Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1949/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art. 14
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) znak: [...] z [...] lipca 2014 r. wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 oraz art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej: k.p.a.) oraz art. 25 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124 poz. 859 ze zm., dalej u.m.p.o.), art. 2 pkt. 35 (a) oraz art. 24 rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r., s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1013/2006), po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika, reprezentującego pana G. W. (dalej: skarżący, strona skarżąca) prowadzącego działalność gospodarczą pn. P., ul. [...],[...] B., (dalej: P. na postanowienie GIOŚ z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], wzywającego ww. podmiot do zagospodarowania na terenie kraju odpadów, nielegalnie wysłanych do W. oraz I.

W postanowieniu z [...] lipca 2014 r. GIOŚ uchylił zaskarżone postanowienie z [...] kwietnia 2013 r., w zakresie, dotyczącym klasyfikacji impregnowanych podkładów kolejowych, wysłanych z Polski do W. i I., jako odpadów niebezpiecznych pod kodem 17 02 04* i w tym zakresie orzekł o zaklasyfikowaniu ww. odpadów pod kodem 17 02 01 oraz pod kodem AC170 zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia 1013/2006.

Stan sprawy przestawiał się następująco.

W dniu [...] czerwca 2013 r., po otrzymaniu z Oddziału Celnego N. w S. zawiadomienia o nielegalnej wysyłce odpadów zużytych podkładów kolejowych z Polski do W. i I., GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w ww. sprawie. W dniu [...] kwietnia 2014 r. GIOŚ wydał postanowienie, znak: [...], w którym wezwał podmiot odpowiedzialny za nielegalną wysyłkę odpadów, tj. pana G. W., prowadzącego P.do ich odebrania i zagospodarowania na terenie kraju.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. GIOŚ otrzymał drogą elektroniczną informację z właściwego urzędu I., że na terenie państwa istnieje tylko jedna możliwość bezpośredniego wykorzystania używanych drewnianych podkładów kolejowych zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, tj. utrzymanie zabytkowych linii kolejowych na terenach stanowiących ekspozycję zabytkowych pociągów parowych. Dodatkowo [...] września 2013 r. właściwy urząd I. przekazał adres strony internetowej odbiorcy odpadów tj. firmy S. [...], z której wynika, że przedmiotem działalności ww. firmy jest m.in. sprzedaż drewnianych podkładów kolejowych jako elementów dekoracyjnych wykorzystywanych do aranżacji m.in. ogrodów oraz terenów zielonych. Natomiast [...] sierpnia 2013 r. właściwy urząd I. przesłał do GIOŚ informację, że odbiorca w I. tj. firma F. Ltd. nie prowadzi działalności związanej z budową torowisk kolejowych, a działa jako dostawca wymontowanych podkładów kolejowych do wykorzystania ich w aranżacji m.in. ogrodów oraz terenów zielonych. Organ [...] poinformował również, że wysłane przez skarżącego podkłady kolejowe zostały zamówione przez firmę F. Ltd. w celu ich sprzedaży do zastosowania w aranżacji terenów zielonych. W zażaleniu strony, które wpłynęło do GIOŚ [...] maja 2014 r., strona zarzuca postanowieniu organu naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. załącznika XVII pkt. 31 rozporządzenia Komisji Europejskiej WE nr 552/2009 (Dz.Urz.UE. L. 164 z 26 czerwca 2009 r., s. 7.), zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, (Dz.Urz.UE. L 396 z 30 grudnia 2006, s. 1, dalej: rozporządzenie REACH), poprzez nieprawidłową jego wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż wymienione w powyższym wyliczeniu drewno impregnowane nie może być w ogóle stosowane w parkach, ogrodach oraz otwartych przestrzeniach rekreacyjnych i wypoczynkowych.

2. art. 14 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.z 2013 r., poz. 21 , dalej: u.o.), poprzez dokonanie błędnej jego wykładni polegającej na niewłaściwym ustaleniu, iż status odpadu utracić mogą jedynie te odpady, co do których zostały wydane odpowiednie szczególne procedury

na szczeblu unijnym, jak również mylne przyjęcie, iż w związku z brzmieniem dyrektywy 2008/98/WE przepisy art. 14 ust. 1 u.o. nie mają zastosowania, co narusza konstytucyjną hierarchię aktów prawnych.

3. art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, zgodnie z którym jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania przedmiotu przemieszczenia jako odpadów, traktuje się go tak jakby stanowił odpad, poprzez dokonanie nieprawidłowej subsumcji normy do stanu sprawy, a to przez błędne przyjęcie, iż stanowisko [...] organu kategorycznie wyklucza możliwość stosowania odzyskanego podkładu kolejowego jako produktu, co z kolei jest wynikiem dokonywania przez organ nieprawidłowej wykładni załącznika XVII do rozporządzenia REACH zakładającej bez wyjątku zakaz stosowania rzeczonych podkładów w parkach, ogrodach oraz otwartych obiektach rekreacyjnych i wypoczynkowych.

4. Strona zarzuca także zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sprawie całego możliwego materiału dowodowego, który mógłby przyczynić się do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności.

5. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz błędnej oceny jego wartości, jak również oparcie rozstrzygnięcia na faktach nieudowodnionych.

6. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w treści uzasadnienia do całego materiału zebranego w sprawie, w szczególności do dowodów przedłożonych przez Stronę, niepodanie przyczyn dla których odmówiono im wiary oraz niezgodność motywów z samym rozstrzygnięciem.

Po rozpatrzeniu zażalenia, GIOŚ w postanowieniu z [...] lipca 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie, dotyczącym klasyfikacji impregnowanych podkładów kolejowych, wysłanych z Polski do W. i I., jako odpadów niebezpiecznych o kodzie 17 02 04* i w tym zakresie orzekł o zaklasyfikowaniu ww. odpadów pod kodem 17 02 01 oraz pod kodem AC170 zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia nr 1013/2006. Natomiast w pozostałym zakresie podtrzymał rozstrzygnięcie zawarte ww. postanowieniu.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. GIOŚ otrzymał skargę na postanowienie z [...] lipca 2014 r., znak: [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- XVII załącznika pkt 31 rozporządzenia WE nr 552/2009 zmieniającego rozporządzenie REACH poprzez nieprawidłową jego wykładnię a to przez błędne przyjęcie, iż wymienione w powyższym wyliczeniu drewno impregnowane nie może być w ogóle stosowane w parkach, ogrodach oraz otwartych przestrzeniach rekreacyjnych i wypoczynkowych

- art. 14 u.o. poprzez dokonanie błędnej jego wykładni polegającej na niewłaściwym ustaleniu, iż status odpadu utracić mogą jedynie te odpady, co do których zostały wydane odpowiednie szczególne procedury na szczeblu Unijnym, jak również mylne przyjęcie, iż w związku z brzmieniem dyrektywy 2008/98/WE przepis art. 14 ust. 1 u.o. nie może stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięcia o utracie statusu odpadu

- art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, zgodnie z którym jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania przedmiotu przemieszczenia jako odpadów, traktuje się go tak jakby stanowił odpad, poprzez dokonanie nieprawidłowej subsumcji normy do stanu sprawy, a to przez błędne przyjęcie, iż stanowisko [...] organy kategorycznie wyklucza możliwość stosowania odzyskanego podkładu kolejowego jako produkt, co z kolei jest wynikiem dokonywania przez organ nieprawidłowej wykładni załącznika XVII do rozporządzenia REACH zakładającej bez wyjątku zakaz stosowania rzeczonych podkładów w parkach, ogrodach oraz otwartych obiektach rekreacyjnych i wypoczynkowych

2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sprawie całego możliwego materiału dowodowego, który mógłby przyczynić się do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz niewyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz błędnej oceny jego wartości, jak również oparcie rozstrzygnięcia na faktach nieudowodnionych.

Ponadto strona skarżąca mając na uwadze dyspozycję art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz uwzględniając fakt, iż postanowienie wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia wydane zostało w oparciu o stanowisko organu l instancji, a zmiana powyższa rodzi te same skutki prawne i faktyczne, jak rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jak również uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego

2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do umorzenia postępowania w wyniku braku przedmiotu postępowania

3. wstrzymanie wykonania postanowienia przez GIOŚ a w razie odmowy wstrzymanie wykonania wydania postanowienia przez sąd, z powodu możliwości wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej oraz nieodwracalności w skutkach wykonania zagospodarowania odpadów

4. zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący twierdzi, że posiada wymagane prawem zezwolenia na prowadzenie odzysku drewna w procesie R14, polegającym na impregnacji podkładów kolejowych zabezpieczającej je przed grzybami i insektami, a w efekcie odzysku otrzymywany jest podkład kolejowy spełniający normy produktu. Skarżący podniósł także, że badania ww. podkładów kolejowych wykonane przez niezależne instytuty wykluczają możliwość traktowania ww. podkładów kolejowych jako odpadów. Strona skarżąca zarzuca organowi, że ten błędnie ocenił, iż ww. podkłady kolejowe nie mogą być klasyfikowane jako produkt, ponieważ w opinii organu, niedopuszczalne jest zastosowanie ich w parkach, ogrodach oraz otwartych obiektach rekreacyjnych, a tym samym przez [...] odbiorców nie mogły zostać potraktowane jako produkt, gdyż do ww. celów mieli je wykorzystać.

Skarżący zarzucając organowi błędną interpretację art. 14 u.o. podnosi, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że o utracie statusu odpadu można mówić tylko wtedy, gdy w stosunku do tych odpadów na szczeblu unijnym zostaną wydane odnośne rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego, art. 14 u.o. nie przewiduje takich obostrzeń. Skarżący zarzucił także organowi, że ten przyjął odmienne stanowisko od stanowiska Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska, w którym Ministerstwo Środowiska stwierdziło, że po procesie odzysku, opisanym w decyzji Prezydenta B. z [...] lipca 2012 r., zezwalającej na odzysk drewna w procesie impregnacji, odpady w postaci podkładów kolejowych mogą stanowić produkt, jeśli spełniają wymagania dla produktu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie spółki z [...] grudnia 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawierającym rozszerzenie zarzutu oraz wniosek dowodowy, strona skarżąca podniosła ponownie zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ działań zmierzających do ustalenia rzeczywistego właściciela podkładów kolejowych zatrzymanych w porcie w S. i przypisanie prawa ich własności G. W., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P., podczas gdy podkłady te należą do firmy S. , co skutkuje nieważnością postanowienia z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną. Strona skarżąca przedstawiła oświadczenie spedytora F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na okoliczność prawa własności podkładów przysługującego firmie S., zakresu czynności jakie wykonał skarżący, utraty prawa własności podkładów przez skarżącego z chwilą ich rozładunku, a w braku innej umowy pomiędzy stronami. W przypadku uwzględnienia powyższego zarzutu, strona na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia w związku z zaistnieniem okoliczności o których mowa w art. 156 k.p.a.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 grudnia pełnomocnik strony skarżącej oświadczyła, iż w okolicznościach podniesionych w piśmie złożonym na rozprawie, skarżący wskazuje że firma S. zleciła wysyłkę odpadów. Skarżący był pierwotnym właścicielem odpadów, który zlecił dostarczenie podkładów kolejowych do granic portu. Firma S. na podstawie umowy sprzedaży zobowiązała się do dalszych czynności związanych z wywozem podkładów kolejowych. Na podstawie ustnej umowy sprzedaży skarżący wyzbył się prawa własności na rzecz firmy S.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, iż odbiorcą odpadów były dwie firmy i ten dowód, który został przeprowadzony dotyczy tylko firmy S. z W. Wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi przepisami jedynym zgłaszającym może być tylko skarżący, a nie firma S. czy F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Skarżący jest nowym wytwórcą odpadów, który wykonuje działania w zakresie przemieszczania odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia nr 1013/2006.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 25 ust. 1 pkt 1 u.m.p.o., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia nielegalnego przemieszczania odpadów GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia – jeżeli za nielegalne przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający, do zastosowania procedur wskazanych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 określając termin ich wykonania na czas nie dłuższy niż 30 dni. W niniejszej sprawie organ wezwał do zagospodarowania odpadów za pośrednictwem przedsiębiorcy posiadającego decyzję właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów o kodzie 17 02 04*. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy ocenił zebrane w sprawie dowody, a przeprowadzona przez organ analiza i ocena nie jest wadliwa. Organ dokonał także właściwej subsumpcji stanu faktycznego pod odpowiednią normę prawną. Sąd wywody organu w tym zakresie przyjmuje jako własne, bez potrzeby ich szczegółowego powtarzania.

W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi co do przyjęcie przez organ wykładni prawa, która nie jest zgodna ze stanowiskiem Ministra Środowiska w sprawie odpadów w postaci podkładów kolejowych, bowiem stanowisko to dotyczyło statusu podkładów kolejowych poddanych procesowi odzysku R14 na terenie kraju. W swoim stanowisku Minister Środowiska nie odnosił się do przepisów regulujących transgraniczne przemieszczanie ww. podkładów kolejowych, ani nie rozpatrywał wysyłki ww. podkładów kolejowych w sytuacji, gdy miały zostać wykorzystane w celach diametralnie odmiennych niż ten, do którego są pierwotnie przeznaczone.

Organ wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że jego ocena nie dotyczy końcowego wyniku procesu odzysku odpadów w postaci używanych podkładów kolejowych przeprowadzonego przez skarżącego na terenie Polski, ale statusu ww. podkładów w momencie wysyłki do W. i I. w celu aranżacji terenów zielonych. Odpady w postaci używanych podkładów kolejowych, wymontowane z torowisk, podlegają reglamentacji administracyjno-prawnej właściwej dla postępowania z odpadami. Przekazanie informacji przez służby kontrolne o zatrzymaniu ww. transportu podkładów kolejowych, w związku z podejrzeniem nielegalnej wysyłki odpadów z Polski spowodowało, że GIOŚ miał obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i zbadania wszystkich okoliczności związanych z wysyłką takich przedmiotów, w tym uzyskania stanowiska właściwych organów w krajach przeznaczenia podkładów kolejowych. W ocenie Sądu, po zebraniu materiału dowodowego, w tym zapoznaniu się ze stanowiskami właściwych organów w I. i W., z których wynikało, że ww. podkłady kolejowe nie zostaną wykorzystane przez ich odbiorców zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, GIOŚ był uprawniony do zaklasyfikowania ww. podkładów kolejowych, jako odpadów, których wysyłka wymagała uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w Polsce, W. i I. Należy podkreślić, że z informacji uzyskanych przez GIOŚ wynikało, że nie jest możliwe na terenie I. oraz I. wykorzystanie zużytych podkładów kolejowych do budowy nowych linii kolejowych, co najwyżej do takich, które stanowią prywatne linie zabytkowe. Organ ten potwierdził także, że firma S. zajmuje się dalszą odsprzedażą podkładów w celu ich wykorzystania w aranżacjach ogrodów i terenów zielonych. Informacje te wraz z informacjami ze strony internetowej doprowadziły organ do wniosku, że nabywca podkładów nie nabył ich w celu ponownego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Organ uznał jednocześnie oświadczenia nabywcy i skarżącego za nie wystarczające do pozytywnego ustalenia w tym zakresie. Zdaniem Sądu, skoro nabywca w ramach prowadzonej działalności nie zajmuje się budową, ani modernizacją torów, a wprost przeciwnie kupuje podkłady i wykorzystuje je sprzecznie z pierwotnym ich przeznaczeniem czyli zajmuje się odsprzedażą ich na potrzeby aranżacji ogrodów i terenów zielonych, to logicznym wnioskiem z tego jest że podkłady zostały sprzedane nie w celu ich wykorzystania z pierwotnym przeznaczeniem, ale w celu zastosowania do aranżacji terenów zielonych. Potwierdza to przedmiot działalności firmy S. Oznacza to, że wysłanie podkładów kolejowych do I. i W. mogłoby zostać zaklasyfikowane, jako produkt, gdyby spełniały podstawowy warunek wykorzystania ich zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem przez ich odbiorców tj. do budowy torowisk kolejowych. Zamiar wykorzystania ww. podkładów kolejowych do aranżacji ogrodów i terenów zielonych tj. w innym celu niż ich pierwotne przeznaczenie oznacza, że podkłady kolejowe, w momencie wysyłki do I. i W., wypełniały definicję odpadu.

Należy zaznaczyć, że statusu odpadów używane podkłady kolejowe nie utraciły jeśli po przeprowadzeniu operacji odzysku R14, przed dokonaniem ww. wysyłki, wykazywałyby cechy produktu. Przeznaczenie używanych podkładów kolejowych do aranżacji architektury ogrodowej oznacza zasadniczą zmianę sposobu ich użytkowania. Podstawową przyczyną klasyfikacji podkładów kolejowych, jako odpadów stanowił zamiar dalszego ich wykorzystania niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a nie kwestia braku możliwości wykorzystania w parkach, ogrodach i obiektach rekreacyjnych.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako, dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Dowód w postacie wydruków elektronicznych jest jednym z rodzajów takiego dowodu. Przepisy k.p.a. nie wyłączają możliwości posłużenia się tego rodzaju wydrukiem, tym bardziej że jest to de facto informacja dotycząca prowadzonej przez firmę nabywcy działalności gospodarczej, która została potwierdzona informacjami ogólnodostępnymi ze strony internetowej firmy nabywcy. Nie są to, więc informacje, których potwierdzenia dokonuje się w formie dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 76 § 1 k.p.a. Ponadto wskazać należy, że co do zasady, moc dokumentów posiadają nie tylko oryginały dokumentów, ale i ich kserokopie, a więc i maile.

Jak wskazuje NSA w wyroku z 21 sierpnia 2012 r., sygn.. akt II GSK 1016/11 (Lex nr 1244439), różnica pomiędzy oryginałem, a kserokopią polega na tym, że dokument urzędowy w oryginale korzysta z mocy dowodowej oryginału dokumentu natomiast dokument w formie kserokopii powinien być oceniony w świetle całego materiału dowodowego. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 7, 77 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie jest uzasadniony zarzut strony skarżącej dotyczący błędnej oceny przepisów rozporządzenia REACH, w tym załącznika XVII pkt 31 do rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 552/2009 zmieniającego rozporządzenie REACH. Skarżący podnosi, że w świetle ww. załącznika XVII drewna impregnowanego nie można stosować w parkach, ogrodach i otwartych obiektach rekreacyjnych i wypoczynkowych tylko i wyłącznie, gdy istnieje obawa kontaktu ze skórą, natomiast w pozostałych przypadkach może być stosowane bez ograniczeń. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że przepisy rozporządzenia REACH dotyczą stosowania substancji chemicznych. Rejestracja danej substancji w systemie REACH nie oznacza, że substancja ta automatycznie przestaje być odpadem. Rejestracja substancji w systemie REACH nie wyklucza możliwości stosowania przepisów z zakresu gospodarki odpadami.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej w sprawie niewłaściwego zastosowania przez organ postanowień załącznika XVII należy uznać, że organ stwierdził, że zgodnie z art. 67 ust. 1 rozporządzenia REACH, substancja w postaci własnej, jako składnik mieszaniny lub w wyrobie, w stosunku do której w załączniku XVII zostało określone ograniczenie, nie może być produkowana, wprowadzana do obrotu lub stosowana, chyba że spełnione są warunki tego ograniczenia. Zgodnie z treścią pkt. 31 ust. 3 załącznika nr XVII do rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 552/2009 drewno impregnowane (m.in. substancjami takimi jak kreozot czy olej kreozotowy), nie jest używane: wewnątrz budynków, niezależnie od ich przeznaczenia, w zabawkach, na placach zabaw, w parkach, ogrodach oraz otwartych obiektach rekreacyjnych i wypoczynkowych w przypadku, gdy istnieje ryzyko częstego kontaktu ze skórą, w produkcji mebli ogrodowych, takich jak stoły piknikowe, do produkcji i stosowania oraz wszelkiej ponownej obróbki: pojemników przeznaczonych do stosowania w uprawach, opakowań, które mogą wejść w kontakt z surowcami, półproduktami lub wyrobami gotowymi przeznaczonymi do konsumpcji przez ludzi i/lub zwierzęta, innych materiałów mogących zanieczyścić wyżej wymienione wyroby.

Z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika, że drewno impregnowane substancjami wymienionymi w pkt. 31 załącznika nr XVII nie może być wykorzystane do zastosowania w aranżacji parków, ogrodów i innych terenów rekreacyjnych i wypoczynkowych w przypadku, gdy istnieje ryzyko częstego kontaktu ze skórą. Powyższe stwierdzenie znalazło się również w nadesłanych przez Skarżącego sprawozdaniach z badania próbek podkładów kolejowych z [...] czerwca 2013 r., wykonanych przez Instytut Nafty i Gazu. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez właściwe władze I. oraz I. odbiorcy podkładów kolejowych tj. firmy: F. Ltd. oraz S. zajmują się działalnością polegającą m.in. na sprzedaży używanych podkładów kolejowych, jako elementów dekoracyjnych wykorzystywanych do aranżacji m.in. ogrodów oraz terenów zielonych. Oznacza to, że w przypadku zamontowania impregnowanych podkładów kolejowych, jako elementów ozdobnych czy wyposażenia rekreacyjnego ww. miejsc ryzyko bezpośredniego kontaktu z ludzką skórą jest bardzo wysokie, tym bardziej, że w momencie wysyłki ww. podkładów kolejowych nie określono do jakich konkretnie aranżacji terenów zielonych zostaną one wykorzystane. Konsekwencją tego jest to, że warunek, określony w pkt. 31 ust. 3 załącznika nr XVII do rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 552/2009, wyłączający możliwość zastosowania impregnowanych podkładów kolejowych w ogrodach oraz terenach zielonych ma zastosowanie w wyżej opisanych okolicznościach. W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, że organ dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia REACH i załącznika XVII do rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 552/2009. Ponadto zgodnie z art. 28 rozporządzenia nr 1013/2006 regulującego spory dotyczące klasyfikacji odpadów, jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania przedmiotu przemieszczenia jako odpadów lub nie, traktuje się go tak, jakby stanowił odpady. Przepis ten nie narusza uprawnień państwa przeznaczenia do traktowania przedmiotu przemieszczenia po jego dotarciu na miejsce zgodnie z przepisami krajowymi, pod warunkiem ich zgodności z prawem wspólnotowym i międzynarodowym. Jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów do kategorii określonych w załączniku III, IIIA, IIIB lub IV, odpady traktuje się jako należące do kategorii określonych w załączniku IV (art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006).

Według art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonej operacji przetwarzania odpadów jako odzysku lub unieszkodliwienia, stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania. Treść art. 28 ww. rozporządzenia, dopuszcza możliwość odmiennych klasyfikacji poszczególnych przedmiotów lub substancji jako odpadów lub produktów przez właściwe władze poszczególnych państw i zawiera zasady regulujące metody postępowania w przypadku zaistnienia takich rozbieżności.

Należy uznać stanowisko organu w tym zakresie, z którego wynika, że organ traktujący dany przedmiot, jako produkt ma bezwzględny obowiązek uszanować stanowisko organu drugiego państwa, które klasyfikuje ten sam przedmiot jako odpad i stosować wobec ww. przedmiotu przepisy dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów. Zatem, jeżeli właściwy organ [...] stwierdził wprost, że drewno, do którego obróbki zastosowano kreozot, niezależnie w jakim odstępie czasu to nastąpiło, nie może mieć zastosowania, gdy istnieje ryzyko częstego kontaktu ze skórą i stanął na stanowisku, że podkłady kolejowe wysłane przez skarżącego nie mogą zostać wysłane do I. jako produkt i zostać użyte jako elementy w aranżacji ogrodów. Według Sądu, GIOŚ, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006, był zatem zobowiązany traktować stanowisko organu I. jako wiążące. Należy zgodzić się z organem, że rozstrzygnięcie czy podkłady kolejowe wysłane przez skarżącego do I. i W. podlegają zakazowi stosowania na terenach zielonych czy też nie, zgodnie z przepisami rozporządzenia REACH, nie miało decydującego znaczenia w niniejszym postępowaniu. Przesądzające znaczenia w niniejszej sprawie miało to, że używane podkłady kolejowe zostałyby zagospodarowane w krajach przeznaczenia niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Konsekwencją tego było uznanie ich za odpady, których wywóz z Polski wymagał uzyskania zezwolenia właściwych władz.

Wbrew zarzutom strony skarżącej zebrane w sprawie dowody potwierdziły jednoznacznie, że używane podkłady kolejowe stanowią odpad. Zdaniem Sądu, GIOŚ, w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, przedstawił dowód uzasadniający uznanie statusu podkładów kolejowych jako odpadów. Potwierdził to zamiar wykorzystania ww. podkładów w krajach przeznaczenia do aranżacji terenów zielonych tj. niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem.

Organ powołując się m.in. na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądy doktryny wykazał, że wysyłka ww. podkładów kolejowych wypełnia definicję nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów nawet w przypadku, gdyby podkłady kolejowe po procesie odzysku R14 dokonanym przez skarżącego na terenie kraju wykazywały cechy produktu. Jednocześnie organ przyznał rację stronie skarżącej, że klasyfikowanie ww. podkładów kolejowych jako odpadów niebezpiecznych nie znajduje wystarczającego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Organ, po dokonaniu ww. analizy, zweryfikował swoje poprzednie stanowisko, do czego miał pełne prawo, tym bardziej, że nowe rozstrzygnięcie w ww. zakresie było zgodne ze stanowiskiem skarżącego. Organ w tym zakresie zajął takie samo stanowisko jak skarżący, który twierdzi, że badania przekazane potwierdzały, że podkłady kolejowe po przeprowadzonym procesie odzysku R14 nie wykazują cech odpadów niebezpiecznych. Należy podnieść, że GIOŚ nie dokonywał oceny procesu odzysku podkładów kolejowych, prowadzonego przez skarżącego. Organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i stanu faktycznego w sposób prawidłowy przeprowadził oceny czy podkłady kolejowe wysłane przez skarżącego do W. i I., w celu wykorzystania w aranżacji terenów zielonych, wypełniają kryteria odpadu, a w konsekwencji nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów. Z tego powodu nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że decyzja Marszałka Województwa [...] koliduje z oceną GIOŚ. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 u.o., należy stwierdzić, że według obowiązującej definicji w u.o. przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.). Z definicji tej wynika dwoista natura odpadu. Odpadem zatem pod pewnymi warunkami może być substancja lub przedmiot. Ta szczególna natura odpadu jest związana z określonymi zachowaniami posiadacza odpadów. W definicji tej pozbycie się, nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, ale jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać, (przestał być przydatnym), która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Pozbyciem się przedmiotu będzie też przekazanie innemu podmiotowi, który to podmiot będzie dany przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny sposób (odmienny od jego pierwotnego przeznaczenia, a stosowany ze względu na nieprzydatność przedmiotu do wykorzystania w sposób pierwotnie zakładany).

W literaturze przyjmuje się, że wykładnia terminu "pozbycie się" powinna być indywidualizowana, w szczególności wówczas, gdy jest wątpliwe, czy dany przedmiot jest wskutek pozbycia się go odpadem. Zgodnie z sugestiami zawartymi w orzecznictwie sądów europejskich, wykładnia taka powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku polskiej ustawy o odpadach – ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Pamiętać też trzeba o obowiązku stosowania przy interpretacji ustawy o odpadach zasad ogólnych ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) w szczególności w tym przypadku zasady prewencji (art. 6 p.o.ś.), mającej także swoje odzwierciedlenie w podstawowych przepisach wspólnotowych. Z założeń tych wynika wskazówka stwierdzająca, iż w sytuacji wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, a potencjalnie możliwe jest negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko, należałoby uznać dany przedmiot za odpad. Uznanie takie pozwala bowiem na poddanie sposobu użytkowania prewencyjnej i bieżącej kontroli, zapewnianej przez konstrukcję ustawy o odpadach i innych ustaw (M. Górski Zakres przedmiotowy ustawy o odpadach i podstawowe definicje [w:] M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2014, s. 309).

Punktem wyjścia wszystkich działań ustalonych na podstawie hierarchii postępowania z odpadami powinno być zapobieganie powstawaniu odpadów (zasada prewencji w gospodarce odpadami). Oznacza to, że odpady muszą być poddane obróbce i usunięciu w sposób, który nie będzie stwarzał w przyszłości zagrożenia dla środowiska. Podstawę prawną dla zasady zapobiegania powstawaniu odpadów stanowi art. 18 ust. 1 u.o. Według tych przepisów, każdy, kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstanie odpadów, powinien takie działania planować, projektować i prowadzić przy użyciu takich sposobów produkcji lub form usług oraz surowców i materiałów, aby w pierwszej kolejności zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko, w tym przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użycia. Odpady, których powstaniu nie udało się zapobiec, posiadacz odpadów w pierwszej kolejności jest obowiązany poddać odzyskowi (art. 18 ust. 2). Przepisy u.o. definiują zapobieganie powstawaniu odpadów jako środki zastosowane w odniesieniu do produktu, materiału lub substancji, zanim staną się one odpadami, zmniejszające: a) ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie lub wydłużenie okresu dalszego używania produktu; b) negatywne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko i zdrowie ludzi; c) zawartość substancji szkodliwych w produkcie i materiale (art. 3 ust. 1 pkt 33) u.o.). Obowiązywanie zasady prewencji w gospodarce odpadami powinno być także wynikiem kompleksowego podejścia, które uwzględnia docelowo dużą redukcję ilości odpadów. Celem zasady prewencji jest również zmniejszenie ilości odpadów i ich toksyczności w procesach produkcji oraz w gotowych wyrobach przy rozpatrywaniu całego ich cyklu istnienia albo całego okresu ich użytkowania.

Przy dokonywaniu kwalifikacji substancji lub przedmiotu jako odpadu istotne znaczenie ma także przesłanka w postaci zmiany dotychczasowego sposoby ich użytkowania. Należy przyjąć, że zmiana sposobu użytkowania może polegać na użytkowaniu w sposób odmienny niż w normalnych warunkach substancja lub przedmiot jest wykorzystywana do celów, do których została pierwotnie wytworzona. W przypadku badania kryteriów utraty statusu odpadu należy stosować postanowienia art. 14 u.o.

Zgodnie z art. 14 u.o., określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają: 1) łącznie następujące warunki: a) przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów, b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie, c) dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu, d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska; 2) wymagania określone przez przepisy Unii Europejskiej. Przedmiot lub substancja, które przestały spełniać warunki, o których mowa w art. 14 ust. 1 u.o., są odpadami. Jak wynika z art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r., w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy(Dz.Urz.UE. L 312 z 22 listopada 2008 r., s. 3), niektóre określone rodzaje odpadów przestają być odpadami w rozumieniu art. 3 pkt 1, gdy zostały poddane procesowi odzysku, w tym recyklingu, i spełniają ścisłe kryteria, opracowane zgodnie z następującymi warunkami: a) dana substancja lub przedmiot jest powszechnie stosowana do konkretnych celów; b) istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie; c) dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów; oraz d) zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. W koniecznych przypadkach kryteria obejmują wartości dopuszczalne zanieczyszczeń i uwzględniają jakiekolwiek potencjalne niekorzystne oddziaływanie substancji lub przedmiotu na środowisko naturalne. Kwestia dookreślenia warunków, przy spełnieniu których odpad przestaje być odpadem (utrata statusu odpadu) ma znaczenie przede wszystkim dla oceny zamierzanych do zastosowania czy zastosowanych procesów zagospodarowania odpadów, które pozbawiając odpady pewnych ich cech, mogą pozwolić na uznanie, że dana substancja lub przedmiot, już wcześniej zakwalifikowany do kategorii odpadów, ten status utracił. Zgodnie bowiem z dyrektywą 2008/98/WE, odpady mogą być pozbawione statusu odpadu poprzez poddanie ich procesom odzysku, w szczególności recyklingu, jeżeli po zrealizowaniu takiego procesu będą spełniać kryteria ustalone w art. 6 ust. 1. Przepis formułuje raczej pewne generalne wskazówki, które powinny posłużyć doprecyzowaniu szczegółowych wymagań, polegających m.in. na ustaleniu wartości dopuszczalnych zanieczyszczeń czy dookreśleniu potencjalnego niekorzystnego oddziaływania substancji lub przedmiotu na środowisko naturalne. Nacisk położony jest tu na wymagania, jakie w wyniku przeprowadzonego procesu mają spełniać substancje lub przedmioty pozbawione statusu odpadu (zob. M. Górski Zakres przedmiotowy ustawy o odpadach..., s. 307).

Możliwość utraty statusu odpadu zależy zatem od spełnienia warunków wynikających z przepisów u.o. oraz UE. Oznacza to, że instrument ten będzie miał zastosowanie do tych rodzajów odpadów, które wskaże np. KE w odpowiednim rozporządzeniu. Należy podkreślić, ze w chwili obecnej, w odniesieniu do podkładów kolejowych, w prawie UE nie zostały określone szczegółowe kryteria, kiedy podkłady kolejowe przestają być odpadami.

Ma rację organ wywodząc, że w toku postępowania administracyjnego także strona tego postępowania, ma obowiązek wykazywania faktów, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawo do składania wniosków dowodowych na poparcie twierdzeń strony.

Organ ocenił dowody które posiadał i na ich podstawie prawidłowo doszedł do wniosku, że przedmiotem transportu były odpady. Wymontowane podkłady kolejowe stanowiły odpad, już po ich wymontowaniu z torów kolejowych – odpad poużytkowy z grupy 17 powstały w wyniku długotrwałej eksploatacji i rozbiórki linii kolejowej - § 2 pkt 17 rozporządzenie Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2001 nr 112, poz. 1206). Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do treści pisma skarżącego z [...] grudnia 2014 r. zawierającego rozszerzenie zarzutu oraz wniosek dowodowy, należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie zgłaszającym jest jedynie skarżący, a nie firma S. czy F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Zgodnie z art. 2 pkt 15) rozporządzenia nr 1013/2006, zgłaszający oznacza: a) w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczanie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. Zgłaszającym jest jedna z osób lub jeden z podmiotów wyszczególnionych poniżej, w kolejności przyjętej w tym wykazie: i) wytwórca pierwotny; lub ii) posiadający zezwolenie nowy wytwórca, który wykonuje działania poprzedzające przemieszczanie; lub iii) posiadający zezwolenie podmiot zbierający, który w wyniku połączenia niewielkich ilości jednego rodzaju odpadów zebranych z różnych źródeł utworzył wysyłkę, która ma się rozpocząć z jednego miejsca wskazanego w zgłoszeniu; lub iv) zarejestrowany sprzedawca, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego; v) zarejestrowany pośrednik, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego; vi) posiadacz, jeżeli wszystkie osoby określone w pkt i), ii), iii), iv) oraz w odpowiednich przypadkach w pkt v) są nieznane lub niewypłacalne. W przypadku gdy zgłaszający określony w pkt iv) lub v) nie dopełnia obowiązków w zakresie odbioru, określonych w art. 22-25, wytwórca pierwotny, nowy wytwórca lub upoważniony podmiot zbierający określeni odpowiednio w pkt i), ii) lub iii), którzy upoważnili sprzedawcę lub pośrednika do działania w ich imieniu, są uznawani za zgłaszającego do celów wymienionych przepisów dotyczących obowiązku odbioru.

W przypadku nielegalnego przemieszczenia zgłoszonego przez sprzedawcę lub pośrednika określonych w pkt iv) lub v), osobę określoną w pkt i), ii) lub iii), która upoważniła tego sprzedawcę lub pośrednika do działania w jej imieniu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za zgłaszającego; b) w przypadku przywozu do Wspólnoty lub tranzytu przez terytorium Wspólnoty odpadów niepochodzących z Państwa Członkowskiego każdą spośród następujących osób fizycznych lub prawnych podlegających jurysdykcji państwa wysyłki odpadów, która zamierza zrealizować przemieszczanie odpadów albo doprowadziła do przemieszczenia odpadów: i) osobę określoną w przepisach państwa wysyłki albo też gdy nie określają one takiej osoby; ii) osobę będącą posiadaczem odpadów w momencie wywozu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.