Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 713/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 77 par. 1, art. 10, art. 49, art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 57
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. D. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzające brak konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w następującym stanie sprawy administracyjnej:

Gmina w związku z zamiarem rozbudowy i modernizacji drogi gminnej – ulicy [...] w K. na odcinku długości 332,8 mb ( od ul. [...] do ul. [...] ) wystąpiła do Burmistrza Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Planowana inwestycja bowiem jako wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ) zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego uregulowanego w Rozdziale 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ) zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą.

Wobec tego, że w przedmiotowym postępowaniu liczba stron postępowania przekraczała 20 o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zgłaszania uwag i wniosków zawiadomiono strony w trybie art. 49 kpa poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu oraz na stronie internetowej www.bip.....pl w dniu 19 lutego 2008 r. ( vide: art. 46 a ust. 5 ustawy ). W tym samym obwieszczeniu organ prowadzący postępowanie powiadomił również strony o zwróceniu się do Starosty i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii odnośnie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie bowiem do przepisów ustawy dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymienionego w rozporządzeniu jako "przedsięwzięcie dla którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany" obowiązek sporządzenia raportu, jak również brak potrzeby sporządzenia takiego raportu stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze postanowienia, a postanowienie to jest wydawane po zasięgnięciu opinii w tym przypadku starosty jako organu ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego ( vide: art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 57 ustawy ).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 21 lutego 2008 r. i Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r. uznali, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu środowiskowym w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne. Jak wynika z rozdzielników do tych postanowień o ich wydaniu organy opiniujące zawiadomiły strony w drodze obwieszczeń.

Burmistrz Gminy postanowieniem z dnia 4 marca 2008 r. odstąpił od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wyjaśnił, że planowana inwestycja ma obejmować modernizację drogi gminnej na odcinku 112,8 mb i rozbudowę nowego jej odcinka o długości 220 mb. Wskazał, że zakres robót polegać będzie na: wykonaniu pasa drogowego ( jezdni o szerokości od 7,0 do 7,6 m, chodnika szerokości od 1,2 do 2,5 m, ścieżki rowerowej szerokości 2 m pasów zieleni szerokości ok. 2,5 m ), remoncie istniejącej nawierzchni w celu likwidacji spękań i uzupełnieniu ubytków, wymianie lub przebudowie istniejącego uzbrojenia kolidującego z projektowaną inwestycją ( sieci wod – kan, linii energetycznej, linii telekomunikacyjnej, kanalizacji deszczowej itp. ), oznakowaniu pionowym i poziomym dróg oraz zabezpieczeniu ruchu drogowego i wprowadzeniu niezbędnych działań poprawiających jego bezpieczeństwo, budowie oświetlenia drogowego i budowie kanalizacji deszczowej przy czym wszystkie te prace mają być wykonane przy zastosowaniu tradycyjnych, typowych technologii dla prac drogowych i remontowo – budowlanych. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta K. wpisanego do rejestru zabytków, a jej realizacja przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu i do zmniejszenia emisji gazów z uwagi na poprawę przejezdności tj. zmniejszenia czasu przejazdu przez miasto K. Wskazał, że mając na uwadze uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określone w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. ), a także stanowisko organów opiniujących uznał, że realizowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu. W podstawie prawnej wydanego postanowienia organ powołał art. 123 § 1 kpa, art. 46 a ust. 5, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4, ust. 4 d i ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w/w rozporządzenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. D. W zażaleniu tym skarżący sformułował osiem następujących zarzutów naruszenia prawa jakich w jego ocenie dopuścił się organ I instancji:

1. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 Prawa ochrony środowiska w związku z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. polegającego na uznaniu, iż rozbudowa i modernizacja drogi gminnej ul. [...] w K., nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

2. art. 7 kpa, 10 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 2 kpa polegające na nieskutecznym zawiadomieniu ( w istocie niezawiadomieniu ) stron postępowania o zwróceniu się do Starosty oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3. art. 106 § 4 kpa w zw. z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 10 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Starostę w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

4. art. 106 § 4 kpa w zw. z art. 7 kpa, 77 § 1 kpa i art. 10 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

5. art. 7 kpa i art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 5 kpa oraz art. 46 a ust. 5 ustawy w zw. z art. 49 kpa polegające na uniemożliwieniu stronom postępowania uczestniczenia w postępowaniu przed Starostą w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a nadto na niedoręczeniu postanowienia Starosty z dnia 28 lutego 2008 r. i tym samym uniemożliwieniu jego zaskarżenia;

6. art. 7 kpa i art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 5 kpa oraz art. 46 a ust. 5 ustawy w związku z art. 49 kpa polegające na uniemożliwieniu stronom postępowania uczestniczenia w postępowaniu przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w przedmiocie wydania opinii o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a nadto na niedoręczeniu postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 lutego 2008 r. i tym samym uniemożliwieniu jego zaskarżenia;

7. art. 51 ust. 2 i 3 ustawy polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia z dnia 4 marca 2008 r. bez uprzedniego zasięgnięcia opinii Starosty oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego;

8. art. 107 kpa i art. 51 ust. 5 a ustawy polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 4 marca 2008 r.

Z obszernego uzasadnienia powyższych zarzutów wynika, że w ocenie skarżącego organ prowadzący postępowanie tj. Burmistrz Gminy uniemożliwił stronom wzięcie udziału w postępowaniach prowadzonych przed organami opiniującymi, albowiem nie powiadomił skutecznie stron o zwróceniu się do tych organów ( Starosty i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) z wnioskiem o wyrażenie opinii w przedmiocie sporządzenia raportu. Zdaniem skarżącego obowiązkowi temu nie czyniła zadość informacja w tym przedmiocie zawarta w zawiadomieniu opublikowanym 18 lutego 2008 r. gdyż stosownie do art. 49 kpa zawiadomienie to uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia – a więc w tym przypadku w dniu 4 marca 2008 r. Tymczasem do tego dnia postanowienia opiniujące były już wydane ( 28 lutego i 21 lutego 2008 r. ) Zatem jak wywodził skarżący w dacie skutecznego zawiadomienia go o wystąpieniu do organów opiniujących postępowanie przed tymi organami już się nie toczyło, co faktycznie uniemożliwiło mu wzięcie w nich udziału i możliwość wniesienia zażaleń na postanowienia opiniujące stosownie do art. 106 kpa. Takie działanie organu spowodowało naruszenia przepisów postępowania administracyjnego sformułowane w zarzutach. W efekcie zaś, jak wywodził skarżący, zaskarżone postanowienie zostało podjęte bez wymaganych przez Prawo ochrony środowiska opinii organów uzgadniających tj. Starosty i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z uzasadnienia zażalenia wynika także, że zdaniem skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie miał podstaw do odstąpienia od obowiązku sporządzenia raportu, a to z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w centrum miasta, na terenie gęsto zaludnionym gdzie przeważa zabudowa mieszkaniowa i usługowa i na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta K. W ocenie skarżącego już te okoliczności jednoznacznie przemawiały za koniecznością sporządzenia raportu. Ponadto skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że planowana inwestycja przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu oraz do zmniejszenia emisji gazów z uwagi na poprawę przejezdności. W jego ocenie Burmistrz nie ma specjalistycznej wiedzy pozwalającej mu na taką ocenę inwestycji, a tego rodzaju stwierdzenia winien właśnie formułować sporządzony w toku postępowania raport.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia w pierwszej kolejności wyjaśniło i przytoczyło treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie - art. 46 a ust. 5 Prawa ochrony środowiska, art. 49 kpa, § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., art. 51 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska. Dalej Kolegium stwierdziło, że wbrew zarzutowi z punktu 2€ zażalenia organ prowadzący postępowanie dokonał skutecznego zawiadomienia stron w przedmiocie zwrócenia się do organów opiniujących. Zdaniem Kolegium nie ma znaczenia okoliczność, iż postanowienia opiniujące zostały wydane przed upływem 14 – dniowego terminu o którym mowa w art. 49 kpa., albowiem zgodnie z art. 106 § 3 kpa organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska ( wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie ) obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. W ustosunkowaniu do zarzutów zawartych w punktach 3,4,5 i 6 zażalenia organ odwoławczy uznał, że zarzuty te nie mogą być weryfikowane w niniejszym postępowaniu. Z przedstawionej w tym zakresie argumentacji wynika, że Kolegium uznało iż postanowienia Starosty i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostały podjęte w tzw. postępowaniach uzgadniających przy zastosowaniu trybu określonego w art. 106 kpa. Przytaczając orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące stosowania art. 106 kpa Kolegium stwierdziło, że postanowienia organów opiniujących miały charakter wiążący dla organu prowadzącego tzw. postępowanie główne i nie mogły być przez ten organ weryfikowane. Ewentualne wzruszenie postanowień wyrażających opinię co do konieczności sporządzenia raportu – zdaniem Kolegium - możliwe jest wyłącznie przy zastosowaniu trybów nadzwyczajnych uregulowanych w kpa tj. w postępowaniu nieważnościowym bądź wznowieniowym. Następnie Kolegium odnosząc się do meritum zaskarżonego postanowienia wyjaśniło, że tzw. szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem danego przedsięwzięcia do sporządzenia raportu wymienione są w § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Przepis ten w całości przytoczono. Następnie odwołując się do poglądów Krzysztofa Gruszeckiego zawartych w jego komentarzu do ustawy Prawo ochrony środowiska ( Wyd. Lex 2007 ) Kolegium przyjęło, iż obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko organ winien stwierdzić wówczas gdy oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko jest trudne lub niemożliwe do przewidzenia. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie zagrożenia wynikające z oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie są trudne do przewidzenia. Planowane przedsięwzięcie polegające na "rozbudowie i modernizacji drogi gminnej" stanowi swego rodzaju "standardowe" przedsięwzięcie w tym znaczeniu że rodzaj i skala możliwego oddziaływania takiego przedsięwzięcia powodują zagrożenia, które z uwagi na ich przewidywany zasięg nie są trudne do przewidzenia. Kolegium podkreśliło, że przedmiotową inwestycję należy uznać za "standardową", albowiem charakteryzuje się ona "standardowymi" parametrami, tzn. brak jest pośród parametrów tej inwestycji, parametru, którego rodzaj lub skala świadczyłyby o zagrożeniach, które są trudne do przewidzenia. Kolegium stwierdziło, że okoliczności, wskazane w zażaleniu dotyczące lokalizacji inwestycji w centrum miasta na terenie gęsto zaludnionym i negatywna ocena przez skarżącego planowanej inwestycji nie świadczą o konieczności sporządzenia raportu. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego, że planowane przedsięwzięcie ( jak i całe mnóstwo innych przedsięwzięć inwestycyjnych, a zwłaszcza modernizacja i budowa infrastruktury drogowej ) może wpływać na warunki życia i zdrowia mieszkańców jak i na środowisko naturalne, jednakże nie każde z tych przedsięwzięć powoduje trudne do przewidzenia zagrożenia, w związku z czym nie zawsze jest konieczne sporządzenie raportu.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący A D podniósł te same zarzuty sformułowane w taki sam sposób jak we wcześniejszym zażaleniu z wyjątkiem zarzutu z punktu 8 zażalenia. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że postanowienie organu II instancji utrzymujące w mocy wadliwe postanowienie Burmistrza Gminy w takim samym stopniu narusza przepisy prawa jak poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Następnie skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu. Dodatkowo skarżący nie podzielił stanowiska Kolegium, że uchybienia organu I instancji zarzucone w punktach 3 – 6 zażalenia nie mogły podlegać weryfikacji w przedmiotowym postępowaniu. Zaznaczył, że do chwili obecnej nie zostały mu doręczone postanowienia organów opiniujących tj. postanowienie Starosty z dnia 28 lutego 2008 r. i postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 lutego 2008 r., a w związku z tym skarżący nie ma możliwości wniesienia na nie zażalenia, ani tym bardziej nie ma możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowań zakończonych tymi postanowieniami, gdyż – jak stwierdził – nie mają one waloru ostateczności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądu są postanowienia organów obu instancji podjęte w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowienia te dotyczą kwestii związanej z obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Są to zatem postanowienia dotyczące jednej kwestii proceduralnej w tzw. postępowaniu środowiskowym, a mianowicie czy w sprawie ma być sporządzony raport czy też nie ma potrzeby jego sporządzenia. Charakter tego postanowienia jest zbliżony do postanowienia dowodowego, albowiem organ rozstrzyga czy dla prawidłowego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia tj. prawidłowego określenia wymagań z punktu widzenia ochrony środowiska niezbędne jest sporządzenie raportu, czy też analiza i ocena wpływu danego przedsięwzięcia na różne dobra ( środowisko naturalne, zdrowie i życie ludzi, dobra materialne, zabytki... itp. ) może zostać dokonana bez konieczności sporządzenia raportu. W przedmiotowej sprawie organy słusznie przyjęły odwołując się do § 5 rozporządzenia, że dla prawidłowego wydania decyzji środowiskowej nie ma potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wykonanie pasa drogowego na odcinku 220 mb oraz modernizacja drogi na odcinku 112,8 mb przy zastosowaniu typowych i tradycyjnych technologii to inwestycja, której oddziaływanie na różne dobra może zostać zanalizowane i ocenione z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska bez potrzeby sporządzenia raportu. Ocena organów w tym zakresie jest prawidłowa i nie została skutecznie podważona w skardze.

Wbrew twierdzeniom skargi w postępowaniu administracyjnym w toku którego podjęto kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienia organy nie naruszyły przepisów postępowania. Zdaniem Sądu niezasadne jest stanowisko skarżącego i organu odwoławczego, że do opinii dotyczących konieczności sporządzenia raportu wyrażonych przez organy wymienione w art. 51 ust. 3 ustawy zastosowanie ma art. 106 kpa. W ocenie Sądu powyższy pogląd jest błędny. Art. 106 § 1 stanowi, że "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie ), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ". Z paragrafu 5 w/w artykułu wynika z kolei, że "zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". W rozpatrywanej sprawie mamy wprawdzie do czynienia z "zajęciem stanowiska przez inny organ" – wyrażeniem opinii ( art. 51 ust. 3 ustawy ), jednak od tej opinii nie jest uzależnione wydanie decyzji. Zajęcie stanowiska następuje bowiem przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy, a żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie daje możliwości zastosowania art. 106 kpa do sytuacji, w których przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. Zgodnie z art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio jedynie przepisy art. 107 § 2 – 5 oraz art. 109 – 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145 – 152, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie. W świetle cytowanej regulacji stwierdzić należy, iż przepisy art. 106 kpa, a więc i § 5 tegoż artykułu, zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zajęcia stanowiska służy zażalenie, nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie postanowienia od zajęcia stanowiska przez inny organ. Tym samym na podstawie tej regulacji nie można uznać, iż opinia wydawana w trybie art. 51 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska podlega zaskarżeniu zażaleniem stosownie do art. 106 § 5 kpa. Opinia ta nie podlega również zaskarżeniu także w świetle art. 141 § 1 kpa, który stanowi że na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie wydane w trybie art. 51 ust. 3 ustawy wyraża jedynie stanowisko organu opiniującego w sprawie, w której o konieczności sporządzenia raportu rozstrzygnie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – wydając stosowne postanowienie. Ten sam organ również, po dokonaniu uzgodnień w trybie art. 48 ust. 2 ustawy zakończy postępowanie administracyjne w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia – wydając stosowną decyzję. Należy w tym miejscu wskazać także, iż opinia wyrażona przez organ ochrony środowiska i organ o którym mowa w art. 57 ustawy w kwestii obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wiążąca dla organu wydającego postanowienie dotyczące obowiązku sporządzenia raportu i stanowi jedynie element materiału dowodowego, który organ wydający zaskarżalne postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu musi przeanalizować. Ponadto - zarówno organ ochrony środowiska i organ wymieniony w art. 57 ustawy - zajmą jeszcze stanowisko w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji – w formie postanowienia, na które stronie przysługiwać będzie zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w tej sprawie uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia miedzy innymi z organem ochrony środowiska i z organem o którym mowa w art. 57 ustawy czyli w niniejszej sprawie ze starostą i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Ponieważ od tego uzgodnienia uzależnione będzie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to współdziałanie organów nastąpi w trybie cytowanego powyżej art. 106 kpa.

Wobec tego, że wbrew twierdzeniom skargi do postanowień opiniujących nie miał zastosowania art. 106 kpa to tym samym i zarzuty skargi odnoszące się do naruszeń tego przepisu w związku z art. 10 § 1, 7 i 77 § 1 kpa, a także 49 kpa są niezasadne. Wbrew wywodom skarżącego postanowienie organu I instancji o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy zostało wydane po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych organów. Postanowienia organów wymienionych w art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 także wbrew twierdzeniom skargi zostały stronom prawidłowo doręczone przy zastosowaniu art. 49 kpa. Okoliczność ta wynika z akt sprawy. Niezależnie jednak od powyższego wskazać trzeba, że ewentualne naruszenie przepisów prawa w kwestii prawidłowości doręczenia postanowień opiniujących pozostawałoby i tak bez wpływu na wynik sprawy, albowiem jak wskazano wyżej postanowienia te nie podlegały zaskarżeniu odrębnymi zażaleniami. Wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny uwzględnia skargę wówczas gdy określone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Nie stwierdzając w przedmiotowej sprawie żadnych naruszeń prawa materialnego i postępowania administracyjnego Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.