Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 2759/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Roman Ciąglewicz Sędzia WSA - Daria Sachanbińska Asesor sądowy - Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy - Dorota Idczak po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. M. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], podjęte na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, iż decyzję strona otrzymała w dniu 26 września 2000 r., natomiast odwołanie wniesione zostało w dniu 10 września 2001 r., a zatem po upływie 14 dniowego terminu wynikającego z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano ponadto, iż jako uzasadnienie przywrócenia terminu strona podała, że została wprowadzona w błąd przez Powiatowy Urząd Pracy Filia w G., jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających swoje twierdzenia oraz umożliwiających ustalenie zachowania terminu określonego w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie J. M. wniósł o jego uchylenie, podnosząc, że o fakcie, iż spełnia warunki do uzyskania wyższego zasiłku dowiedział się z decyzji Wojewody [...] z dnia 28 sierpnia 2001 r., która dotyczyła jego żony. Zarzucił, że treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że miałby udać się do urzędnika, który wprowadził go w błąd i poprosić o potwierdzenie tego w pisemnym oświadczeniu. Argumentował, iż nie jest zrozumiałym "po co te wszystkie pisma" skoro ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu "wyraźnie precyzuje co się komu należy".

Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi i - podtrzymując dotychczasową argumentację – dodatkowo wskazał, że skarżący był prawidłowo powiadomiony o terminie do wniesienia odwołania, a nadto z treści odwołania wynika, iż był świadomy, że osobom zamieszkałym na obszarze gminy G. przysługuje zasiłek przedemerytalny w wysokości 160%, gdyż po otrzymaniu decyzji przyznającej zasiłek w wysokości 120% udał się do Urzędu Pracy z interwencją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt jest zgodny prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten bada prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy rozważenia wymaga, czy Wojewoda [...], orzekając o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, orzekł nie sprzecznie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury administracyjnej, w szczególności art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej Kpa, a nadto art. 124 Kpa, wskazującego jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie postanowienia. Należy przy tym mieć na uwadze, że w odniesieniu do postanowień, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, wymogiem wynikającym z art. 124 § 2 Kpa jest uzasadnienie faktyczne i prawne. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu, natomiast brak podania w uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia dokonanie oceny legalności na etapie postępowania sądowego, a nadto - wobec niemożności poznania przez stronę motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia - może być powodem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1999 r., sygn akt. III SA 1756/99, System Informacji Prawnej LEX nr 47228).

Zgodnie z art. 58 Kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynność, dla której określony był termin. Rozpoznając prośbę o przywrócenie terminu organ odwoławczy powinien podjąć czynności niezbędne do jednoznacznego ustalenia, jaka była przyczyna uchybienia terminu, czy przeszkoda powstała w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności oraz czy trwała po jego upływie aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W szczególności powinien wezwać stronę, aby okoliczności te wykazała w celu przekonania organu administracyjnego, że przyczyna opóźnienia w podjęciu przez nią czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania nastąpiła bez jej winy. Ocena okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy strony jest zatem podstawową przesłanką podlegającą ocenie organu administracyjnego, przy czym przepisy Kpa nie przewidują w zakresie dokonywania tej oceny przez organy administracji państwowej żadnych ograniczeń, stąd przy ocenie winy należy przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. B Adamiak w: B.Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 295-297).

Jak wynika z treści skargi oraz treści odwołania, skarżący nie kwestionuje, że wniósł odwołanie po ustawowym terminie, uzasadniając prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania faktem, że został wprowadzony w błąd w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. Filia w G., gdzie udał się "z reklamacją".

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy powołał się jedynie na fakt, iż prośba w tym przedmiocie złożona została po upływie terminu i nie zostały przedstawione żadne dowody potwierdzające okoliczności dotyczące uchybienia terminu. W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że organ odwoławczy nie ocenił podawanych przez J. M. okoliczności pod kątem braku jego winy w niedotrzymaniu terminu, zachowania należytej staranności, a co za tym idzie - istnienia przeszkody do wniesienia środka zaskarżenia, co stanowi naruszenie art. 58 § 1 Kpa. Z tego względu treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów wynikających z art. 124 § 2 Kpa, co powoduje, że brak jest możliwości dokonania należytej oceny legalności tego postanowienia.

W rozpatrywanej sprawie zauważyć również trzeba, że próba dokonania oceny winy odwołującego się została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, a zatem na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, które nie należy już do postępowania administracyjnego przed organami administracyjnymi, i z tego względu nie może być traktowana jako jego uzupełnienie.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270), orzeczono, jak w sentencji.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.