Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1029/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 76 ust. 1, art. 365 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz J. Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania J. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pn. [...[ J. Z. (dalej "Strona", "Skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] orzekającej o wstrzymaniu użytkowania przebudowanej instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył nowy termin wstrzymania instalacji na dwa miesiące od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej "[...] WIOŚ", decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] , wydaną na podstawie art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś, wstrzymał użytkowanie przebudowanej instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, prowadzonej przez Stronę wobec ujawnienia w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania, że przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska określone dla nowo zbudowanych lub przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, o których mowa w art. 76 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o fakcie oddania do eksploatacji ww. instalacji.

Strona odwołała się od ww. decyzji wnosząc ojej uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji w całości lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie Strona wniosła o przeprowadzenie w trybie art. 136 Kpa dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie pism Wójta Gminy [...] , decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., protokołów kontroli nr [...], [...] oraz [...], umowy zlecenia, faktury VAT.

W odwołaniu Strona wskazała, że organ błędnie uznał, że linie technologiczne nr 1, nr 2 i nr 3 stanowią jedną instalację. W ocenie Strony są to trzy różne instalacje, każda z trzech linii posiada niezależny ciąg technologiczny, a w konsekwencji każda z nich może działać w sposób autonomiczny. Ponadto, linia nr 3 znajduje się w innym budynku niż dwie pozostałe linie, natomiast linie nr 1 i nr 2 zlokalizowane są w oddzielnych nawach tego samego budynku. Ponadto Strona wskazała, że linie technologiczne nr 1 i 2 nie były objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, były one oddane do użytkowania przed 2008 r., co potwierdzają protokoły kontroli [...] WIOŚ nr [...], [...] i [...] i nie były one przebudowywane, a jedynie dokonywano na nich bieżącej naprawy i usprawnień technicznych, które nie podlegały przepisom prawa budowlanego i w żaden sposób nie wpłynęły na zmianę ich przepustowości. Wobec powyższego w ocenie Strony wobec linii technologicznej nr 1 i 2 nie można zastosować przepisów art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś.

Strona podniosła jednocześnie, że organ wydając zaskarżoną decyzję stworzył zagrożenie dla środowiska, gdyż w jej wyniku nastąpi ograniczenie możliwości zagospodarowania odpadów w regionie [...]. Strona złożyła wniosek do [...] WIOŚ o wyznaczenie terminu usunięcia naruszenia, jednak organ się do niego nie przychylił, nie wyjaśniając przy tym powodów.

Organ II instancji, jak wskazano na wstępie uchylił decyzję organu I instancji, ale tylko w zakresie terminu wstrzymania instalacji. W pozostałym zaś zakresie decyzję [...] WIOŚ utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że od [...] czerwca 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r. [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę na terenie Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego [...] J. Z., [...], [...], zwanego dalej "PPH [...]". W trakcie kontroli, potwierdzonej Protokołem kontroli Nr [...], [...] WIOŚ ustalił, że strona eksploatuje instalację do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, na którą składają się 3 linie sortownicze do mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych o wydajności 360 000 Mg/rok - linia nr 1, nr 2 oraz linia nr 3 wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego oraz 9 bioreaktorów membranowych (3 z nich w trakcie rozruchu technologicznego) o wydajności 114 000 Mg/rok. Jednocześnie [...] WIOŚ ustalił, że instalacja w obecnym kształcie eksploatowana jest przez stronę od dnia [...] marca 2016 r., po dokonaniu jej przebudowy polegającej na rozbudowie o linię sortowniczą nr 3 wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. stronie udzielono pozwolenia na użytkowanie hali wykorzystywanej dla potrzeb nowej linii sortowniczej wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego. Jednocześnie [...] WIOŚ nie został poinformowany zgodnie z art. 76 ust. 4 ustawy Poś o planowanym terminie oddania do użytkowania lub zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

[...] WIOŚ ustalił w trakcie czynności kontrolnych, że przebudowana instalacja oddana do użytkowania nie spełnia następujących wymagań w zakresie ochrony środowiska:

1) Nie zastosowano wszystkich wymaganych rozwiązań technologicznych i środków technicznych wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody a to::

a) Pkt II.18, stanowiącego, że: "odpady przed segregacją magazynowane będą wewnątrz hali, w przypadku konieczności magazynowania poza halą przykrywane będą plandekami". Odpady magazynowane są luzem na zewnątrz nowej hali sortowni na otwartym utwardzonym placu, bez przykrycia plandekami, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy Poś;

b) Pkt II.22, stanowiącego, że: "wyładowywać odpady przed segregacją poprzez zadaszony punkt zsypowy". Organ stwierdził, że brak jest zadaszonego punktu zsypowego przy hali sortowni, odpady są ładowane ładowarką przez otwarte wrota wejściowe hali z otwartego placu (zabezpieczonego z jednej strony murkiem oporowym, stycznym z halą sortowni) do rozrywarki worków ustawionej w części na otwartym placu i w części w hali sortowni przy kanale załadowczym linii technologicznej do sortowania odpadów lub na kanał załadowczy linii technologicznej, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy Poś;

c) Pkt III.1, nakazującego: "zlokalizowanie w budynku urządzeń do linii produkcji paliw alternatywnych i wyposażenie ich w skuteczne zabezpieczenia wibroakustyczne". Wymóg zrealizowany częściowo, rozdrabniarka i obudowane (szczelne) przenośniki doprowadzające odpady do rozdrabniarki i odbierające odpady rozdrobnione są zlokalizowane na zewnątrz budynku hali sortowni, na otwartym i utwardzonym placu, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś;

d) Pkt III.2, nakazującego: "wyposażenie wrót wejściowych do sortowni w kurtynę dźwiękoizolującą". Wrota wejściowe, gdzie prowadzony jest rozładunek nie są wyposażone w kurtynę dźwiękoizulującą, natomiast wyjścia, przez które wywożone są odpady wyposażone są w zamknięte wrota, a miejsce zsypów odpadów do kontenerów ustawionych na zewnątrz hali posiadają luźno zwisające kurtyny, co stanowi naruszenie 76 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś;

e) Pkt III.7, nakazującego: "uformowanie wzdłuż ogrodzenia zakładu pasa zieleni pełniącego funkcję strefy izolacyjnej złożonej z drzew i krzewów gatunków rodzimych". Wymóg zrealizowane częściowo, pas zieleni tylko od strony wschodniej (wjazdu) uformowany pas zieleni, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś;

f) Pkt III.13, nakazujący: "zaprojektować zadaszony punkt wyładowywania odpadów przed segregacją". Wymóg nie zrealizowany – ustalono jak w pkt b), co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś;

2) Nie uzyskano wymaganego pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji stanowiącej instalację wymienioną w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169), tj. do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę.

W toku postępowania odwoławczego strona pismem z dnia 14 lutego 2017 r. poinformowała o wykonaniu wszystkich wymaganych decyzją Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody, zmienioną decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. rozwiązań technologicznych i środków technicznych.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś stanowi, że w odniesieniu do nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji związanych z przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji użytkowanie, jeżeli w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania zostanie ujawnione, iż przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska, o których mowa w art. 76, i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o fakcie oddawania do eksploatacji instalacji lub obiektów.

Organ wyjaśnił, że prowadzona działalność zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.), zatem w przypadku przedmiotowej instalacji zastosowanie mają przepisy art. 76 ust. 2 ustawy Poś.

Dalej organ wskazał, że z protokołu kontroli Nr [...] wynika, że strona nie spełniła i nadal nie spełnia wybranych warunków określonych w decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Przekazane przez stronę pismem z dnia [...] lutego 2017 r. informacje nie potwierdzają wykonania wszystkich rozwiązań technologicznych i środków technicznych. Zdaniem organu odwoławczego z analizy przekazanych przez stronę dokumentów wynika, że nadal nie są zrealizowane następujące warunki:

1. pkt III.l - rozdrabniarka znajduje się poza halą sortowni, podczas gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zapisano, że urządzenia mają być zlokalizowane w budynku;

2. pkt III.2. - strona wybudowała zabudowę dźwiękoizolującą wrót wejściowych, podczas gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody mowa jest o wyposażeniu wrót wejściowych w kurtynę dźwiękoizolującą;

3. pkt III.7 – organ wskazał, iż uzasadnione wątpliwości budzi kwestia wykonania nasadzeń drzew z uwagi na porę zimową i występujące temperatury poniżej 0° C.

Jednocześnie organ wskazał, że z akt sprawy (w szczególności z informacji uzyskanych od strony) jednoznacznie wynika, że przebudowana instalacja jest użytkowana od [...] marca 2016 r., wobec powyższego nie minął termin 5 lat od oddania do użytkowania, o którym mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś, a [...] WIOŚ nie został poinformowany o fakcie oddania do użytkowania zgodnie z art. 76 ust 4 ustawy Poś.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że w oparciu o art. 372 Poś w przypadku usunięcia wszystkich stwierdzonych naruszeń [...] WIOŚ będzie zobligowany do wyrażenia zgody na podjęcie użytkowania przedmiotowej instalacji.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż z akt sprawy (Aneks Nr 3 do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla zakładu) jednoznacznie wynika, że instalacja objęta wnioskiem składa się z części mechanicznej i biologicznej. W skład części biologicznej wchodzą właśnie 3 linie sortownicze: nr 1, nr 2 i nr 3, natomiast część biologiczną stanowią tunele foliowe oraz bioreaktory. Powyższe potwierdza również decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] o pozwoleniu zintegrowanym, która wskazuje jednoznacznie z jakich elementów składa się instalacja będąca przedmiotem ww. pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem organu fakt znajdowania się poszczególnych linii sortowniczych w odrębnych budynkach również nie świadczy o tym, że są to odrębne instalacje w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 6 ustawy Poś. Z opisu procesu technologicznego ujętego w Protokole kontroli Nr [...], jak i z załącznika I do decyzji udzielającej stronie pozwolenia zintegrowanego wynika, że część mechaniczna i biologiczna instalacji jest ze sobą powiązana technologicznie. Również z wyjaśnień strony z dnia 30 czerwca 2016 r. wynika, że linie sortownicze jak i część biologiczna stanowią ciąg technologiczny. Nadto Strona w swoim stanowisku do Protokołu kontroli nr [...] nie podważyła ustaleń dotyczących ogólnych informacji o procesie technologicznym prowadzonym w instalacji. Wreszcie organ podniósł, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie wykonania [...] Planu Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023, przedmiotowa instalacja do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów ma status regionalnej instalacji do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (RIPOK). Wszystkie wyżej wskazane okoliczności potwierdzają, że linie sortownicze nr 1, nr 2 i nr 3 są jedynie elementami jednej instalacji i stanowią wraz z częścią biologiczną powiązany i zintegrowany układ technologiczny.

Wobec powyższych wyjaśnień, GIOŚ uznał za bezzasadny zarzut nieprawidłowego zakwalifikowania poszczególnych linii technologicznych jako jednej instalacji.

Organ wyjaśnił również, że stwierdzone przez [...] WIOŚ naruszenia dotyczą niezastosowania rozwiązań technologicznych i środków technicznych w części instalacji, tj. linii sortowniczej nr 3, która jest przedmiotem decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy tym decyzja organu I instancji dotyczy przebudowanej instalacji przetwarzania odpadów, a nie poszczególnych linii sortowniczych. Wobec powyższego również zarzut zastosowania przepisów art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś wobec linii sortowniczej nr 1 i nr 2 jest całkowicie bezzasadny.

Organ wyjaśnił również, że 5 letni termin, o którym mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś jest liczony od dnia oddania do użytkowania przebudowanej instalacji, a termin ten przypada na dzień [...] marca 2016 r. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś, jest bezzasadny.

Odnośnie kwestii etapowej realizacji przedsięwzięcia, dla którego określono środowiskowe uwarunkowania organ wyjaśnił, że chociaż przedsięwzięcie można realizować etapowo to eksploatacja/użytkowanie instalacji może mieć miejsce dopiero po zrealizowaniu wszystkich rozwiązań technologicznych i środków technicznych (etapowo bądź całościowo).

GIOŚ wskazał również, że przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była linia sortownicza nr 3, a nie nr 2. Wobec powyższego fakt posiadania zadaszonego punktu zsypowego przy linii sortowniczej nr 2 nie ma znaczenia w kontekście przebudowy instalacji w obszarze dobudowy linii sortowniczej nr 3. GIOŚ wskazał także, że z decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie wynika, że wrota wejściowe należy wyposażyć w kurtynę dźwiękoizolującą. Natomiast z umieszczonych w ww. decyzji zapisów nie wynika, aby dopuszczalne było zastosowanie rozwiązań alternatywnych, takich jak np. obudowa dźwiękoizolującą, a tym bardziej uznanie, że same wrota pełnią rolę dźwiękoizolującą.

Odnosząc się do kwestii nieprzychylenia się przez [...] WIOŚ do wniosku strony o wyznaczenie terminu usunięcia naruszenia GIOŚ wskazał, że wyznaczenie terminu pozostawiono uznaniu organu. W ocenie organu odwoławczego, [...] WIOŚ wyjaśnił dlaczego nie przychylił się do wniosku strony. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i z protokołu kontroli Nr OS [...] wynika, że działalność prowadzona przez stronę jest przedmiotem licznych interwencji społeczności lokalnej, w związku z uciążliwością odorową. Również sama kontrola przeprowadzona przez [...] WIOŚ w dniach [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., była kontrolą interwencyjną, tj. przeprowadzoną w związku z ww. zgłoszeniami. GIOŚ wskazał, że organ podejmując decyzję o wstrzymaniu użytkowania przedmiotowej instalacji zamiast wyznaczeniu terminu usunięcia naruszenia musi kierować się zarówno interesem strony, jak i szeroko pojętym interesem społecznym. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powyższe działania WIOŚ, tj. niewyznaczenie terminu usunięcia naruszenia były prawidłowe i nie budzą wątpliwości. Nie można zatem mówić o naruszeniu art. 367 ust. 2 ustawy Poś.

Odnosząc się do kwestii stworzenia zaskarżoną decyzją zagrożenia dla środowiska, w związku z ograniczeniem możliwości zagospodarowania odpadów w regionie [...] GIOŚ wyjaśnił, że [...] WIOŚ jako organ administracji działający na podstawie przepisów prawa, był zobligowany przepisami art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Poś do wstrzymania użytkowania instalacji w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa ww. przepisach. Wobec powyższego niedopuszczalnym jest w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przenoszenie ciężaru winy na organ administracji, w sytuacji gdy to strona nie zrealizowała wymaganych prawem rozwiązań technologicznych i środków technicznych.

Odnosząc się do zarzutu wyznaczenia przez [...] WIOŚ zbyt krótkiego terminu wstrzymania użytkowania instalacji GIOŚ wyjaśnił, że z protokołu kontroli Nr OS [...] wynika, że proces technologiczny prowadzony w przedmiotowej instalacji wynosi 4 tygodnie, zatem 2 miesięczny termin wstrzymania wydaje się wystarczający. Niemniej w związku z tym, że decyzja [...] WIOŚ nie stanie się ostateczna, z uwagi na wniesienie odwołania przez stronę, decyzję należało uchylić w części dotyczącej terminu wstrzymania i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. Z. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą PPHU [...] J. Z. [...], domagając się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) oraz utrzymanej ww. decyzją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – zwłaszcza w zakresie braku zabezpieczeń technicznych wymienionych w decyzji środowiskowej które stwierdzone zostały w toku kontroli zakończonej protokołem [...];

art. 97 pkt. 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania w sprawie mimo, iż zachodziły ku temu warunki;

art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak właściwego rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r.;

art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., mimo iż zachodziły warunki do jej uchylenia;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to:

art. 366 ust. 3 Ustawy z dn. 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (jt. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. - dalej: POŚ) poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wstrzymanie użytkowania instalacji należącej do skarżącej, co uniemożliwia bezpieczne dla środowiska zakończenie działalności;

art. 367 ust. 2 POŚ poprzez nie uwzględnienie wniosku strony o wyznaczenie terminu do usunięcia naruszeń;

art. 197 pkt. 1 i 2 Ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm. - dalej: UOO) poprzez oparcie rozstrzygnięcia m.in. na wynikach przeprowadzonej u strony kontroli zakończonej protokołem kontroli nr [...], która to kontrola odbyła się bez zachowania wymogów przewidzianych art. 197 pkt. 1 i 2 UOO.

W uzasadnieniu strona wyjaśniła w pierwszym rzędzie, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi. W dalszej części wyjaśniła, że strona pismami z [...].08.2016 r., [...].11.2016 r., [...].02.2017 r. informowała [...] WIOŚ lub GIOŚ o planach i wykonaniu kolejnych rozwiązań technicznych, których brak stwierdzono w trakcie kontroli. Do pism dołączane były dokumenty potwierdzające ich wykonanie. GIOŚ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].02.2017 r. uznał, iż nadal nie są spełnione wymogi opisane w pkt. III.1, III.2 i III.7 decyzji środowiskowej.

Odnośnie niespełnienia pkt. III.1 decyzji środowiskowej strona podniosła, iż złożyła dokumentację zdjęciową potwierdzającą, iż rozdrabniarka znajduje się w rozbudowanej części budynku hali sortowni, podczas gdy GIOŚ stwierdza, iż rozdrabniarka ta znajduje się poza halą sortowni, przy czym nie wskazuje z czego taki wniosek wywiódł. GIOŚ nie przeprowadzał kontroli czy też oględzin tej instalacji po złożeniu przez stronę dowodów na wykonanie rozwiązań technicznych i technologicznych, których brak stwierdzono w toku kontroli. Zatem brak było w aktach postępowania jakichkolwiek innych dowodów przeczących stanowisku Strony, które wskazywałyby, że rozdrabniarka znajduje się obecnie poza budynkiem.

Odnośnie niespełnienia pkt.III.2 decyzji środowiskowej, strona wskazała, że złożyła do akt sprawy zlecenia wykonania zabudowy (kurtyny), faktury potwierdzające wykonanie prac, dokumentację zdjęciową i powykonawczą mapę inwentaryzacyjną, co potwierdza wykonanie zabezpieczenia przed hałasem na wrotach do budynku sortowni. To, że zabezpieczenie to zostało nazwane jako "zabudowa dzwiękoizolująca" nie może prowadzić do uznania, że nie zostało wykonane zabezpieczenie przed hałasem, które w decyzji środowiskowej (pkt. III.2) określone zostało jako "kurtyna dziwiękoizolująca". GIOŚ nie zgromadził w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów które wskazywałyby na to, że nie został wykonany pkt. III.2 decyzji środowiskowej. Niemniej, strona podniosła, że celem odparcia ewentualnych zarzutów, wykonana zabudowa wrót wejściowych została uzupełniona o dodatkową gumową kurtynę dźwiękoizolującą, o czym [...]WIOŚ został poinformowany w piśmie z dn. [...] marca 2017 r. Powyższe modernizacje, w ocenie strony w sposób wystarczający spełniają pkt.III.2 decyzji środowiskowej.

Odnośnie rzekomego niespełnienia pkt. III.7 decyzji środowiskowej należy wskazać, że strona złożyła do akt sprawy dowody na "uformowanie wzdłuż ogrodzenia zakładu pasa zielem pełniącego funkcję strefy izolacyjnej złożonej z drzew i krzewów gatunków rodzimych " w postaci dokumentacji zdjęciowej i faktur za zakup i nasadzenie drzew i krzewów. GIOŚ nie powołał w swojej decyzji dowodu wskazującego, że w chwili sadzenia drzew i krzewów, temperatura wynosiła poniżej 0 stopni C, wobec czego okoliczność taką należy traktować jako nieudowodnioną. Dodatkowo wskazać należy, że GIOŚ nie uzasadnia w żaden sposób dlaczego sadzenie drzew i krzewów w porze zimowej "budzi uzasadnione wątpliwości", ani nie wiadomo do jakiego wniosku te wątpliwości miałyby prowadzić.

Podsumowując strona wskazała, że art. 77 § 1 k.p.a. obliguje organ do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skoro GIOŚ pomimo istnienia dowodów (w postaci dokumentów oraz zdjęć) potwierdzających wykonanie trzech ww. zabezpieczeń technicznych, w całości wyczerpujących i likwidujących zidentyfikowane naruszenia decyzji środowiskowej i przy jednoczesnym braku innych dowodów, które przeczyłyby dowodom przedstawionym przez stronę, uznaje, że zabezpieczenia te nie zostały wykonane, to uprawniony jest zarzut sformułowany w niniejszej skardze dot. braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przez GIOŚ.

Dalej strona podniosła, że GIOŚ nie rozpoznał wniosków strony o zawieszenie postępowania, uzasadnione toczącym się postępowaniem przed [...] Inspektorem Nadzoru Budowlanego w O. w sprawie użytkowania hali pod magazynowanie w niej odpadów o kodzie [...] oraz postępowania dotyczącego uzyskania przymiotu ostateczności przez Decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] grudnia 2016 r. przez Marszałka Województwa [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcenia, zlokalizowanej w miejscowości [...], Gmina [...] . GIOŚ nie rozpoznając w żaden sposób takiego wniosku naruszył tak art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. GIOŚ posłużył się sformułowaniem "...wyznaczam nowy termin wstrzymania na dwa miesiące...". GIOŚ nie wskazał w sentencji decyzji czego dotyczy nowy termin, a to czyni rozstrzygnięcie niejasnym, nieprecyzyjnym i niezrozumiałym.

Odnośnie zarzutu z pkt. 1d) strona wskazała, że GIOŚ, rozpoznając odwołanie strony od decyzji [...]WIOŚ z dnia [...] października 2016 r., winien uchylić decyzję w całości z uwagi na rozliczne zarzuty wskazane przez stronę w odwołaniu od decyzji [...]WIOŚ z dnia [...] października 2016 r.

Odnośnie zarzutu opisanego w pkt. 2a) strona wskazała, że zgodnie z art. 366 ust. 3 POŚ w decyzji, którą organ wstrzymuje użytkowanie instalacji określa się termin wstrzymania działalności lub użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania. Zarówno [...]WIOŚ jak i GIOŚ ustalając termin wstrzymania użytkowania instalacji skoncentrowali się jedynie na kwestii długości trwania procesu technologicznego w instalacji, który wedle ustaleń organów wynosi 4 tygodnie wobec czego dwumiesięczny termin na wstrzymanie użytkowania instalacji jest wystarczający. Strona podkreśliła, że zgodnie z art. 366 ust. 3 POŚ termin ten ma uwzględniać potrzeby bezpieczeństwa środowiska. Tymczasem uwadze organów uszło to, że większe szkody środowisku przyniesie wstrzymanie użytkowania instalacji (zwłaszcza szybkie) niż dalsze z niej korzystanie. Procesy technologiczne prowadzone w instalacji do zagospodarowania odpadów, w znacznej części prowadzone są w trybie ciągłym, wobec czego przerwanie ich oznacza ogromne problemy z ich ponownym uruchomieniem, a następnie ustabilizowaniem ich tak, aby spełnione były wszystkie normy technologiczne oraz normy emisyjne.

Strona podkreśliła, że organy obu instancji winny mieć na względzie, że instalacja skarżącej posiada status Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych, która służy do zagospodarowania odpadów komunalnych z regionu [...] (centralnego) Województwa [...] i jest jedną z głównych instalacji systemu gospodarki odpadami, do której to instalacji trafiają odpady od ponad 800 000 mieszkańców aglomeracji [...]. Wedle stosownych uchwał Sejmiku przepustowość instalacji skarżącej wynosi 285.000 Mg/rok co stanowi ponad 30 % całości odpadów powstających w regionie [...] (centralnym) (w 2017 r.). Gdyby zatem wyłączyć z użytkowania instalację skarżącej wtedy nie będzie możliwości zagospodarowania prawie 230 000 Mg odpadów komunalnych:

Skarżąca szczegółowo przedstawiła jak wygląda obecny bilans gospodarki odpadami w regionie centralnym, korzystając z danych zawartych w Planie gospodarki odpadami dla Województwa [...] 2022 (stanowiącym Załącznik do Uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami) i w oparciu o nie wywiodła wniosek, że wyłączenie z użytkowania instalacji skarżącej spowoduje, iż region centralny nie zbilansuje się aż do 2022 r., nawet przy wykorzystaniu instalacji spoza regionu, zaś niedobór przepustowości RIPOKów już w 2017 r. wyniesie prawie 230 000 Mg rocznie, tym bardziej że wskutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. (nr [...]), stwierdzającego nieważność m.in uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu gospodarki odpadami dla województwa [...] 2022, w Województwie [...] obowiązuje Wojewódzki Plan Gospodarki Odpadami (przyjęty uchwałą Sejmiku z dnia [...] października 2012 r. nr [...]) oraz Uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018 - 2023, które nie obejmują instalacji zastępczych. W związku z powyższym termin bezpiecznego zamknięcia instalacji wymagałby uwzględnienia czasu na aktualizację wojewódzkiego planu gospodarki odpadami polegającej na wyznaczeniu dodatkowych instalacji zastępczych do obsługi regionu lub zmianę regionów gospodarki odpadami, co pozwoli na zbilansowanie odpadów możliwych do zagospodarowania i odpadów wytwarzanych na terenie regionu. W konsekwencji okres ten winien zostać wydłużony do co najmniej 16 miesięcy, aby wyłączenie instalacji skarżącej było w 100 % bezpieczne dla środowiska. W innym przypadku odbierane odpady nie będą mogły być, z powodu niewystarczających mocy przerobowych, przetworzone co wymusi ich magazynowanie powodując ogromne uciążliwości odorowe (poprzez rozpoczęcie procesów gnilnych) lub ogromne potencjalne zagrożenie dla środowiska (w postaci możliwości przedostania się odcieków z odpadów do gleby lub samozapłonu odpadów wynikającego z ich nagrzewania się podczas magazynowania). Dodatkowo, zdaniem skarżącej, powyższe pokazuje jak dalece ucierpi środowisko naturalne jeżeli w ciągu 2-óch miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna wyłączona z użytkowania zostanie instalacja skarżącej. Wydłużenie czasu do zamknięcia instalacji skarżącej (choćby do początku okresu jesiennego, kiedy niższe temperatury powietrza czynią mniej uciążliwymi dla środowiska i ludności zalegające i nieprzetworzone odpady komunalne) jest zatem jak najbardziej w interesie środowiska, zwłaszcza, że za wyłączoną należy już uznawać instalację RIPOK MPO w [...] przy ul. [...], która otrzymała decyzję odmawiającą wydania pozwolenia zintegrowanego i decyzję o wstrzymaniu jej użytkowania i które nie została ujęta w WPGO do 2022 r..

Skarżąca wskazała również, że instalacja, taka jaką eksploatuje skarżąca, jest instalacją służącą do zmniejszania ilości odpadów (zanieczyszczeń) znajdujących się w środowisku poprzez recykling i stabilizację odpadów, wobec czego jej wyłączenie z użytkowania spowoduje (jak wykazano w powyższych wyliczeniach), że gwałtownie wzrośnie ilość odpadów znajdujących się w środowisku.

Nadto skarżąca podniosła, że wstrzymanie użytkowania instalacji w tak krótkim czasie pociągnie za sobą to, że gminy dla których skarżąca świadczy usługi zagospodarowania odpadów nie będą w stanie osiągnąć poziomów odzysku zawartych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 645), co może narazić samorządy na kary z tytułu niespełnienia ww. poziomów.

Odnośnie zarzutu z pkt. 2 b) skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 367 ust. 2 POŚ organ miał prawo wyznaczyć stronie termin, do którego ma usunąć stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia. Zdaniem strony uzasadnienia dla nieuwzględnienia tego wniosku nie można doszukać się w aktach sprawy, w których brak jest jakichkolwiek skarg lub protestów dotyczących tzw. uciążliwości odorowych. Nadto w protokole kontroli (np. str. 7 protokołu kontroli [...]) znajdują się wyraźne stwierdzenia co do tego, że poza terenem instalacji nie stwierdzano uciążliwości odorowej / zapachowej. Fakt występowania uciążliwości odorowych z instalacji skarżącej nie został w żaden sposób udowodniony. To z kolei uniemożliwia przyjęcie, że występowanie uciążliwości odorowych jest przesłanką, która może zadecydować o nieudzieleniu stronie terminu o którym mowa w art. 367 ust. 2 POŚ. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że organ bezpodstawnie nie uwzględnił wniosku strony o wyznaczenie jej terminu do usunięcia naruszeń.

W tym kontekście skarżąca przypomniała, że zgodnie z art. 197 pkt. 1 i 2 Ustawy o odpadach Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza naruszenie zasad gospodarki odpadami na podstawie kontroli, w tym dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków; pomiarów i badań prowadzonych przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań. W przypadku kontroli zakończonej protokołem [...], który to protokół był dowodem w sprawie zakończonej wydaniem przez GIOŚ decyzji zaskarżonej niniejszą skargą; organ nie pokusił się choćby o najprostsze badania (m.in. badania oflaktometryczne), zatem zdaniem skarżącej, nie może on twierdzić, iż gospodarka odpadami była prowadzona w sposób powodujący uciążliwości zapachowe. Opieranie zatem rozstrzygnięć w sprawie niniejszej o protokół w którym twierdzenia o uciążliwościach odorowych pochodzą jedynie od spostrzeżeń zapachowych osób kontrolujących instalację jest wbrew zasadom postępowania, narusza art. 6, 7 i 8 k.p.a. oraz art. 197 pkt. 1 i 2 UOO.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie bowiem Sądu organ rozpoznając niniejszą sprawę naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." w zw. z art. 365 ust. 2 pkt 1 oraz art. 367 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (jedn. tekst Dz. U z 2016, poz. 672 ze zm.)

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., organ prowadzący postępowanie zobligowany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ ma obowiązek wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), natomiast poczynione w sprawie ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. (por.: wyrok NSA z dnia 4 października 2002 r., sygn. akt I SA 3098/01, LEX nr 83731).

Z kolei zadaniem organu rozpoznającego sprawę w drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji wyższej instancji nie jest więc kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale ponownie rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska w sprawie.

Kontrola sądowa decyzji administracyjnej dotyczy natomiast – jak wyżej było to wspomniane – jej zgodności z prawem, przy czym sąd administracyjny dokonując tej kontroli, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa zatem na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności wydanego rozstrzygnięcia.

W rozpatrywanej sprawie analiza uzasadnień decyzji organów obu instancji wskazuje, że organy administracji naruszyły wyżej omówione zasady postępowania administracyjnego.

Kluczową kwestią w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonymi decyzjami, było ustalenie czy w sprawie wystąpiły przesłanki do wstrzymania użytkowania przebudowanej instalacji służącej do sortowania i przetwarzania odpadów, tj. przesłanki określonej w art. 365 ust. 1 pkt 2 POŚ.

Organ I instancji w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli ustalił, że strona nie spełniła szeregu wymagań określonych w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przebudowy instalacji, co wypełnia dyspozycję art. 365 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 76 ust. 1 pkt 2 POŚ a nadto nie uzyskała pozwolenia zintegrowanego, co wypełnia dyspozycję art. 365 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 76 ust. 1 pkt 4 POŚ. Organ odwoławczy natomiast uznał, że wstrzymanie użytkowania instalacji jest uzasadnione z uwagi na nie wykonanie trzech warunków wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację instalacji, tj. – rozdrabniarka znajduje się poza halą sortowni, podczas gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zapisano, że urządzenia mają być zlokalizowane w budynku; - strona wybudowała zabudowę dźwiękoizolującą wrót wejściowych, podczas gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody mowa jest o wyposażeniu wrót wejściowych w kurtynę dźwiękoizolującą; – wątpliwości budzi kwestia wykonania nasadzeń drzew z uwagi na porę zimową i występujące temperatury poniżej 0° C.

Zdaniem Sądu, zasadnie podnosi strona skarżąca, że organ odwoławczy nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił, że warunki wskazane w pkt: III. 1, III.2, III.7 decyzji środowiskowej nie zostały przez stronę spełnione. Jest to uchybienie tym bardziej jaskrawe, że jak wynika z akt sprawy, strona przedkładała na etapie postępowania odwoławczego wyjaśnienia i dowody przemawiające w jej ocenie za uznaniem, że wymogi decyzji środowiskowej zostały spełnione (pismo strony z dnia [...] lutego 2017 r. Tymczasem, w uzasadnieniu swojej decyzji Generalny Inspektor Ochrony Środowiska nie poddał twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów jakiejkolwiek analizie. W konsekwencji ani z treści uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie można się zorientować, które dowody organ odwoławczy wziął pod uwagę, uznając że warunki decyzji środowiskowej nie zostały spełnione. W rezultacie ustalenia dokonane w decyzji organu odwoławczego to nie poddają się kontroli Sądu. Organ bowiem nie podważył twierdzeń skarżącej ani nie przedstawił dowodów wskazujących, że faktycznie wymogi decyzji środowiskowej nie zostały spełnione.

W tym zakresie wskazać trzeba, że strona skarżąca przy piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., złożyła dokumentację zdjęciową potwierdzającą, iż rozdrabniarka znajduje się w rozbudowanej części budynku hali sortowni. GIOŚ w żaden sposób nie odniósł się do dowodów przedłożonych przez stronę, jedynie gołosłownie twierdzi, że rozdrabniarka ta znajduje się poza halą sortowni. Z akt sprawy nie wynika, a organ nie wskazuje na czym opiera swoje twierdzenia. Powyższe czyni zasadnym zarzut nie ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a..

Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o niespełnienie pkt.III.2 decyzji środowiskowej, tj. obowiązku wykonania kurtyny dźwiękoizolującej. Zdaniem strony wykonanie tego obowiązku dokumentują złożone do akt sprawy zlecenia wykonania zabudowy (kurtyny), faktury potwierdzające wykonanie prac, dokumentację zdjęciową i powykonawcza mapa inwentaryzacyjna. Zdaniem strony wykonane prace świadczą o uzyskaniu skutku zabezpieczenia przed hałasem na wrotach do budynku sortowni. Organ stanął jednak na stanowisku, że decyzja środowiskowa nie przewidziała wykonania innego zabezpieczenia. W ocenie Sądu natomiast, szczególnie wobec faktu, że jak wskazała na rozprawie pełnomocniczka organu nie potrafi ona wyjaśnić jaka jest różnica pomiędzy kurtyną dźwiękoizolującą a zabudową dźwiękoizolującą, sam fakt różnicy w nazwie nie może prowadzić do uznania, że nie zostało wykonane zabezpieczenie przed hałasem. Nie ulega wątpliwości, że GIOŚ nie zgromadził w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów które wskazywałyby na to, że nie został wykonany pkt. III.2 decyzji środowiskowej. GIOŚ nadto nie odniósł się do podniesionych przez stronę okoliczności co wykonania przez stronę w zabudowie wrót wejściowych dodatkowej gumowej kurtyny dźwiękoizolującej. Powyższe również czyni zasadnym zarzut nie ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a..

Za jednocześnie zupełnie niezrozumiały, postrzega Sąd zarzut niespełnienia pkt. III.7 decyzji środowiskowej, dotyczący obowiązku wykonania nasadzeń roślinnych. Po pierwsze organ w ogóle nie wyjaśnia, jaki skutek ma twierdzenie, że nasadzeń dokonano przy niskich temperaturach, a rolą Sądu nie jest domyślanie się instancji organu. Nadto samo dokonanie nasadzeń w niskich temperaturach nie świadczy jeszcze o naruszeniu obowiązków wynikających z decyzji środowiskowej.

Wszystkie powyższe okoliczności winny być ustalone i wyjaśnione przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, a obowiązkiem organu będzie odniesienie się do nich, tj. ocena czy i jakie prace strona wykonała, czy i jak stanowią (bądź nie stanowią) one o wykonaniu obowiązków wynikających z decyzji środowiskowej oraz rozważenie czy w kontekście powyższych ustaleń, zasadnym jest orzeczenie o wstrzymaniu użytkowania instalacji.

Niezależnie o powyższego, Sąd wskazuje, iż organ odwoławczy całkowicie pominął okoliczności podniesione przez skarżącą a dotyczące rozważanie przez organ zasadności wyznaczenia terminu dla usunięcia naruszeń, w szczególności w kontekście eksponowanych przez skarżącą negatywnych dla środowiska konsekwencji wstrzymania instalacji. Zdaniem Sądu, mając na uwadze rolę jaką pełni zakład skarżącej, okoliczność zasadności dokonywania wstrzymania instalacji w kontekście wpływu podjętej decyzji na ochronę środowiska, winno być poddane szczególnie wnikliwej analizie.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa nie została należycie wyjaśniona oraz oceniona przez organ odwoławczy, co uchybia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się natomiast zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Lektura decyzji obydwu instancji pozwala bowiem na ustalenie czego dotyczyła zmiana dokonana przez organ odwoławczy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać analizy merytorycznej całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, wskazując na jakich dowodach się oparł, a następnie ocenić, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do wstrzymania użytkowania instalacji, po uprzednim dokonaniu oceny zasadności tego wstrzymania w kontekście możliwości wyznaczenia terminu do usunięcia naruszeń i wówczas podjąć stosowną decyzję w oparciu o przepisy prawa. Dopiero bowiem pełne ustalenia faktyczne i kompletne rozważania prawne pozwolą na wydanie prawidłowej decyzji, to jest takiej, która spełniać będzie wszystkie wymagania przewidziane w k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.