Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 317/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1497/21 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 11 września 2020 r. Nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniem z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1497/21 odmówił [...] (skarżącej) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 11 września 2020 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] w skardze na ww. decyzją za zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na znaczne szkody. Wyjaśniła, że konieczność dokonywania potrąceń nałożonej sankcji uniemożliwi ponoszenie bieżących kosztów związanych z prowadzeniem produkcji rolnej.

Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA w Warszawie podkreślił, że skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, że w stosunku do niej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń. Sąd nie może w tym zakresie działać za stronę. Na stronie ciąży bowiem obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na realne, tzn. nieuniknione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd I instancji podkreślił, że brak jest podstaw, aby przyjąć, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.). Skarżąca w żaden sposób nie określiła, jak też nie uprawdopodobniła ewentualnego rozmiaru szkody majątkowej, która miałaby być następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżącej nie zawiera żadnych danych odnoszących się do rzeczywistej sytuacji majątkowej.

W ocenie WSA skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała ani też nie uprawdopodobniła okoliczności, które mogłyby przemawiać za powstaniem tego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Same twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie są wystarczające dla udzielenia tymczasowej ochrony, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art, 63 § 1 i 5 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Skarżąca nie określiła, jak też nie uprawdopodobniła rozmiaru szkody majątkowej, która miałaby być następstwem wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy Skarżąca wykazała powyższe okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że rozmiar szkody, jakiej doznała autorka zażalenia wynika wprost z treści zaskarżonych decyzji. Chodzi tu o dwie decyzje sankcję - w kwocie [...] zł oraz w kwocie [...] zł

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Obowiązek umotywowania wniosku i poparcia go odpowiednimi dowodami spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie ma obowiązku wyręczać strony w tym zakresie, a tym bardziej działać w jej interesie, do czego zdaje się zmierzać argumentacja zażalenia, w której jej autor zarzuca Sądowi I instancji niezastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że w przepisie tym mowa jest o wezwaniu strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma, któremu nie można nadać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, nie zaś merytorycznych.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem Skarżąca w żaden sposób nie określiła, jak też nie uprawdopodobniła ewentualnego rozmiaru szkody majątkowej, która miałaby być następstwem wykonania zaskarżonej decyzji

Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, że w stosunku do niej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń. W związku z powyższym skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienie względem niej przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, z której mogłoby wynikać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Ze wskazanych powodów NSA, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie