Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1018/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni [...] " w R. na decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2011 r., znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta T. decyzją z dnia 16 grudnia 2010r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Firmie A. na rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku administracyjnego z przeznaczeniem na budynek handlowy "[...] " zlokalizowany na działkach nr [...] ,[...] w miejscowości R. wraz z: wewnętrzną instalacją wod-kan., gazową, centralnego ogrzewania, instalacją elektryczną, zewnętrznym odcinkiem instalacji wody zimnej z projektowanej studni - zlokalizowanym na dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , zewnętrznym odcinkiem kanalizacji sanitarnej oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne na dz. nr [...] ,[...] , instalacją kanalizacji deszczowej na dz. nr [...] ,[...] , zjazdem z drogi wojewódzkiej na dz. nr [...] ,[...] W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na terenie, w którym położone są ww. działki, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy uchwalonego w dniu 15 lipca 2005r. Projektowany budynek handlowy jest zlokalizowany działkach, które zgodnie z ww. planem, położone są w obszarze zagrożenia powodzią. Na tym terenie przewidziano, jako użytkowanie podstawowe, zabudowę usługową z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektów. Jako przeznaczenie uzupełniające przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, zabudowę produkcyjną i magazynową, pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowane w budynki mieszkalne, pomieszczenia mieszkalne wbudowane w budynki usługowe, urządzenia budowlane, drogi, dojścia, dojazdy, parkingi, obiekty małej architektury, zieleń.

Projektowany podziemny odcinek instalacji wodnej z projektowanej studni dla zasilania obiektu jest zlokalizowany częściowo na działkach nr: [...] i [...] , położonych w obszarach, na których dopuszcza się budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Projektowana przebudowa istniejącego zjazdu do działki nr [...] jako wjazdu z drogi wojewódzkiej do projektowanego budynku handlowego jest zlokalizowana na działkach nr [...] ,[...] , położonych w obszarze, na którym dopuszcza się budowę, rozbudowę, przebudowę i remonty urządzeń i obiektów drogowych.

Projektowany budynek to obiekt do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usługi handlu. Ograniczenia w użytkowaniu i zagospodarowaniu terenu wynikające z lokalizacji działek w granicach obszaru Chronionego Krajobrazu [...] o określone są w § 3 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Wojewody z dnia 27 grudnia 2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] . Powołany przepis zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowany budynek handlowy wraz z towarzyszącą infrastrukturą ma powierzchnię użytkową 0,09 ha, a więc nie jest zaliczony do ww. przedsięwzięć i jego lokalizacja w obszarze chronionym nie jest zabroniona.

Pas izolujący cmentarz wprowadzono i oznaczono w części graficznej planu zgodnie z przepisami szczególnymi, tj. w odległości do 150 m od terenu cmentarza. Zgodnie z ww. przepisami szczególnymi odległość ta winna być zachowana od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, a więc nie dotyczy budynku handlowego. Miejscowy plan dopuszcza w granicach pasów izolujących cmentarzy utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością jej modernizacji, a także sytuowanie drobnych usług handlu detalicznego, zakładów kamieniarstwa, parkingów. Inwestor wskazał w projekcie budowlanym studnię zlokalizowaną poza pasem izolującym cmentarz, z której nastąpi pobór wody do instalacji budynku handlowego oraz dołączył zgodę właściciela działki nr [...] na wykonanie studni i pobór wody.

Po sprawdzeniu przedłożonych dokumentów stwierdzono, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. planu, z wymaganiami ochrony środowiska, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, zaświadczenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] , po rozpoznaniu odwołania Gminnej Spółdzielni " w R. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że pierwsze postępowanie administracyjne zostało zakończone poprzez wydanie decyzji Starosty z dnia 1 lipca 2010r. o umorzeniu postępowania na skutek wycofania wniosku. Zaznaczono, że zakres wniosku z dnia 9 kwietnia 2008r. różni się od ponowionego wniosku inwestora. Stwierdzono dalej, że zjazd z drogi wojewódzkiej na działki inwestora nr [...] ,[...] nie odbywa się po nieruchomościach Państwa S. i Pana N.

Z uwagi na spełnienie wymagań określonych wart. 35 ust. 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia.

W dniu 18 kwietnia 2011r. Gminna Spółdzielnia [...] " w R. skierowała na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze zarzucono istotne naruszenie przepisów postępowania przez nie doręczenie skarżącej decyzji Starosty T. dnia 1 lipca 2010r. o umorzeniu postępowania, tym samym tożsamą co do przedmiotu i co do stron sprawę załatwiono bez udziału Spółdzielni. Zarzucono też rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d, pkt 2 i 9 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 5, § 14 - 16 oraz § 18 -21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm. dalej: warunki techniczne) wskutek nieliczenia się przy projektowaniu z wymogami określonymi w przepisach techniczno - budowlanych w zakresie spełnienia wymagań zapewniających ochronę środowiska, warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem obiektu oraz poszanowanie w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnieniu dostępu do drogi publicznej bez naruszenia tych interesów. Chodzi tu zwłaszcza o nie zapewnienie 30% powierzchni biologicznie czynnej, uznanie, iż parking na 3 stanowiska zaspokaja całkowicie potrzeby wielkiego obiektu handlowego, a także całkowite pominięcie argumentacji dotyczącej zjazdu z drogi publicznej.

Zarzucono dalej rażące naruszenie art. 5 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2000r. Nr 23, poz. 295 z pózn. zm.) w zw. z § 3 rozporządzenia , a także § 9 ust. 1 i 2 lit. b oraz ust.3 uchwały Rady Gminy z dnia 15 lipca 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. przez przyjęcie, że: sklep delikatesowy, mający powierzchnię sprzedażną 190,60 m2 nie jest zakładem przechowującym żywność, podczas gdy jest oczywiste, że dla zapewnienia ciągłości sprzedaży żywność taka musi być przechowywana, a także przez przyjęcie, że sklep delikatesowy można potraktować jako drobne usługi handlu detalicznego, o jakich mowa w § 9 ust. 2 lit. b uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pomimo, że wyliczone tam przykłady wskazują, że chodzi rzeczywiście o drobne usługi jak kamieniarstwo, czy prowadzenie parkingu, może sklepiku z pamiątkami, a nie marketu spożywczego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano, że pierwotny wniosek z dnia 9 kwietnia 2008r. Firmy "[...] " nie mógł być rozstrzygnięty poprzez wydanie merytorycznej decyzji, ponieważ został przez inwestora wycofany. Nie zachodzi więc sytuacja, w której skarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając wyrokiem z dnia 21.10.2011r., sygn.. akt II SA/Kr 780/11 zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji wskazał m.in., że w Gminie R. , w której ma powstać inwestycja określona przez zaskarżoną decyzję, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 15 lipca 2005r. Zgodnie z tym planem teren, na którym ma powstać budynek handlowy "[...] " leży w obszarze określonym symbolem Uc/ZZ (zagrożenie powodzią), w związku z tym obowiązuje na nim regulacja § 29 planu miejscowego, która wprowadza m. in. minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej 30% (§ 29 pkt 3 lit. b), a także wymóg zapewnienia w obrębie terenu 100% potrzeb parkingowych. Zaskarżona decyzja warunków tych nie dotrzymuje. Nie wprowadza ona expressis verbis określenia powierzchni biologicznie czynnej, przez co nie można ustalić, czy powierzchnia ta spełnia w tej sprawie warunki ustalone przez plan miejscowy. Ponadto wyznaczenie zaledwie trzech miejsc parkingowych dla wielkiego obiektu handlowego w sposób oczywisty nie realizuje zawartego w planie miejscowym warunku zaspokojenia 100% potrzeb parkingowych. Powyższe uchybienia w stosunku obowiązującego planu mogą być wszakże naprawione. Nie do naprawienia jest natomiast naruszenie § 9 ust. 3 obowiązującego planu miejscowego, zgodnie z którym w pasach izolujących tereny cmentarzy, a w takim właśnie pasie usytuowano planowaną inwestycję, wprowadza się "zakaz lokalizacji budynków przeznaczonych na cele produkcji i przechowywania artykułów żywności". Zacytowany przepis planu miejscowego odpowiada regulacji zawartej w § 3 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że "odległość cmentarza od (...) zakładów przechowujących artykuły żywności (...) powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone". W ocenie Sądu duży obiekt handlowy o nazwie "[...] ", a więc obiekt, w którym prowadzić się będzie handel produktami spożywczymi, w sposób oczywisty należy do obiektów lub zakładów służących m.in. przechowywaniu żywności. W tego rodzaju obiekcie żywność będzie niewątpliwie przechowywana zarówno na sali sprzedażnej, jak i w magazynach. Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszej instancji niewątpliwie zatem narusza obydwa cyt. wyżej przepisy planu miejscowego i rozporządzenia. Dlatego, choć w pozostałym zakresie decyzje te nie naruszają prawa (w szczególności prawidłowo rozstrzygnięto sporne kwestie poboru wody i zjazdu z drogi wojewódzkiej), powinny być one wyeliminowane z obrotu prawnego.

Jako nietrafny Sąd pierwszej instancji uznał zarzut naruszenia prawa procesowego, albowiem wnioskodawca złożył nowy projekt budowlany i nowy wniosek, co oznacza, że została wszczęta nowa sprawa administracyjna. Poprzednia sprawa, wszczęta na podstawie wcześniejszego wniosku, została zakończona prawomocną decyzją o umorzeniu postępowania. Skoro chodzi o odrębną sprawę, nie można zarzucać naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, ani też podnosić, że poprzednia decyzja nie została należycie doręczona. Można to było zrobić wyłącznie w sprawie i w postępowaniu toczącym się poprzednio. Sąd ocenił, że nie jest w niniejszym postępowaniu władny ingerować w rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie poprzedniej.

Sąd uznał także, że podniesiony przez stronę skarżącą fakt zbycia nieruchomości, na której ma powstać sporna inwestycja, nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji.

Konkludując, Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, to należało decyzje te uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 tejże ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. j. z siedzibą w G.n D. zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2011r. w całości. Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez pozbawienie strony możności obrony swoich praw, a to niezawiadomienie Spółki [...] o toczącym się postępowaniu przed WSA w Krakowie, co stosownie do art. 183 § 1 pkt 5 p.p.s.a., powoduje nieważność tegoż postępowania, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie doszło do naruszeń prawa, o których mowa w uzasadnieniu wyroku, a to § 29 i § 9 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. (zwanego dalej "planem miejscowym"), art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewystarczających i błędnych ustaleń stanu faktycznego i przyjęcie iż: ze względu na brak określenia w decyzji organu I instancji powierzchni biologicznie czynnej nie jest możliwe stwierdzenie czy powierzchnia ta spełnia warunki ustalone w planie miejscowym, wyznaczenie trzech miejsc parkingowych nie zapewnia zaspokojenia 100% potrzeb parkingowych, placówka handlowa działająca na podstawie umowy franczyzowej pod nazwą "[...] " o powierzchni sprzedaży 190,60 m2 jest "wielkim obiektem handlowym".

Zarzucili również naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959r. nr 52, poz. 315), poprzez jego zastosowanie, w następstwie przyjęcia, iż przepisy rozporządzenia stosuje się również do cmentarzy już istniejących, podczas gdy z § 7 rozporządzenia wprost wynika, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza, a właściwy inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza.

Na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21.06.2013r., sygn. akt II OSK 505/12 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że pominięcie Spólki [...] w dalszym toku postępowania administracyjnego jako właścicieli nieruchomości rodzi jedynie ten skutek, że Spółka nabyła prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jako że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że - jak wynika z akt sprawy - strony umowy nie zawiadomiły organów administracji o zawartej umowie.

W ocenie NSA, rację ma zatem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że sam fakt sprzedaży nieruchomości inwestycyjnej w omawianej sytuacji, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nowemu właścicielowi działki przysługiwało wszak prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego lub o dopuszczenie go do udziału w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym - w oparciu o art. 33 § 2 k.p.a., z których to praw Spółka nie skorzystała.

Odmiennie natomiast od skutków przeniesienia własności nieruchomości w toku postępowania administracyjnego należało, zdaniem Sądu II instancji, ocenić skutki wynikające z wydania przez Starostę T. decyzji z dnia 12 kwietnia 2011r. dotyczącej przeniesienia na [...] Sp.j. decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro przeniesienie tej decyzji nastąpiło po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, to podmiot, na który prawa te zostały przeniesione winien być stroną postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a.

Przeniesienie praw i obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji, decyzją z dnia 12 kwietnia 2011r., skutkowało tym, że Spółka [...] , jako następca prawny poprzedniego inwestora, stała się uczestnikiem na prawach strony w rozumieniu art.33 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji winien zawiadomić Spółkę o terminie rozprawy i tym samym umożliwić w niej udział, bez uprzedniego składania przez Spółkę wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w oparciu o art. 33 § 2 p.p.s.a.

A zatem skoro Spółka [...] nie została zawiadomiona o rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozbawił stronę w możności obrony jej praw, co stanowi przesłankę nieważności postępowania wymieniona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Nie uszło uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd wskazujący, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest doręczenie skarżącej kasacyjnie stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem, z tym że w sytuacjach określonych art. 141 § 2 p.p.s.a. (w sprawach, w których skargę oddalono) wniesienie skargi kasacyjnej musi być poprzedzone złożeniem wniosku przez ten podmiot o sporządzenie tego uzasadnienia i jego doręczenie (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 21 marca 2012r., I OZ 183/12, Lex 1145151).

Niewątpliwie w niniejszej sprawie skarżącej kasacyjnie Spółce [...] nie doręczono odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Powyższe jednak nie może uzasadniać twierdzenia, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i jako taka winna zostać odrzucona.

Doręczenie zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem poprzednikowi prawnemu skarżącej kasacyjnie Spółki odnosi skutek prawny również w stosunku do jej następcy prawnego. Z datą zatem doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem podmiotowi, któremu sąd pierwszej instancji przyznał przymiot strony otwiera się dla jego następcy prawnego 30 - dniowy termin, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., to jest termin do złożenia skargi kasacyjnej. Bez znaczenia przy tym pozostaje, w jakiej dacie skarżący kasacyjnie powziął wiadomość o wydaniu wyroku. Odmienna wykładnia powyższego przepisu musiałaby prowadzić do sytuacji, w której podmiot posiadający przymiot strony, a pominięty przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu, nie miałby możliwości skutecznego wywiedzenia skargi kasacyjnej.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazano, że przedłożona do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skarga kasacyjna nie zawiera wad, które uzasadniałyby konieczność jej odrzucenia. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony Firmie [...] Sp.j. dnia 25 listopada 2011r. (k. [...] akt sądowych), zaś skarga kasacyjna została złożona przez jej następcę prawnego w dniu 22 grudnia 2011r. (data stempla pocztowego), a zatem w terminie określonym art. 177 § 1 p.p.s.a. Bez znaczenia przy tym pozostaje data powzięcia wiadomości o wydaniu wyroku przez Spółkę [...]

W związku z powyższym NSA uznał, że w niniejszej sprawie zaszła nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stąd orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Mając na uwadze ponowne rozpatrywanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Natomiast stosownie do art. 153 ww. ustawy, ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na podstawę prawną każdej decyzji administracyjnej, w tym decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, składa się zawsze cały kompleks norm prawnych. W przypadku wymienionej decyzji do kompleksu tego należą w szczególności normy wyprowadzone z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), normy innych ustaw, jak również normy obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy prawa budowlanego stanowią, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1). Plan stanowi zatem jeden z podstawowych elementów podstawy prawnej pozwolenia na budowę a niezgodność z planem powinna być kwalifikowana jako poważna wada prawna pozwolenia.

W Gminie R. , w której ma powstać inwestycja określona przez zaskarżoną decyzję, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 15 lipca 2005r. przyjęty uchwałą Rady Gminy R. nr [...]. Zgodnie z tym planem teren, na którym ma powstać budynek handlowy "[...] " leży w obszarze określonym symbolem A.1Uc/ZZ (tereny usług komercyjnych, zagrożenie powodzią) z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę usługową. W związku z tym obowiązuje na nim regulacja § 29 planu miejscowego, która wprowadza wskazane tam parametry zabudowy, w tym m. in. minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej 30% (§ 29 pkt 3 lit. b), a także wymóg zapewnienia w obrębie terenu 100% potrzeb parkingowych.

Wbrew temu co podnosi strona skarżąca, projekt budowlany uwzględnia wymagany procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30%, realizując tym samym wymóg ustalony w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego (§ 29 pkt 3 lit. b).

Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez powierzchnię biologicznie czynną należy uznać teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu wskazał, iż bilans terenu biologicznie czynnego przedstawiono na rys. nr 01B. Stwierdzono, że w skład powierzchni tej nie wchodzi droga wjazdowo-wyjazdowa, ani miejsca parkingowe. Dokonując analizy projektu budowlanego, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania wysokości obliczonego wskaźnika określającego powierzchnię biologicznie czynną. Wprawdzie kwestia ta nie została expressis verbis wyartykułowana w treści zaskarżonej decyzji, ani w decyzji organu I instancji, na co wskazał już Sąd w swoim wyroku z 21.10.2011r., sygn. akt II SA/Kr 780/11, ale nie to oznacza, że nie została ona uwzględniona w zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym. Tymczasem jak wskazano wyżej w przedłożonym wraz z wnioskiem oraz zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym znajdują się stosowne obliczenia, zweryfikowane również przez Sąd, które w pełni potwierdzają, że współczynnik 30% powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji został zachowany – zgodnie z wymogami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia § 29 pkt 3) lit. d) miejscowego planu. W projekcie zagospodarowania terenu zapewniono trzy miejsca postojowe dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że w sąsiedztwie działek stanowiących teren planowanej inwestycji znajduje się wiele miejsc parkingowych tj. zatoki postojowe przy drodze wojewódzkiej (nr działek: [...] ,[...] ,[...]), ogólnodostępne miejsca parkingowe na działkach stanowiących własność Gminy (nr działek:[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...]itd.... ). W tym miejscu zwrócić uwagę należy, że stosowny zapis planu mówi o zapewnieniu stanowisk postojowych (100% potrzeb parkingowych) w obrębie terenu – terenu A.1Uc/ZZ, do którego właśnie odnoszą się owe postanowienia planu, a nie do terenu inwestycji tj. ograniczonego do działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jak sugeruje strona skarżąca.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia § 9 ust. 3 obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie z tym zapisem, w pasach izolujących tereny cmentarzy, a w takim właśnie pasie usytuowano planowaną inwestycję, wprowadza się "zakaz lokalizacji budynków przeznaczonych na cele produkcji i przechowywania artykułów żywności". Bezspornym w sprawie jest, iż działki przedmiotowej inwestycji znajdują się w strefie ochronnej cmentarza oraz to, że w planowanej placówce handlowej będą przechowywane artykuły żywnościowe. Z akt sprawy nie wynika natomiast, żeby w ww. budynku będzie prowadzona działalność w zakresie produkcji żywności. Tymczasem zapis miejscowego planu wyraźnie zakazuje lokalizacji budynków w których nie tylko będzie przechowywana żywność, ale też i produkowana. Wskazuje na to spójnik "i" łączący wyrażenia "na cele produkcji" oraz "przechowywania żywności". Zatem zakaz zawarty w § 9 ust. 3 ww. miejscowego planu wymagający jednoczesnego kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek (lokalizacji budynków przeznaczonych na cele produkcji i przechowywania artykułów żywności) nie dotyczy więc planowanej inwestycji. Podkreślić przy tym należy, że zapisy cyt. planu miejscowego są w tym zakresie inaczej sformułowane niż stosowne przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, gdzie ujęte zostały w formie alternatywy.

W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono również naruszenia § 3 ust.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dopuszczono w granicach pasów izolujących cmentarze utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością jej modernizacji, a także sytuowanie drobnych usług handlu detalicznego. Pas izolujący cmentarz o zasięgu 150 m został wprowadzony w planie zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52 z dnia 16 września 1959r., poz. 315), który stanowi, iż odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m. Sąd w całości podziela, dość jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądowym, pogląd że "zarówno treść zawartej w ustawie normy kompetencyjnej, jak i sam tytuł rozporządzenia wydanego w oparciu o nią wyraźnie wskazuje, iż wolą normodawcy było ustalenie wymogów, dotyczących lokalizacji nowych cmentarzy, również ich odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Do takiego wniosku prowadzi także analiza poszczególnych przepisów, zawartych w rozporządzeniu (np. § 1 i § 2). Nie można zatem w żaden sposób uznać, iż rozporządzenie reguluje również sytuację odwrotną, tzn. przewiduje ograniczenia w lokalizowaniu nowej zabudowy w sąsiedztwie istniejących już cmentarzy. Co za tym idzie, nie może zostać uznane za "przepis odrębny" w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w konsekwencji zaś przyjęcie jego norm za podstawę zapisów decyzji o warunkach zabudowy stanowi obrazę prawa materialnego, mającą oczywisty i bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia." – wyrok WSA w Krakowie z 7.04.2008r., sygn. akt II SA/Kr 386/06 (a także wyrok WSA w Opolu z 18.07.2005r., sygn.. akt II SA/Op 287/04, wyrok NSA z 4.12.2007r., sygn. akt II OSK 1503/07). Ograniczenia w lokalizacji planowanych obiektów w stosunku do istniejących cmentarzy wynikają wyłącznie ze stosownych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako przepisu powszechnie obowiązującego.

Ponadto odpowiadając na kolejne zarzuty skargi, należy również wskazać, iż pierwotny wniosek z dnia 9.04.2008r. Firmy "[...] Spółki (k. [...] ) o pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku administracyjnego z leżeniem na budynek handlowy "[...] " wraz z przyłączem (...) na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... w R. nie mógł zostać rozstrzygnięty poprzez wydanie merytorycznej decyzji, ponieważ został przez inwestora wycofany. Ponieważ wnioskodawca złożył nowy projekt budowlany i nowy wniosek, mamy do czynienia z postępowaniem toczącym się w nowej sprawie administracyjnej. Nie ma więc stanu rzeczy osądzonej, jak to wywodziła strona skarżąca. Skoro chodzi o odrębna sprawę, nie można też podnosić, że poprzednia decyzja nie została należycie doręczona. Można to było zrobić wyłącznie w sprawie i w postępowaniu toczącym się poprzednio. Tak samo Sąd nie jest w niniejszym postępowaniu władny ingerować w rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie poprzedniej.

Konkludując rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

.