Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1399/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z dnia [...] marca 2015 r. nr. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego postanawia: odmówić przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie


UZASADNIENIE

R. P. wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.

Z podanych przez skarżącego w formularzu informacji wynikało, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W rubryce 10 formularza o przyznanie prawa pomocy skarżący, oświadczył iż nie uzyskuje żadnych dochodów – jest osobą bezrobotną i bezdomną wskutek eksmisji. Podał, że bez swojej winy został wpisany do Krajowego Rejestru Dłużnika Niewypłacalnych.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedstawione dokumenty były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 8 października 2015 r., przy czym skarżący nawet do chwili obecnej żądanych dokumentów nie przedstawił, podając że nie posiada rachunków bankowych, nie składał zeznania podatkowego w związku z brakiem dochodów. Ponadto, nie mógł zarejestrować się jako osoba bezrobotna, z uwagi na brak zameldowania, podobnie z uwagi na bezdomność nie mógł korzystać z pomocy udzielanej przez gminę.

W konsekwencji powyższego, postanowieniem z 22 stycznia 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Pismem z 4 lutego 2016 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Do sprzeciwu skarżący nie załączył żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających jego obecną sytuację majątkową lub zmianę sytuacji finansowej w relacji do dokumentacji stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia referendarza sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (na gruncie przedmiotowej sprawy przepis ten znajdzie zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w zw. z art. 2 cyt. ustawy nowelizującej).

Stosownie natomiast do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).

Zgodnie ze stanowiskiem NSA, jeżeli skarżący nie dostarczył wymaganych dokumentów, nie podjął nawet próby częściowego wypełnienia wezwania, czyli - uchylił się od podania danych dotyczących dochodów i wydatków - to ocena sądu jest konsekwencją działania skarżącego, który nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej (postanowienie NSA z 26 czerwca 2014r. sygn. akt: I FZ 190/14 z 28 listopada 2014 r. sygn. akt: II FZ 984/13).

Celem ustanowienia prawa pomocy jest zapewnienie osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Przyznanie prawa pomocy oznacza, że ciężar kosztów postępowania w zakresie objętym prawem pomocy poniesie zamiast strony budżet państwa, a zatem wszyscy obywatele. Skutki przyznania prawa pomocy znajdą bowiem odzwierciedlenie po stronie dochodowej i wydatkowej budżetu, ze względu na możliwe zmniejszenie dochodów z uwagi na zwolnienie od opłat sądowych, jak i na zwiększenie wydatków ze względu na konieczność pokrycia za stronę należnych od niej kosztów. Z tego powodu w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy dochodzi do sytuacji wyboru pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi niemającemu dostatecznych środków, a odstąpieniem od zasady powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych określonej w art. 84 Konstytucji RP, czego wyrazem na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego jest regulacja zawarta w art. 199 i art. 214 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005 – LEX). Jako instytucja o charakterze wyjątkowym, przyznanie prawa pomocy może mieć zastosowanie tylko wobec osób, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, w szczególności - osób rzeczywiście ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Do takich podmiotów należą osoby dotknięte ubóstwem, korzystające ze świadczeń pomocy społecznej czy też bezrobotne bez prawa do zasiłku (por. orzeczenie NSA z 28 marca 2012 r., I OZ 179/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem wnioskowym, podejmowanym na wniosek osoby, w której interesie jest wypełnienie przesłanek przyznania prawa ubogich. Oznacza to, że to wnioskodawca winien przekonać sąd administracyjny o swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej i ją odpowiednio uwiarygodnić, Sąd zaś ma dokonać jedynie oceny przedstawionej sytuacji (por. orzeczenie NSA z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ 828/14; a także orzeczenie WSA w Poznaniu z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 125/14 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego wyjaśnił, że nie uzyskuje żadnych dochodów, a z uwagi na bezdomność nie może zarejestrować się jako osoba bezrobotna lub uzyskać świadczeń z tytułu pomocy społecznej z gminy. Nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów potwierdzających powyższe fakty.

Wobec nie wykonania w prawidłowy zobowiązania do przedłożenia dokumentacji obrazującej jego pełną sytuację finansową, Sąd został pozbawiony możliwości oceny prawdziwości złożonych oświadczeń.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.