Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1005/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art.158 par. 1, 157 par.1 i par.2 , 156 par.7, 77,80, 107 par.1 i 3 , 28, 61 par. 4 , 10 par.1, 145 par..... pkt.4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.43 i art.42 ust.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.145 par.1 pkt.1 b i c  i inne ....
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi E.K. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] października 2004 roku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13.10.2004r. znak [....] , w sprawie wszczętej na wniosek E.K. i A.K. o stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] , ustalającej na wniosek W.P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [....] w miejscowości P. na cel budowy budynku jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej, na podstawie art.158 § 1, art. 157§ 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

Orzekając w ten sposób podano, że przedmiotową decyzją organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu na jej zgodność z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G. , zatwierdzonego uchwałą nr XXIH/165a/92 Rady Gminy G. z dnia 30.07.1992r. ze zmianami, a także z przepisami szczególnymi. W dniu [....] .11.2001r. wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek E.K. i A.K. o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji, jako rażąco naruszającej prawo. W kolejnych pismach wnioskodawczy wskazywali, na rolny charakter działki nr [....] , na wydanie decyzji na podstawie fałszywych danych, podkreślając, iż miejscowy plan nie dopuszczał do budowy zagrody na działce na [....] w P., którą wzniesiono bezprawnie. Decyzją z dnia 26.04.2004r. sygn. akt Kol. Odw. [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wszczęcia postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] uznając, że wniosek został złożony przez osoby nie mające przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Decyzją z dnia 2.09.2004r., wydaną na skutek wniosku E.K. i A.K. o ponowne rozpatrzenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło własną decyzję z dnia 26.04.2004r. sygn. akt Kol. Odw. [....] i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy wszczęcia postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji uznając, że wyżej wymienieni, jako właściciele działki nr [....] w P. posiadają status stron. W konsekwencji powyższego, w dniu 2.09.2004r. do znak Kol. Odw. [....] , wszczęło na wniosek E.K. i A.K. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. , zawiadamiając o powyższym strony oraz wyznaczając im termin do składania wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów związanych ze sprawą.

Streszczają w dalszych wywodach stanowisko W.P. oraz wnioskodawców wskazano, że zaskarżona decyzja nie zawiera podstaw uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a., stąd też instytucja ta może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powołując treść tego przepisu podano, że jedną z okoliczności obligujących organ wyższego stopnia do stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa nie budzącego wątpliwości oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa rozumiane jako naruszenie normy prawnej następuje wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. Przy ocenie legalności przedmiotowej decyzji, podstawę wydania której stanowiły w szczególności art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym należy rozważyć, czy nie narusza ona przepisów tej ustawy. Artykuł 41 ustawy stanowi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. W niniejszej sprawie odpowiedni wniosek został złożony przez inwestora – W.P. , a więc decyzji nie wydano z urzędu. W myśl art.40 ust. 1 ustawy, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. W niniejszej sprawie zgodnie z przywołanym przepisem ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonego uchwałą Nr XXIII/165a/92 Rady Gminy G. z dnia 30.07.1992r. Nie narusza ona również postanowień art. 42 ustawy, w którym wskazano co powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania, skutkującego wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśniono, że nie dopatrzono się wad skutkujących rażącym naruszeniem prawa, czy też powodujących nieważność decyzji z mocy prawa. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie przywołanej ustawy stanowiła jedynie wstępne rozstrzygnięcie w ramach procesu inwestycyjnego, określające czy dana inwestycja jest zgodna z istniejącym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji nie mógł odmówić ustalenia decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja była zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestycja polegająca na budowie budynku jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [....] w P. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Działka gruntowa, na której planowana była przedmiotowa inwestycja znajdowała się bowiem w obszarze RZ - tereny trwałych użytków zielonych i pastwiska. Zgodnie z częścią opisową planu na terenach tych dopuszczono realizację zabudowy zagrodowej wyjątkowo, pod warunkiem, że służy ona gospodarstwu rolnemu o pow. powyżej 2,00 ha, rolnik nie posiada działki na terenach wyznaczonych, teren położony jest dogodnie komunikacyjnie w sąsiedztwie istniejącej zabudowy, ewentualnie uzbrojony. Jak wynika z materiału dowodowego, wniosek dotyczył budowy w ramach zabudowy zagrodowej, wnioskodawca złożyć pisemne oświadczenie, że posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni 2,68ha (własność i dzierżawa), a zamierzona inwestycja miała być związana z tym gospodarstwem oraz niezbędna dla jego prowadzenia. W świetle powyższego organ pierwszej instancji nie miał podstaw do odmowy wydania decyzji i kwestionowania oświadczenia, tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy działki nr [....] o pow. 1 ha 86a. Przepisy prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania nie wskazują wprost, że zabudowa zagrodowa ma służyć gospodarstwu rolnemu o pow. powyżej 2,00 ha, składającemu się wyłącznie z działki będącej własnością inwestora, a zatem brak było podstaw do kwestionowania powierzchni gospodarstwa. Działka stanowiąca teren inwestycji posiada dostęp do drogi gminnej, a więc teren położony jest dogodnie komunikacyjnie w sąsiedztwie istniejącej zabudowy (w pobliżu przy drodze znajdują się zabudowane działki np. działka....), przy czym plan nie mówi o najbliższym sąsiedztwie, lecz wiąże sąsiedztwo z dogodnością komunikacyjną.

W konkluzji powyższych rozważań stwierdzono, że w analizowanym przypadku istnieje zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy G., a zatem nie zachodzi także przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. istnienie wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa.

Rozpatrując pozostałe przesłanki nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. podano, że zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. W niniejszej sprawie ustalono, iż decyzja została wydana przez Kierownika Referatu Budownictwa i Inwestycji na mocy upoważnienia Wójta Gminy G., a więc wydał ja organ właściwy i w zakresie swoich kompetencji. Decyzja ta dotyczy sprawy, która nie została wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a jej wykonanie nie zawiera znamion czynu karalnego oraz została właściwie skierowana do wszystkich osób będących stroną w sprawie, w tym do A.K. - będącej właścicielką działki nr [....] w P., która to działka sąsiaduje z działką nr [....] oraz J.K. będącego właścicielem działki nr [....] , tj. działki wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, którego posiadaczem na podstawie umowy dzierżawy był W.P. Krąg stron postępowania został ustalony zatem prawidłowo.

Odnosząc się następnie do pozostałych zagadnień podnoszonych przez wnioskodawców, tj. podłączy do budynku oraz faktu, że istniejąca na działce zabudowa nie nosi znamion zabudowy zagrodowej wskazało, iż kwestie te pozostają poza zakresem zainteresowania niniejszego postępowania. Nie jest bowiem istotne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jaką w rzeczywistości inwestycję wnioskodawca pragnie realizować. Wnosząc o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wnioskodawca ma obowiązek określić zamierzoną zabudowę, co do której wydaje się decyzję.

E.K. i A.K. złożyli w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając , że powyższa decyzja jest niezgodna z prawem, prawdą i jako taka musi być uchylona. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wbrew warunkom planu miejscowego w całości wypełnia art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., natomiast z uwagi art.46a par 1 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia wymogi art.156 par. 1 pkt 7. Wskazali na okoliczność ustalenia warunków zabudowy dla zagrody na obszarze krajobrazu chronionego rzeki R. , podczas gdy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza taką zabudowę na terenach nie budowlanych jedynie poza strefami chronionymi. Ich zdaniem inwestor nie rozgraniczył obszaru inwestycji na działce [....] w P. , zatem należy uznać, że inwestycja obejmuje całe 46 a działki, podczas plan miejscowy jako górną granicę określa obszar 25 arów. Nadto zgodnie z brzmieniem planu, działka przeznaczona pod zabudowę zagrodową musi mieć powierzchnię między 1550 m - 2500 m. Nie można więc realizować zabudowy zagrodowej na działkach mających mniejszą lub większą powierzchnię od wskazanych wielkości w obowiązującym planie. Ponadto, W.P. nie wykazał w żaden sposób, że jest rolnikiem to znaczy, że posiada na własność 1 ha, podczas gdy plan miejscowy pozwala wyjątkowo na skorzystanie z przywileju budowy zagrody na terenach nie budowlanych rolnikowi, prowadzącemu gospodarstwo rolne. Decyzja ustalająca warunki zabudowy na działce [....] w P. określa fałszywie, że droga [....] w M. jest drogą gminną, albowiem nie została ona uznana za taką uchwałą Rady Gminy, zatwierdzoną przez Starostę Powiatowego.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18.01.2005r. znak [....] , na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do złożenia przez E.K. i A.K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 5.05.2005r. znak [....], którym na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniono w całości skargę E.K. i A.K..

Po rozpoznaniu wniosku E.K. i A.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28.07.2005r. znak [....] , na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 156 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 43 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 z późn.zm.), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję tego organu z dnia 13.10.2004r. znak [....] .

Uzasadniając powyższe streszczono dotychczasowy przebieg postępowania zaznaczając, że miało ono na celu ustalenie, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zabudowie budynkiem jednorodzinnym w ramach zabudowy zagrodowej działki nr [....] w miejscowości P. istotnie została podjęta z naruszeniem prawa a w szczególności przepisami ówcześnie obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując treść art. 42 ust. 1 i 43 ustawy uznano, że przedmiotowa decyzja spełnia formalnoprawne wymogi przewidziane w tych przepisach, zaś wskazany we wniosku rodzaj i charakter planowanej inwestycji jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. W szczególności należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przewidywał odnośnie obszaru RZ, w którym usytuowana jest działka nr [....] w miejscowości P., możliwość zabudowy zagrodowej, w sytuacji gdy służy ona gospodarstwu rolnemu o powierzchni powyżej 2 ha. Zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, że ubiegający się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu W.P. był właścicielem działki nr [....] o powierzchni 4600m, a także dzierżawcą działki nr [....] o powierzchni 10.086m2 (1ha 86a) - zatem łącznie posiadał grunt o powierzchni 2,68 ha. Jak wynika z umowy dzierżawy, jej celem było przeznaczenie przedmiotowej działki pod produkcję rolną. Kolegium nie jest właściwe do badania zgodności z prawdą oświadczeń woli złożonych w umowie dzierżawy, zaś właściwą w tym zakresie jest droga postępowania cywilnego, ewentualnie postępowania karnego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia także wynikający z art. 42 ust. 1 wymóg określenia warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji stwierdzając, że dojazd do terenu inwestycji nastąpi z drogi gminnej według warunków Zarządcy Dróg Gminnych. Także w tym zakresie nie znajduje się podstaw do kwestionowania decyzji Wójta Gminy G., ponieważ z załącznika graficznego do decyzji wynika, że stanowiąca teren inwestycji działka nr [....] sąsiaduje z działką nr [....] opisaną jako droga, która - jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów - pozostaje w samoistnym posiadaniu Gminy G. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Powyższe oznacza, że stan widniejący w ewidencji gruntów jest dla organów administracji wiążący, jeśli chodzi o kwestię ustalenia stron w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, w kwestionowanym postępowaniu, w zakresie ustalenia warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej kwestia charakteru drogi i jej własności, miała charakter drugorzędny, ponieważ zasadniczą kwestią było ustalenie, czy dojazd do terenu inwestycji, jej obsługa komunikacyjna, jest w ogóle możliwa. W sytuacji zaś, gdy droga nie miała statusu ogólnodostępnej drogi publicznej i była np. własnością osób fizycznych, inwestor przed wydaniem pozwolenia na budowę i tak musiał legitymować się odpowiednim tytułem prawnym do korzystania z takiej nieruchomości, np. ustanowioną w drodze umowy lub postanowienia sądu, służebnością przejazdu.

W dalszych wywodach podzielono pogląd wyrażony w poprzednio wydanej decyzji co do tego, że kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest dotknięta opisanymi w art. 156 § 1 k.p.a. szczególnie ciężkimi, kwalifikowanymi wadami skutkującymi stwierdzeniem nieważności , przy czym za takie wady nie mogą być uznane tego rodzaju błędy, czy uchybienia, które w normalnym tokuj instancji, czyli w toku postępowania odwoławczego, uzasadniałyby uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania . W tych też kategoriach należy ocenić realizację inwestycji, dla której określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na działce, której powierzchnia przekracza wskazaną odnośnie obszaru RZ w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G., powierzchnię dla zabudowy zagrodowej rzędu 1500 m2 - 2500m2. Dodatkowo, zastrzeżeń w tym zakresie nie miał także Wojewoda [....] , który decyzją z dnia 14.10.2004r. Nr [....] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15.01.2002r. udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wprawdzie rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29.12.2004r. Nr [....] , a postępowanie przed organem pierwszej instancji umorzone, jednakże nastąpiło to z uwagi na fakt, że w ocenie organu drugiej instancji E.K. i A.K. nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy należy mieć również na uwadze to, że jak wskazuje W.P. inwestycja w postaci budowy budynku jednorodzinnego na działce nr [....] , została już zrealizowana. W sprawach tego rodzaju w orzecznictwie prezentuje się pogląd, że jeżeli na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę obiekt został zrealizowany - wyłączona jest możliwość stwierdzenia nieważności decyzji przy zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Pogląd ten, mimo że odnosił się do rozstrzygnięć wydawanych w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli do decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym bardziej ma zastosowanie do etapu wcześniejszego, w wyniku którego wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Gdyby zatem kwestionowana decyzja była nawet dotknięta jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym naruszała prawo w sposób rażący, to i tak nie byłoby możliwe stwierdzenie jej nieważności z uwagi na nieodwracalne skutki prawne jakie wywołała.

Wnosząc w terminie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28.07. 2005r. znak [....] , E.K. i A.K. domagali się jej uchylenia, powtarzając zarzuty podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Wskazywali w szczególności, że powołane w decyzji ogólne przepisy art. 43 i art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą być podstawą do jej wydania, ponieważ w dniu orzekania przez Wójta Gminy G. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z treści samej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja leży w strefie chronionego krajobrazu rzeki R. , a miejscowy plan nie dopuszczał budowy zagrody na działce nr [....] w P. Złamano też dalsze wymogi przewidziane w planie odnośnie dostępu do drogi publicznej, bycia rolnikiem, wielkości działki. Inwestor nie był rolnikiem i nie posiadał 1 ha gruntu, zaś wszystkie uzasadnienia Kolegium są manipulacjami, mającymi na celu ukrycie faktu wielokrotnego złamania prawa. Skarżący rozwijali powyższe zarzuty w pismach z dnia [....] .2007r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zakurzonej decyzji

Wyrokiem z dnia 29.11.2007r. sygn. akt II SA/Kr 1153/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13.10.2004r. znak [....] oraz postanowienia tego organu z dnia 5.05.2005r. znak [....] , jak również orzekł o kosztach postępowania.

Za wady postępowania skutkujące stwierdzeniem nieważności obu wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji uznano : rażące naruszenie art. 46a ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 156 k.p.a. przez rozpatrywanie sprawy bez wypisów ówcześnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [....] oraz poddanie analizie takich wypisów dla działki nr [....] ; błędne przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która narusza wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni działki pod zabudowę jest wadą zwykłą, czy nieistotną; arbitralną kwalifikację wniosku oraz pism E.K. i A.K. , których treść naprowadzała na przesłanki wznowienia postępowania; pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczących uchybień dokonanych przez Wójta Gminy G. , polegających na wydaniu decyzji przed doręczeniem stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania i zawartych w nim pouczeń, a także bez udziału spadkobierców zmarłego właściciela działki nr [....] M.G.

Podstawę stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5.05.2005r. znak [....] było uznanie, że nie weszło ono do obrotu prawnego z uwagi na brak dowodów doręczenia tego orzeczenia skarżącym oraz pełnomocnikowi inwestora , co uznano za rażące naruszenie art. 110 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku Sądu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jego uchylenie , rozpoznanie skargi i jej oddalenie, względnie - o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Podstawę skargi kasacyjnej stanowiły zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 46a ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie rozstrzygnięcia i rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie wystąpiły przyczyny określone w art. 156 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.

Wyrokiem z dnia 5.05.2009r. sygn. akt II OSK 692/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Orzekając w ten sposób uznał za nieuzasadnione stanowisko Sądu pierwszej instancji co do arbitralnej kwalifikacji E.K. i A.K. Skarżący wnosili bowiem o wycofanie decyzji, która rażąco narusza prawo, a na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wypowiedzenia się czy ich wniosek należy traktować jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wyjaśnili, że chodzi im o wycofanie z obiegu decyzji opartej na fałszywych twierdzeniach, która w ich ocenie rażąco narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji potraktowanie wniosku skarżących jako wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie nastąpiło ani arbitralnie ani wbrew wnioskowi skarżących, skoro uczestniczyli w postępowaniu wszczętym ich wnioskiem, nie zgłaszali zastrzeżeń, wnosili środki odwoławcze i nadal podnosili, że decyzja Wójta Gminy G. narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ma także rację Kolegium, że wniosek stwierdzenie nieważności jest, w pewnym sensie, wnioskiem dalej idącym.

Wskazał, że trafny jest kolejny argument uzasadnienia skargi kasacyjnej odnoszący się do istnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji w kwestii powierzchni działki. Mimo niefortunnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji kwestii znaczenia przekroczenia wielkości działki, należy mieć na uwadze kontekst sprawy w tym przypadku postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do obszaru RZ . Wynika z nich, że na tym terenie istniała możliwość budowy zagrodowej, w sytuacji gdy służy ona gospodarstwu rolnemu o pow. powyżej 2 ha. Taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że inwestor był posiadaczem gruntu o pow. 2,68 ha, z którego większość była przeznaczona pod produkcję rolną, ten wymóg planu był spełniony. Kwestia ta nie była rozważona przez sąd pierwszej instancji, przy czym przesłanki stwierdzenia nieważności muszą być rozpatrywane w sposób ścisły, nie ma tu miejsca na wykładnię rozszerzającą.

Wyjaśnił też, że z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozważyć zasadności i oceny innych naruszeń prawa wskazanych przez Sąd pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu skargi nie uległy zmianie stanowiska stron i uczestników postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na zasadę z art. 190 p.p.s.a. winno ono uwzględniać wiążący charakter wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5.05.2009r. sygn. akt II OSK 692/08 . Treść tego wyroku przesądza o prawidłowości dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. kwalifikacji pisma E.K. i A.K. inicjującego niniejsze postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] , ustalającej na wniosek W.P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [....] w miejscowości P. na cel budowy budynku jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej .

Stwierdzenie nieważności jest instytucją prawną stwarzającą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji zapadłych w postępowaniu zwykłym, dotkniętych jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art.156 §1 k.p.a., przy braku przesłanek negatywnych, o których mowa w § 2 tego artykułu lub przepisach szczególnych. Powyższe następuje w nadzwyczajnym, wewnętrznym postępowaniu administracyjnym, które pomimo istniejących zależności z postępowaniem zwykłym ma charakter odrębny. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji toczy się jednak na ogólnych zasadach przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odrębności wynikających z art. 156 - 159 k.p.a. Takie postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu ( art. 157 §2 k.p.a. ). Stronami postępowania nieważnościowego są poza wnioskodawcą nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym albo ich następcy, którzy nabyli określone prawa i obowiązki w ramach sukcesji uniwersalnej ( np. spadkobiercy osób fizycznych ), ale również inne podmioty, o których mowa w art. 28 k.p.a., lub w przepisach szczególnych, określających odmiennie krąg stron. Należy bowiem uznać, że w postępowaniu dotyczącym weryfikacji w wewnętrznym trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji administracyjnej jego przedmiotowy związek z postępowaniem zwykłym powoduje, że przymiot strony posiadają wszystkie te podmioty, które brały udział w takim charakterze w postępowaniu rozpoznawczym zwykłym. Skoro bowiem pierwotna decyzja oddziaływała na sferę ich interesu prawnego rzeczywiście lub tylko formalnie - poprzez uznanie określonej osoby za stronę postępowania, to wpływ na nią będzie miała również eliminacja decyzji obrotu prawnego. Brak jednak podstaw do pomijania jako stron w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji osób, które nie brały udziału w takim charakterze, w postępowaniu zwykłym, chociaż przysługiwał im przymiot stron, o ile po jego zakończeniue nie doszło do następstwa prawnego w ramach sukcesji uniwersalnej, albo singularnej ( na podstawie czynności prawnej ). W takim przypadku stronami winni być następcy prawni podmiotów, którym należało przyznać status stron. Zważyć należy bowiem, że regulacje z art. 156 - 159 k.p.a. nie wprowadzają modyfikacji zasad ogólnych przewidzianych w art. 28 k.p.a., które obowiązują w każdym postępowaniu. Podkreślenia wymaga jednak , że wyżej prezentowane podejście pomimo, że nawiązuje do postępowania zwykłego ma na względzie przede wszystkim powinność prawidłowego wykonania obowiązków wynikających z art. 28 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. i dalszych przepisów służących realizacji zasad z art. 10 §1 k.p.a. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Występujące w tym zakresie zależności są jedynie pochodną więzi zachodzących pomiędzy obu trybami, co powoduje w skutkach, że krąg stron w obu postępowaniach może pokrywać się, albo nie być tożsamy.

Przy braku przepisów szczególnych zawartych w ustawie z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 z późn.zm.) krąg stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy ustala się na zasadach przewidzianych w art. 28 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawa materialnego, na której opiera się zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15.04.1993r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać zatem w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego, np. z przepisów normujących stosunki cywilnoprawne (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 199). Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 25.04.2002r., IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego ( wyrok NSA z 29.03.2006r. II OSK 679/05,LEX nr 198347, glosa aprobująca M. Laskowska, GSP-Prz.Orz. 2007/3/37 Stronami postępowania w sprawach o ustalenia warunków zabudowy są zatem - poza inwestorem, właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości z nim sąsiadujących, na które inwestycja może oddziaływać, a także w niektórych sytuacjach również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. Przez nieruchomości należy rozumieć w myśl art. 46 § 1 k.c. części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Prezentowane wyżej stanowisko dotyczące stron postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania ternu odpowiada ugruntowanemu w orzecznictwie ( por. uchwała NSA z 25.09.1995r. VI SA 13.95, OSNA 1995, nr 4, poz. 154, uchwała NSA z 4.12.1995r. VI SA 20/95 MP 1995, nr 11, str. 424, czy wyrok NSA z 2.07.1997r. II SA/Kr 62/1996 – niepubl., pow. T.Lisiecki, Piśmiennictwo, Praktyczne wyjaśnienie oraz wzory umów i pism, 2001-2006 WP LexisNexis). Znajduje ono uzasadnienie w art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 3 pkt 1-2 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach prawa cywilnego z uwagi na treść prawa własności, ograniczonych praw rzeczowych oraz ich ochronę także przed immisjami ( art. 140, art. 144 i art. 145 k.c. ).

W świetle uprzednio czynionych uwag, do stron postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy należy zaliczyć - poza inwestorem, właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości z nim sąsiadujących, na które inwestycja może oddziaływać i w niektórych sytuacjach, także inne podmioty mające prawa rzeczowe do takich gruntów - względnie następców prawnych tych osób, jak również podmioty działające jako strony w postępowaniu zwykłym, nawet jeżeli taki status przyznano im poprzednio błędnie.

Ustalenia w zakresie kręgu stron winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji i mieć podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym ( art. 7k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 §1 i 3 k.p.a. ).

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy uznać, że wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie wykonało prawidłowo obowiązku ustalenia kręgu stron postępowania, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] . Treść obu decyzji wskazuje, że krąg stron postępowania nieważnościowego nie był przedmiotem szerszych rozważań, albowiem jedynie w pierwszej z nich ograniczają się one do kwestii legitymacji wnioskodawców jako współwłaścicieli sąsiadującej z terenem inwestycji działki nr [....]. W tej pierwszej decyzji zawarto nadto stwierdzenie dotyczące prawidłowego ustalenia kręgu stron w postępowaniu Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] pomimo, że materiał zgromadzony w aktach administracyjnych prowadzi do odmiennych wniosków. Nie kwestionując, że stronami winny być podmioty wymienione w tej decyzji zważyć należy jednak, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie uczestniczył M.G. , będący w myśl wypisu z rejestru gruntów właścicielem sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji działki nr [....]. Przeznaczona dla niego korespondencja została bowiem doręczona bliżej nieoznaczonej osobie występującej jako spadkobierca, która nie była strona postępowania. To uchybienie nie ma znaczenia dla postępowania nieważnościowego, albowiem uczestniczą w nim E.K. i A.K. - jako współwłaściciele działki nr [....] . Zważyć należy jednak dalej, że pomimo treści kserokopii wypisu aktu notarialnego z dnia [....] .2001r. Rep. "[....] , którą dysponował organ pierwszej instancji, w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] pominięto jako stronę K.P. , będącą wraz z W.P. współwłaścicielką stanowiącej teren inwestycji działki nr [....]. W aktach organu pierwszej instancji nie zgromadzono ówcześnie wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [....] , niemniej jednak powyższy stan prawny potwierdza wypis z ewidencji gruntów z dnia [....] ..2003r., uzyskany już w postępowaniu nieważnościowym. Nawet jeżeli organ pierwszej instancji prowadził postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z pominięciem udziału współwłaścicielki działki nr [....] , obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. było prawidłowe ustalenie tego kręgu dla potrzeb postępowania nieważnościowego. z uwzględnieniem stanu faktycznego z daty wydania kwestionowanej decyzji oraz ewentualnych zmian w prawach rzeczowych do nieruchomości. Takie ustalenia w przedmiotowej sprawie nie zostały jednak rzetelnie poczynione, obie kontrolowane decyzje naruszają w tym zakresie art. 7 k.p.a, art.77 k.p.a. oraz art. 107 §1i3 k.p.a. , zaś zgromadzony materiał dowodowy nakazuje uznać, że zostały one wydane w warunkach skutkujących wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. W świetle wyżej prezentowanej wykładni prawa K.P. winna być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] , zaś wynik niniejszego postępowania ma znaczenie dla ochrony jej interesu prawnego tym bardziej, że jak wynika z ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , na terenie inwestycji zrealizowano obiekt budowlany na podstawie powyższej decyzji.

Powyższe uchybienie jest wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 "b" p.p.s.a.

W zakresie naruszenia przepisów proceduralnych w toku postępowania nieważnościowego nie jest ono jednak jedyne. Wbrew bowiem wymogom wynikającym z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. nie dokonało w sprawie niniejszej nie budzących wątpliwości ustaleń odnoszących się do rzeczywistych postanowień miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G. W aktach administracyjnych organu pierwszej instancji dostępne są dwa dokumenty mające stanowić wypis części tekstowej oraz fragment rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G. , zatwierdzonego uchwalą Nr XXIII/165a/91 Rady Gminy G. z dnia 30.07.1992r. i zmian w planie – listopad 1994r, zatwierdzonych uchwałą Nr VIII/46/94 Rady Gminy G. z dnia 24.11.1994r., opatrzone pieczęcią Urzędu Gminy w G. i pieczątką imienną Głównego Specjalisty mgr inż. arch. D.V. Z treści pierwszego z tych dokumentów wynika, że tekst planu dotyczy działki nr [....] w miejscowości P., a nie będącej przedmiotem postępowania działki nr [....] . Fragment rysunku planu nie został opisany, zaś jego jakość i skala nie pozwala na dokonania jakichkolwiek ustaleń identyfikacyjnych. W postępowaniu nieważnościowym nie zgromadzono stosownych wypisów , czy wyrysów planu. Ani z obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , ani też pozostałych materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika by w toku postępowania nieważnościowego korzystano z innych dokumentów, poza dostępnymi w aktach organu pierwszej instancji. W obu decyzjach nie podano nawet dokładnych oznaczeń planu i jego zmian oraz sposobu udostępnienia. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że plany z 1992r. nie były publikowane, natomiast publikacja zmian dokonana w Dzienniku Urzędowym Województwa K. z dnia 12.12.1994r. Nr 21, poz. 87, nie umożliwia pełnej orientacji co do części graficznej planu, bez sięgnięcia do oryginału, w szczególności odnośnie lokalizacji poszczególnych działek. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś nadto czynią iluzoryczną możliwość obrony praw przez strony niniejszego postępowania, w sytuacji, gdy plany z lat 1992 , czy 1994r. nie są nawet dostępne w internecie. Gdyby nawet przyjąć, że ustalenia planu dla działki nr [....] w miejscowości P. są analogiczne jak dla tam położonej działki nr [....] , znaczącym uchybieniem jest nie odniesienie się w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13.10.2004r. znak [....] do zarzutu wnioskodawców, którzy wielokrotnie wskazywali w pismach, że ówcześnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę zagrodową - obwarowaną zresztą licznymi warunkami - tylko i wyłącznie na terenach nieobjętych strefami ochronnymi, natomiast w takich strefach obowiązywał bezwzględny zakaz zabudowy. Zważyć należy dalej, że w osnowie decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] oraz załączniku opisowym nr 2 mówi się o wydaniu decyzji pod warunkiem dopełnienia wymagań szczególnych wynikających z realizacji inwestycji w terenach zainwestowania w strefie krajobrazu chronionego. Niezależnie od faktu wydania decyzji warunkowej, trzeba zwrócić uwagę na fakt, że takich warunków nie ustalono ani w samej decyzji, ani w załącznikach. Nadto ze znajdującego się w aktach organu pierwszej instancji pisma Kierownika Inspektoratu w D. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. do W.P. z dnia [....].10.2001r. wynika, że działka nr [....] na prawym brzeg R. w miejscowości P. położona znajduje się w zasięgu zalewu wód powodziowych R. o prawdopodobieństwie występowania Q 1%, lokalizowanie zabudowy na części jej części wiąże się z ryzykiem i niebezpieczeństwem podtopienia, zaś Urząd Gminy w G., który będzie podejmował ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winien również sprecyzować warunki techniczne, które mogą ograniczyć skutki podstopień oraz umieścić w niej stwierdzenie, że teren inwestycji jest zagrożony szkodliwym oddziaływaniem wód powodziowych przez mogące wystąpić podtopienia ( art. 65 Prawa wodnego oraz art. 42 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a Regionalny Zarząd nie będzie ponosił żadnych konsekwencji z tego tytułu. W decyzji organu pierwszej instancji nie sygnalizowania i nie uwzględniono takiego położenia terenu inwestycji, przy czym omawiany wyżej, nieopisany wyrys fragmentu miejscowego planu wskazuje, że przewiduje on strefę zalewową rzeki R. wodami powodziowymi Q 1%. Powyższe kwestie mając zasadnicze znaczenie dla oceny zgodność decyzji Wójta Gminy G. z dnia 9.11.2001r. Nr [....] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem jej ważności, zaś ich nie wyjaśnienie mogło mieć istotny wpływ ma wynika sprawy.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 " b "i " c" p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której nawiązują pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, które winno się toczyć z udziałem wszystkich stron. W sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn taka kontrola jest niemożliwa, a wypowiadanie wiążących ocen z zakresu prawa materialnego bez pełnego kręgu stron – przedwczesne ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku , zaś rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcie po eliminacja wytkniętych uchybień.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a. i art. 205 §1 p.p.s.a.

W uzupełnieniu do tych wywodów należy wskazać, że nie istnieją podstawy do odrębnego orzekania w sprawie niniejszej w kwestii postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 5.05.2005r. znak [....] , które merytorycznie nie budzi zastrzeżeń, zaś jako doręczone niektórym stronom weszło do obrotu prawnego.