Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 854/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 1815
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 40, ust. 6d, ust. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 145 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Województwa Podkarpackiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr SKO.4122/117/2021 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie ustalenia opłaty rocznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia 30 września 2021 r. nr WD.7130.2.50.2014/2021; II. umarza postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r. nr WD.7130.2.50.2014; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej Województwa Podkarpackiego kwotę 714 zł /słownie: siedemset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr SKO.4122/117/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania Województwa Podkarpackiego, utrzymało w mocy decyzję Starosty Ropczycko - Sędziszowskiego z dnia 30 września 2021 r. nr WD.7130.2.50.2014/2021 odmawiającą zmiany w zakresie opłat rocznych ostatecznej decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r. nr WD.7130.2.50.2014, która zezwalała na umieszczenie kanalizacji teletechnicznej (rurociąg kablowy) w pasie drogowym drogi powiatowej. W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

W piśmie z dnia 26 maja 2020 r. Województwo Podkarpackie, powołując się na wejście w życie w dniu 25 października 2019 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815), zwanej w dalszej części "ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r.", która znowelizowała art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470), określanej następnie jako "u.d.p." zwróciło się do Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z wnioskiem o wydanie nowej decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości rocznej opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, z zastosowaniem nowych stawek opłat, ustalonych na podstawie znowelizowanego art. 40 ust. 8 w/w ustawy.

Wskazaną decyzją z dnia 30 września 2021 r. Starosta Ropczycko-Sędziszowski, po rozpoznaniu powyższego wniosku odmówił zmiany swojej decyzji z dnia 20 listopada 2014 r., która zezwalała Województwu Podkarpackiemu na wykonanie robót związanych z umieszczeniem kanalizacji teletechnicznej (rurociąg kablowy) w pasie drogowym drogi powiatowej Nr 1296R Dębica - Wielopole Skrzyńskie w miejscowości Wielopole Skrzyńskie - dz. nr ewid. 1937,1932, 2400, 2557 i w miejscowości Brzeziny - dz. nr ewid. 1899,190/8, 1900/7.

Starosta uznał, że brak jest podstaw do zmiany decyzji na podstawie art. 155 K.p.a., który może być stosowany wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie, kiedy obowiązuje podstawa prawna, na jakiej ta decyzja została wydana. Zmiana regulacji prawnej oznacza zaś konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Uchylenie zatem dotychczas obowiązującej uchwały jednostki samorządu terytorialnego ustalającej wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego i ustalenie innej stawki opłaty nową uchwałą wyłącza możliwość dokonania zmiany decyzji zezwalającej na zajecie pasa drogowego w oparciu o przepis art. 155 K.p.a. Organ zauważył także, iż zmiana przedmiotowej decyzji jest sprzeczna z interesem społecznym, gdyż obniżenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w istocie pozbawia Powiat znacznej części dochodów z zajęcia pasa drogowego pod obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, które przeznaczane są na poprawę bezpieczeństwa użytkowników dróg i bieżące utrzymanie dróg.

Starosta podniósł, że ustawa z 30 sierpnia 2019 r. nie przewiduje aktualizacji stawek ustalonych już w ostatecznych decyzjach administracyjnych. Nie ma zatem podstaw prawnych do zmiany stawek opłat, w tym ich obniżenia w związku z nowelizacją art. 40 ust. 8 u.d.p., na mocy nowej decyzji administracyjnej. Poza tym, uchyleniu uległ art. 40f ust. 1 u.d.p., który stanowił podstawę do tego, aby właściwy zarządca drogi, w przypadku ustalenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego stawek opłat niższych niż stawki opłat, na podstawie których ustalono opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej, ustalał z urzędu, w drodze decyzji, nową wysokość opłaty.

Województwo Podkarpackie złożyło odwołanie od decyzji Starosty z 30 września 2021 r. Zwróciło uwagę, że jedynym miarodajnym kryterium weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Podniosło, że zachowanie tożsamości ram stanu faktycznego i stanu prawnego postępowania, powinno być rozumiane, w sytuacji dokonania zmiany stanu prawnego, jako utrzymanie materialnej konstrukcji prawa dotychczasowego przez nową regulację prawną (nową ustawę), a nie ich identyczność, co prowadzi do wniosku, że nowa regulacja prawna, która zachowuje, bądź tylko nieistotnie zmienia normę prawną stanowiącą podstawę wydania decyzji ostatecznej, nie jest przeszkodą zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. po zmianie prawa, jeżeli nie wpływa na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego zmienianą decyzją. Zmiana stanu prawnego wywołana ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. dotycząca brzmienia art. 40 ust. 8 u.d.p., nie wpływa w żadnym istotnym stopniu ani w zakresie na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego ostateczną decyzją. W dalszym ciągu bowiem, w zmienionym stanie prawnym zachowany jest szczególny status publicznoprawny pasa drogowego oraz jego funkcje, jako obiektu, w relacji do podlegającej prawnej reglamentacji możliwości jego zajęcia. Zachowuje również swoją aktualność zasada, iż zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej wymaga zgody zarządcy drogi udzielanej w drodze decyzji opartej na konstrukcji uznania, jak również, że za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata - a więc ekwiwalent za zajęcie pasa drogowego - ustalana przez zarządcę drogi. Województwo podkreśliło, że w świetle przepisów Konstytucji RP niedopuszczalne jest odmienne traktowanie różnych podmiotów gospodarczych (a nawet tego samego podmiotu) w zakresie opłat za zajęcie pasa drogowego z tytułu umieszczania w nim obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w zależności od tego, pod rządem jakich przepisów dany podmiot otrzymał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

SKO w Rzeszowie, decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r., utrzymało w mocy decyzję Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia 30 września 2021 r., podzielając przedstawione przez Organ I instancji argumenty. Podniosło, że nie ma podstaw prawnych do zmiany stawek opłat, w tym ich obniżenia zgodnie z nowelizacją art. 40 ust. 8 u.d.p. na mocy nowej decyzji administracyjnej. Ponadto istotna dla sprawy jest również – w ocenie Kolegium - zasada trwałości decyzji administracyjnej, tym bardziej, iż od dnia wydania decyzji do wszczęcia postępowania w przedmiocie jej zmiany w trybie art. 155 kpa minęło ponad 5 lat. Dodatkowo, ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. nie zawiera jakichkolwiek przepisów przejściowych i końcowych pozwalających na stosowanie przepisów po nowelizacji do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego przed nowelizacją. W efekcie, przyjęcie interpretacji Odwołującego prowadziłoby do złamania jednej z podstawowych zasada prawnych - tj. zakazu działania prawa wstecz.

Województwo Podkarpackie zaskarżyło decyzję SKO w Rzeszowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej naruszenie:

art. 155 K.p.a. poprzez odmowę zmiany ostatecznej decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r. pomimo, że za dokonaniem tej zmiany przemawia słuszny interes strony oraz interes publiczny, a na dokonanie zmiany wyraził zgodę Skarżący, i pomimo że uprzednio Organ I instancji, rozpatrując sprawę, nie miał podstaw prawnych i faktycznych do odmowy zmiany decyzji ostatecznej z dnia 20 listopada 2014 r.,

art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 155 K.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji oraz poprzez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie uchylenie decyzji Organu I instancji i orzeczenie co do istoty, tj. co do zmiany, na podstawie trybu z art. 155 K.p.a., decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r.,

art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nienależyte zbadanie materiału dowodowego i błędne uznanie, że zasadne jest pozostawienie w obrocie decyzji ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości wielokrotnie większej niż obecnie przewidują przepisy prawa,

art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niedziałanie organów administracyjnych w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez utrzymanie w mocy odmownej decyzji Organu I instancji i w rezultacie postawienie Skarżącego w sytuacji rażąco nierównoprawnej z innymi podmiotami,

art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie zaakceptowanie dyskryminujących i różnicujących warunków dla Skarżącego,

art. 40 ust. 3 i 8 u.d.p., poprzez pozostawienie Skarżącemu wyższych stawek opłat za zajęcie pasa drogi publicznej i pozostawienie go w niekorzystnym położeniu względem innych podmiotów, pomimo że na dzień złożenia wniosku oraz na dzień orzekania przez Organ I instancji istniały kryteria prawne i faktyczne do dokonania zmiany wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogi publicznej.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, jak też o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sąd administracyjny stosuje kryterium zgodności z prawem, do czego zobowiązuje go art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Jeśli zauważy naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla skarżoną decyzję w całości lub w części (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Brak tego rodzaju naruszeń, jak też brak występowania przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. (które w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. musiałyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji) obliguje do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Trzeba jeszcze mieć na uwadze, że sąd rozstrzygając sprawę czyni to w jej granicach i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną w niej podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 K.p.a.

Mając na uwadze tę ostatnią regulację Sąd z urzędu stwierdził zaistnienie okoliczności, które skutkowały koniecznością uwzględnienia złożonej skargi. Podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone m. in. w wyroku z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 841/22.

Jak wynika z akt sprawy, Zarząd Powiatu w Ropczycach – decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. – działając na wniosek Województwa Podkarpackiego zezwolił na wykonanie robót związanych z umieszczeniem kanalizacji teletechnicznej (rurociąg kablowy) w pasie drogowym drogi powiatowej Nr 1296R Dębica – Wielopole Skrzyńskie w miejscowości Wielopole Skrzyńskie – dz. nr ewid. 1937, 1932, 2400, 2557 i w miejscowości Brzeziny – dz. nr ewid. 1899, 1900/8 i 1900/7, ustalając jednocześnie wysokość opłaty rocznej za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym do 31 grudnia 2039 r.

We wniosku z dnia 26 maja 2020 r. Województwo Podkarpackie zwróciło się do Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego o wydanie nowej decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości rocznej opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, z zastosowaniem nowych stawek opłat, ustalonych na podstawie znowelizowanego art. 40 ust. 8 u.d.p.

Przepis ten w dotychczasowym brzmieniu przewidywał, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Mając na uwadze to unormowanie Rada Powiatu Ropczycko – Sędziszowskiego podjęła w dniu 24 czerwca 2004 r. uchwałę Nr XIV/84/2004 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

W dniu 1 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 903), która dodała do ustawy o drogach publicznych art. 40f w następującym brzmieniu: ust. 1 "W przypadku ustalenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego stawek opłat niższych niż stawki opłat, na podstawie których ustalono opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, właściwy zarządca drogi ustala z urzędu, w drodze decyzji, nową wysokość opłaty." Natomiast ust. 2: "Dla okresu, za który opłata stała się należna jeszcze przed dniem wejścia w życie uchwały jednostki samorządu terytorialnego ustalającej niższe stawki opłat, obowiązuje opłata ustalona w dotychczasowej wysokości".

Następnie, z dniem 25 października 2019 r. zmieniła się treść art. 40 ust. 8 u.d.p., a to na mocy art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1815). Zgodnie ze znowelizowanym przepisem art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Jednocześnie wskazana nowela z 2019 r. uchyliła art. 40f u.d.p. (art. 2 pkt 4). W przepisach intertemporalnych (art. 24) wprowadziła zaś regulację, zgodnie z którą, do postępowań w sprawie ustalenia nowej wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, o których mowa w art. 40f ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

Nadto, nowela z 2019 r. przewidziała w art. 29, że organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego dostosują, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wysokości stawek opłat określonych w uchwałach, o których mowa w art. 40 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 2, do ich wysokości ustalonych niniejszą ustawą, w przypadku gdy obowiązujące stawki są wyższe niż stawki maksymalne wprowadzane niniejszą ustawą.

W związku z powyższym, Rada Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego uchwałą Nr XIII/95/2019 z dnia 29 listopada 2019 r., określiła nowe (niższe) stawki wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego.

W takich przedstawionych wyżej okolicznościach Województwo Podkarpackie wystąpiło (wniosek z 26 maja 2020 r.) do Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego o wydanie nowej decyzji w zakresie stawki opłaty rocznej za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, a więc w istocie o zmianę ustalającej tę stawkę decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r.

Pomimo uchylenia art. 40f u.d.p., który umożliwiał wydanie decyzji ustalającej nową wysokość opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej w przypadku ustalenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego stawek opłat niższych niż stawki opłat, na podstawie których ustalono dotychczasową opłatę tego rodzaju, orzecznictwo sądowe dopuściło zmianę decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 8 u.d.p. przy wykorzystaniu trybu nadzwyczajnego z art. 155 K.p.a. (na przykładowe orzeczenia w tym przedmiocie powołała się strona skarżąca w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego).

Stan prawny w istotnym dla sprawy zakresie zmienił się jednak z dniem 18 stycznia 2022 r. (art. 6), kiedy to weszły w życie art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, ustawy o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych oraz ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 32). Pierwszy z powołanych przepisów tj. art. 3 dodał do art. 40 u.d.p. ust. 6d w brzmieniu: "Do decyzji administracyjnej wydanej na podstawie ust. 1, dotyczącej zajęcia pasa drogowego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, w zakresie ustanowionej w tej decyzji wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, jeżeli decyzja dotyczy obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, przepisu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052) nie stosuje się.".

Z kolei, w powołanym art. 5 noweli z grudnia 2021 r. ustawodawca wskazał, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzonych na podstawie art. 155 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 6d ustawy zmienianej w art. 3, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Decyzja Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r. wydana została m. in. na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., w którym mowa o umieszczeniu w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam i zezwalała na umieszczenie w pasie drogowym kanalizacji teletechnicznej. Niewątpliwie więc odnosił się do niej art. 40 ust. 6d u.d.p., zakazujący stosowania do tego rodzaju aktu regulacji zawartej w art. 155 K.p.a., przy uwzględnieniu przepisu intertemporalnego umieszczonego w art. 5 noweli z grudnia 2021 r.

O ile więc opierając się na orzecznictwie sądowym można przyjąć, że Organ I instancji był w warunkach niniejszej sprawy uprawniony do rozstrzygania przy wykorzystaniu trybu z art. 155 K.p.a., to uprawnienie to nie istniało już z pewnością na etapie wydawania decyzji przez Organ odwoławczy (6 kwietnia 2022 r.), a to wobec przedstawionej wyżej zmiany stanu prawnego w istotnym dla sprawy zakresie z dniem 18 stycznia 2022 r. Tego rodzaju przeszkody prawnej SKO w Rzeszowie nie zauważyło, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Starosty. Akt organu drugiej instancji musi być zaś aktualny tj. uwzględniać zmiany stanu prawnego, które nastąpiły już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ pierwszoinstancyjny. Obowiązek ten wynika z wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istotą jest, by organ, do którego trafia odwołanie (oczywiście, gdy spełnione zostały warunki formalne jego wniesienia) ponownie, merytorycznie rozpoznał sprawę, a nie tylko skontrolował zasadność rozstrzygnięcia organu niższego stopnia. Organ II instancji winien więc rozpoznać sprawę w jej całokształcie i wydać decyzję według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jej podejmowania.

W sytuacji więc, kiedy w dniu 6 kwietnia 2022 r. obowiązywał przepis (art. 40 ust. 6d u.d.p.) zakazujący stosowania art. 155 K.p.a. w odniesieniu do decyzji tego rodzaju jak decyzja Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r., to SKO w Rzeszowie winno było - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. -uchylić w całości decyzję Starosty Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia 30 września 2021 r. i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.

Mając na uwadze, że Kolegium rozstrzygnięcia takiego nie wydało, Sąd w pkt I wyroku, działając w oparciu na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Starosty. Natomiast w pkt II wyroku Sąd umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji Zarządu Powiatu w Ropczycach z dnia 20 listopada 2014 r., czego podstawę stanowił art. 145 § 3 P.p.s.a., zobowiązujący do takiego orzeczenia w razie stwierdzenia podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego.

O zasądzeniu od SKO w Rzeszowie na rzecz Strony Skarżącej kwoty 714 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na koszty te złożyły się wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł).