Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 145/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nakładającą karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry, strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonalności tej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak zaznaczono, mimo, iż 2014 r. zakończył się dla spółki zyskiem w wysokości [...] zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości [...] zł. Skarżąca zwróciła też uwagę na pogarszającą się stale kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Podniosła, że w latach 2014-2015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w jej kondycji finansowej, której pozostał jedynie marginalny obecnie segment kasynowy, wskutek ustawowych ograniczeń niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Tym samym sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i nawet nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej w stopniu uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Skarżąca wymieniła wszystkie postępowania, w których nałożono na nią kary pieniężne i podkreśliła, że łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu celnego o prowadzeniu przez spółkę działalności bez zezwolenia po jego I-instancyjnym, nieostatecznym cofnięciu, wynosi [...] zł, a zatem stanowi kwotę pieniężną, której zapłata w istotny sposób wpłynęłaby na możliwości płatnicze strony w realiach gospodarczych wyznaczonych przedmiotem tej działalności.

Ponadto skarżąca wskazała, że o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków świadczy również fakt, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar pieniężnych, w związku z czym zachodzi realna obawa spowodowania szkody, której skutki, z uwagi na rozmiar, będą w zasadzie niemożliwe do odwrócenia.

Do wniosku skarżąca załączyła między innymi decyzje organów celnych którymi wymierzono jej kary pieniężne, upomnienia, sprawozdanie finansowe za okres od [...] r. do [...] r., dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od [...] r. do [...] r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień [...] r. Jednocześnie wskazała, że nie dysponuje sprawozdaniem finansowym za rok 2015 r., gdyż sprawozdanie to nie zostało zatwierdzone przez uprawniony do tego organ. Strona podkreśliła, że termin zatwierdzenia upływa [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że strona uzasadniając swój wniosek, podniosła, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej

w stopniu uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Na poparcie powołanych twierdzeń przedłożono bilans oraz rachunek zysków

i strat sporządzony na dzień 30 listopada 2015 r., sprawozdania finansowe za 2013 oraz 2014 rok, sprawozdanie zarządu oraz opinię biegłego rewidenta dla Zgromadzenia Wspólników, Rady Nadzorczej i Zarządu Fortuna Sp. z o.o. z dnia 22 czerwca 2015 r.

W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat za okres [...] r. – [...] r. wynika bowiem, że Spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie odnotowała zysk netto w kwocie [...] zł. Natomiast rachunek przepływów pieniężnych za rok obrotowy od [...] r. do [...] r. wykazuje stan środków pieniężnych w wysokości [...] złotych. Ponadto, z informacji zawartych w sprawozdaniu Zarządu z działalności spółki wynika, że w 2015 r. skarżąca zamierza nadal kontynuować swoją działalność statutową oraz działalność finansową.

Strona skarżąca wskazała co prawda kwotę nałożonych kar pieniężnych

i dodała, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończyła ze stratą w wysokości -[...] zł, co wynika z przedłożonej dokumentacji, to jednak, w ocenie Sądu, okoliczności, na które powołuje się skarżąca, a mianowicie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może być daleko idące w skutkach trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia, począwszy od utraty płynności finansowej oraz problemów w bieżącym regulowaniu zobowiązań na niewypłacalności i ogłoszeniu upadłości kończąc, nie zostały wykazane.

Sąd podkreśla, że pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem, stąd bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być rozpatrywane

w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dodać przy tym należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 851) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Wskazać należy, że do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca załączyła upomnienia, dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki obejmującą okres od [...] r. do [...] r., rachunek zysków

i strat oraz bilans na dzień [...]r. Z wniosku wynika, że spółka nie dysponuje sprawozdaniem finansowym za rok 2015 r., gdyż sprawozdanie to nie zostało zatwierdzone przez uprawniony do tego organ. Strona podkreśliła, że termin zatwierdzenia upływa [...] r.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016, poz. 1047), Kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie

z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy.

Podkreślić należy, że to wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu skoro strona skarżąca chciała uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności, to niezrozumiałe jest dlaczego odracza sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego do końca ustawowego terminu.

Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy

o rachunkowości, sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy. Zdaniem Sądu skoro Spółka nie dysponuje sprawozdaniem finansowym za rok 2015 r. to nie było żadnych przeszkód do tego, aby sporządziła sprawozdanie na koniec stycznia 2016 r. Mając powyższe na uwadze, dokumentacji dotyczącej stanu finansowego spółki obejmującej okres od [...] r. do [...] r., rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień [...] r. nie można zatem uznać za dokumentację obrazującą aktualną sytuację majątkową spółki.

Niezależnie od powyższego z nieaktualnej dokumentacji wynika, że sytuacja finansowa spółki nie jest tak zła jak próbuje to przedstawić strona skarżąca.

Z raportu uzupełniającego opinię z badania sprawozdania finansowego za rok obrotowy od [...] do [...] r. wynika, że w dniu [...] r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B Sp. z o. o. podjęło uchwałę nr 1, którą podwyższono kapitał zakładowy Spółki o kwotę [...] zł w drodze ustanowienia [...] nowych udziałów o wartości [...]zł każdy, które zostały utworzone z kapitału zapasowego utworzonego z zysków z lat ubiegłych. Nowe udziały przysługują dotychczasowym Wspólnikom w stosunku do ich dotychczasowych udziałów. Wspólnikom przysługuje zatem po 17.500 nowych udziałów. Skoro Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników A Sp. z o. o. zdecydowało o przyznaniu Wspólnikom dywidendy to nie można mówić, że sytuacja finansowa Spółki jest tak zła, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Końcowo wymaga również zaakcentowania, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi i w oparciu o przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.