Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 241/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 94 ust. 1-4, art. 114 ust. 1 pkt. 2 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, Sędzia NSA Anna Lech, Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 481/10 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiany zagranicznego prawa jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 04 listopada 2010 r. sygn. III SA/Gd 481/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiany zagranicznego prawa jazdy.

Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych:

W dniu [...] marca 2010 r. do Starostwa Powiatowego w M. wpłynął wniosek J. T. o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta M., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) oraz art. 90 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 114 ust. 4, art. 91 pkt 2, art. 97 ust.4, art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej jako: Prawo o ruchu drogowym) odmówił J. T. wymiany zagranicznego prawa jazdy. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazano, że wniosek skarżącego dotyczył wymiany prawa jazdy kategorii BC1, C, BE, C1E, CE wydanego na Ukrainie.

Po weryfikacji dokumentów organ stwierdził jednak, że J. T. figuruje w ewidencji i posiada polskie prawo jazdy kat. A, B, C, E o numerze [...], numer druku [...], wydane [...] grudnia 2002 r. przez Starostę M. Ustalono, że wobec skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. orzeczony został zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, liczony od [...] lipca 2006 r. do [...] lipca 2008 r. W związku z tym, jak uznał organ, odzyskanie zatrzymanego prawa jazdy możliwe jest po zdaniu egzaminu sprawdzającego, o czym mówi art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b) Prawa o ruchu drogowym. Organ wyjaśnił, że nie ma możliwości wymiany prawa jazdy uzyskanego za granicą wobec osoby, która jednocześnie posiada ważne polskie prawo jazdy. Dyspozycja art. 97 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym - jak zauważył organ - stanowi bowiem jednoznacznie, że kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej J. T. wniósł o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ pominął treść art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisy Konwencji o pozbawianiu uprawnień do kierowania pojazdami, sporządzonej w Luksemburgu dnia 17 czerwca 1998 r. W ocenie odwołującego naruszono także dyspozycję art. 94 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym uznając, że posiada on ważne krajowe prawo jazdy. Tymczasem, jak wskazał autor odwołania, prawo jazdy wydane w 2002 r. jest nieważne a organ winien zaliczyć odwołującemu egzamin zdany na Ukrainie jako egzamin sprawdzający w rozumieniu art. 114 Prawa o ruchu drogowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 94 ust. 2, art. 99 ust. 4 i art. 114 ust. 1 pkt 2b Prawa o ruchu drogowym decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Starosty M.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że w następstwie zapadłego wyroku sądu karnego, odwołującego nie pozbawiono uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, lecz jedynie okresowo zatrzymano bezterminowe prawo jazdy, które jest nadal ważne. Kolegium wyjaśniło, że okres dwóch lat, na które prawo jazdy zostało zatrzymane upłynął w dniu [...] lipca 2008 r. Prawo jazdy zatem może być zwrócone skarżącemu, nie mniej jednak po odbyciu egzaminu kontrolnego zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2b Prawa o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w takiej sytuacji odwołujący się nie może otrzymać prawa jazdy w wyniku wymiany ukraińskiego prawa jazdy. W istocie byłoby to bowiem drugie krajowe prawo jazdy. Kolegium podkreśliło, że przepisy Prawa o ruchu drogowym nie przewidują możliwości zaliczenia egzaminu zdanego na Ukrainie jako egzaminu zdanego w trybie art. 114 ust. 1 pkt 2b Prawa o ruchu drogowym. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest bowiem egzaminem, który ma obowiązek zdać osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. T. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na błędną wykładnię przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska, a tym samym do zmiany zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 27 września 2010 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi wskazując ponadto, że zmuszanie go do powtórnego zdawania egzaminu sprawdzającego kwalifikacje jest przejawem przedłużania działania środków karnych poza ramy kodeksu karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę J. T. wskazał, iż skarżący posiada uprawnienie do kierowania pojazdami - polskie prawo jazdy do kierowania pojazdami kat. A, B, CE, T nr [...] (bezterminowe). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazano, że wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...], w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości, orzeczono wobec skarżącego m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat z zaliczeniem zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] lipca 2006 r. Jednak - jak zauważył Sąd I instancji - w zawiadomieniu o zastosowaniu wskazanego środka karnego skarżącego pouczono, że przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami uzależnione jest od zadania egzaminu sprawdzającego. W zaskarżonym wyroku Sąd zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, że choć skarżącemu nie cofnięto uprawnień do kierowania pojazdami, to wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. wystąpił on do Starosty M. o wymianę wydanego na Ukrainie prawa jazdy kat. BC1, C, BE, C1E, CE na prawo jazdy krajowe bez sprawdzania kwalifikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że kwestia wymiany zagranicznego prawa jazdy na polskie prawo jazdy znalazła uregulowanie w art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym. W myśl tego przepisu, jak zauważył Sąd I instancji, osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, która zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może otrzymać polskie krajowe prawo jazdy po oddaniu zagranicznego ważnego prawa jazdy organowi wydającemu prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli zagraniczne prawo jazdy nie jest zgodne ze wzorem określonym w Konwencji wymienionej w ust. 1 pkt 2 lit. a) art. 94 Prawa o ruchu drogowym, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest zdanie części teoretycznej egzaminu państwowego – warunek ten, jak zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dotyczy prawa jazdy wydanego przez państwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił uwagę, że w myśl art. 97 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem. Sąd I instancji wskazał również, że wykładni przepisów Prawa o ruchu drogowym należy dokonywać z uwzględnieniem postanowień Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r., Nr 5, poz. 40; dalej zwana Konwencją), która wprowadza zasadę wzajemnego uznawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami przez państwa – sygnatariuszy Konwencji.

Odnosząc treść powyższych przepisów do realiów niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, iż podnoszone przez stronę okoliczności nie mogły skutecznie zakwestionować prawidłowości rozstrzygnięć organów obydwu instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócono uwagę, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również w skardze oraz w piśmie z dnia 27 września 2010 r. skarżący podnosi, że nie mają racji organy twierdząc, że nie może dojść do wymiany ukraińskiego prawa jazdy na polskie m.in. z tego powodu, że posiada on ważne polskie prawo jazdy. Jego zdaniem, jako że posiadane przez niego polskie prawo jazdy nie daje aktualnie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na polskich drogach, dokument ten nie jest ważny. Sąd I instancji stwierdził, że ze stanowiskiem skarżącego w powyższej kwestii zgodzić się nie może. Jak wyjaśniono, bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] września 2006 r. orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat z zaliczeniem zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] lipca 2006 r. W myśl art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 4 Prawa o ruchu drogowym osobom ubiegającym się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 ( pkt a) oraz o zwrot zatrzymanego prawa jazdy (pkt b), którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia, egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. skarżący nie utracił nabytych w Polsce uprawnień do kierowania pojazdami i jego prawo jazdy nr [...] jest nadal ważne, nie może on natomiast z tych uprawnień korzystać i stan ten będzie trwał do chwili spełnienia warunków do odzyskania prawa jazdy. Sąd I instancji wskazał, że skoro skarżący posiada już polskie prawo jazdy, chcąc je odzyskać będzie musiał spełnić przewidziane prawem polskim przesłanki, w tym zdać egzamin państwowy na warunkach i w trybie określonym w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.).Tym samym, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro polski zakaz kierowania pojazdami obowiązuje także w innych państwach, to dotyczy to także sprawdzania kwalifikacji w drodze egzaminu, który można zadać w innym kraju. W dalszej kolejności Sąd I instancji zauważył, że powoływanie się na przepisy Konwencji o pozbawianiu kierowców uprawnień do kierowania pojazdami jest w niniejszej sprawie o tyle niezasadne, że jest ona aktem unijnym i obowiązuje we wszystkich krajach Unii Europejskiej, do których Ukraina nie należy. Podkreślono przy tym, że przyjęte w Konwencji rozwiązania maja na celu wykluczenie możliwości uzyskania prawa jazdy w pozostałych państwach członkowskich przez osoby, które je utraciły w innym państwie Unii Europejskiej. Nie ma zatem - w ocenie Sądu I instancji - racji skarżący twierdząc, że zmuszanie go do powtórnego zdawania egzaminu sprawdzającego kwalifikacje jest przejawem przedłużania działania środków karnych poza ramy kodeksu karnego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono, że w sytuacji, gdy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązywał do dnia [...] lipca 2008 r., to po tej dacie skarżący mógł podjąć kroki zmierzające do przywrócenia tych uprawnień. Zatem to działania skarżącego tj. najpierw ich niepodjęcie, a potem próba obejścia przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 4 Prawa o ruchu drogowym spowodowały, że skarżący nadal nie może prowadzić pojazdów mechanicznych.

W dalszej kolejności Sąd I instancji zwrócił uwagę, że jakkolwiek organy orzekające w sprawie tym zagadnieniem w ogóle się nie zajmowały, to warto zauważyć, że jak wynika z akt sprawy skarżący zarówno w 2007 r., jak i w późniejszym okresie zamieszkiwał cały czas w tym samym miejscu tj. w M. przy ul. [...]. Tym samym, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie można w tym przypadku mówić o wystąpieniu o zmianę zagranicznego prawa jazdy w związku ze zmianą przez skarżącego miejsca zamieszkania. Sąd zauważył, że w piśmie procesowym z dnia 27 września 2010 r. stwierdzono, że z uwagi na trudności z pracą w kraju skarżący wyjechał za granicę ( tj. na Ukrainę) gdzie, aby zarabiać korzystniej, chcąc posiadać kwalifikacje zdał egzamin na prawo jazdy, jednak z akt sprawy nie wynika by mogło to mieć związek ze zmianą miejsca stałego pobytu. Nadto zauważono, że skarżący uzyskał ukraińskie prawo jazdy w dniu [...] stycznia 2010 r., a już w dniu [...] lutego 2010 r. wystąpił z wnioskiem o jego wymianę, z czego wynika, że bardzo krótko posługiwał się nim na terenie Ukrainy. Uwzględniając powyższe, Sąd I instancji, w podsumowaniu stwierdził, że skarżący nadal posiada ważne krajowe prawo jazdy, tym samym nie może ubiegać się o wymianę w trybie art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym ukraińskiego prawa jazdy. Podkreślono, że prowadziłoby to do naruszenia przyjętej w art. 97 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym zasady, że kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. T. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błędne ustalenia stanu faktycznego, co spowodowało - w ocenie autora skargi kasacyjnej - naruszenie art. 94 ust. 1- 3 Prawa o ruchu drogowym, poprzez jego zasadniczo błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na uznanie, że poprzednie prawo jazdy skarżącego jest ważne pomimo, że - jak podkreślono - na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w M. z [...] września 2006 r. ([...]) został orzeczony wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Ponadto, wskazano na naruszenie ust. 2 art. 94 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 114 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, bowiem - jak wywodził autor skargi kasacyjnej - skoro polski zakaz kierowania pojazdami obowiązuje także w innych państwach, to przyjąć należy, że dotyczy to także i sprawdzania kwalifikacji w drodze egzaminu, który może odbyć się także w innych krajach. Wskazane elementy, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przesądzają o wadliwości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 94 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej jako: Prawo o ruchu drogowym), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na uznanie, że poprzednie prawo jazdy skarżącego jest ważne pomimo, że na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w M. z [...] września 2006 r. ([...]) został orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Ustosunkowując się do argumentacji skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności wskazać należy, że uznać należy ją wadliwą. Sądowi I instancji nie sposób, bowiem zasadnie zarzucić naruszenia przepisu art. 94 ust. 1-3 Prawa o ruchu drogowym. Uwadze autora skargi kasacyjnej umknęło, że wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z [...] września 2006 r. wobec skarżącego orzeczono środek karny w postaci "zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych", a konsekwencją tego orzeczenia było "zatrzymanie prawa jazdy", a więc dokumentu. Charakter prawny prawa jazdy został przez ustawodawcę określony w art. 88 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, w myśl którego "prawo jazdy jest dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym określonej kategorii". Zwrócić również należy uwagę na fakt, że w Dziale V Prawa o ruchu drogowym zawarto Rozdział 3 zatytułowany "Zatrzymywanie praw jazdy i pozwoleń oraz cofanie i przywracanie uprawnień do kierowania pojazdami". Ustawodawca zatem w sposób dobitny wskazuje, że nie można posiadania uprawnień do kierowania pojazdami, utożsamiać z posiadaniem dokumentu prawa jazdy. Należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonych do Sądu I instancji decyzjach powoływano przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, w myśl którego: kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba, osoba ubiegająca się o "zwrot zatrzymanego prawa jazdy". Nie można natomiast - jak błędnie czyni to autor skargi kasacyjnej – wywodzić, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy (a więc dokumentu stwierdzającego uprawnienie) stanowi przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdu, których skarżący został pozbawiony wskutek zatrzymania dokumentu prawa jazdy. Podkreślić, bowiem należy, że Prawo o ruchu drogowym operuje zarówno pojęciem "cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami", jak i terminem "zatrzymania prawa jazdy", a zatem wyraźnie różnicuje te dwa zagadnienia (art. 100b ust. 1 pkt 10 lit. a i b; a także art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a i b Prawa o ruchu drogowym).

W dalszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 135 ust. 1 lit. a Prawa o ruchu drogowym podejrzenie, że kierujący (w niniejszej sprawie skarżący) znajduje się w stanie nietrzeźwości uzasadniać mogło jedynie "zatrzymanie prawa jazdy". Zauważyć, bowiem należy, że stan nietrzeźwości u kierującego w ogóle nie został wymieniony wśród przesłanek uzasadniających "cofnięcie uprawnień", o czym mowa w art. 140 Prawa o ruchu drogowym. W tej sytuacji, jak trafnie uznał Sąd I instancji, zgodzić należało się z organami, że skarżący posiada ważne prawo jazdy. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że dokument stwierdzający uprawnienie skarżącego do kierowania pojazdami (noszący nazwę prawa jazdy) został skarżącemu wydany "bezterminowo", bowiem rubryce "4b" tego dokumentu nie zakreślono daty jego ważności. Nie może zatem skarżący zasadnie podnosić, iż jego prawo jazdy jest "nieważne". Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął, że skarżący posiada ważny, w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym dokument prawa jazdy. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, podkreślić należy, że wbrew błędnym wywodom pełnomocnika skarżącego zatrzymanie dokumentu prawa jazdy nie pozbawia uprawnień do kierowania pojazdami, a jedynie okresowo zawiesza możliwość korzystania z nich.

Odnosząc się w następnej kolejności, do drugiego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, dotyczącego naruszenia art. 94 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 114 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, wskazać należy, że również w tym zakresie stanowisko autora skargi kasacyjnej uznać należało za wadliwe. Ustosunkowując się do argumentacji skargi kasacyjnej, zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 114 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym w przypadku osoby ubiegającej się o "zwrot zatrzymanego prawa jazdy" dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się o jego wydanie, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia "egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje". Jednocześnie, jak wynika z art. 109 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym "egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje" osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem oraz osoby, o której mowa w art. 114 Prawa o ruchu drogowym, przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (...). Z woli ustawodawcy, wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego na obszarze województwa tworzy sejmik województwa, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu (art. 116 Prawa o ruchu drogowym). Ośrodek jest samorządową wojewódzką osobą prawną. Nie może zatem budzić uzasadnionych wątpliwości skarżącego, że wydanie mu dokumentu prawa jazdy, poprzedzić musi zdanie egzaminu państwowego, przed egzaminatorem zatrudnionym przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Waloru egzaminu państwowego, w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym nie miał natomiast - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - egzamin zdany poza tym ośrodkiem. Wobec takiego brzmienia przepisów prawa nie sposób przyjąć, że na gruncie rozpoznawanej sprawy ziściły się przesłanki uzasadniające zwrot zatrzymanego prawa jazdy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym wskazać można, że kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym. Przepis art. 94 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym ma , bowiem zastosowanie wyłącznie do obywatela polskiego lub cudzoziemca zamieszkującego na terytorium RP, który nie posiada ważnego polskiego prawa jazdy, legitymuje się natomiast jego zagranicznym odpowiednikiem (por. wyrok NSA z 15.03.2010 r., sygn. I OSK 753/09, wyrok NSA z 28.09.2010 r., sygn. I OSK 1607/09). J. T. – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – niewątpliwie posiada ważne polskie prawo jazdy. Skarżący jedynie nie wywiązał się z ciążących na nim, z woli ustawodawcy, obowiązków, których realizacja musi poprzedzać zwrócenie mu tego dokumentu.

Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.