Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3186/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 175/16 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. zasądza od O. [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach kwotę 1000 (słownie: tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 175/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę O. [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej także: Strona, Skarżąca) i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w Skierniewicach z 8 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Zaskarżoną decyzją z 8 grudnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 6 października 2015 r. określającą Stronie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 3.143 zł.

Od decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie.

SKO, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreśliło, że istota problemu sprowadza się do prawno-podatkowego zakwalifikowania telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność Strony, umieszczonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność T. [...] sp. z.o.o.

W ocenie SKO, sprzedaż w dniu 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej T.[...] sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności T. [...] S.A. - obecnie O. [...] S.A., nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa tworzona przez linie i kanalizację. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega sieć telekomunikacyjna jako kompletny obiekt budowlany, bez względu na to kto jest właścicielem poszczególnych jej części. Wskazano, że kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe nie tylko nadal są ze sobą technicznie i fizycznie połączone, ale również nadal służą realizacji funkcji do jakiej powstały i w tym celu są wykorzystywane.

Zdaniem SKO, transakcja sprzedaży przez T.[...] S.A. aktywów w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kanalizacji kablowej i jednoczesne przejęcie tych samych aktywów w leasing nazwany "leasingiem zwrotnym" oprócz tego, że zmieniła właściciela prawnej części tej infrastruktury, nie zmieniła charakteru budowli, gdyż sprzedaż nie doprowadziła do utraty przymiotu kompletności przez obiekt budowlany składający się z kanalizacji kablowej i umieszczonych w niej linii kablowych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) dalej powoływanej jako u.p.o.l.

SKO nie podzieliło stanowiska Spółki, że uznanie za podatnika z tytułu całości techniczno-użytkowej, na którą składa się obiekt budowlany w postaci kanalizacji kablowej i linii kablowych w niej ułożonych możliwe jest tylko w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji i linii kablowej jest ten sam podmiot. Zdaniem organu, jeżeli budowla składa się z dwóch części, których właścicielami są odrębne podmioty, jednakże poszczególne części tego obiektu pozostają ze sobą w związku techniczno-użytkowym i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to podatnikiem podatku od nieruchomości jest każdy właściciel części budowli. Dlatego też nie można znaleźć uzasadnienia dla odstąpienia od opodatkowania budowli, której poszczególne części stanowią własność różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, podczas gdy te same części obiektu budowlanego podlegają opodatkowaniu, gdy ich właścicielem jest ten sam podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

W ocenie organu, zaklasyfikowanie linii kablowych, jako części budowli do opodatkowania, skutkowało koniecznością ustalenia ich wartości na dzień 1 stycznia roku podatkowego tj. 2010 r. Podkreślono, że organ I instancji w tym zakresie oparł się o dowód z 14 października 2015 r. dostarczony przez Spółkę w postaci zestawienia ewidencji środków trwałych obejmujących linie kablowe, zaliczane do budowli wraz z ich wartością na dzień 1 stycznia 2010 r., która wyniosła 138.828,58 zł.

Na decyzję SKO z 8 grudnia 2015 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z 6 października 2015 r. oraz zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że w 2010 r. własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W sytuacji, w której uznano, że budowlą jest obiekt, składający się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych, a jednocześnie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca nie jest właścicielem tego obiektu, doszło do niewłaściwego zastosowania tych przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził na wstępie, że istotne okoliczności faktyczne nie są sporne, a zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy w takich okolicznościach linie kablowe podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli (sieci technicznej) w okresie styczeń-lipiec 2010 r. Sąd powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stwierdził, że Skarżąca od 31 stycznia 2009 r. nie była ani właścicielem, ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Budowla złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jako jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki można już uznać za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki : z dnia 25 lutego 2011r., II FSK 1951/09; z dnia 29 października 2010r., II FSK 1468/09; z dnia 27 października 2011r., II FSK 484/10; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że w zaistniałej sytuacji faktycznej ma zastosowanie pogląd wyrażony między innymi w wyroku z 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12. W zbliżonym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l."

Akceptując przywołaną argumentację sąd pierwszej instancji stwierdził brak podstaw prawnych do przyjęcia, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych. Stwierdził, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu.

Jako podstawę prawną uwzględnienia skargi sąd pierwszej instancji wskazał art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W skardze kasacyjnej SKO podniosło zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania przez uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek błędnego przyjęcia, że została ona wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.,

2) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię:

a) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.) w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że przedmiotem podatku od nieruchomości może być tylko całość budowli, a nie może nim być część budowli, jeżeli poszczególne części budowli stanowią własność (są w posiadaniu samoistnym) różnych podmiotów,

b) art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości nie może być właściciel (posiadacz samoistny) części budowli,

c) art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przyjęcie, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej należące do innego podmiotu nie mogą być uznane za część budowli.

SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Poruszone w skardze kasacyjnej kwestie materialnoprawne sprowadzają się do odpowiedzi na pytanie, czy zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do 17 lipca 2010 r. tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), zmieniającej między innymi ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli. Problem ten, począwszy od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 2651/15, traktowany jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skład orzekający w sprawie niniejszej aprobuje pogląd przedstawiony w tym wyroku, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają linie kablowe należące do spółki nawet w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone, jest własnością innego podmiotu.

Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości określa art. 2 u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 3 stwierdza, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję użytego na potrzeby ustawy terminu budowla zawiera art. 1a u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z definicji tej wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury.

W świetle ostatnio przywołanego przepisu zdefiniowanie pojęcia budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane, zwanej dalej "u.p.b.", zgodnie z którą (art. 3 pkt 1, 2, 3) ilekroć mowa jest w niej o:

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury,

2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach,

3) budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przywołana definicja budowli jest definicją zakresowo niepełną. Wymieniono w niej przykładowo określone budowle, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Natomiast w załączniku do u.p.b. (kategoria XXVI), do obiektów budowlanych zaliczone zostały między innymi sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne.

Dla prawidłowej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego istotne znaczenie mają rozważania i dyrektywy interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W wyroku tym Trybunał wyjaśnił, że dwukrotne odwołanie się w przepisach u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy interpretować jako odesłanie do przepisów u.p.b., a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym. Podkreślił, że jeżeli o uznaniu określonego rodzaju obiektów (urządzeń) za budowle (urządzenia budowlane) w rozumieniu prawa budowlanego współdecydują również inne regulacje niż u.p.b., to taka kwalifikacja, o ile nie jest wynikiem zastosowania analogii z ustawy czy tym bardziej reguł dopuszczających wykładnię rozszerzającą, będzie wiążąca także w kontekście u.p.o.l., nie można bowiem wykluczyć sytuacji, w której przepisy odrębne w stosunku do u.p.b. precyzują bądź definiują wyrażenia występujące w prawie budowlanym albo nawet wprost stanowią, że dany obiekt (urządzenie) jest albo nie jest budowlą (urządzeniem budowlanym) w ujęciu u.p.b. Odwołując się do reguł wykładni systemowej Trybunał uznał za konieczne rozważenie, czy inne przepisy u.p.b. oraz inne akty normatywne nie współkształtują definicji sformułowanych w art. 3 pkt 1, 2, 3, 4 i 9 u.p.b., a przynajmniej nie wpływają na sposób kwalifikowania na ich podstawie poszczególnych obiektów. W szczególności zauważył, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.p.b., mogą przesądzać również inne przepisy tej ustawy oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych.

Mając na uwadze powyższe, w realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna (w stanie tej sprawy sieć telekomunikacyjna, służąca do przesyłu sygnału), nie ma cech budynku ani obiektu małej architektury. Stanowi jednocześnie jedną zorganizowaną technicznie całość użytkową, sieć składającą się z funkcjonalnie powiązanych elementów (w tym linii kablowych umieszczonych w kanalizacji). Stanowi zatem "obiekt budowlany" w rozumieniu art. 3 u.p.b., a także, jako budowla, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości według art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Trafność przedstawionego stanowiska potwierdza także nowelizacja u.p.b., wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przywołaną wyżej. Zmiana przepisów polegała między innymi na dodaniu do art. 3 ust. 3 u.p.b. pkt 3a. W przepisie tym zostało zdefiniowane nowo wprowadzone pojęcie obiektu liniowego, w tym wskazano, że budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Skoro zatem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią, ani urządzeniem budowlanym, linia taka po dniu wejścia w życie omawianej nowelizacji nie stanowi już przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednak, skoro dopiero w ramach wskazanej nowelizacji u.p.b. ustawodawca uznał, że budowlą jest sama kanalizacja kablowa, bez zainstalowanych w niej kabli, które nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego, to w stanie prawnym obowiązującym przed zmianą przepisów sieć telekomunikacyjna odpowiadała zakresowi pojęcia budowli na gruncie u.p.b., a w konsekwencji i przepisów u.p.o.l., zarówno wówczas, gdy położona była w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi.

Budowla, o jakiej mowa, jako zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania, a więc stanowiąc całość techniczno-użytkową, podlega na gruncie przepisów u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z uwzględnieniem każdego z jej elementów. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy przy tym rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Jeżeli zatem kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas oba te elementy tworzą jedną całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki był prezentowany w zasadzie jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki: z 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1674/09 i II FSK 1673/09, z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 144/10, z 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1240/10).

Sprzedaż kanalizacji kablowej innemu podmiotowi nie powoduje utraty związku technicznego ani funkcjonalnego kabli z tą kanalizacją. Zmiana właściciela linii kablowej lub kanalizacji kablowej sama w sobie nie zrywa istniejącego między tymi elementami połączenia o charakterze techniczno-użytkowej całości i nie sprawia, że przestają one być jedną budowlą w rozumieniu u.p.b. i u.p.o.l., a więc także nie powoduje, że przestaje istnieć przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie można przy tym nie zauważyć, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym rozdzielenie własności elementów sieci miałoby mieć ten skutek, że linie kablowe nie stanowiłoby już przedmiotu opodatkowania, oznaczałoby, że to od woli podatnika, a nie od woli ustawodawcy zależałoby, co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Skoro zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wymienione w nim nieruchomości lub obiekty budowlane, w tym budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3), stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, to należy stwierdzić, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być także właściciel części budowli. Przy tym, co istotne, w przepisach u.p.o.l. brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy (części) budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. W konsekwencji, pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy zatem rozumieć także właściciela części budowli, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie budowli nie stanowią.

Podsumowując należy stwierdzić, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbycie kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu linii kablowych w posiadaniu Spółki, nie spowodowało, że pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, przestało istnieć powiązanie, dzięki któremu elementy te tworzą techniczno-użytkową całość będącą budowlą w rozumieniu u.p.o.l. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że budowla nie jest własnością jednego podmiotu.

Z tych względów, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną dla potrzeb rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radów prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz.1804).