Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 755/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 68 ust. 1pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 1a ust. 1pkt 3, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania I. P. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło I. P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 26.150 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 r. w wysokości 26.714,00 zł, opodatkowując:

- powierzchnię 1.646,70 m² budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (podatek od nieruchomości według stawki 15,80 zł za 1 m²),

- powierzchnię 1.048,70 m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (podatek od nieruchomości według stawki 0,63 zł za 1 m²),

- powierzchnię 2.354,3 m² gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne zabudowane (podatek rolny w wysokości 35,30 zł).

Organ wskazał, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z uwagi na okoliczność, że podatniczka jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą składała deklaracje podatkowe oraz uiszczała zadeklarowany w nich podatek od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość w miesięcznych ratach, w trybie przewidzianym dla osób prawnych. Ponadto organ, stwierdził że w trakcie postępowania podatkowego podatniczka złożyła informację podatkową na lata 2007-2009, w której nie podała do opodatkowania budynków, gruntów, ani budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Organ podatkowy zaznaczył, że jego zdaniem części budynku oznaczone jako A, B i C wbrew stanowisku strony powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że konieczność przeprowadzenia remontu w budynku nie oznacza pozbawienia go związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, a adaptacja budynku stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia działalności gospodarczej.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że podatniczka prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. Strona nabyła na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] działkę nr [...] o pow. 3.403 m². Działka ta oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem Br R (klasa IVa).

Kolegium zauważyło, że grunt będący własnością podatniczki, według ewidencji gruntów, ma charakter gruntu rolnego zabudowanego. Organ podkreślił, że materiał dowodowy sprawy nie zawiera dowodu na okoliczność, iż grunt rolny był w okresie od 1 stycznia do 30 września 2011 r. zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Dopiero od dnia 30 września 2011 r. część budynku posadowionego na przedmiotowym gruncie o pow. 455,56 m² została wynajęta D.M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. Wobec czego Kolegium uznało, że w okresie od 1 stycznia do 30 września 2011 r. strona nie prowadziła na nieruchomości działalności gospodarczej, w konsekwencji nie podzieliła stanowiska organu I instancji w zakresie opodatkowania powierzchni gruntu 1048,7 m² za cały rok podatkowy podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W sytuacji niezaistnienia przesłanki zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej - nie ma możliwości opodatkowania gruntu podatkiem od nieruchomości w okresie od 1 stycznia do 30 września 2011 r.

W konsekwencji w zakresie opodatkowania gruntu w okresie od 1 stycznia do 30 września 2011 r. organ odwoławczy ustalił wysokość zobowiązania w podatku rolnym w następujący sposób: powierzchnia gruntu 0,3403 ha X 5q/1 ha X 30 zł/1q : 12 mies. X 9 mies. = 38,28 zł. Od dnia 1 października do 31 grudnia 2011 r. organ ustalił zobowiązanie w podatku rolnym od powierzchni gruntu 0,2879 ha obliczając 0,2879 ha X 5q/1ha X 30 zł/1q : 12 mies. X 3 mies. = 10,79 zł. Natomiast zobowiązanie w podatku od nieruchomości od gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 524,56 m² organ ustalił na kwotę 82,62 zł (524,56 X 0,63 zł/m² :12 mies. X 3 mies. = 82,62 zł).

Odnosząc się do opodatkowania budynków, w tym oceny zaistnienia tzw. "względów technicznych" organ odwoławczy zaznaczył, że na przedmiotowym gruncie posadowiony jest budynek jednokondygnacyjny o przeznaczeniu pierwotnie magazynowo-garażowym o pow. 1646,71 m² (część opisowa operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę J. S. z dnia 5 lipca 2007 r.). Budynek posiada 4 pomieszczenia magazynowe oraz część administracyjno-socjalną. Powołując się na operat szacunkowy sporządzony przez J. S. organ stwierdził, że budynek o powierzchni 1646,71 m² w dacie sporządzania operatu był w średnim stanie technicznym, bez stwierdzonych wad i uszkodzeń konstrukcyjnych, wyposażony w instalację elektryczną. W budynku istnieje możliwość dokonania przyłączeń instalacji wodnej, telefonicznej.

Strona w toku postępowania wielokrotnie podnosiła, że w budynku nie prowadzi działalności gospodarczej, jest on w fatalnym stanie technicznym, nadto nie nadaje się do prowadzenia działalności bez koniecznej adaptacji i wnioskowała o opodatkowanie budynku według stawki dla budynków pozostałych. Przedłożyła opinię prywatną rzeczoznawcy inż. L. W. i inż. A. D. sporządzoną w marcu 2010 r. W treści opinii budynek został podzielony na część A (socjalną i produkcyjną) o pow. 979,7 m² , część B (magazynową) o pow. 331,2 m², oraz część C (magazynową) o pow. 335,8 m². W opinii szczegółowo opisano stan budynku. Wnioski końcowe opinii zawierają stwierdzenie, że budynek w części A może zostać wykorzystany do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu, zaś budynek w części B i C nie jest i nie może być wykorzystany do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu.

Kolegium podzieliło stanowisko podatniczki, że budynek w 2011 r., co do części B oraz C - wymagał przeprowadzenia prac remontowych oraz zakończenia rozpoczętych już prac (część A). Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje jednak, aby budynek w 2011 r. był zdegradowany w takim stopniu, że bezpowrotnie i nieodwracalnie utracił swoją funkcję i przeznaczenie. Elementy budynku zniszczone były w miejscach, w których nie dokonano koniecznych prac, odpowiedniej izolacji budynku lub występowała nieszczelność dachu. Stanu takiego nie można uznać, zdaniem organu, za trwałą, obiektywną przeszkodę - niezależną od woli podatnika. Niedokonywanie remontu części B, i C budynku aż do chwili obecnej, świadczy o tym, że stan ten jest wynikiem decyzji podatniczki.

Powołując się następnie na orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowane na kanwie pojęcia "względy techniczne" Kolegium podzielając opinię, w której stwierdzono, że budynek w części A może zostać wykorzystany do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu, zaś budynek w części B i C nie są oraz nie mogą być wykorzystane do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu oceniło jednak, że nie zaistniała obiektywna i trwała niemożność ulepszenia stanu budynku.

W ocenie Kolegium zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że w 2011 r. nie zaistniała przesłanka trwałej niemożności przeprowadzenia remontu w części A, B, C budynku, zaś pozostawienie przez podatnika części B i C budynku w złym stanie było jego świadomą decyzją pozwalającą na uniknięcie nakładów na przyszły remont lub rozbiórkę oraz wynikająca ze zbędności tak dużych powierzchni do prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał opodatkowanie całej powierzchni budynku podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zobowiązanie ustalono w wysokości 1646,7 m² x 15,80 zł/m² = 26.017,90 zł.

Wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r., po zaokrągleniu ustalono na kwotę 26.150 zł.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] strona wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne uznanie, iż budynek jednokondygnacyjny o powierzchni 1646, 71 m², znajdujący się na działce nr [...] o powierzchni 3.403 m² jest budynkiem wykorzystywanym do działalności gospodarczej podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż działka rolna wraz z budynkiem pomimo, iż zostały nabyte przez prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą A. skarżącą, to budynek oraz grunt ten nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i co nie spowodowało zmiany jego statusu i konieczności obciążania skarżącej wyższą stawką podatkową;

- art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie na zapisach zawartych w ewidencji gruntów, które jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowe grunty wraz z budynkiem są gruntami rolnymi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że budynki i grunty stanowiące własność osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie zawsze będą opodatkowane stawkami podwyższonymi dotyczy to sytuacji, gdy nieruchomości te nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej, a przez to nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa. W przedmiotowym stanie faktycznym skarżąca wskazuje, że sporny budynek, nigdy nie były przez nią wykorzystywany w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem podatnika organ błędnie uznał, że już sama możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w budynku jednokondygnacyjnym jest wystarczająca do zakwalifikowania danej nieruchomości jako należącej do najwyższej stawki podatkowej. Skarżąca powołując się na wyrok WSA sygn. akt I SA/Gl 415/10 z 15 listopada 2010 r., zaznaczyła, że każda budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, nawet mu nieprzydatna z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zdaniem skarżącej wykazała ona chociażby przedstawioną opinią, że stan techniczny budynku uniemożliwiał prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności. Nie do przyjęcia jest jej zdaniem argumentacja SKO, iż samo nabycie budowli wymagającej przeprowadzenia remontu, oznacza automatycznie zakwalifikowanie jej jako nadającej się do prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzja o zakupie nieruchomości w złym stanie technicznym może być decyzją uzasadnioną ekonomicznie, lecz taki zakup może być również uzasadniony możliwością podjęcia działalności w odległej przyszłości. Trudno w takiej sytuacji obarczać przedsiębiorcę zwiększonym obciążeniem podatkowym tylko z racji posiadania nieruchomości, która potencjalnie może być wykorzystana na cele prowadzonej działalności. Przy takim rozumieniu wykorzystanie tego typu nieruchomości na cele rolne zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów musiałoby skutkować podwyższoną stawką podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw prawnych, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Poza sporem pozostaje, że I. P. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] nabyła działkę nr [...] o pow. 3.403 m², zabudowaną murowanym budynkiem jednokondygnacyjnym – magazynem o powierzchni użytkowej około 1650 m². Działka ta jest oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem Br R (klasa IVa) (zawiadomienie z dnia 29 września 2007 r. o zmianie w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w L., Filia Wydziału Geodezji w B., wypis z ewidencji gruntów).

Przede wszystkim zasadnie organ odwoławczy uznał, że grunt będący własnością skarżącej, według ewidencji gruntów, ma charakter gruntu rolnego zabudowanego. Stosownie do § 68 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), do użytków rolnych zalicza się grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps. "Grunty rolne zabudowane" to grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także zajęte pod ogródki przydomowe w gospodarstwach rolnych (ust.1 pkt 5 załącznika Nr 6 do ww. rozporządzenia). Oznaczenie działki symbolem Br R wskazuje, że działka jest gruntem sklasyfikowanym w ewidencji jako użytki rolne zabudowane. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący (art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287).

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) w skrócie u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podobne uregulowanie zawiera art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.) w skrócie "u.p.r.", zgodnie z którym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W konsekwencji tych regulacji, grunty będące użytkami rolnymi podlegają opodatkowaniu, albo podatkiem rolnym, albo podatkiem od nieruchomości, w zależności od tego, czy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, czy też nie.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do uznania, iż grunt rolny w okresie od 1 stycznia do 30 września 2011 r. był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy, dopiero od 30 września 2011 r. część budynku posadowionego na przedmiotowym gruncie o pow. 455,56 m² została wynajęta D. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. (umowa najmu). W konsekwencji, prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznano, że brak było podstaw do opodatkowania powierzchni gruntu 1048,7 m² za cały rok podatkowy podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Słuszne zatem było skorygowanie w tym zakresie rozstrzygnięcia organu I instancji.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania budynku, podkreślenia wymaga, że spór w tej części sprowadza się do oceny, czy opodatkowanie całej powierzchni budynku podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej było zasadne.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Analizując w aspekcie brzmienia tego przepisu argumentację skargi, wskazać należy, że skarżąca wykazuje niezrozumienie takich pojęć, jak: "wykorzystywanie do działalności gospodarczej", "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej", "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej". Poddając w wątpliwość stanowisko organów podatkowych wyrażone w kwestii przesłanki względów technicznych, konsekwentnie podkreślała bowiem, że sporny budynek ze względu na zły stan techniczny nigdy nie były przez nią wykorzystywany w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Z uwagi na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Z treści ww. przepisu wyraźnie wynika bowiem, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania, które to wobec braku stosownej definicji w ustawie podatkowej, należy rozumieć w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, CBOSA).

Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1016/12, CBOSA).

Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem żadnego znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że analizowany przepis nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika (wyroki NSA z dnia: 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, CBOSA).

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uznając, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie podzielił również stanowiska w zakresie spornej kwestii dotyczącej przesłanki "względów technicznych", której istnienie, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine, skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podwyższoną stawką przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Trafnie organ odwoławczy wskazał, że przez względy techniczne należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki NSA: z dnia: 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10, 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 226/10, 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09, CBOSA oraz liczne orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np.: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 125/11, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 659/10, w Gdańsku z dnia 10 września 2009 r. I SA/Gd 137/09, CBOSA).

Pojęciem "względów technicznych" nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 288/12, CBOSA). Za niedopuszczalną należy uznać również próbę rozszerzenia pojęcia "względy techniczne" w oparciu o analizę ekonomicznej celowości zabiegów zmierzających do przywrócenia budynku do użyteczności gospodarczej, zamiast oparcia oceny tylko na technicznej możliwości przywrócenia tej użyteczności (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1490/10,CBOSA).

Skarżąca odwołała się do najbardziej klasycznego rozumienia przesłanki względów technicznych, wskazując na zły stan techniczny budynku. Swoje stanowisko argumentowała tym, że "decyzja o zakupie nieruchomości w złym stanie technicznym może być decyzją uzasadnioną ekonomicznie, lecz taki zakup może być również uzasadniony możliwością podjęcia działalności w odległej przyszłości". Wskazywała również na konieczność i niezbędność przeprowadzenia w całym budynku prac remontowych. W jej ocenie, stan techniczny budynku potwierdziły: operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę J. S. z dnia 5 lipca 2007 r. oraz przedłożona przez nią opinia prywatna rzeczoznawcy inż. L. W. i inż. A. D. sporządzona w marcu 2010 r.

Odnosząc się do tej argumentacji, podkreślić trzeba, że z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., decyzja podatnika o zakupie nieruchomości, jak również względy, którymi on się kierował dokonując konkretnej transakcji nie mają żadnego znaczenia.

Jak wynika z operatu szacunkowego sporządzonego przez J. S. (operat został sporządzony przed zakupem nieruchomości przez skarżącą), sporny budynek o pow. 1646,71 m², o przeznaczeniu pierwotnie magazynowo-garażowym został posadowiony na zakupionym przez skarżącą gruncie w latach 60 - tych. Posiada on 4 pomieszczenia magazynowe oraz część administracyjno-socjalną. W dacie sporządzenia operatu budynek był w średnim stanie technicznym, nie stwierdzono wad i uszkodzeń konstrukcyjnych, wyposażony był w instalację elektryczną z istniejącą możliwością dokonania przyłączeń instalacji wodnej i telefonicznej.

Z kolei, z opinii rzeczoznawcy inż. L. W. i inż. A. D. wynika, że budynek został podzielony na część A (socjalną i produkcyjną) o pow. 979,7 m² , część B (magazynową) o pow. 331,2 m² oraz część C (magazynową) o pow. 335,8 m² (str. 3 opinii). Opisano w niej szczegółowo stan budynku, w tym dokładnie, jakie jego elementy wymagają remontu (str. 9). Wnioski końcowe zawierają stwierdzenie, że część A może zostać wykorzystana do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu, zaś części B i C nie są i nie mogą być wykorzystane do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu (str. 10 opinii).

Z wyjaśnień skarżącej wynikało nadto, że remont części biurowej budynku A został rozpoczęty w 2008 r., zaś zakończony w grudniu 2009 r., natomiast remont części produkcyjnej budynku A trwał do 2010 r. Od 30 września 2011 r. część A budynku o pow. 455,56 m² została wynajęta D. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. (wyjaśnienia I. P. złożone w dniu 14 grudnia 2011 r., umowa najmu).

Nie ma sporu co do tego, że budynek w 2011 r. wymagał przeprowadzenia prac remontowych. Zasadnie podnosił organ II instancji, że brak było jednak podstaw do uznania, aby był on zdegradowany w takim stopniu, że przestał pełnić swoją funkcję i przeznaczenie. Podjęcie przez skarżącą decyzji o jego remoncie w części A oraz o niewykonywaniu remontu w części B i C nie stanowi samo w sobie o trwałej i obiektywnej przeszkodzie, niezależnej od jej woli, a wręcz przeciwnie – jest wyrazem jej suwerennej decyzji. Konieczność przeprowadzenia remontu nie oznacza jednak – tak jak wywodzi skarżąca – że skoro nie prowadziła w nim działalności gospodarczej, to budynek ten nie mógł być w tym celu wykorzystywany.

Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie zachodziła przesłanka względów technicznych, która wymaga, by przedmiot opodatkowania trwale nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jak już wyżej zaznaczono, użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "względy techniczne" oznacza, że powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Odnosić się ona zatem musi zarówno do czasu teraźniejszego, jak również do przyszłego. Względy techniczne nie mogą mieć charakteru przejściowego. Nie mogą być też subiektywnie rozumiane przez podatnika.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, między innymi poprzez wcześniejsze uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zaskarżonej decyzji ostatecznie dokonano subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne.

Organ odwoławczy ocenił dowody przedłożone przez samą skarżącą. To, że z dowodów tych wywiódł inaczej niż ona tego oczekiwała, w żadnym razie nie może uzasadniać wadliwości przyjętego stanowiska. W świetle przedstawionych przez skarżącą dokumentów, organ odwoławczy wyraził zasadny pogląd, że prace remontowe i adaptacyjne nie świadczą o braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Dodać można, że ani operat szacunkowy, ani też opinia nie potwierdzają tezy skarżącej, że części B i C budynku oraz zagrożenia w nich występujące kwalifikują go do rozbiórki, której zresztą nie dokonano.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.