Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1066/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2006 r. nr[...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] a także decyzję Starosty z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] oraz postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2006 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK ) utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2004 r. [...] zatwierdzającej projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta S. – obręb nr 3 [...] w części dotyczącej działek nr 1708/1 i nr 1708/2. Decyzja WINGiK zapadła po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w sprawie wznowienia postępowania w zakresie modernizacji operatu ewidencyjnego, po wszczęciu tego postępowania na wniosek W. Z., który domagał się ujawnienia w ewidencji gruntów właściwej powierzchni działki nr 1708/1, gdyż po modernizacji działka ta w ewidencji zmniejszyła swoją powierzchnię.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej WINGiK wskazał, że odwołanie W. Z. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] nie narusza prawa. W szczególności organ odwoławczy przyjął jako poprawnie stanowisko organu I instancji, że żądanie odwołującego dawało podstawę do wznowienia postępowania w sprawie modernizacji operatu ewidencyjnego, gdyż wyszło na jaw że podczas prowadzenia postępowania modernizacyjnego mylnie okazano dotychczasową powierzchnię działki nr 1708/1 przyjmując, że wynosi ona 131 m2, choć faktycznie była inna. Zdaniem organu podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 co zasadnie zostało wskazane w postanowieniu wznawiającym.

Z decyzją WINGiK nie zgodził się J. Z. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] odmawiającej uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] września 2004 r., [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania skarżący wskazał rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, szczególnie art. 9 i art. 73 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o oddalenie skargi wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że sądy w swojej działalności kontrolnej nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Rozpoznając skargę J. Z. Sąd stwierdza, że skarga ta podlega uwzględnieniu, a podstawą takiego orzeczenia jest stwierdzone naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik orzeczenia organów nadzoru geodezyjno-kartograficznego. Wprawdzie nie jest to naruszenie jak wskazuje skarżący art. 9 i art. 73. k.p.a. jednak jego stwierdzenie musi prowadzić do wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy, jak i Starosta Powiatu naruszyli przepisy regulujące podstawy i tryb wznowienia postępowania administracyjnego.

W sprawie organy nadzoru geodezyjno-kartograficznego przyjęły, że żądanie skarżącego sprowadzające się w istocie do korekty powierzchni działki nr 1708/1 może być załatwione w trybie wznowienia postępowania w sprawie modernizacji operatu ewidencyjnego, a podstawą do takich działań będzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Taką okolicznością miało być błędne okazanie skarżącemu powierzchni działki nr 1708/1 w ramach postępowania modernizacyjnego.

Sąd takiego stanowiska nie podziela z zasadniczych powodów. Wznowienie postępowania jako instytucja skierowana do ostatecznej decyzji administracyjnej musi być stosowane tylko przy ścisłej wykładni podstaw określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Pogląd taki wynika stąd, że polski porządek prawny chroni decyzję ostateczną przyjmując domniemanie jej legalności. Konsekwencją takiego poglądu jest stwierdzenie, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną może być wznowione tylko w sytuacjach jednoznacznie wskazanych jako podstawy w art. 145 § 1 K.p.a., a to oznacza, że w ramach takiej instytucji nie można naprawiać błędów organu jakich dopuścił się prowadząc postępowanie jeżeli nie da się zakwalifikować takiego działania do jednej z podstaw wznowienia.

Z akt sprawy wynika, że podstawą wznowienia miał być art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednak przepis ten wskazuje dwie różne sytuacje jako podstawy wznowieniowe. Raz jest to pojawienie się nowych istotnych i nieznanych dla organu w chwili orzekania okoliczności lub nowych dowodów. W rozpoznawanej sprawie organy nie odnoszą się do tej kwalifikacji posługując się tylko ogólną formułą art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd nawet przy tak ogólnym powołaniu podstawy wznowienia nie może podzielić poglądu organów, aby w sytuacji zaistniałej w sprawie można było przyjąć art. 15 § 1 pkt 5 k.p.a. i uznać, że błędne określenie powierzchni działki /okazanie/ na etapie modernizacji operatu jest nową istotną okolicznością dla sprawy. Po prostu jest to błąd, o ile miał miejsce, a nie nowa okoliczność, zatem taką wadę należałoby eliminować innym prawem dopuszczonym trybem, a nie wznowieniem postępowania.

Inną kategorią naruszenia prawa jest wznowienie postępowania bez wyjaśnienia formalnych warunków dla takiego działania. Sąd zauważa, że każde postępowanie może być wznowione jednak do tego nie wystarcza tylko żądanie strony, ale żądanie to musi spełnić prawem określone warunki, zwłaszcza określone w art. 148 k.p.a. Podkreślić trzeba, że te kwestie muszą być rozstrzygnięte na samym początku postępowania, a więc na etapie wydania postanowienia. Uchybienie warunkom z art. 148 k.p.a. czyni niemożliwym wznowienie postępowania.

W sprawie ze skargi J. Z. organy w ogóle nie odniosły się do tej kwestii, co musi być ocenione negatywnie.

29.08.07mk