świadczenia, a przewidzianych w ustawodawstwie polskim.

Odwołując się do treści art. 17 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym rozstrzygnięciem organu I instancji podkreślono, że warunkiem ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest brak podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą tego wymagającą. Tymczasem w opinii organu, skoro skarżąca rozpoczęła w dniu [...]sierpnia 2007 r. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie W. to uznać należało, że w sprawie nie jest spełniona podstawowa przesłanka warunkująca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Końcowo odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał, że od czasu podjęcia działalności gospodarczej wnioskodawczyni była co najmniej w gotowości do wykonywania działalności zarobkowej, co uniemożliwia przyznanie jej wnioskowanego świadczenia z tytułu opieki nad córką.

Wnioskodawczyni w ustawowym terminie złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że decyzja organu jest krzywdząca i niezgodna z prawdą. Podkreśliła, że we wskazanym czasie przebywała w P., nie pracowała, opiekowała się niepełnosprawnym dzieckiem i rodzicami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska przywołał argumenty zawarte w motywach decyzji ostatecznej

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej przywoływana jako "p.p.s.a.").

W rozpatrywanej sprawie skarżąca kwestionuje prawidłowość decyzji wydanych przez organy uprawnione do orzekania w sprawach wniosków realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie odmowy przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad córką, z uwagi na fakt prowadzenia przez nią działalności gospodarczej na terenie W. w okresie od [...] sierpnia 2007 r. do [...] lutego 2008 r.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż celem przepisów unijnych, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004d z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE L 166, 30.04.2004r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, 30.10.2009r.), jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń. Akty te zawierają reguły pozwalające na unikanie negatywnych następstw podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw w sytuacji, gdy osoby uprawnione do świadczeń objętych przepisami o koordynacji podejmują pracę w jednym lub w kilku państwach członkowskich Unii. Pozwalają one ustalić, ustawodawstwu którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii. Zgodnie bowiem ze sformułowaną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/04 ogólną zasadą podlegania ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego oraz stosownie do art. 68 rozporządzenia nr 883/04, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 541/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W ocenie Sądu, organy obu instancji rozpoznając kwestię dotyczącą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie naruszyły prawa, odmawiając przyznania skarżącej przedmiotowego świadczenia za oznaczony w decyzji okres. Podstawowe znaczenie ma bowiem w tej sprawie fundamentalna dla rozstrzygnięcia okoliczność faktyczna o charakterze prawotwórczym, tzn. stwierdzony fakt czasowego przebywania i prowadzenia przez skarżącą na terenie W. w okresie od dnia [...] sierpnia 2007 r. do [...] lutego 2008 r. działalności gospodarczej, Okoliczność ta została już przesądzona prawomocnie w wyrokach tut. Sądu oddalających skargi na decyzje SKO uchylające w trybie art. 23a u.ś.r. decyzje pierwszoinstancyjne o przyznaniu skarżącej świadczeń rodzinnych (vide wyroki z 20 grudnia 2017 r. w sprawach o sygnaturach akt: IV SA/Wr 511/17, IV SA/Wr 512/17 oraz IV SA/Wr 513/17, IV SA/Wr 514/17, IV SA/Wr 515/17 oraz wyroki NSA z dnia 21 listopada 2018 r. o sygn. akt I OSK 1385/18, I OSK 1386/18, I OSK 1387/18). Wobec powyższego strona skarżąca nie może na tym etapie skutecznie kontestować tej okoliczności faktycznej poprzez uporczywe, lecz nie poparte żadnymi dokumentami twierdzenia, że działalność gospodarcza na terenie W. w tym czasie była fikcyjna a sama przebywała na terenie P.. Bezsprzecznie bowiem stwierdzenie faktu przebywania za granicą i formalnego (legalnego) zarejestrowania działalności gospodarczej na terenie państwa, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miało istotne znaczenie dla określenia właściwości organów uprawnionych do przyznania stronie zawnioskowanego przez nią świadczenia rodzinnego, jeśli pobyt ten wiązał się z podjętą pracą lub zarejestrowaną działalnością gospodarczą. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku to marszałek województwa (od [...] stycznia 2018 r. wojewoda) orzeka w sprawach świadczeń rodzinnych za okres, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz decyduje o sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji (art. 23 a ust.4 – 9 w zw. z art. 21 oraz art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W badanej sprawie, pozostaje poza sporem, co także zostało podkreślone w powołanych prawomocnych rozstrzygnięciach tut. Sądu, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Marszałek Województwa ustalił, że w sprawie skarżącej dotyczącej przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] lutego 2008 r. z uwagi na zarejestrowanie przez nią działalności gospodarczej na terenie W. obejmujący ten okres. Wskazanej okoliczności skarżąca nie podważyła skutecznie na żadnym etapie postępowania, wyjaśniając jedynie, że zaraz po zgłoszeniu samozatrudnienia była zmuszona powrócić do kraju w związku z czym nie wykonywała żadnej pracy na terenie tego kraju. Okoliczność wszakże zarejestrowania zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium danego państwa członkowskiego własnej działalności gospodarczej na terenie tego państwa wywołuje ten skutek prawny, że uznaje się, iż taka działalność jest prowadzona. Skarżąca nie wylegitymowała się żadnym dowodem przeciwnym, to znaczy nie wykazała, że np. doszło do uprzedniego wyrejestrowania tej działalności. Sam fakt zarejestrowania takiej działalności na terenie innego państwa członkowskiego jest wystarczający dla przyjęcia zastosowania powołanych norm prawnych.

Wbrew zatem argumentacji skarżącej, organy orzekające w sprawie mając na względzie przywołaną na wstępie zasadę objęcia osoby uprawnionej systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego UE wynikającą z potrzeby uniknięcia zbiegu właściwych ustawodawstw i wynikających z tego faktu komplikacji, zasadnie przyjęły, że skarżąca podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wedle bowiem zachowującego swą aktualność art. 73 i 74 rozporządzenia nr 1408/71, pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są uprawnione, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa. Szczegółowe zasady określenia właściwych ustawodawstw regulują zaś przepisy tytułu II cytowanego rozporządzenia. Nadto jak wynika z prawidłowo przywołanej regulacji art. 86 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (EWG) nr 574/72 , aby skorzystać z prawa do świadczenia rodzinnego w państwie, którego ustawodawstwo stosowane jest w związku z wykonywaniem pracy lub pracy na własny rachunek, zainteresowany powinien zgłosić wniosek do instytucji właściwej tego państwa.

W takim kontekście należało przyjąć, że kontrolowane rozstrzygnięcie wydane w zakresie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, za wskazany w kwestionowanej decyzji okres, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest niewątpliwie prawidłowe z punktu widzenia zasadności przyjętej właściwości rzeczowej. Ewidentnie zatem, tak jak to podkreślono w kontrolowanej decyzji, od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej na terenie W., wnioskodawczyni stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych przewidzianych w ustawodawstwie brytyjskim, mimo zamieszkiwania przez córkę na terenie Polski. Wobec powyższego opisany na wstępie wniosek strony, mógłby zostać rozpoznany jedynie w zakresie, w jakim wartość wnioskowanych świadczeń byłaby większa od wartości świadczeń przysługujących na terenie W., ale przy oczywistym spełnieniu przesłanek warunkujących przyznanie tego świadczenia określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczeniach rodzinnych. W świetle tego przepisu ustalenie prawa do tego świadczenia pielęgnacyjnego jest uwarunkowane brakiem podejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą tego wymagającą. Jednocześnie należy podkreślić, że niepodjęcie zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia musi mieć charakter bezwzględny z uwagi na konieczność sprawowania opieki, która z założenia ma charakter stały i długotrwały. Chodzi tu bowiem o pomoc osobom sprawującym taką piekę nad osobami niepełnosprawnymi, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej spowodowanej rezygnacją z pracy zarobkowej, mimo istniejących na rynku pracy miejsc pracy i zdolności oraz gotowości do podjęcia zatrudnienia. Tymczasem skoro wnioskodawczyni według prawidłowych ustaleń właściwych organów z dniem [...]sierpnia 2007 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej na terenie W., to bezsprzecznie od tego czasu była co najmniej w gotowości do wykonywania działalności gospodarczej. Okoliczność ta jednoznacznie wyklucza ją z kręgu osób nawet potencjalnie spełniających określoną w art. 17 ust.1 u.ś.r. podstawową przesłankę warunkującą przyznanie tego świadczenia pielęgnacyjnego. Fakt nieuzyskiwania z tej działalności zarobku nie ma zatem znaczenia, wystarczające jest wykazanie prowadzenia działalności na własny rachunek, nie zaś wykazanie uzyskiwania dochodu z pracy na własny rachunek. Dla działalności gospodarczej zysk nie stanowi elementu konstytutywnego, ważne jest bowiem nastawienie (zamiar) na uzyskanie zarobku przez prowadzącego taką działalność.

Z tych przyczyn decyzja organu I instancji jak i zaskarżona decyzja organu odwoławczego są aktami zgodnymi z prawem zarówno pod względem procesowym jak i materialnoprawnym. Dlatego też powinny pozostać w obrocie prawnym, gdyż odpowiadają zasadzie legalizmu. Sąd, działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach organów jakichkolwiek naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z kompetencji kasacyjnych.

Przedstawione wyżej motywy uzasadniały oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a (pkt I wyroku). Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono na mocy art. 250 p.p.s.a. ( pkt II wyroku).