Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4238/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust.1, art. 7 ust. 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: § 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. ["NUS"] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku A.K. ["Skarżąca", "Strona"] na podstawie tytułu wykonawczego z 4 kwietnia 2016 r., nr [...] wystawionego przez P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej obejmujących należność z tytułu opłaty abonamentowej za okres 1.2011 r. - 9.2015 r. w łącznej wysokości 1.077,90 zł należności głównej plus należne odsetki.

Zawiadomieniem z 6 czerwca 2016 r., nr [...] organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia wynagrodzenia za pracę w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Stronie 16 czerwca 2016 r.

W dniu 23 czerwca 2016 r. Strona złożyła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na brak wymagalności, przedawnienie zobowiązania oraz brak doręczenia upomnienia.

Zawiadomieniem z [...] lipca 2016 r., nr [...] organ egzekucyjny poinformował Stronę o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę i postanowieniem z tego samego dnia nr [...] organ egzekucyjny postanowił zawiesić postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 4 kwietnia 2016 r.

Pismem z 5 lipca 2016 r., nr [...] organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcia stanowiska w sprawie złożonych zarzutów.

Postanowieniem z [...] lipca 2016 r., nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej uznała zarzut za nieuzasadniony.

Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie wierzyciela.

Powyższe zażalenie zostało rozpatrzone postanowieniem z [...] lipca 2017 r., nr [...], w którym P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] NUS uznał zarzuty Strony za nieuzasadnione.

Pismem z 28 sierpnia 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...] października 2017 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ["DIAS"] utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że dla organu egzekucyjnego wiążąca jest sentencja ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Zatem rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1-5 i 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej "u.p.e.a."] sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. W niniejszej sprawie podstawą wydania postanowienia przez NUS stało się rozstrzygnięcie utrzymane w mocy postanowieniem P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej z [...] lipca 2017 r., którym wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji uznając tym samym, że na Skarżącej ciążą obowiązki z tytułu opłat abonamentowych.

Jak wskazał DIAS, z art. 34 § 1 u.p.e.a., wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

Na marginesie DIAS zauważył, że gdy zdaniem Strony w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego, Strona może złożyć wniosek do organu egzekucyjnego o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 u.p.e.a. DIAS dodał, że jeżeli w toku rozpatrywania wniosku Strony organ egzekucyjny stwierdzi iż w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego wtedy organ egzekucyjny wyda stosowne postanowienie.

Pismem z 27 listopada 2017 r., Skarżąca zaskarżyła postanowienie opisane w komparycji niniejszego wyroku. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 29 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."] poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej pomimo niedoręczenia przez wierzyciela Skarżącej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ art. 33 § 1 pkl 7 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu w tym zakresie.;

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z uwagi na brak rejestracji odbiornika rtv;

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwego postanowienia w mocy.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.], następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2017 r., nr [...], wydane w postępowaniu egzekucyjnym, zmierzającym do przymusowej realizacji obowiązku uiszczenia przez Skarżącą opłaty abonamentowej za używanie odbiornika RTV. Zatem podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego [art. 26 § 1 u.p.e.a.]. W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W sprawie taki tytuł wykonawczy został wystawiony przez P. SA w W. [akta post. adm., k. 1].

Zasady uiszczania opłat abonamentowych uregulowane są natomiast w przepisach ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych [Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.]. Zgodnie z jej przepisami [art. 1 i art. 2 ust. 1], w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji [Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 226 ze zm.], za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Reasumując, należy przyjąć, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika.

Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników RTV powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. II GSK 5276/16, zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie [aktualnie jest to opłata abonamentowa], który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego nie jest zatem wydawana decyzja administracyjna, która stanowi podstawę wystawienia tytułu egzekucyjnego i zobowiązany nie ma możliwości obrony swojego stanowiska w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym.

Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. [w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A.].

Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów [postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów], a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną [art. 23 § 2 u.p.e.a.] nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy [organ nadzorujący] stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym [art. 34 § 1 u.p.e.a.]. W orzecznictwie wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08 i z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

Wspomniane wyżej stanowisko wierzyciela podlega jednak kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę na ostateczne postanowienie organu nadzoru w przedmiocie zarzutów przeciwegzekucyjnych zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w trybie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

Dokonując zatem kontroli w ramach niniejszego postępowania także postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, Sąd nie stwierdził, aby postanowienie wierzyciela z [...] lipca 2016 r., na którym oparł się organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie, naruszało prawo.

Przyjęcie przez Sąd, że postanowienie wierzyciela w niniejszej sprawie nie narusza prawa, powoduje w konsekwencji stwierdzenie prawidłowości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela.

Podkreślenia wymaga co do zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku, że na podstawie akt administracyjnych sprawy zasadnie ustalono, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej istniał, bowiem przez Skarżącą zgłoszona została rejestracja odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: N., ul. [...]. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat rtv stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika. Wierzyciel wskazał, że w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342] został stronie nadany indywidualny numer identyfikacyjny 03823252. Strona została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych / telewizyjnych. Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, zawiadomienie zostało przesłane w dniu 18 sierpnia 2008 r. Wierzyciel [a w ślad za nim organy egzekucyjne] zasadnie stwierdził, że Skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta.

Podkreślenia następnie wymaga, że zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [Dz. z 2013 r., poz. 1676], użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, przez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu używania odbiorników RTV użytkownik powinien niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych" [zgodnie z treścią § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, obowiązującego do 31 grudnia 2013 r. – Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342]. Również w okresie poprzedzającym wejście w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych [Dz.U. z 2005 r., nr 141, poz. 1190], należało zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Zasady postępowania w określonych sytuacjach, także w przypadku wyrejestrowania odbiorników RTV zawarte były na stronie drugiej książeczki radiofoniczno-telewizyjnej, wydanej przez urząd pocztowy w wyniku dopełnienia formalności rejestracji odbiorników RTV.

Każdy z powołanych powyżej aktów prawnych nakładał na abonenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki P. obecnie P. S.A. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji: czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Tym samym jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. W postanowieniu wierzyciel nadmienił, że Skarżąca dokonała wyrejestrowania odbiornika RTV w dniu 22 czerwca 2016 r. Zasadnie zatem uznano, że wcześniej nie doszło do wyrejestrowania odbiornika przez Skarżącą, zaś egzekucja opłat za poszczególne okresy 2011, 2012, 2013, 2014, do września 2015 r. była uzasadniona. Tym samym bezzasadny jest zarzut wskazujący na nieistnienie obowiązku podlegającego egzekucji

Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność zarejestrowania przez Stronę odbiorników RTV używanych pod adresem: N., ul. [...]. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat RTV, stanowiąca dowód ich zarejestrowania, a następnie indywidualny numer identyfikacyjny.

Fakt wyrejestrowania odbiornika RTV przez skarżącą miał miejsce dopiero w dniu 22 czerwca 2016 r., zatem wierzyciel w postanowieniu podkreślił, że w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników RTV należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania, wskazując szczegółowo tryb dokonania tej czynności pod rządami zmieniających się przepisów prawa w tym zakresie. W każdej z opisanych regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników RTV w placówce operatora wyznaczonego. Jeżeli natomiast abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Bez znaczenia pozostaje zatem w tym wypadku okoliczność faktycznego zaprzestania zamieszkiwania pod adresem rejestracji odbiornika, co dotyczy argumentacji Skarżącej, że wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z [...] września 2011 r. została zobowiązana do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w N. przy ul. [...] i że od stycznia 2014 r. przeprowadziła się do zapewnionego przez gminę lokalu socjalnego, gdzie zamieszkuje pod adresem: N., ul. [...].

W tym miejscu podniesienia wymaga, iż po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego [decyzji administracyjnej] – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 [część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika [por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

Zdaniem Sądu, mając na względzie powyższe, zasadnie wierzyciel nie uznał stanowiska zobowiązanej w tym zakresie za prawidłowe, albowiem, oprócz składanych oświadczeń, nie przedstawiła ona żadnych dokumentów świadczących o dopełnieniu stosownych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiorników RTV. Zgłaszane przez stronę argumenty, bez przedstawienia stosownej dokumentacji na tę okoliczność takich jak książeczka opłat RTV z adnotacją o wyrejestrowaniu odbiornika, czy też zaświadczenie z Urzędu Pocztowego o wyrejestrowaniu odbiornika, nie może skutkować uznaniem twierdzeń strony za słuszne. Należy podkreślić, iż zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, kwestia wyrejestrowania odbiorników została dogłębnie zbadana w toku postępowania i doprowadziła do jednoznacznej konstatacji o braku dokumentu potwierdzającego ten fakt. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa lub czynności prawnych. Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań.

Nie jest też zasadna argumentacja wskazująca, że nie doręczono Skarżącej upomnienia przedegzekucyjnego. Takie upomnienie zostało wystosowane w dniu 26 października 2015 r. i zostało odebrane przez Panią N.K. z doprecyzowaniem, że jest synową Skarżącej. Okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. w postanowieniu z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] podał, że "Upomnienie doręczono w dniu 26 października 2015 r. Pani S.K., która zobowiązała się do przekazania przesyłki adresatowi", tj. błędnie wskazał imię odbiorcy przesyłki [S.K., w miejsce N.K.] nie czyni upomnienia bezskutecznym, zaś oczywista omyłka w uzasadnieniu wskazanego postanowienia pozostaje bez wpływu na poprawność zajętego przez wierzyciela stanowiska a także czynności egzekucyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.