Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1143/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Anna Łuczaj, Małgorzata Pocztarek - spr., Protokolant Michał Zawadzki, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 233/05 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości F. w upadłości na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu Inspektora Pracy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 233/05 po rozpoznaniu skargi Syndyka Masy Upadłości i F. w upadłości wniesionej na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Okręgowy Inspektor Pracy we Wrocławiu decyzją z dnia [...], nr [...] po rozpoznaniu odwołania Syndyka Masy Upadłości F. w upadłości wniesionego od nakazu Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w [...] z dnia [...], nr [...] w zakresie pkt 1–30 w pkt 1 utrzymał w mocy zaskarżone decyzje nr 1, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 8, nr 9, nr 10, nr 11, nr 12, nr 13, nr 14, nr 15, nr 16, nr 17, nr 18, nr 19, nr 20, nr 21, nr 22, nr 23, nr 24, nr 25, nr 26, nr 27, nr 28, nr 29 zawarte w zaskarżonym nakazie, w pkt 2 uchylił decyzję nr 2 zawartą w ww. nakazie, tj. w części dotyczącej wypłacenia nagrody jubileuszowej B. G., M. G., R. Z. i w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy, w pkt 3 uchylił decyzję nr 30 zawartą w ww. nakazie, dotyczącą wypłacenia Z. I. odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami.

W wyniku ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonej w dniach 9, 10, 14, 15 i 16 grudnia 2004 r. kontroli w F. Spółka z o.o. w upadłości, Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w [...] stwierdził, że Syndyk Masy Upadłości nie wypłacił: 54 pracownikom upadłego nagród jubileuszowych, do których nabyli prawo na podstawie art. 20 zakładowego układu zbiorowego pracy, wynagrodzenia za pracę świadczoną w listopadzie 2004 r. oraz odszkodowania dla Z. I. za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami. W oparciu o tak poczynione ustalenia, w dniu 15 grudnia 2004 r. Inspektor Pracy wydał nakaz zawierający w swej treści obowiązek wypłaty, wskazanym w nim pracownikom należnego im wynagrodzenia i nagród jubileuszowych, opatrując go na podstawie art. 108 K.p.a. rygorem natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje nr 1, 3–29 wymienione w zaskarżonym nakazie wskazał na bezsporny charakter należności oraz okoliczność, że pracownicy w nich wymienieni nabyli do nich prawo po ogłoszeniu upadłości, a także fakt, iż nie wyrazili oni zgody na otrzymanie tych świadczeń w terminie innym, niż bez zbędnej zwłoki. Organ nie kwestionując prawa B. G., M. G. oraz R. Z. do nagrody jubileuszowej uznał, że wobec oświadczenia Syndyka Masy Upadłości z dnia 26 stycznia 2005 r., prawo do tych świadczeń pracownicy ci nabyli przed ogłoszeniem upadłości, co nastąpiło w dniu 6 lipca 2004 r. (postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu Wydział VI Gospodarczy, sygn. akt VI GUu 1/04). Zatem roszczenia te powinny być zaspokojone w trybie, określonym przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535, ze zm.). Zgodnie z art. 237 powołanej ustawy wierzytelności pracownicze umieszczane są na liście wierzytelności z urzędu i zaspokajane w trybie art. 342 i 343 ustawy. Zdaniem organu, Inspektor Pracy nie był uprawniony do wydawania decyzji płacowych, dotyczących należności wymagalnych przed dniem ogłoszenia upadłości, bowiem przepisy Prawa upadłościowego i naprawczego, stanowią w tym zakresie wyłączną regulację i nie mają tu zastosowania powszechne przepisy prawa, określające zasady i tryb dochodzenia roszczeń pracowniczych. Zgodnie z art. 146 ust. 4 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, orzeczenie zasądzające świadczenie od upadłego wydane po ogłoszeniu upadłości podlega wykonaniu według przepisów ustawy. W takiej sytuacji nie może być ono przedmiotem nakazu inspektora pracy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Syndyka Masy Upadłości F. w upadłości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Okręgowy Inspektor Pracy we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił argumentację strony skarżącej i uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że istota problemu sprowadza się do tego, czy w okolicznościach faktycznych sprawy Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy był uprawniony do nakazania Syndykowi Masy Upadłości F., na podstawie art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.), wypłaty pracownikom upadłego nagród jubileuszowych, do których nabyli prawo na podstawie art. 20 zakładowego układu zbiorowego pracy, wynagrodzenia za świadczoną pracę w listopadzie 2004 r. oraz odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 90 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze syndyk z mocy samego prawa obejmuje majątek upadłego, zarządza nim i przeprowadza jego likwidację. Podstawą prawną objęcia majątku przez syndyka jest ogłoszenie upadłości i ustanowienie syndyka. Syndyk przejmuje uprawnienia upadłego, który zgodnie z art. 20 powołanej ustawy na skutek ogłoszenia upadłości traci zarząd oraz możliwości korzystania i rozporządzania majątkiem. Syndyk jest zarządcą masy upadłości i nie jest następcą prawnym upadłego. Przez objęcie zarządu majątkiem upadłego syndyk nie staje się przez to zakładem pracy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) Kodeks pracy. Ogłoszenie upadłości pracodawcy nie należy do zdarzeń powodujących przekształcenie prawodawczej strony stosunków pracy. Upadły nie traci statusu pracodawcy, a w miejsce pracodawcy nie wchodzi żaden podmiot zatrudniający pracowników. Podmiotem tym nie jest syndyk, to jednak pozostaje bez wpływu na usytuowanie syndyka w stosunkach pracy, o których rozstrzyga art. 3 Kodeksu pracy. Przepis ten stanowi, że za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający jednostką organizacyjną w imieniu pracodawcy lub inna wyznaczona do tego osoba. Z dniem ogłoszenia upadłości syndyk staje się osobą zarządzającą w rozumieniu, powołanego art. 31 Kodeksu pracy zamiast pozbawionego zarządu upadłego pracodawcy i z tego tytułu wykonuje wszystkie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Czynności tych dokonuje w miejsce pracodawcy wobec pracowników upadłego. Ze statusem syndyka jako organu wiąże się katalog obowiązków wynikających z art. 94 Kodeksu pracy (por. A. Tomanek, Ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu a stosunki pracy, "Praca i Zabezpieczenie Społeczne" 2004, nr 11, s. 22).

Stosownie do art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy "W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi". Zdaniem Sądu, przepis ten nie jest przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 2 § 3 K.p.c. wyłączającym rozstrzyganie sporów między pracodawcą a pracownikiem z kompetencji sądu powszechnego i przenoszącym to uprawnienie do organu administracji publicznej – Państwowej Inspekcji Pracy. Sądy powszechne są w dalszym ciągu organem państwa uprawnionym do rozstrzygania ewentualnych roszczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym sporów między pracownikiem a pracodawcą o wypłatę wynagrodzenia, a także innych świadczeń przysługujących pracownikowi, ponieważ spory te są sprawami cywilnymi, a te podlegają kognicji sądu powszechnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji nakaz wystawiony przez Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy na podstawie wskazanego przepisu prawa spełnia natomiast inną funkcję. Jego celem jest wymuszenie na pracodawcy wypełnienia obowiązku wynikającego z zawartej umowy z pracownikiem w zakresie wypłaty wynagrodzenia i tych elementów umowy, które są związane z wynagrodzeniem. Z art. 9 pkt 2a ustawy wynika, że inspektor pracy jest uprawniony do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia, a także innego przysługującego pracownikowi świadczenia.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie słów: "należnego wynagrodzenia", a dla innego świadczenia użycie słowa: "przysługującego" wskazuje, że świadczenie ma być wymagalne a obowiązek jego wypłaty – bezsporny. Oznacza to, że inspektor pracy nie posiada uprawnień do rozstrzygania w przypadku wystąpienia sytuacji spornej, gdyż kompetencja w tym zakresie należy do sądu powszechnego. Istota przedmiotowego nakazu sprowadza się jedynie do skłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika, wówczas gdy obowiązek ten jest wymagalny. Tym samym w przypadku wystąpienia sytuacji spornej inspektor pracy nie może nałożyć obowiązku wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia i innych składników z nim związanych ale może zobligować pracodawcę do rozwiązania w określonym czasie sytuacji spornej. W ramach tego postępowania administracyjnego stroną jest tylko pracodawca, ponieważ na niego są lub mogą być nakładane obowiązki, z których musi się w określonym terminie wywiązać. Sąd w tym zakresie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2005 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 1676/02.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie inspektor Państwowej Inspekcji Pracy wystawił nakaz, w którym w jego osnowie wymienił osoby, którym Syndyk Masy Upadłości F. jest zobowiązany wypłacić świadczenia wynikające ze stosunku pracy oraz związane z wynagrodzeniem (nagrody jubileuszowe). Tak wystawiony nakaz jest, w ocenie Sądu, nieprawidłowy, gdyż stwarza wrażenie istnienia tytułu wykonawczego dla pracowników do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowy nakaz powinien wskazywać istnienie obowiązku po stronie pracodawcy w zakresie wypłaty wynagrodzenia, czy nagrody jubileuszowej, a w uzasadnieniu winny być wymienione osoby, którym zalega z wypłatą przysługujących im świadczeń oraz wysokość niewypłaconych należności.

Sąd uznał, że skoro treść osnowy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa, bowiem nie uwzględnia postanowień art. 9 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, a organ odwoławczy na tę okoliczność nie zwrócił uwagi, tym samym wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia skargi przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), tj. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy we Wrocławiu. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 230 ust. 3 pkt 2, art. 342 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo o postępowaniu upadłościowym i naprawczym w zw. z art. 94 pkt 5 i art. 86 § 1 K.p. poprzez przyjęcie, że inspektor pracy wydał nakaz, obejmujący obowiązek wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń w sytuacji, gdy świadczenia te mają charakter sporny oraz że decyzja jest nieprawidłowa, ponieważ w osnowie rozstrzygnięcia zawiera imienny wykaz osób, na rzecz których ma nastąpić wypłata świadczeń i wynagrodzenia, co stwarza "wrażenie" tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podzielając stanowisko Sądu w przedmiocie wyłącznej kompetencji sądów powszechnych do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy wskazał, że wątpliwości nie budzi także charakter i istota nakazu, o którym mowa w art. 9 pkt 2a powołanej ustawy jako aktu, mającego na celu wymuszenie na pracodawcy obowiązku, wynikającego z faktu zawartej z pracownikiem umowy o pracę w zakresie wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń. Taki cel przyświecał ustawodawcy, który ustawą z 2001 r. dokonał nowelizacji art. 9 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, dodając pkt 2a. Zdaniem organu decyzja pierwszej i drugiej instancji nie miała charakteru decyzji rozstrzygającej spór, który podlegałby jurysdykcji sądu powszechnego pracy, bowiem wymuszały one na pracodawcy obowiązek zapłaty pracownikom wynagrodzeń i świadczeń, wynikających z obowiązujących przepisów układu zbiorowego pracy i przepisów Kodeksu pracy.

Organ wskazał, że odmienne cele, które ma realizować syndyk, nie oznaczają zwolnienia go z obowiązków stosowania i przestrzegania przepisów prawa pracy w pracowniczych stosunkach pracy. Jednym z podstawowych obowiązków zgodnie z art. 94 pkt 5 K.p., jest wypłata pracownikom należnego im wynagrodzenia za pracę, w terminie. Należności objęte zaskarżonym rozstrzygnięciem powstały po ogłoszeniu upadłości i obejmowały wynagrodzenie za pracę za listopad 2004 r., nagrody jubileuszowe, zasądzone odszkodowania, tym samym jako koszty postępowania upadłościowego (art. 342 ust. pkt 1 w zw. z art. 230 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego) winny być zaspakajane na bieżąco. W ocenie organu przepisy art. 342 i 343 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze nie zwalniają syndyka z obowiązków nałożonych art. 86 K.p. Zdaniem organu Sąd pierwszej instancji, uznając sporny charakter świadczeń objętych nakazem inspektora pracy uchylił się od oceny prawnej uregulowań zawartych w art. 230 ust. 3 pkt 2, art. 342 ust. 1 pkt 1 Prawa upadłościowego i naprawczego w zw. z art. 86 § 1 i art. 94 pkt 5 K.p.

Organ podniósł także, że powołany przez Sąd art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie zawiera szczegółowych unormowań odnośnie formy nakazu, wskazuje tylko adresata, którym jest pracodawca oraz przedmiot powinności – wynagrodzenie za pracę a także inne świadczenia, przysługujące pracownikowi ze stosunku pracy. Skoro zatem powołany przepis nie zawiera szczegółowych unormowań, należy uwzględniając treść art. 10 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, odsyłającego w sprawach nieuregulowanych w ustawie do Kodeksu postępowania administracyjnego do nakazu inspektora pracy w postaci decyzji administracyjnej w pełni stosować art. 107 K.p.a. Z treści art. 9 pkt 2a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wynika, że organy inspekcji nakazują wypłatę należnego wynagrodzenia i innego świadczenia przysługującego konkretnemu pracownikowi. W ocenie organu wskazanie zatem w sentencji nakazu nazwisk osób, na rzecz których ma nastąpić wypłata należnych tym osobom świadczeń, nie jest błędem, lecz jedynie precyzuje, kto jest uprawniony do przyjęcia świadczenia. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt I OSK 151/05, w którym stwierdzono, że nakaz inspektora pracy zobowiązujący pracodawcę do wypłaty wynagrodzenia, nie stwarza dla pracownika "wrażenia" istnienia tytułu wykonawczego upoważniającego do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do art. 2 § 1 pkt 4 (obecnie art. 2 § 1 pkt 11) ustawy z dnia 17 czerwca 1968 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 956 ze zm.) egzekucji administracyjnej, podlegają obowiązki wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę a także inne świadczenia przysługujące pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Obowiązek ten podlega egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a zatem w ramach tej egzekucji nie jest możliwe wyegzekwowanie należnej pracownikowi kwoty. W drodze tej egzekucji można jedynie przy pomocy środków przewidzianych w ustawie, wymuszać na pracodawcy obowiązek wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia.

W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w graniach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym pracownikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada powyższym wymogom.

Wynika z niej, że zarzucone zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego – art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2000 r. Nr 124, poz. 1326 ze zm.) i art. 230 ust. 3 pkt 2, art. 342 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo o postępowaniu upadłościowym i naprawczym (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) oraz art. 94 pkt 5 i art. 86 § 1 Kodeksu pracy jest następstwem nieprawidłowego ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż świadczenia objęte nakazem inspektora pracy są sporne, podczas gdy z art. 9 pkt 2a ustawy o PIP wynika, że organy inspekcji uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Tak postawiony zarzut oznacza, że autor skargi kasacyjnej podnosząc wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego zamierza zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje utrwalony już pogląd, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub zastosowanie (bądź niezastosowanie) możliwa jest wyłącznie na gruncie niekwestionowanego przez stronę skarżącą stanu faktycznego. Tylko bowiem do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego. Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez powołania się na przepisy postępowania, które sąd I instancji naruszył w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Spór o charakter świadczeń objętych nakazem inspektora pracy jest sporem o fakty, a nie sporem co do wykładni przepisu art. 9 pkt 2a ustawy o PIP.

Jeżeli więc strona skarżąca twierdzi, iż Sąd I instancji wbrew ustaleniom organu, z których wynika, że objęte nadzorem inspektora pracy świadczenia były należne i przysługujące pracownikom, dokonał własnych, nieuzasadnionych ustaleń w tym zakresie, to powinna oprzeć skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2005 r. I FSK 377/05, Lex nr 187445; z dnia 15 grudnia 2005 r. I FSK 310/05, Lex nr 187771; z dnia 20 stycznia 2006 r. I FSK 507/05, Lex nr 187513 i z dnia 7 lutego 2006 r. II FSK 1328/05, Lex nr 193314).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie powołuje w swej podstawie zarzutu naruszenia przepisów, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, iż przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ustalenia odnośnie charakteru świadczeń objętych nakazem inspektora pracy są wiążące.

Skoro więc strona skarżąca skutecznie nie podważyła ustaleń w tym zakresie, podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych tam przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione.

Stosownie do art. 9 pkt 2a ustawy o PIP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi.

Z powołanego przepisu a contrario wynika, że uprawnienie o jakim mowa w przepisie nie powstaje w sytuacji gdy świadczenia pracownicze mają sporny charakter, co uzasadniało uwzględnienie skargi przez Sąd I instancji. Odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do uwag zawartych na str. 4 skargi kasacyjnej kwestionujących rozważania i ocenę Sądu I instancji odnośnie formy, w jakiej powinien zostać zredagowany nakaz inspektora pracy, nie jest możliwe wobec niewskazania przez autora skargi kasacyjnej przepisów prawa naruszonych w ten sposób przez Sąd I instancji i związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.