Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 777/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na pismo Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania karty informacyjnej leczenia szpitalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. A.P., przedstawicielka ustawowa skarżącego T.G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B., którą to czynność nazwała odmową sprostowania karty informacyjnej leczenia szpitalnego. Wniosła o zobowiązanie Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B. do sprostowania karty informacyjnej leczenia szpitalnego T.G. w ten sposób, aby w karcie zostały zamieszczone dane zgodne ze stanem faktycznym, które prawo nakazuje wymienić oraz o wykreślenie z karty zapisu: "stan po [...]".

W uzasadnieniu wskazała, że jako przedstawiciel ustawowy T.G., pismem z dnia 08.04.2015 r. zwróciła się do Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B. z wnioskiem o sprostowanie karty informacyjnej leczenia szpitalnego wskazując, iż dane dotyczące hospitalizacji są niepełne bądź zawierają istotne błędy, które ze względu na znaczenie tego dokumentu dla dalszego leczenia powinny zostać sprostowane. Podniosła, że w piśmie z dnia 8.05.2015r. Dyrektor odmówił sprostowania karty informacyjnej leczenia szpitalnego i wobec tego w piśmie z dnia 18 maja 2015 r. wezwała go do usunięcia naruszenia prawa, jednakże w odpowiedzi – w dniu 22 czerwca 2015 r. otrzymała pismo, w którym Dyrektor Szpitala Pediatrycznego w B. negatywnie ustosunkował się do wezwania z dnia 18 maja 2015r. Strona wskazała, że w jej ocenie stanowisko Dyrektora Szpitala jest nieprawidłowe, gdyż karta informacyjna nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa, tj. w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21.12.2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. Nr 252, poz. 1697 z późn. zm.). Następnie wskazała, że w karcie informacyjnej pominięte zostały najważniejsze informacje dotyczące oznaczenia podmiotu, oznaczenia pacjenta zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy, a w szczególności w karcie wpisano nieprawidłową datę urodzenia, nie oznaczono płci, numeru PESEL, nie oznaczono przedstawiciela ustawowego, a także osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych, opis wyników diagnostycznych jest niepełny. W karcie informacyjnej nie zamieszczono jakiejkolwiek wzmianki dotyczącej urazu stawu kolanowego lewego oraz przeprowadzonych w związku z tym badań, które miały miejsce podczas pobytu w placówce, w tym o badaniu kolana przeprowadzonym w dniu 1.04.2014 r. Nie zamieszczono również żadnych danych dotyczących reakcji alergicznej na zaaplikowane leki, która wystąpiła w dniu 14.03. 2014 r. Zamieszczono natomiast informację o przeprowadzonej konsultacji psychologicznej z dnia 27.03,2014r., która faktycznie nie miała miejsca. Strona wskazała, że karta informacyjna leczenia szpitalnego zawiera również dane nieprzewidziane przez prawo, naruszające dobra osobiste T.G., przynoszące mu ujmę. W szczególności dotyczy to zapisu: "stan po [...]". Dodała, że w trakcie pobytu w szpitalu T.G. nie był diagnozowany przez lekarza psychiatrę, a jego zachowanie przed przyjęciem do szpitala, w trakcie pobytu w szpitalu, a także po opuszczeniu placówki, w żaden sposób nie wskazywało na to, że ma jakiekolwiek problemy ze zdrowiem psychicznym. Podniosła, że przeprowadzone dotychczas badania diagnostyczne oraz konsultacje przez lekarzy psychiatrów nie potwierdziły, iż mogła to być [...]. Strona wskazała, że w związku z tym zapis dotyczy stanu, który prawdopodobnie nie zaistniał, a co najmniej nie został potwierdzony przez lekarzy specjalistów. Podniosła, że zgodnie z przepisami, dokumentacja medyczna jest zapisem informacji o stanie zdrowia pacjenta i o sposobie prowadzonego leczenia. Wpis w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego informacji, która stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym powoduje, że nie jest realizowana funkcja informacyjna dokumentacji medycznej. Ponadto dodała, że karta informacyjna leczenia szpitalnego, oprócz podstawowej funkcji przekazywania danych medycznych dotyczących stanu zdrowia pacjenta służy również do komunikacji z innymi podmiotami medycznymi, a także do komunikacji z podmiotami spoza służby zdrowia i dlatego bardzo istotne jest, by była ona wiarygodna, rzetelna i zgodna ze stanem faktycznym. Strona podniosła, że bezpodstawne przypisywanie T.G., popełnienia [...] godzi w jego dobra osobiste oraz, że niedopuszczalne jest, aby w przypadku wątpliwości, w sytuacji gdy stan był rozważany, ale nie potwierdzony, dokonać wpisu "stan po [...]" w dokumentacji medycznej zewnętrznej pacjenta. Dodała, że informacja taka, prawdopodobnie fałszywa, dostała się do życiorysu zdrowotnego T.G., a to godzi w jego godność osobistą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala Pediatrycznego W B. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Na rozprawie przedstawicielka ustawowa skarżącego podtrzymała skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestionowania zasadności odmowy przez Dyrektora Szpitala Pediatrycznego w B., dokonania – żądanych we wniosku strony - zmian w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego.

Podkreślenia zatem wymagało, że w dacie złożenia przedmiotowego wniosku przez stronę skarżącą, kwestie dotyczące rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej określało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2010 r. Nr 252 poz. 1697 ze zm.), wydane na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2012 r. poz. 159 ze zm.).

Według § 22 ust. 1 tego rozporządzenia, lekarz wypisujący pacjenta wystawia kartę informacyjną z leczenia szpitalnego na podstawie historii choroby. W § 22 ust. 3 zostały szczegółowo określone dane, które zawiera karta informacyjna z leczenia szpitalnego.

Natomiast w rozdziale 7 ustawy o prawach pacjenta, zawarte zostały przepisy regulujące prawo pacjenta do dokumentacji medycznej. Przepis art. 23 ust. 1 tej ustawy, reguluje prawo pacjenta do dostępu do dokumentacji medycznej, a w art. 27 został określony sposób udostępniania dokumentacji medycznej.

Z analizy przepisów ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wynika, że karta informacyjna z leczenia szpitalnego, jest - wystawionym przez lekarza wypisującego pacjenta - dokumentem medycznym wydanym na podstawie historii choroby pacjenta. W związku z tym, ani karta informacyjna, ani odmowa dokonania zmian w takiej karcie – nie jest "czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Ponadto podkreślenia wymaga, że ani z przepisów wymienionej wyżej ustawy, ani też z rozporządzenia nie wynika, aby pacjentowi przysługiwało uprawnienie do wystąpienia do jednostki leczniczej z wnioskiem o dokonanie zmian w dokumentacji medycznej, w tym w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego.

W rozdziale 7 ustawy – jak już była o tym mowa – zostały zawarte przepisy regulujące prawo pacjenta do dostępu do dokumentacji medycznej, ale nie ma w nich mowy o przyznaniu uprawnienia do żądania zmian w tej dokumentacji.

Wyłącznie kwestii dostępu do dokumentacji medycznej dotyczył również wyrok Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. w sprawie o sygn. akt OSA 1/03, wydany w czasie obowiązywania ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91 poz. 408 ze zm.), według którego pacjent publicznego zakładu opieki zdrowotnej ma uprawnienie do udostępnienia mu dokumentacji medycznej zbiorczej prowadzonej przez zakład, w zakresie dotyczącym jego osoby, wynikające z art. 18 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, a w razie odmowy uznania tego uprawnienia przez zakład, może zaskarżyć czynność zakładu do sądu administracyjnego (wyrok NSA w sprawie o sygn. akt OSA 1/03, dostępny w internecie).

Gdyby zatem przepisy ustawy o prawach pacjenta albo cytowanego rozporządzenia, przewidywały uprawnienie pacjenta do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zmian w dokumentacji medycznej - tak jak przewidują uprawnienie do udostępnienia mu tej dokumentacji – wówczas można byłoby przyjąć, że w razie odmowy dokonania tych zmian – istnieje możliwość dochodzenia przez pacjenta, realizacji takiego uprawnienia. Byłoby to jednak równoznaczne z sytuacją, w której pacjent miałby środki prawne aby ingerować w treść zapisów w dokumentacji medycznej.

Zupełnie innej sytuacji dotyczy art. 31 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta, w którym wprowadzono możliwość wniesienia sprzeciwu – wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. (Wniesienie sprzeciwu powoduje wydanie orzeczenia przez Komisję Lekarską, m. in. na podstawie dokumentacji medycznej).

W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że z uwagi na to, iż odmowa dokonania zmian w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego, nie może być uznana za wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. - akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - brak było podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.