Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 818/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon /sprawozdawca/ Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. G., W. G. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym niezgodnie z pozwoleniem na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego we Wrocławiu (dalej - DWINB) z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej - PINB) z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu postępowanie administracyjnego w sprawie wybudowanego garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym przy ul. [...] w W. (dz. nr 73, obręb 26 - [...]) niezgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. nr [...] bądź przepisami.

Wskazane wyżej rozstrzygnięcia organów zapadły na tle następującego stanu faktycznego, wynikającego z akt administracyjnych sprawy.

W dniu 30 kwietnia 2013 r. w siedzibie PINB dla miasta W. D. G. złożyła do protokołu informację o wybudowaniu garażu i wykonaniu otworu drzwiowego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w W.. Ponadto pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. D. i W. G. zażądali wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego garażu. We wskazanym piśmie nazwanym podaniem zawarto informacje dotyczące samej realizacji obiektu, zakwestionowano jego legalność, zaś treść samego pisma wskazuje na konflikty sąsiedzkie i uciążliwości związane z funkcjonowaniem garażu.

PINB w W. zawiadomieniem z dnia 10 lipca 2013 r. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie dobudowanego garażu do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. oraz poinformował o wyznaczeniu na dzień 8 sierpnia 2013 r. oględzin. W wyznaczonym terminie przy udziale stron bądź ich pełnomocników przeprowadzono potwierdzone protokolarnie oględziny.

Następnie w dniu [...] r. PINB w W. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 i 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej k.p.a.), umarzono postępowanie w sprawie dobudowanego garażu do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W., zlokalizowanego na terenie działki nr 73, obręb nr [...] - [...], w części dotyczącej legalności jego wybudowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie PINB podał, że w trakcie postępowania przedstawiono dokumenty w postaci: decyzji Urzędu Miejskiego Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...]6 udzielającej R. K. pozwolenia na budowę garażu przy ul. [...] (poprzednia nazwa ulicy [...]) w W. w oryginale, projektu techniczno-roboczego garażu samochodowego z pomieszczeniem gospodarczym sporządzonego przez A. S. w sierpniu 1986 r., z oryginalną pieczątką na stronie 1 oraz na planie zagospodarowania terenu (rys. nr 1 projektu), oświadczenia z dnia 9 czerwca 1986 r. w sprawie umownego podziału działki przydomowej przy ul. [...] w W., spisanego dobrowolnie przez ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości, w tym D. G. i W. G., wraz ze zgodą na wybudowanie garażu na terenie oznaczonym nr 2, przylegającym do boku budynku mieszkalnego, którego dach ma być tarasem mieszkania nr 1 (pkt. 5 oświadczenia), zaznaczonym na mapie sytuacyjno-wysokościowej.

Odwołując się do ustaleń poczynionych w trakcie oględzin oraz w oparciu o zgromadzone dokumenty organ uznał, że projekt techniczno-roboczy z 1986 r. przewidywał dobudowę obiektu do osi podłużnej istniejącego budynku mieszkalnego o wymiarach zewnętrznych 4,50m x 7,50m = 33,75m² (powierzchnia zabudowy), w którym zaprojektowano wydzielenie dwóch pomieszczeń: garażu samochodowego o powierzchni użytkowej - 20m² i pomieszczenia gospodarczego o powierzchni użytkowej - 7,52m² . W projekcie podano, iż dach obiektu może być wykorzystany na taras dla właściciela lokalu nr 1. Obiekt zaprojektowano w technologii murowanej, dach na bazie stropu WPS (belki stalowe dwuteowe wsparte na ścianach podłużnych), posadzkę jako betonową. W obrębie pomieszczenia gospodarczego zaprojektowano drzwi obite blachą stalową łączące tenże obiekt z budynkiem mieszkalnym w poziomie piwnic. Wysokość obiektu w świetle - 2,22m. Projekt nie przewidywał kanału najazdowego oraz instalacji elektrycznej.

Wobec przedłożenia oryginału decyzji o pozwoleniu na budowę garażu z dnia [...] r., nr [...] oraz projektu techniczno-roboczego z sierpnia 1986 r. z oryginalną pieczęcią urzędową na planie zagospodarowania terenu objętego inwestycją o treści: "Załącznik do decyzji wydanej dnia [...] r. [...] przez Urząd Miejski w W. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego" wykluczono podnoszony przez inicjatorów postępowania zarzut nielegalnego, samowolnego wybudowaniu garażu. Dostrzeżono jednak na skutek porównania projektu techniczno-roboczego z 1986 r. ze stanem faktycznym stwierdzonym w trakcie oględzin w dniu 8 sierpnia 2013 r. wybudowanie garażu niezgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r. projektem techniczno-roboczym. Zmiany polegają na zwiększeniu powierzchni zabudowy garażu o 2,25m² w stosunku do powierzchni zaprojektowanej oraz wysokości z projektowanej 2,22m na 2,40m, wykonaniu kanału najazdowego, instalacji elektrycznej, wykonaniu w innym miejscu otworu drzwiowego łączącego dobudowany obiekt z budynkiem mieszkalnym. W ocenie PINB w W. nie istniały jednak podstawy prawne do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w części dotyczącej legalności garażu, gdyż inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., nr [...].

W tej samej dacie, w której zapadła powyższa decyzja, PINB wydał postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. zm.) w sprawie dobudowanego garażu do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W., w części dotyczącej wybudowania garażu niezgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r., nr [...] projektem budowlanym, nałożono na E. K. i I. Z., współwłaścicielki garażu, obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 lipca 2014 r., oceny technicznej wybudowanego garażu na samochód osobowy przy ul. [...] w W. (działka nr 73, obręb nr [...] - [...]) pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, obowiązującymi w dacie wybudowania garażu, w szczególności w zakresie spełnienia wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, konstrukcji, użytkowania oraz odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych wraz z inwentaryzacją tego obiektu w branży konstrukcyjno-budowlanej i instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Zastrzeżono również, że ocena techniczna winna wskazać, w wypadku istnienia nieprawidłowości - jakie ewentualnie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, a także powinny ją sporządzić osoby posiadające uprawnienia budowlane w poszczególnych branżach bez ograniczeń, wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz potwierdzone zaświadczeniem wymaganym przez izbę z określonym terminem ważności tj. przez osoby spełniające wymogi art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane i dostarczona do inspektoratu w 2 egzemplarzach.

Na skutek odwołania D. i W. G. od decyzji PINB dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...], DWINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą uchylono w całości zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że organ odwoławczy dostrzegł nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu. Stwierdzono mianowicie, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w sprawie dobudowanego garażu do budynku mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego nieprecyzyjnie zakreślono przedmiot postępowania, ponieważ nie jest jasne czy przedmiotem postępowanie jest stan utrzymania obiektu czy roboty budowlane w związku z nim wykonane. Z treści decyzji pierwszoinstancyjnej DWINB wywiódł, że przedmiotem postępowania uczyniono roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego garażu, a zatem ,,organ winien z urzędu skonfrontować sposób wykonania przedmiotowych robót budowlanych z obowiązującym porządkiem prawnym i w przypadku uznania, że doszło do naruszenia prawa powinien był rozpoznać sprawę w kontekście naruszonego przepisu, tj. jeżeli organ uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa polegającego na istotnym odstąpieniu od warunków pozwolenia na budowę to powinien przeprowadzić odpowiednią procedurę i wydać decyzję w oparciu o przepis dotyczący tego typu przypadków. Jako bezpodstawne (w ocenie DWINB) uznane zostało wydawanie w takim przypadku osobnego częściowego rozstrzygnięcia w którym stwierdza się, tak jak w zaskarżonej decyzji, że przypadek nie odpowiada hipotezie określonej w innym przepisie". Ponadto dostrzeżono nieprawidłowość postępowania polegającą na tym, iż w sentencji zaskarżonej decyzji wskazano, że umorzono nią sprawę w zakresie legalności wykonanych robót budowlanych. Natomiast przez legalność robót budowlanych należy rozumieć to czy roboty budowlane zostały wykonane po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę i to czy wykonano je w sposób zgodny z tym pozwoleniem.

Po powrocie sprawy do organu I instancji pismem z dnia 29 października 2014 r., poinformowano o doprecyzowaniu przedmiotu postępowania, zaś pismem z dnia 21 stycznia 2015 r. poinformowano strony o tzw. ,,gotowości decyzyjnej. W dniu [...] r. PINB dla miasta W. wydał decyzję nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie wybudowanego garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym przy ul. [...] w W. (dz. 73, obręb nr [...] - [...]) niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...] r., nr [...] bądź przepisami. W treści decyzji organ I instancji opisał ustalenia dotyczące zarówno dokumentacji związanej z budową przedmiotowego obiektu, jak też odniósł się do stanu faktycznego stwierdzonego w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 8 sierpnia 2013 r..

PINB porównując projekt techniczno-roboczy z 1986 r. ze stanem faktycznym podał, że różnice polegają na: zwiększeniu powierzchni zabudowy garażu o 2,25m, tj. o 6,7% w stosunku do powierzchni zaprojektowanej (36,00 : 33,37 x 100% = 106,67%) oraz wysokości obiektu z projektowanej 2,22m na 2,40m, tj. o 0,18m, na wykonaniu nieprzewidzianego projektem kanału najazdowego i instalacji elektrycznej, na wykonaniu w innym miejscu otworu drzwiowego łączącego dobudowany obiekt z budynkiem mieszkalnym, na zwiększeniu szerokości bramy garażowej z 2,50m do 3,65m, na wykonaniu w ścianie tylnej garażu otworu drzwiowego i okiennego.

Oceniając istniejące rozbieżności organ I instancji stanął na stanowisku, że jako bezsporne pozostają okoliczności polegające na tym, że:

- obiekt, którego dotyczy postępowanie, został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r., nr [...],

- budowa obiektu została zakończona w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, tj. pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), która obowiązywała do dnia 31 grudnia 1994 r.,

- w decyzji o pozwoleniu na budowę nie został nałożony na inwestora obowiązek zawiadomienia właściwego wówczas organu o zakończeniu budowy,

- obiekt jest użytkowany,

- postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte w 2013 r., tj. pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1994 r.,

- oględziny przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2013 r. nie wykazały prowadzenia robót budowlanych po jego wybudowaniu,

- inwestor wybudował obiekt niezgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r. projektem techniczno-roboczym z sierpnia 1986 r., ponieważ zwiększono powierzchnię zabudowy garażu o 2,25m², tj. o 6,7% w stosunku do powierzchni zaprojektowanej i jego wysokość z projektowanej 2,22m na 2,40m, tj. o 18cm, wykonano nieprzewidziany projektem kanał najazdowy i instalację elektryczną, wykonano w innym miejscu otwór drzwiowy łączący garaż z budynkiem mieszkalnym, zwiększono szerokość bramy garażowej z 2,50m do 3,65m w ścianie tylnej garażu wykonano drzwi i okienko.

Oceniając stwierdzone odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę organ podał, że w dniu 31 lipca 2014 r. E. K. przedłożyła opinię techniczną sporządzoną przez mgr inż. D. B., posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń oraz mgr inż. M. B., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych do projektowania w budownictwie osób fizycznych oraz do kierowania budowami i robotami. Autorzy opracowania sporządzając inwentaryzację przedmiotowego obiektu wg stanu na lipiec 2014 r. i oceną wykonanych robót pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, obowiązującymi w dacie wybudowania garażu, w szczególności w zakresie spełnienia wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, konstrukcji, użytkowania stwierdzili, że budynek spełnia wymagania techniczne określone w przepisach, nie stwarza zagrożenia pożarowego, spełnia warunki bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania.

Z kolei uzasadniając umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego uznano, iż brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ponieważ nie stwierdzono wybudowania garażu niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Dowodem na uzasadnienie tego stanowisko ma być stwierdzenie w przedłożonym opracowaniu, że obiekt nie stwarza zagrożenia pożarowego, spełnia warunki bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania. Ponadto inwestor podlegał reżimowi przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., gdyż w czasie jej obowiązywania rozpoczął, zakończył i przystąpił do użytkowania obiektu, a zatem zasadnym jest ocena działań inwestora w kontekście przepisów obowiązujących w okresie budowy i przystąpienia do użytkowania tego obiektu. Pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. w przypadku wybudowania obiektu niezgodnie z pozwoleniem na budowę zastosowanie miał art. 37 i 40 tej ustawy, jeśli obiekt był jednocześnie wybudowany niezgodnie z przepisami.

W ocenie PINB dla miasta W. garaż z pomieszczeniem gospodarczym został wybudowany pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. niezgodnie z decyzją z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę, natomiast wprowadzone w trakcie realizacji zmiany nie spowodowały naruszenia obowiązujących przepisów z okresu budowy tego obiektu, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Zdaniem organu I instancji tylko wybudowanie obiektu niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy byłoby podstawą do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego przewidzianych ustawą określonych regulacji prawnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. i W. G. nie godząc się z zapadłym rozstrzygnięciem zakwestionowali fakt sporządzenia opracowania przez specjalistę z innego miasta i województwa, podali, że są współwłaścicielami zainwestowanej działki dlatego inwestor nie miał prawa wybudowania obiektu bez ich zgody, zaś same roboty budowlane dotyczące zamurowania okiem i wstawienia drzwi miały miejsce w latach dziewięćdziesiątych. Zdaniem autorów odwołania powierzchnia rozbudowanego garażu została zwiększona bardziej niż podał to organ. Dodatkowo stwierdzili oni, że mają problemy z bieżącym utrzymaniem budynku, gdyż właściciel garażu nie pozwala na remont elewacji. Zaprzeczyli także, aby wyrażali zgodę na budowę garażu, skoro posiadają jedynie jedno okno skierowane w tę stronę. Inne z wymienionych w odwołaniu uciążliwości związane z funkcjonowaniem garażu polegały na zakłóceniu gospodarki wodami opadowymi. Na koniec środka odwoławczego opisano zdarzenie związane z pobiciem W. G. przez funkcjonariuszy ZOMO.

DWINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję PINB dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym przy ul. [...] w W.. Po odwołaniu się do istotnych elementów przeprowadzonego w sprawie postępowania oraz wskazaniu na argumentację zamieszczoną w decyzji organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy garaż został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r., nr [...], a budowa została zakończona przed 1990 r. Za niewiarygodne uznano twierdzenie odwołujących się dotyczące konieczności wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na upływ 2 lat od jej wydania i nierozpoczęcia inwestycji, ponieważ wyjaśnienia D. i W. co do tej kwestii różnią się w piśmie inicjującym postępowanie i w odwołaniu. Pierwotnie wskazywali oni, że obiekt powstał w 1988 r., a obecnie twierdzą, że zakończono jego budowę dopiero w 1990 r. Za prawidłowe uznano zastosowanie ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obowiązującej do dnia 31 grudnia 1994 r., ponieważ w czasie obowiązywania ustawy prowadzone były roboty budowlane. Podzielono stanowisko PINB, który w oparciu o oględziny i przedłożoną opinię techniczną oraz projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę stwierdził, że inwestor wybudował obiekt niezgodnie z decyzją i zatwierdzonym projektem techniczno-roboczym. W tym zakresie przywołano odstępstwa wykazane przez organ I instancji. W treści decyzji drugoinstancyjnej podzielono prawidłowość poglądu PINB dla miasta W. o niemożliwości uznania zmian za istotne, gdyż ustawa Prawo budowlane z 1974 r. nie definiowała pojęcia istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę. Organ I instancji dokonując oceny zaistniałych zmian pod kątem ich istotności brał pod uwagę wpływ tych zmian na całość inwestycji. Parametry garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym zmieniły się w sposób nieznaczny względem założeń projektowych i nie wiązało się ze zmianą żadne naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. Stanowisko to DWINB argumentował zapisami zamieszczonymi w przedłożonej w trakcie postępowania opinią techniczną. Wobec uznania przez organ II instancji, że w sprawie nie można mówić o istotnych odstępstwach nie ma podstaw do wydania decyzji umocowanej w przepisach prawa materialnego. Zatem właściwą formą zakończenia postępowania było wydanie decyzji o jego umorzeniu.

W skardze D. i W. G., (nieprawidłowo nazwanej odwołaniem), na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podano, że skarżący nie zgadzają się z wydanymi decyzjami. Treść skargi sprowadza się w istocie do powtórzenia twierdzeń zamieszczonych w odwołaniu. Skarżący podnoszą, że nie wyrazili zgody na dobudowę garażu do budynku, projekt przewidywał budowę garażu w głębi ogrodu. Ich zdaniem projekt autorstwa A. S. nie był udostępniony nikomu poza inwestorem, podobnie jak decyzja o pozwoleniu na budowę. Przy budowie garażu naruszono przepisy dotyczące odległości od budynku, natomiast odnośnie wyrażenia zgody na lokalizację garażu skarżący twierdzą, że ,,została ona spreparowana przez pana K.". Dodatkowo opinia w sprawie została sporządzona przez byłego Starostę W. znajomego inwestora, zaś ,,żona pana S. była pełnomocnikiem właścicielki garażu". Wskazując na szereg samowolnych działań inwestora w przedmiotowym garażu, skarżący podali, że ,,w. nadzór budowlany przepisy Prawa budowlanego interpretuje po swojemu" i stwierdza, że zgoda skarżących nie jest potrzebna inwestorowi. Odnośnie decyzji organu II instancji podniesiono natomiast, że wobec omyłkowego wskazania daty rozpoczęcia budowy DWINB uznał, iż skarżący są niewiarygodni. Na koniec skarżący ponowili podnoszone w toku postępowania twierdzenie, że ponoszą straty finansowe związane z ich własnością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. skarżący podtrzymali skargę i wnioski w niej zawarte, natomiast uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego utrzymująca w mocy decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym przy ul. [...] w W.. Organ I instancji doszedł do przekonania, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, w wyniku czego stosując art. 105 § 1 k.p.a. jako formalnoprawną podstawę swojego rozstrzygnięcia wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Z kolei DWINB podzielając zasadność stanowiska organu I instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję PINB dla miasta W..

Co do samej bezprzedmiotowości postępowania jako przesłanki wynikającej z treści art. 105 § 1 k.p.a. zauważyć należy, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powołanego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy.

Na gruncie ustawy Prawo budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów wynikających z przepisów prawa materialnego. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są wyjaśnić sprawę kierując się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Nie tracąc z pola widzenia przedmiotu postępowania organów nadzoru budowlanego jakim było wybudowanie garażu jednostanowiskowego z pomieszczeniem gospodarczym należy podkreślić, że inwestor względem przedmiotowego zamierzenia uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., nr [...]. Z treści decyzji, której kopia znajduje się w aktach administracyjnych nie wynika, aby na inwestora został nałożony obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie albo nakaz zgłoszenia zakończenia robót właściwemu organowi. Z akt administracyjnych nie wynika nadto, aby decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego, albo nawet wdrożono w stosunku do niej któryś z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach procedury administracyjnej.

Z toku postępowania, jak też z wydanych aktów administracyjnych wynika, że służby nadzoru budowlanego stwierdziły rozbieżności istniejące pomiędzy zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem techniczno-roboczym, a stanem obiektu istniejącym w trakcie oględzin. Ze sporządzonego na tą okoliczność protokołu wynika jakiego rodzaju odstępstwa miały miejsce, co zresztą znalazło pełne odzwierciedlenie w wydanych aktach administracyjnych. PINB dla miasta W. stwierdzając dysponowanie przez inwestora decyzją o pozwoleniu na budowę oraz rozbieżności między stanem faktycznym o wynikających z projektu podjął czynności ukierunkowane na ocenę techniczną istniejącego obiektu. W tym zakresie wydano postanowienie, u którego podstaw legł art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W wykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] przedłożono opracowanie sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i przynależące do właściwej izby samorządu zawodowego, w którego treści stwierdzono, że ,,budynek spełnia wymagania techniczne dla budynek spełnia wymagania techniczne dla budynków określone w przepisach, nie stwarza zagrożenia pożarowego, spełnia warunki bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania. W takich okolicznościach organ nadzoru budowlanego I instancji przyjął, że nie istnieją przesłanki do nałożenia na inwestora, czy jego następców prawnych obowiązków, które miałyby prowadzić do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem czy wydania nakazu rozbiórki. PINB dla miasta W. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. podał, że na gruncie ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a ze względu na czas wybudowania obiektu przepisy tej ustawy uznano za właściwe, wybudowanie obiektu niezgodnie z pozwoleniem powodowało zastosowanie art. 37 i 40 ustawy. Wskazując jednak na zapisy opinii technicznej, z której wynikała poprawność inwestycji w sensie technicznym, nie stwierdzono możliwości wydania nakazu dotyczącego wykonania w budynku określonych czynności czy przedłożenia dokumentów.

Ze względu na ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów organ nadzoru budowlanego uznał dalsze postępowanie za bezprzedmiotowe co skutkowało jego umorzeniem. Treść decyzji DWINB zdaje się w pełni korespondować z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym, tożsame bowiem jest stanowisko organu odwoławczego względem oceny dowodów, kwalifikacji prawnej czy samego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do twierdzeń i argumentacji skargi, czy nawet okoliczności na jakie strona powołuje się w odwołaniu stwierdzić należy, że pozostają one bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji czy decyzji ją poprzedzającej. Materiał dowodowy sprawy wskazuje na skonfliktowanie stron, co jednak nie wpływa w żaden sposób na merytoryczne rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w składzie orzekającym organy przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z zasadami procedury administracyjnej zapewniając stronom czynny w nim udział, a także gromadziły i oceniały dowody mające związek ze sprawą. Fakt, że organy administracyjne, (uwaga ta szczególnie dotyczy organu II instancji), w sposób odmienny od oczekiwań strony oceniły dany dowód czy dokument nie stanowi automatycznie naruszenia przepisów procedury. Organ administracyjny działa wszakże w ramach swobody oceny dowodów, zatem ma prawo do oceny przez pryzmat zasad doświadczenia życiowego konkretnego dowodu. W niniejsze sprawie strona kwestionuje datę wykonania robót, w sytuacji gdy w toku postępowania wypowiada się w tej kwestii niespójnie. Samo stanowisko strony dopatrującej się w konkretnym umiejscowieniu w czasie realizacji inwestycji ze względu na skutki prawne, (zastosowanie przepisów prawa materialnego) nie musi spotkać się z aprobatą organu, oceniającego sprawę przez pryzmat całokształtu materiału dowodowego. Nie mógł również organ nadzoru budowlanego przedmiotem swoich zainteresowań uczynić twierdzeń związanych ze ,,...spreparowaniem..." dokumentów czy pobiciem strony postępowania. Okoliczności takie leżą w kompetencji organów ścigania i sądów karnych, gdzie należy kierować właściwe wystąpienia czy zawiadomienia. Podobnie rzecz się ma odnośnie podnoszonych w skardze strat finansowych czy niemożliwości przeprowadzenia remontu budynku. W przypadku wystąpienia takich sytuacji właściwym trybem jest wywiedzenie stosownego powództwa przed sądem powszechnym. Nie znajdują uzasadnienia także twierdzenia związane ze sporządzeniem dokumentów czy pełnieniem roli pełnomocnika przez konkretną osobę będącą znajomym uczestnika postępowania czy pełniącą funkcję publiczną. Ocenę techniczną, na co zresztą wskazał organ, ma prawo sporządzić osoba posiadająca stosowne uprawnienia i przynależącą do izby samorządu zawodowego. W przypadku nieprawidłowego działania osoba taka może ponosić odpowiedzialność zawodową czy nawet karną, niemniej jednak opinia sporządzona przez osobę uprawnioną nie może być skutecznie podważona zarzutami nie merytorycznymi.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacjami prawa materialnego. Okoliczności sprawy ustalone przez organy nadzoru budowlanego obu instancji przesądzają o tym, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie przedmiotowego garażu jako zrealizowanego w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, z odstępstwami od zatwierdzonego projektu realizacyjnego, które w świetle sporządzonej oceny technicznej nie stwarzają zagrożeń i nie mogą zostać ocenione negatywnie z technicznego punktu widzenia. Ustalenia w tym zakresie, które niewątpliwie znajduje swoje potwierdzenie w załączonych do akt administracyjnych dokumentach, przesądzają o bezprzedmiotowości postępowania, zatem o konieczności jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie organów obu instancji – w ocenie Sądu – zasługuje na akceptację. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.