Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 854/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Komendanta Głównego Policji o uzupełnienie w przedmiocie kosztów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 roku, sygn. akt II OSK 854/09 oddalającego skargę kasacyjną A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2010/08 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2010 roku, sygn. akt II OSK 854/09, oddalił skargę kasacyjną A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2010/08, w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej.

Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. Komendant Główny Policji wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku w przedmiocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wniosku odwołując się do treści art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Komendant Główny Policji wskazał, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Przy czym organ stwierdził, że katalog czynności, o których mowa w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w którym określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym, nie ma charakteru zamkniętego. W ocenie organu skoro, pełnomocnikowi procesowemu strony skarżącej kasacyjnie należy się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, bez względu na jego stawiennictwo na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to tożsamą zasadę należy odnieść do pełnomocnika strony przeciwnej, który wykonał porównywalną pod względem merytorycznym czynność tj. sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego określa z kolei art. 205 § 2 p.p.s.a. zaliczając do nich ich wynagrodzenie z tym zastrzeżeniem, że nie może być ono wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie zaś do art. 205 § 3 p.p.s.a., zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. W wypadku radców prawnych przepisami tymi są unormowania zawarte w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w którym określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pkt 2 lit. a - d tego przepisu określono w wyczerpujący sposób wysokość tych stawek za konkretne czynności procesowe w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. W wypadku postępowania toczącego się w związku ze skargą kasacyjną czynnościami tymi są: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a), sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c). Pełnomocnik Komendanta Głównego Policji nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ani też nie wykonywał żadnej innej czynności z wymienionych w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a - c cytowanego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 93/04 LEX nr 132243 stwierdził, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, wynagrodzenie radcy prawnego za czynności, które nie zostały wymienione w § 14 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, nie stanowi niezbędnych kosztów postępowania, o których mowa w art. 204 pkt 2 oraz w art. 205 § 2 p.p.s.a. Z kolei, w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 902/07 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a), b), c) omawianego rozporządzenia wymienione są konkretne czynności w postępowaniu kasacyjnym, za które należy się radcy prawnemu określone wynagrodzenie. Wśród tych czynności nie ma sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Brak jest zatem podstaw prawnych do zaliczenia wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną do niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego podlegających zasądzeniu na podstawie art. 204 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.