Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 117/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K.Z. i R.Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], podjętą na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania K.Z. i R.Z. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], którą wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wyburzeniu ścian działowych, przebudowie istniejącej kuchni z przeznaczeniem na łazienkę, wymianie drzwi zewnętrznych i wewnętrznych, wymianie starego parkietu w lokalu mieszkalnym nr 3 w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] (działka nr 15/12, AM-2, obręb K. we W. - Wojewoda D. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że zamiar wykonania opisanych wyżej robót budowlanych K.Z. i R.Z. zgłosili do Prezydenta W. w dniu 30 maja 2011 r.

Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia, stwierdzając, że zgłoszone roboty budowlane polegające na rozbiórce ścian działowych oraz na zaadaptowaniu pomieszczenia w którym obecnie znajduje się kuchnia z przeznaczeniem na łazienkę - stanowią przebudowę lokalu mieszkalnego.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wnieśli K.Z. i R.Z..

Organ odwoławczy wezwał odwołujących do uzupełnienia zgłoszenia o:

1. przedłożenie czytelnej dokumentacji technicznej jednoznacznie określającej aktualny oraz projektowany stan lokalu mieszkalnego (tj. na odrębnych rysunkach zaopatrzonych w stosowną legendę), w odniesieniu do zakresu przewidywalnych robót budowlanych, w szczególności poprzez wskazanie rozwiązań projektowych dotyczących wyposażenia technicznego lokalu (instalacji wodociągowej zimnej i ciepłej wody, kanalizacji sanitarnej, wentylacji, instalacji gazowej i elektrycznej lokalu) w nawiązaniu do istniejącej instalacji wewnętrznej leżącej w częściach wspólnych budynku;

2. pisemne wyjaśnienie dot.zlokalizowania kuchni w przedmiotowym lokalu.

Po dokonaniu analizy - uzupełnionej przez skarżących dokumentacji, organ odwoławczy pismem z dnia 15 listopada 2011r. wezwał zgłaszających do skorygowania zgłoszenia poprzez doprowadzenia zamierzenia budowlanego do zgodności z § 79 ust. 1 i § 93 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Strony skorygowały i uzupełniły przedłożoną organowi dokumentację.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że planowane roboty budowlane dotyczyć będą (m.in.) zaadaptowania kuchni na łazienkę, zlokalizowania aneksu kuchennego w pokoju dziennym oraz likwidacji łazienki i toalety na tzw. "garderobę". W związku z powyższym badane zgłoszenie przewiduje wyburzenie określonych we wniosku ścianek działowych oraz wykonanie wentylacji grawitacyjnej dla aneksu kuchennego poprzez podłączenie otworu odprowadzającego powietrze do istniejącego w budynku pionu wentylacyjnego. Ponadto w ocenie tutejszego organu przewidywane zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń będą także wymagały "przedłużenia" instalacji wodociągowej zimnej i ciepłej wody do aneksu kuchennego.

W nawiązaniu do powyższego, organ odwoławczy podkreślił, że w zakresie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane (dotyczącym wyjątków od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę) nie występują opisywane wyżej roboty budowlane. W tym kontekście, w przekonaniu organu odwoławczego, brak jest podstaw ku temu, aby kwalifikować przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, jako remont. Sprzeciwia się temu, bowiem ustawowa definicja normatywnego pojęcia "remontu". Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zdaniem organu, w tym względzie wyraźnie widać brak jakiejkolwiek korespondencji między zgłoszonym zamierzeniem inwestycyjnym, a ustawową definicją normatywnego pojęcia "remont", stąd wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizowana inwestycja stanowi w ocenie organu odwoławczego, podobnie jak przyjął organ pierwszej instancji - przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7 a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z w/w art. 3 pkt 7a - pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Ustawa Prawo budowlane, podobnie jak inne obowiązujące akty prawne nie definiuje pojęć "parametr użytkowy’ i "parametr techniczny". W braku definicji ustawowych należy więc stosować językową wykładnię tych pojęć.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku wyrazów obcych autorstwa Władysława Kopalińskiego, parametrami są wielkości liczbowe wyznaczające stan układu fizycznego albo charakterystyczne wielkości różnych urządzeń, procesów. Podobna definicja została sformułowana w Słowniku języka polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN. Pozwala to w ocenie organu odwoławczego - na stwierdzenie, że parametrem użytkowym i technicznym będą wszelkie wielkości (wyrażane w jednostkach miary, wagi, nachylenia etc.) elementów użytkowych (np. dachu, okna, schodów, balkonu, drzwi) i technicznych (np. ciężaru konstrukcji, odporności przeciwpożarowej), które występują w przypadku danego obiektu budowlanego.

W świetle powyższego organ podkreślił, że ze względu na rodzaj zastosowanej wentylacji inne są wymagania dotyczące strumienia powietrza, który musi obsłużyć system wentylacyjny. Bowiem dla wentylacji stosowanej przy użyciu kuchni gazowej lub węglowej wynosi on 70 m3/h, zaś dla kuchni elektrycznej w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym - od 30 do 50 m3/h. Ponadto konieczność zapewnienia odpowiedniego strumienia powietrza zależna jest także od rodzaju pomieszczenia i liczby znajdujących się tam ludzi. Toteż pomieszczenie przeznaczone do stałego i czasowego pobytu ludzi wymaga 20 m3/h/osobę, natomiast łazienka już 50m3/h (zob. PN-83/B-03430 "Wentylacja w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej. Wymagania").

Zdaniem Wojewody analizowany zamiar budowlany polegający na zaadaptowaniu kuchni na łazienkę, zlokalizowaniu aneksu kuchennego w pokoju dziennym oraz likwidacji łazienki i toalety na tzw. "garderobę" musi prowadzić do zmiany parametru użytkowego wskazanych pomieszczeń poprzez uwzględnienie konieczności dostosowania wielkości przerobowej strumienia powietrza wentylacji do projektowanego przeznaczenia izb. Stąd też tutejszy organ wezwał zgłaszających do wykazania zapewnienia dla aneksu kuchennego odpowiedniej wentylacji grawitacyjnej oraz odprowadzenia powietrza z pomieszczenia dodatkowym otworem wywiewnym, usytuowanym nie więcej niż 0,15m poniżej płaszczyzny sufitu, i albowiem parametr charakteryzujący wielkość strumienia powietrza jest inny dla pomieszczenia z aneksem kuchennym, aniżeli dla pomieszczenia nieprzeznaczonego na wskazaną wyżej funkcję, co też znajduje swoje odbicie w § 93 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strony postępowania skorygowały zgłoszenie we wskazanym wyżej zakresie, co pozwoliło organowi odwoławczemu stwierdzić, iż mamy do czynienia w sprawie (w związku z koniecznością wykonania stosownej wentylacji) z przebudową lokalu w rozumieniu art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego, która to nie podlega zwolnieniu z obowiązku pozwolenia na budowę. W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła K.Z. i R.Z., zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1. tj. naruszenie art. 3 pkt 7a w związku z art. 28 ust. 1 i 29 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zgłoszone roboty budowlane stanowią przebudowę obiektu budowlanego wymagającą wydania decyzji pozwolenia na budowę, podczas gdy są to prace w istocie zbliżone do remontu i wymagają jedynie zgłoszenia do właściwego organu;

2. tj. naruszenie art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmiana funkcji poszczególnych pomieszczeń wewnątrz samodzielnego lokalu mieszkalnego jest zmianą parametrów użytkowych obiektu budowlanego (budynku);

II. naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. tj. naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli, w szczególności niewyjaśnienie które zgłoszone prace budowlane w ocenie organu wymagają uzyskania pozwolenia na budowę;

2. tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, co doprowadziło do przyjęcia, że na skutek zgłoszonych prac budowlanych nastąpi zmiana parametrów użytkowych lokalu.

Zdaniem skarżących nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego pojmowanego w myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jako: a)budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b)budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c)obiekt małej architektury.

Skarżący zauważyli, że roboty budowlane polegające na wyburzeniu ścian nośnych w budynku niewątpliwie ingerują w konstrukcję obiektu budowlanego (budynku) i dlatego mieszczą się w pojęciu "przebudowy". Przebudowa zmienia bowiem konstrukcję budynku. Ustalenia organów obu instancji wskazywały, że zgłoszone prace nie dotyczą elementów konstrukcyjnych budynku a polegają m.in. na zmianie układu poszczególnych pomieszczeń przez zmianę ścianek działowych zmianę funkcji pomieszczeń. Wewnętrzna ścianka działowa nie stanowi samo w sobie obiektu budowlanego ani też nawet jego części. Zakres przedmiotowych prac jest taki, że zamykają się one w ramach jednego lokalu mieszkalnego i nie dotyczą całości budynku. Przebudowa natomiast następuje wtedy, gdy dochodzi do zmian w parametrach technicznych lub użytkowych całego budynku a nie poszczególnych pomieszczeń wewnątrz lokalu mieszkalnego. Jeżeli natomiast inwestor planuje wyburzyć ściankę działową, która nie jest ścianą nośną, a tym samym jej wyburzenie nie wpłynie na stan techniczny budynku oraz nie będzie decydowało to o przestrzennym wydzieleniu samodzielnych lokali mieszkalnych, to prace te w ocenie skarżących - nie będą się mieścić w pojęciu przebudowy. Skarżący powołali się m.innymi na wyrok WSA w Warszawie w wyroku z 27 października 2004 r. (sygn. IV SA 1537/03) stwierdzający iż: przepis art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane dotyczy jedynie sytuacji, gdy bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wybudowano obiekt budowlany lub jego część. Natomiast wewnętrzna ściana działowa nie stanowi sama w sobie obiektu budowlanego ani też jego części. Przeciwne rozumienie prowadziłoby do wniosku, że każdy element składowy budynku (np. pełniący funkcję dekoracyjną filar) stanowi jego część w rozumieniu przepisu art. 48. Zdaniem skarżących powyższa teza jest niezwykle istotna w kontekście przyjętej przez Wojewodę wykładni dla parametrów technicznych i użytkowych, która w ocenie skarżących jest błędna, gdyż w przypadku jej stosowania pozwolenia na budowę wymagałaby np. instalacja sufitu podwieszanego, gdyż zmienia kubaturę pokoju.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia artykułu 8 i 107 k.p.a. skarżący stwierdzili, że przynajmniej część zgłoszonych prac opisanych w decyzji nie podlegała obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia właściwemu organowi. W ocenie skarżących zachodzi konieczność jednoznacznego ustalenia przez organ odwoławczy charakteru prawnego wszystkich prac budowlanych.

W konsekwencji powyższego, skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.", zakres kontroli zaskarżonych do Sądu decyzji ograniczony jest do ich oceny zgodności z prawem.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm./, zwanej dalej "Prawem budowlanym", w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366).

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 28 ust.1 Prawa budowlanego istnieje swoiste domniemanie, iż rozpoczęcie robót budowlanych wymaga – co do zasady – legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od powyższej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 powoływanej ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia na budowę.

Z kolei w przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Również wyliczenie owych robót podlegających zgłoszeniu ma charakter zamknięty.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że w dniu 30 maja 2011r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego we W. zgłoszenie K.Z. i R.Z. zamiaru wykonania robót budowlanych w lokalu mieszkalnym nr 3 położonym we W. przy ul. [...]. W zgłoszeniu tym wskazano, że planowany zakres prac obejmuje:

1.Wyburzenie ściany działowej łączącej przedpokój z dużym pokojem

2.Wyburzenie ściany działowej łączącej łazienkę z toaletą

3.Wyburzenie ściany działowej łączącej przedpokój z łazienką i toaletą

4. Wyburzenie fragmentu ściany działowej przy korytarzu prowadzącym do kuchni. 5. Wymiany drzwi zewnętrznych i wewnętrznych

6. Wymianę starego parkietu na płytki ceramiczne i/lub panele/parkiet

7. Zaadaptowanie pomieszczenia w którym obecnie jest kuchnia na łazienkę w tym:

- zamknięcie dopływu gazu przez uprawnionego pracownika PGNiG i późniejszą zabudowę ścianką regipsową rury z gazem

- zmianę grzejnika ze standardowego na łazienkowy.

Niesporne jest również w sprawie, że decyzją z dnia [...] r., Nr [...] z powołaniem się na przepis art.30 ust.6 pkt.1 w/w ustawy Prawo budowlane - organ I instancji zgłosił sprzeciw w sprawie, cyt.: "robót budowlanych polegających na wyburzeniu ścian działowych, przebudowie kuchni z przeznaczeniem na łazienkę, wymianie drzwi zewnętrznych i wewnętrznych, wymianie starego parkietu w lokalu mieszkalnym nr 3 w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] (działka nr 15/12; AM-2, obręb K.) we W. objętych zgłoszeniem z dnia 30.05.2011 r." Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że projektowane roboty budowlane polegające na rozbiórce ścian działowych oraz na zaadaptowaniu pomieszczenia w którym obecnie znajduje się kuchnia z przeznaczeniem na łazienkę - polegają faktycznie na przebudowie lokalu mieszkalnego. Roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu mieszkalnego nie odpowiadają w ocenie tegoż organu - żadnemu z rodzajów inwestycji zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ zauważył, że wprawdzie w zgłoszeniu inwestorów złożonym w dniu 30 maja 2011r. wymieniono roboty budowlane (wymiana drzwi zewnętrznych i wewnętrznych, wymiana parkietu) nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, jednak w związku z objęciem zgłoszeniem również robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę należało orzec jak w sentencji decyzji.

Organ odwoławczy uznając co do zasady trafność wniesionego sprzeciwu przez organ I Instancji w oparciu o przepis art.30 ust.6 pkt.1 Prawa budowlanego, stwierdził za organem I instancji, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne stanowi przebudowę w rozumieniu art.3 pkt.7a ustawy Prawo budowlane.

Wskazać należy, że zgodnie z art.30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, ustawy, organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, przyjął, że wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu co do całości zgłoszenia było konieczne.

W ocenie Sądu, jeżeli zgłoszenie w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obejmuje kilka odrębnych robót /prac/ budowlanych, których wykonanie może nastąpić niezależnie, a tylko niektóre z nich mogą wymagać pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), to organ uprawniony jest do wniesienia sprzeciwu jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia. W pozostałym zakresie rozstrzygnięcie sprawy (milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych) nastąpi przez nie wniesienie sprzeciwu - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego /por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 688/06 - ONSAiWSA 2008 r. Nr 4, poz. 66/.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w istocie przyjmując za konieczne zgłoszenie sprzeciwu co do wszystkich robót objętych zgłoszeniem, mimo że część planowanych prac remontowych wskazywałaby, że nie jest wymagane na nie pozwolenie na budowę (wymiana drzwi, wymiana parkietu oraz wyburzenie ścianek działowych/, naruszył nie tylko przepisy procedury administracyjnej (art. 7-11 k.p.a.), lecz także w/w art.30 ust.6 pkt.1 Prawa budowlanego.

Wspomnieć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że tak montaż drzwi wewnętrznych, jak i wymiana stolarki drzwiowej z zachowaniem tych samych wymiarów jak stolarka wymieniana, nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę /por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2010r., sygn.akt II S.A./Kr 864/10, Lex nr 753672; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2008r., sygn.akt II S.A./Lu 202/08, Lex nr 492002/.

Również w kwestii ścianek działowych akceptowany jest w orzecznictwie pogląd, że gdy ścianka działowa nie jest elementem konstrukcyjnym budynku ani innym wpływającym na jego przeznaczenie lub stan techniczny, to nie można uznać, iż jest to robota budowlana istotna z punktu widzenia Prawa budowlanego podlegająca jego regulacji /por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2004r., sygn.akt IV S.A. 1255/03, Lex nr 164454/.

Istotne jest przy tym także i to, że zakres zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu /rozstrzygnięcia/ - nie obejmuje prac związanych ze zlokalizowaniem aneksu kuchennego w pokoju dziennym. Mogłoby to wskazywać, na milczącą zgodę organu w tym zakresie.

Okoliczność ta choć bardzo istotna, umknęła uwadze organowi II instancji. Podkreślenia przy tym wymaga to, że organ odwoławczy uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i przyjmując za tym organem, że w sprawie mamy do czynienia z przebudową, skoncentrował się przede wszystkim właśnie na pracach związanych z zlokalizowaniem aneksu kuchennego w pokoju dziennym, a które pominięte zostały w sprzeciwie zgłoszonym przez organ I instancji.

W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i odniesienia ich do sytuacji prawnej, co prowadzi do wniosku, że brak było dostatecznych podstaw do wydania w sprawie zaskarżonej decyzji. Uchybienia te dają zaś podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77, 80 k.p.a. oraz art.107 § 3 k.p.a., a ze względu na swój charakter uchybienia te mogły mieć istotny wypływ na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe, zaskarżona decyzja musiała być wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a.. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a., a orzeczenie zawarte w pkt. II sentencji znajduje uzasadnienie w art. 152 tejże ustawy.

Na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż zważywszy, że instalacje wewnętrzne stanowią część obiektu budowlanego ich rozbudowa nie podlega samodzielnej kwalifikacji i ex definitione nie jest rozbudową tego obiektu lub jego części. Rozbudowę instalacji wewnętrznych obiektu budowlanego należy postrzegać i kwalifikować jako element zmiany tegoż obiektu budowlanego, który w zależności od charakteru zakresu prac może prowadzić do jego przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. O ile w wyniku takich prac nie dochodzi jednak do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji - nie stanowią one robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 oraz art. 28-30 Prawa budowlanego i nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, albo ich zgłoszenia por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2008 r., sygn.akt II S.A./Kr 797/08, LEX nr 509918/.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przyjęcie w sposób kategoryczny, iż nawet nieznaczne zwiększenie długości sieci technicznych, każdorazowo wpływa na zmianę parametru charakterystycznego istniejącego obiektu, nie znajduje uzasadnienia /por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2010r., sygn.akt II OSK 858/09, LEX nr 597915/.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia, mając także na uwadze, że wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. W konsekwencji organ odwoławczy nie może na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. W takim przypadku organ powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania /por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn.akt II OSK 1048/10, LEX nr 1083500/.

H.B.11.05.2012 r.