Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1236/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2004 r. 2. orzeka, iż decyzje z pkt 1 nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana B. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2004 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu Komendant wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską był telegram dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Z jego treści wynikało, że u jednego z mieszkańców miejscowości [...] ujawniono broń myśliwską, na którą nie miał pozwolenia. Broń ta stanowiła własność B. Z. Broń była przechowywana niezgodnie z przepisami (stała oparta o ścianę w kuchni). W związku z powyższym przeciwko B. Z. wszczęto dochodzenie o czyn z art. 263 § 3 k.k., a decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowiący, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, zaliczona zostanie do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 stanowiący, że można cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 wspomnianej ustawy.

Ponadto, Komendant stwierdził, iż B. Z. przechowywał posiadaną broń niezgodnie z dyspozycją § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Przepis ten stanowi m. inn., że kasetka metalowa, służąca do przechowywania broni i amunicji winna być przymocowana na trwale do elementów konstrukcyjnych budynku. Ponieważ B.Z. warunku tego nie spełnił, organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2004 r. cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską. Wyjaśnienia strony złożone w odwołaniu od tej decyzji nie przekonały organu, gdyż nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym.

Na powyższą decyzję Pan B. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podniósł, iż w odwołaniu od decyzji I instancji wyjaśniał, że broń przechowywał zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. w metalowej szafie zamykanej na zamek patentowy, tymczasem Komendant wskazał jako powód cofnięcia pozwolenia na broń naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Nie udostępniał ani nie przekazywał swojej broni osobom nieupoważnionym. W posiadanie jego broni Pan R. T. wszedł nielegalnie poprzez dokonanie kradzieży kluczy od szafy, w której znajdowała się broń. Dochodzenie z art. 263 § 3 k.k. wszczęte niesłusznie rozstrzygnie sąd.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podniósł, iż okolicznością, która zdecydowała o wszczęciu postępowania był fakt, iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo karne z art. 263 § 3 k.k. Skarżący użyczył posiadaną broń właścicielowi stawów Panu R. T., który nie ma pozwolenia na broń. Ponadto skarżący naruszył przepis art. 32 ustawy o broni i amunicji dotyczący właściwego przechowywania broni oraz naruszył zakaz użyczania broni osobie nieuprawnionej. Okoliczność, że strona posiada właściwą szafę do przechowywania broni, nie zmienia faktu, iż w dniu zdarzenia broń nie znajdowała się w niej. Niedopuszczalne jest, aby klucze od takiej szafy posiadały inne osoby. Mało prawdopodobne jest, iż klucze od szafy zostały stronie skradzione. Pan B. Z. nie powiadomił organów Policji o kradzieży kluczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż wskazał skarżący.

Organy Policji przy podejmowaniu decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń związane są rygorami procedury administracyjnej. W myśl art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązkiem organu jest także należyte uzasadnienie rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący posiada pozwolenie na posiadanie broni śrutowej na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 1996.04. (bez dnia). Na podstawie tej decyzji wszedł w posiadanie broni: dubeltówki, kaliber 16 o numerze [...]. Broń ta była własnością skarżącego i została wydana mu z depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Broń znajdowała się w depozycie po cofnięciu uprzednio posiadanego (z 1984 roku) pozwolenia na broń na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 1992.01. [...].

Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 18 ust. 5 pkt 7 ówcześnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.). Organ I instancji nie ustalił dokładnie stanu faktycznego, na podstawie jakiej decyzji strona posługuje się bronią. Jeżeli Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zachodzą przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń winien cofnąć decyzję – pozwolenie na broń. Podstawą do posługiwania się bronią pobraną z depozytu była decyzja z kwietnia 1996 roku a nie decyzja z 1984 roku. Decyzji swojej nie uzasadnił zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa, samo powołanie przepisów: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 5 pkt 4 i 7 ustawy o broni i amunicji bez wyjaśnienia, dlaczego wskazane przepisy mają zastosowanie do przedmiotowej sprawy nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 kpa.

Komendant Główny Policji jako organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję nie naprawił błędu organu I instancji, czym naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu wskazał nowy zarzut: brak trwałego przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku kasetki metalowej, służącej do przechowywania broni i amunicji, tj. naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Postawienie nowego zarzutu na etapie postępowania odwoławczego jest pogwałceniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Do tego zarzutu nie miał możliwości wypowiedzenia się skarżący, organ wbrew zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, zawartej w art. 10 kpa, nie zapewnił mu możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu.

Sąd uznał, że naruszenie wyżej wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co skutkuje uwzględnieniem skargi.

Po uchyleniu decyzji z 1984 roku pozostaje w obrocie prawnym decyzja nr [...] z dnia 1995.04.(bez dnia) zezwalająca skarżącemu na posiadanie broni śrutowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2004 r. podlegają uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na zasadzie art. 152 wyżej powołanej ustawy Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.