Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 694/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 25 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia lokalizacji skargę oddala


UZASADNIENIE

J.K. wystąpił do Burmistrza B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa budynku administracyjno - usługowo - handlowego i magazynu blaszanego na działce nr 1 w O. wraz z przebudową istniejącego wjazdu indywidualnego na działkę z drogi krajowej nr [...] na publiczny i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą".

W trakcie postępowania Burmistrz B. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) przesłał Staroście B. projekt decyzji o warunkach zabudowy celem uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia [...].01.2009 r. znak [...] Starosta B. odmówił pozytywnego uzgodnienia lokalizacji wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 26 z późn. zm.), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 z późn. zm.) oraz art. 106 k.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że na podstawie danych z wypisu ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że działka nr 1 o pow. 0,66 ha, na której planowana jest inwestycja, w operacie ewidencyjnym obejmuje [...]. Z dołączonego do akt sprawy projektu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].11.2008 r. znak: [...] wynika, że "wskaźnik wielkości pow. w stosunku do pow. działki - ustala się do 10% powierzchni wyznaczonej pod zabudowę". Realizacja wnioskowanej inwestycji przyczyniłaby się - zdaniem Starosty - do pogorszenia wartości użytkowej gruntów oraz byłaby sprzeczna z założeniami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy ochrona gruntów rolnych między innymi polega na ograniczeniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne oraz zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej. Wedle art. 6 ust. 1 ustawy na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne, jest sklasyfikowana bonitacyjnie jako klasa III, tak więc nie stanowi ona gruntu o najniższej przydatności produkcyjnej.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji powołał się na zaświadczenie Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...].12.2008 r. znak [...] ,

z którego wynika, że działka nr 1 położona w miejscowości O. nie jest objęta ważnym planem zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 15.06.1998 r., znak: [...] wymieniona działka znajduje się w strefie gospodarki rolnej o profilu hodowlanym, związanej

z ekosystemem łąkowo - wodnym. Przeznaczenie obszaru inwestycji w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. koliduje z charakterem wnioskowanego zamierzenia. W świetle art. 2 ust. 1 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych na gruntach rolnych, a w szczególności

o wysokiej klasie bonitacyjnej nie lokalizuje się budynków administracyjno - usługowo - handlowych.

Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem J.K. , zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego błędne zastosowanie, art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych

i leśnych przez pominięcie jego treści w rozstrzygnięciu, art. 7 ust. 1 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego błędne zastosowanie, art. 11 ust.

1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez pominięcie jego treści

w rozstrzygnięciu, a także naruszenie art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie postanowienia na studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest obowiązującym przepisem prawa. Zdaniem skarżącego przepisy nie sprzeciwiają się planowanej lokalizacji obiektu, a więc postanowienie I instancji winno zostać uchylone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] .03.2009 r. sygn. akt [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, jako podstawę prawną orzeczenia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 7 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późń. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198 poz. 1925).

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, bowiem nie ma podstaw do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Lokalizacja tej inwestycji stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zasadą ograniczania przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze.

W świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zmiana przeznaczenia - na cele nierolnicze i nieleśne - gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, dokonywana jest za zgodą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Działka nr 1 ma powierzchnię przekraczającą 0,5 ha i stanowi grunty rolne o klasach i użytkach R IIIa. Oznacza to, że dla zmiany jej przeznaczenia na cele nierolnicze wymagana jest zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a uzyskanie takiej zgody może nastąpić jedynie w trakcie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo NSA Kolegium podkreśliło, że za teren inwestycji nie może być uznana jedynie część działki nr 1. Zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne wymaga cała ta działka.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazano, iż możliwym jest tzw. odrolnienie gruntów rolnych, jednak w niniejszej sprawie, jak wynika z argumentów wyżej przedstawionych, może to nastąpić jedynie przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie zarzutu, że teren działki nr 1 jest terenem zdegradowanym rolniczo z uwagi na fakt bezpośredniego sąsiedztwa drogi krajowej nr [...] wyjaśniono, że wiążącymi są dane wynikające z wypisu z rejestru gruntów. Zgodnie z nimi działka nr 1 stanowi użytek rolny o klasie gruntu IIIa. Ewentualna zmiana klasy gruntu powodowałaby, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia nie byłoby konieczne, bowiem obecnie obowiązujące przepisy w przypadku gruntów klasy od IV do VI nie przewidują obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Wyjaśniono również, iż zmiana przeznaczenia gruntów jest czym innym od wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej (art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Aby możliwym było wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej konieczne jest najpierw przeznaczenie go na cele nierolnicze. W niniejszej sprawie takie przeznaczenie nie nastąpiło. Brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.K. , zarzucając jej naruszenie:

– art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego błędne zastosowanie,

– art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez pominięcie jego treści w rozstrzygnięciu,

– art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego błędne zastosowanie,

– art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez pominięcie jego treści w rozstrzygnięciu,

– art. 6 k.p.a. poprzez oparcie postanowienia na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest obowiązującym prawem,

– art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

– art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie strony o jej prawach i możliwościach działania.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi J.K. wskazał, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu. Przyznał, ze przedmiotowa nieruchomość jest gruntem rolnym w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że ich ochrona polega m. in. na ograniczaniu przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne. Zaznaczył jednak, że jest to przepis programowy, określający główny cel ustawy i nie może być on interpretowany w sposób, który uniemożliwia przeznaczenia działki rolnej na cele inne niż rolnicze. Ponadto w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazano na inny cel (zapobieganie procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi), który w zaskarżonym postanowieniu został całkowicie pominięty. Zdaniem skarżącego uzasadnia to konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, by w ponownym postępowaniu uzupełnić je w tym zakresie.

Dodatkowo podniesiono, że przedmiotowa nieruchomość z uwagi na fakt bezpośredniego sąsiedztwa drogi krajowej nr [...] jest terenem zdegradowanym rolniczo, a planowana inwestycja ma na celu m. in. ochronę rolnej części nieruchomości. Postawienie od strony drogi budynków ma bowiem zmniejszyć ilość szkodliwych substancji rozprzestrzeniających się w okolicach drogi, co spowoduje realizację celu określonego w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Kolejny zarzut skargi dotyczy pominięcia przez organy obu instancji art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. W ocenie skarżącego przepis ten wprost zezwala na zmianę przeznaczenia gruntów nie będących nieużytkami w znaczeniu ustawy, w tym gruntu będącego przedmiotem postępowania, bowiem ze względu na jego usytuowanie jest on gruntem o najniższej przydatności użytkowej. Brak odniesienia się do tej kwestii stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do konieczności zmiany przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego za uprzednią zgodą właściwego ministra skarżący podniósł, że w niniejszym przypadku obowiązek taki nie występuje, bowiem inwestycja planowana jest jedynie na takiej części działki nr 1 , która nie przekracza 0,5 ha. Dotyczące tej kwestii orzecznictwo NSA, powołane w zaskarżonej decyzji, nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem w Polsce nie obowiązuje system prawa precedensowego, a każda sprawa powinna być rozpatrzona indywidualnie. Ponadto orzecznictwo w tym zakresie jest rozbieżne, na dowód czego skarżący przytoczył orzeczenia WSA w Warszawie, które jego zdaniem potwierdzają jego stanowisko. W decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazuje się wielkość powierzchni zabudowy. Określenie tego wskaźnika na poziomie maksymalnie 0,4 spowoduje, że obszar zabudowy (a więc obszar wyłączony z produkcji rolnej) wyniesie mniej niż 0,5 ha, a co za tym idzie przedmiotowa inwestycja nie będzie wymagała zgody właściwego ministra.

Skarżący wskazał też, że SKO nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczącego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom SKO decyzja o wyłączeniu obszaru z produkcji rolnej ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.

W skardze powtórzono również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 6 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest przepisem powszechnie obowiązującego prawa.

Ponadto skarżący zarzucił uchybienia w zakresie postępowanie dowodowego, a w szczególności pominięcie dowodu z oględzin oraz z badań gleby i powietrza - na okoliczność ustalenia, czy teren objęty wnioskiem jest terenem odpowiednim do uprawy rolniczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postanowienie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego zostało wydane w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a. tj. w ramach tzw. współdziałania organów. Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. W myśl art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, natomiast zgodnie z art. 224 tejże ustawy do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez użyte w ustawie pojęcie "kataster nieruchomości" rozumie się tę ewidencję.

Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów (k. [...] akt administracyjnych) działka nr 1 o pow. 0,66 ha, na której planowana jest inwestycja, stanowi grunt orny - [...]. Prawidłowo więc organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy zwrócił się do Starosty B. o uzgodnienie projektu decyzji.

Zakres rozpoznania sprawy w ramach procedury uzgodnienia zakreśla właściwość organu - w tym przypadku powołanego do rozpoznania spraw z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organ uzgadniający winien więc przede wszystkim sprawdzić zgodność planowanej inwestycji z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie swojej właściwości.

Analiza obowiązujących przepisów, powołanych w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, że odmowa uzgodnienia w niniejszej sprawie była prawidłowa. Słusznie powołano się na art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Na podstawie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych prawidłowo ustalono, że przedmiotowa nieruchomość wymaga uzyskania takiej zgody, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji.

Powołany art. 61 ust. 1 pkt 4 posługuje się pojęciem "zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze". Pojęcie to zdefiniowane jest w art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a procedura zmiany przeznaczenia uregulowana jest w art. 7 tejże ustawy. Jest to pojęcie całkowicie odrębne od pojęcia "wyłączenia gruntów z produkcji rolnej", zdefiniowanego w art. 4 pkt 11, którego procedura określona została w art. 11 powołanej ustawy. Sąd całkowicie podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w niniejszym przypadku zmiany przeznaczenia wymaga cała działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a nie tylko ta jej część, która będzie przeznaczona pod zabudowę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w powołanym przez SKO orzeczeniu NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1826/06, w którym szczegółowo przeanalizowano użyte w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy pojęcie "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne" i z którym Sąd w niniejszym składzie również się zgadza. Natomiast orzeczenia powołane w skardze zostały wydane na tle odmiennych stanów faktycznych i nie odnoszą się do niniejszej sprawy. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r. (sygn. IV SA/Wa 2355/06) dotyczył wyłączenia z produkcji rolnej, a nie zmiany przeznaczenia gruntu - które to pojęcia, jak już wyżej wskazano, są odmienne, natomiast w wyroku z dnia 29 maja 2006 r. sygn. IV SA/Wa 277/06 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie o uzgodnieniu decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, bowiem jego zdaniem zamiast wydawać pozytywne uzgodnienie należało umorzyć postępowanie w przedmiocie uzgodnienia.

Odnosząc się do argumentów skarżącego należy wskazać, że pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stanowi uchybienia. Art. 3 ust. 1 ustawy wylicza na czym polega ochrona gruntów rolnych, wskazując w pkt 1, że chodzi o ograniczanie przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne, a w pkt 2 - o zapobieganie procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż zabudowanie przedmiotowej nieruchomości rolnej budynkiem o przeznaczeniu administracyjno - usługowo - handlowym oraz magazynem blaszanym będzie realizowało cel ustawy, o którym mowa w pkt 2 powołanego przepisu. Logicznie sprzeczne jest twierdzenie, że wyłączenie gruntów z produkcji rolnej zapobiegnie degradacji i dewastacji tych gruntów rolnych.

Zarzuty dotyczące postępowania dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano o zaklasyfikowaniu nieruchomości jako gruntu rolnego określonej klasy nie decyduje bowiem faktyczny sposób wykorzystania, lecz jego kwalifikacja określona w ewidencji gruntów. Dlatego też zbędne było prowadzenie dowodu z oględzin oraz z badań gleby i powietrza, bowiem ustalenia w tym zakresie nie są istotne dla uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 52 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powoływany przez skarżącego art. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wprowadza bezwzględnego zakazu zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, lecz obowiązek przeznaczania na cele nierolnicze w pierwszej kolejności gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako nieużytki, a dopiero w razie ich braku - innych gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej. Również w tym przypadku o przydatności produkcyjnej decyduje jego klasyfikacja w ewidencji gruntów, a nie rzeczywiste walory gleby. [...] nie jest gruntem o najniższej przydatności produkcyjnej, co stanowi dodatkowy argument za odmową uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Rację ma skarżący twierdząc, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi powszechnie obowiązującego przepisu prawa i zgodnie z art. 6 k.p.a. nie może samodzielnie stanowić podstawy do określenia praw i obowiązków strony. Trzeba jednak wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze znacznie rozwinęło argumentację Starosty B. , rezygnując jednocześnie z powoływania się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, tak więc uchybienie organu I instancji zostało w ten sposób naprawione.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia. W tej sytuacji skargę J.K. jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).