Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 920/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gier p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

E. G. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gier, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniosła o wstrzymanie przez organ odwoławczy wykonania zaskarżonej decyzji. Na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżącej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej.

Uzasadniając wniosek, wskazała, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, przedstawiając swoje stanowisko w tej kwestii. Następnie stwierdziła, że osiągane przez skarżącą miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji.

Istotna dla przedmiotowej sprawy jest również okoliczność, że wymierzona skarżącej kara pieniężna w wysokości [..] zł jest, biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez nią przychodów, kwotą bardzo dużą, której uiszczenie pozostaje poza jej możliwościami finansowymi.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwe staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1475/11. Skarżąca dodała, że instytucja udzielenia ochrony tymczasowej ma bowiem uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem strony powyższe wskazuje jednoznacznie na to, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżącej oraz jej rodziny i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy ustosunkowując się

do złożonego przez skarżącą wniosku, wskazał, że z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że w razie wniesienia skargi, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w tej kwestii organ pozostawił do uznania sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej

w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę

tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne

do odwrócenia skutki.

Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwość zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ (na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), sąd zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się

do żądania strony skarżącej. W ocenie sądu skarżąca zwracając się

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła swojego wniosku

w rzetelny sposób, wskazała bowiem jedynie ogólnie, że jej miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia kwoty, o zapłacie której orzekł organ. Ponadto stwierdziła, że z uwagi na wysokość osiąganych przez skarżącą w ciąg roku przychodów, wymierzona skarżącej kara pieniężna w wysokości [...] zł jest bardzo duża.

Należy także zwrócić uwagę na to, że skarżąca powołując się na ww. okoliczności, nie wykazała jakie dochody i przychody uzyskuje. Skarżąca nie wykazała również, że zwrot ww. kwoty wymaga od niej zaciągnięcia kredytu czy pożyczki w banku, nie przedstawiła również na tę okoliczność żadnych dokumentów. Według sądu rozpoznającego wniosek, szkoda wyrządzona wykonaniem zaskarżonej decyzji nie może być potencjalna, szkoda taka musi być realna. Strona skarżąca powinna powołać się na konkretne zdarzenia, które zaistnieją wskutek wykonania decyzji. Ponadto powinna na podniesione okoliczność, przedstawić stosowne dowody. Zdaniem sądu orzeczona kara pieniężna nie stanowi sama w sobie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się

do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14 (LEX nr 1624317),

w którym stwierdził, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

Zdaniem sądu, w uzasadnieniu wniosku strona powinna wykazać jakimi konkretnie środkami pieniężnymi aktualnie dysponuje (np. jakie uzyskuje dochody, w jakiej wysokości zgromadziła oszczędności), świadczących o tym,

że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził,

że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Reasumując, wskazać należy, że brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążąca na stronie kara pieniężna do zapłaty ([...] zł) nie świadczy sama w sobie o tym,

że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zapłatę zobowiązania (np. wyciągu z rachunku bankowego). Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że z uwagi

na sformułowane w sposób bardzo ogólny przesłanek uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej, a także ze względu na brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej podniesione okoliczności, sąd uznał, że skarżąca nie wykazała,

że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec powyższego sąd uznał, że wniosek strony skarżącej

nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.