Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SO/Wa 6/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T . S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od stycznia do listopada 2007 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Skarżący, T. S., na urzędowym formularzu PPF wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że jego sytuacja majątkowa uniemożliwia poniesienie kosztów wpisu od skargi.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, iż Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną , córką (ur. w 2000 r.) oraz synem (ur. w 1993 r.) oraz, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności, dochodów ani przedmiotów wartościowych. Skarżący oświadczył, że prowadzona działalność gospodarcza została zawieszona 5 stycznia 2010 r. ze względu na zajęcie wszelkich kont i środków oraz rozwiązanie umów z kontrahentami.

Z uwagi na fakt, że oświadczenia Skarżącego okazały się niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku strony, referendarz sądowy wezwał Skarżącego do przedstawienia dokumentów obrazujących sytuację majątkową Skarżącego.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik Skarżącego r. pr. A.S.w dniu 30 kwietnia ( data stempla pocztowego) wniosła o przedłużenie terminu do dokonania tej czynności.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246§ 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).

Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.

Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego, który jak wynika z akt sprawy III SA/Wa 630/10 wyniesie 3.206 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA

z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Skarżący będąc zobowiązany do przedłożenia dokumentów obrazujących sytuację majątkową jego oraz jego rodziny, takich dokumentów nie przesłał. Co prawda pełnomocnik Skarżącego w dniu 30 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) wniósł o przedłużenie terminu do dokonania tej czynności, jednakże mimo upływu czasu czynność ta nie została dokonana.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że ani Skarżący, ani jego żona nie posiadają majątku ani dochodów. Nie można zatem na tej podstawie wyjaśnić w jaki sposób utrzymuje się czteroosobowa rodzina Skarżącego. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, że Skarżący korzysta z usług profesjonalnego pełnomocnika jakim jest radca prawny. Okoliczność ta wskazuje zatem, że Skarżący posiada środki na wypłatę wynagrodzenia pełnomocnikowi.

Nie można zatem na podstawie samych tylko oświadczeń Skarżącego ocenić w jakiej faktycznie sytuacji finansowej obecnie znajduje się Skarżący i jego rodzina.

Podniesione okoliczności, przemawiają za odmową przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem Skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie zgromadzić środków na poniesienie kosztów sądowych – wpisu od skargi.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.