Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 983/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 994/14 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., B. sp. z o.o. s.k.a w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 994/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę H. sp. z o.o. sp.k. w W., B. sp. z o.o. s.k.a. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz Ornety ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym na działce nr [...] i [...], obręb geodezyjny K., gmina O. – na wniosek firmy B..

Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] marca 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Burmistrz Ornety wznowił postępowanie na wniosek N. i W. B., a kolejnymi (z [...] maja 2013 r.) na wniosek innych podmiotów.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Ornety uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. i odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla powyższego przedsięwzięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki B. decyzją z dnia [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazało, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie na wniosek N. i W. B., którzy powołali się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ale pozostałe postanowienia o wznowieniu wydał z rażącym naruszeniem prawa, bo postępowanie wznowieniowe było już w toku.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Burmistrz Ornety uchylił decyzję własną z dnia [...] lutego 2013 r. i odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla powyższego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu podał, że lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto uznał za niedopuszczalną sytuację, w której określenie warunków środowiskowych na korzystanie ze środowiska dla instalacji mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko mogłoby być oparte na informacjach i dokumentach niewyczerpujących w pełni warunków rzetelnej analizy środowiska rejonu lokalizacji przedsięwzięcia oraz rzeczywistych uwarunkowań i skutków zastosowania proponowanej do zastosowania technologii. W tym zakresie powołał się na zasadę przezorności, której praktycznym wymiarem jest odmowa wydania zgody na realizację działań, których skutki z różnych względów (niedostatki wiedzy, brak zweryfikowanych pozytywnych danych eksploatacyjnych) mogą okazać się niepewne.

W złożonym odwołaniu spółka "B." zarzuciła, że organ I instancji błędnie powołał się na zasadę przezorności, gdyż planowana inwestycja nie będzie w żaden negatywny sposób oddziaływać na środowisko. Podniosła, że domniemanie powstania nieodwracalnych szkód w przyrodzie i troska o środowisko naturalne, nie mogą stanowić podstawy do storpedowania inwestycji o wartości ok. 200 milionów zł. Spółka zrzuciła ponadto, że organ I instancji działa w sposób nieobiektywny.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie na wniosek N. i W. B., natomiast postanowienia z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie wznowienia postępowania na wniosek Stowarzyszenia "A." oraz E. J., Z. C. i K. T. wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, gdyż postępowanie wznowieniowe było już w toku. Merytorycznie rozpoznając sprawę Kolegium nie podzieliło wszystkich argumentów faktycznych i prawnych wskazanych w decyzji organu I instancji. Uznało jednak, że istnieją podstawy uzasadniające utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy. Wskazało, że w myśl art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXVI/158/2000 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 września 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 70, poz .873), wynika zaś, że działki nr [...] i nr [...] są zlokalizowane na terenie o funkcji przemysłowo-wytwórczej. Przewidziano tam lokalizację obiektów podstawowych magazynów, zbiorników na paliwo, pomieszczeń socjalno-administracyjnych, pomieszczeń i ciągów technologicznych związanych z przerobem ropy, uszlachetnieniem paliw i cieczy ropopochodnych oraz przerobem olejów przepracowanych. Przewidziano również rozbudowę bocznicy kolejowej, lokalizację obiektów pomocniczych garaży, wag kolejowych i drogowych, basenów wodnych ppoż. i parkingów. Wskazano, iż ze względu na przyjęty profil produkcji i możliwość działalności jako szczególnie uciążliwej dla środowiska należy przewidzieć strefy ograniczonego działania. Na wypadek utworzenia takiej strefy plan zagospodarowania przewiduje powiększenie terenu pod realizację strefy o działki nr [...] oraz część zachodnią działki nr [...]. Jednocześnie, przez funkcje uciążliwe, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rozumie funkcje, które emitują uciążliwości poza granice działki i wymagają strefy ograniczonego działania.

W ocenie Kolegium, powyższe zapisy wskazują na istnienie przeciwwskazań do realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym (m.in. osadów ściekowych). Planowane przedsięwzięcie nie zostało bowiem wymienione w katalogu przewidzianych form zagospodarowania planowanego terenu i przyjętego ścisłego profilu działalności. Organ odwoławczy zaznaczył, że działka nr [...] nie jest położona na terenie o funkcji przemysłowo-wytwórczej (8 TPS). W planie miejscowym przewidziano bowiem, że m.in. ta działka może powiększyć teren strefy ograniczonego działania, o ile taka strefa zostałaby wcześniej utworzona, a z akt sprawy nie wynika, aby taka strefa została utworzona. Kolegium stwierdziło, że niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi samodzielną przesłankę dla odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanej inwestycji.

Kolegium wskazało ponadto, że ze sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynikało, że na obszarze planowanym pod realizację przedsięwzięcia mogą występować samy, zające, drobne ssaki (myszy, nornice), bociany i inne ptaki łąk i pól - zwierzyna bytująca w pobliżu siedzib ludzkich, przyzwyczajona do obecności i działalności ludzi. Stwierdzono w tym dokumencie, że na terenie planowanej inwestycji nie występują chronione gatunki roślin i zwierząt, zaś na otaczających teren planowanej inwestycji obszarach, ze względu na dość rozległe tereny leśne występują różne gatunki zwierząt, między innymi: jelenie, samy, dziki, łosie, borsuki, wydry, bobry, zające i inne, występują również ptaki m.in. cietrzew, głuszec, orzeł przedni, myszołów, bocian czarny i bocian biały oraz ptaki wodne: kormorany, łabędzie, żurawie, czaple i dzikie kaczki. W wodach występują m.in. szczupaki, sielawa, sieja, węgorz, lin, okoń i pstrąg. Na terenie planowanej inwestycji występują głównie ptaki. Natomiast z oględzin działki nr [...], przeprowadzonych [...] lutego 2014 r. i [...] stycznia 2014 r. przez pracowników Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Olsztynie wynikało, że na terenie planowanej inwestycji (działka nr [...]) występuje siedlisko objętego ochroną gatunkową bobra europejskiego. Działalność bobrów doprowadziła do utworzenia na sąsiedniej działce (nr [...]) rozlewiska w wyniku spiętrzenia wód na rowie melioracji wodnej szczegółowej (tamy bobrowe). Kolegium podkreśliło, że wyjaśnienia autora Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przedstawiona przez inwestora opinia biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko nie negują i nie wykluczają obecności siedliska i żeremi bobra na terenie działki nr [...] i na działkach do niej przyległych. Realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadzi więc do zniszczenia miejsc bytowania i żerowania bobrów. Na mocy natomiast art. 52 ust. pkt 7 i 8 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 1 lit b, § 3, §7 pkt 6-8 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. Nr 237, poz. 1419) w stosunku do dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową, w tym bobra europejskiego, wprowadzono zakazy m.in. niszczenia ich siedlisk i ostoi, niszczenia ich gniazd, niszczenia ich mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk i innych schronień, a wskazane w treści powołanego rozporządzenia odstępstwa od zakazów nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W skardze na powyższą decyzję H. Spółka z o.o. i B. Spółka z o.o. zarzuciły, że w sprawie z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., uznano, iż N. i W. B. nie wzięli udziału w postępowaniu bez swojej winy, gdyż N. B. - jako Sekretarz Gminy Orneta, miała wiadomości toczącym się postępowaniu, w tym o wydaniu pierwotnej decyzji. Strona skarżąca podała, że N. B. uczestniczyła w oględzinach przedmiotowego terenu w dniu [...] stycznia 2014 r., a ponadto wszelkie informacje dotyczące tego postępowania były podane w dniu [...] marca 2013 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Orneta. Z tego względu, wszyscy zainteresowani sprawą mieli możliwość powzięcia wiadomości z tych źródeł. W ocenie strony skarżącej, podmioty wnioskujące o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nie wykazały, że nie uczestniczyły w nim bez swojej winy.

Zdaniem strony skarżącej organy administracji naruszyły też art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a., gdyż nie dopuściły z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność występowania siedliska bobra europejskiego na obszarze działki nr [...] i oparły się w tym względzie tylko na dowodzie z oględzin, podczas gdy do ustalenia tej okoliczności niezbędne jest posiadanie wiadomości specjalnych zakresu zoologii, ekologii i sozologii. Bobry są bowiem zwierzętami intensywnie migrującymi, o dużych zdolnościach adaptacyjnych i nie jest wykluczone, że sąsiedztwo wybudowanych obiektów nie wpłynie na ich życie.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest potwierdzenia prawidłowości funkcjonowania zastosowanej technologii PYROKAT w warunkach przemysłowych, w sytuacji, gdy technologia ta jest z powodzeniem stosowana na skalę przemysłową.

W ocenie strony skarżącej, zaskarżona decyzja narusza również art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), poprzez błędnie przyjęcie, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi przeszkodę do realizacji przedsięwzięcia. Wskazano, że podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna wywiedziona z wielu przepisów prawa. Wykładnia jest procesem prowadzącym do dekodowania normy prawnej, przy której należy wykorzystać się nie tylko wykładnię literalną, lecz także reguły wnioskowań prawniczych, w tym wnioskowanie a maiori ad minus. Strona skarżąca wywiodła, że działalność polegająca na magazynowaniu, przekształcaniu i przeróbce produktów ropopochodnych jest znacznie bardziej uciążliwa i zagrażająca środowisku niż przerób odpadów, nawet niebezpiecznych.

Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

P. S.A. w W., uczestnik postępowania, wniosły o uwzględnienie skargi, wskazując, że realizacja inwestycji spowoduje wzrost zatrudnienia, spadek cen energii elektrycznej i naprawę urządzeń kolejowych, co będzie korzystne dla tej Spółki.

Uczestnicy postępowania N. i W. B. wnieśli o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r. strona skarżąca podniosła argumenty wskazujące na bezpieczeństwo ekologiczne spornej inwestycji oraz nadmierny rozrost populacji bobra europejskiego na terenie województwa warmińsko – mazurskiego.

E. O., uczestniczka postępowania, wniosła o odrzucenie skargi. Podniosła m.in., że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym. Ponadto podała, że załączniki do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w egzemplarzach, które są w posiadaniu inwestora i w dokumentacji Urzędu Miejskiego w Ornecie nie są jednakowe, a rozbieżność ta jest przedmiotem ustaleń Prokuratury Rejonowej w Lidzbarku Warmińskim. Nie podzieliła również stanowiska strony skarżącej odnośnie do bezpieczeństwa procesu pirolizy i stwierdziła, że planowana inwestycja to spalarnia odpadów, a skuteczność zastosowania tej metody w skali przemysłowej nie została potwierdzona. Zaznaczyła, że w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko nie stwierdzono, że przedstawiona technologia spełnia ten warunek.

W zaskarżonym kasacyjnie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego.

Sąd wskazał, że strona skarżąca kwestionuje w pierwszej kolejności zachowanie terminu złożenia podania o wznowienie postępowania przez N. i W. B., podnosząc że N. B. – jako pracownik Urzędu Gminy w Ornecie i pełniąca funkcję Sekretarza Gminy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji – niejako "z urzędu" posiadała wiedzę o decyzji Burmistrza Ornety z dnia [...] lutego 2013 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym (m.in. osadów ściekowych) na działkach nr [...] i nr [...]. Pozostali zaś wnioskodawcy mogli dowiedzieć się o tej decyzji z informacji wywieszonych na tablicy ogłoszeń oraz ze strony internetowej Urzędu Gminy, gdzie w Biuletynie Informacji Publicznej publikowano informacje o toczącym się postępowaniu.

W opinii Sądu I instancji stanowiska tego nie można podzielić. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje na żądanie strony złożone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 147 i art. 148 § 2 k.p.a.). Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (zob. wyroki NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 547/07). Na stronie żądającej wznowienia postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Powyższe, stosownie do art. 7 i art. 9 k.p.a., nie zwalnia organu administracyjnego od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii i obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów.

Sąd stwierdził, iż okoliczność, że organ I instancji umieścił informację o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej nie jest równoznaczna z powzięciem w tym dniu wiedzy o rozstrzygnięciu decyzji przez nieograniczony krąg podmiotów, do których potencjalnie mogły dotrzeć te informacje. Samo stworzenie możliwości zapoznania się z decyzją nie jest bowiem tożsame z "dowiedzeniem się o decyzji", jakie przewiduje art. 148 § 2 k.p.a. Można uznać jedynie, że data ogłoszenia o wydaniu decyzji jest najwcześniejszym dniem, w którym zainteresowani mogli dowiedzieć się o wydaniu decyzji, ale nie przesądza to, że w tym dniu taką wiedzę powzięli. Bez znaczenia jest zatem fakt, że niektóre podmioty mogły wiedzieć o wszczęciu i prowadzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Istotne jest bowiem powzięcie informacji o zapadłym w formie ostatecznej decyzji, rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd zaznaczył, że w obwieszczeniu z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji nie podał, jaka była treść decyzji, lecz poinformował jedynie, że wydał decyzję dotyczącą przedsięwzięcia, polegającego na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym (m.in. osady ściekowe) na działce nr [...] i nr [...] i możliwe jest zapoznanie się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy w siedzibie Urzędu Miejskiego w Ornecie. Zdaniem Sądu I instancji, za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Dane te nie zawierają bowiem informacji o najważniejszym elemencie – rozstrzygnięciu decyzji. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Skoro zatem N. i W. B., którzy bezspornie winni byli brać udział w przedmiotowym postępowaniu jako właściciele sąsiedniej nieruchomości, podali, że o treści decyzji Burmistrza Ornety z dnia [...] marca 2013 r. dowiedzieli się dopiero z wyemitowanego w dniu [...] maja 2013 r. programu telewizyjnego, a z akt sprawy nie wynika, że osoby te przed tą datą powzięły wiadomość o treści decyzji, to zasadnie organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie. Okoliczność, że N. B. jest pracownikiem organu I instancji nie stanowi dowodu, że miała ona wiedzę o wydaniu i treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach już w dniu [...] marca 2013 r. Bez znaczenia jest natomiast, że po wznowieniu postępowania brała ona udział – jako Sekretarz Gminy – w oględzinach nieruchomości, skoro ustawodawca uzależnia wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją od wykazania, że strona dowiedziała się o tej ostatecznej decyzji w terminie jednego miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie. W przeprowadzeniu dowodu z oględzin we wznowionym postępowaniu mogła ona brać udział także jako strona tego postępowania.

Sąd I instancji nie podzielił też stanowiska strony skarżącej, że stronom postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r., akt ten został doręczony w trybie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 74 ust. 3 tej ustawy, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a., w którym przewidziano, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Jak wynika z akt sprawy, liczba stron postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nie przekraczała 20. Fakt, że sprawa budziła zainteresowanie mieszkańców gminy nie oznacza, że organ I instancji winien był uznać ich za strony postępowania i zastosować art. 49 k.p.a. Naruszałoby to nie tylko ten przepis, ale także art. 28 k.p.a., przewidujący, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interesu faktycznego mieszkańców gminy nie można utożsamiać z interesem prawnym, który warunkuje udział w postępowaniu administracyjnym. Art. 49 K.p.a. może znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepis szczególny na to pozwala, nie może być natomiast samoistną podstawą przyjęcia tej formy zawiadamiania stron postępowania o czynnościach procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszym etapie tego postępowania organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Pozytywne ustalenia w tym zakresie - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie - uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania i stanowią podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Wznowienie postępowanie, stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ, postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. pierwsze ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Cytowany przepis zawiera normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli zatem plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko.

Z treści § 13 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki nr [...] i nr [...] są zlokalizowane na terenie o funkcji przemysłowo-wytwórczej. Przewidziano tam lokalizację obiektów podstawowych magazynów, zbiorników na paliwo, pomieszczeń socjalno-administracyjnych, pomieszczeń i ciągów technologicznych związanych z przerobem ropy i uszlachetnieniem paliw i cieczy ropopochodnych oraz przerobem olejów przepracowanych. Przewidziano również rozbudowę bocznicy kolejowej, lokalizację obiektów pomocniczych garaży, wag kolejowych i drogowych, basenów wodnych p. poż. i parkingów. Wskazano tam również, że ze względu na przyjęty profil produkcji i możliwość działalności jako szczególnie uciążliwej dla środowiska należy przewidzieć strefy ograniczonego działania. Na wypadek utworzenia takiej strefy plan zagospodarowania przewiduje powiększenie terenu pod realizację strefy o działki nr [...] oraz część zachodnią działki nr [...]. Jak wynika z § 6 planu, przez funkcje uciążliwe w planie rozumie się funkcje, które emitują uciążliwości poza granice działki i wymagają strefy ograniczonego działania. W miejscowym planie zostało przewidziane jednocześnie, że działka o nr [...] może powiększyć teren strefy ograniczonego działania, o ile taka strefa zostałaby wcześniej utworzona.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowo organy obu instancji uznały, iż przywołane wyżej zapisy planu wykluczają możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Podkreślił, że ustalenia planu miejscowego, dotyczące przedmiotowych działek, są bardzo precyzyjne i jasne, a ich interpretacja i ocena uzasadnienia do projektu uchwały, nie budzą żadnych wątpliwości i nie pozwalają na uznanie, że na przedmiotowym terenie dopuszczalna jest lokalizacja innych przedsięwzięć, niż magazyny, zbiorniki na paliwo, pomieszczenia socjalno-administracyjne, pomieszczenia i ciągi technologiczne związane z przerobem ropy i uszlachetnieniem paliw i cieczy ropopochodnych oraz przerobem olejów przepracowanych – jako obiektów podstawowych. Planowana inwestycja, polegająca na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym (m.in. osadów ściekowych), bezspornie nie jest przedsięwzięciem, którego lokalizację przewidziano w § 13 miejscowego planu. Okoliczność ta przesądza o braku prawnej możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Oceny tej nie zmieniają wywody strony skarżącej, że działalność, którą przewiduje na tym terenie plan miejscowy, jest bardziej uciążliwa dla środowiska niż planowana przez nią inwestycja. Bez znaczenia są również wywody, że zmiana planu miejscowego nie może wpłynąć na treść wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skoro w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Sąd podzielił natomiast zarzut skargi dotyczący błędnego uznania, że przeszkodą do wydania pozytywnej dla strony skarżącej decyzji jest również fakt występowania bobra europejskiego na przedmiotowym terenie. Okoliczność ta nie została bowiem ustalona w sposób bezsporny, za pomocą wiarygodnych i przekonujących dowodów. Powyższe nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż jak już wyżej wskazano, przesądzające znaczenie ma brak zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła H. sp. z o.o. sp.k. w Warszawie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, to jest art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez oddalenie skargi w związku z błędną wykładnią ww. przepisu, polegającą na przyjęciu, że brak literalnego wskazania przedmiotu działalności skarżącego w treści § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXVI/158/2000 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 września 2000 r.) wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 80 ust. 2 tej ustawy prowadzi do konstatacji, iż dopuszczalne jest podejmowanie działalności innej niż działalność literalnie wskazana w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile stanowi ona mniejsze zagrożenie dla środowiska;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 109 p.p.s.a. .polegające na tym, że w związku ze śmiercią pełnomocnika skarżącego i złożeniem przez skarżącego wniosku o zawieszenie z tej przyczyny postępowania, sąd nie odroczył rozprawy wyznaczonej na dzień 13 stycznia 2015 r., przez co skarżący pozbawiony został możliwości udziału wspólnie z ustanowionym pełnomocnikiem, a tym samym pozbawiony prawa do obrony – co w konsekwencji skutkuje nieważnością postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.;

2) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia pomimo:

a) wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przejawiającego się w nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do stanowiska skarżącego wyrażonego w pismach procesowych, w tym do przedstawionych w skardze zarzutów naruszenia art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, co w konsekwencji uniemożliwiło kontrolę kasacyjną wyroku,

b) niespójnego logicznie wykazania w uzasadnieniu wyroku, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego, pomimo uznania przez sąd zarzutu naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. dotyczącego niedopuszczenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność występowania siedliska bobra europejskiego na obszarze działki [...];

3) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz poprzez błędne przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i w konsekwencji uznanie, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, (...) w związku z art. 49 k.p.a., regulujący skutki zawiadamiania stron o decyzji poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, pomimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala w sposób wyczerpujący i jednoznaczny określić, iż liczba uczestników postępowania byłą rzeczywiście niższa niż 20 osób, a przez to zaakceptowanie naruszenia przez organ przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a w konsekwencji również naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 1 i 2 k.p.a.;

4) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo błędnego przyjęcia przez organ, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania, gdyż N. B. i jej mąż nie wzięli udziału w postępowaniu bez swojej winy oraz dochowali terminu do wniesienia podania o wznowienie, pomimo iż owe przesłanki zostały ustalone na podstawie niepełnego i wadliwie ocenionego materiału dowodowego, bowiem N. B. jako pracownik Urzędu Miasta w Ornecie posiadała wiedzę o treści decyzji w dniu jej wydania, tj. [...] lutego 2013 r., a w konsekwencji składając w dniu [...] maja 2013 r. podanie o wznowienie uchybiła miesięcznemu terminowi prekluzyjnemu do jego wniesienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sytuacji, gdy w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut dotyczący nieważności postępowania, zarzut ten należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 109 p.p.s.a., mający skutkować nieważnością postępowania, skarżący kasacyjnie podał, że w związku ze śmiercią jego pełnomocnika i złożeniem wniosku o zawieszenie z tej przyczyny postępowania, sąd nie odroczył rozprawy wyznaczonej na dzień 13 stycznia 2015 r., przez co skarżący pozbawiony został możliwości udziału wspólnie z ustanowionym pełnomocnikiem, a tym samym pozbawiony prawa do obrony.

W realiach rozpatrywanej sprawy zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik H. sp. z o.o. sp.k. w W. adw. M. O. zmarł w dniu [...] grudnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Olsztynie wyznaczył jako zastępcę zmarłego adw. M. O. – do prowadzenia wszystkich jego spraw – adw. M. K. O. (k. 191, 202). Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (k. 196), które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Spółka H. wniosła o zawieszenie postępowania z powodu śmierci pełnomocnika. Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2014 r. był obecny substytut adw. M. K. O. – adw. K. M., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wydanym na rozprawie postanowieniem odmówił zawieszenia postępowania sądowego (k. 206).

Z powyższego wynika, że – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – skarżąca kasacyjnie Spółka nie była pozbawiona prawa do obrony, gdyż pomimo śmierci adw. M. O. miała zapewnioną pomoc profesjonalnego pełnomocnika, który uczestniczył w rozprawie poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku.

W tej sytuacji nie można mówić, by w rozpatrywanej sprawie zachodziły okoliczności z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw.

Skoro w niniejszej sprawie nie doszło do nieważności postępowania, to w następnej kolejności trzeba rozważyć, czy były spełnione warunki formalne do wznowienia postępowania, a więc w szczególności kiedy strony dowiedziały się o decyzji. Skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem, że Sąd I instancji wadliwie zaakceptował błędne przyjęcie przez organ, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania, ponieważ N. B. jako pracownik Urzędu Miasta w Ornecie posiadała wiedzę o treści decyzji w dniu jej wydania, to jest w dniu [...] lutego 2013 r., a w konsekwencji składając w dniu [...] maja 2013 r. podanie o wznowienie uchybiła miesięcznemu terminowi prekluzyjnemu do jego wniesienia.

Powyższe twierdzenie nie jest uzasadnione, bowiem z samego faktu, że N. B. jest pracownikiem Urzędu Miasta w Ornecie nie wynika, że tylko z tego tytułu miała wiedzę o przedmiotowej decyzji i to już w dniu jej wydania.

Zauważyć przy tym wypada, że do wznowienia postępowania doszło również na wniosek W. B. – męża N. B., co do którego nie przedstawiono żadnych okoliczności świadczących o dowiedzeniu się przez niego o decyzji Burmistrza Ornety z dnia [...] lutego 2013 r. w terminie wcześniejszym niż ustalony przez organ. Podkreślić przy tym wypada, że wystarczy, by tylko jeden podmiot bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, aby została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i by zachodziły podstawy do wznowienia postępowania.

Stosownie do art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Przepis art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (w brzmieniu z dnia [...] lipca 2014 r., to jest z dnia wydania zaskarżonej decyzji) stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania: 1) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2) w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której mowa w pkt 1, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji - przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego

W myśl art. 49 k.p.a., strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Zebrany w sprawie materiał nie pozwala na przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie liczba stron przekraczała 20. Wynika to w szczególności z faktu, że decyzja Burmistrza Ornety z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] była doręczana – jako stronom postępowania – M. C. – jako pełnomocnikowi Spółki B., M. S.A., Gminie Orneta, A. w O., Nadleśnictwu O. i T. C. oraz – do wiadomości – Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Olsztynie i Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Lidzbarku Warmińskim (s. 11 decyzji). Burmistrz Ornety uznał zatem za strony tylko te podmioty, którym doręczono decyzję i było ich zdecydowanie poniżej 20.

Zauważyć ponadto należy, że obwieszczenie Burmistrza Ornety z dnia [...] marca 2013 r. (k. 127 t. I akt adm.), podające do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji (bez precyzowania jakiej konkretnie i kiedy wydanej) i możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów przemysłowych, niebezpiecznych, komunalnych i innych o charakterze organicznym, na działce nr [...] i [...], zostało podjęte na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), a nie na podstawie art. 74 ust. 3 tej ustawy.

Mając powyższe na względzie uznać trzeba za pozbawione usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i z art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Przechodząc do merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia podkreślić trzeba, że uchwała nr XXVI/158/2000 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 września 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Orneta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr 142/93 z dnia 7 lipca 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Elbląskiego Nr 14, poz. 111) w § 13 wyraźnie i jednoznacznie przeznaczyła teren działki nr [...], oznaczony symbolem 8 TPS, na lokalizację obiektów podstawowych magazynów, zbiorników na paliwo, pomieszczeń socjalno-administracyjnych, pomieszczeń i ciągów technologicznych zawiązanych z przerobem ropy i uszlachetnianiem paliw i cieczy ropopochodnych oraz przerobem olejów przepracowanych; na rozbudowę bocznicy kolejowej oraz na lokalizację obiektów pomocniczych garaży, wag kolejowych i drogowych, basenów wodnych p.poż, parkingów. Natomiast działka nr [...] w planie tym została przewidziana na powiększenie terenu pod realizację strefy ograniczonego działania.

Takie jednoznaczne i wyraźne unormowania planu miejscowego nie pozwalają na inne przeznaczenie terenu nim objętego niż w nim opisane. Wbrew wywodom strony skarżącej kasacyjnie, działalność polegająca na budowie instalacji do ekologicznej mineralizacji odpadów nie może być domniemywana, lecz powinna być wyraźnie wymieniona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższego nie zmienia fakt, iż wydając decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz Ornety nie dostrzegł niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem.

Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) nie jest uzasadniony.

Wobec niezgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do stanowiska skarżącego wyrażonego w pismach procesowych, w tym do zarzutów naruszenia art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Powyższe sprawia, że zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podzielając stanowisko strony skarżącej w kwestii bobra europejskiego Sąd I instancji trafnie zaznaczył, że jest to bez wpływu na wynik sprawy. Nie było więc powodu do dopuszczania opinii biegłego na okoliczność występowania siedliska bobra europejskiego na obszarze działki [...]. Ewentualne potwierdzenie przez biegłego okoliczności niekwestionowanej przez Sąd I instancji nie spowodowałoby bowiem, by przedmiotowe przedsięwzięcie stało się zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zarzut zaakceptowania przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. nie jest więc również uzasadniony.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.