Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 10/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 149 § 2, art 187 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 75/13 w zakresie niewymierzenia grzywny w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Kształtowania Środowiska i Rolnictwa Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić P. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w pkt. 2 wyroku z 13 listopada 2013 r. orzekł o niewymierzeniu organowi grzywny. W uzasadnieniu wskazał, że art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.: dalej: p.p.s.a.) nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. Zaniechanie organu, choć oczywiste, nie wymaga dyscyplinowania organu poprzez wymierzanie grzywny, z czym zgodził się sam skarżący, który w skardze wnosił o niewymierzenie organowi grzywny z urzędu.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł P. B. Wniósł o:

– odroczenie rozpoznania sprawy i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następującego zagadnienia prawnego: "Czy orzeczenie w przedmiocie wymierzenia grzywny, wydane w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest akcydentalnym postanowieniem, na które przysługuje zażalenie – zgodnie z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a., czy też orzeczenie to stanowi integralną część wyroku, od którego przysługuje skarga kasacyjna – stosownie do treści art. 173 § 1 in principio p.p.s.a.?";

– uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a., jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przy rozpoznawaniu zażalenia nie wyłoniło się zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości. Nie ma więc potrzeby przedstawiania do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego żadnego zagadnienia prawnego. Taka ocena wynika ze stanowiska Sądu przedstawionego poniżej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest, między innymi, ukaranie grzywną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o ukaraniu grzywną. Nie przysługuje zaś na inne postanowienia w tym przedmiocie – na przykład na postanowienie o niewymierzeniu organowi grzywny. W związku z tym, zażalenie P. B. podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 oraz art. 232 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.