Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1350/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Geremek Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 31/06 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 31/06 oddalił skargę B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] ([...]), wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., którą została uchylona w całości decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] ([...]) i uwzględnione skargi B. J. i A. T..

Powyższą decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. T. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim w Ł. z dnia [...] [...]) i orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zobowiązując B. J. do wykonania określonych czynności związanych z przeróbką wentylacji mechanicznej obiektu chlewni.

Decyzją organu I instancji z dnia [...] udzielono B. J. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie i adaptacji obiektów chlewni o łącznej obsadzie [...] DJP w I i II etapie wraz ze zbiornikiem na gnojówkę i gnojownię znajdujących się na działce nr [...] w Z. P. w Ł., zgodnie z przedłożoną dokumentacją powykonawczą na I i II etap budowy opracowaną w sierpniu 2000 r. (...)

bez konieczności przebudowy urządzeń wentylacji mechanicznej umieszczonej w połaciach dachowych tych budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę ww. wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r. nie dopatrzył się aby zaskarżoną decyzją zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania. Zdaniem Sądu bezspornym jest, iż B. J. jako inwestor samowolnie dokonał istotnych odstępstw od wydanego decyzją z dnia [...] pozwolenia na budowę, polegających na zmianie umiejscowienia wentylatorów. Inwestor w miejsce przewidzianych projektem pięciu wentylatorów równomiernie rozmieszczonych w kalenicy budynku, zamontował 12 szt. wentylatorów w systemie wentylacji mechanicznej.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2005 r. II SA/Bk 55/05 w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o takim samym tytule. Jak wynika z materiałów sprawy wentylacja zainstalowana w warunkach samowoli działa nieprawidłowo na skutek czego, uciążliwe dla otoczenia zapachy z chlewni rozchodzą się na sąsiednie działki. Przy ocenie działania zainstalowanych w chlewni B. J. urządzeń wentylacyjnych, należy brać pod uwagę nie tylko przepis § 152 pkt 4 powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., ale również wszystkie inne uwarunkowania mające wpływ na ochronę środowiska jak np. kierunek wiatrów, gęstość, kształt i charakter istniejącej zabudowy.

Odstąpienie od zobowiązania B. J. w zakresie doprowadzenia istniejącej płyty gnojowej i zbiornika na nieczystości do zgodności z rozwiązaniem zawartym w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], należy ocenić jako spójne z prawem.

Również podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie kasacyjne na podst. art. 54 § 3 p.p.s.a., podyktowane uchybieniami decyzji wydanej w dniu [...], polegającymi na nieokreśleniu terminu wykonania obowiązków nałożonych na inwestora, przyjęciu alternatywnych rozstrzygnięć w zakresie rozwiązań technicznych wentylacji mechanicznej oraz nieuwzględnieniu w sentencji decyzji kwestii płyty gnojowej i zbiornika na gnojówkę - prawidłowo skutkowało stwierdzeniem jej niewykonalności, a w konsekwencji jej uchyleniem. Z wyżej wskazanych przyczyn zaskarżona decyzja z dnia [...] odpowiada prawu.

B. J. reprezentowany przez pełnomocnika, od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. wniósł skargę kasacyjną zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

a) naruszenie prawa materialnego poprzez:

1) naruszenie § 152 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanym na podstawie art. 7 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż wykonana wentylacja mechaniczna nie spełnia kryteriów tego przepisu,

2) naruszenie § 152 pkt rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanym na podstawie art. 7 Prawa budowlanego, i przez błędne przyjęcie, iż wykonana wentylacja mechaniczna nie spełnia kryteriów tego przepisu,

3) art. 51 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. poprzez zastosowanie go w sytuacji gdy proces budowlany został zakończony i oddanie obiektu do użytkowania nastąpiło w 2001 r. na podstawie wtedy prawomocnych decyzji o wznowieniu robót i zgody na użytkowanie. Treść art. 51 Prawa budowlanego ma zastosowanie w trakcie trwania procesu budowy a nie po oddaniu obiektu do użytkowania.

Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

A. T. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a jedynie z urzędu bierze pod uwagę przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 tego przepisu, których w niniejszej sprawie nie stwierdzono.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione podobnie, jak argumentacja pełnomocnika skarżącego nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Autor skargi kasacyjnej, jak się wydaje, nie bierze zupełnie pod uwagę dotychczas wydanych aktów administracyjnych w tej sprawie i prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, które kształtują stan faktyczny i stan prawny tej sprawy.

Bezspornym jest, że inwestor zrealizował rozbudowę chlewni z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z czym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] na podstawie art. 36a Prawa budowlanego została uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...].

W takiej sytuacji, organy nadzoru budowlanego mają obowiązek w oparciu o przepisy art. 51 Prawa budowlanego, podjąć działania zmierzające do doprowadzenia obiektu budowlanego zrealizowanego z istotnymi odstępstwami do stanu zgodnego z prawem w celu ewentualnego wydania decyzji pozwalającej na wznowienie robót budowlanych i uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Takie są podstawowe zasady wynikające z przepisów Prawa budowlanego, które powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie.

Należy również zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie I etapu rozbudowy chlewni została uchylona prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 25 września 2002 r. SA/Bk 789/01, nie można więc twierdzić w skardze kasacyjnej, że obiekt został oddany do użytkowania.

Decyzje administracyjne wydane w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych były też dwukrotnie uchylane prawomocnymi wyrokami NSA: z dnia 31 stycznia 2002 r. SA/Bk 183/01 i wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. II SA/Bk 55/05, nie można więc twierdzić, że budowa obiektu została zakończona.

W świetle powyższych faktów całkowicie nieuzasadnione i oderwane od rzeczywistości są twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, iż proces budowlany został zakończony, obiekt został oddany do użytkowania, zakończono budowę i rozpoczęto eksploatację obiektu, zaszły nieodwracalne skutki prawne. Wszystkie te stwierdzenia są gołosłowne, gdyż nie znajdują w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dostatecznego wskazania podstaw prawnych opartych na prawomocnych orzeczeniach administracyjnych lub prawomocnych wyrokach sądowych wydanych w tym zakresie. Przedstawiana powyżej analiza wydanych w tej sprawie orzeczeń sądowych i administracyjnych prowadzi wręcz do przeciwnych wniosków. Jeżeli w tej sprawie można mówić o zakończeniu budowy, oddaniu obiektu do użytkowania i rozpoczęciu eksploatacji obiektu to tylko w sferze faktów dokonanych, a nie rozumiejąc te zwroty jako terminy prawne, czy prawnicze. Nie wiadomo też z jakiego powodu w skardze kasacyjnej mówi się, że "zaszły nieodwracalne skutki prawne", pomimo braku wyjaśnienia tego stwierdzenia, zapewne nie jest to stan, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego podnosząc taki zarzut, krytykując zaskarżony wyrok, powinien uzasadnić od strony prawnej dlaczego uważa, że zaszły nieodwracalne skutki prawne. Natomiast jeżeli uważa, że Sąd I instancji powinien zbadać tę przesłankę z urzędu powinien to oprzeć na konkretnym przepisie, który ten Sąd naruszył.

Z powyższych względów zarzut zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej jest całkowicie nieuzasadniony.

Zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej są całkowicie sprzeczne i wzajemnie się wykluczające, bowiem oba powołane tam przepisy w jednej sprawie nie mogą być jednocześnie stosowane. Poza tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 kwietnia 2005 r. jednoznacznie wskazał, iż w tej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia wymienionego w pkt 1 skargi kasacyjnej i to wiąże organy i sąd na zasadzie art. 153 p.p.s.a. Trudno też ustosunkować się do zarzutów zamieszczonych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej z tego powodu, że nie znalazły one żadnego wyjaśnienia i omówienia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Całkowicie niezrozumiała w konfrontacji z zaskarżonym wyrokiem i aktami sprawy jest treść pkt 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Reasumując należy stwierdzić, że analizowana skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom określonym w przepisach art. 174 i 176 p.p.s.a., co jest wątpliwe zważywszy na jej treść i to, że w skardze kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poza tym, skoro zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, to nie zdziwienie skarżącego pewnymi faktami, jak to wynika z przedstawionego akapitu skargi kasacyjnej (s. 4) powinno stanowić argument w sprawie, lecz argumentacja prawnicza odnosząca się do konkretnych przepisów prawa, poparta stosownymi poglądami orzecznictwa i doktryny.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.