Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1196/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 24, art. 25, art. 31, art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
article: Art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 138 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1  pkt 1 lit. a, c, art. 200, art. 205  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 21 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 poz. 657 z późn.zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn.zm.) uchylił czynność materialno–techniczną polegającą na zarejestrowaniu w dniu 30 kwietnia 2007 r. zameldowania J. W. na pobyt stały w lokalu przy ul. U w K.

Prezydent anulował ww. czynność ponieważ ustalił, że w dniu 30 kwietnia 2007 r., tj. w dacie rejestracji pobytu stałego, J. W. w lokalu przy ul. U w K faktycznie nie przebywał, a zatem dokonana przez organ czynność meldunkowa polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego wymienionego pod wskazanym wyżej adresem była niezgodna z przepisami prawa.

W odwołaniu od ww. decyzji J. W. zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 11 k.p.a., w związku z art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy,

- zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych,

- rażące naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 104 k.p.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych.

Pełnomocnik skarżącego działając na podstawie art. 10 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. wniósł o przeprowadzeniu dowodu z zeznań dodatkowych świadków na okoliczność, że w dacie zameldowania J. W. zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. U w K. Wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z dnia 21 września 2018 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, że organ meldunkowy zarejestrował 30 kwietnia 2007 r. na pobyt stały pana J. W. pod adresem: K, ul. U, a w dniu 9 marca 2018 r. M. W. złożyła żądanie wymeldowania J. W. podając, iż wymieniony w powyższym lokalu nie mieszka od 2015 r. następnie wskazano, że składając wyjaśnienia do protokołu przed organem I instancji w dniu 23 marca 2018 r. M. W., oświadczyła, że J. W. nigdy nie mieszkał w lokalu przy ul. U w K. Podała, że zameldowała byłego męża pod powyższym adresem 30 kwietnia 2007 r., ponieważ w spółdzielni mieszkaniowej uzyskała informację, że skoro jest właścicielem przedmiotowego lokalu, to musi być ktoś w nim zameldowany, aby można było naliczać opłaty. Mąż w tym czasie faktycznie zamieszkiwał z nią w lokalu nr [...] przy ul. U w K. W związku z powyższym wniosła o przekwalifikowanie wymeldowania na anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu J. W. w lokalu nr [...] przy ul. U w K. Podkreśliła, że jej były mąż cały czas zamieszkiwał z nią w lokalu nr [...] przy ul. U w K, aż do września 2015 r., kiedy to wyprowadził się do D, ul. D. Dodała, że obecnie w lokalu nr [...] przy ul. U w K mieszka ich córka K. W. Jednocześnie wskazała, iż we wniosku o wszczęcie postępowania o wymeldowanie wnosiła o przesłuchanie 9 świadków, ale ze względu na zmianę przedmiotu postępowania wskazała 3 świadków.

Organ wskazał też, że słuchany do protokołu przed organem I instancji w dniu 3 kwietnia 2018 r. J. W. przyznał, że nie mieszka w lokalu przy ul. U w K od 24 września 2015 r., tj. od czasu kiedy M. W., była żona, pozbawiła go dostępu do przedmiotowego mieszkania. Wyjaśnił, że lokal przy ul. U nabyli wraz z małżonką w trakcie trwania związku małżeńskiego. Następnie osobiście go remontował, a w 2007 r w nim zamieszkał aż do września 2015 r. W tym czasie mieszkał zarówno w przedmiotowym lokalu, jak i w lokalu sąsiednim, tj. w lokalu nr [...] przy ul. U w K wraz z rodziną. Twierdzi, że 24 września 2015 r., kiedy wyszedł do pracy żona pozbawiła go dostępu do lokalu nr [...] przy ul. U w K wymieniając zamki. Dodał, że nie składał pozwu do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania.

Wobec sprzecznych wyjaśnień stron organ I instancji zawiadomił o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej na 25 maja 2018 r. z udziałem stron i świadków. W dniu rozprawy administracyjnej M. W. podtrzymała wniosek o anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu J. W. w lokalu nr [...] przy ul. U w K. Wyjaśniła, że lokal [...] i [...] znajdują się obok siebie, na tym samym piętrze bloku przy ul. U. Lokal nr [...] przy ul. U w K został nabyty w 2004 r. Był bardzo zdewastowany i wymagał remontu. Po remoncie lokal ten stał pusty, czasami w tym lokalu zamieszkiwała córka. Nigdy nie przenieśli się do lokalu nr [...] przy ul. U w K. Lokal ten został kupiony tylko ze względu na dzieci, po to, aby kiedyś mogły tam zamieszkać. Podkreśliła, że J. W. nigdy nie mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. U w K. J. W. słuchany podczas tej rozprawy wyjaśnił, że przedmiotowy lokal został zakupiony w 2004 r. Następnie został przeprowadzony remont tego lokalu. Po zakończeniu remontu zamieszkał w lokalu nr [...] przy ul. U w K. Jednocześnie podkreślił, że zamieszkiwał zarówno w lokalu nr [...], jak i w lokalu nr [...], ponieważ wówczas byli jeszcze małżeństwem. Nocował w lokalu nr [...], a posiłki spożywał zarówno w lokalu nr [...] jak i [...]. K. W., córka M. W. i J. W. wyjaśniła, że w lokalu nr [...] mieszka od 2015 r., natomiast w latach 1994 r. do 2015 r. mieszkała w lokalu nr [...]. Dodała, iż nie było takiego momentu w tym czasie, aby na dłuższy okres czasu opuściła budynek przy ul. U w K. Gdy rodzice kupili sąsiedni lokal, nikt w tym lokalu nie mieszkał. Mieszkanie zostało wyremontowane. Po remoncie lokal stał pusty. Do lokalu nr [...] miał się wprowadzić jej brat, jednak tego nie uczynił. Lokal został dopiero zasiedlony w 2015 r., kiedy ona się do niego wprowadziła. Wyjaśniła, że jak rodzice byli jeszcze małżeństwem to razem mieszkali w lokalu nr [...] przy ul. U w K. W 2015 r. ojciec wyprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. U w K. Dodała, że jej tata nigdy nie mieszkał, nie nocował w lokalu nr [...] przy ul. U w K, jedynie przez krótkie okresy czasu ona tam bywała, zanim wprowadziła się do niego na stałe. W lokalu nr [...] przy ul. U w K nie było żadnych rzeczy ojca, znajdowały się tam jedynie meble przeniesione z lokalu nr [...] po remoncie. M. S. słuchana w charakterze świadka przyznała, że zna J. W. Do czasu kiedy mieszkał na terenie przedmiotowej nieruchomości łączyły ich zwyczajne relacje sąsiedzkie. W mieszkaniu nr [...] przy ul. U w K mieszkała M. W. wraz z rodzicami. Później po ślubie wprowadził się tam J. W. Państwo W. przez cały czas mieszkali w lokalu nr [...] przy ul. U K. Lokale nr [...] i [...] znajdują się obok siebie na 6 piętrze. Wyjaśniła, że często bywa na 6 piętrze ponieważ opiekuje się tam starszą osobą od około 5 lat. M. S. wyjaśniła, również, że przez kilka lat sprzątała nieruchomość przy ul. U w K. Kilkukrotnie widziała jak z lokalu nr [...] wychodzi K W., natomiast nigdy nie widziała, aby z tego lokalu wychodził J. W. Z. G. mieszkaniec budynku przy ul. U w K wyjaśnił, że zna J. W. Gdy J. W. mieszkał przy ul. U w K to mieszkał z M. W. w lokalu nr [...]. Nigdy nie mieszkał w lokalu nr [...]. Gdy schodził od znajomych z 8 piętra to kilkakrotnie widział jak K. W. wychodzi z lokalu nr [...]. Nigdy nie widział, żeby z lokalu nr [...] wychodził J. W.

Zdaniem organu, z wyjaśnień M. W., jak i świadków: K. W., M. S. i Z. G. wynikało jednoznacznie, że w sytuacji, gdy J. W. nie przebywał i nie przebywa w sposób stały w rzeczonym lokalu, to lokal ten nie stanowił i nie stanowi miejsca pobytu stałego wymienionego. Dlatego organ odwoławczy stwierdził, że organ gminy w K mając na względzie fakt, iż 30 kwietnia 2007 r. J. W. faktycznie w lokalu przy ul. U w K nie przebywał, prawidłowo uznał, iż w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym należy anulować czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu pobytu stałego J. W. pod wskazanym wyżej adresem, która to czynność już od samego początku była wadliwa.

W ocenie Wojewody poczynione przez Prezydenta Miasta ustalenia zostały dokonane w sposób właściwy, a naruszenia przepisów art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności nie stwierdzono.

Organ wskazał, że organ I instancji przeprowadził także dowód z druku zameldowania na pobyt stały pana J. W. (o co wnioskował pełnomocnik), jak również przesłuchał wszystkich świadków zawnioskowanych przez strony. Organ odwoławczy uznał materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie za wystarczający i odstąpił od przesłuchania świadków wskazanych w odwołaniu.

Czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ gminy właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygować błędny wpis ewidencyjny. Czynności tej, czyli wyeliminowania błędnego wpisu do ewidencji ludności dotyczącego zameldowania na pobyt stały, organ administracji publicznej dokonuje na podstawie przepisów art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, tak jak uczynił Prezydent Miasta w zaskarżonej decyzji z 30 maja 2018 r., znak: [...], którą organ odwoławczy uznał za prawidłową.

W ocenie Wojewody, czynność materialno-techniczna polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego J. W. została dokonana nieprawidłowo i jako niezgodna z przepisami prawa powinna zostać anulowana. Rejestracja pobytu stałego nastąpiła bowiem w wyniku - wprowadzenia w błąd organu meldunkowego i nie powinna w ogóle zaistnieć, skoro J. W., w dacie zgłaszania pobytu stałego faktycznie w rzeczonym lokalu w sposób stały nie przebywał.

Podkreślenia wymaga, iż bez znaczenia w sprawie o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania (w przeciwieństwie do spraw o wymeldowanie) pozostają natomiast przyczyny, które spowodowały, iż dana osoba nie przebywała pod wskazanym w zgłoszeniu adresem. Osoba ubiegająca się o zameldowanie powinna zamieszkiwać pod danym adresem w czasie dokonywania zameldowania. Ma ono bowiem potwierdzać stan aktualny, a nie przeszły lub przyszły. Kwestia ewentualnego konfliktu pomiędzy stronami postępowania, nie może również być przedmiotem postępowania o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania, które sprowadza się tylko do zbadania i ustalenia, czy osoba ubiegająca się o zameldowanie spełniła wszystkie przesłanki zameldowania określone w ustawie o ewidencji ludności.

Wojewoda podkreślił, iż kwestie meldunkowe są związane z rejestracją określonego stanu faktycznego, a nie prawnego. Wpis do rejestru musi być zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym. Jeżeli zaś wpis od początku nie był zgodny z rzeczywistością, to obowiązkiem organu meldunkowego było wyeliminowanie z obrotu prawnego takiego wpisu w drodze decyzji administracyjnej, jak w przedmiotowej sprawie prawidłowo uczynił Prezydent Miasta.

W skardze do WSA w Krakowie J. W. zaskarżonej decyzji zarzucił:

- bezzasadne nieuwzględnienie zawartych w odwołaniu wniosków w trybie art. 10 k.p.a., art. 75 k.p.a o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych świadków - na okoliczność, że w dacie zameldowania J. W. zamieszkiwał w lokalu przy ul. U w K,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie odwołania mimo tego, że zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a poprzez:

- błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, polegające na dowolnym uznaniu, że w dacie zameldowania nie zamieszkiwał on w lokalu mieszkalnym przy ul. U,

- zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie aktu stosowania prawa na domysłach, przypuszczeniach i domniemaniach, zamiast na rzeczywiście stwierdzonych faktach,

- bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych mimo tego, iż zmierzały one dla wyświetlenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 k.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej sprawy,

- w konsekwencji powyższego także z naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) - przez ich jego nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych dla takiego postąpienia, a także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego postąpienia.

W odpowiedzi na skargę Urząd Wojewódzki, podtrzymując w całości stanowisko organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1317), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 ppsa.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w nin. sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U z 2016 r. poz. 722 ze zm.). W świetle przepisów tej ustawy obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego i czasowego wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, iż nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Wykonanie obowiązku meldunkowego w postaci zameldowania lub wymeldowania polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 24 i nast. ustawy) właściwemu organowi, który dokonuje ich rejestracji, będącej czynnością materialno-techniczną, rodzącą skutki prawne. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie (art. 31, art. 35).

W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organ, w myśl przepisu art. 25 ust. 1 ww. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 , obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. Dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu.

Również w stanie prawnym obowiązującym w dacie zameldowania skarżącego zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.2006.139.993) pobytem stałym było zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, zgodnie z art. 9 ust. 2b tej ustawy - zameldowanie w lokalu służyło wyłącznie celom ewidencyjnym i miało na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, a art. 10 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy stanowił, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Przepis ten, jak trafnie wskazały organy, wskazuje na obowiązek weryfikacji przez organ prawidłowości danych zgłaszanych przez osoby dokonujące obowiązku meldunkowego. W tym trybie może także nastąpić uchylenie (unieważnienie lub anulowanie) czynności materialno-technicznej zameldowania.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w przypadku błędu przy czynności zameldowania organ powinien wykreślić nieprawidłowy wpis w drodze czynności materialno-prawnej. Z uwagi na ochronę praw jednostki należy skorygować błędny zapis w drodze decyzji. W razie powzięcia informacji, że zameldowanie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych danych organ meldunkowy powinien skorygować błędny wpis ewidencyjny poprzez wydanie rozstrzygnięcia uchylającego czynność materialno-prawną polegającą na zarejestrowaniu faktu zameldowania. Ujawniona sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi na zgłoszeniu meldunkowym, a stanem faktycznym i prawnym, o którym wiadomość dotarła do organu musi zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji i odpowiednio rozstrzygnięta.

Podkreślić jednak należy, że aby organ gminy mógł uchylić dokonaną czynność to musi ustalić, że fakt nieprawidłowego wpisu zameldowania jest oczywisty. W razie natomiast jakichkolwiek wątpliwości anulowanie wpisu nie jest możliwe.

Wg organu pierwszej instancji spełnione zostały przesłanki do anulowania czynności zameldowania. Ocenę tą podzielił organ odwoławczy, stwierdzając, że organ pierwszej instancji dopełnił wszelkich starań w celu obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy.

Oceny tej nie podziela Sąd rozpoznający nin. sprawę.

Pomimo prawidłowego uznania, że w niniejszej sprawie należało zbadać, czy w dacie rejestracji pobytu stałego, tj. 30 kwietnia 2007 r. J. W. faktycznie w lokalu nr [...] przy ul. U w K przebywał z zamiarem stałego przebywania, w ocenie Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby wpis zameldowania - w sposób oczywisty - był fikcyjny.

Bezsporne jest, że skarżący i uczestniczka postępowania mieszkając w lokalu nr [...] nabyli w grudniu 2004 r. położone na tym samym piętrze mieszkanie nr [...], które objęli w posiadanie, a następnie remontowali przez ok. rok (skarżący osobiście wykonywał remont). Do lokalu nr [...], po remoncie, przenieśli meble z mieszkania [...]. We wrześniu 2015 r. skarżąca wymieniła zamki w jednym i drugim mieszkaniu.

Bezsporne też jest, że zameldowanie skarżącego nastąpiło na jego wniosek z dnia 30 kwietnia 2007 r., a fakt przebywania pod wskazanym w zgłoszeniu adresem ul. U nr domu [...] nr lokalu [...] w K potwierdziła M. W.

Sporne pozostaje to, czy skarżący przebywając (mieszkając) z żoną i dziećmi w lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. U w K w dniu 30 kwietnia 2007 r. mieszkał (przebywał z zamiarem stałego pobytu) w lokalu [...], gdzie w tym dniu został zameldowany na pobyt stały, zgodnie z oświadczeniem jego i jego żony zawartym w ww. zgłoszeniu.

W trakcie nin. postępowania M. W., oświadczyła, że J. W. nigdy nie mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. U w K, a zameldowanie byłego męża pod powyższym adresem w dniu 30 kwietnia 2007 r. nastąpiło ponieważ w spółdzielni mieszkaniowej uzyskała informację, że skoro jest właścicielem przedmiotowego lokalu, to musi być ktoś zameldowany, aby można było naliczać opłaty. Podała, że mąż faktycznie zamieszkiwał z nią w lokalu nr [...] aż do września 2015 r., kiedy to wyprowadził się do D, a w lokalu nr [...] przy ul. U w K zamieszkała ich córka K. W.

Dając wiarę powyższym wyjaśnieniom organ w żaden sposób nie dokonał ich weryfikacji i ocenie. Przede wszystkim nie wyjaśnił, czy dla naliczenia opłat za mieszkanie spółdzielnia mieszkaniowa rzeczywiście wymagała zameldowania kogoś w mieszkaniu, czy od kupna mieszkania w grudniu 2004 r. do 30 kwietnia 2007 r. opłaty takie nie były naliczane (co jest mało prawdopodobne), dlaczego oceniono wyjaśnienia M. W. za bardziej wiarygodne od wyjaśnień skarżącego skoro różnią się one od oświadczenia, które złożyła w zgłoszeniu pobytu stałego w 2007 r. Nie wyjaśniono w jakim celu strony zdecydowały się na generalny remont mieszkania i przeprowadziły go w 2005 r. aby następnie "stało puste" przez kolejne 10 lat. Nie wyjaśniono w końcu, dlaczego zostały wymienione zamki w drzwiach m.in. do lokalu [...] skoro skarżący, wg M. W. "ani jednego dnia nie zamieszkiwał" w tym lokalu, a wg córki - " nie miał swoich rzeczy" w tym mieszkaniu.

Organ nie ocenił też zeznań świadków. Stwierdzili oni zgodnie, że nie widzieli "nigdy", aby do mieszkania nr [...] wchodził , czy z niego wychodził skarżący, ale wg świadka M. S. mieszkanie nie stało puste skoro "wydaje się" jej, że córka stron mieszka w tym lokalu od momentu jego kupienia (co nie jest zgodne z prawdą, gdyż K. W. zamieszkała w nim w 2015 r.). Jednocześnie świadek zeznała, że nigdy nie rozmawiała ze skarżącym na temat tego, czy zamieszkuje on w lokalu nr [...]. Podobnie świadek Z. G., pomimo, że zeznał, że nigdy nie rozmawiał z państwem W. na temat lokalu nr [...] i był w nim tylko raz (ok. 5 lat temu pomagał przestawić biurko), to stwierdził, że skarżący mieszkał w lokalu nr [...], a nie w lokalu nr [...]. Co ciekawe, podobnie jak poprzedni świadek, nie stwierdził aby odniósł wrażenie, że mieszkanie stoi puste. Zeznał natomiast, że od jego kupienia mieszkała w nim pani K.

Organy nie wyjaśniły też dlaczego nie dały wiary skarżącemu, że po kupieniu mieszkania i wyremontowaniu go, zamieszkał w nim (przeniósł do niego część rzeczy z lokalu nr [...], nocował, przygotowywał posiłki).

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, wbrew dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, który mógłby ewentualnie prowadzić do ustalenia, że przedmiotowa czynność materialno-techniczna dotknięta jest wadą, co mogłoby w konsekwencji doprowadzić do jej uchylenia.

Wprost przeciwnie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie daje żadnych podstaw, do wydania skarżonego rozstrzygnięcia. Organy nie wykazały, iż zameldowanie skarżącego na pobyt stały pod oznaczonym adresem, nastąpiło z tego typu naruszeniem konkretnych przepisów prawa (w tym obowiązującej wówczas ustawy z 10 kwietnia 1974 r.), które mogłoby skutkować obecnie władczym anulowaniem tej czynności.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych zarówno w stanie prawnym obowiązującym w dacie spornego zameldowania, jak i obecnie, rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Dlatego też podstawę do zameldowania powinno stanowić ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywała pod danym adresem z zamiarem przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu. Jedynie jeśli zostanie wykazane w sposób jednoznaczny, że przesłanka powyższa nie została spełniona, to czynność materialno-techniczna zameldowania może zostać uchylona w drodze decyzji.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, stan faktyczny ustalony przez organy w przedmiotowej sprawie, nie pozwala na anulowanie czynności materialno --technicznej z dnia 30 kwietnia 2007 r. zameldowania skarżącego w ww. lokalu, dokonanej ponad 10 lat wcześniej we właściwym trybie przez uprawniony organ administracji publicznej na zgodny wówczas wniosek skarżącego i jego żony.

Powyżej opisana decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. została zatem wydana zarówno z naruszeniem przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie przeprowadził wszechstronnej, dokładnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również - w konsekwencji powyższego - z naruszeniem art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności przez jego nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw faktycznych dla takiego rozstrzygnięcia.

Powyższe przepisy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. naruszył także organ odwoławczy, który dowolnie, bez przeprowadzenia w tym zakresie dowodów (pomimo takiego wniosku), powielił stanowisko organu pierwszej instancji.

Ponownie prowadząc postępowanie organ uwzględni powyższe rozważania, przeprowadzi dowody wnioskowane przez drugą stronę, tj. skarżącego i na ich podstawie ustali, czy zebrane dowody pozwalają na jednoznaczne przyjęcie, że wbrew zgłoszeniu zameldowania na pobyt stały z dnia 30 kwietnia 2007 r. skarżący nie przebywał w lokalu nr [...] z zamiarem stałego w nim pobytu.

Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ppsa w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (zwrot wpisu i kosztów zastępstwa prawnego) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa.