Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1619/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 3 pkt 1 i  pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 41 poz 243
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę  poza granicami państwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stawki zagranicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych na rzecz skarżącego W. W. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Polskiego Kontyngentu Wojskowego w [...], którą to decyzją odmówiono [...] W.W., [...] (PKW ds. epidemiologii), przyznania prawa do zwiększenia stawki należności zagranicznej o 250% najniższego uposażenia.

Jako podstawę materialnoprawną odmowy organ wskazał art. 102 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami kraju (Dz. U. z 2010 r., Nr 41, poz. 243 z późn. zm.).

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że W.W. został skierowany do służby poza granicami kraju, do wykonywania zadań w Polskim Kontyngencie Wojskowym w [...] na stanowisku [...] (PKW ds. epidemiologii). W dniu [...] listopada 2013 r. żołnierz przybył do [...], co zostało stwierdzone w Rozkazie dziennym [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Odmawiając zwiększenia stawki zagranicznej o 250% organ wskazał, że prawo to przysługuje żołnierzom zawodowym posiadającym specjalność lekarską lub lekarsko-dentystyczną. Podkreślił, że wnioskodawca legitymuje się tytułem lekarza weterynarii (Dyplom Akademii [...] z 1988 r.) oraz dyplomem uzyskania pierwszego stopnia specjalizacji w zakresie higieny i epidemiologii wojskowej, co nie jest tożsame z posiadaniem uprawnień do wykonywania zawodu lekarza lub posiadaniem specjalności lekarskiej w zakresie epidemiologii.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami kraju, stawkę należności zwiększa się o:

1) 250% najniższego uposażenia – jeżeli posiada co najmniej jedną z następujących specjalizacji lekarskich lub lekarsko-dentystycznych: anestezjologia i intensywna terapia, chirurgia ogólna, chirurgia szczękowo-twarzowa, choroby wewnętrzne, diagnostyka laboratoryjna, epidemiologia, medycyna ratunkowa, medycyna rodzinna, medycyna transportu, ortopedia i traumatologia narządu ruchu, psychiatria, radiologia i diagnostyka obrazowa lub stomatologia zachowawcza z endodoncją;

2) 150% najniższego uposażenia - innemu niż wymieniony w pkt 1 lekarzowi lub lekarzowi dentyście.

Z treści przywołanego przepisu – zdaniem organu – wynika, że zwiększenie należności zagranicznej, o które wnioskuje [...] W.W., dotyczy wyłącznie żołnierzy zawodowych, posiadających specjalności lekarskie lub lekarsko – dentystyczne, których to specjalności wnioskodawca nie posiada.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.W. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, tj. § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa. Naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie przez skarżącego specjalności z dziedziny epidemiologii nie jest specjalnością lekarską. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentów:

1) zarządzenia Ministrów: Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy wojskowych, lekarzy dentystów wojskowych i farmaceutów wojskowych oraz pozostałej kadry i pracowników wojskowej służby zdrowia (Dziennik Rozkazów MON Nr 1, poz. 79), na okoliczność charakteru posiadanej specjalności oraz zasad, przesłanek i warunków jej przyznawania,

2) rozkazu nr [...] z dnia [...] września 2013 r., na okoliczność wykonywania, w czasie służby w [...], zadań, do realizacji których niezbędne jest posiadanie specjalności lekarskiej z dziedziny epidemiologii,

3) decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. na okoliczność:

– interpretacji przez Ministerstwo Obrony Narodowej § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r.

w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. z 2010 r., Nr 41, poz. 243 z późn. zm.) uznającej, że do zwiększenia stawki należności zagranicznej o 250% najniższego uposażenia nie jest wymagane posiadanie zawodowego tytułu lekarza lub lekarza-dentysty,

– przyznania prawa do zwiększenia stawki należności zagranicznej o 250% oficerom poprzednich zmian, zajmującym to samo stanowisko służbowe oraz posiadającym te same kwalifikacje zawodowe (tytuł zawodowy lekarza weterynarii oraz specjalność lekarską z dziedziny epidemiologii).

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r., albowiem literalna wykładnia tej normy każe przyjąć, że warunkiem zwiększenia stawki należności zagranicznej nie jest, jak twierdzi organ, posiadanie tytułu zawodowego lekarza, ewentualnie lekarza dentysty, lecz spełnienie przez osobę ubiegającą się o ten dodatek następujących warunków:

1) posiadanie statusu żołnierza zawodowego,

2) skierowanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa w składzie jednostek wojskowych użytych poza granicami państwa,

3) pełnienie służby w [...],

4) posiadanie lekarskiej specjalności między innymi w dziedzinie epidemiologii.

W ocenie skarżącego spełnia on wszystkie z wymienionych czterech warunków. Podkreślił, że pomimo, iż nie posiada tytułu zawodowego lekarza lub lekarza-dentysty, lecz jest lekarzem weterynarii i posiada specjalność lekarską z podstawowej dziedziny medycyny epidemiologii – higieny i epidemiologii wojskowej. Wskazał, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy Dyplomem pierwszego stopnia specjalizacji nr [...], nadanym przez Ministerstwo Obrony Narodowej Zarząd Wojskowej Służby Zdrowia, odbył szkolenie specjalistyczne pod kierunkiem lekarza L.K. i uzyskał pierwszy stopień specjalizacji w zakresie higieny i epidemiologii wojskowej oraz prawo do tytułu lekarz higieny i epidemiologii wojskowej.

Z powyższego wynika zdaniem skarżącego, iż posiada specjalność lekarską, a nie weterynaryjną. Możliwość nabycia takiej specjalności lekarskiej, w zakresie higieny i epidemiologii, pomimo nieposiadania tytułu zawodowego lekarza, przewidywały ówczesne przepisy. Skarżący wskazał, iż swoją specjalność uzyskał w trybie określonym w zarządzeniu Ministrów Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy wojskowych, lekarzy dentystów wojskowych, wojskowych magistrów farmacji oraz pozostałej kadry i pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w wojskowej służbie zdrowia (Dz. Rozk. MON, poz. 79 z 1983 r.). Zgodnie z § 2 ust. 1 przywołanego zarządzenia specjalizacje lekarskie mogli odbywać nie tylko lekarze wojskowi, lekarze dentyści wojskowi czy farmaceuci wojskowi, ale również pozostała kadra wojskowej służby zdrowia, do której zaliczano też lekarzy weterynarii (por. § 1 pkt 2 zarządzenia).

Zgodnie z § 3 ww. zarządzenia, specjalizacje te (w tym pozostałej kadry wojskowej służby zdrowia) odbywają się na zasadach określonych w zarządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej (Dz. U. MZ z 1983 r., Nr 3 poz. 19 z późn. zm.), które dotyczy właśnie tzw. specjalności lekarskich, co potwierdza to, że uzyskana przez niego specjalność jest specjalnością lekarską.

Skarżący podniósł też, że przyjęcie założenia, iż warunkiem zwiększenia stawki należności zagranicznej, na podstawie § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, jest posiadanie tytułu zawodowego lekarza lub lekarza dentysty, prowadziłoby do sytuacji nie do przyjęcia z punktu widzenia logiki i zasady równości wobec prawa. Albowiem te same osoby, uzyskujące specjalizację w oparciu o zarządzenie z dnia 16 grudnia 1983 r., które ograniczało specjalizację dla lekarzy dentystów i lekarzy weterynarii jedynie do higieny i epidemiologii, będą inaczej traktowane tylko dlatego, że jeden jest lekarzem dentystą, a drugi lekarzem weterynarii, mimo że odbyły dokładnie tą samą specjalizację.

W konkluzji stwierdził, że posiada specjalność lekarską z dziedziny epidemiologii, ponieważ w czasie odbywania specjalizacji tą specjalność lekarską mogła uzyskać nie tylko osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza, ale także lekarze dentyści oraz osoby wchodzące w zakres pozostałej kadry wojskowej służby zdrowia, w tym lekarze weterynarii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy sprowadzała się do wykładni § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. z 2010 r., Nr 41, poz. 243 z późn. zm.).

W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie jest lekarzem ani lekarzem dentystą, a lekarzem weterynarii.

Sporne jest, czy skarżący posiada specjalność z epidemiologii, albowiem ta specjalność uprawnia do zwiększenia żołnierzowi zawodowemu, pełniącemu służbę w [...], stawki należności zagranicznej w oparciu o § 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 marca 2010 r.

Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 omawianego rozporządzenia, w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami kraju, stawkę należności zwiększa się o:

1) 250% najniższego uposażenia - jeżeli posiada co najmniej jedną z następujących specjalizacji lekarskich lub lekarsko-dentystycznych: anestezjologia i intensywna terapia, chirurgia ogólna, chirurgia szczękowo-twarzowa, choroby wewnętrzne, diagnostyka laboratoryjna, epidemiologia, medycyna ratunkowa, medycyna rodzinna, medycyna transportu, ortopedia i traumatologia narządu ruchu, psychiatria, radiologia i diagnostyka obrazowa lub stomatologia zachowawcza z endodoncją;

2) 150% najniższego uposażenia - innemu niż wymieniony w pkt 1 lekarzowi lub lekarzowi dentyście.

W ocenie Sądu, skarżący wypełnia hipotezę normy § 4 ust. 3 pkt 1 omawianego rozporządzenia, albowiem "posiada co najmniej jedną ze specjalności lekarskich", o której mowa w tym przepisie, a mianowicie specjalność z epidemiologii.

Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy Dyplomem pierwszego stopnia specjalizacji nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nadanym przez Ministerstwo Obrony Narodowej Zarząd Wojskowej Służby Zdrowia, skarżący odbył szkolenie specjalistyczne pod kierunkiem lekarza L.K. i uzyskał pierwszy stopień specjalizacji w zakresie higieny i epidemiologii wojskowej oraz prawo do tytułu lekarz higieny i epidemiologii wojskowej.

Wbrew ocenie organu, omawiany przepis nie odnosi się do lekarzy, a do "specjalności lekarskich lub lekarsko-dentystycznych". Skoro skarżący posiada (bezsporne) dyplom pierwszego stopnia specjalizacji Nr [...] z dnia [...].11.1997 r. w zakresie higieny i epidemiologii oraz prawo do tytułu wojskowego lekarza higieny i epidemiologii wojskowej i jest lekarzem weterynarii (bezsporne), to nie można uznać, iż nie legitymuje się specjalnością lekarską z zakresu epidemiologii. Uznanie, że omawiany przepis dotyczy tylko lekarzy i lekarzy dentystów, a nie dotyczy lekarzy weterynarii, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w kontekście faktu, iż skarżącego skierowano do pełnienia służby w [...] na stanowisku medycznym ze specjalnością epidemiologiczną.

Jak wynika z rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...], skarżący został skierowany do wykonywania zadań na stanowisku [...] (PKW ds. Epidemiologii) w Grupie Zabezpieczenia Medycznego.

Skoro organ uznał, iż skarżący posiada odpowiednie, wystarczające kwalifikacje lekarskie do wykonywania zadań na stanowisku [...] (PKW ds. Epidemiologii) w Grupie Zabezpieczenia Medycznego, to konsekwentnie uznać winien, że uprawnienia specjalizacyjne skarżącego z zakresu epidemiologii uzasadniają jego prawo do zwiększenia należności zagranicznej w oparciu o przepis § 4 ust. 3 pkt 1 omawianego rozporządzenia. Zauważyć należy, iż z samej nazwy powierzonego stanowiska wynika, że skarżący został skierowany do wykonywania zadań z zakresu zabezpieczenia medycznego ds. epidemiologii, a nie – weterynaryjnego.

Reasumując, dokonana przez organ błędna wykładnia prawa, mająca istotny wpływ na rozstrzygnięcie, uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.