Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 428/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 16 stycznia 2017 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 4 lutego 2016 r. nr [...]


UZASADNIENIE

W. P. (dalej jako "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej jako "SKO") z dnia 16 stycznia 2017 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.

We wniesionej skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO z dnia 16 stycznia 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, albowiem ich wykonanie może narazić ją na niepowetowane straty, gdyż w decyzjach tych nałożono na Skarżącą nienależny podatek, co łączy się z konsekwencjami finansowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14).

Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna nakładająca na jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Jednakże co do zasady nie oznacza to automatycznie wyrządzenia szkody. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1562/11).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1263/12). Sąd w pełni podziela pogląd, iż to wnioskujący ma obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/05). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Podkreślić należy, iż wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 444/17). Sąd powinien mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą (postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).

W tym miejscu zauważyć należy, że w początkowym okresie stosowania przepisów p.p.s.a. pojawiały się spory co do przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 tej ustawy, jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji – ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 363/05, czy z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FZ 513/06, a także J. P. Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122 oraz B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169).

W niniejszej sprawie Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu Sądu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przytoczone poglądy Sąd stanął na stanowisku, że Skarżąca nie wykazała, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku Skarżąca podniosła, że konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego w wysokości 424 zł spowoduje niepowetowane straty, łączy się bowiem z konsekwencjami finansowymi.

Wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania nie stanowi per se o zasadności wniosku.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Skarżąca ograniczyła się bowiem wyłącznie do wskazania, że wykonanie decyzji narazi ją na konsekwencje finansowe, które spowodują niepowetowane straty. Skarżąca nie przytoczyła jednak jakichkolwiek okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd i objęcia jej tymczasową ochroną.

Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04).

Analizując wniosek Sąd nie mógł dokonać całościowej oceny sytuacji majątkowej wnioskującej, a zwłaszcza jej aktualnych możliwości płatniczych. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej strony, posiadanych przez nią nieruchomościach oraz wartościowych ruchomościach, ich wartości, oszczędnościach i ich wysokości oraz wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Niewykazanie przez Skarżącą tych okoliczności nie pozwala na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania nie stanowi o zasadności wniosku, w sytuacji gdy strona nie zobrazowała Sądowi w pełny sposób, uwzględniający także stan jej posiadania, aktualnej sytuacji majątkowej i osobistej. Jednocześnie rozpoznając wniosek Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest danych wyjaśniających aktualną sytuację majątkową strony, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu.

W związku z powyższym, skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.