Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2651/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14h, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, Protokolant Agnieszka Kulesza, po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 223/17 w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od R. Z. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 10 maja 2017 r., I SA/Sz 223/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi R. Z. (dalej: "skarżący", "strona"), uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z 19 grudnia 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu z 13 października 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatku od spadków i darowizn.

2. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżący oświadczył, że spodziewa się nabycia tytułem darowizny od żony nieruchomości i środków pieniężnych znajdujących się na terytorium RP, akcji w spółce komandytowo-akcyjnej, udziałów w spółce z o.o., a także ogółu praw i obowiązków w spółce nieposiadającej osobowości prawnej. Darowizna środków pieniężnych zostanie udokumentowana dowodem ich przekazania na rachunek bankowy skarżącego. W przypadku zaś darowizny pozostałych ww. jej elementów zostanie podpisana umowa darowizny w wymaganej prawem formie. Strona zgłosi nabycie tytułem darowizny właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy. Wartość darowanych składników majątkowych w ramach jednej darowizny przekroczy 1 500 000 zł. Strona przewiduje, ze darowizna nastąpi nie wcześniej niż 1 stycznia 2017 r.

W związku z powyższym opisem zdarzenia przyszłego skarżący sformułował cztery pytania, w tym pytanie nr 1, będące przedmiotem zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z 19 grudnia 2016 r.: "Czy Wnioskodawca stosując do otrzymanej darowizny zwolnienie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w ocenie Wnioskodawcy spełnia on warunki zwolnienia zawarte w tym przepisie, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej? Innymi słowy, czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymane tytułem darowizny składniki majątku będą zwolnione od podatku od spadków i darowizn, o ile tylko Wnioskodawca spełni warunki z art. 4a ust. 1 ww. ustawy?"

Przedstawiając własne stanowisko strona stwierdziła, że stosując do otrzymanej darowizny zwolnienie z art. 4a ust. 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 205 ze zm., dalej, w skrócie: "u.p.s.d."), powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej, w skrócie: "o.p.").

Pismem z 14 września 2016 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez wyjaśnienie zakresu wniosku wyznaczonego pytaniem nr 1, tj. doprecyzowanie, do jakich konkretnie przepisów Ordynacji podatkowej wnioskodawca odwołuje się w swoim pytaniu oraz przedstawienie adekwatnego do sformułowanego pytania stanowiska. Zdaniem organu konieczne było uzyskanie od skarżącego informacji, czy również w ramach pytania 1 wnioskodawca oczekuje udzielenia analizy przepisów dotyczących klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, jak to czyni w ramach pozostałych pytań przedłożonych do rozpoznania organowi, czy tylko wnosi o analizę materialnoprawną w zakresie podatku od spadków i darowizn.

W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że jego pytanie zmierzało do ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki zwolnienia, o którym mowa w art. 4 a ust. 1 u.p.s.d. oraz czy w przepisach tych wskazane są jedyne warunki wyłączenia z opodatkowania majątku otrzymanego czy też są inne przepisy wpływające na prawa i obowiązki wnioskodawcy, jako podmiotu otrzymującego majątek. W swoim stanowisku wnioskodawca wskazał wyraźnie, że spełnia warunki zwolnienia i nie dostrzega żadnych innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej, które ograniczałyby przysługujące mu wyłączenie, stąd nie był w stanie wskazać tych przepisów.

Pozostawiając wniosek strony bez rozpatrzenia organ wyjaśnił, że we wniosku przedstawiono własne rozumienie tylko przepisów u.p.s.d., bez odwołania do wspomnianych w pytaniu "innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej", przez co wniosek był niekompletny i niemożliwy do rozpoznania. Zdaniem organu, pomimo wezwania, wnioskodawca nie uzupełnił powyższego braku i nie udzielił odpowiedzi na sformułowane przez organ w wezwaniu pytanie dotyczące przepisów klauzulowych, tj. art. 119a i nast. o.p.

3. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego zarzucając naruszenie :

1) art. 165a § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 o.p., ponieważ brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania;

2) art. 120 o.p., poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie nie na podstawie przepisów prawa, organ stwierdził bowiem arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że skarżący jest zobowiązany do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie, niż te których zastosowanie uznał za uzasadnione skarżący;

3) art. 121 w związku z art. 14h o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem organu, polegającym na wzywaniu podatnika do wskazania, innych przepisów prawa podatkowego, niż te, które za znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie uznaje skarżący;

4) art. 125 § 1 o.p., poprzez przyjęcie, iż Wnioskodawca powinien wskazać inne przepisy prawa podatkowego, niż te, które uznaje za znajdujące zastosowanie w sprawie, co skutkuje przedłużaniem postępowania bez żadnego uzasadnienia prawnego i występowania w sprawie faktycznej konieczności uzupełnienia takich przepisów.

4. Uwzględniając skargę sąd pierwszej instancji orzekł, że organ nieprawidłowo uznał, iż zaistniały okoliczności uzasadniające pozostawienie wniosku skarżącego, w zakresie pytania 1, bez rozpoznania. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, organ zarzucił wnioskodawcy, że ten powołał się na nieokreśloną grupę przepisów, w tym Ordynacji podatkowej, nie precyzując ich przy tym należycie. Sąd pierwszej instancji przyznał, że pierwsza część pytania nr 1, brzmiąca: "czy wnioskodawca stosując do otrzymanej darowizny zwolnienie z art. 4a ust. 1 u.p.s.d. powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu, skoro w jego ocenie spełnia warunki zwolnienia zawarte w tym przepisie, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej" - została sformułowana w sposób, który mógł sugerować, że wnioskodawca dostrzega w porządku prawnym dodatkowe normy prawne, które ewentualnie mogą znaleźć w jego przypadku zastosowanie, jednakże ich nie sprecyzował. Druga część pytania, precyzująca wątpliwość skarżącego jest jednak - w ocenie sądu pierwszej instancji - całkowicie jednoznaczna. Wnioskodawca skonkretyzował w niej wypowiedź pytając, "czy w opisanym zdarzeniu otrzymane tytułem darowizny składniki majątku będą zwolnione z podatku od spadków i darowizn, o ile tylko wnioskodawca spełni warunki z art. 4 a ust. 1 u.p.s.d". Również stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości, że jego zdaniem powołane przepisy stanowią wyłączną podstawę prawną do kwalifikacji podatkowej opisanego przez niego zdarzenia. Znalazło to także potwierdzenie w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, w której wskazano, że: "wnioskodawca nie jest wstanie wskazać, które ewentualnie przepisy, poza art. 4a u.p.s.d., powinny znaleźć w jego sprawie zastosowanie – w jego ocenie żadne". Także w zażaleniu skarżący stwierdził jednoznacznie, że w jego ocenie żadne inne przepisy nie będą miały w jego sprawie zastosowania, dlatego nie może ich wskazać. Mając na uwadze powyższe nie można zatem podzielić stanowiska organu, zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu, że nieudzielenie przez stronę odpowiedzi na pytanie sformułowane w wezwaniu z 14 września 2016 r. o treści oczekiwanej przez organ, tj. niewskazanie, czy również w ramach pytania 1 skarżący oczekuje analizy przepisów dotyczących klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, uniemożliwia udzielenie interpretacji.

Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, zasadnym jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy wnioskodawca oczekuje dokonania przez organ kwalifikacji prawnej nie prezentując w ogóle swojego stanowiska w tej sprawie. We wniosku zaprezentowano jednak stanowcze stanowisko, z którego wynika, że zdaniem skarżącego spełnia on przesłanki wymienione w art. 4a ust. 1 u.p.s.d., które to stanowisko jak najbardziej nadaje się do oceny przez organ. Należy zatem uznać, że pomimo budzącemu w pierwszej chwili wątpliwości sformułowaniu pierwszej części pytania nr 1, głównie jednak przez pryzmat pozostałych pytań, o których organ orzekał w odrębnych decyzjach, wnioskodawca zaprezentował jednak stanowcze stanowisko prawne. Rację ma również wnioskodawca twierdząc, że jeżeli jego ocena co do poprawnej kwalifikacji prawnej jest błędna, organ powinien dać temu wyraz w merytorycznej odpowiedzi, uznającej jego stanowisko za niezasadne, a nie w odmowie wydania interpretacji.

5. Od powyższego orzeczenia organ wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 § pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 216 § 1 w zw. z art. 14h, a także w zw. z art. 14b § 1, § 2a i § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że organ naruszył przepisy o.p. nieprawidłowo uznając, że zaistniały okoliczności uzasadniające pozostawienie wniosku skarżącego, w zakresie pytania 1, bez rozpatrzenia. Sąd bezpodstawnie uznał, że pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia, a następnie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy organ dopuścił się obrazy art. 14g i art. 233 § 1 pkt 1 o.p., a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy.

W ocenie organu złożony wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z jego uzupełnieniem nie spełniał wymogów przewidzianych w art. 14b § 1, § 2a i § 3 o.p., co było podstawą wydania postanowienia o pozostawieniu go bez rozpatrzenia. Zatem, wskazane uchybienia jakich dopuścił się WSA w zaskarżonym wyroku miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby WSA nie naruszył przepisów postępowania mogłoby zapaść rozstrzygnięcie korzystne dla organu podatkowego czyli oddalające skargę strony na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

6.1. Istotą sporu między stronami stała się zasadność wydania przez organ interpretacyjny postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn związanych z otrzymaniem darowizny.

Wymaga podkreślenia, że analogiczne zagadnienie prawne było przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. wyroki: z 17 maja 2019 r., II FSK 1544/17; z 7 czerwca 2019 r., II FSK 2157/17; z 18 czerwca 2019 r., II FSK 2409/17; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje, stąd też w dalszej części uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w tych wyrokach.

6.2. Odnosząc się do tak zarysowanej kwestii spornej należy w pierwszej kolejności przywołać przepisy prawa normujące procedurę wydawania indywidualnych interpretacji oraz istotę tej instytucji prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę zagadnienia prawnego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (por. wyrok NSA z 30 maja 2018 r., II FSK 1386/16, publik. CBOSA). Przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego trzeba bowiem postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., I FSK 498/16, publik. CBOSA). Interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II FSK 40/16, publik. CBOSA). Organ interpretacyjny jest wobec powyższego związany nie tylko przedstawionym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, lecz również wskazanymi przez wnioskodawcę przepisami prawnymi, których interpretacji wnioskodawca się domaga. Wykroczenie poza opisany zakres, skutkowałoby tym, że organ interpretacyjny musiałby dokonań interpretacji przepisów innych niż te, które zostały podane przez wnioskodawcę, czy też uzupełniać bądź modyfikować powołaną przez podatnika podstawę prawną, co byłoby działaniem niedopuszczalnym. W takim bowiem przypadku organ interpretacyjny naruszyłby art. 14c § 1 o.p., z którego wynika, że w interpretacji wskazuje się jedynie, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, bądź nieprawidłowe.

Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 § 1 o.p. (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14, publik. CBOSA).

6.3. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiając stan faktyczny zwrócił się z pytaniem, czy powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie art. 4a ust. 1 u.p.s.d. z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej. Jeżeli zatem "inne przepisy prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej" miałyby być pominięte, to organ interpretacyjny, aby ustosunkować się do tak zadanego pytania musiał wiedzieć, pominięcia których przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej, skarżący oczekuje. Strona oczekiwała bowiem odpowiedzi na pytanie, czy istnieją inne jeszcze, niż podany we wniosku art. 4a u.p.s.d., przepisy prawa mające wpływ na jej prawa i obowiązki. Organ prawidłowo zatem postąpił wzywając skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku, a wobec jego nieuzupełnienia pozostawił go bez rozpoznania. Konsekwencją określonych ustawowo wymogów wniosku o udzielenie interpretacji jest bowiem uznanie przez ustawodawcę w art. 14g § 1 o.p., że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Skoro w myśl art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, to organ miał prawo, w trybie art. 14h o.p. w związku z art. 169 § 1 o.p., wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku. Organ interpretacyjny nie może sam uzupełniać wniosku o swe domysły lub przypuszczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo lakoniczne odwołanie się we wniosku "do innych przepisów prawa podatkowego w tym ordynacji podatkowej" skutkowało obowiązkiem organu interpretacyjnego do wezwania - na podstawie art. 14b § 3 w związku z art. 169 § 1 o.p. i art. 14h o.p. – do uzupełnienia wniosku tak, by spełniał wymogi określone w art. 14b § 3 o.p.

W rozpoznawanej sprawie, brak uzupełnienia wniosku – bo nie sposób inaczej zakwalifikować odpowiedzi skarżącego, która nie wskazała "przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej", które mogą ograniczać przysługujące jej zwolnienie od opodatkowania składników majątkowych otrzymanych tytułem darowizny – przesądzał o konieczności zastosowania przewidzianego w wezwaniu.

Wbrew przekonaniu skarżącego, nie można skutecznie domagać się interpretacji wówczas, gdy wnioskodawca nie jest zorientowany w stanie prawnym, który ma (mógłby mieć zastosowanie) do opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Trafnie zwrócono na to uwagę w literaturze wskazując, że we wniosku o interpretację niezbędne jest podanie wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Spełnienie tego warunku przez wnioskodawcę musi wiązać się z jego (lub jego pełnomocników lub doradców) znajomością obowiązującego prawa podatkowego. Należy zatem liczyć się z tym, że wniosek zainteresowanego może być w tym względzie niepełny lub niejasny i nie dawać podstawy do zajęcia stanowiska przez organ wydający interpretację indywidualną (C. Kosikowski, w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2013, lex/el). Braków w tym zakresie organ interpretacyjny nie ma obowiązku, ani nawet możliwości uzupełnić za wnioskodawcę.

6.4. Jeszcze raz należy podkreślić, że brak wyraźnej i zindywidualizowanej oceny prawnej na tle przedstawionego stanu faktycznego, stanowiących przecież podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej, oznacza, że nie można oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Organ interpretacyjny stwierdzając braki wniosku w zakresie art. 14b § 3 o.p. i wzywając do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. stwarza podmiotowi występującemu z wnioskiem o wydanie interpretacji możliwość uzupełnienia popełnionych uchybień. W konsekwencji takie działanie stanowi przejaw prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Skoro zdaniem skarżącego dane przepisy nie mają zastosowania w jej sprawie, to powinien dać temu wyraz w sposób jednoznaczny: we wniosku lub w odpowiedzi na wezwanie organu skierowane do niego w trybie art. 169 § 1 o.p. Próbę poszukiwania odpowiednich norm prawnych do przedstawionego stanu faktycznego należy oceniać jako wyjście przez organ interpretacyjny poza ramy postępowania wyznaczonego art. 14b § 3 i art. 14c § 1 o.p. W konsekwencji prowadziłoby to do wydania interpretacji o innej treści niż należałoby oczekiwać, gdyby do tego naruszenia przepisów postępowania nie doszło.

Z tych powodów, w rozpatrywanej sprawie, niemożliwe było wydanie w trybie art. 14b o.p. interpretacji przepisów prawa podatkowego, ponieważ organ interpretacyjny nie posiadał niezbędnych informacji i danych umożliwiających jej wydanie. Zarówno treść pierwotnego wniosku, jak i dalsze wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, nie dały organowi podstaw do wydania indywidualnej interpretacji podatkowej.

W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska WSA w Szczecinie, który na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów. W konsekwencji, zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 216 § 1 w zw. z art. 14h, a także w zw. z art. 14b § 1, § 2a i § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p.

6.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i - uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok WSA w Szczecinie oraz oddalił skargę.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).