Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1604/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]kwietnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu [...]marca 2006 r. w P. T. na dworcu autobusowym poddano kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] stanowiący własność M. J. prowadzącego firmę transportową. Skarżący wykonywał transport osób na linii regularnej S. – P.T. Pojazdem kierował J. M. pracownik skarżącego. Jak wynika z treści sporządzonego z kontroli protokołu nr [...] kierowca okazał wszystkie wymagane dokumenty. Zgodnie z okazanym rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia - przewóz drogowy osób powinien rozpocząć się w S. ul. U., a kontrolowany kierowca rozpoczął swój przejazd przy ul. R., na którym to przystanku wsiadł do autobusu nieumundurowany inspektor i zakupił bilet. W trakcie czynności kontrolnych przesłuchano w charakterze świadka kierowcę J. M., który wyjaśnił, że zgodnie z okazanym rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia - przewóz drogowy osób powinien rozpocząć się w S. ul. U., ale on rozpoczął swój przejazd przy ul. R., na którym to przystanku wsiadł inspektor transportu drogowego.

Pismem z dnia [...] marca 2006 r. zawiadomiono M. J. o wszczęciu

z urzędu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust.1, art. 92 ust. 1,

ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U.

z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) oraz lp.2.2. lit. 3 załącznika do wskazanej ustawy nałożył na M. J. karę pieniężną w kwocie 3000 zł (trzy tysiące złotych)

z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przedsiębiorca świadczący usługi transportu osób powinien ściśle przestrzegać obowiązujących regulacji, a w przedmiotowej sprawie nie dochowano należytej staranności w wykonywaniu ciążących obowiązków, czym naruszył art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji pismem z dnia [...]kwietnia 2006 r. M. J. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie

art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 74 ustawy o transporcie drogowym poprzez uniemożliwienie kontrolowanemu złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] marca 2006 r.

i art. 18 b powołanej ustawy poprzez błędne zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Wniósł o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący wyjaśnił, że w dniu kontroli kierowca J. M. wyjechał ze swojego miejsca zamieszkania znajdującego się po stronie przeciwnej do tzw. pętli. Kierowca widział, iż na pętli nie oczekują pasażerowie skierował się, więc

w kierunku właściwym dla kierunku jazdy do P. T. i wyjechał na ul. U. Pierwszy przystanek właściwy dla wytyczonego kursu był zlokalizowany faktycznie przy tej właśnie ulicy, po stronie prawej patrząc w stronę P. T. Kierujący pojazdem nie był zobowiązany skręcać w stronę przeciwną i "zahaczać" o tzw. pętlę. Takie zachowanie byłoby sprzeczne z logiką i przyjętym rozkładem jazdy. Ponieważ na pierwszym przystanku nie było osób oczekujących i nikt nie wysiadł - nie było więc potrzeby zatrzymywania się na tym przystanku. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia art. 18b ustawy o transporcie drogowym. Na drugim planowym przystanku przy ul. R.wsiadł inspektor inspekcji drogowej. Kierowca podpisał wprawdzie protokół, ale nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, gdyż nie został pouczony o takim prawie. O zaistniałej kontroli i stwierdzonych naruszeniach kierowca nie powiadomił również skarżącego przedsiębiorcę uniemożliwiając złożenie mu stosownych wyjaśnień. W ocenie odwołującego się decyzja o nałożeniu kary nie znajduje uzasadnienia, albowiem pominięta pętla autobusowa była zlokalizowana po stronie przeciwnej dla ruchu autobusów, a zatem nie istniało ryzyko, że będą tam oczekiwali pasażerowie jadący w kierunku P. T., ponadto kierowca wyjeżdżając na ul. U. miał pełny widok na pętlę. Dlatego zaistniałe zdarzenie należy ocenić odmiennie niż zwykłe pominięcie przystanku na którym oczekują pasażerowie.

Po rozpoznaniu odwołania M. J., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1, art. 18 ust.1 i ust.2, art. 18b ust.1 pkt 2, pkt 3, pkt 7 ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp.2.2 lit. 3 załącznika do wymienionej ustawy, utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił stanowisko zawarte w decyzji I instancji,

iż wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli regularny przewóz osób na linii komunikacyjnej S. – P. T. odbywał się z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na przewozy regularne, gdyż kierowca rozpoczął swój przejazd z przystanku w S. przy ul. R. w sytuacji, gdy należało go rozpocząć z przystanku przy ul. U. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń było nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości określonej pod pozycją lp. 2.2. lit. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie wniesionego zarzutu, iż pracownik skarżącego w trakcie przeprowadzanej w dniu

[...] marca 2006 r. nie został pouczony o możliwości złożenia zastrzeżeń do protokołu, Główny Inspektor stwierdził iż z przepisu art. 74 ust. 2 powołanej ustawy nie wynika, aby na przeprowadzającym kontrolę inspektorze spoczywał obowiązek pouczania strony w tym zakresie.

W dniu [...]lipca 2006 r. M. J. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że kurs na trasie S. – P. T. w dniu [...] marca 2006 r. rozpoczęto od ul. R. a nie od ul. U. Ponadto zarzucił naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie do niniejszego stanu faktycznego oraz naruszenie art. 18 b ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że nakaz wsiadania i wsiadania pasażerów na przystankach określonych w rozkładzie jazdy jest równoznaczny z bezwzględnym obowiązkiem zatrzymania się na przystanku, nawet wówczas gdy nikt na nim nie oczekuje, ani nie zamierza na nim wysiadać. Zdaniem skarżącego naruszono także

art. 107 § 7 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów przyjęcia jako podstawy rozstrzygnięcia art. 18 b) ustawy o transporcie drogowym

w pełnym brzmieniu, podczas gdy naruszono jedynie art. 18 b) ust. 1 pkt 3.

W uzasadnieniu ponownie stwierdził, że organy wydające decyzję błędnie ustaliły stan faktyczny przyjmując, iż kontrolowany przewóz rozpoczął się od przystanku przy

ul. R., a ponadto kierowca nie miał obowiązku rozpoczęcia kursu od przystanku zlokalizowanego po przeciwnej stronie i tylko taką okoliczność zdaniem skarżącego potwierdził kierowca podpisując protokół z kontroli. Jednocześnie protokół nie zawierał żadnej wzmianki, że inspektorowi chodzi o inny przystanek przy

ul. U.j. Natomiast na właściwym dla kierunku jazdy przystanku przy ul. U. nie oczekiwał choćby jeden pasażer, nikt również nie zamierzał wysiąść z autobusu.

W ocenie skarżącego przepis art. 18 b ust.1 pkt 3 nie tworzy obowiązku każdorazowego zatrzymania się na przystanku w sytuacji, gdy brak jest osób wsiadających

i wysiadających, a jedynie nakazuje umożliwić pasażerom wsiadanie i wysiadanie na przystankach określonych w rozkładzie jazdy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r. skarżący wyjaśnił, iż końcowy przystanek przy kursie z P. T. do S. usytuowany jest na parkingu przy ul. U. Nie jest to jednak pierwszy przystanek kursu z S. do P. T. i na tym przystanku nigdy nie wsiadają pasażerowie jadący w kierunku P. T. Jednocześnie pierwszy przystanek na trasie S. P. T. umiejscowiony jest również przy ul. U. po prawej stronie patrząc w kierunku P. T. Kierowca w dniu [...] marca 2006 r. przejazd rozpoczął z tego właśnie przystanku, na który przyjechał z parkingu przy swoim domu, gdzie pozostawia pojazd w czasie przerw w pracy. Dodatkowo wyjaśnił, iż przystanek przy ul. R. umiejscowiony jest po drugiej stronie osiedla w odległości około 800 metrów od pierwszego przystanku przy ul. U. i nie jest widoczny z pierwszego przystanku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga M. J. zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a.

i art. 77 § 1 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie sprawy, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Skarżący M. J. wykonuje przewozy regularne na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa [...] w ramach linii regularnej S.- P. T. Zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia kurs z S. do P.T. powinien rozpocząć się w S. z przystanku przy ul. U. Ze sporządzonego

w trakcie kontroli protokołu (którego ustalenia stanowiły podstawę nałożenia na stronę skarżąca kary pieniężnej) wynika, że skarżący M.J. wykonując przewóz regularny w dniu [...] marca 2006 r. naruszył warunki określone w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków, albowiem przewóz drogowy w tym dniu rozpoczął nie od przystanku przy ul. U. lecz z drugiego w kolejności przystanku przy ul. R. , na którym to przystanku wsiadł inspektor transportu drogowego. Zdaniem organu skarżący naruszył art. 18b) ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zgodnie z którym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy.

Ponadto ust. 2 pkt 5 stanowi, iż podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Jednakże jak wynika z wyjaśnień skarżącego M. J. złożonych na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r.- na ulicy U. mieszczą się dwa przystanki. Pierwszy przystanek usytuowany jest na parkingu przy ul. U. tzw. pętla, na którym to przystanku skarżący kończy kursy

z P. T. do S. Nie jest to jednak pierwszy przystanek kursu z S. do P. T. i na tym przystanku nigdy nie wsiadają pasażerowie. Drugi przystanek przy ul. U. umiejscowiony po prawej stronie patrząc w kierunku P. T. i ten właśnie przystanek jest pierwszym przystankiem na trasie S. – P. T. Skarżący podkreślał, iż kontrolowany przejazd rozpoczął się z tego właśnie przystanku, na który kierowca J. M. przyjechał z parkingu przy swoim domu, gdzie pozostawia pojazd w czasie przerw w pracy. Dodatkowo wyjaśnił,

iż przystanek przy ul. R. jest po drugiej stronie osiedla w odległości około 800 metrów od pierwszego przystanku przy ul. U.

Powyższe wyjaśnienie wskazują zatem, iż przy ul. U. usytuowane są dwa przystanki. Z treści sporządzonego w dniu kontroli protokołu nie wynika, który z przystanków organ uznał za pierwszy na trasie S. – P. T. i na czym polegało wobec tego naruszenie przez skarżącego warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Jednoznacznego wyjaśnienia wymaga, czy zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy pierwszy przystanek usytuowany jest na

tzw. pętli, na którą w dniu kontroli kierowca nie wjechał (co jest bezsporne), czy też pierwszy przystanek na trasie S. – P. T. mieści się po prawej stronie

ul. U., a kierowca - co podkreślał skarżący - wykonując w dniu [...]marca 2006 r. kontrolowany przejazd nie pominął wskazanego przystanku, lecz z uwagi na brak pasażerów, zarówno na przystanku, jak i w autobusie nie zatrzymał się na wskazanym przystanku. W aktach administracyjnych brak jednak ustaleń czy na przystanku oczekiwali pasażerowie oraz na jakiej podstawie inspektor przeprowadzający kontrolę ustalił, że pominięty został przystanek przy ul. U., w sytuacji gdy z wyjaśnień skarżącego wynika, iż z przystanku na którym do autobusu wsiadł inspektor inspekcji drogowej nie jest widoczny pierwszy przystanek. Wprawdzie w trakcie czynności kontrolnych przesłuchano w charakterze świadka kierowcę J. M., który wyjaśnił, że zgodnie z okazanym rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia - przewóz drogowy osób powinien rozpocząć się w S. ul. U. lecz on rozpoczął swój przejazd przy ul. R., na którym to przystanku wsiadł inspektor transportu drogowego. Powyższe zeznania nie wyjaśniają jednak zasadniczej kwestii, a mianowicie który przystanek usytuowany przy ul. U. jest właściwy przystankiem dla kursów w kierunku P. T. i który pominięty został

w dniu kontroli.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie,

a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko

w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których

w niniejszej sprawie nie poczyniono. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą

w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.