Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 297/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: sędzia WSA Inga Gołowska sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi T. w C. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 5 stycznia 2021 r., Znak sprawy: [...], w przedmiocie zwrotu dofinansowania; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 września 2020 r., nr [...] Dyrektora [...] Centrum Przedsiębiorczości w K., określono wobec Beneficjenta - T. w C. zwrot dofinansowania w łącznej wysokości 2012,49 zł z odsetkami liczonym jak dla zaległości podatkowych.

Stwierdzono, że Beneficjent we wniosku o płatność nr [...] przedstawił do rozliczenia wydatki dotyczące wynagrodzenia M. K., który został zaangażowany w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat. Organ l instancji wyjaśnił, że z przedłożonych przez Beneficjenta do weryfikacji ww. wniosku o płatność dokumentów, takich jak: Porozumienie o zmianie warunków pracy i płacy zawarte w R. w dniu 30 kwietnia 2019 r. pomiędzy Partnerem, a M. K. wraz z załącznikiem - umową o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. wynika, iż p. M. K. został zaangażowany w łącznym wymiarze czasu pracy 1,07 etatu, natomiast rodzaj umowy określono, jako: Doradca kluczowy w ramach OWES - na czas określony do dnia 30 czerwca 2019 r.; Doradca biznesowy w ramach projektu [...] na czas określony do dnia 31 maja 2019 r.; Doradca biznesowy w ramach OWES - na czas określony do dnia 31 maja 2019 r. Termin rozpoczęcia pracy ustalono na dzień 1 maja 2019 r., a rodzaj pracy określono w załącznikach 1-3 do ww. umowy. Zdaniem organu l instancji, w maju 2019 r., p. M. K. z pracodawcą, będącym partnerem Beneficjenta ([...]), łączył jeden stosunek pracy, a przekroczenie dopuszczalnego wymiaru zaangażowania w ramach Projektu nastąpiło (...) z uwagi na zatrudnienie na stanowisku Doradca Biznesowy (w załączniku nr 3: "Doradca Specjalistyczny Biznesowy FRRR") w wymiarze 20/168 etatu (0,12 etatu). Odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych przez Beneficjenta argumentów, jakoby pracownika i pracodawcę łączyły dwa stosunki pracy, w ramach których pracownik był zatrudniony na trzech stanowiskach pracy (zdaniem Beneficjenta w ramach pierwszego stosunku pracy p. M. K. był zatrudniony na stanowiskach Doradca kluczowy oraz Doradca Specjalistyczny Biznesowy FRRR w ramach projektu M. Ośrodek Wsparcia Ekonomii Społecznej - [...] w łącznym wymiarze 0,62 etatu, natomiast w ramach drugiego stosunku pracy był zatrudniony na stanowisku Doradca Biznesowy w ramach projektu [...] /w wymiarze 0,45 etatu) organ l instancji wskazał, że możliwe jest pozostawanie pracownika w dwóch stosunkach pracy z jednym pracodawcą, o ile rozróżnienie stosunków pracy jest jaskrawo widoczne, prace te są odmiennego typu, odmiennego, rodzaju, świadczone w różnych, co do zasady warunkach. W ocenie organu l instancji taka sytuacja jednak nie występuje. Uzasadniając swoje stanowisko organ l instancji zaznaczył, że analiza umowy o pracę oraz jej załączników wskazuje, iż ujęte tam stanowiska pracy są pokrewne, a przytoczone zakresy obowiązków, są zbliżone rodzajowo i dotyczą podobnego rodzaju aktywności wymaganej od pracownika w formie świadczenia pracy. Zdaniem organu l instancji, stanowiska pracy określone w ramach załączników nr 2 (Doradca biznesowy w ramach projektu [...] i 3 (Doradca biznesowy w ramach OWES, tj. Doradca Specjalistyczny Biznesowy FRRR) są tożsame i dotyczą "doradztwa biznesowego", (...) natomiast stanowisko określone w załączniku nr 1 "doradca kluczowy" (Doradca kluczowy w ramach OWES) nie tylko nie wskazuje na wykonywanie pracy innego rodzaju, niż na stanowiskach opisanych w załącznikach 2 i 3, ale na zbieżność tych prac. Zauważył ponadto, że zakres obowiązków wskazanych w załączniku nr 1 obejmuje działania, które nie różnią się rodzajowo od doradztwa biznesowego. Organ I instancji podkreślił również, że treść zawartej umowy o pracę w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowy, a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska, co więcej wykładnia oświadczeń woli zawartych w umowie o pracę (porozumieniach, załącznikach) nie wskazuje, by strony umówiły się na zawarcie dwóch odrębnych umów i tym samym nawiązanie dwóch odrębnych stosunków pracy. Organ l instancji odwołując się do treści art. 18 § 1 k.p., w myśl którego postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy wskazał, że w analizowanym przypadku pracownik nie mógł wyrazić oświadczenia woli o pracy ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z postanowieniami art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne. Odnosząc się z kolei do argumentacji, że zakres obowiązków określony w załącznikach 1 i 3 jest inny, aniżeli wynikający z załącznika nr 2, z powodu odmienności projektów wyjaśnił, że o treści stosunku pracy, a w niniejszym przypadku o rodzajowej odmienności, świadczy przecież umowa o pracę, w tym zakres obowiązków, a nie odmienność projektów (w tym ich celów), w ramach których pracownik wykonuje swoje obowiązki. Organ l instancji wskazał także, że chociaż umowa o pracę została zawarta przez Partnera Beneficjenta, to na podstawie § 8 ust. 14 Umowy o dofinansowanie Beneficjęnt ponosi odpowiedzialność względem IP za realizację Projektu przez Partnera/ów.

Zdaniem organu l instancji, opisane wyżej naruszenia stanowiły nieprawidłowość, a w związku z faktem, że Beneficjęnt nie zwrócił środków w terminie określonym w wezwaniu do zwrotu, w świetle art. 207 ust. 9 u.f.p.

W odwołaniu od decyzji beneficjent zarzucił naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 107 § 3 i art. 80 kpa poprzez wadliwą i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji załączonych przez Odwołującego dokumentów, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż pomiędzy M. K. i Fundacją Rozwoju Regionu R. z siedzibą w R. nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków,

- art. 29 § 1 i 3 w zw. z art. 129 § 1 w zw. z art. 151 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i 2 kp. poprzez ich niewłaściwą wykładnię,

- art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych (...) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż doszło do wykorzystania środków z naruszeniem i w konsekwencji nakazanie zwrotu środków,

- art. 2 pkt. 36) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego Na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich Oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 17 grudnia 2013 r. (...) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wystąpiła "nieprawidłowość" co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków (...),

- art. 65 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie i oparcie się wyłącznie na literalnym brzmieniu Porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 30 kwietnia 2019 r., co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż pomiędzy M. K. i Fundacją Rozwoju Regionu R. w R. nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków.

Uzasadniając zarzuty strona podniosła, że w decyzji całkowicie pominięto, iż przedstawione zakresy obowiązków jasno precyzują grupę osób, dla których mają być świadczone usługi przez M. K., jak również wynikające z wykonywanej pracy obowiązki. Organ nie dokonał analizy faktycznie wykonywanych czynności w ramach poszczególnych zakresów czynności pracownika, nie dokonał również analizy wymagań, jakie musiały spełnić osoby, mogące wykonywać obowiązki na stanowiskach Doradca Kluczowy OWES, Doradca Biznesowy dla projektu [...] oraz Doradca Specjalistyczny Biznesowy w ramach OWE. Gdyby faktycznie było tak, że stanowiska pracy doradcy kluczowego i biznesowego były tożsame, to Standard Akredytacyjny (Standard OWES) nie różnicowałby tak jednoznacznie wymagań, oczekiwanych kwalifikacji oraz konieczności posiadania stosownej, rodzajowo odmiennej wiedzy dla wspomnianych stanowisk. Zupełnie inne wymagania stawiane były dla osoby zatrudnionej na stanowisku Doradca Biznesowy dla projektu [...]. Organ nie wziął zupełnie pod uwagę rozbieżności w dokumentacji konkursowej i wymaganiach stawianych przed personelem w obu projektach, w których w maju 2019 r. zatrudniony był M. K. ([...] Ośrodek Wsparcia Ekonomii Społecznej - [...] oraz [...]), jak również ich całkowicie odmiennej specyfiki. Organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji całkowicie pominął fakt, iż zarówno w jednym jak i drugim projekcie pracownik musiał spełniać kompletnie inne wymagania oraz wykorzystywać zupełnie inne umiejętności. Praca M. K. na rzecz Fundacji Rozwoju Regionu R. w ramach każdego z łączących go z tym podmiotem stosunków pracy nie była świadczona w tych samych warunkach. Wymagane od niego było zapoznanie się i stosowanie kompletnie innych procedur i regulaminów w ramach każdego z ww. projektów, a także współpracowanie z zupełnie innym zespołem współpracowników. Nie jest też prawdą, iż wykonywana ona była, co do zasady w tym samym miejscu tj. w siedzibie swojego pracodawcy, gdyż np. praca Doradcy Kluczowego zakłada również doradztwo w siedzibie Beneficjenta (i takie doradztwo miało miejsce). Strona wskazała także, iż dołączone w toku postępowania dokumenty ewidentnie świadczą o tym, iż M. K. i Fundacja Rozwoju Regionu R. pozostawali w maju 2019 r. w dwóch stosunkach pracy. Przykładowo - oświadczenie z dnia 2 listopada 2016 r. wystawione przez Główną Księgową M. K. świadczy w sposób ewidentny o tym, iż pracodawca M. K. zastosował do niego odpowiednio art. 229 § 12 k.p. Nadto zachowano wszystkie wymogi k.p., a także w świetle art. 65 § 2 kc nie można opierać się jedynie na literalnym brzmieniu Porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 30 kwietnia 2019 r. wraz z załącznikami i na tej podstawie uznać, iż strony zawarły tylko jedną umowę o pracę, pomimo tego, że z całokształtu okoliczności sprawy i zebranych dowodów w sposób niewątpliwy wynika, iż zgodnym zamiarem stron było zawarcie ze sobą dwóch stosunków pracy.

Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., Znak sprawy: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż z porównania opisu rodzaju pracy określonej w umowie o pracę [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. oraz w załącznikach nr 1-3, jak również zakresu obowiązków wskazanych na każdym z ww. stanowisk wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez M. K. pracy, jaki i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim praca wykonywana przez M. K. obejmuje szeroko rozumiane doradztwo. Zbieżność wykonywanych przez niego prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie każdego z zajmowanych przez M. K. stanowisk ("doradca": kluczowy w ramach OWES, biznesowy w ramach [...] oraz biznesowy w ramach OWES), ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez niego czynności. Odnosząc się do zakresów czynności wykonywanych w ramach świadczenia pracy na stanowiskach Doradca Biznesowy w ramach [...] (załącznik nr 2 do umowy o pracę) oraz Doradca Biznesowy w ramach OWES (załącznik nr 3 do umowy o pracę) obejmują one doradztwo biznesowe. Jak prawidłowo ustalił organ l instancji, jakkolwiek zakres czynności zawarty w załączniku nr 2 został opisany ogólnie, jako doradztwo biznesowe indywidualne na rzecz Uczestników Projektu oraz przygotowywanie dokumentacji związanej ze świadczonym doradztwem, to wpisuje się on całkowicie w zakres obowiązków określonych w załączniku nr 3, w którym wskazano m.in. na diagnozę potrzeb i problemów biznesowych, prowadzenie procesu doradztwa biznesowego, opracowywanie biznesplanów, czy doradztwo w zakresie negocjacji z klientami, partnerami i dostawcami. Czynności te, jako typowe dla doradztwa biznesowego, mieszczą również w ramach świadczenia usługi doradztwa biznesowego indywidualnego. Za prawidłową należy także uznać argumentację, iż stanowisko określone w załączniku nr 1 "doradca kluczowy" nie tylko nie wskazuje na wykonywanie pracy innego rodzaju, niż na stanowiskach opisanych w załącznikach 2 i 3, ale na zbieżność tych prac. Z zakresu obowiązków doradcy kluczowego określonego w załączniku nr 1 do umowy o pracę wynika bowiem, że prowadzi on m.in. analizę potrzeb i oczekiwań klienta OWES, tworzenie indywidualnego planu rozwoju PES, doradztwo tradycyjne, grupowe i e-wsparcie dla PES, czy też inicjowanie i pomoc w tworzeniu nowych PS, które to czynności z pewnością należy uznać za zbieżne z czynnościami wykonywanymi na stanowiskach doradcy biznesowego.

Chociaż zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk nie jest identyczny, bowiem doradztwo świadczone było dla różnej grupy podmiotów (klienci indywidualni, PS, PES) oraz realizowane w ramach dwóch różnych projektów, to nie można uznać, że zakres ten jest rodzajowo różny, odmienny, co przełamywałoby domniemanie o istnieniu jednego stosunku pracy pomiędzy M. K., a pracodawcą - Fundacją Rozwoju Regionu R. i uzasadniałoby twierdzenia Beneficjenta o istnieniu dwóch stosunków pracy, tj. na stanowiskach doradca kluczowy OWES i doradca biznesowy OWES w ramach pierwszego stosunku pracy w łącznym wymiarze 0,62 etatu oraz na stanowisku doradca biznesowy w wymiarze 0,45 etatu w ramach drugiego stosunku pracy. Nie jest prawdą, iż w zaskarżonej decyzji "dokonuje się próby wykazania, że rodzaj wykonywanej pracy przez M. K. na wszystkich stanowiskach pracy, tj.: Doradca Kluczowy OWES, Doradca Biznesowy dla projektu [...] oraz Doradca Specjalistyczny Biznesowy w ramach OWES, jest tożsamy". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji podaje, że stanowiska pracy określone w ramach załączników nr 2 i 3 są tożsame i dotyczą "doradztwa biznesowego", z kolei zakres doradztwa na stanowisku Doradca kluczowy (...), nie odbiega znacząco od prowadzenia doradztwa biznesowego, a z pewnością nie jest rodzajowo różny, to jednocześnie wskazuje, że w jego ocenie, czynności opisane w zakresach czynności jakkolwiek nie zawsze identyczne, w żadnym razie nie wskazują na rodzajową różność, zasadniczą odmienność typów świadczonych prac. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji zwraca uwagę, że zakresy obowiązków na wszystkich trzech stanowiskach pracy nie są rodzajowo odmienne w taki sposób, aby stwierdzić, że strony łączyły dwa odrębne stosunki pracy, nie wskazuje natomiast, że zakres czynności na trzech ww. stanowiskach jest tożsamy.

Dla oceny, czy w ramach omawianych stanowisk mamy do czynienia z pracą rodzajowo różną, a zatem czy praca jest świadczona w ramach więcej niż jednego stosunku pracy, istotny jest przede wszystkim zakres wykonywanych przez pracownika czynności, nie zaś grupa osób na rzecz których czynności te są wykonywane. Chociaż w omawianym stanie faktycznym doradztwo było świadczone dla różnej grupy podmiotów - stąd zakres czynności wykonywanych w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny - to jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że zakres tych czynności nie był rodzajowo różny, zakres ten obejmował podobne czynności takie jak świadczenie usług doradczych, diagnoza potrzeb, problemów, oczekiwań podmiotów, na rzecz których usługi doradcze były świadczone, czy też opracowywanie biznesplanów i indywidualnych planów rozwoju. Za niezasadne należy także uznać zarzuty związane z brakiem analizy przez organ l instancji wymagań, jakie musiały spełniać osoby mogące wykonywać obowiązki na omawianych stanowiskach. Okoliczności te nie są istotne dla oceny, czy M. K. w ramach trzech stanowisk pracy wykonywał pracę rodzajowo różną, a zatem czy z pracodawcą łączył go więcej niż jeden stosunek pracy. Kompetencje i doświadczenie M. K. wymagane do wykonywania przez niego pracy na stanowiskach doradcy kluczowego OWES, doradcy biznesowego OWES oraz doradcy biznesowego w ramach "[...] nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Podstawą żądania zwrotu środków nie są nieprawidłowości związane z zatrudnieniem w projekcie osób niespełniających wymagań określonych na zajmowanych przez nich stanowiskach pracy, lecz nieprawidłowości związane z przedstawieniem przez Beneficjenta do rozliczenia wydatków dotyczących wynagrodzenia M. K., który został zaangażowany w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat (1,07), co stanowi naruszenie obowiązujących Beneficjenta procedur, tj. § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p.

Organ II instancji nie stwierdził, że organ l instancji nie dokonał analizy wykonywanych przez pracownika czynności w ramach poszczególnych zakresów czynności. Organ l instancji przeanalizował zakres wykonywanych przez pracownika czynności wskazany w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r., a ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków, do których w toku prowadzonego przez organ l instancji postępowania dowodowego odwoływał się Beneficjent argumentując, że "nie ma przeciwskazań prawnych, aby na jednym dokumencie zawarta była więcej, niż jedna umowa", "umowa o pracę z osobą stanowiącą personel projektu obejmuje wszystkie zadania wykonywane przez tę osobę w ramach projektu lub projektów realizowanych przez beneficjenta". Z zapisów ww. wytycznych, które w dalszej części precyzują, że zadania wykonywane w ramach projektu mają być odpowiednio udokumentowane wynika, że wszystkie wykonywane przez personel projektu w projekcie zadania (z wyjątkiem przypadków, gdy szczególne przepisy dotyczące zatrudniania danej grupy pracowników uniemożliwiają wykonywanie przez nich zadań w ramach projektu na podstawie stosunku pracy oraz z wyjątkiem umów, w wyniku których następuje wykonanie oznaczonego dzieła) zawiera umowa o pracę (podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z kolei przez odpowiednie udokumentowanie, zgodnie z ww. wytycznymi, należy rozumieć m.in. wskazanie w umowie o pracę, zakresie czynności służbowych pracownika lub opisie stanowiska pracy zadań, które dana osoba będzie wykonywała w ramach projektu (podrozdział 6.15.1 pkt 2 lit. c Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Zakres wykonywanych przez M. K. czynności określała umowa o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami nr 1-3, a ta, została przez organ l instancji szczegółowo przeanalizowana. Z powyższych względów za niezasadne należy również uznać argumenty związane z brakiem przeanalizowania przez organ l instancji załączonych do odwołania Standardów OWES oraz Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1, które to dokumenty, w ocenie Beneficjenta, stanowią "procedury w rozumieniu art. 184 ufp, które organ winien obligatoryjnie wziąć pod uwagę w trakcie toczącego się postępowania". Organ podziela stanowisko, że dokumenty te stanowią swego rodzaju procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p., to jednak nie zgadza się, że on, czy też organ l instancji winien obligatoryjnie wziąć je pod uwagę w trakcie toczącego się postępowania. Dokumenty te nie zawierają bowiem żadnych istotnych informacji, które mogłyby przyczynić się do dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Jak już wskazywano w odniesieniu do zarzutów związanych z nieprzeanalizowaniem przez organ l instancji wymagań, jakie musiały spełnić osoby wykonujące obowiązki na omawianych stanowiskach, okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy też z doświadczeniem wymaganym do świadczenia pracy na stanowiskach doradcy kluczowego OWES, doradcy biznesowego OWES oraz doradcy biznesowego w ramach projektu [...]" w kontekście naruszenia przez Beneficjenta § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. żart. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p. nie mają żadnego znaczenia. Zarzucane Beneficjentowi naruszenia nie są związane - z brakiem kompetencji, umiejętności, czy też doświadczenia do świadczenia przez M. K. pracy na ww. stanowiskach, a zatem z naruszeniem przez Beneficjenta ww. dokumentów poprzez zatrudnienie w projekcie osoby, która nie spełniała określonych w nich wymagań. Skoro M. K. został zatrudniony do świadczenia pracy na ww. stanowiskach, to oznacza to, że spełniał wszystkie wymagania i kompetencje określone w Standardach OWES i Standardzie Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy doświadczeniem M. K. do świadczenia pracy na ww. stanowiskach nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Co znamienne, dokumenty te nie zawierają również żadnych istotnych informacji, które pozwoliłyby dokonać odmiennych od poczynionych przez organ ustaleń w zakresie czynności wykonywanych przez M. K. na zajmowanych przez niego stanowiskach. W niniejszym stanie faktycznym nie ulega także wątpliwości, iż ujęty w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. zakres czynności na ww. stanowiskach był określony zgodnie z ww. dokumentami. Po pierwsze w odniesieniu do pracy wykonywanej na stanowiskach doradca kluczowy OWES oraz doradca biznesowy OWES wprost wskazano, że doradca ma wykonywać czynności zgodnie z aktualnie obowiązującymi Standardami OWES oraz ma wypełniać wynikające z nich obowiązki. Po drugie, z porównania zakresu czynności określonych w załącznikach do umowy o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. z zakresem czynności wskazanym w ww. dokumentach, a przywołanym przez Beneficjenta wynika, że w odniesieniu do stanowiska doradcy biznesowego OWES zakres ten został określony w zasadzie identycznie z zakresem czynności wskazanym w załączniku nr 3, z kolei zakresy czynności na stanowiskach doradcy kluczowego OWES i doradcy biznesowego w ramach projektu "[...]" określone w załącznikach nr 1 i 2 są zbieżne z opisem zakresów obowiązków wskazanych przez Beneficjenta w odwołaniu (w zakresie doradcy kluczowego wspólny zakres dotyczy przede wszystkim takich czynności jak identyfikacja potrzeb i oczekiwań klienta, zakładanie PS, współpraca z instytucjami rynku pracy, instytucjami pomocy i integracji społecznej, jak również ODR i innymi podmiotami, które zostaną uznane za kluczowe w ramach wsparcia, z kolei w odniesieniu do doradcy biznesowego w ramach "[...] wspólny zakres dotyczy doradztwa biznesowego indywidualnego na rzecz uczestników projektu i obejmuje m.in. pomoc w przygotowaniu biznesplanów). Beneficjent przywołując treść ww. dokumentów (Standardów OWES i Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1) stara się wykazać, że zakres czynności na każdym z trzech stanowisk był odmienny. Uzasadniając swoje stanowisko podnosi, że "gdyby faktycznie było tak, że stanowiska pracy doradcy kluczowego i biznesowego były tożsame, to Standard Akredytacyjny (Standard OWES) nie różnicowałby tak jednoznacznie wymagań, oczekiwanych kwalifikacji oraz konieczności posiadania stosownej, rodzajowo odmiennej wiedzy dla wspomnianych stanowisk". Jednocześnie w odwołaniu podnosi, że M. K. z pracodawcą łączyły dwa stosunki pracy. W ramach pierwszego stosunku pracy M. K. był zatrudniony na stanowiskach doradca kluczowy OWES i doradca biznesowy OWES w łącznym wymiarze 0,62 etatu, a w ramach drugiego stosunku pracy na stanowisku doradca biznesowy w wymiarze 0,45 etatu. Twierdzenia te są niezasadne.

Wskazywane okoliczności, chociaż niewątpliwie wpływały na zakres wykonywanych przez M. K. czynności - zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny (przykładowo wśród obowiązków doradcy kluczowego wskazano m.in. na nadzór nad wdrażaniem procedur związanych z tworzeniem i wspieraniem podmiotów reintegracji zawodowej, czy też pełnienie dyżurów w Inkubatorze ES, podczas gdy czynności te nie zostały wskazane w zakresie obowiązków na stanowiskach doradcy biznesowego) - to na ich podstawie nie można uznać, że czynności doradcze M. K. i ich zakres był na tyle odmienny, rodzajowo różny, że uzasadniałoby to twierdzenia o istnieniu dwóch stosunków pracy. O treści stosunku pracy, a w niniejszym przypadku o rodzajowej odmienności, świadczy przede wszystkim umowa o pracę, w tym zakres obowiązków, a nie odmienność projektów, w ramach których pracownik wykonuje swoje obowiązki.

Organ l instancji dokonał nie tylko szczegółowej analizy treści porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 30 kwietnia 2019 r., umowy o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r., jak również stanowiących jej integralną część załączników nr 1-3 przez pryzmat art. 29 k.p., który określa obligatoryjne elementy, jakie powinna zawierać umowa o pracę, ale także dokonał wnikliwej oceny dokumentacji pracowniczej M. K., przedłożonej przez Beneficjenta w toku postępowania administracyjnego. Organ l instancji nie dokonał również wykładni oświadczeń woli stron zawartych w treści ww. dokumentów z pominięciem art. 65 § 2

k.c. Treść zawartej umowy o pracę w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowy, a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska. Wbrew odmiennym twierdzeniom, wykładnia oświadczeń woli zawartych w umowie o pracę (porozumieniach, załącznikach) nie wskazuje, by strony umówiły się na zawarcie dwóch odrębnych umów i tym samym nawiązanie dwóch odrębnych stosunków pracy. Żadne sformułowania umowy nie świadczą o zgodnym zamiarze stron związania się dwiema różnymi umowami o pracę ujętymi w jednym dokumencie.

Również analiza treści poszczególnych postanowień umowy o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. i stanowiących jej integralną część załączników nr 1-3 prowadzi do wniosku, że M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy. Przede wszystkim w umowie o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. określono wszystkie istotne i obligatoryjne, w świetle art. 29 § 1 i 3 k.p. elementy, jakie winna zawierać umowa o pracę. W umowie tej wskazano bowiem łączny wymiar czasu pracy wynoszący 1,07 etatu, rodzaj pracy tj. Doradca Kluczowy OWES, Doradca Biznesowy dla projektu [...] oraz Doradca Specjalistyczny Biznesowy w ramach OWES (opis rodzaju pracy, tj. zakres czynności został określony w załącznikach nr 1-3), łączne wynagrodzenie brutto 8 121,96 zł (składniki wynagrodzenia dookreślono w załącznikach nr 1-3), termin i czas wypłaty wynagrodzenia: raz w miesiącu, przelewem na konto bankowe, wymiar urlopu wypoczynkowego, tj. 26 dni, przy czym wskazano, że wymiar urlopu jest proporcjonalny do wymiaru czasu pracy określonego w pkt 2 tej umowy, czyli do 1,07 etatu, nie zaś do poszczególnych wymiarów czasów pracy w ramach zajmowanych przez M. K. stanowisk, które dookreślono w załącznikach, a także termin rozpoczęcia pracy: 1 maja 2019 r. i okres wypowiedzenia umowy o pracę. W umowie tej wskazano także, iż szczegółowy opis miejsca świadczenia pracy zawierają załączniki nr 1-3 - w każdym z załączników wskazano, że miejscem tym jest R. . W świetle ww. okoliczności argumentacja, iż M. K. z pracodawcą - Fundacją Rozwoju Regionu R. miałyby wiązać dwa stosunki pracy, jest niezasadna także z tego względu, że M. K. wykonywał pracę na trzech stanowiskach pracy, których zakres został określony w trzech stanowiących integralną część umowy załącznikach, a nie dwóch. Co więcej z treści załączników nr 1-3 w żaden sposób nie wynika, że któreś z dwóch stanowisk pracy, miałyby być wykonywane w ramach odrębnej od trzeciego stanowiska pracy umowy o pracę. Organ II instancji wprawdzie zgadza się, iż "żaden przepis prawa nie stanowi, iż w jednym dokumencie nie mogą zostać zawarte dwie odrębne od siebie umowy", to jednak zawarcie jednej umowy o pracę wskazuje na jeden łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, na co słusznie zwrócił uwagę organ l instancji podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sytuacji, w której przedmiotem jest analiza istnienia dwóch lub jednego stosunku pracy fakt, istnienie jednej umowy potwierdza, że mamy do czynienia z jednym stosunkiem pracy.

W świetle przepisów prawnych nie ma przeszkód ku temu, aby w ramach jednej umowy o pracę pracodawca powierzył pracownikowi do wykonywania pracę na kilku stanowiskach. M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy, w ramach którego M. K. zobowiązał się do świadczenia pracy na trzech ww. stanowiskach. Chociaż stosunek pracy, łączący go z pracodawcą, z uwagi na doprecyzowanie w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę zakresu czynności, cząstkowego wymiaru pracy i składników wynagrodzenia w ramach poszczególnych stanowisk pracy, charakteryzował się złożoną konstrukcją zarówno przedmiotu zobowiązania, jak i struktury swej treści, to nie było przeszkód prawnych ku temu, aby strony właśnie w taki sposób określiły wzajemnie zobowiązania. Nie można przecież zakładać, że strony mające pełną zdolność do czynności prawnych miały zamiar zawrzeć umowę o innej treści niż tę, którą zawarły (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1997 r., sygn. akt l PKN 229/97, OSNAPiUS 1998/11/329, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt l PK 223/12, OSNP 2014/1/4). Okoliczności, że M. K. "musiał spełniać kompletnie inne wymagania oraz wykorzystywać zupełnie inne umiejętności", że "wymagane od niego było zapoznanie się i stosowanie kompletnie innych procedur i regulaminów w ramach każdego z ww. projektów, a także współpracowanie z zupełnie innym zespołem współpracowników", czy też, że "nie była świadczona w tych samych warunkach", w żaden sposób nie podważają powyższych ustaleń i nie wpływają na uznanie, że M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy, w ramach którego zobowiązał się do świadczenia pracy na trzech ww. stanowiskach.

Na pozostawanie przez M. K. w dwóch stosunkach pracy nie wskazują także przedłożone dokumenty pracownicze. Projekt objęty Umową o dofinansowanie jest realizowany od 2016 r., dlatego przedłożone przez Beneficjenta zaświadczenie o ukończeniu szkolenia okresowego BHP dla pracodawców oraz osób kierujących pracownikami z dnia 22 grudnia 2011 r. nie może stanowić dowodu na pozostawanie przez M. K. w dwóch stosunkach pracy. Także karta szkolenia wstępnego w dziedzinie Bezpieczeństwa i Higieny Pracy dla pracowników administracyjno-biurowych z 2 listopada 2016 r. nie jest dowodem na pozostawanie w dwóch różnych stosunkach pracy, gdyż została wydana na stanowisko Doradca kluczowy OWES, brak natomiast zaświadczeń dotyczących innych stanowisk. Taka sama sytuacja dotyczy zaświadczenia o ukończeniu szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy z 6 lipca 2017 r. Odnosząc się z kolei do listy obecności M. K., jako doradcy kluczowego OWES w Fundacji Rozwoju Regionu R. w miesiącu maju 2019 r. wskazano, że lista ta jest tylko i wyłącznie potwierdzeniem wykonywania obowiązków pracowniczych i nie świadczy o pracy na innym stanowisku, natomiast na zbiorczej liście obecności brak innych danych poza podpisami potwierdzającymi obecność pracownika. Także oświadczenie głównej księgowej "o braku przeciwskazań do pracy p. M. K." z 2 listopada 2016 r. nie świadczy o tym, że M. K. z pracodawcą łączyły dwa stosunki pracy. Decyzję o braku przeciwskazań do pracy na konkretnym stanowisku podejmuje lekarz medycyny pracy, a takiego zaświadczenia nie przedstawiono. Od zasady tej przewidziano jednak wyjątki. Zgodnie z treścią art. 229 § 11 pkt 2 k.p., wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby przyjmowane do pracy u innego pracodawcy na dane stanowisko w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy, jeżeli posiadają aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie i pracodawca ten stwierdzi, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy. Na podstawie art. 229 § 12 k.p., przywołany przepis znajduje także odpowiednie zastosowanie w przypadku przyjmowania do pracy osoby pozostającej jednocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą. Analiza treści oświadczenia głównej księgowej z 2 listopada 2016 r., zgodnie z którą "na podstawie aktualnego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 5.10.2015 r. M. K. o braku przeciwskazań do pracy, stwierdzam, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy", nie daje podstaw do przyjęcia, że oświadczenie to świadczy w sposób ewidentny o tym, iż pracodawca M. K. zastosował do niego odpowiednio art. 229 § 12 k.p.. Z oświadczenia nie wynika, jakich stanowisk pracy dotyczy przedmiotowe oświadczenie, a zgodnie z treścią art. 229 § 12 k.p., przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku, gdy przyjmowana do pracy osoba pozostaje w stosunku pracy z innym pracodawcą, a nie jak w niniejszym stanie faktycznym, z tym samym pracodawcą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Beneficjent zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;

a) naruszenie art. 129 § 1 w zw. z art. 151 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i 2 ustawy kodeks pracy (kp) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło organ do przyjęcia, iż doszło do naruszenia ich postanowień i w konsekwencji nakazania zwrotu środków,

b) naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych (ufp) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż doszło do wykorzystania środków z naruszeniem i w konsekwencji nakazanie zwrotu środków pochodzących z budżetu środków europejskich,

c) naruszenie art. 2 pkt. 36) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (Ue) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego Obszarów Wiejskich Oraz Europejskiego Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające Rozporządzenie Rady (We) Nr 1083/2006 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Rozporządzenie 1303/2013) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wystąpiła "nieprawidłowość", co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków pochodzących z budżetu środków europejskich,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na\ wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 77 §1, 107 § 3 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ( k.p.a.) poprzez wadliwą i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji załączonych przez skarżącego dokumentów, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż pomiędzy M. K. i Fundacją Rozwoju Regionu R. z siedzibą w R. nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków,

b) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 §1, 107 § 3 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji publicznej całości materiału dowodowego w sprawie, skutkiem czego organ dokonał nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wystąpienia szkody w budżecie ogólnym UE;

c) naruszenie art. 138 kpa w zw. z art. 67 § 1 ustawy o finansach publicznych poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji, która winna zostać uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone.

W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu podkreślając różnice w wymogach standardów do zajmowania poszczególnych stanowisk, stąd brak jest tożsamości zakresu zadań stwierdzonej przez skarżone organy. Wskazano także na skutki prawne wynikające z prawa pracy, w tym, iż uznanie przekroczenia normy czasu pracy nie może prowadzić do uznania stosunku pracy za nieistniejący.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, nie doszło bowiem do wskazywanych przez stronę skarżącą naruszeń prawa ważących dla prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Z treści art. 9 ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm.) wynika, że do zadań Instytucji Zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym m.in. wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Z treści art. 24 ust. 1 ww. ustawy wynika z kolei, że stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej albo nieprawidłowości systemowej, zwanych dalej "nieprawidłowościami", powoduje powstanie obowiązku podjęcia przez właściwą instytucję odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11. W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości właściwa instytucja wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu (art. 24 ust. 9 ustawy wdrożeniowej). Do zwrotu przyznanych płatności stosuje się zatem przepisy ustawy o finansach publicznych.

W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z jego treścią – w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym (europejskim i krajowym). Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, zgodnie z którym, procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu procedur mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów.

W celu wykazania, że spełniła się jedna z przesłanek zwrotu środków przez beneficjenta uregulowanych w art. 207 ust. 1 u.f.p., organ musi wskazać naruszenie przez beneficjenta konkretnej normy prawnej wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa i określić, w jaki sposób zachowanie beneficjenta spowodowało naruszenie tej normy i co za tym idzie - spełnienie przesłanki zwrotu środków. Obowiązek wykazania przepisów prawa, które beneficjent naruszył swoim konkretnym zachowaniem (działaniem lub zaniechaniem), ogranicza arbitralność organów przy ocenie, czy spełniła się przesłanka zwrotu środków określona w art. 207 ust. 1 u.f.p. Jednocześnie, określając kwotę do zwrotu, polskie organy powinny ustalić, czy uchybienie wymienione w art. 207 ust. 1 u.f.p. stanowi nieprawidłowość w rozumieniu przepisów unijnych. Pojęcie nieprawidłowości indywidualnej zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego nr 1303/2013, do której to definicji odsyła wprost art. 2 pkt 14 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie zatem z definicją zawartą w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013 "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażania EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Nieprawidłowością jest zatem nie tylko działanie wywołujące szkodę, ale także mogące jej wywołać (szkoda potencjalna). Do popełnienia "nieprawidłowości" dochodzi wtedy, gdy naruszony został szeroko rozumiany przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, obejmujący również wytyczne, procedury, regulaminy, umowy. Należy też zauważyć, że przepis rozporządzenia wprowadza generalną definicję nieprawidłowości, bez rozróżnienia na nieprawidłowość indywidualną i systemową, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Stwierdzenie nieprawidłowości nakłada na państwo członkowskie obowiązek wydania decyzji o zwrocie środków. Do postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania zastosowanie mają również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). Wynika to z treści art. 67 u.f.p., zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy Kpa i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.

Spór miedzy stronami dotyczy zasadniczo odpowiedzi na pytanie, czy wystąpiły w sprawie ww. nieprawidłowości, które skutkowałoby zwrotem dofinansowania.

W realiach poddanej sądowej kontroli sprawy organ odwołując się do treści art. 18 § 1 k.p., w myśl którego postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy wskazał, że w analizowanym przypadku pracownik nie mógł wyrazić oświadczenia woli o pracy ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z postanowieniami art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne. Odnosząc się z kolei do argumentacji, że zakres obowiązków określony w załącznikach 1 i 3 jest inny, aniżeli wynikający z załącznika nr 2, z powodu odmienności projektów wyjaśnił, że o treści stosunku pracy, a w niniejszym przypadku o rodzajowej odmienności, świadczy umowa o pracę, w tym zakres obowiązków, a nie odmienność projektów (w tym ich celów), w ramach których pracownik wykonuje swoje obowiązki. Organ wskazał także, że chociaż umowa o pracę została zawarta przez partnera Beneficjenta, to na podstawie § 8 ust. 14 Umowy o dofinansowanie Beneficjent ponosi odpowiedzialność względem IP za realizację Projektu przez partnera.

Stanowisko organu jest uzasadnione. Odmienne twierdzenia podatnika abstrahują od kompleksowej wymowy prawidłowo ocenionych przez organy dowodów i wskazanych przez nie okoliczności.

Sąd podziela ocenę, iż z porównania opisu rodzaju pracy określonej w umowie o pracę z dnia 30 kwietnia 2019 r. oraz w załącznikach nr 1-3, jak również zakresu obowiązków tam wskazanych wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez M. K. pracy, jaki i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim praca obejmuje szeroko rozumiane doradztwo. Jak trafnie zauważa organ zbieżność wykonywanych prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie każdego z zajmowanych przez pracownika stanowisk (doradca kluczowy w ramach OWES, biznesowy w ramach "[...]" oraz biznesowy w ramach OWES), ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez niego czynności. Trafnie także wskazuje się w uzasadnieniach decyzji, że zakresy czynności wykonywanych w ramach świadczenia pracy na stanowiskach Doradca Biznesowy w ramach [...] (załącznik nr 2 do umowy o pracę) oraz Doradca Biznesowy w ramach OWES (załącznik nr 3 do umowy o pracę) obejmują doradztwo biznesowe. Jak ustaliły organy, jakkolwiek zakres czynności zawarty w załączniku nr 2 został opisany ogólnie, jako doradztwo biznesowe indywidualne na rzecz Uczestników Projektu oraz przygotowywanie dokumentacji związanej ze świadczonym doradztwem, to wpisuje się on całkowicie w zakres obowiązków określonych w załączniku nr 3, w którym wskazano m.in. na diagnozę potrzeb i problemów biznesowych, prowadzenie procesu doradztwa biznesowego, opracowywanie biznesplanów, czy doradztwo w zakresie negocjacji z klientami, partnerami i dostawcami. Czynności te, jako typowe dla doradztwa biznesowego, istotnie mieszczą również w ramach świadczenia usługi doradztwa biznesowego indywidualnego. Za prawidłową należy także uznać argumentację, iż stanowisko określone w załączniku nr 1 "doradca kluczowy" nie tylko nie wskazuje na wykonywanie pracy innego rodzaju, niż na stanowiskach opisanych w załącznikach 2 i 3, ale i na zbieżność tych prac. Z zakresu obowiązków doradcy kluczowego określonego w załączniku nr 1 do umowy o pracę wynika bowiem, że prowadzi on m.in. analizę potrzeb i oczekiwań klienta OWES, tworzenie indywidualnego planu rozwoju PES, doradztwo tradycyjne, grupowe i e-wsparcie dla PES, czy też inicjowanie i pomoc w tworzeniu nowych PS, które to czynności z pewnością należy uznać za zbieżne z czynnościami wykonywanymi na stanowiskach doradcy biznesowego.

Organy akcentowały, że chociaż zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk nie jest identyczny, bowiem doradztwo świadczone było dla różnej grupy podmiotów (klienci indywidualni, PS, PES) oraz realizowane w ramach dwóch różnych projektów, to nie można uznać, że zakres ten jest rodzajowo różny, odmienny, co przełamywałoby domniemanie o istnieniu jednego stosunku pracy pomiędzy M. K., a pracodawcą. Wywodziły, że stanowiska pracy określone w ramach załączników nr 2 i 3 są tożsame i dotyczą doradztwa biznesowego, z kolei zakres doradztwa na stanowisku doradca kluczowy nie odbiega znacząco od prowadzenia doradztwa biznesowego, a z pewnością nie jest rodzajowo różny, a zatem czynności opisane w zakresach czynności jakkolwiek nie zawsze identyczne, w żadnym razie nie wskazują na rodzajową różność, zasadniczą odmienność typów świadczonych prac. Organy zwracały przy tym uwagę, że zakresy obowiązków na wszystkich trzech stanowiskach pracy nie są rodzajowo odmienne w taki sposób, aby stwierdzić, że strony łączyły dwa odrębne stosunki pracy, nie twierdziły natomiast, że zakres czynności na trzech ww. stanowiskach jest tożsamy.

Prawidłowy jest także wywód, że dla oceny, czy w ramach omawianych stanowisk mamy do czynienia z pracą rodzajowo różną, a zatem czy praca jest świadczona w ramach więcej, niż jednego stosunku pracy, istotny jest przede wszystkim zakres wykonywanych przez pracownika czynności, nie zaś grupa osób na rzecz których czynności te są wykonywane. Chociaż w omawianym stanie faktycznym doradztwo było świadczone dla różnej grupy podmiotów - stąd zakres czynności wykonywanych w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny - to jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że zakres tych czynności nie był rodzajowo różny, zakres ten obejmował podobne czynności, takie jak świadczenie usług doradczych, diagnoza potrzeb, problemów, oczekiwań podmiotów, na rzecz których usługi doradcze były świadczone, czy też opracowywanie biznesplanów i indywidualnych planów rozwoju. Niezasadne są zarzuty związane z brakiem analizy wymagań, jakie musiały spełniać osoby mogące wykonywać obowiązki na omawianych stanowiskach. Okoliczności te nie były istotne dla oceny, czy M. K. w ramach trzech stanowisk pracy wykonywał pracę rodzajowo różną, a zatem czy z pracodawcą łączył go więcej, niż jeden stosunek pracy. Kompetencje i doświadczenie M. K. wymagane do wykonywania przez niego pracy na stanowiskach doradcy kluczowego OWES, doradcy biznesowego OWES oraz doradcy biznesowego w ramach [...] nie zostały zakwestionowane przez organy. Podstawą żądania zwrotu środków nie są wszak nieprawidłowości związane z zatrudnieniem w projekcie osób niespełniających wymagań określonych na zajmowanych przez nich stanowiskach pracy, lecz nieprawidłowości związane z przedstawieniem przez Beneficjenta do rozliczenia wydatków dotyczących wynagrodzenia M. K., który został zaangażowany w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat, a co stanowi naruszenie obowiązujących Beneficjenta procedur, tj. § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p.

Organy poddały analizie zakres wykonywanych przez pracownika czynności wskazany w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę, a ustalenia te znalazły wyraz w uzasadnieniach decyzji. Zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków ww. wytycznych, które precyzują, że zadania wykonywane w ramach projektu mają być odpowiednio udokumentowane wynika, że wszystkie wykonywane przez personel projektu w projekcie zadania (z wyjątkiem przypadków, gdy szczególne przepisy dotyczące zatrudniania danej grupy pracowników uniemożliwiają wykonywanie przez nich zadań w ramach projektu na podstawie stosunku pracy oraz z wyjątkiem umów, w wyniku których następuje wykonanie oznaczonego dzieła) zawiera umowa o pracę (podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z kolei przez odpowiednie udokumentowanie, zgodnie z ww. wytycznymi, należy rozumieć m.in. wskazanie w umowie o pracę, zakresie czynności służbowych pracownika lub opisie stanowiska pracy zadań, które dana osoba będzie wykonywała w ramach projektu (podrozdział 6.15.1 pkt 2 lit. c Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Zakres wykonywanych przez M. K. czynności określała umowa o pracę wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami nr 1-3, a ta została przez organy szczegółowo przeanalizowana. Prawnie irrelewantne są argumenty związane z brakiem przeanalizowania Standardów OWES oraz Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. Dokumenty te nie zawierają bowiem żadnych informacji, które mogłyby przyczynić się do dokonania istotnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy też z doświadczeniem wymaganym do świadczenia pracy na stanowiskach doradcy kluczowego OWES, doradcy biznesowego OWES oraz doradcy biznesowego w ramach projektu [...]" w kontekście naruszenia przez Beneficjenta § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. żart. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p. nie mają żadnego znaczenia. Zarzucane Beneficjentowi naruszenia nie są związane z brakiem kompetencji, umiejętności, czy też doświadczenia do świadczenia przez M. K. pracy na ww. stanowiskach, a zatem z naruszeniem przez Beneficjenta ww. dokumentów poprzez zatrudnienie w projekcie osoby, która nie spełniała określonych w nich wymagań. Dokumenty te nie zawierają również żadnych istotnych informacji, które pozwoliłyby dokonać odmiennych od poczynionych przez organ ustaleń w zakresie czynności wykonywanych przez M. K. na zajmowanych przez niego stanowiskach. Uprawniona jest konstatacja, że nie ulega wątpliwości, iż ujęty w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę zakres czynności był określony zgodnie z ww. dokumentami. W odniesieniu do pracy wykonywanej na stanowiskach doradca kluczowy OWES oraz doradca biznesowy OWES wprost wskazano, że doradca ma wykonywać czynności zgodnie z aktualnie obowiązującymi Standardami OWES oraz ma wypełniać wynikające z nich obowiązki. Ponadto, z porównania zakresu czynności określonych w załącznikach do umowy o pracę z zakresem czynności wskazanym w przedmiotowych dokumentach wynika, że w odniesieniu do stanowiska doradcy biznesowego OWES zakres ten został określony w zasadzie identycznie z zakresem czynności wskazanym w załączniku nr 3, z kolei zakresy czynności na stanowiskach doradcy kluczowego OWES i doradcy biznesowego w ramach projektu [...]" określone w załącznikach nr 1 i 2 są zbieżne z opisem zakresów obowiązków wskazanych przez Beneficjenta (w zakresie doradcy kluczowego wspólny zakres dotyczy przede wszystkim takich czynności jak identyfikacja potrzeb i oczekiwań klienta, zakładanie PS, współpraca z instytucjami rynku pracy, instytucjami pomocy i integracji społecznej, jak również ODR i innymi podmiotami, które zostaną uznane za kluczowe w ramach wsparcia, z kolei w odniesieniu do doradcy biznesowego w ramach [...] wspólny zakres dotyczy doradztwa biznesowego indywidualnego na rzecz uczestników projektu i obejmuje m.in. pomoc w przygotowaniu biznesplanów). Zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny (przykładowo wśród obowiązków doradcy kluczowego wskazano m.in. na nadzór nad wdrażaniem procedur związanych z tworzeniem i wspieraniem podmiotów reintegracji zawodowej, czy też pełnienie dyżurów w Inkubatorze ES, podczas gdy czynności te nie zostały wskazane w zakresie obowiązków na stanowiskach doradcy biznesowego) - jednak na ich podstawie nie można uznać, że czynności doradcze M. K. i ich zakres był na tyle odmienny, rodzajowo różny, że uzasadniałoby to twierdzenia o istnieniu dwóch stosunków pracy. O treści tego stosunku, a w niniejszym przypadku o rodzajowej odmienności, świadczy przede wszystkim umowa o pracę, w tym zakres obowiązków, a nie odmienność projektów, w ramach których pracownik wykonuje swoje obowiązki.

Przedmiotem szczegółowej analizy uczyniono w uzasadnieniach decyzji także treści porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 30 kwietnia 2019 r., umowy o pracę, jak również stanowiących jej integralną część załączników nr 1-3 przez pryzmat art. 29 k.p., który określa obligatoryjne elementy, jakie powinna zawierać umowa o pracę, ale także ocenę dokumentacji pracowniczej M. K.. Organy dokonały również wykładni oświadczeń woli stron zawartych w treści ww. dokumentów z uwzględnieniem art. 65 § 2 k.c. Prawidłowo w konsekwencji wywiodły, że treść zawartej umowy o pracę w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowy, a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska. Wykładnia oświadczeń woli zawartych w umowie o pracę (porozumieniach, załącznikach) nie wskazuje, by strony umówiły się na zawarcie dwóch odrębnych umów i tym samym nawiązanie dwóch odrębnych stosunków pracy.

Również przez pryzmat postanowień umowy o pracę i załączników nr 1-3 nie sposób przyjąć, że M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy. Przede wszystkim w umowie o pracę określono wszystkie istotne i obligatoryjne w świetle art. 29 § 1 i 3 k.p. elementy, jakie winna zawierać umowa o pracę. W umowie wskazano także, iż szczegółowy opis miejsca świadczenia pracy zawierają załączniki nr 1-3 - w każdym z załączników wskazano, że miejscem tym jest R. . M. K. wykonywał pracę na trzech stanowiskach pracy, których zakres został określony w trzech stanowiących integralną część umowy załącznikach, a nie dwóch, a z treści załączników nie wynika, że któreś z dwóch stanowisk pracy, miałyby być realizowane w ramach odrębnej od trzeciego stanowiska pracy umowy o pracę. W sytuacji, w której przedmiotem jest analiza istnienia dwóch lub jednego stosunku pracy fakt, istnienie jednej umowy potwierdza, że mamy do czynienia z jednym stosunkiem pracy.

Organy zauważyły, że w świetle prawa nie ma przeszkód, aby w ramach jednej umowy o pracę pracodawca powierzył pracownikowi do wykonywania pracę na kilku stanowiskach. M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy, w ramach którego zobowiązał się do świadczenia pracy na trzech stanowiskach. Chociaż stosunek pracy, łączący go z pracodawcą, z uwagi na doprecyzowanie w załącznikach nr 1-3 do umowy o pracę zakresu czynności, cząstkowego wymiaru pracy i składników wynagrodzenia w ramach poszczególnych stanowisk pracy, charakteryzował się złożoną konstrukcją zarówno przedmiotu zobowiązania, jak i struktury swej treści, to nie było przeszkód prawnych ku temu, aby strony właśnie w taki sposób określiły wzajemnie zobowiązania. Okoliczności, że M. K. musiał spełniać kompletnie inne wymagania oraz wykorzystywać zupełnie inne umiejętności, że wymagane od niego było zapoznanie się i stosowanie kompletnie innych procedur i regulaminów w ramach każdego z ww. projektów, a także współpracowanie z zupełnie innym zespołem współpracowników, czy też, że praca nie była świadczona w tych samych warunkach, w żaden sposób nie podważają, że M. K. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy, w ramach którego zobowiązał się do świadczenia pracy na trzech ww. stanowiskach.

Na dwa stosunki pracy nie wskazują także przedłożone dokumenty pracownicze. W szczególności dotyczy to zaświadczenia o ukończeniu szkolenia okresowego BHP dla pracodawców oraz osób kierujących pracownikami z dnia 22 grudnia 2011 r., karty szkolenia wstępnego w dziedzinie Bezpieczeństwa i Higieny Pracy dla pracowników administracyjno-biurowych z 2 listopada 2016 r., gdyż została wydana na stanowisko Doradca kluczowy OWES, brak natomiast zaświadczeń dotyczących innych stanowisk. Tożsama ocena dotyczy zaświadczenia o ukończeniu szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy z 6 lipca 2017 r. Co do listy obecności M. K., jako doradcy kluczowego OWES w Fundacji Rozwoju Regionu R. w miesiącu maju 2019 r. trafnie wskazano, że lista ta jest tylko i wyłącznie potwierdzeniem wykonywania obowiązków pracowniczych i nie świadczy o pracy na innym stanowisku, natomiast na zbiorczej liście obecności brak innych danych poza podpisami potwierdzającymi obecność pracownika. Także oświadczenie głównej księgowej "o braku przeciwskazań do pracy p. M. K." z 2 listopada 2016 r. nie świadczy o tym, że z pracodawcą łączyły go dwa stosunki pracy. Decyzję o braku przeciwskazań do pracy na konkretnym stanowisku podejmuje lekarz medycyny pracy, a takiego zaświadczenia nie przedstawiono. Z kolei analiza treści oświadczenia głównej księgowej z 2 listopada 2016 r., zgodnie z którą "na podstawie aktualnego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 5.10.2015 r. M. K. o braku przeciwskazań do pracy, stwierdzam, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy", nie daje podstaw do przyjęcia, że oświadczenie to dowodzi, iż pracodawca M. K. zastosował do niego odpowiednio art. 229 § 12 k.p.. Z oświadczenia nie wynika, jakich stanowisk pracy dotyczy przedmiotowe oświadczenie, a zgodnie z treścią art. 229 § 12 k.p., przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku, gdy przyjmowana do pracy osoba pozostaje w stosunku pracy z innym pracodawcą.

W kontrolowanej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy czyniło zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy zebrały pełny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny, oraz niewadliwie uzasadniły rozstrzygnięcie, czyniąc zadość treści art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy uprawnione było przyjęcie, że działania skarżącej naruszały obowiązujące beneficjenta procedury, tj. § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p. Wszak w umowie o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, procedurami przewidzianymi w ramach programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie. Organy dokonały prawidłowej subsumpcji opisanej faktografii w relacji do treści przywołanych wyżej norm prawa materialnego wywodząc z nich, że praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika ustawowe normy, a także ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy stanowi pracę w godzinach nadliczbowych; z kolei jeżeli zatrudnienie stanowi jeden etat, wówczas każde porozumienie umowne powodujące przekroczenie jednego etatu jest nieważne. W analizowanym przypadku pracownik nie mógł wyrazić oświadczenia woli o pracy ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z treścią art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne.

Nieuprawniony jest zarzut, iż dokonując powyższej oceny prawnej organy abstrahowały od treści art. 151 Kodeksu pracy, albowiem na gruncie niniejszej sprawy nie miało miejsca świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych, lecz nawiązany został stosunek pracy w wymiarze przekraczającym jeden etat.

Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013 z uwagi na brak szkodliwego wpływu naruszenia procedur na budżet UE. Zawarta w przywoływanym art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013 definicja nieprawidłowości nakazuje poszukiwać związku pomiędzy naruszenie prawa, a szkodą, choćby potencjalną w budżecie UE.

Jak wyżej już wywiedziono, do nieprawidłowości dochodzi także wtedy, gdy naruszony został szeroko rozumiany przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, obejmujący również wytyczne, procedury, regulaminy, umowy. Mając na uwadze, że przy ustalaniu nieprawidłowości wystarczająca jest możliwość zaistnienia szkody, to już stwierdzenie naruszenia prawa pozwala, co do zasady przyjąć, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a szkodą w budżecie (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 października 2019r., I SA/Go 304/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona rozliczając ze środków europejskich wydatki, które zostały poniesione niezgodnie z umową o dofinansowanie, regulaminem i wytycznymi, bez wątpienia w sposób realny działała na szkodę budżetu Unii. Nie sposób nie dostrzec, że przez rozliczenie wydatku niekwalifikowalnego, doszło do uszczuplenia środków unijnych. Trudno zatem przyjąć, aby wydatek ten był uzasadniony i nie był objęty definicją "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013.

Skoro wydatek nie może zostać uznany za wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem, ani za wykorzystany bez naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. podlega on zwrotowi stosownie do wskazanych na wstępie zaskarżonej decyzji art. 61 ust.3 w związku z 60 p.6 w związku z art. 207 § 1 ust. 2 u.f.p.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności, sąd na podstawie art.151 ustawy o p.p.s.a. skargę oddalił.