Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1081/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 6,8 i 12
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Referent Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska W. działając na podstawie art.. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) na wniosek Prezydenta Miasta i po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium, przyjętego uchwałą nr XIX/192/08 z dnia 31 stycznia 2008 r., podjęła w dniu 25 lutego 2010 r. uchwałę nr XLIII/430/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar oznaczony symbolem OK3, położony przy ul. Bogumińskiej przy wlocie do miasta drogi nr DK 78 od strony granicy państwa w W.

Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Woj. Śl. z dnia 20 kwietnia 2010 r. Nr 68, poz. 1090 i zgodnie z § 22 ust. 3, weszła w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia.

Skargę na powyższą uchwałę doręczoną w dniu [...] r., wniósł do sądu administracyjnego w dniu [...] r. Wojewoda [...] , domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z powodu niezgodności z art. 20 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6, 8 i 12 powołanej wyżej ustawy. Zdaniem organu nadzoru, uchwała w przedmiocie planu miejscowego w sposób istotny narusza prawo, bowiem brak obiektywnej zgodności z ustaleniami studium. Tereny oznaczone w przedmiotowym planie symbolem 1MN do 4MN – tereny zabudowy mieszkaniowej, a także o symbolu 1ZI – tereny zieleni izolacyjnej, zostały zlokalizowane na obszarze, dla którego w studium ustalono tereny zabudowy usługowej. Z kolei teren oznaczony w planie symbolem 9MN, został zlokalizowany na obszarze, dla którego w studium wskazano obszary kształtowania systemu zieleni miejskiej z dopuszczeniem zabudowy.

W ocenie Wojewody, za nieprawidłowy należy też uznać zapis § 8 pkt 1 lit. f przedmiotowej uchwały, który nie określa w sposób precyzyjny maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy na terenach o symbolu P. Jako niezgodną z prawem organ nadzoru uznał także regulację zawartą w § 21 ust. 2 uchwały, ustalającą zerową stawkę opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – oprócz terenów, wymienionych w ust. 1 tego przepisu, jako że ustalenie takiej stawki nie mieści się w granicach wskazanych w art. 36 ust. 4 ustawy. Tym samym plan miejscowy jest pozbawiony obligatoryjnego elementu z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/GL 633/06). Kolejny zarzut skargi dotyczy pominięcia obligatoryjnego elementu w postaci określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, objętych planem zgodnie z wymogiem z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy i § 4 ust. 8 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Jako nieprawidłowe organ nadzoru uznał też odesłanie w § 8 ust. 2 ustawy do przepisów odrębnych, skoro zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy. Wreszcie, odwołując się do poglądu, wyrażonego w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/GL 522/09, Wojewoda zakwestionował wielokrotne odesłanie do bliżej nieokreślonych "przepisów odrębnych" bądź "przepisów szczególnych" (§ 3 pkt 9, § 6 ust. 6, § 8 ust. 2, § 9 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 9 ust. 2 pkt 3). W konsekwencji, zaskarżona uchwała jako sprzeczna z prawem, winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W.. wniósł o jej odrzucenie jako nieuzasadnionej. Zdaniem organu gminy, zgodność planu z zapisami studium nie może być rozumiana dosłownie jako identyczność ustaleń, gdyż z porównania skal załączników graficznych obydwu dokumentów wynika, że nie ma możliwości i potrzeby jednoznacznego transponowania linii wydzieleń obszarów polityki przestrzennej studium na rysunek planu. Nadto, organ gminy powołał się na zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] , przewidującego wielofunkcyjny rozwój terenów otwartych. Stąd też na stronach 5-7 uchwalonego przez Radę Miejską w W.. studium, dla obszarów wskazanych do zabudowy usługowej i produkcyjnej oraz kształtowania systemu zieleni miejskiej, dopuszczono możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i innych przeznaczeń, o ile zostanie to ustalone w planach miejscowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 8 rozp. Min. Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu..., organ gminy wskazał, że nie jest wymagane precyzyjne określenie wysokości projektowanej zabudowy, co wynika z § 4 pkt 2 tego rozp.

W ocenie organu, chybiony jest też zarzut naruszenia art. 36 ustawy. Ustalenie stawki "zerowej" jest bowiem wypełnieniem obowiązku ustawowego. Dopiero zupełny brak tego zapisu mógłby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Taki wniosek wyprowadzono z wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1362/09. Ponadto, organ gminy wyjaśnił, że zamiar ustalenia stawki "0" był konsultowany z Wojewodą i uzyskał pozytywną opinię.

Gdy idzie o pominięcie ustaleń dotyczących zasad i warunków scalania podziału nieruchomości, organ gminy zwrócił uwagę, że § 8 ust. 1 uchwały nie przewiduje w obszarze OK3 obligatoryjnej procedury w tym przedmiocie. W tej zaś sytuacji nie było potrzeby określania tych zasad.

Wreszcie, brak podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały z powodu wielokrotnego odesłania do innych przepisów, a przy tym nie chodzi o przypadek powtórzeń, o których mowa w przywołanym w skardze wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona uchwała nie narusza zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, obowiązujących w dacie jej podjęcia. W pierwszym rzędzie działając z urzędu wskazać przyjdzie, że w uchwale tej błędnie powołano się na oznaczenie uchwały Rady Miejskiej W.. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego tego miasta. Uchwała ta została bowiem podjęta w dniu 31 stycznia 2008 r. i opatrzona numerem XIX/191/08, a nie – XIX/192/08, jak to podano w treści zaskarżonej uchwały, powołując się na jej zgodność z ustaleniami studium. Fakt ten wynika z treści przedłożonej na wezwanie Sądu uchwały w przedmiocie studium. Jednak w ocenie składu orzekającego, błąd w zakresie podania numeru uchwały ma charakter omyłki pisarskiej, która nie dyskwalifikuje aktu prawa miejscowego w świetle art. 28 ust. 1

powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej sprostowanie winno zaś nastąpić w odrębnym trybie.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że z mocy art. 20 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonego aktu), plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Jak wyjaśniono w literaturze, stopień związania planów z ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być – w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy lub słabszy. Z przyjętego w powszechnym rozumieniu znaczenia pojęcia "zgodności" danego aktu z innym, wynika że jest to stopień związania znacznie silniejszy niż "spójność" czy też "niesprzeczność" (vide: ustawa o planowania i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją prof.

Z. Niewiadomskiego, 2 Wyd. C.H. Beck, W-wa 2005, str. 189).

Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 tej ustawy, studium uchwala rada gminy, zaś tekst i rysunek studium stanowią załączniki do uchwały w przedmiocie studium, która podlega ocenie przez wojewodę z punktu widzenia zgodności z przepisami prawnymi. Ustalenia studium są zaś wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy). Regulacja ta oznacza, że dla oceny zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium nie jest wystarczające porównanie jedynie rysunku studium z częścią graficzną planu miejscowego. Studium może być też z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych (vide: Komentarz str. 80).

W niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej W.. z dnia 31 stycznia

2008 r. w przedmiocie studium, nie została zakwestionowana przez organ nadzoru. Tymczasem jak zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, tekst studium zawiera elastyczną regulację na etapie opracowania planu miejscowego w przypadku obszarów o symbolu U, wskazanych do zabudowy usługowej. Mianowicie, zgodnie z tekstem studium, obszary o symbolu U, są wyłączone z możliwości zabudowy mieszkaniowej i produkcyjnej z wyjątkiem przypadku, gdy funkcja mieszkaniowa stanowi część obiektu usługowego służąca jako mieszkanie dla właściciela tego obiektu lub jego administratora oraz w przypadkach gdy funkcja mieszkaniowa lub produkcyjna ustalona zostanie w planach miejscowych danego regionu miasta (vide: str. 6 tekstu studium). Tak więc, ustalenia studium oparte są na założeniu znacznej swobody na etapie opracowania planu miejscowego.

Stąd też badając nie tylko rysunek studium, na którym oparł się organ nadzoru, lecz również tekst studium, przyjąć należy, że przeznaczenie w planie miejscowym terenów o symbolu 1MN do 4MN – tereny zabudowy mieszkaniowej, jest zgodne z ustaleniami studium dla obszarów o symbolu U. Co więcej, wskazać należy, że w świetle § 15 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały, dla terenów o symbolach 1MN do 9MN, dopuszcza się obiekty i pomieszczenia usługowe jako wbudowane bądź zblokowane z budynkami mieszkaniowymi.

Gdy zaś idzie o zarzut skargi niezgodności z ustaleniami studium w przypadku terenu o symbolu 1ZI – tereny zieleni izolacyjnej, które na rysunku studium oznaczono symbolem U, godzi się zauważyć, że przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową terenów o symbolu 1MN do 4MN, spowodowało konieczność oddzielenia tych terenów od pozostałych terenów usługowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem 3U (§ 3 pkt 13 zaskarżonej uchwały). Teren 1ZI nie jest też wyłączony całkowicie spod zabudowy, dopuszczając realizację dojazdów, dróg wewnętrznych, ścieżek rowerowych i spacerowych, narciarskich tras biegowych, ekranów akustycznych i innych urządzeń o funkcji izolacji akustycznej oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 17 pkt 2 uchwały). Chodzi zatem o budowle, które towarzyszą zarówno zabudowie usługowej, jak i mieszkaniowej.

W konsekwencji, elastyczność ustaleń studium dla obszarów wskazanych do zabudowy usługowej (U), nie daje podstaw do zanegowania stanowiska organu gminy o zgodności przeznaczenia w planie miejscowym terenów o symbolach 1MN do 4MN oraz 1ZI. Analogiczne rozważania należy odnieść do zarzutów skargi co do braku zgodności z ustaleniami studium dla terenu o symbolu 9MN. W części tekstowej studium (str. 5), dla obszarów wskazanych do kształtowania systemu zieleni miejskiej z dopuszczeniem ekstensywnej zabudowy (ZZ), przewidziano bowiem możliwość lokalizacji obiektów mieszkaniowych, usługowych i produkcyjnych o nieuciążliwym oddziaływaniu na otoczenie – pod warunkiem przeznaczenia 60 % powierzchni działki pod zieleń, a także możliwość realizacji zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej, o ile stanowiła będzie uzupełnienie zabudowy istniejącej w grupie lub ciągu ulicznym.

Elastyczność ustaleń studium i jednoznaczność możliwości realizacji zabudowy jednorodzinnej nie daje żadnych podstaw do negowania zgodności ze studium w przypadku terenu o symbolu 9MN. Jest to bowiem teren częściowo już zabudowany i przylegający do dróg o symbolach 3DKL i 3KDX (tereny dróg publicznych lokalnych i publicznych ciągów pieszojezdnych), co wynika z porównania rysunku studium i planu. Zatem zabudowa jednorodzinna (9MN) została zlokalizowana w ciągu ulicznym jako uzupełnienie zabudowy już istniejącej, co wypełnia wymogi studium dla terenów o symbolu ZZ.

W tym stanie rzeczy sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszenia art. 20 ust. 1 powołanej ustawy.

Zdaniem składu orzekającego, nie jest uzasadniony zarzut skargi, gdy idzie o zapis

§ 21 ust. 2 uchwały, jako skutkujący w ocenie Wojewody brakiem obligatoryjnego elementu planu miejscowego w postaci ustalenia stawki procentowej opłaty planistycznej (art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy). Obowiązek określenia stawki procentowej dotyczy bowiem jedynie nieruchomości, o których mowa w art. 36 ust. 4 tej ustawy, co wynika jednocześnie z faktu nawiązania do tego przepisu. Tymczasem art. 36

ust. 4 ustawy, obliguje właściwy organ gminy do pobrania jednorazowej opłaty w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem albo zmianą planu miejscowego. Wzrost wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu miejscowego, co dotyczy niniejszej sprawy, ustawodawca rozumie zaś jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem (art. 37 ust. 1 ustawy). Nadto, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 (Dz. U. Nr 24, poz. 124 z dnia 15 lutego 2010 r.), art. 37 ust. 1 ustawy – w zakresie, jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało tak samo określone w miejscowym planie uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 ustawy, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zaś walor powszechnie obowiązujący (art. 190 ust. 1 Konstytucji). Oznacza to związanie jego treścią zarówno organu gminy przy podejmowaniu uchwały w dniu 25 lutego 2010 r., a zatem po jego wejściu w życie, jak i sądu administracyjnego (art. 190 ust. 3 Konstytucji). W konsekwencji, przy ocenie zgodności zaskarżonej uchwały z prawem sąd administracyjny zobowiązany był do zbadania zapisów poprzednio obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Jak wynika z wypisu i wyrysu z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miasta W. uchwałą Nr VII/51/94 z dnia 9 grudnia 1994 r. (Dz. Urzęd. Woj. Kat. Nr 15, poz. 208 z dnia 16 grudnia 1994 r.), teren o symbolu OK3, objęty zaskarżoną uchwałą, oznaczony był symbolami:

- Ł3K3 (przeznaczenie – strefa E3),

- KK (strefa – KK),

- Ł4RG (strefa RG),

- GP/G/2/2 (strefa K),

- Ł1E2 (strefa K),

- Ł21M2 (strefa K),

- Ł23C2 (strefa C2),

- Ł20E3 (strefa E3),

- Ł22E3 (strefa E3),

- Ł24M2 (strefa M2),

- ŁRG (strefa RG).

Zgodnie z częścią opisową, strefa M2 obejmuje tereny istniejącej zabudowy jednorodzinnej, strefa C2 to tereny, dla których preferowana jest budowa obiektów

i urządzeń usług ponadpodstawowych i podstawowych, strefa RG – tereny do realizacji programu usługowego, związanego z obsługą ruchu kołowego i kolejowego, strefa KK – obiekty i urządzenia komunikacji kolejowej, strefa E2 – tereny dolin i cieków układu fizjograficznego, strefa E3 – tereny istniejącej zabudowy jednorodzinnej ekstensywnej z dużym udziałem zieleni, strefa K – tereny dróg i ulic.

Tymczasem zgodnie z § 21 ust. 1 zaskarżonej uchwały, dla terenów o symbolach 1U – 8U z wyłączeniem powierzchni terenów zabudowanych, oznaczonych graficznie na rysunku planu i opisanych symbolem ZB, ustalono 30 % stawkę opłaty planistycznej. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, dla pozostałych terenów ustalono stawkę w wysokości 0 %.

Zatem w konsekwencji takiego zapisu, nie ustalono stawki opłaty planistycznej dla zabudowanych już terenów o symbolach 1U – 8U oraz pozostałych terenów, oznaczonych w planie miejscowym symbolami: MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

ZŁ – tereny zieleni łęgowej i niskiej,

ZI – tereny zieleni izolacyjnej,

WS – tereny wód powierzchniowych,

KK – tereny komunikacji kolejowej,

KD – tereny dróg publicznych.

Porównanie fragmentu rysunku planu miejscowego, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2005 r., na którym naniesiono granice obszaru OK3, objętego zaskarżoną uchwałą, prowadzi do wniosku, że obecne tereny o symbolu 1MN do 4MN, poprzednio oznaczone były symbolem Ł3E3. Tereny 6MN do 9MN, znajdowały się zaś poprzednio na terenach Ł21M2 do 24M2, Ł25RG i Ł23C2.

Zdaniem składu orzekającego, nie budzi więc żadnych wątpliwości, że w przypadku terenów o symbolach 6MN do 9MN, nie uległo zmianie przeznaczenie tego terenu w porównaniu z przeznaczeniem wynikającym z planu, uchwalonego w dniu 9 grudnia 1994 r. Wszystkie te tereny przeznaczone były poprzednio pod zabudowę i to w znacznie szerszym zakresie, gdy idzie o teren RG. Wykluczyć więc należy możliwość wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego w świetle przywołanego wyżej wyroku TK. Sytuacja nie jest co prawda tak oczywista co do terenów o symbolach 1MN do 4MN, jednak poprzednio tereny te również przeznaczone były pod zabudowę jednorodzinną, tyle że z dużym udziałem zieleni (60 % działki). W obecnym planie udział powierzchni biologicznie czynnej określono zaś na 20 % (§ 15 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały).

Nadto, część tych terenów jest już zabudowana, co dokumentuje rysunek studium i planu miejscowego. W konsekwencji, zarówno sposób faktycznego użytkowania, jak i zapisy poprzedniego planu, przeznaczającego teren pod zabudowę jednorodzinną z możliwością realizacji zakładów i warsztatów rzemieślniczych o małej uciążliwości (ustalenie 1E3 – str. 47 planu), nie daje podstaw do stwierdzenia, aby w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały nastąpił wzrost wartości nieruchomości, położonych na terenach o symbolach 1MN do 4MN.

Wreszcie, nie sposób dopatrzyć się przesłanek do pobrania opłaty planistycznej dla pozostałych terenów o symbolach ZŁ, ZI, WS, KK, KD. Nie są to bowiem tereny, które mogą służyć realizacji jakiejkolwiek zabudowy – poza komunikacją publiczną. Co do terenów oznaczonych jako ZB, a położonych na terenie o symbolu U, zgodnie z § 3 pkt 16 zaskarżonej uchwały, są to tereny na których istnieje zabudowa do zachowania w procesie rozwoju miasta. Zatem dla tych terenów brak podstaw prawnych do pobrania opłaty w świetle art. 37 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, zapis § 21 ust. 2 zaskarżonej uchwały, nie może być kwalifikowany jako naruszający zasady sporządzania planu miejscowego z uwagi na brak określenia stawki procentowej dla wszystkich terenów objętych planem. Stawkę procentową służącą naliczeniu opłaty planistycznej, określa się bowiem jedynie dla tych terenów, których wartość wzrosła wskutek uchwalenia planu miejscowego. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 311/10, LEX nr 597536.

Zdaniem składu orzekającego, brak też podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na brak określenia w zaskarżonej uchwale zasad oraz warunków scalania i podziału nieruchomości. Zgodnie z § 8 ust. 1 uchwały, w granicach opracowania planu nie przewiduje się przeprowadzenia takiej procedury. Zatem w planie miejscowym nie określono granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy). Obszary wymagające takiej procedury ustala się z kolei w studium jako obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie planów miejscowych z mocy art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Jednak w orzecznictwie przeważył pogląd, że wymóg zamieszczenia

w planie miejscowym szczegółowych warunków i zasad scalania i podziału nieruchomości dotyczy tylko przypadku z art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu..., a więc jedynie wówczas, gdy w planie miejscowym zgodnie z ustaleniami studium wyznaczono granice obszarów wymagających przeprowadzenia takiej procedury (vide: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1370/10, niepubl.). Skoro zaś taki przypadek nie dotyczy niniejszej sprawy, zaskarżona uchwała nie narusza wymogu z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy. Z tych też powodów brak podstaw do kwestionowania zapisu § 8 ust. 2 uchwały, który dotyczy procedury scalania i podziału nieruchomości na wniosek właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości. W takim wypadku nowopowstałe działki winny spełniać warunki co do parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, określone w uchwale dla poszczególnych terenów.

Gdy zaś idzie o zarzut skargi, dotyczący odesłania w treści zakwestionowanych zapisów uchwały do bliżej nieokreślonych "przepisów odrębnych", bądź "przepisów szczególnych", uznać przyjdzie, że i w tym brak podstaw do zakwestionowania zgodności planu miejscowego z prawem. W § 3 pkt 3 uchwały, objaśniono bowiem pojęcie "przepisy szczególne", zaś z uwagi na charakter planu miejscowego i okres jego obowiązywania, nie sposób bliżej przytoczyć i przywołać akty prawne wyższego rzędu, których utrata mocy lub nowelizacja w żadnym zakresie nie powoduje utraty mocy aktu prawa miejscowego. Tego rodzaju odesłanie można co najwyżej uznać za zbędne, jednak prawodawcy wielokrotnie posługują się takim zabiegiem legislacyjnym w celu zapewnienia czytelności przepisu.

Wreszcie, organ nadzoru omyłkowo wskazał na nieprawidłowość zapisu § 8 pkt 1 lit. f uchwały. W treści zaskarżonej uchwały brak w ogóle takiego przepisu, a na objętym nią obszarze, nie ma terenu o symbolu P. Rada Miejska w Wodzisławiu Śl. co do wszystkich objętych nią terenów precyzyjnie określiła też wysokość zabudowy jako parametr z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia zasad oraz istotnego uchybienia trybu uchwalania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wypisu i wyrysu obowiązującego poprzednio na tym terenie planu miejscowego nastąpiło w trybie art. 106 § 3 i art. 113 § 2 tej ustawy, bowiem dokumenty te mają walor powszechnie dostępny.