Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 750/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2006 r. sprawy ze skargi "T." spółka z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 6000 (sześć tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia ; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 750/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na T. sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężne w kwotach: 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz 400 zł za wykonywanie przewozów regularnych pojazdem niewyposażonym w przyrząd kontrolny bez wymaganego wyciągu z planu pracy, tj. łącznie karę pieniężną w kwocie 8400 zł.

Stan faktyczny ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2003 r. o godz. 08.40, z której sporządzono protokół kontroli. Z protokółu wynikało, iż pojazdem przewożono osoby w krajowym transporcie regularnym, a kierowcą był S. S., który protokół podpisał nie zgłaszając uwag.

Od powyższej decyzji T. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła odwołanie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W odwołaniu spółka podnosiła, iż w dniu [...] lipca 2000 r. zawarła ze S. K. warunkową umowę o użyczeniu kontrolowanego pojazdu. Warunkiem obowiązywania umowy było uzyskanie przez skarżącą zezwolenia lub licencji. Ponieważ w dniu kontroli skarżąca dokumentów tych nie posiadała, zatem w jej ocenie, nie była stroną postępowania, natomiast stroną powinien być właściciel pojazdu. Jednocześnie wskazano, iż spółka prowadziła postępowanie administracyjne w Urzędzie [...] celem uzyskania zezwolenia na wykonywanie usług przewozu osobowego na linii komunikacyjnej J. – K.. Uzyskanie zezwolenia blokowała Gmina J., która nie wyrażała zgody na korzystanie z istniejących przystanków oraz odmawiała aktualizacji rozkładu jazdy. Decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2003 r. Gmina J. została ukarana karą pieniężną za nadużywanie pozycji dominującej przez odmawianie skarżącej wyrażenia zgody na korzystanie z przystanków komunikacji miejskiej stanowiących własność Gminy. Skutkiem powyższej decyzji Prezesa UOKiK Gmina J. zawarła ze skarżącą umowę na korzystanie z przystanków oraz dokonała koordynacji rozkładu jazdy, co dało podstawę spółce do oczekiwania na uzyskanie zezwolenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 1.2.1. załącznika do tej ustawy, uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia i za to naruszenie nałożył karę pieniężną w kwocie 6000 zł. Natomiast w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 400 zł za wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym pojazdem niewyposażonym w przyrząd kontrolny bez wymaganego wyciągu z planu pracy, zaskarżoną decyzję administracyjną uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Podstawą uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 400 zł za wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym pojazdem niewyposażonym w przyrząd kontrolny bez wymaganego wyciągu z planu pracy, był brak ustalenia przez organ I instancji na jakiej trasie i o jakiej długości był wykonywany kontrolowany przewóz.

Uchylając natomiast decyzję w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 8000 zł za brak zezwolenia i nałożenie tej kary w wysokości 6000 zł za to przekroczenie organ uzasadniał tym, iż w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, skutkiem zmiany przepisów, wysokość kary uległa zmniejszeniu.

Organ odwoławczy uznał stanowisko skarżącej, w przedmiocie skierowania zaskarżonej decyzji do niewłaściwej strony, za niezasadne. Powołując się na umowę użyczenia pojazdu organ wskazał, iż aktem tym spółka zobowiązała się do wykonywania usług przewozu osób pojazdem użyczonym w ramach posiadanego zezwolenia, a ponieważ dokumentu tego nie okazano, nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione.

Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. sp. z o.o. z siedzibą w K. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania.

Postanowieniem Sądu z dnia 3 lipca 2006 r. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Skarżąca nie zgadzała się z zaskarżoną decyzją w części obciążającej ją karą pieniężną za brak zezwolenia. Podobnie bowiem, jak w odwołaniu, skarżąca wskazywała, iż nie jest stroną postępowania. Jej zdaniem kontrolowany przewóz wykonywał właściciel pojazdu – S. K. – a nie spółka. Skarżąca podnosiła, iż z kierującym pojazdem – S. S. - nie łączył ją żaden stosunek prawny, albowiem jak stwierdziła, osoba ta skarżącej była nieznana. Niezrozumiałym zatem dla skarżącej było to, dlaczego organy administracji przyjęły, iż osoba ta wykonywała przewóz w imieniu spółki, skoro nie poczyniono żadnych ustaleń w tym kierunku.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga T. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą karę pieniężną za brak zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego.

Skarżąca spółka podnosiła, iż nie jest stroną postępowania administracyjnego, bowiem nie wykonywała kontrolowanego przewozu, a z kierującym pojazdem nie łączył ją żaden stosunek prawny.

Organ administracji, uznając iż to skarżąca wykonywała kontrolowany przewóz, powoływał się na zapis w odwołaniu, którym skarżąca podawała, że przed rozpoczęciem pierwszego kursu przez pojazd kierowany przez S. S. wyciąg z planu pracy został mu dostarczony. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie zapis ten nie wskazuje na to kto ten dokument dostarczył i na czyje wezwanie.

Z akt sprawy nie wynika, by organy administracji dokonały, stosownie do art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jakichkolwiek ustaleń w tym kierunku oraz by zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazały niewątpliwe dowody uzasadniające rozstrzygnięcia. Z przedłożonej bowiem umowy użyczenia pojazdu nie wynika by kontrolowany przewóz wykonywała skarżąca. Organy administracji natomiast nie poczyniły ustaleń celem stwierdzenia pod czyim kierownictwem pracował kierujący pojazdem S. S. oraz kto, na czyją rzecz, pobierał opłaty za przejazd, co doprowadzić mogło w rezultacie do ustalenia kto wykonywał kontrolowany przewóz, spółka czy może właściciel pojazdu lub może kierowca działał samodzielnie.

W związku z powyższym, zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na wyprowadzenie wniosków dających podstawę do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Zauważenia wymaga także niczym nieuzasadniona przewlekłość postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, pomimo wskazania, iż zakończenie postępowania (rozpatrzenie odwołania) nastąpi nie później niż do dnia [...] maja 2003 r. (uzasadnienie postanowienia z dnia [...] marca 2003 r.), wydał decyzję ostateczną, z naruszeniem art. 35 i art. 36 k.p.a., dopiero po prawie trzech latach ([...] lutego 2006 r.) i pomimo tak znacznej przewlekłości w rozpoznawaniu sprawy nie dokonał żadnych ustaleń w celu odniesienia się do zarzutów skarżącej spółki co do prawidłowości uznania jej za stronę tego postępowania.

Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W związku z powyższym, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej dokona on powtórnie ustaleń materialnoprawnych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.