Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2442/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant referent stażysta Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2016 roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej W. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...], z dnia [...] lipca 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. IV Sp. K. oraz W. Sp. z o.o. V Sp. K od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek nr ew. [...] i [...] we wsi K., gmina P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W. Sp. z o.o. IV Spółka Komandytowa oraz W. Sp. z o.o. V Spółka Komandytowa wnioskiem z 17 marca 2016 r. wystąpiły o ustalenie warunków zabudowy dla terenu położonego we wsi K., obejmującego działki nr ew. [...] i [...] o powierzchni 0,3147ha, załączając do wniosku 1 egz. kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, wypisy z rejestru gruntów oraz warunki dostawy energii elektrycznej.

Wójt Gminy P. decyzją z [...] maja 2016 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując, że działka, na której planowana jest zabudowa, położona jest w obszarze charakteryzującym się niewielkim stopniem zagospodarowania. Teren objęty analizą jest terenem rolnym, niezabudowanym wzdłuż drogi publicznej, z której odbywać się będzie wjazd na działkę. Istniejąca zabudowa zlokalizowana jest wyłącznie wzdłuż drogi krajowej nr [...]. Stanowi ją działka zabudowana w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Istniejące budynki znajdują się w odległości max 93 m od drogi krajowej. Teren objęty inwestycją zlokalizowany jest w pasie 110-190 m od tej drogi, czyli poza pasem istniejącej zabudowy. Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji stwierdził, że w omawianym przypadku nie zachodzi kontynuacja funkcji dla projektowanej inwestycji, ponieważ nie ma ani jednej działki zabudowanej w odległości od drogi krajowej analogicznej do położenia terenu objętego inwestycją. Planowana zabudowa w obszarze analizowanym nie spełnia warunków realizacji inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Ponadto organ I instancji stwierdził się, że planowana inwestycja realizowana w zakresie objętym wnioskiem nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze prawnie chronionym, ustanowionych w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r. (tj. Dz. U. 2015 poz. 1651 z późn. zm.): działka zlokalizowana na terenie [...] Parku Krajobrazowego oraz na terenie obszaru Natura 2000 [...]. Działka położona jest w strefie [...]. Zgodnie z § 19.1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie ustanowienie planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego: "Dla stref [...] nie dopuszcza się realizacji nowych obiektów budowlanych nie związanych z ochroną przyrody, bezpieczeństwem publicznym oraz niezbędną obsługą terenów zainwestowanych i planowanych do zainwestowania wyznaczonych w opracowaniach planistycznych obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w tym budowy nowych zbiorników retencyjnych i stawów hodowlanych ". Obszar inwestycji nie jest położony na terenach zmeliorowanych. W przypadku występowania w obszarze objętym niniejszą decyzji urządzeń melioracji wodnych przy podejmowaniu jakichkolwiek działań należy przestrzegać przepisów ustawy Prawo Wodne z 18 lipca 2001r. (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 469 z późn. zm.). Urządzenia melioracji wodnych będące w kolizji z projektowaną zabudową, należy przebudować lub dokonać ich likwidacji zgodnie z przepisami ustawy Prawo Wodne z 18 lipca 2001 r.

Tym samym organ I instancji uznał, że nie jest spełniony wymóg art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o konieczności łącznego spełnienia przez nową zabudowę warunków ww. ustawy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyły W. Sp. z o.o. IV Sp. K. oraz W. Sp. z o.o. V Sp. K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie wskazało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe po pełnieniu warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.), dalej u.p.z.p, co oznacza, że nie spełnienie przynajmniej jednego warunku wymienionego w tym przepisie powoduje wydanie decyzji odmownej ustalenia warunków zabudowy.

Z analizy materiału dowodowego w ocenie Kolegium wynika, że nie został spełniony warunek określony w pkt 5 w/w artykułu. Działki ew. nr [...] i [...] z obrębu K. znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Położona jest w całości w strefie [...].

Zgodnie z art. 17 ust. 1a pkt a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) w parku krajobrazowym w strefach, o których mowa w art. 20 plan ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego ust. 4 pkt 7, dla terenów nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza się zakazy lokalizowania nowych obiektów budowlanych.

Stosownie natomiast do § 19 ust. 5 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego dla strefy [...] w gminie P. dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalna powierzchnia działki wynosi 2 500 m², a preferowana powierzchnia biologicznie czynna 90%. Natomiast działki objęte wnioskiem mają powierzchnię poniżej 2 500 m2, a więc nie jest możliwa realizacja na nich przedmiotowej inwestycji, gdyż jest to niezgodne z przepisami ww. rozporządzenia. Ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji byłoby niezgodne z art. 17 ust. 1a pkt a ustawy o ochronie przyrody w związku z § 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego.

Dlatego też, w ocenie Kolegium, skoro nie zostały spełnione wszystkie warunki ustalenia decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należało odmówić ich ustalenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosła W. Sp. z o.o. IV Spółka Komandytowa. Skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z § 19 ust 1 Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego dla stref [...] nie dopuszcza się realizacji nowych obiektów budowlanych nie związanych z ochroną przyrody, bezpieczeństwem publicznym oraz niezbędną obsługą terenów zainwestowanych i planowanych do zainwestowania wyznaczonych w opracowaniach planistycznych obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w tym budowy nowych zbiorników retencyjnych i stawów hodowlanych, z zastrzeżeniem ust 2 pkt 3.

Jednocześnie na podstawie § 18 ust 2 w/w rozporządzenia nową zabudowę należy lokalizować wyłącznie w granicach obszarów wyznaczonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, a także obszarów wskazanych w ust 9 oraz w § 19 ust. 7 pkt 2, ust. 25, 26 i 27 rozporządzenia, o ile lokalizacja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi.

W oparciu o § 18 ust. 3. w/w rozporządzenia akceptuje się kierunki zagospodarowania przestrzeni określone w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia. Działki nr ew. [...] i [...] położone są w strefie [...]. Obszar ten został objęty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zatwierdzoną Uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z [...] marca 2006 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. działki wymienione we wniosku położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usług nieuciążliwych, drobnej wytwórczości, usług użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz usług sportu i rekreacji o symbolu MU.

Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. dla strefy [...] w gminie P.: 1) dla terenów wyznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej we wsi K. ustala się:

dla zabudowy rekreacji indywidualnej minimalna powierzchnia działki wynosi 2 500 m², a powierzchnia biologicznie czynna 90%,

dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalna powierzchnia działki wynosi 2 500 m², a preferowana powierzchnia biologicznie czynna 90%,

zaleca się grodzenie działek żywopłotami z lokalnych gatunków drzew i krzewów,

zaleca się zagospodarowanie działki roślinnością typową dla otaczających terenów

W § 19 ust 5 ww. rozporządzenia określone zostały ograniczenia obowiązujące w strefie [...]. Nie został natomiast wprowadzony całkowity zakaz tworzenia zabudowy mieszkaniowej. Przepis wprowadza jedynie kilka ograniczeń związanych z minimalną powierzchnią biologicznie czynną oraz minimalną powierzchnią działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Skarżąca Spółka zakwestionowała również stanowisko Kolegium, że nieruchomości objęte wnioskiem mają powierzchnię mniejszą niż minimalna powierzchnia wymagana dla strefy [...] (min. powierzchnia wynosi 2500 m2). Nie jest to zgodne z prawdą, ponieważ wniosek o warunki zabudowy złożony został na dwie nieruchomości, których łączna powierzchnia wynosi 3147 m2 (nr ew. [...] -1574 m2 oraz [...]- 1573 m2). Działka budowlana może składać się z kilku działek gruntu, a zatem pojęcia "działka budowlana" i "działka gruntu" nie są zwrotami synonimicznymi. Działka gruntu jest pojęciem szerszym niż działka budowlana. Działka budowlana może obejmować kilka działek gruntu (działek w rozumieniu ewidencyjnym, czy geodezyjnym), a tym samym inwestor może objąć projektem 2 działki gruntu, wskazując, że jest to w tym przypadku jedna działka budowlana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 778, ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji brak było na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy była ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

W przedmiotowej sprawie na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., organ wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej. Wyniki przeprowadzonej analizy wskazują, że działki nr ew. [...] i [...] we wsi K. nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dostęp do drogi publicznej, tj. drogi krajowej nr [...], zapewniony jest przez działkę nr ew. [...], stanowiącą ogólnodostępną drogę wewnętrzną będącą własnością gminy oraz przez działkę nr ew. [...], stanowiącą drogę wewnętrzną będącą własnością wnioskodawcy.

Z powyższego wynika, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., to dostęp do drogi krajowej nr [...] poprzez drogi wewnętrzne stanowiące działki nr ew. [...] i [...].

Wobec powyższego niezrozumiałe jest, że dla określenia cech i funkcji kształtowania zabudowy oraz cech zagospodarowania terenu, w analizie przyjęto, że w obszarze analizowanym wzdłuż drogi publicznej – działki nr ew. [...], będącej własnością gminy, występują wyłącznie tereny rolne niezabudowane.

W analizie działka nr ew. [...] raz jest określana jako droga wewnętrza, a raz jako droga publiczna, co jest niedopuszczalne. Definicja drogi wewnętrznej zawarta jest w art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem drogą wewnętrzną jest każda droga niezaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych i niezlokalizowana w pasie drogowym tych dróg. Podział wszystkich dróg ma zatem charakter dychotomiczny – droga może być albo publiczna, albo wewnętrzna. Jeżeli działka nr ew. 100 jest drogą wewnętrzną to nie ma znaczenia dla określenia cech i funkcji planowanej zabudowy, że wzdłuż tej działki występują wyłącznie tereny rolne niezabudowane.

Z analizy wynika również, że w analizowanym obszarze zabudowa zlokalizowana jest wzdłuż drogi krajowej nr [...]. Stanowi ją działka zabudowana w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Istniejące budynki znajdują się w odległości max 93 m od drogi krajowej. Teren objęty inwestycją zlokalizowany jest ok. 110 m od tej drogi, czyli poza pasem istniejącej zabudowy.

Z załącznika graficznego nr 3 do analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowana działka nr ew. [...], która graniczy z działką inwestycyjną nr ew. [...] i [...]. Zarówno działka nr ew. [...], jak i działka inwestycyjna nr ew. [...] i [...] dostępne są z tej samej drogi publicznej – drogi krajowej nr [...], co wskazuje, że można przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie należy wskazać, że organ I instancji nie wyjaśnił z czego wynika zakaz zabudowy poza pasem 93 m od drogi krajowej nr [...].

Orzekające w sprawie organy uznały również, że w sprawie nie jest spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, w tym przypadku z art. 17 ust. 1a pkt a ustawy o ochronie przyrody w związku z § 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy.

W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz w granicach obszaru Natura 2000 [...].

Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, ze zm.) są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000.

Organy orzekające w sprawie uznając, że planowana inwestycja narusza przepisy rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego w zakresie zakazów obowiązujących w [...] Parku Krajobrazowym i braku możliwości zastosowania odstępstw od tych zakazów w stosunku do planowanej inwestycji, naruszyły obowiązek uzgodnienia projektu decyzji z wyspecjalizowanym organem, tj. regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i wkroczyły w kompetencje tego organu.

Wobec powyższego, należy uznać, że w zakresie wyżej wskazanym została nieprawidłowo przeprowadzona analiza zagospodarowania obszaru oraz projekt decyzji nie został przedstawiony do uzgodnienia zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.

Uchybienia te wskazują na zasadność skargi i konieczność powtórzenia postępowania administracyjnego w sprawie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.