Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2441/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 1 pkt 1;  art. 170; art. 172;
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz K. Sp. j. z siedzibą w L. kwotę 3076 (trzy tysiące siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., działając w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu wniosku K. Sp. j. z siedzibą w L., (dalej wnioskodawca) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A, zarejestrowanego na rzecz R. GmnH A. (dalej uprawniony) dla towarów m.in. w klasie 30, uznał za wygasłe z dniem 9 lipca 2004 r. prawo z rejestracji międzynarodowej ww. znaku towarowego, w części dotyczącej towarów w klasie 30, tj. lodów spożywczych, w tym sorbetowych, jogurtów mrożonych, deserów lodowych, lodów w proszku, kremów, musów, budyni, puddingów, galaretek owocowych, wyrobów cukierniczych i sosów do deserów oraz przyznał wnioskodawcy kwotę 1648 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w pozostałej części wniosek oddalił.

W dniu 9 lipca 2004 r. wnioskodawca wystąpił do Urzędu Patentowego RP o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowej ww. znaku towarowego w części dotyczącej towarów w klasie 30, a co najmniej towarów wymienionych w zgłoszeniu znaku towarowego RED BLUE nr Z-277 694. Znak RED BULL nr IR- 641 378 A, zarejestrowano w trybie Porozumienia Madryckiego na rzecz uprawnionego dla towarów m.in. w klasie 30. Prawo to zostało uznane w Polsce dnia 19 marca 1998 r., w wyniku notyfikacji z 17 września 1996 r., w zakresie towarów z klas 3, 5, 12, 14, 16, 18, 20, 25, 26, 28, 29, 30, 32, 33, 34, 35, 39,41 i 42. Występując o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji ww. znaku towarowego wnioskodawca powołał się na przepisy art. 28 ust 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. nr 5 poz. 17 ze zm.), dalej z.t. w zw. z art. 315 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej p.w.p.. Uzasadniając wniosek o wygaszenie wskazał, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A nie używał tego znaku na terytorium Polski w zakresie towarów z klasy 30. Wskazał na istnienie po jego stronie interesu prawnego, bowiem kwestionowany znak towarowy, w zakresie wnioskowanym o wygaszenie, stanowi przeszkodę do zarejestrowania w Polsce znaku towarowego RED BLUE ze zgłoszenia Z-277694 na jego rzecz w zakresie ww. towarów z klasy 30. Nadto wskazywał na podjęty z inicjatywy uprawnionego proces cywilny o naruszania spornego znaku towarowego w wyniku obrotu towarami z klasy 30 (lody).

W odpowiedzi na wniosek uprawniony z rejestracji podważył interes prawny wnioskodawców w żądaniu uznania za wygasłe ww. prawa w części dotyczącej towarów w klasie 30 z uwagi na renomę tego znaku. Uprawniony dowodził, iż sporny znak towarowy jako renomowany i jednocześnie powszechnie znany, jak również oznaczenia do niego podobne, nie mogą być stosowane do oznaczania jakichkolwiek towarów w jakichkolwiek klasach, w tym do oznaczania lodów czy słodyczy przez podmioty nieuprawnione. W konsekwencji, nawet po pozbawieniu ochrony spornego znaku w klasie 30 wnioskodawca nie będzie mógł uzyskać prawa ochronnego na znak towarowy tożsamy lub podobny do znaku RED BULL w klasie 30 dla jakichkolwiek towarów. Nadto wskazał, że wnioskodawca nie będzie mógł również używać takiego znaku. W tym stanie rzeczy uprawniony podnosił, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w uznaniu znaku RED BULL za wygasły w jakimkolwiek zakresie, bowiem nawet pozytywna decyzja Urzędu Patentowego RP nie umożliwi zarejestrowania takiego lub podobnego znaku. Wniósł o zawieszenie postępowania przed Urzędem Patentowym RP do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd, że znak RED BULL nr IR- 641 378 A jest znakiem renomowanym i korzysta z ochrony poza specjalizacją, co zdaniem uprawnionego stanowi kwestię wstępną dla niniejszego postępowania, gdyż w przedmiotowej sprawie tylko sąd może przesądzić, czy wnioskodawca ma interes prawny w przedmiotowej sprawie. Na dowód renomy znaku RED BULL uprawniony przedstawił szereg dokumentów. Podniósł także, że jego przedstawiciel i wyłączny dystrybutor w Polsce używa spornego znaku dla oznaczania towarów z klasy 30, gdyż umieszcza znak RED BULL na pudełkach z cukierkami wysyłanymi z różnych okazji do klientów i partnerów biznesowych uprawnionego. Na dowód powyższego przedłożył trzy fotografie.

Wnioskodawca w toku postępowania spornego podtrzymał argumenty zawarte we wniosku i uznał, że przedstawione materiały dowodowe odnoszą się wyłącznie do napoju energetycznego, a ponadto że są niewystarczające dla uznania renomy spornego znaku towarowego. Podniósł także, iż umieszczanie znaku RED BULL na pudełkach z cukierkami wysyłanymi do klientów i partnerów biznesowych nie stanowi rzeczywistego używania tego znaku dla towarów z klasy 30, gdyż występowanie na rynku towaru w tej formie nie stanowi używania towaru w obrocie rynkowym.

Ww. decyzją organ uznał za wygasłe z dniem 9 lipca 2004 r. prawo z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A w części dotyczącej towarów w klasie 30, tj. lodów spożywczych, w tym sorbetowych, jogurtów mrożonych, deserów lodowych, lodów w proszku, kremów, musów, budyni, puddingów, galaretek owocowych, wyrobów cukierniczych i sosów do deserów oraz przyznał wnioskodawcy kwotę 1648 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w pozostałej części wniosek oddalił. Urząd Patentowy RP wskazał, iż pomimo, że prawo z rejestracji znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A zostało uznane w Polsce dnia 19 marca 1998 r., w wyniku notyfikacji z 17 września 1996 r., tj. pod rządami przepisów z.t., to podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowić będzie p.w.p. W ocenie organu o stosowaniu przepisów p.w.p. czy też z.t. decyduje data złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcie prawa. W niniejszej sprawie wniosek został złożony dnia 9 lipca 2004 r., a więc już po wejściu w życie p.w.p. i z tego powodu podstawą rozstrzygnięcia są przepisy p.w.p. Organ uznał także, że wnioskodawca z uwagi na wystąpienie o udzielenie prawa ochronnego na znak RED BULE Z-277694 oraz postępowanie cywilne, jakie toczy się przeciwko wnioskodawcy - wszczęte z inicjatywy uprawnionego, posiada interes prawny, uprawniający go do wszczęcia postępowania spornego. Zdaniem organu datą wygaśnięcia prawa z rejestracji była data złożenia wniosku do organu, a okres nieużywania znaku, skutkującego wygaśnięciem ochrony, jest okresem liczonym wstecz od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia.

Skargę na ww. decyzję wniosły zarówno wnioskodawca, jak i uprawniony. Wnioskodawca wnosząc skargę zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. oraz 172 p.w.p. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. 2003, 212, 2076) i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do naruszenia przez organ art. 6 k.p.a wskazał, iż jego zdaniem błędne jest przyjęcie daty wygaśnięcia prawa z rejestracji poprzez ustalenie, iż tą datą jest data złożenia wniosku do organu, a także poprzez ustalenie okresu nieużywania znaku, skutkującego wygaśnięciem ochrony, jako liczonego wstecz od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, zamiast obliczania go w przyszłość od daty zaprzestania używania znaku, albo niepodjęcia tego używania po uzyskaniu rejestracji. W jego ocenie poważną wadą decyzji jest przyjęcie przez organ, iż datą wygaszenia znaku będzie zawsze data wszczęcia postępowania. W ocenie wnioskodawcy art. 172 p.w.p. uznaje, że "prawo ochronne na znak towarowy wygasa, z zastrzeżeniem art. 170 p.w.p., w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego. Data wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji." Ten przepis wraz z przepisem art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p zdaniem wnioskodawcy uznaje, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek m.in. nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat. Taka konstrukcja tych przepisów powoduje jego zdaniem, że okres nieużywania znaku należy liczyć w przyszłość od daty zaprzestania używania, bądź liczyć od daty powstania obowiązku używania. Z tego powodu wnioskodawca wskazuje, że organ popełnił błąd w interpretacji ww. przepisów. Nadto wnioskodawca zakwestionował wysokość przyznanych kosztów postępowania uważając, iż nakład pracy uzasadniał przyznanie ich zgodnie z wnioskiem tj. w kwocie podwyższonej.

Uprawniony wnosząc skargę wskazał na rażące naruszenie art.169 ust. 2 p.w.p. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powołując się na powyższe stwierdził, że z uwagi na renomę przedmiotowego znaku organ błędnie przyjął, istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu uznania za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A w części dotyczącej towarów w klasie 30. Wskazywał, że sporny znak towarowy jako renomowany jest jednocześnie powszechnie znany. Z tego powodu zdaniem uprawnionego taki znak, jak i oznaczenia do niego podobne, nie mogą być stosowane do oznaczania jakichkolwiek towarów, w jakichkolwiek klasach, w tym do oznaczania lodów czy słodyczy przez podmioty nieuprawnione. W konsekwencji wskazał, że nawet po pozbawieniu ochrony spornego znaku w klasie 30 wnioskodawca nie będzie mógł uzyskać prawa ochronnego na znak towarowy tożsamy lub podobny do znaku RED BULL w klasie 30 dla jakichkolwiek towarów. W ocenie wnioskodawca nie będzie mógł również używać takiego znaku.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził w oparciu o art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowana dalej jako p.p.s.a. połączenie do łącznego rozstrzygnięcia i dalszego prowadzenia pod sygnaturą VI SA/Wa 557/06, sprawy o sygnaturach akt: VI SA/Wa 557/06 i VI SA/Wa 558/06, połączone na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt VISA/Wa 557/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ww. skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do art. 315 p.w.p. prawa w zakresie znaków towarowych, istniejące w dniu wejścia w życie p.w.p. pozostają w mocy, zaś do stosunków prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. z.t.. Dlatego też przy załatwieniu sprawy miały zastosowanie przepisy p.w.p. obowiązujące od dnia 22 sierpnia 2001 r. W dniu 9 lipca 2004 r. nastąpiło bowiem zdarzenie w postaci złożenia wniosku o wygaśniecie prawa z rejestracji, z którym wnioskodawca łączył uprawnienie do ochrony swoich praw. Sąd w pełni podzielił argumentację i ocenę Urzędu Patentowego RP, co do legitymowania się przez wnioskodawcę interesem prawnym przy składaniu powyższego wniosku i niewykazania przez uprawnionego używania znaku w sposób wymagany do rzeczywistego jego używania do oznaczenia towarów w obrocie rynkowym w ciągu nieprzerwalnego okresu pięciu lat. W takiej sytuacji wnioskodawca przekonująco wykazał, że sporny znak może być dla niego znakiem blokującym. Ustalenie daty wygaśnięcia znaku w decyzji o charakterze konstytutywnym Sąd powiązał z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego (art. 61 pkt 3 k.p.a. i art. 2551 p.w.p.), przypisując dacie wniosku charakter zdarzenia prawnego, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia tego prawa. Taką konstrukcję Sąd zbudował na podstawie unormowań zawartych w art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 170 i 172 p.w.p. dotyczących również możliwości oddalenia wniosku, jeżeli przed jego złożeniem zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku towarowego po upływie pięcioletniego okresu jego nieużywania. W jej następstwie okres nieużywania znaku skutkujący wygaśnięciem ochrony liczy się wstecz od daty złożenia wniosku (podobnie przyjmuje R. Skubisz w opracowaniu: Prawo znaków towarowych, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1997, s. 214-215). Za niezasadny Sąd uznał zarzut wnioskodawcy w zakresie kosztów postępowania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił i uzasadnił wysokość zasądzonych kosztów uznając, że nakład pracy uzasadniał przyznanie niezbędnych kosztów postępowania.

Na powyższy wyrok wnioskodawca i uprawniony złożyli skargi kasacyjne. Przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II GSK 138/07 wydanym na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości: "Czy w sytuacji, gdy okres rzeczywistego nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przypadający przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak jest dłuższy niż pięć lat, za datę stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa, o której mowa w art. 172 p.w.p., należy przyjąć ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku, czy dzień złożenia powyższego wniosku".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów po rozpoznaniu powyższego zagadnienia prawnego podjął uchwałę z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GPS 1/08 o następującej treści: "Datą stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt p.w.p., o której mowa w art. 172 p.w.p., jest ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku".

W dniu 11 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie sygn. akt II GSK 138/07 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w zakresie skargi wnioskodawcy, natomiast w pkt drugim oddalił skargę kasacyjną uprawnionego. W uzasadnieniu Sąd II instancji uwzględniając skargę kasacyjną wnioskodawcy stwierdził, że usprawiedliwiony był zarzut, obejmujący naruszenie art. 172 p.w.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.. Rację miał autor skargi kasacyjnej twierdząc, że Sąd I instancji wspierając się przepisem art. 170 ust. 1 p.w.p. dokonał błędnej wykładni art. 172 p.w.p. Przywołany art. 170 ust. 1 p.w.p. stanowi, że Urząd Patentowy RP oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Przyjęte w tym przepisie rozwiązanie Sąd I instancji uznał za przemawiające za poglądem, że zdarzeniem, o którym mowa w art. 172 p.w.p. jest złożenie wniosku o wygaśnięcie prawa. Natomiast niezasadny był zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 26 oraz 28 ust. 1 z.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej postawionych w obrębie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kasacyjny przypomniał, że ustawodawca w tym przepisie wskazał na konieczność istnienia wpływu i to istotnego na wynik sprawy. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego będzie skutkowało wzruszeniem kontrolowanego wyroku. Nadto, to na kasatorze ciąży obowiązek wyprowadzenia okoliczności wskazujących na istnienie potencjalnego związku pomiędzy wytkniętym uchybieniem, a wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji miał obowiązek połączenia obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Za przedwczesny natomiast uznał zarzut odnoszący się do naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Przyjmując, iż uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji w części obejmującej ocenę punktu 2 decyzji Urzędu Patentowego RP nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie można stwierdzić, czy faktycznie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej wnioskodawcy. Oddalając skargę kasacyjną uprawnionego Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za nieuzasadnioną.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrzenia sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Kierując się ww. zasadą wyrażoną w powyższym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał skargę wnioskodawcy za zasadną.

W niniejszym przypadku żadna ze stron postępowania nie kwestionowała tego, że w sprawie mają zastosowanie przepisy p.w.p., na podstawie których rozpoznano sprawę w postępowaniu spornym, jak i w oparciu o które Sąd I instancji kontrolował legalność zaskarżonej decyzji, stąd kwestię tę należy uznać za bezsporną.

Bezspornym w sprawie jest także, to że wnioskodawca legitymował się interesem prawnym w złożeniu wniosku o uznanie za wygasłe rzeczonego znaku towarowego.

Kwestią podstawową i sporną dla niniejszego postępowania jest natomiast odpowiedź na pytanie "Czy w sytuacji, gdy okres rzeczywistego nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przypadający przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak jest dłuższy niż pięć lat, za datę stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa, o której mowa w art. 172 p.w.p., należy przyjąć ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku, czy dzień złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego?".

Odpowiedzi na powyższą wątpliwość udzielił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GPS 1/08 o następującej treści: "Datą stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt p.w.p., o której mowa w art. 172 p.w.p., jest ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku".

Powyższe ustalenia powodują zatem, że w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP orzekając w drodze decyzji o uznaniu za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego winien dokonać tego na ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku a nie jak tego dokonał z dniem złożenia przedmiotowego wniosku. Z treści ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż błędnym było przyjęcie przez organ daty wygaśnięcia prawa z rejestracji poprzez ustalenie, iż tą datą jest data złożenia przedmiotowego wniosku do organu, tj. 9 lipca 2004 r. a także poprzez ustalenie okresu nieużywania znaku, skutkującego wygaśnięciem ochrony, jako liczonego wstecz od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, zamiast obliczania go w przyszłość od daty zaprzestania używania znaku albo niepodjęcia tego używania po uzyskaniu rejestracji. Sąd podzielił stanowisko wnioskodawcy, że wadą zaskarżonej decyzji jest przyjęcie, iż datą wygaszenia znaku będzie zawsze data wszczęcia postępowania, w tym przypadku 9 lipca 2004 r.. Art. 172 p.w.p. stanowi, że "prawo ochronne na znak towarowy wygasa, z zastrzeżeniem art. 170 p.w.p., w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego. Data wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji." Ten przepis wraz z przepisem art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p uznaje, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek m.in. nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat. Zatem zdarzenie, o którym mowa ww. przepisie jest zaprzestanie używania znaku towarowego a nie złożenie wniosku o uznanie za wygasłe prawa z jego rejestracji. Taka konstrukcja tych przepisów powoduje więc, że okres nieużywania znaku należy liczyć w przyszłość od daty zaprzestania używania, bądź liczyć od daty powstania obowiązku używania. Z tego powodu organ popełnił błąd w interpretacji ww. przepisów.

W konsekwencji Sąd uznał, że organ rozpoznając sprawę, dla prawidłowości rozstrzygnięcia, winien ustalić od kiedy nastąpiło faktyczne nieużywanie przez uprawnionego przedmiotowego znaku towarowego RED BULL nr IR- 641 378 A, bądź czy po uzyskaniu rejestracji uprawniony podjął jego używanie. Ustalenie tej daty jest niezbędne dla ustalenia, w następnej kolejności dnia, w którym nastąpiło wygaszenie prawa z rejestracji znaku towarowego na skutego właśnie jego nieużywania. Tym dniem, jak już Sąd wskazał winien być ostatni dzień pięcioletniego okresu liczonego od początkowej daty nieużywania znaku, a nie dzień złożenia wniosku o jego wygaszenie.

Jednocześnie Sąd zauważa, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 listopada 2007 r. (sygn. akt IIGSK 138/07) zgodnie z treścią art. 172 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. organ ma obowiązek potwierdzania w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy, daty wygaśnięcia tego prawa. Wskazanie tej daty stanowi zatem integralną i obligatoryjną część decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy. Wobec powyższego skoro wskazanie daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest integralną częścią decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego prawa to nie można skutecznie domagać się rozłączenia tych dwóch kwestii, jak chciał tego wnioskodawca.

Sąd uchylając zaskarżoną decyzję w pkt 2, tj. w części dotyczącej kosztów, stwierdził, że Urząd Patentowy RP przyznając wnioskodawcy jedynie koszty niezbędne - 1648 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania i oddalając wniosek w pozostałym zakresie, nie uzasadnił z jakich powodów tak postanowił. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że zasadnym było przyznanie ww. kwoty, jako zwrot niezbędnych kosztów postępowania, wobec tego, że wnioskodawca był zastępowany przez rzecznika patentowego. Wskazał podstawę prawną przyznania i wyjaśnił, co składało się na tą kwotę. Nie uzasadnił zaś w żaden sposób, pomimo iż był do tego zobligowany w myśl art. 107 § 3 k.p.a., z jakich przyczyn oddalił wniosek o przyznanie kosztów postępowania w pozostałym zakresie, uznając go za niezasadny.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

W przedmiocie kosztów Sąd działał na podstawie art. 200 p.p.s.a.