Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 33/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 6, art. 83b ust. 1 i 2, art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 9, art. 185
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, [...] w przedmiocie upoważnienia do badań technicznych pojazdów ; o d d a l a s k a r g ę /-/W. Batorowicz /-/ J. Szaniecka /-/D. Rzyminiak - Owczarczak


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Starosta O. powołując przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) cofnął M. K. uprawnienia diagnosty o nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie cofnięcia przedmiotowych uprawnień, w związku z informacją Komendy Powiatowej Policji w O. W. o przedstawieniu zarzutu poświadczenia nieprawdy diagnostom zatrudnionym w stacji kontroli pojazdów PPHU "A" [...] w K. G., w tym M. K.. Postępowanie to zostało w dniu wszczęcia zawieszone do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd karny. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O. W. z dnia [...] r. sygn. akt [...] (obecnie sygn. akt. [...]) wpłynął do Starostwa w dniu [...] r. Zgodnie z treścią powyższego wyroku M. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk i na podstawie art. 271 § 3 kk skazany na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności za wystawienie jako diagnosta w okresie od [...] r. do [...] r. co najmniej [...] sztuk zaświadczeń o przeprowadzeniu badań technicznych pojazdów, poświadczając tym samym nieprawdę, bowiem powyższe badania nie miały miejsca. Orzeczoną karę pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres czterech lat. Ponadto Sąd orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez okres dwóch lat, zaliczając na poczet powyższego zakazu okres objęty postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. W. z dnia [...] r. o zawieszeniu wykonywania zawodu diagnosty od dnia [...] r. do dnia [...] r. Zdaniem organu I instancji powyższe postępowanie M. K. oprócz konsekwencji prawno-karnych wypełnia jednocześnie przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym Starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdu jeżeli stwierdzi się w wyniku przeprowadzonej kontroli, że przeprowadzono przez diagnostę badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1), wydawano przez diagnostę zaświadczenia albo dokonywano wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Wskazano, iż ustawodawca odwołuje się w tym przepisie do kontroli o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, który to przepis uchylony został przez art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie gospodarczej (Dz.U. Nr 173 poz. 1808 ze zm.), jednak w tym przypadku okoliczności faktyczne, tj. poświadczenia nieprawdy, zostały ustalone przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym i nie było potrzeby przeprowadzania w tym zakresie odrębnej kontroli na podstawie art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazano, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień nie oznacza dwukrotnego ukarania za ten sam czyn, bowiem postępowanie administracyjne jest postępowanie odrębnym od karnego, a sankcje jakimi dysponuje organ administracji nie mogą być utożsamiane z środkami karnymi.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniósł o jej uchylenie, wskazując, iż za zarzucany mu czyn został ukarany wyrokiem sądu karnego, stąd decyzja Starosty jest kolejną sankcją wymierzoną za ten sam czyn. Wskazał, że cofnięcie uprawnień diagnoście na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest w przypadku zasadne, bowiem stwierdzenia nieprawidłowości podczas kontroli określonej w treści powyższego artykułu nie miało miejsca.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty O. w mocy. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 pkt 9 Kodeksu Karnego Wykonawczego (Dz.U. z 1997 r. Nr 90 poz. 557 ze zm. - dalej kkw) Starosta K. jest właściwym organem egzekucyjnym do wykonania nałożonego wyrokiem Sądu Rejonowego w O. W. z dnia [...] r. środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu przez okres dwóch lat poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 185 kkw Starosta, jako organ właściwy, zobowiązany jest podjąć stosowne decyzje i bezzwłocznie zawiadamiać o nich sąd, który w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości nakazuje je usunąć.

Od decyzji powyższej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. w ustawowym terminie wniósł M. K., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach. Podniósł, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. narusza przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz procedury administracyjnej poprzez błędne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji Kolegium, a więc naruszenie art. 107 kpa. Uzasadniając swoją skargę M. K. podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie spełnione zostały przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem protokoły z przeprowadzonych kontroli nie wskazywały, aby dopuścił się on nieprawidłowości przy wykonywaniu czynności diagnosty. Podtrzymał argument, że art. 84 ust. 3 odsyła do uchylonego art. 83 ust. 6, co uniemożliwia poprawne zastosowanie art. 84 ust. 3 wymienionej ustawy. Podkreślił, że orzeczony przez Sąd Rejonowy w O. W. środek karny został już przez skarżącego odbyty i cofnięcie uprawnień przez Starostę spowoduje w istocie podwójne ukaranie skarżącego za ten sam czyn, co stoi w sprzeczności z przepisami Konstytucji. Zdaniem skarżącego celowym jest zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność stosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym z Konstytucją w sytuacji, gdy została już orzeczona wobec diagnosty kara przewidziana w kodeksie karnym. Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia, wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., skarżący wskazał, że procedura określona w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie może służyć wykonaniu wyroku karnego zapadłego wobec skarżącego. Skarżący wskazał, że Sąd orzekł o dwuletnim zakazie wykonywania zawodu, gdy tymczasem cofnięcie uprawnień diagnosty skutkuje pięcioletnim zakazem wykonywania zawodu diagnosty. Powoduje to, że powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 185 kkw jest nieuzasadnione. Wskazał, że uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zostało sporządzone w sposób wadliwy gdyż wskazuje podstawy prawne i dokonuje ustaleń niezgodnych z ustalonym w sprawie stanem faktycznym i przeczy wyrokowi Sądu Rejonowego w O. W. Do skargi załączył protokoły z kontroli Stacji kontroli pojazdów ZPHU "A" w R. przeprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w O. w dniu [...] r. w związku z zawiadomieniem Komendy Powiatowej Policji (protokół nr [...]) oraz z okresowej kontroli tej jednostki przeprowadzonej w dniu [...] r. (protokół nr [...]).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 108 poz. 908 ze zm.) starosta posiada uprawnienia do cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzi się przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). W swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania cytowany powyżej art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem odsyła on do treści art. 83 ust. 6, który w obecnym kształcie ustawy nie istnieje. Istotnie przepis art. 83 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony przez ustawę z dnia 02 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173 poz. 1808), która weszła w życie dnia 21 sierpnia 2004 r. Uchylony przepis przewidywał, że starosta przeprowadzał, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz w zakresie prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji. Należy jednak zwrócić uwagę, że ta sama nowelizacja ustawy Prawo o ruchu drogowym wprowadziła przepis art. 83b, który przewiduje w ust. 1 i ust. 2, że starosta jest organem właściwym dla dokonywania nadzoru nad stacjami kontroli i w ramach tego nadzoru dokonuje co najmniej raz w roku kontroli stacji pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 ustawy, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Treściowo przepis art. 83b ust. 2 odpowiada więc zakresowi zastosowania uchylonego przepisu art. 83 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stąd też organ administracji, stosując art. 84 ust. 3 powyższej ustawy zobowiązany jest zastosować ust. 2 art. 83b.

Szczególny charakter sankcji jaka jest przewidziana w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym powoduje, że organ administracji może cofnąć uprawnienie do wykonywania zawodu diagności jedynie w przypadku wypełnienia przesłanek określonych w treści tego artykułu. Oznacza to, że o ile wyniki kontroli przeprowadzonej w trybie ustawowo określonym nie wykażą, aby diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego w sposób niezgodny z określonym zakresem i sposobem wykonania lub też by dopuścił się on wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu w sposób niezgodny ze stanem faktycznym lub przepisami, niemożliwym staje się odebranie mu uprawnień w trybie określonym w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W treści skargi skarżący podnosi, iż żadna z kontroli przeprowadzonych w tym trybie nie wykazała nieprawidłowości w funkcjonowaniu stacji pojazdów w której jest zatrudniony, odwołuje się przy tym do wyników dwóch kontroli przeprowadzonych w dniach [...] r. oraz [...] r. i wskazuje, iż skoro z protokołów tych nie wynika, aby stwierdzono naruszenia przepisów prawa, to w sprawie nie ma zastosowania przyjęty jako materialnoprawna podstawa decyzji organu I instancji przepis art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu okoliczność, iż żadna z przeprowadzonych kontroli nie wykazała naruszeń prawa skutkujących wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty nie ma znaczenia dla sytuacji prawnej skarżącego. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji odwołano się bowiem do ustaleń poczynionych przez organy ścigania w postępowaniu karnym, zakończonym wydaniem prawomocnego wyroku skazującego skarżącego za czyn z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres czterech lat oraz wymierzono środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty. W tej sytuacji zbędnym było przeprowadzanie kontroli w trybie przepisów przywoływanej ustawy, a poczynione w tym zakresie niesporne ustalenia sądu karnego wiązały organ administracji publicznej. Wskazać należy, iż wyrażona w art. 80 kpa zasada swobodnej oceny dowodów doznaje pewnych ograniczeń, do których należy szczególna moc dowodowa dokumentów publicznych. Przepisy kpa nie ustanawiają co prawda związania organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym ustaleniami dokonanymi w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem, lecz komentatorzy ustawy podkreślają, iż celowym jest uznanie takiego związania. Związanie takie oznacza, że ustalenia zawarte w prawomocnym wyroku sądu nie mogą być przedmiotem postępowania dowodowego, lecz mogą być przedmiotem oceny (por. M.Jaśkowska, A.Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927-2005 Zakamycze 2005 wyd. 2, str.509-510). W badanym przypadku sąd karny ustalił, iż skarżący co najmniej [...]razy poświadczył nieprawdę, poprzez wystawienie zaświadczeń o pozytywnym wyniku badań w sytuacji, gdy takich badań nie przeprowadził. W tej sytuacji organ I instancji zasadnie uznał, iż w przypadku skarżącego M. K. ustalenia sądu karnego mają charakter wiążący i w konsekwencji wystąpiły przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zważyć także należy, iż zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym co do popełnienia przestępstwa, stąd rozpatrując niniejszą skargę Sąd zobligowany był treść tego przepisu uwzględnić.

W treści skargi skarżący odwołuje się do protokołów z kontroli przeprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w dniu [...] r. oraz w dniu [...]r, z których nie wynika, aby M. K. dopuścił się dokonania badania technicznego pojazdu w sposób sprzeczny z przepisami. Wskazał, że z treści protokołów nie wynika, aby w trakcie kontroli wykryto jakiekolwiek nieprawidłowości. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd zauważa, iż kontrola przeprowadzona w dniu [...] r. miała miejsce po zajęciu stacji komputerowej wraz z rejestrem badań technicznych pojazdów przez Komendę Powiatową Policji w O. W., stąd organ administracji publicznej nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli w trybie określonym przepisami prawa. Wskazać także należy, iż akt oskarżenia obejmował w przypadku skarżącego okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a na mocy postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia [...] r. od tego dnia zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia wykonywania zawodu diagnosty. W tych okolicznościach każda kontrola, która miała miejsce po dniu [...] r. nie mogła mieć wpływu na sytuację prawną skarżącego. Jednocześnie uznać należy, iż w sytuacji, gdy wcześniejsze kontrole nie wykazały nieprawidłowości w funkcjonowaniu stacji kontroli pojazdów w której skarżący był prowadzony, a następnie organy ścigania poczyniły ustalenia całkowicie odmienne i na ustaleniach tych następnie oparł swój wyrok sąd karny, okoliczność ta nie może stanowić przesłanki negatywnej uniemożliwiającej skorzystanie przez Starostę z prawa do cofnięcia uprawnień diagnosty osobie, co do której w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, iż poświadczyła nieprawdę przy wykonywaniu pracy diagnosty. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, iż z uregulowanego ustawowo uprawnienia diagnosty do wpisywania w dowodzie rejestracyjnym pojazdu terminu kolejnego badania technicznego, a tym samym przedłużenia okresu dopuszczenia pojazdu do ruchu, wynika, że w zakresie wykonywania tej czynności pełnił on funkcję publiczną przekazaną imiennym upoważnieniem wojewody (obecnie starosty). a uprawnienia diagnostów, unormowane w art. 81-84 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostają w sferze pełnienia funkcji publicznej (por. wyrok SN z 22.11.1999 r. sygn. akt II KKN 346/97, publ. OSNKW 2000/1-2/10, Biul.SN 2000/1/19, Prok.i Pr. 2000/6/5, OSP 2000/6/98, Lex nr 38880). Taki kategoryczny charakter przepisu związany jest z odpowiedzialnością jaka spoczywa na diagnoście w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym oraz bezpieczeństwa obrotu tymi pojazdami.

Sąd nie podziela również wątpliwości skarżącego odnośnie zgodności z Konstytucją RP stosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym z Konstytucją w sytuacji, gdy została już orzeczona wobec diagnosty kara przewidziana w kodeksie karnym w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie uzależnia cofnięcia uprawnień od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub dowodzie rejestracyjnym, a wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Regulacje zawarte w kodeksie karnym oraz w ustawie Prawo o ruchu drogowym są przy tym od siebie niezależne, a sankcje określone tymi przepisami mają odmienny charakter. Środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty na określony czas nie powoduje utraty uprawnień, a jedynie zawieszenie prawa do wykonywania zawodu. Natomiast z mocy art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym diagnosta traci dotychczasowe uprawnienia, a ponowne ich nabycie może nastąpić w wyniku poddania się postępowaniu kwalifikacyjnemu, po upływie pięciu lat od daty wydania decyzji (art. 84 ust. 4 ustawy). Sankcja administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty nie jest więc tożsama z sankcją karną w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez określony czas. Ukaranie diagnosty dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 271 § 1 i 3 kk, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej na gruncie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Komentatorzy ustawy Prawo o ruchu drogowym podkreślają jednakże, że w wypadku wszczęcia postępowania karnego starosta nie musi oczekiwać na wydanie prawomocnego wyroku w tej sprawie, a wystarczające jest, że w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, np. na podstawie akt śledztwa lub dochodzenia ustali ten fakt, a niekoniecznie - jak przyjmuje się w piśmiennictwie - w toku kontroli, wykonywanej z racji nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów (Cz.P. Kłak, Cofnięcie diagnoście uprawnień do kontroli pojazdów a postępowanie karne prowadzone przeciwko takiemu diagnoście, PnD 2006, nr 4, s. 11-14). Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać w tym miejscu należy, iż skutkiem zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty jest w tym przypadku późniejsze rozpoczęcie biegu okresu, o którym stanowi art. 84 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co w sposób oczywisty stawia skarżącego w sytuacji gorszej od tej, w jakiej byłby gdyby nie zawieszono postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień. Postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień skarżący w ustawowym terminie nie zaskarżył, choć o możliwości takiej został przez organ I instancji pouczony (karta nr 3 akt administracyjnych).

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji, na mocy której cofnięto skarżącemu uprawnienia diagnosty, wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego, stąd prawidłowym było jej utrzymanie w mocy przez organ II instancji. Sąd nie podziela natomiast argumentacji, która stanowiła podstawę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W ocenie Sądu powołanie się przez organ na treść art. 185 kkw jako podstawy prawnej wydanej decyzji nie znajduje uzasadnienia w powyższej sprawie. Zgodnie z art. 180 powołanego wyżej Kodeksu, w przypadku prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi administracji, który zgodnie z art. 185 kkw, zobowiązany jest do podjęcia stosownych decyzji. Sama regulacja wynikająca z treści powyższego artykułu nie może jednak stanowić jedynej, samodzielnej podstawy prawnej dla wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty. Przepis art. 185 kkw mówi o podjęciu "stosownych decyzji", jest to norma ogólna o charakterze kompetencyjnym, nie określa ona w ogóle katalogu decyzji dopuszczonych przez prawo i możliwych do podjęcia w tym trybie. Z tego względu "stosowne decyzje" z przepisu art. 185 kkw wydawane przez organy administracji muszą mieć podstawę materialnoprawną w konkretnych przepisach ustawowych, przyznających organowi uprawnienie do zastosowania określonej sankcji i wskazujących przesłanki do podjęcia decyzji. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidują możliwość cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w sytuacji wskazanej w art. 84 ust. 3 ustawy. Powyższe wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie miało jednakże w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy, bowiem samo rozstrzygnięcie organu II instancji było prawidłowe.

Sądowi rozpatrującemu niniejszą sprawę znany jest z urzędu wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w dniu [...] r. w sprawie o sygn. [...], a dotyczący innego diagnosty zatrudnionego w tej samej stacji kontroli pojazdów, co skarżący. Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska, które stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi wniesionej przez osobę, co do której ustalenia stanu faktycznego były tożsame z ustaleniami poczynionymi wobec osoby skarżącego. Zaistniała rozbieżność w orzecznictwie tut. Sądu jest wynikiem zastosowania w każdej z tych spraw odmiennych wykładni przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyrok z dnia [...] r. sygn. akt [...] jest prawomocny, stąd wobec zaistniałego zróżnicowania sytuacji prawnej skarżących - diagnostów pracujących w tej samej stacji obsługi pojazdów, rozważenia wymaga możliwość wystąpienia przez skarżącego do organu I instancji z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...]r. w trybie art. 154 kpa. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie znalazł bowiem podstaw do zmiany swojego stanowiska i uwzględnienia skargi wyłącznie na tej podstawie, że w tym samym sądzie wydano wcześniej orzeczenie o odmiennej treści i w konsekwencji w wyniku dwóch różnych stanowisk składów sędziowskich doszło do zróżnicowania sytuacji prawnej osób, których sytuacja faktyczna była porównywalna.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.

/-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak

MK