Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1173/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1,  par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia [...] nr [...], II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego J. P. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 20 lipca 2017 r. do Dyrektora Zakładu Karnego w G. wpłynął wniosek R. P. z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej

o treści: "udostępnić listę obecności M. O. w okresie od 1.01.2017 r.

do 30.06.2017 r., zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej". Wnioskodawca wniósł o przesłanie mu żądanej informacji drogą pocztową.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną z powołaniem się na przepisy art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), Dyrektor Zakładu Karnego w G. odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację publiczną, ale prawo do tych informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych. W ocenie organu, funkcjonariusz, którego wniosek dotyczył, nie współuczestniczył w wykonywaniu funkcji publicznej, nie wykonywał w tym okresie obowiązków nawet z wąskiego zakresu kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, nie współdecydował o sytuacji prawnej innych osób, ani nie dysponował środkami publicznymi. W związku z tym jego dane osobowe nie są danymi publicznymi, ponieważ nie mają związku z wykonywaniem funkcji publicznej.

W odwołaniu od tej decyzji R. P. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieudostępnienie informacji publicznej związanej z zakresem działania organu władzy publicznej, a także naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia. Podniósł także, że funkcjonariusz Służby Więziennej M. O. pełnił funkcje publiczne, albowiem współdecydował o sytuacji prawnej innych osób, zasiadając w komisjach penitencjarnych zgodnie z art. 76 § 1 K.k.w., za co pobierał wynagrodzenie, a są to środki publiczne. Nie można zatem mówić, iż funkcjonariusz ten nie posiada zakresu obowiązków i kompetencji związanych z funkcją publiczną.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządowych, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5 ww. ustawy.

Właśnie zastrzeżenie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej powoduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom, w szczególności ograniczeniom określonym w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy ), a także ze względu m.in. na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Tajemnicą ustawowo chronioną jest m.in. tajemnica danych osobowych określona w art. 51 Konstytucji, który stanowi, iż "nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby" oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (...). Należy zatem uznać, że ujawnianie informacji o osobach pełniących funkcję publiczną jest możliwe tylko w zakresie, w jakim informacja ma związek z pełnioną funkcją, zaś ujawnianie informacji o innych osobach podlega ograniczeniom przewidzianym w ustawie o ochronie danych osobowych oraz ograniczeniom ze względu na ochronę prywatności.

Przechodząc do wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" organ II instancji wskazuje, że ustawa o dostępie do informacji publicznej pojęcia tego nie definiuje, jednak ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, kiedy mamy do czynienia z osobą pełniącą funkcje publiczne i mające związek z pełnieniem tych funkcji.

Doktryna i judykatura stoją na stanowisku, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie ten, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta, ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż interpretując na gruncie niniejszej sprawy pojęcie "osoby sprawującej funkcje publiczne" należy też przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05 ), gdzie Trybunał uznał, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Ustalenie, czy dana funkcja jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Trybunał stwierdził też, że do funkcji publicznych należą takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które nie mają charakteru decyzyjnego.

Trybunał podkreślił nadto, że wkroczenie w sferę prywatności osób pełniących funkcje publiczne musi być zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego, pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną oraz nie może mieć na celu wyłącznie zaspokojenie czystej potrzeby sensacji po stronie odbiorców tej informacji. Uznał także, że informacje nie mogą - co do swej natury i zakresu - przekreślać sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego.

Mając na względzie rozpatrywaną sprawę, nie ulega wątpliwości, że w zakresie żądania wnioskodawcy znalazły się dane osobowe funkcjonariusza, który z uwagi na zajmowane stanowisko służbowe - strażnika w dziale ochrony, nie pełni funkcji publicznej i nie ma związku z tymi funkcjami, w związku z czym udostępnienie żądanych we wniosku informacji, stanowiłoby naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ odwoławczy, przywołał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 marca 2006 r. (sygn. II SAB/Sz 80/2005 ) w sprawie odmowy udostępnienia informacji na temat wynagrodzenia strażnika miejskiego, gdzie sąd stwierdził, że odmowa udostępnienia takiej informacji może zaistnieć wyłącznie w przypadku wniosku dotyczącego konkretnej osoby o określonych personaliach, a nie pracownika na określonym stanowisku.

Dlatego też, mając na uwadze powyższe rozstrzygniecie sądu, organ odmówił udostępnienia danych, które w sposób jednoznaczny związane są z konkretnym funkcjonariuszem, albowiem w ocenie organu stanowiłoby to naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa do prywatności funkcjonariusza.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, a także o uchylenie decyzji wydanej

w I instancji oraz o zobowiązanie organu do podjęcia działań zgodnych z ustawą

o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego funkcjonariusz Służby Więziennej, którego wniosek dotyczył, jest funkcjonariuszem publicznym, a dokument, którego udostępnienia żąda, zawiera informację publiczną i dotyczą sfery faktów, zatem powinien zostać mu udostępniony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji..

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że nie ma racji skarżący, iż żądana informacja powinna zostać mu udostępniona. Jest to wprawdzie informacja publiczna, ale treść art. 5 ustawy powoduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom określonym w ustawie o ochronie informacji niejawnych, oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także z uwagi na prywatność osoby fizycznej.

W piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2018 r., sporządzonym przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego, podtrzymano zarzuty i wnioski skargi. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący miał prawo do uzyskania informacji, której mu odmówiono. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji RP regułą jest prawo do informacji, a wyjątkiem jest ograniczenie tego prawa. Prawo do informacji jest prawem każdego, realizowanym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, oraz zasady i tryb udostępniania tej informacji. Dyrektor Zakładu Karnego jako organ władzy publicznej jest podmiotem, zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa mu na to zezwalają. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy, a zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej lub wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty z nimi związane.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, nie ulega wątpliwości, że wskazany we wniosku funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym i w tym zakresie pełni funkcje publiczne, dlatego wyłączenia wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy

o dostępie do informacji publicznej go nie dotyczą. Zgodnie bowiem z art. 115 § 17

pkt 7 Kodeksu karnego funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym i to bez względu na zajmowane stanowisko w jednostce penitencjarnej. Obowiązkiem organu zobowiązanego do udzielenia informacji jest udzielenie informacji o każdym, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeśli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji.

Cechą wyróżniającą funkcjonariuszy publicznych jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W rezultacie, jeżeli określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, czyli co najmniej w wąskim zakresie ma kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej, jest osobą pełniącą funkcje publiczne.

Status i zadania Służby Więziennej normuje ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r.

o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy Służba Więzienna realizuje

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 557 ze zm.) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

Kwestie związane z czasem służby funkcjonariuszy Służby Więziennej normuje art. 120 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że czasem służby jest czas, w którym funkcjonariusz pozostaje w dyspozycji przełożonego w jednostce organizacyjnej lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania zadań służbowych, w tym również związanych z uczestnictwem w szkoleniu lub doskonaleniu zawodowym oraz odbywaniem podroży służbowych. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej w jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne karty ewidencji obecności funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz ewidencję przedłużonego czasu służby. Informacja o czasie pracy funkcjonariusza Służby Więziennej w zakładzie karnym nie korzysta z ochrony prywatności, bowiem osoby te nie są tam obecne w celach prywatnych, ale pełnią służbę państwową w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Informacja o czasie pracy funkcjonariusza Służby Więziennej jest więc informacją publiczną, ponieważ jest związana z pełnieniem przez te osoby funkcji publicznych. Informacje których żąda skarżący dotyczą organizacji i funkcjonowania Służby Więziennej oraz trybu działania jej funkcjonariuszy, mają więc charakter publiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należało, że jest ona wadliwa i podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Okolicznością niesporną w sprawie jest, iż adresat wniosku inicjującego postępowanie, jako organ administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym

do udostępniania informacji publicznej w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, zwanej dalej "u.i.d.p.". Niesporne też jest, że informacja będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał sam organ.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się zatem do oceny, czy funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy zatem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

W świetle ww. przepisu, jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może być ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 5

ust. 2 u.d.i.p., odmawiając udostępnienia wnioskowanej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, bowiem funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ww. przepisu.

Powyższe wynika z treści art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), który stanowi, że: "funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko winnej instytucji państwowej, 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową,

9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe".

W przytoczonym przepisie wprost wskazano funkcjonariusza Służby Więziennej, jako osobę pełniącą funkcję publiczną. Nie ma zatem potrzeby dokonywania rozważań jaki jest zakres obowiązków funkcjonariusza i czy w ich ramach wykonuje wyłącznie czynności usługowe. Rozważania takie dotyczyć mogą osób wskazanych w przepisie art. 115 § 19 Kodeksu karnego, zgodnie z którym: "osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową".

Dodatkowo wskazać można, że nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zaznacza się w niej,

że katalog z art. 115 § 13 Kodeksu karnego ma charakter jedynie podstawowy

i niewyczerpujący. Zauważa się tam, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną.

W doktrynie zwrócono też uwagę, że nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej

a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego odnosi się to np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (wyroki NSA z dnia: 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; 6 lutego 2015 r., I OSK 650/14; 4 lutego 2015 r., I OSK 531/14; 11 grudnia 2014r., I OSK 213/14; czy osób ubiegających się o miejsce w służbie publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13, "Monitor Prawniczy" 2015, nr 5) – pozostają one wszak w związku materialnym, a nie formalnym z władzą publiczną, realizacją funkcji (zadań) publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca

2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, dostępny w Internecie).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że informacja dotycząca udostępnienia listy obecności wskazanego we wniosku funkcjonariusza za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. należy do zakresu przedmiotowego u.d.i.p. i nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej w trybie art. 5 ust.2 u.d.i.p. Lista taka nie odnosi się do sfery prywatnej funkcjonariusza, a ma ścisły związek z pełnioną przez funkcjonariusza służbą publiczną.

Podsumowując stwierdzić zatem należy, iż funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego, a zatem wnioskowana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i pozostaje w związku z pełnioną przez tą osobą funkcją publiczną w ramach struktury organizacyjnej podmiotu realizującego nałożone na niego zadania publiczne. W myśl art. 2 ust.1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, Służba Więzienna realizuje zadania w zakresie wykonywana tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności, natomiast zgodnie z art. 135 ust. 1 tej ustawy, w jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne karty ewidencji obecności funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz ewidencję przedłużonego czasu służby. Dokument ten pozostaje zatem w ścisłym związku z pełnioną przez funkcjonariusza służbą publiczną.

Skarżący nie domaga się ujawnienia prywatnych danych związanych

z zatrudnieniem danego pracownika, czy jego sytuacją rodzinną, lecz informacji dotyczących pełnienia służby przez funkcjonariusza Służby Więziennej, czyli informacji związanych z wykonywaniem przez jednostkę zatrudniającą funkcjonariusza określonych przepisami prawa funkcji publicznych, co podlega kontroli społecznej w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres informacji, której udostepnienia domaga się skarżący nie stanowi niedozwolonej ingerencji w strefę życia prywatnego funkcjonariusza. Organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie miał zatem podstaw do ograniczenia udostępnienia żądnej informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Obliguje to Sąd do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji ze względu na naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, obawy organów obu instancji, jako organów odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie służby więziennej, związane z gromadzeniem przez pensjonariusza zakładu karnego różnorodnych informacji dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy Zakładu Karnego, w którym wnioskodawca odbywa karę pozbawienia wolności (Sądowi z urzędu wiadome jest, iż skarżący domagał się takich i podobnych informacji w odniesieniu do kilkunastu funkcjonariuszy) nie są pozbawione racji i podstaw, jednakże nie mogą być one wzięte pod uwagą przez Sąd rozpatrujący niniejszą skargę na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są to raczej wnioski de lege ferenda, które organy służby więziennej winny skierować do ustawodawcy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ zobowiązany będzie natomiast uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną w niniejszej sprawie.

O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy w zw. § 2 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).