Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 647/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 i 3, par. 8 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A z o.o. w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy (po uchyleniu jego wcześniejszej decyzji z dnia [...] r., nr [...] przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.), działając na podstawie art. 104 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) stwierdził u G. K. chorobę zawodową - [...], wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że wyżej wymieniona była zatrudniona w latach: [...] w Domu Mody "[...]" – Zakładzie nr [...] w L. na stanowisku [...], w latach: [...] w Szkole Podstawowej nr [...] w C., na stanowisku [...] oraz w latach [...] w "[...]" Sp. z o.o. w T., na stanowisku [...]. Z kart narażenia zawodowego z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. wynika przy tym, iż podczas zatrudnienia we wspomnianych zakładach wykonywała pracę związaną z [...]. Równocześnie [...] pochodzenia zawodowego został u niej rozpoznany zarówno w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r., nr [...] wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. jak i w wydanym w wyniku postępowania odwoławczego orzeczeniu Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., nr [...]. Mając na względzie powyższe organ sanitarny wywiódł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną u uczestniczki postępowania chorobą zawodową.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pracodawca – "[...]" Sp. z o.o. w T., działający przez radcę prawnego M. R.-Z. Skarżąca Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia G. K., w szczególności w postaci zaniechania zebrania kompletnej dokumentacji zarówno z okresu zatrudnienia wyżej wymienionej w tym podmiocie (zwłaszcza z roku [...], kiedy korzystała z długich zwolnień lekarskich), jak i z okresu wcześniejszego a także niedopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy specjalizujących się w [...] i [...]. Nadto wskazała na naruszenie art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się brakiem wykazania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym u pracownicy schorzeniem a warunkami pracy. Zdaniem skarżącej Spółki, organ pierwszej instancji nie gromadząc wszystkich niezbędnych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie i nie przedstawiając ich jednostkom orzeczniczym obu szczebli uniemożliwił im obiektywną ocenę przyczyn, okoliczności oraz czasu powstania objawów chorobowych.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji zapadłej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w T., celem uzupełnienia dokumentacji medycznej oraz przeprowadzenia stosownego dowodu z opinii biegłych z zakresu [...] i [...], celem ustalenia aktualnego stanu zdrowia G. K. oraz ewentualnej przyczyny wystąpienia u niej [...] a w szczególności, czy schorzenie to miało związek z pracą wykonywaną na rzecz "[...]" albowiem prawdopodobnym jest, że powstało ono w okresie wcześniejszym, kiedy świadczyła pracę na rzecz innych zakładów, w których wykonywała czynności powodujące narażenie na [...].

W dniu [...] r. G. K. złożyła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. pismo, w treści którego zakwestionowała stanowisko wyrażone przez skarżącą Spółkę w odwołaniu. Podkreśliła bowiem, że akta sprawy zawierają kompletną dokumentację a placówki medyczne obu szczebli w sposób jednoznaczny wypowiedziały się o zawodowym charakterze zdiagnozowanej u niej choroby. Równocześnie przyznała, że w roku [...] kilkakrotnie przebywała na zwolnieniu lekarskim precyzując, iż miało to miejsce w okresach pomiędzy [...] a [...] (z powodu schorzenia o symbolu [...]),[...] a [...] (z powodu schorzenia o symbolu [...]) oraz [...] a [...] (z powodu schorzenia o symbolu [...]). Wskazała również, iż do chwili obecnej leczy się w poradni [...] i [...].

W piśmie z dnia [...] r., zatytułowanym jako "uzupełnienie odwołania" "[...]" zwróciła uwagę, że z przywołanego wyżej pisma G. K. z dnia [...] r., wynika, że doznała ona urazu na skutek "uderzenia przez rzucony, spadający lub wystający przedmiot" (symbol choroby [...]), które spowodowało niezdolność do pracy przez okres miesiąca. W tym stanie rzeczy strona skarżąca wniosła o uzupełnienie materiału dochodowego o związaną z tym zdarzeniem dokumentację będącą w posiadaniu Zespołu Opieki Zdrowotnej w C. oraz zażądała wystąpienia do kompetentnej placówki medycznej o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego o dane związane z tym faktem, celem wykluczenia ewentualnych czynników pozazawodowych, które mogły wywołać rozpoznaną u pracownicy chorobę.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję stanowiącą przedmiot odwołania. W uzasadnieniu podniósł, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia, istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie występowało w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy zgodził się z dokonanymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustaleniami, co do przebiegu pracy zawodowej wykonywanej przez G. K. w okresie od [...] do [...] roku i zajmowanych przez nią stanowisk, gdzie sposób wykonywania pracy związany był z [...], czyli z warunkami stwarzającymi ryzyko powstania choroby zawodowej w postaci [...]. Równocześnie podkreślił, że wspomniana pracownica była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]) a następnie, w toku postępowania odwoławczego w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., nr [...]). W obu tych orzeczeniach biegli lekarze stwierdzili, iż schorzenie zostało zaindukowane wieloletnim wykonywaniem przez uczestniczkę postępowania pracy, związanej z [...].

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji podkreślił, że fakt wykonywania przez G. K. pracy zawodowej związanej z [...] znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dodatkowo, powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 z., sygn. akt II SA 372/82 (publ.: ONSA 1982/1/33) wskazał, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie i nie jest konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to wprawdzie możliwości wykazania, że pomimo pracy w warunkach narażenia zawodowego powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, jednak nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika. Odpowiadając na wniosek strony skarżącej o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego poprzez uwzględnienie urazu doznanego przez uczestniczkę postępowania w roku [...] wywiódł, iż żądanie takie nie może zostać spełnione z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wyczerpano dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy, przewidziany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "[...]" Sp. z o.o. w T., działająca przez radcę prawnego M. R.-Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem zebrania i dołączenia do akt postępowania pełnej dokumentacji medycznej dotyczącej G. K. i przeprowadzenia na jej podstawie opinii biegłych z zakresu [...] oraz [...], celem jednoznacznego wyjaśnienia przyczyn powstania spornej choroby, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżąca Spółka podniosła zarzuty podobne do wyrażonych w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Wskazała bowiem na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik a w szczególności art. 138 §1 w związku z §2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo nie uzupełnienia dochodzenia epidemiologicznego, obrazę art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w postaci niezgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia G. K. i przyczyn wystąpienia u niej ewentualnych schorzeń, w tym zwłaszcza odnoszącego się do okresu przed podjęciem pracy na rzecz "[...]" oraz do urazu doznanego przez pracownicę w [...] r., który spowodował jej niezdolność do pracy przez miesiąc. Równocześnie skarżący podmiot zarzucił organowi odwoławczemu obrazę art. 80 K.p.a., poprzez oparcie się na orzeczeniach lekarskich, które zostały sporządzone bez należytego uzasadnienia. Podniósł, iż zaskarżoną decyzję wydano na podstawie niepełnej dokumentacji medycznej, bez przeprowadzenia stosownych badań pozwalających na stwierdzenie, czy u strony nie występuje schorzenie samoistne w postaci [...] dające podobny wynik badania EMG, lecz uwzględniono jedynie opinie lekarskie, które zostały wykonane "blankietowo" i nie dają podstawy do stwierdzenia, że choroba strony ma charakter zawodowy. W tym zakresie skarżąca Spółka zwróciła uwagę, że orzeczenie uprawnionego lekarza jest środkiem dowodowym, bez którego organ nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Podkreśliła jednak, iż organ sanitarny nie jest takim orzeczeniem związany i zgodnie z §8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., w przypadku, gdy orzeczenie kompetentnej placówki medycznej nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności, organ powinien wezwać lekarza do jego uzupełnienia lub zwrócić się do jednostki drugiego stopnia o dodatkową konsultację i podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.

W tym kontekście skarżący podmiot wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. naruszył zarówno wspomniany §8 ust. 2 jak i §2 ust. 1 i 2 oraz §6 ust. 1 i 2 przywołanego aktu wykonawczego.

W orzeczeniu lekarskim placówki pierwszego stopnia jedynie bowiem lakonicznie stwierdzono, że istnieją podstawy do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia, a stan narażenia zawodowego istniał w okresie od [...] do [...] roku. Brak w nim natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia postawionej diagnozy, wskazania konkretnych objawów chorobowych ani powołania się na dokumentację medyczną, w oparciu o którą dokonano rozpoznania. Zawiera ono nadto sprzeczność co do okresu narażenia na czynnik szkodliwy albowiem w jednym miejscu wskazuje, iż występowało ono w okresie pomiędzy [...] a [...] rokiem, z kolei w drugim, za czynnik zawodowy uznaje pracę na stanowisku [...], podczas gdy G. K. w okresie tym przez [...] lat była zatrudniona jako [...].

Nadto podkreślił, iż zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądowego, stwierdzenie choroby zawodowej jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy związek przyczynowy pomiędzy rozpoznanym u pracownika schorzeniem a działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy został ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Zważywszy powyższe wywiódł, że okoliczności sprawy uzasadniają uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako niezgodnego z obowiązującym prawem i przekazanie sprawy organowi sanitarnemu do ponownego rozpoznania, celem uzupełniania materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska Organ drugiej instancji powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu swej decyzji raz jeszcze podkreślając, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez dwie kompetentne placówki orzecznicze zakwalifikowały rozpoznane u G. K. schorzenie, jako chorobę zawodową określoną w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., zaś wydane w tym zakresie orzeczenia są spójne i wyczerpujące, co przy potwierdzonym fakcie pracy w warunkach narażenia zawodowego umożliwiało wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej jej istnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego nie może ona pozostać w obrocie prawnym.

Pojęcie choroby zawodowej definiuje art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W tym miejscu trzeba zaakcentować, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116, poz. 740) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu Pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. z Konstytucją RP. W przywołanym orzeczeniu określono jednak, że wspomniane przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rzeczonego wyroku w Dzienniku Ustaw.

W konsekwencji, skoro zarówno w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dacie orzekania przez Sąd omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza zatem §2 ust. 1 przywołanego aktu wykonawczego z dnia 30 lipca 2002 r., z którego wynika, że przez choroby zawodowe rozumie się schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego rozporządzenia oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak, organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami K.p.a., zaś ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.

Stosownie przy tym do §8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy a w szczególności ocena narażenia zawodowego pracownika oraz dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §5 tego aktu.

W niniejszej sprawie uczestniczka postępowania – G. K. była badana w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia lekarze orzecznicy każdej z tych placówek diagnostycznych rozpoznali u niej chorobę zawodową obwodowego [...] – [...].

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1221/04, publ.: LEX nr 194428).

Z powołanego §8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. wynika natomiast jednoznacznie, że organ sanitarny, jakkolwiek jest zobowiązany do uwzględnienia wniosków płynących z takich opinii, to jednak powinien dokonać oceny orzeczenia lekarskiego pod kątem wymogów, jakim powinno ono odpowiadać, a w razie wątpliwości wezwać biegłych lekarzy o jego uzupełnienie.

Przedstawiona wyżej konkluzja koresponduje z treścią §8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, po myśli którego, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny uzna, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wystawił orzeczenie lekarskie, uzupełnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.

W świetle powyższego należy wskazać, że organ odwoławczy był zobligowany do dokonania wnikliwej oceny sporządzonych orzeczeń lekarskich w aspekcie rozpatrzenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Tymczasem obowiązek ten nie został w niniejszym przypadku zachowany.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie ustosunkował się bowiem w żaden sposób do okoliczności podnoszonej przez skarżący podmiot w toku postępowania odwoławczego, polegającej na doznaniu przez G. . w [...] r. urazu spowodowanego "uderzeniem przez rzucony, spadający lub wystający przedmiot", co miało zdaniem tej Spółki stanowić przyczynę jej niezdolności do pracy w okresie pomiędzy [...] a [...] r.

"[...]" Sp. z o.o. nawiązała do tego faktu w swym piśmie procesowym z dnia [...] r. wskazując na niezbędność uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację medyczną związaną z omawianym zdarzeniem oraz wystąpienia do właściwej placówki medycznej o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego celem ustalenia, czy omawiany czynnik miał związek z wystąpieniem spornej choroby u wspomnianej pracownicy.

Organ drugiej instancji nie odniósł się do przywołanej argumentacji, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, czy rzeczone zdarzenie w ogóle miało miejsce, jaki miało charakter, której części ciała dotyczyło ani jakiego rodzaju uszczerbek na zdrowiu wywołało. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] r. G. K. podała wprawdzie, iż w okresie od [...] do [...] r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodu [...], jednak nie posiadała jakichkolwiek dokumentów mogących ten fakt potwierdzać.

W tym stanie rzeczy ustalenia poczynione przez organ odwoławczy w kwestii związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną przez uczestniczkę postępowania pracą a zdiagnozowanym u niej schorzeniem nie sposób uznać za dostatecznie wyczerpujące i dokładne. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w toku postępowania należało wyjaśnić jednoznacznie wszystkie okoliczności związane z urazem, który miał być przebyty przez wyżej wymienioną a w szczególności ustalić, czy właśnie to zdarzenie mogło stanowić zasadniczą przyczynę wystąpienia u niej [...]. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do niniejszego zagadnienia budzić może bowiem istotne wątpliwości co do prawidłowości kwalifikacji tej dolegliwości a zwłaszcza co do jej rzeczywistej [...]. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala wszak na wykluczenie, że chodziło tu o [...] mogący powodować następstwa w postaci określonych dolegliwości w obrębie [...].

Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu organ odwoławczy powinien zwrócić się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia w zakresie obejmującym zagadnienia związane ze zdarzeniem, które spowodowało niezdolność do pracy G. K. w okresie od [...] do [...] r. Lekarze orzecznicy tej placówki powinni zwrócić się do uczestniczki postępowania, ewentualnie do wskazanej przez skarżącą Spółkę instytucji (Zakład Opieki Zdrowotnej w C., ul. [...],[...]) o przedłożenie stosownej dokumentacji medycznej pozwalającej na ustalenie, jakie zdarzenie spowodowało rzeczoną niezdolność, w szczególności czy był to doznany uraz, a jeżeli tak - jakiego rodzaju skutki chorobowe spowodował i której części ciała dotyczył.

Po dokonaniu wskazanych wyżej ustaleń, w przypadku potwierdzenia urazu [...], lekarze placówki medycznej drugiego szczebla powinni wyjaśnić, czy tego typu czynnik pozazawodowy, mógł stanowić podstawową przyczynę powstania spornego schorzenia u G. K. a następnie, uwzględniwszy omawianą kwestię, raz jeszcze wypowiedzieć się co do istnienia związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a narażeniem zawodowym, w jakim wspomniana pracownica była zatrudniona.

Dopiero wówczas organ drugiej instancji ponownie podda wnikliwej analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u strony, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 §3 K.p.a.

Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Równocześnie Sąd działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.