Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3058/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 2 i par.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz składników majątku związanych z prowadzoną działalnością podatnika za zaległości podatkowe zbywcy z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić M. sp. z o.o. z siedzibą w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 zł (pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] grudnia 2011 r. i orzekł o solidarnej odpowiedzialności nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz składników majątku związanych z prowadzoną działalnością podatnika za zaległości podatkowe zbywcy z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r.

W dniu 6 października 2015 r. Skarżąca - M. sp. z o.o. z siedzibą w K. - nadała w placówce pocztowej skargę na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W sprawie jest bezsporne, że doręczenie decyzji organu drugiej instancji następowało za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co oznacza, że powinno zostać dokonane zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613) – dalej jako "O.p.", regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 150 O.p w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. (do rąk własnych adresata albo pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia adresata dwukrotnie. Powtórne awizowanie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Przepis ten zapobiega tamowaniu biegu postępowania podatkowego przez uznanie czynności podjętych na jego podstawie za równoważne w skutkach doręczeniu pisma.

W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 21 sierpnia 2015 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 31 sierpnia 2015 r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 4 września 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 5 października 2015 r. Pomimo upływu terminu, w którym poczta przechowuje korespondencję, Skarżąca w dniu 7 września 2015 r. odebrał przesyłkę zawierającą decyzję organu odwoławczego, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 241 akt adm.). Skargę wniosła natomiast za pośrednictwem poczty, nadając ją w dniu 6 października 2015 r. (k. 15 akt sądowych ).

W ocenie Sądu okoliczność, że Skarżąca odebrała przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 O.p. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. W tej kwestii Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1908/09 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1075/08, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej (§ 2 zd. 2 art. 150 O.p.), a nie dzień późniejszego, faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi, nota bene z naruszeniem przepisów O.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 poz. 545).

Należy również podkreślić, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Okoliczność, że w przedmiotowej sprawie placówka pocztowa faktycznie wydała przesyłkę adresatowi w dniu 7 września 2015 r. nie może w żadnym razie przesądzać o skutku doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów O.p., ten bowiem z mocy przepisu art. 150 § 2 zd. 2 następuje z mocy prawa z upływem ostatniego, 14 dniowego terminu liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki.

Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 3 lutego 2016 r., II FSK 3495/13 i II FSK 3496/13, które skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela.

Należy przy tym podkreślić, że skoro prawodawca uznał, że w takim wypadku następuje skutecznie doręczenie, czemu dał wyraz w treści analizowanej normy prawnej, to brak jest podstaw do eliminowania już zaistniałych skutków prawnych doręczenia i przyjęcia ponownie skutku doręczenia, w sytuacji wydania przesyłki po terminie określonym w tym przepisie, mimo, że zgodnie z § 37 ust. 5 wymienionego rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2013 r., przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie, powinna zostać zwrócona nadawcy. Późniejsze odebranie pisma przez podatnika, nie może ponownie wywoływać skutku doręczenia i faktycznie wpływać na bieg terminów procesowych, tym bardziej, że prawodawca w przepisie art. 150 § 2 O.p. skutki doręczenia wiąże z upływem wskazanego w nim okresu, a nie z późniejszym, następującym po tym okresie otrzymaniem pisma przez stronę.

W ocenie Sądu, zasady i tryb doręczania przesyłek przez operatora pocztowego powinny być wobec wszystkich podmiotów stosowane jednolicie, w sposób ustawowo określony, bez żadnych odstępstw, pozwalających na relatywizowanie skutków doręczenia przesyłek, które następuje za pośrednictwem operatora pocztowego.

Ten kierunek wykładni zgodny jest z tezami uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1971 r., III CZP 10/71 (OSNCP 1971, nr 11, poz. 187), w których wskazano, że datą doręczenia pisma sądowego w wypadkach przewidzianych w art. 139 § 1 i 2 k.p.c. jest data odebrania pisma przez adresata w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli odbiór nastąpił w ciągu 7 dni od dnia następnego po złożeniu pisma w tym urzędzie bądź data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po odbiór.

Odpowiednio zatem, w przypadku odebrania przez adresata przesyłki z urzędu pocztowego w okresie 14 dni, na które została ona złożona, datą doręczenia będzie dzień jej faktycznego odbioru stwierdzony pokwitowaniem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a nie data wynikająca z treści art. 150 § 2 O.p. Natomiast w przypadku odbioru przesyłki po tej dacie, skutek prawny doręczenia następuje z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej (por też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn. akt III ARN 7/86 - OSNCP 1987, Nr 9, poz. 143).

Wobec powyższego, skoro przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu

21 sierpnia 2015 r. zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 31 sierpnia 2015 r., to 14 -dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 4 września 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 5 października 2015 r. Zatem nadanie jej przez Skarżącą za pośrednictwem poczty w dniu 6 października 2015 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu.

Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro Skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.