Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 626/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Go 391/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę skargi B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w N. (zwanej dalej "Skarżącą", "Spółką") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu WSA wskazał, że Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła skargę na ww. postanowienie. Z uwagi na przedłożenie odpisu pełnomocnictwa poświadczonego za zgodność z oryginałem, który nie zawierał podpisu mocodawcy, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 czerwca 2019 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi opatrzonego własnoręcznym podpisem mocodawcy, ewentualnie jego odpisu. Jednocześnie pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej dnia 17 czerwca 2019 r., jednakże nie usunął on wskazanego braku formalnego skargi. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę uznając, że pomimo wezwania Skarżąca nie usunęła wskazanego braku formalnego skargi.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że nie wykonała wezwania Sądu, jednakże w aktach sprawy znajdował się uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Jak wynika z wskazanej wyżej normy prawnej, w celu wykazania umocowania do działania w sprawie istnieje alternatywnie możliwość dołączenia do akt sprawy zarówno oryginału pełnomocnictwa, jak też uwierzytelnionego jego odpisu. Przepis ten daje pełnomocnikowi wybór w sposobie wykazania umocowania do działania w konkretnej sprawie (por. postanowienie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2069/11; dostępne, podobnie jak inne orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Może on zatem złożyć oryginał udzielonego mu przez mocodawcę pełnomocnictwa lub jedynie sporządzić odpis takiego dokumentu. W judykaturze przyjęto pogląd, zgodnie z którym odpis jest to dokument wiernie odzwierciedlający treść oryginału, przy czym nie ma znaczenia jaką techniką sporządzony jest ten dokument, może to być zarówno kopia, jak i wydruk komputerowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CK 369/05, publ. LEX 178249). Podkreślenia również wymaga, że istotą odpisu, jak przyjmuje się w doktrynie i praktyce, jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma bez potrzeby podpisywania go.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji niezasadnie potraktował nadesłane pismo jako pełnomocnictwo, zamiast zakwalifikować je jako odpis pełnomocnictwa. Na piśmie znajduje się bowiem wyraźne wskazanie, że stanowi on odpis. Tym samym niezasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pełnomocnictwo przedłożone wraz ze skargą jest wadliwe, albowiem nie zawierało ono podpisu mocodawcy - a to dlatego, że pismo należało kwalifikować nie jako oryginał, a jako odpis pełnomocnictwa, stąd i podpis skarżącego nie był wymagany.

Bez względu jednak na to, czy odpis pełnomocnictwa jest egzemplarzem pisma zgodnym z układem treści z oryginałem czy też osobno sporządzonym dokumentem (jak w niniejszej sprawie), zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. W przypadku odpisu pełnomocnictwa prawo do jego uwierzytelniania zostało, na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a., przyznane adwokatom, radcom prawnym, rzecznikom patentowym oraz doradcom podatkowym w sprawach, w których zostali umocowani do działania w imieniu strony. W przypadku pełnomocnictw udzielanych doradcom podatkowym potwierdzenie tego uprawnienia zawarte jest w art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 377). W niniejszej sprawie zaś pełnomocnik, będący doradcą podatkowym, potwierdził zgodność odpisu z oryginałem własnoręcznym podpisem. Zatem sposób uwierzytelnienia pełnomocnictwa procesowego przez doradcę podatkowego spełnia wymogi określone w art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 41 ust. 3 ustawy o doradztwie podatkowym.

Dlatego też niezasadnie Sąd wzywał do uzupełnienia tego braku, a skutkiem tego błędnie odrzucił skargę.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]