Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 25/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi P. B. na Ministra Sprawiedliwości w zakresie działania organu postanawia: oddalić wniosek P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 czerwca 2009 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie organu - Ministra Sprawiedliwości w zakresie nie zajęcia się sprawą skarżącego w celu jej wyjaśnienia. Niniejsza sprawa została wpisana do dziennika korespondencji KO pod numerem VII KO 175/09.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został zarejestrowany w repertorium SO pod numerem VII SO/Wa 25/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 20/07).

Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Dodatkowo podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, niepubl.) Szeroka wykładnia przesłanki oczywistej bezzasadności może doprowadzić do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu.

Przystępując do rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., to z uwagi na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpatrywania wniesionej skargi.

Jak wynika z akt sprawy skarżący domaga się przyznania prawa pomocy

w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na działania Ministra Sprawiedliwości w zakresie nienależytego zajęcia się sprawą w celu dokładnego jej wyjaśnienia. Sprawa dotyczy m.in. kwestii przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności.

Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP.

Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji

publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Wyraźne określone w Konstytucji granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy z dnia 25

lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem Sądu wskazane przez stronę nieprawidłowości dotyczące działań organu Ministra Sprawiedliwości nie stanowią tych form działania organów administracji publicznej, które w świetle przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Powyższe pozwala przyjąć, iż sprawa ze skargi P. B. na działania Ministra Sprawiedliwości nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2),

a więc takiej jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę P. B. za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.