Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 443/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej – "A" Spółki z o.o. w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r. nr [....] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa budynku usługowego – edukacyjnego (szkoła muzyczna) na cele usługowo – edukacyjne. Zmiana sposobu użytkowania istniejących nieużytkowych pomieszczeń strychowych na pomieszczenia usługowe – edukacyjne" – działka nr [....] (obr......) przy ul. [....] w K.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2009 r. Spółka [....] Sp.z.o.o. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją. W uzasadnieniu wskazano, że do chwili obecnej spółce nie została doręczona powyżej opisana decyzja, a ponadto uniemożliwiono jej przejrzenie akt i odmówiono wydania uwierzytelnionego odpisu decyzji.

Po wznowieniu postępowania, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 maja 2010r. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2008r. Prezes Zarządu spółki wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po przeprowadzeniu procedury odwoławczej decyzją z dnia 8 grudnia 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została zaskarżona przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdzie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 540/11 uchylono decyzję SKO w K. jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że decyzje te naruszają przepisy postępowania tzn. art. 7 K.p.a. oraz art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [....] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 104 § 1 i § 2, art. 107 § 1 K.p.a., art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie wyjaśnienia wymagają następujące kwestie: ustalenie daty ogłoszenia [....] Spółce z.o.o. w K. decyzji Prezydenta Miasta K. , której dotyczy wniosek o wznowienie, ustalenie czy, kiedy i gdzie zostało skutecznie wywieszone obwieszczenie o wydanej decyzji, wyjaśnienie, czy o przedmiotowej decyzji strona została zawiadomiona w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz jaki jest to sposób i jakie dowody fakt ten potwierdzają. Powyższe kwestie dotyczą realizacji w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku ponownie prowadzonego postępowania ustalono, że w siedzibie organu, poza aktami sprawy znajdowało się obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. z adnotacją o wywieszeniu na tablicy ogłoszeń w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK od dnia 29 kwietnia 2008 r. do dnia 12 maja 2008 r., opublikowaniu w Internecie na stronie www.krakow.pl w Komunikatach UMK, a także obwieszczenie o wszczęciu postępowania z dnia 16 listopada 2007 r. oraz obwieszczenie o postanowieniach dotyczących tego postępowania z dnia 9 kwietnia 2008 r. Aktualnie publikacja w Internecie stanowi zwyczajowo przyjęty sposób zawiadamiania w K. W świetle powyższego należy uznać, że datą ogłoszenia decyzji jest dzień następujący po upływie 14 dni od 12 maja 2008 r., tj. 27 maja 2008 r. W tych okolicznościach nie została zatem spełniona przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Odwołanie od tej decyzji wniosła [....] Sp.z.o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a, art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 K.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 7 i art. 77 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 24 grudnia 2012 r. nr [....] działając na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 53 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W obwieszczeniu powinna się znaleźć informacja, gdzie i kiedy można się zaznajomić z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Ponadto, obwieszczenie musi informować o liczbie i miejscach obwieszczeń oraz dacie ich dokonania, co jest istotne zwłaszcza w kontekście stwierdzenia skuteczności tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1635/07). Bezspornie sposobem zwyczajowo przyjętym w mieście K. jest zawiadomienie przez Prezydenta Miasta K. o poszczególnych etapach postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miasta K. Jest to fakt powszechnie znany, nie wymagający dowodzenia. Zaznaczyć również należy, że organ I instancji uzupełnił akt niniejszej sprawy o takie dokumenty jak: obwieszczenie o wydaniu decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego, z adnotacją o miejscu wywieszenia oraz dacie dokonania obwieszczenia i zawiadomienia, notatkę służbową z dnia 4 października 2011 r. potwierdzającą, że przedmiotowe obwieszczenie znajdowało się w roboczych materiałach inspektora prowadzącego sprawę i przez przeoczenie nie zostało dołączone do akt sprawy, obwieszczenie o wszczęciu postępowania z dnia 16 listopada 2007 r., obwieszczenie o postanowieniach dotyczących przedmiotowego postępowania z dnia 9 kwietnia 2008 r. Obwieszczenia, o które organ I instancji uzupełnił akta niniejszej sprawy, spełniają wszelkie wymogi uznania ich za dokumenty urzędowe w rozumieniu art.76 § 1 K.p.a.

Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [....] Sp.z.o.o. reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jej uchylenia jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 marca 2011 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 540/11, w którym Sąd jednoznacznie wskazał na konieczność dokonania konkretnych czynności podczas ponownego rozpatrzenia sprawy tj. m.in. uzupełnienia materiału dowodowego i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a którymi to wskazaniami i oceną prawną organy są w niniejszej sprawie związane;

2/ art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 K.p.a. poprzez niewypełnienie dyspozycji tych przepisów polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia skarżącej w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego gdyż obwieszczenie o wydanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2008 r. należy uznać za bezskuteczne;

3/ art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2008 r., podczas gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem istniała podstawa do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę;

4/ art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, mimo że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone i niepodlegające dyskusji jest stanowisko, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są co najmniej właściciele i użytkownicy wieczyści wszystkich nieruchomości sąsiednich, jeśli inwestycja może wpływać na ich prawa;

5/ art. 75 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika oraz adnotacja znajdująca się poza aktami sprawy, są dokumentami, które mogą służyć merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy;

6/ art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak zebrania i nierozpatrzenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i przyjęcie błędnie, że decyzja z dnia 28 kwietnia 2008 r. została stronie skarżącej należycie zakomunikowana, podczas gdy do takich wniosków nie można dojść na podstawie dokumentów znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym; notatka służbowa sporządzona w dniu 4 października 2011 r. (ex post) nie może bowiem stanowić dowodu, że decyzja została wywieszona.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że zarówno SKO w K. jak i Prezydent Miasta K. mieli wykazać czy, kiedy i gdzie zostało skutecznie wywieszone obwieszczenie o wydanej decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. oraz podać, czy o przedmiotowej decyzji organ zawiadomił stronę w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jednakże w zaskarżonej decyzji organ całkowicie pominął wskazania WSA w Krakowie, nie przedstawił żadnego konkretnego dokumentu, z którego wynikałoby, że obwieszczenie o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z dnia 28 kwietnia 2008 r. zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki. Organ jedynie wskazał, że obwieszczenie to było wywieszone w dniach od 29 kwietnia 2008 r. do dnia 12 maja 2008 r., o czym rzekomo ma świadczyć adnotacja znajdująca się, poza aktami sprawy. Nie ma również żadnego dowodu, że organ umieścił obwieszczenie na stronie internetowej www.krakow.pl. Warto wskazać, że obwieszczenia w BIP, o ile w ogóle miało miejsce, w żaden sposób, nie można potraktować jako sposoby zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości. Biuletyn Informacji Publicznej nie powstał w celu zastępowania wypracowanych przez lata sposobów przyjętych w danej miejscowości, a jedynie może, chociaż nie musi, stanowić elektroniczny odpowiednik tablicy ogłoszeń znajdującej się w urzędzie. Prezydent Miasta K. obowiązany był nie tylko zawiadomić właściciela o toczącym się postępowaniu i doręczyć mu ostateczną decyzję w przedmiotowej sprawie w sposób określony przepisami szczególnymi, ale również umożliwić czynny udział spółki w całym postępowaniu. Podniesiono również, że organy rozpatrujące sprawę ponownie nie ustaliły faktycznego wypełnienia normy z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż z akt administracyjnych nie wynika dokonanie stosowanych obwieszczeń ani na tablicy ogłoszeń ani w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie miasta K. W aktach znajduje się jedynie obwieszczenie Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2008 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez jakiejkolwiek informacji o jego wywieszeniu. Wobec powyższego wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organy obu instancji w związku z brakiem skutecznego poinformowania strony spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. A zatem przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. została spełniona, a przedmiotowa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna być uchylona.

W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Przedmiotem rozpozna sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Zdaniem organów obu instancji, skarżąca spółka została prawidłowo powiadomiona (poprzez obwieszczenie w siedzibie organu na stronie internetowej www.krakow.pl.) o wydanej decyzji lokalizacyjnej – nie istnieje więc przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Stanowiska tego nie podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

Zgodnie z dyspozycją art. 53 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa), o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Ustawa nakłada zatem na organ obowiązek informowania o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydanej decyzji, strony tego postępowania (z wyjątkiem inwestora i właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje) w podwójny sposób - poprzez obwieszczenie i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W tym zakresie przepis art. 53 ust 1 ustawy stanowi lex specialis w stosunku do art. 49 k.p.a., który przewiduje w tym zakresie alternatywę. Zdaniem sądu ustanowienie przez ustawodawcę obowiązku owego podwójnego sposobu informowania w wszczęciu postępowania i wydanej decyzji lokalizacyjnej, miało na celu zagwarantowanie stronom tego postępowania (którym decyzji się nie doręcza), możliwości realnego udziału w postępowaniu a przynajmniej zapewnienia wiedzy na temat, że postępowaniem to się toczy. Zapewnienie realnej a nie tylko potencjalnej możliwości dowiedzenia się o toczącym się postępowaniu oraz decyzjach w nim wydawanych (przede wszystkim decyzji lokalizacyjnej) jest dla stron tego postępowania bardzo istotne, gdyż w przepis art. 53 ust 8 ustawy stanowi, iż nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Tak więc w stosunku do innych postępowań administracyjnych, strony postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego mają mniejsze możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych w postępowaniach nadzwyczajnych (dotyczy to także stwierdzenia nieważności decyzji – art. 53 ust 7). Tym istotniejsza jest zatem kwestia zapewnienia im nie tylko potencjalnej ale w pełni realnej wiedzy, iż postępowanie to się toczy i decyzja kończąca postępowanie została wydana. Po roku bowiem od daty jej ogłoszenia, tracą możliwość wzruszenia niekorzystnej dla nich decyzji.

W tym kontekście należy rozważyć czy zamieszczenia na stronie internetowej organu administracji informacji o toczącym się postępowaniu, spełnia ustawowy warunek zawiadamia strony tego postępowania sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zdaniem sądu ustawodawca odwołując się w przepisie do zwyczaju jaki w danej miejscowości panuje, co do informowania przez organy administracji społeczeństwa o prowadzonych postępowaniach - indywidualizuje tą kwestie. W każdej miejscowości może być bowiem inny sposób owej komunikacji organów administracji ze społeczeństwem i stronami toczących się postępowań administracyjnych, w których decyzji się nie doręcza a ich wydaniu powiadamia się poprzez obwieszczenia (z zasady w siedzibie organu) lub w inny sposób ukształtowany zwyczajem np. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń poza siedzibą urzędu czy w miejscach gdzie przyszła inwestycja ma być prowadzona lub jej pobliżu. Czy zatem zamieszczenie informacji na stronach internetowych organu także spełnia wymogi zwyczajowości o której mowa w przepisie art. 53 ust 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r. IV SA/Po 536/10 stwierdził, iż taką zwyczajową formą informowania może być także umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej urzędu. Poglądu tego nie podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Po pierwsze zamieszczanie przez organy administracji komunikatów (przynajmniej w zakresie obejmującym BIP) jest jednolite w całym kraju i nie można mówić, że lokalnej zwyczajowości w tym zakresie. Po drugie natomiast (i ta kwestia jest zdaniem sądu najbardziej istotna) jak mowa o tym wyżej, strona postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego której decyzji się nie doręcza, powinna mieć zapewnioną realną a nie tylko potencjalna możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanych decyzjach, by móc je kwestionować czy to w postępowaniu odwoławczym przed organem drugiej instancji czy przed sądem administracyjnym lub w postępowaniach nadzwyczajnych - na co ma tylko rok od daty zawiadomienia. Później możliwość wzruszenia decyzji (jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności) w zasadzie traci. Zamieszczenie tej informacji w internecie nie jest tu wystarczające, gdyż po pierwsze nawet obecnie dostęp do internetu nie jest powszechny (szacuje się, iż obecnie ma go około 70 % społeczeństwa) a w roku 2008 w którym toczyło się przedmiotowe postępowanie dostęp ten był znaczenie mniejszy. Zwłaszcza osoby starsze często nie mają do internetu dostępu oraz nie umieją z niego korzystać. Nie można zatem powiedzieć, iż ten sposób komunikacji zapewnia im realną wiedzę o toczących się postępowaniach administracyjnych. Nawet wobec osób z dostępem do internetu trudno wymagać by na bieżąco śledzili internetowe strony organów administracji architektoniczno-budowlanej celem stałego monitowania czy przypadkiem nie toczy się postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, którym mogą być zainteresowane jako strona.

Konkludując stwierdzić zatem należy, iż publikacja na stronach internetowych urzędu (w odróżnieniu od np. wywieszenia na tablicy ogłoszeń czy w pobliżu miejsca w którym inwestycja ma być zlokalizowana) nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 ust 1 ustawy.

Podkreślić przy tym wymaga, iż przedmiotem rozważania sądu w niniejszej sprawie nie jest BIP ale inne strony internetowe które organy administracji prowadzą. Wskazać też należy że organ II instancji wywodzi, iż zamieszczenie informacji w BIP jest zwyczajowo przyjętym w K. sposobem informowania przez Prezydenta o etapach postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Wobec tego sądowi nie wiadomo jakie stanowisko zajmuje ten organ co do zamieszczania tych informacji na zwykłych (tj. poza BIP) stronach internetowych, gdyż w niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy informacja była zamieszczona nie w BIP ale na www.krakow.pl. W tym zakresie (wbrew zaleceniom sądu w sprawie II SA/Kr 540/11) organ ten stanowiska nie zaprezentował.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wskazać należy, iż dokumenty o które zostały uzupełnione akta administracyjne w szczególności pismo z dnia 28 kwietnia 2008 r. – obwieszczenie z adnotacją o jego wywieszeniu na tablicy ogłoszeń i publikacji na www.krakow.pl. są dla sądu obligujące. Istotnie okoliczności ich przedłożenia mogą budzić wątpliwości (sądowi nic nie jest wiadomo na temat posiadania prze inspektorów prowadzących postępowania, innych niż akta administracyjne "roboczych materiałów" - o których mowa w notatce z 4 listopada 2011 r. (akta administracyjne k. 101) tym niemniej sąd administracyjne nie posiada możliwości weryfikacji prawdziwości danych zawartych dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Jeżeli strona ma takie wątpliwości powinna je zgłaszać nie sądowi administracyjnemu ale odpowiednim jednostkom organów ścigania, gdyż co prawda poświadczenie nieprawdy w dokumencie jest przestępstwem ale ustalanie takich okoliczności leży całkowicie poza kompetencją sądów administracyjnych.

Mając na uwadze wskazane okoliczności sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 p.p.s.a