Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 911/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. orzeka, że uchylona decyzja w całości nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].01.2002 r. (Nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji w B. na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 4 oraz art. 20 ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, póz. 549) cofnął C. W. pozwolenie na broń palną -sportową. W uzasadnieniu organ administracji uznał, że C. W. naruszył § 5 rozporządzenia z dnia 03.04.2000r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, póz. 343), w ten sposób, że przechowywał broń w kasetce metalowej na trwale nie przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku, jak wymaga tego powołany przepis. Skutkiem naruszenia tego przepisu, w wyniku kradzieży z mieszkania C. W. zginęła broń, na którą miał pozwolenie.

W odwołaniu skarżący, powołując się na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., zarzucał organowi, że bazował jedynie na dokumencie Komendy Powiatowej Policji i dlatego wyciągnął nieprawidłowe wnioski. W związku z tym wnosił o przeprowadzenie dowodu z zeznań funkcjonariusza Policji przyjmującego zawiadomienie o przestępstwie, celem ustalenia czy osobiście odczytał protokół oraz czy prawidłowo odnotowano w nim jego zeznania. W dalszej treści odwołania skarżący stwierdzał, że broń znajdowała się w szafie metalowej a nie w kasetce, co ma, zdaniem skarżącego istotne znaczenie dla sprawy. Treści protokółu nie czytał lecz został mu odczytany i skarżący znajdując się w stresie spowodowanym kradzieżą mógł nie zwrócić uwagi na pewne jego sformułowania. Dowodem na to, że broń znajdowała się w szafie metalowej a nie w kasetce jest, zdaniem skarżącego, dowód zakupu szafy, którą osobiście przywiózł z N.. Szafa ta został skradziona razem z zawartością (bronią i innymi cennymi rzeczami). O zdarzeniu skarżący natychmiast powiadomił Policję i klub sportowy B. domagając się przesłuchania także przedstawiciela tego klubu, jednak organ administracji odmówił przeprowadzenia tego dowodu czym, zdaniem skarżącego, został naruszony art. 75 § l k.p.a.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...].02.2002 r. (Nr [...]) na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ administracji stwierdził, że skarżący naruszył § 5 powołanego wyżej rozporządzenia przechowując broń w kasetce metalowej nie przymocowanej na trwale do elementu konstrukcyjnego budynku, co umożliwiło zabranie jej razem z zawartością. Zdaniem Wydającego decyzję skarżący nie stosując się do wymagań rozporządzenia naruszył prawo, skutkiem czego umożliwił kradzież broni. Odnosząc się do wniosków skarżącego organ administracji nie uwzględnił ich, gdyż uznał, że nie było potrzeby ponownego przesłuchania skarżącego i funkcjonariusza Policji, ponieważ podnoszone kwestie zostały udokumentowane w przeprowadzonym postępowaniu. Uchylenie sprawy do ponownego rozpatrzenia także niebyło celowe, zdaniem organu administracji, gdyż nie wniosłoby żadnych nowych elementów uzasadniających zmianę decyzji.

Od tej decyzji C. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 7, 75 § l, 76 § 3, 77 § l i § 3 oraz 78 § l k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący uważa, że nie naruszył § 5 rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, gdyż przechowywał broń zgodnie z obowiązującymi przepisami. W dalszej części skargi podnosił te same zarzuty co w odwołaniu (odmowa przesłuchania jego oraz funkcjonariusza Policji). Skarżący zarzuca decyzji nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a nadto odmową przeprowadzenia zgłoszonych przez niego dowodów naruszenie art. 75 § l k.p.a. Zasadniczym elementem skargi jest to. że organ administracji nie przeprowadził ponownego dowodu celem ustalenia czy broń znajdowała się w kasetce metalowej czy w szafie metalowej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił ojej oddalenie.

Organ administracji uznał, że obie decyzje wydane zostały prawidłowo, natomiast odmowa przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego była uzasadniona, gdyż nie wniosłyby one nic nowego i istotnego do sprawy.

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r.

i postępowanie nie zostało zakończone, podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).

Na podstawie art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz w oparciu o art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),

WOJEWÓDZKI SAD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE;

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia, przez osobę posiadającą pozwolenie, zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji, a przepis ten w ustępie l stanowi, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji w § 5 precyzuje, że osoby posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane.

Skarżący wielokrotnie podnosił, że znajdując się w stresie spowodowanym kradzieżą nie zwrócił być może należytej uwagi, w trakcie czynności wykonywanych bezpośrednio po kradzieży, na treść odczytanego mu protokółu sporządzonego przez funkcjonariusza Policji, co w ocenie Sądu nie zmienia jedynie skutków związanych z podpisaniem protokółu. Jednakże twierdził jednocześnie, że broń znajdowała się w szafie metalowej posiadającej atestowane zamki, a nie w kasetce, co w rozumieniu powołanego § 5 rozporządzenia stanowiło wystarczające zabezpieczenie. Przepis ten wymaga umocowania na trwale do elementu konstrukcji budynku jedynie kasetki metalowej a nie szafy metalowej.

W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym odmówiono skarżącemu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez niego na powyższą okoliczność co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Organy administracji nie ustaliły, czy przedmiot określany przez skarżącego jako szafa metalowa spełniał te wymagania i czy mógł, na przykład, zmieścić się w meblu, z którego go skradziono. Nie dopuszczono także dowodu potwierdzającego zakup przez skarżącego szafy metalowej, który mógł w swej treści określać bliższe dane o niej, jak zamontowane zamki z atestem, wymiary i tym podobne.

Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić także dowody wskazane lub dostarczone przez stronę, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2001 r. - I SA 301/00).

Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, wymagane art. 7 k.p.a., podejmowane jest także przez przeprowadzenie dowodów zgłaszanych przez stronę postępowania. Odmowa przeprowadzenia takiego dowodu jest uzasadniona wówczas, kiedy materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, czyli jest wyczerpujący dla dokonania rozstrzygnięcia w sprawie.

W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Art. 75 k.p.a., statuując otwarty system środków dowodowych, należy do kluczowych przepisów decydujących o poszanowaniu zasad równości i sprawiedliwości proceduralnej. Brak tych ostatnich decyduje o arbitralności postępowania. Ograniczenie tego przepisu w drodze pozanormatywnej, poprzez aprobatę dla rutynowej praktyki organów administracji ułatwiających sobie pracę, musi być oceniane jako zjawisko wysoce naganne i rażąco naruszające prawo (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2000 r. - V SA 218/99).

W prowadzonym postępowaniu organ administracji arbitralnie stwierdził, że jeden protokół z czynności stanowi dla niego wystarczający dowód, w sytuacji kiedy nie można wykluczyć, że faktycznie broń przechowywana była zgodnie z warunkami określonymi ustawą i rozporządzeniem. W tej sytuacji niewątpliwym jest, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § l k.p.a. oraz art. 75 § l k.p.a. i art. 80 k.p.a. stąd zarzut dowolności w ocenie okoliczności na podstawie, których została podjęta decyzja, jest uzasadniony.

Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji. Dlatego realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a co nie jest sprzeczne z prawem.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne i dokonane rozstrzygnięcie oparto na niekompletnym materiale dowodowym ujmującym nie wszystkie okoliczności mogące mieć istotne znaczenie dla sprawy.

Dlatego rzeczą organu, administracji będzie przeprowadzenie postępowania celem wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze.

W tych warunkach, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), orzeczono jak w sentencji.