Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 914/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej " I." S.A. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 371/04 w sprawie ze skargi " I." S.A. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 371/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. SA na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lutego 2004 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W motywach wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył następujące okoliczności sprawy :

- decyzją Starosty Powiatu Wrocławskiego nr [...] z dnia 31 grudnia 2002 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi I. SA pozwolenia na budowę Centrum Handlowo Usługowego,

- Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 8 kwietnia 2003 r., po rozpoznaniu odwołania C. Sp. z oo w W., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 31 grudnia 2002 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, decyzja ta nie została zaskarżona do sądu i stała się ostateczną,

- decyzją z dnia 17 listopada 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił wniosku I. SA i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 kwietnia 2003 r.,

- zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa, Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 17 listopada 2003 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw do przyjęcia, iż kasatoryjna decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 kwietnia 2003 r. jest dotknięta wadą nieważności. Wprawdzie działka odwołującej się C. Sp. z oo, nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora, jednakże inwestycja należy do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska a to prowadzi do wniosku, że C. Sp. z oo , przysługuje przymiot strony. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest przesłanek z art. 156 § 1 kpa, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, zaskarżona przez I. SA, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. jest zgodna z prawem. Spółka C. była bowiem stroną nie tylko w postępowaniu o pozwolenie na budowę Centrum Handlowo Usługowego, lecz także w poprzedzającym je postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że prowadzone prace budowlane spowodują zakłócenia ustalonego spływu wód opadowych i gruntowych a jednocześnie brak było koniecznych uzgodnień obsługi komunikacyjnej inwestycji na czas budowy. Poza tym inwestycja należy do kategorii mogących pogorszyć stan środowiska. Te zatem okoliczności, jak to przyjął Sad Wojewódzki, mogą bezpośrednio oddziaływać na interes prawny C. Sp. z oo., wobec czego organ prawidłowo uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższy wyrok z dnia 15 kwietnia 2005 r. został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez I. SA.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w związku z art. 127 kpa i art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że C. Sp. z oo ma przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Według twierdzeń skargi kasacyjnej błąd popełniony przez organy administracyjne w postępowaniu zwykłym nie powinien być sanowany przez Sąd Administracyjny. Wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do możliwości uznania za stronę C. Sp. z oo, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 6 Prawa budowlanego, gdyż o ochronie uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić tylko wówczas, gdyby zostały naruszone konkretne przepisy prawa. Działka C. Sp. z oo nie graniczy bezpośrednio z inwestycją a to wyłącza możliwość potraktowania tego podmiotu jako strony postępowania. Na tej podstawie wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia. W szczególności chybione są te wywody skargi kasacyjnej, które podnoszą zarzut naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt. 2, art. 127 i art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Jeśli nawet pominąć, że nie wiadomo o który z § art. 127 kpa chodzi w sprawie, to powołane w skardze kasacyjnej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania przed Sądem Wojewódzkim i nie stanowiły podstawy wyrokowania. Sąd Wojewódzki bowiem orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Jeśli natomiast odczytywać te zarzuty jako kwestionowanie stanowiska Sądu Wojewódzkiego, uznającego za trafne ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji, co wynika z dalszych wywodów wnoszącego skargę kasacyjną, to wywodów tych nie można podzielić. Wprawdzie zgodzić się należy z wywodami skargi kasacyjnej, że przymiot strony nie wynika z rozstrzygnięcia organu, który dopuścił dany podmiot do udziału w sprawie, lecz ze stosunku prawnego (konkretnego przepisu prawa), jednakże wnoszący skargę kasacyjną nie dostrzega, że ta okoliczność również nie stanowiła podstawy wyrokowania. Przeciwnie, w obszernych rozważaniach Sąd Wojewódzki powołał się raport oddziaływania inwestycji na środowisko, na prowadzone prace budowlane, które mogły spowodować zakłócenia spływu wód opadowych i gruntowych a także na brak uzgodnień obsługi komunikacyjnej inwestycji na czas budowy. Uszło także uwadze wnoszącego skargę kasacyjną powołanie się przez Sąd Wojewódzki na fakt zaliczenia inwestycji do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaś w takiej sytuacji inwestycja może oddziaływać także na nieruchomości nie sąsiadującą bezpośrednio z inwestycją. Te zatem okoliczności, jak to przyjął Sad Wojewódzki, wskazują na interes prawny C. Sp. z oo, a w konsekwencji na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tych warunkach odmienne wywody skargi kasacyjnej uznać należy za dowolną polemikę z ustaleniami Sądu Wojewódzkiego

Niezbyt zrozumiałe są te wywody skargi kasacyjnej, które odwołują się do pojęcia przedsiębiorcy oraz utrudnień w prowadzeniu konkurencyjnej inwestycji łącznie ze "specyficznym" kontekstem postępowania (str. 5 skargi kasacyjnej), gdyż tego rodzaju ustaleń brak jest w zaskarżonym wyroku. Dlatego też bliższe ustosunkowanie się do tych wywodów skargi kasacyjnej jest zbędne.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.