Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1925/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 26,  art. 27
journal: Dz.U. 1991 nr 88 poz 400
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008r. sprawy ze skargi M. Ś. i T. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania czynności w celu poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej budynku I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1925/07

UZASADNIENIE

Komendant Rejonowy Państwowej Straży Pożarnej w W. decyzją nr [...] działając na podstawie art. 26 ust 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. nr 88, poz. 400 ze zm. ) w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych w dniu [...].11.1997r w budynku mieszkalnym przy ul. N. [...] w W., nakazał S. S. zam. w W., przy ul. N. [...] wykonanie do dnia [...].12.1997r obowiązków polegających na:

1. usunięciu z klatki schodowej materiałów palnych oraz innych przedmiotów

utrudniających ewakuację ( § 4 ust 1 pkt 10 Rozporządzenia Ministra Spraw

Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992r w sprawie ochrony przeciwpożarowej

budynków, innych obiektów budowlanych i terenów - Dz. U. nr 92, poz. 460 oraz Dz. U. z 1995r, nr 102, poz 507 )

2. zapewnieniu możliwości natychmiastowego dostępu do wyjścia na dach ( § 4

ust 1 pkt 11 w/w rozp. MSW w związku z § 251 ust 1 Rozp. MGPiB z dnia

14.12.1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 1995r, nr 10, poz. 46 oraz Dz. U. z 1996, nr 45, poz. 200).

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w W. po rozpatrzeniu odwołania S. S. decyzją z dnia [...] lutego 1998r znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości pkt 2 zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego zapewnienie wyjścia na dach od wewnątrz budynku mieszkalnego trzykondygnacyjnego pozostaje bez związku z zapewnieniem warunków ewakuacji z budynku.

W świetle przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zapewnienie wyjścia na dach związane jest z warunkami użytkowymi budynku i może ułatwić prowadzenie ewentualnych działań ratowniczo -gaśniczych.

Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że problem ograniczenia dostępu do pomieszczeń pralni i suszarni znajdujących się na strychu stanowi uciążliwość, której rozpatrzenie nie leży w kompetencji organów ochrony przeciwpożarowej.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. Ś. i T. K. - współwłaściciele budynku.

Skarżący domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji podnosząc, że zainstalowanie krat pomiędzy drugą, a trzecią kondygnacją przez S. S. trzeciego współwłaściciela budynku stwarza zagrożenie dla swobodnej ewakuacji w przypadku pożaru poprzez strych i dach budynku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi co oznacza, że może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które zostały przytoczone, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie.

W rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w W. w sposób rażący naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy stosując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie pierwszej instancji.

Tymczasem organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości pkt 2 zaskarżonej decyzji nie rozstrzygając sprawy pod względem merytorycznym (co do jej istoty).

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w W. uchylając decyzję organu I instancji w pkt 2, jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do częściowego uchylenia decyzji organu I instancji jest nieważna.

Organ odwoławczy obowiązany był rozpatrzyć sprawę ponownie już rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji.

Oznacza to,że organ odwoławczy powinien rozstrzygnąć sprawę również w części dotyczącej pkt 1 zaskarżonej decyzji, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w tej właśnie części, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji.

Uznając, iż zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem art.138 § 1 pkt 2 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.