Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1876/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. S., Z. B., B. B., E. G. i W. G., S. P., S. S. i L. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1-5 i art. 12 ust. 1 -3 i ust. 4 pkt 1 oraz art. 19 i 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku P. -granica powiatu [...] (od km 324+772 do km 379+110) z wyłączeniem odcinka W. – T. (od km 346+803,80 do km 357+700) oraz zatwierdził na potrzeby ww. inwestycji projekty podziału nieruchomości zgodnie z zamieszczonym w decyzji wykazem.

Organ stopnia wojewódzkiego wskazał, że ustalone decyzją linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości, określił termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń objętych liniami rozgraniczającymi teren na dzień 30 września 2008 r. oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wskazania lokali zamiennych w terminie objęcia nieruchomości w posiadanie, jeśli zachodzi taka sytuacja.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. skutecznie wnieśli J. i T. C., E. i W. G., P. K., "[...] sp. z o.o., S. S. i L. K. współwłaściciele firmy P. s.c, J. S., A. i W. K., S. P., T. M., mieszkańcy wsi S., B. B., J. J., P. T., S. G., Z. B., A. S., R. J., A. Z., S. i E. P. oraz K. i G. S.

J. i T. C. wnieśli o ustalenie i wypłatę odszkodowania za zajętą część nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zaproponowali, aby zmienić profil drogi przechodzącej przez ich posiadłość, w wyniku czego byłaby możliwość pozostawienia części stanowiącej ich własność działki o nr ew. [...], obręb [...], Miasto P., na której znajduje się altana oraz budynek gospodarczy, w którym hodowane są gołębie. Odwołujący się zaproponowali, aby pod

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

drogę dojazdową do działek położonych przy drodze krajowej nr [...] zabrać z ich

nieruchomości tylko niezbędne minimum powierzchni.

E. i W. G. nie wyrazili zgody, by na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wydzielona powierzchnia ich działki nr [...] wynosząca 0,0714 ha, ze stojącym na niej wybudowanym domem mieszkalnym, w którym zamieszkują, stała się bez ich zgody i podania wartości, własnością Skarbu Państwa.

P. K. przedstawił wątpliwości co do podstawy i sposobu ustalenia oraz wypłaty odszkodowania za zajęty pod drogę grunt. Zaproponował, aby w przypadku braku możliwości pominięcia jego gruntów, wykupiono jego dom z przynależnymi gruntami.

[...] sp. z o. o. stwierdziła, że w wyniku decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. poniesie szkody w wysokości ok. 600 000,00 PLN netto.

S. S. i L. K. stwierdzili, że decyzja Wojewody [...] narusza prawo, poprzez nieuwzględnienie w niej sytuacji faktycznej ich nieruchomości, zabudowanej stacją benzynową i obiektem handlowo-usługowym, pozbawiając ich dostępu do drogi krajowej w sposób dowolny, nie poparty żadnymi argumentami. Zakwestionowanej decyzji zarzucili brak uzasadnienia wymaganego przepisem art. 107 k.p.a. Podnieśli, że nie wiadomo dlaczego organ stopnia wojewódzkiego uznał, iż ich nieruchomość ze znajdującymi się na niej obiektami jest zbyt blisko innych tzw. MOP, a nie na przykład inne MOP, są zbyt blisko ich nieruchomości.

Odwołujący się zrzucili również przedmiotowej decyzji naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ nie wynikają z niej wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zakwestionowali pkt 7. decyzji Wojewody [...], który stanowi o tym, iż należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym dostęp do drogi publicznej. Zdaniem odwołujących się, Wojewoda [...] jest niekonsekwentny, ponieważ w wydanej decyzji powołał się na Prawo budowlane, które ma znaczenie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie o ustaleniu lokalizacji drogi oraz pisał o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, jednocześnie pozbawiając nieruchomość skarżących tego dostępu. Odwołujący się poinformowali, że dostęp ten istnieje od 2000 r. i jest uzgodniony postanowieniem z dnia [...] marca 2000 r. i decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., wydanymi przez GDDKiA Oddział [...], Biuro w [...].

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

S. S. i L. K. poinformowali również, że w kwestionowanej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że nie przesądza ona o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, w tym o zjazdach do poszczególnych nieruchomości, a jedynie zobowiązuje inwestora, aby projekt budowlany był zgodny z przepisami dotyczącymi dróg publicznych. Według odwołujących się, w kwestionowanej decyzji przemilczano warunek wynikający z przepisów prawa budowlanego, iż pozwolenie na budowę musi być zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi. Tak więc, jeżeli w decyzji lokalizacyjnej wskazano na konieczność likwidacji dostępu ich nieruchomości do drogi krajowej, to jest to szczegółowe rozwiązanie techniczne, przesądzające rozważanie tej kwestii przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Odwołujący się wskazali, iż w kwestionowanej decyzji nie uwzględniono faktu, że ich nieruchomość zabudowana jest w części stacją benzynową, wskutek czego, po zlikwidowaniu do niej dojazdu do drogi krajowej, nie będzie możliwe zaadaptowanie jej do innego rodzaju działalności.

Stwierdzili ponadto, że w pkt 4.8 decyzji, Wojewoda [...] zobowiązał inwestora do zapewnienia możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do projektowanego pasa drogowego. Zdaniem odwołujących się, nie określono, w jaki sposób inwestor ma zapewnić taką obsługę ich nieruchomości, ponieważ jeżeli orzeka się o likwidacji dotychczasowego dostępu nieruchomości do drogi krajowej, to w takiej samej szczegółowości powinno się określić, w jaki sposób dostęp ten będzie zapewniony.

Ich zdaniem na inwestorze spoczywa obowiązek, o którym stanowi art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.).

Odwołujący się zarzucili także naruszenie art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez to, że Wojewoda [...] w żaden sposób nie wskazał, czy wydzielenie części ich nieruchomości jest rzeczywiście niezbędne i czy nie można zrealizować tego zamierzenia w taki sposób, który nie będzie skutkował koniecznością zabrania skarżącym części ich nieruchomości.

Odwołujący się zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i wyjaśnienia, dlaczego likwiduje się zjazd do ich nieruchomości, a nie do innych, położonych zbyt blisko nieruchomości skarżących. Ponadto, wnieśli o uwzględnienie argumentacji dotyczącej obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które ich zdaniem,

nie zostały w kwestionowanej decyzji zachowane.

J. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Poinformował, że decyzja o podziale nieruchomości [...] i [...] została uchylona. Na działkach tych, bez zgody i wiedzy odwołującego się, zostały wykonane prace rozbudowy drogi. Ponadto stwierdził, że Wojewoda [...] winien wypłacić odszkodowanie za bezprawne wykonanie inwestycji i wejście na grunt.

A. i W. K. stwierdzili, że decyzja Wojewody [...] jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] i jednocześnie działa na ich niekorzyść. Zakomunikowali, że poczynili plany związane z inwestycją MOP-u. Poinformowali, że są w trakcie rozmów z GDDKiA w związku ze zmianą przebiegu drogi lokalnej na odcinku ich działki o nr ewidencyjnym [...], która mogłaby przebiegać z tyłu ich parceli, nie odcinając jednocześnie od drogi zbiorczo rozprowadzającej przy [...].

Odwołujący się stwierdzili, że z tak usytuowanej drogi lokalnej niezadowolona jest społeczność wsi S., gdyż na odcinku 500 m ma ona 7 ostrych zakrętów, co utrudnia komunikację.

S. P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Nie zgodził się, aby wywłaszczyć nieruchomość bez zgody jego oraz pozostałych współwłaścicieli oraz bez ustalenia odszkodowania za część zajętą pod drogę.

T. M. zwróciła się o informację dotyczącą ceny za przejmowaną na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, a także o informację, kto i na jakich warunkach dokona wyceny. Jednocześnie zażądała przejęcia na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem działki o nr ewid. [...] w całości, ze względu na brak możliwości dalszej jej eksploatacji.

Mieszkańcy wsi S. nie wyrazili zgody na budowę planowanej drogi wewnętrznej w miejscowości S. oraz zwrócili się z prośbą o zmodernizowanie istniejącej obecnie, nieutwardzonej drogi dojazdowej do pól w miejscowości S., w przylegającym do ich działek lesie. Odwołujący się stwierdzili, że wybudowanie obecnie zaprojektowanej drogi będzie dla nich niekorzystne, ponieważ znajduje się na niej 6 zakrętów, a ponadto będzie niemożliwe odśnieżanie jej zimą.

B. B. i Z. B. nie wyrazili zgody na zaproponowany podział ich działek, ze względu na pogorszenie warunków ekologicznych oraz uniemożliwienie rozbudowy gospodarstw. Wyrazili natomiast zgodę na sprzedaż części działek o nr ew. [...] i [...], położonych z drugiej strony drogi.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

J. J. powołał się na przepisy art. 132 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wniósł o uwzględnienie odwołania poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, bądź w części, tj.: przez ustalenie linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji drogowej oraz zatwierdzenie projektów podziału nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi, a wchodzącymi w zakres planowanej inwestycji w nowy sposób, uwzględniający przeznaczenie pod drogę krajową i infrastrukturę towarzyszącą całości działki oznaczonej nr [...] (według stanu nowo projektowanego [...] i [...]).

W przypadku uchylenia decyzji odwołujący się wniósł o wydanie nowej decyzji, uwzględniającej argumenty podane w uzasadnieniu jego odwołania. Stwierdził, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza jego interesy osobiste i zawodowe.

J. J. poinformował, że prowadzi działalność gospodarczą, która stanowi jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny. Zajmowany obecnie przez niego teren jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej, a wypadku jego znacznego okrojenia prowadzenie tej działalności będzie niemożliwe, w związku z czym zmuszony będzie do jej likwidacji w znacznej części, co w zasadniczy sposób pogorszy sytuację jego i jego rodziny.

Odwołujący się stwierdził, że w przedmiotowej decyzji naruszony został art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w części zawierającej wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z tym, że w razie wykupu na rzecz Skarbu Państwa projektowanej części nieruchomości, zostaną zlikwidowane dwa wjazdy na tę nieruchomość.

Odwołujący się zarzucił również naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ po zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości i przejściu znacznej części jego nieruchomości na własność Skarbu Państwa, nieruchomość ta straci dotychczasowe znaczenie gospodarcze.

J. J. zaproponował, stosownie do art. 114 k.p.a., zawarcie ugody uwzględniającej interes publiczny Skarbu Państwa, jak również interes właściciela gruntu, poprzez wykupienie jego działki o nr ewid. [...], o łącznej powierzchni 0,1407 ha w obrębie [...], położonej w P. przy ul. [...]. Skarżący zakomunikował, że w takim stanie rzeczy, środki uzyskane z odszkodowania pozwoliłyby mu na zakup innej nieruchomości, która mogłaby być wykorzystana pod dotychczas prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Takie rozwiązanie, jak

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

stwierdził J. J., w stosunkowo krótkim terminie i bezkonfliktowo pozwoliłoby rozwiązać sprawę, a słuszne interesy stron, byłyby w pełni zaspokojone.

P. T., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję Wojewody [...] w zakresie, w jakim wywłaszczeniem objęte zostały w całości: działki nr [...] i [...] i w częściach: działki [...], [...], [...] i [...] i [...], położone w Gminie C. - obręb [...] - C.

P. T. zakomunikował, że na terenie działek wskazanych w zaskarżonej decyzji znajduje się przedsiębiorstwo, którego dalsze działanie jest uniemożliwione z uwagi na fakt, że główny budynek zasilający działanie przedsiębiorstwa znajduje się na granicy działek nr [...] i [...], czyli jest umiejscowiony w części na działce podlegającej wywłaszczeniu, a w części na niepodlegającej wywłaszczeniu. Odwołujący się poinformował, że nie jest możliwe dalsze prawidłowe wykorzystanie nieruchomości na dotychczasowy cel, jakim jest funkcjonowanie przedsiębiorstwa.

Odwołujący się na podstawie art. 113 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wniósł o objęcie wywłaszczeniem całości terenu, na którym położone jest przedsiębiorstwo.

S. G. stwierdziła, że realizacja części dyspozytywnej przedmiotowej decyzji ma na celu pozbawienie jej części działki, oznaczonej dotychczas numerem ewidencyjnym [...], tj. wydzielenie z niej nowej działki nr [...] o pow. 0,0195 ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...].

Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości albo w części, ustalenie nowego przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji drogowej oraz zatwierdzanie projektów podziału nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi w sposób uwzględniający przeznaczenie całej działki nr [...] w obrębie [...], pod inwestycję. Ponadto, wniosła o wydanie nowej decyzji, uwzględniającej argumentację przytoczoną w uzasadnieniu odwołania.

Odwołująca się poinformowała, że obecnie mieszka w domu, który na skutek uciążliwego ruchu drogowego jest w złym stanie technicznym. Wyraziła obawę, że sąsiedztwo rozbudowanej drogi krajowej nr [...], zwiększony ruch kołowy i związany z nim hałas, jeszcze bardziej pogorszy warunki życia na zajmowanej nieruchomości.

S. G. poinformowała, że stosownie do art. 114 k.p.a., możliwe jest zawarcie ugody, uwzględniającej interes publiczny Skarbu Państwa, jak również

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

właścicielki gruntu, poprzez wykupienie nie części, lecz całości działki nr ewid. [...]

(obręb nr [...]) o łącznej powierzchni 1231 m2.

Skarżąca zakomunikowała, że środki uzyskane z odszkodowania za grunt pozwoliłyby na zakup innej nieruchomości bądź mieszkania, co w pełni zaspokoiłoby jej interesy bytowe.

A. S. wniósł o zmianę położenia przejazdu gospodarczego z jego działki o nr ew. [...], na lokalizację znajdującą się we wcześniejszym planie. Oświadczył, że jest jedynym właścicielem działek o nr ewidencyjnym [...] i [...] i nabył je w celu założenia działalności gospodarczej, związanej z produkcją ogrodzeń i materiałów budowlanych. Do tego typu działalności potrzebna jest szeroka powierzchnia działki, aby mogły wjeżdżać samochody ciężarowe.

Odwołujący się nadmienił, że nie ma nic przeciwko wykupowi gruntów ornych z obu stron jego działek pod pas drogi ekspresowej. Skarżący zakomunikował, że przed zakupem działek był w Urzędzie Gminy i w planach zagospodarowania przestrzennego nie było wzmianki o przejeździe, ponieważ Gmina takiego planu nie posiada od 2004 roku.

R. J. nie wyraził zgody na wykup działki [...] powstałej po podziale działki o nr ewidencyjnym [...]. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że po sprzedaży niewielkiej części działki, stanie się ona bezużyteczna. Działkę tę R. J. zakupił pod budowę.

A. Z. nie wyraził zgody na budowę drogi na jego siedlisku, tj. na działce o nr ew. [...]. Zakomunikował, że droga lokalna znajduje się już przy jego gospodarstwie i jest ona w dobrym stanie technicznym, a droga, która miałaby powstać na działce o nr ewidencyjnym [...], jest zbędna. Ponadto odwołanie uzasadnił tym, że ww. działka jest siedliskiem i budowanie drogi lokalnej w tym miejscu jest dużym utrudnieniem dla prowadzonego gospodarstwa specjalistycznego.

E. i S. P. nie wyrazili zgody na wydzielenie z ich nieruchomości działki o nr ewidencyjnym [...] na drogę zbiorczą. Poinformowali, że zapoznali się z mapą podziału w Starostwie Powiatowym w P. i stwierdzili, że wcześniejsze uwagi składane na piśmie do Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, dotyczące przebiegu drogi zbiorczej, nie zostały uwzględnione.

G. S. i K. S. wnieśli o zmianę decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działki [...], o pow. 0,0037 ha, położonej w C., stanowiącej ich własność.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Odwołujący się stwierdzili, że z przeprowadzonego przez nich rozeznania, dotyczącego przebiegu projektowanych prac modernizacyjnych i potrzebnego do tego terenu wynika, że planowana po podziale działka [...], nie będzie potrzebna dla planowanego zamierzenia. Poinformowali, że dokonanie podziału ich działki i jej wywłaszczenie, spowoduje duże problemy dla ich firmy.

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez wymienione strony postępowania Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz żart. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr [...], gmina W.

- obręb [...] (S.), poprzez:

a) uchylenie arkusza 29. w załączniku nr 20 zaskarżonej decyzji, stanowiącego mapę z projektem podziału działki nr [...],

b) uchylenie arkusza 10. w załączniku nr 1, przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji na terenie działki nr [...]

2. i orzekł w tym zakresie poprzez:

a) ustalenie nowego arkusza 29. w załączniku nr 20 zaskarżonej decyzji, przedstawiającego mapę z nowym projektem podziału działki nr [...],

b) ustalenie nowego arkusza nr 10 załącznika nr 1 zaskarżonej decyzji, na którym przedstawiono nowy przebieg linii rozgraniczających przez teren działki nr [...];

3. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Odnosząc się do zarzutów i wniosków powołanych przez odwołujących się organ odwoławczy wskazał na wstępie powody, z jakich uwzględnił odwołanie wniesione przez A. i W. K., zwracając uwagę, że o uwzględnienie tego odwołania wniósł inwestor.

Odnosząc się do odwołań pozostałych stron Minister stwierdził, że przeprowadzone przez niego ponownie postępowanie w sprawie wniosku o lokalizację inwestycji drogowej doprowadziło do ustalenia, że wniesione środki zaskarżenia nie zasługują na uwzględnienie i brak było podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji poza uchyloną częścią. Organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę, uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Uznał rację przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez J. i T. C., Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych za nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, ustalonymi decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się, w przypadku drogi krajowej nr [...], własnością Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ pierwszej instancji. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami.

W związku z powyższym, skarżącym za przejmowane na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości będzie przyznawane odszkodowanie, którego wysokość będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...], która jest kolejnym, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapem postępowania.

Rozpatrując prośbę skarżących, dotyczącą zmiany profilu drogi, organ odwoławczy stwierdził, że nie może ona być uwzględniona. Działka odwołujących się o nr ew. [...], obręb [...], miasto P., jest przejmowana w całości na rzecz Skarbu Państwa. W postępowaniu odwoławczym Minister Infrastruktury jest związany treścią wniosku, który inwestor przedstawił Wojewodzie [...] w celu wydania decyzji lokalizacyjnej. Orzekanie poza jego zakresem, a więc zmiana przebiegu linii rozgraniczających, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez E. i W. G., Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody odwołujących się na podział ich działki o nr ew. [...] (przed podziałem). Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że działka o nr ew. [...] o powierzchni 0,08 ha, będąca własnością skarżących, została podzielona na działkę [...] o powierzchni 0,0357 ha, przejmowaną pod inwestycję, która jest niezbędna do budowy obiektów drogi oraz na działkę [...] o powierzchni 0,034 ha, pozostawioną dotychczasowym właścicielom.

Organ odwoławczy przypomniał, iż art. 12 ust. 2 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że linie rozgraniczające teren określone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Natomiast nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

krajowych, z dniem w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna,

za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji.

W związku z powyższym, E. i W. G., za przejmowane na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, będzie przyznane odszkodowanie, wysokość którego będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...].

Rozpatrując odwołanie wniesione przez P. K., Minister stwierdził, że odstąpienie od przejęcia jego gruntów pod planowane przedsięwzięcie drogowe nie jest możliwe, ponieważ organ odwoławczy nie ma kompetencji, aby samodzielnie decydować o zmianie przebiegu linii rozgraniczających teren. Dokonywanie jakichkolwiek zmian w tym zakresie leży wyłącznie w gestii inwestora.

Natomiast jeżeli skarżący stwierdził, że nie będzie mógł korzystać z powstałej po podziale działki zgodnie z jej przeznaczeniem, to, jak już wyjaśniono powyżej, P. K. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostawionej mu części działki, uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez [...] sp. z o. o. organ odwoławczy stwierdził, że za poniesioną przez firmę szkodę w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 i art. 18 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przysługuje skarżącym odszkodowanie. Wysokość odszkodowania, będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...].

Rozpatrując odwołanie S. S. i L. K. Minister Infrastruktury stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa przez to, że nie uwzględniono w niej, jak twierdzą odwołujący się, sytuacji faktycznej nieruchomości zabudowanej stacją benzynową i obiektem handlowo-usługowym, pozbawiając skarżących dostępu do drogi krajowej w sposób dowolny, nie poparty żadnymi argumentami.

Minister wskazał, że Wojewoda [...] na stronie 17. w pkt 4 ppkt trzeci zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji powinien uwzględniać warunki wynikające m. in.: z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wojewoda

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

wydając przedmiotową decyzję, opierał się na dokumentacji dostarczonej mu przez inwestora. Zarówno Wojewoda [...] w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i Minister Infrastruktury w postępowaniu odwoławczym, może działać zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora, a orzekanie poza jego granicami, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji.

Minister Infrastruktury stwierdził, że zarzut dotyczący naruszenia art. 7 kpa poprzez brak ustaleń dotyczących położenia MOP, jest nieuzasadniony. Z załącznika nr 1 ark. 11, dołączonego do decyzji Wojewody [...] nie wynika w jego ocenie, że obiekty będące własnością skarżących, posiadają status Miejsca Obsługi Podróżnych. Zdaniem Ministra, należy ponadto wyjaśnić, że o rozmieszczeniu MOP-ów przy drodze ekspresowej decyduje samodzielnie inwestor, opierając się na przepisach prawa regulujących tę kwestię.

Nieuzasadniony jest także zdaniem Ministra zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej. Wojewoda [...] na stronie 18 w pkt 7 zaskarżonej decyzji nakazał uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zapewniające m. in.: dostęp do drogi publicznej. Obawy skarżących, dotyczące braku tego dostępu, są zdaniem organu odwoławczego przedwczesne. Wszelkie szczegółowe rozwiązania, wynikające z prawa budowlanego, będą uzgadniane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi nie rozstrzyga o szczegółowych rozwiązaniach technicznych.

Zarzut odwołujących się, dotyczący naruszenia art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zdaniem Ministra nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w przypadku inwestycji lokalizowanych na podstawie powołanej ustawy, odrębnie regulującej proces nabywania nieruchomości pod planowaną drogę.

Rozpatrując kolejne odwołanie, złożone przez J. S., organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego, dotyczącego uchylenia zaskarżonej decyzji, a uchylenie decyzji dotyczącej podziału działek [...] i [...], nie ma związku z niniejszym postępowaniem.

Ponadto J. S. na mocy art. art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji.

Rozpatrując odwołanie złożone przez S. P. organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...], z uwagi na brak jego zgody na wywłaszczenie bez odszkodowania.

Minister wyjaśnił, że Wojewoda [...], działając zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdził dołączony przez inwestora do wniosku projekt podziału nieruchomości. Linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektów budowlanych drogi, ustalone zaskarżoną decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości, a nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren drogi krajowej Nr [...], stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, w odniesieniu do dróg krajowych, za odszkodowaniem z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna.

W związku powyższym, S. P. przysługuje roszczenie o wypłatę odszkodowania.

Odnosząc się do odwołania wniesionego przez T. M. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren ustalonymi decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się, w przypadku drogi krajowej nr [...], własnością Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami.

W związku powyższym, T. M. przysługuje roszczenie o wypłatę odszkodowania.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez mieszkańców wsi S., organ odwoławczy stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody odwołujących się na budowę planowanej drogi dojazdowej w miejscowości S., ponieważ to inwestor decyduje o przebiegu dróg dojazdowych. Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

również uwzględnić prośby skarżących, dotyczącej zmodernizowania istniejącej obecnie, nieutwardzonej drogi dojazdowej do pól w miejscowości S., ponieważ realizacja takiej inwestycji, nie leżącej w liniach rozgraniczających drogi krajowej, nie należy do zakresu działania inwestora, czyli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił też, że zagadnienia dotyczące utrzymania i eksploatacji nawierzchni dróg w sezonie letnim oraz zimowym, poruszone przez skarżących w odwołaniu, nie są przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o ustalaniu lokalizacji drogi.

Rozpatrując odwołanie złożone przez B. B., Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może przychylić się do braku zgody skarżącego na podział jego działki. Wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 1,1540 ha, została podzielona na działkę o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 0.0081 ha, przeznaczoną pod planowaną inwestycję i działkę [...] o powierzchni 1,1459 ha, pozostawioną dotychczasowym właścicielom. Przeznaczona pod drogę część działki nr [...] jest niezbędna pod budowę drogi, dlatego też nie można odstąpić od jej podziału.

Minister wskazał po raz kolejny, że B. B. na mocy art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji. Wydanie tej decyzji jest przedmiotem kolejnego, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapu postępowania.

Odnosząc się do twierdzenia odwołującego się, iż podział spowoduje pogorszenie warunków ekologicznych i uniemożliwi rozbudowę gospodarstwa, Minister stwierdził, że zgodnie z art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, skarżący może zwrócić się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele.

Podobną argumentację Minister Przedstawił w odniesieniu do odwołania Z. B.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez J. J. organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i zmienić przebiegu linii rozgraniczających. Ze

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

zgromadzonej dokumentacji wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], o powierzchni 0,1407 ha, została podzielona na działkę [...] o powierzchni 0,0456 ha, która została przeznaczona pod planowaną inwestycję i na działkę [...] o powierzchni 0,0961, pozostawioną dotychczasowym właścicielom.

Minister wyjaśnił po raz kolejny, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem inwestora, a orzekanie poza jego zakresem, w tym zmiana linii rozgraniczających, stanowiłoby przekroczenie kompetencji organu administracji.

Wskazał ponadto, że jeżeli cała działka nr [...] nie jest niezbędna do budowy obiektów planowanej drogi, to nie może ona znaleźć się w całości w liniach rozgraniczających drogi.

Organ odwoławczy wskazał także po raz kolejny, że J. J. na mocy art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, otrzyma odszkodowanie, wysokość którego ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji.

Minister uznał, że zarzut, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, w związku z likwidacją wjazdów, jest niezasadny. W pkt 7. na stronie 18. zaskarżonej decyzji, Wojewoda wskazał inwestorowi, aby ten uwzględnił wszelkie warunki i normy wynikające z prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zapewniające zwłaszcza dostęp do drogi publicznej. Obawy skarżącego, dotyczące wjazdów należy uznać za przedwczesne. Wszelkie szczegółowe rozwiązania techniczne, dotyczące przedmiotowej inwestycji, będą uzgadniane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut odwołującego się dotyczący naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Artykuł ten stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie naruszy ona prawa własności. Przewiduje zatem możliwość ograniczenia prawa własności, które w przedmiotowej sprawie nastąpiło poprzez wywłaszczenie nieruchomości, na podstawie wyraźnego ustawowego upoważnienia. W niniejszej sprawie możliwość zastosowania tego szczególnego trybu przewiduje ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Analogiczne rozwiązania, dotyczące wywłaszczania nieruchomości, przewiduje również ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Mając na względzie propozycję zawarcia przez odwołującego się na podstawie art. 114 k.p.a. ugody, Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego.

Dlatego też J. J. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 powoływanej ustawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu P. T., organ odwoławczy stwierdził, że odstąpienie od zajęcia pod planowaną inwestycję działek skarżącego w całości: działki nr [...] i [...] i w częściach: działki nr [...], [...], [...] i [...] i [...], nie jest możliwe. Po raz kolejny wyjaśnił, że nie ma podstaw prawnych, aby samodzielnie decydować o przebiegu linii rozgraniczających, ponieważ należy to do zakresu działania inwestora. Ponieważ wskazane do przejęcia części nieruchomości P. T. są niezbędne dla potrzeb zrealizowania planowanej inwestycji, to nie można odstąpić od ich podziału i zajęcia.

Ponadto P. T. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 powoływanej ustawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części nieruchomości, uzasadniając wniosek brakiem dalszego prawidłowego wykorzystania nieruchomości na dotychczasowy cel, jakim jest funkcjonowanie przedsiębiorstwa.

Rozpatrując odwołanie złożone przez S. G., organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do jego uwzględniania.

Wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż działka o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], o powierzchni 0,1231 ha, będąca własnością odwołującej się, została podzielona na działkę o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 0, 0195 ha, przejmowaną pod planowaną inwestycję i działkę o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,1036 ha, pozostawianą dotychczasowym właścicielom. Zajęta część nieruchomości jest niezbędna do budowy obiektów budowlanych planowanej drogi.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Minister stwierdził, że obawy skarżącej, dotyczące sąsiedztwa rozbudowanej drogi krajowej nr [...] oraz zwiększonego ruchu kołowego i związanego z nim hałasu, są bezpodstawne, ponieważ w pkt 5. na stronie 18. zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] zobowiązał inwestora do spełnienia warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Mając na względzie propozycje zawarcia przez odwołującą się, na podstawie art. 114 k.p.a. ugody, Minister Infrastruktury wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego.

W związku z tym, S. G. może zwrócić się na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej jej części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez A. S. Minister wyjaśnił, że nie może orzekać o położeniu przejazdu gospodarczego. Po raz kolejny wskazał, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora załączony do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a orzekanie poza jego zakresem, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wszelkie rozwiązania techniczne, dotyczące przedmiotowej inwestycji, nie są przedmiotem postępowania o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Będą one uwzględniane podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest kolejnym, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapem postępowania.

Minister ponownie wskazał też, że zgodnie z art. 13 ust. 3 powoływanej ustawy, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Dlatego też A. S. może zwrócić się na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...].

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu R. J., Minister Infrastruktury uznał, że odstąpienie od zajęcia działki o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], nie jest możliwe. Zaniechanie przejęcia części działki nr [...], spowoduje uniemożliwienie realizacji przedmiotowej inwestycji, ponieważ jest ona niezbędna dla budowy obiektów drogi.

Jeżeli natomiast skarżący stwierdzi, że powstała po podziale działka stanie się bezużyteczna, to zgodnie z art. 13 ust. 3 powoływanej ustawy, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. R. J. może zatem zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...].

Rozpatrując odwołanie złożone przez A. Z., organ odwoławczy stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody skarżącego na budowę drogi na działce o nr ewidencyjnym [...].

Minister Infrastruktury po raz kolejny stwierdził, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora załączony do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a orzekanie poza jego zakresem, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji.

Z powyższych względów rozpatrując odwołanie złożone przez E. i S. P., organ odwoławczy uznał, że również odstąpienie od wydzielenia działki o nr ewidencyjnym [...], przeznaczonej pod budowę drogi zbiorczej, nie jest możliwe. To inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu dróg dojazdowych, zapewniających dostęp do drogi nr [...] nieruchomościom sąsiadującym z planowaną drogą.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez G. S. i K. S., Minister Infrastruktury stwierdził, że zmiana decyzji Wojewody [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...]

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

w części dotyczącej działki [...], o pow. 0,0037 ha, stanowiącej własność G. i K. S., położonej w C., nie jest możliwa. Zaniechanie jej przejęcia spowodowałoby uniemożliwienie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Ponadto G. S. i K. S. na mocy art. art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 powoływanej ustawy, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji.

Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: F. M., J. S., Z. B., B. B., E. i W. G., S. P. oraz S. S. i L. K.

F. M. podniósł, że wydana decyzja jest dla niego niekorzystna, jako właściciela działki o nr ew. [...].

J. S. podniósł, że droga jest wybudowana na prywatnych gruntach sprzecznie z prawem. Skarżący stwierdził, że grunty powinny być najpierw wykupione, przed wydaniem decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wywłaszczenie nieruchomości dokonywane jest za słusznym odszkodowaniem zaś w jego przypadku nastąpiło wywłaszczenie, a odszkodowania nie otrzymał. Droga, zdaniem skarżącego musi być zgodnie z prawem budowlanym rozebrana, gdyż Skarb Państwa nie ma prawa do dysponowania nieruchomością.

W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2011 r. skarżący stwierdził, że ustawa, na którą się powołano wydając zaskarżoną decyzję jest niezgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i wniósł, by Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił o jej wykładnię prawną.

Skarżący stwierdził, że "specustawa", której nie zna jest niezgodna z Konstytucją oraz ustawą wywłaszczeniową. Decyzja z dnia [...] marca 1998 roku, Nr [...] zatwierdzająca podział działek nr [...] i [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 roku. Tym samym nie istnieje mapa podziału i posługiwanie się taką mapą jest niezgodne z prawem. Skarżący stwierdził również, że nie wykonano podejścia na drogę krajową, tak by można było dojechać na łąkę i łąki te stały się bezużyteczne, a nie zostały przyznane grunty zamienne.

Z. B. podniósł, że trudno mu zrozumieć, dlaczego Minister uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki o nr ew. [...] i dlaczego ta właśnie działka zasługiwała na dobrodziejstwo ponownego zajęcia się nią

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

przez organ administracji skoro stanowi ona, tak jak inne sporne działki teren nietrafnie zaprojektowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego istnieje niewątpliwie konieczność uwzględnienia jego wniosku o niedokonywanie podziału jego działki o nr ew. [...], gdyż podział spowoduje pogorszenie warunków produkcyjnych jego gospodarstwa i uniemożliwi dalszy jego rozwój. Zdaniem skarżącego spowoduje to też pogorszenie lokalizacji projektowanej drogi.

B. B. podniósł zarzuty o identycznej treści, jak Z. B., wskazując, iż zachodzi konieczność uwzględnienia jego wniosku o niedokonywanie podziału jego działki o nr ew. [...].

E. i W. G. w skardze podnieśli, że zaskarżają decyzję w części dotyczącej ich działki o nr ew. [...]. Stwierdzili, że działka ta jest ogrodzona metalowym płotem, stoi na niej ich dom mieszkalny oraz rosną drzewa owocowe, krzewy iglaste i kwiaty. Linia rozgraniczenia przebiega tuż przy frontowej ścianie domu. Po podziale teren za oknami będzie odkryty bez zieleni, zaś hałas spowodowany wzrastającym ruchem samochodów stanie się nie do zniesienia. Przejęcie części działki wpływa też na obniżenie wartości pozostałej jej części i znajdującego się na niej domu mieszkalnego.

S. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie nakazu rozbiórki wybudowanego pobocza. Skarżący stwierdził, że Kodeks postępowania administracyjnego, ustawa o wywłaszczeniu nieruchomości, prawo budowlane, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, oraz umowy międzynarodowe, a zwłaszcza Konwencja Praw Człowieka nie przewidują możliwości wejścia na grunt i wybudowania drogi asfaltowej bez zabezpieczenia jednocześnie dojazdu do działek z drugiej strony drogi krajowej. Skarżący stwierdził, że nie został uwzględniony jego wniosek o wybudowanie tunelu pod drogą. Skarb Państwa, zdaniem skarżącego, zgodnie z ustawą wywłaszczeniową powinien wykupić nieruchomości, które nie mają dojazdu lub przyznać nieruchomości zamienne.

Skarżący stwierdził, że Prawo budowlane wyraźnie stanowi, że aby dokonać budowy obiektu należy udokumentować prawo własności, a Skarb Państwa samowolnie zabudował drogę i pobocza na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] bez jego zgody. Nie zabezpieczono dojazdu do gruntów czyniąc je bezużytecznymi i zmieniając ich wartość. Zdaniem skarżącego "specustawa", w oparciu o którą wydana została decyzja jest niezgodna z Konstytucją oraz ustawą o wywłaszczaniu nieruchomości. Skarżący stwierdził, że z tych aktów prawnych wynika, że najpierw powinno być

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

wypłacone odszkodowanie a dopiero potem powinna być budowana droga, a nie

odwrotnie.

S. S. i L. K. podnieśli zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, to jest:

1. art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi niezapewniająca należącej do skarżących nieruchomości dostępu do drogi publicznej nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich ponieważ szczegółowe rozwiązania techniczne będą uzgadnianie na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy w ocenie skarżących organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany ustaleniami określonymi w decyzji o lokalizacji drogi,

2. art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez dokonanie jego błędnej wykładni co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.),

3. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie przez Ministra Infrastruktury kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i arbitralnego przyjęcia, że obiekty będące własnością skarżących nie posiadają statusu Miejsca Obsługi Podróżnych,

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutów skarżących dotyczących sytuacji faktycznej nieruchomości zabudowanej stacja paliw i obiektem handlowo - usługowym, w sytuacji gdy konieczna jest ocena stanu faktycznego tej nieruchomości w świetle obowiązujących przepisów prawnych,

5. art. 138 § 1 pakt 2 k.p.a. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy w części decyzji Wojewody [...] Nr [...].

Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania projektować i budować w sposób określony

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

w przepisach, w tym przepisach techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Tymczasem Wojewoda [...], wydając decyzję nie przewidział dla skarżących dostępu do drogi publicznej mimo togo, że dostęp ten istnieje od 2000 roku uzgodniony postanowieniem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2000 roku. Przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie będzie można zapewnić dostępu do drogi publicznej, gdyż w dokumentacji załączonej do decyzji lokalizacyjnej wskazano na konieczność likwidacji dostępu nieruchomości skarżących do drogi krajowej. Zgodnie zaś z przepisami prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji związany jest ustaleniami określonymi w decyzji o lokalizacji drogi. Zdaniem skarżących, pozbawienie dostępu do drogi publicznej nieruchomości zabudowanej stacją benzynową oznaczać będzie likwidację prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Brak dostępu do drogi publicznej spowoduje niemożność zaadoptowania nieruchomości do innego rodzaju działalności.

Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115 ze zm.) w przypadku przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

Zdaniem skarżących wojewoda nie wskazał, czy wydzielenie części należącej do skarżących nieruchomości związanej z przepustem oznaczonym symbolem [...] jest rzeczywiście niezbędne oraz, czy zamierzenia tego nie można zrealizować w taki sposób, który nie będzie skutkował koniecznością zabrania im części nieruchomości. Wymóg wykazania niezbędności wynika z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżących mając na względzie fakt, iż na mocy art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych własność odbierana jest z mocy prawa, to art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma również zastawanie. Skarżący wskazali, że na wydzielonej części nieruchomości planowali rozpocząć inwestycję.

W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2011 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto skarżący podnieśli, że wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 222/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...], której lokalizacji ustalona została decyzją kontrolowana w niniejszej sprawie. Skarżący stwierdzili, że ich skarga nie kwestionuje przebudowy drogi krajowej tylko pozbawienie ich na skutek tej przebudowy istniejącego od wielu lat zjazdu. Skarżący stwierdzili również, że Minister nie wskazał żadnych argumentów, które przemawiałyby za likwidacją zjazdu. Skarżący stwierdzili, że w aktach niniejszej sprawy nie ma wielu dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy o sygn. VII SA/Wa 222/11 i wnoszą, by dokumenty te zostały przez Sąd uwzględnione.

W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2011 roku skarżący podnieśli, że argumentacja Sądu zawarta w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 222/11 przemawia za uwzględnieniem skargi wniesionej w sprawie niniejszej.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P. Postanowienie to jest prawomocne.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi Z. B. i B. B. Postanowienie to jest prawomocne.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1876/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. M. Postanowienie to jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Po odrzuceniu skarg wymienionych wyżej stron postępowania, do rozpoznania pozostały skargi J. S., E. i W. G. oraz S. S. i L. K. Mocą art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był jednakże rozpoznać sprawę, wychodząc poza zarzuty i wnioski skarg oraz powołane w nich podstawy

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

prawne. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do

wniosku, że nie narusza ona prawa. Tym samym skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Oceny legalności zaskarżonej decyzji należało dokonać w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, to jest w dniu [...] lipca 2008 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), dalej powoływanej również jako ustawa o szczególnych zasadach, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi publicznej, jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku zarządcy drogi. Do niego należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej.

W toku postępowania administracyjnego organ dokonuje sprawdzenia, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych ustawą o szczególnych warunkach obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji drogi, w której stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy zamieszcza w szczególności:

1. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii,

2. określenie linii rozgraniczających teren,

3. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa,

4. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich,

5. zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości.

Organ orzekający w przedmiocie lokalizacji drogi nie może modyfikować wniosku zarządcy drogi, ani też korygować jej przebiegu.

Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi zatem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób.

Należy podkreślić, że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji drogi nie może uzależniać wydania decyzji od jakichkolwiek innych świadczeń i warunków nie przewidzianych przepisami (art. 6 ustawy o szczególnych zasadach)

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszelkich wymogów formalnych i materialnoprawnych ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej.

Stosownie do wymogu określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach inwestor - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji drogi zasięgnął opinii właściwych miejscowo organów jednostek samorządu terytorialnego.

Złożony przez inwestora wniosek spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach. W szczególności dołączono do niego: mapę w skali 1:2000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania przedmiotowej inwestycji z innymi drogami publicznymi w wersji opisowej i graficznej, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, mapy do celów prawnych oraz wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów dla nieruchomości wchodzących w całości w granice lokalizacji, określenie w formie opisowej zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Do wniosku dołączono również opinie: Zarządu Województwa [...], Zarządu Dróg Powiatowych w T., Zarządu Dróg Powiatowych w P., Wójta Gminy G., Wójta Gminy T., Prezydaneta Miasta P., Wójta Gminy M., Wójta Gminy W., a także Kierownika Delegatury w P. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] oraz Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państowywch w [...].

Niewyrażenie opinii przez Wójta Gminy C. i Wójta Gminy L. w terminie czternastu dni od dnia zwrócenia się o nie prawidłowo potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach). Ponieważ Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. nie wydał opinii w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należycie też przyjęto, że nie zgłasza on zastrzeżeń do wniosku.

Po złożeniu wniosku przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Wojewoda [...], wykonując obowiązek ustanowiony przepisem art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach, zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w Urzędzie Gminy w M., Urzędzie Gminy L., Urzędzie Miasta w P., Urzędzie Gminy W., Urzędzie Gminy

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

w G., Urzędzie Gminy T., Urzędzie Gminy w C.

oraz w prasie lokalnej - lokalnym wydaniu Gazety Wyborczej.

Stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. została doręczona inwestorowi. Pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń we właściwych urzędach gmin i prasie lokalnej. Do akt sprawy dołączono potwierdzenia obwieszczenia na tablicach ogłoszeń: Urzędu Gminy w M., Urzędu Gminy L., Urzędu Miasta w P., Urzędu Gminy W., Urzędu Gminy w G., Urzędu Gminy T., Urzędu Gminy w C. oraz kserokopię fragmentu lokalnego wydania Gazety Wyborczej z zamieszonym obwieszczeniem. Zawiadomienie o wydaniu decyzji zawiera informację o możliwości zapoznania się z nią w [...] Urzędzie Wojewódzkim oraz o tym, że po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia obwieszczenia, zawiadomienia o wydaniu decyzji uważa się za dokonane.

Zawiadomienia o wydaniu decyzji wysłano dotychczasowym właścicielom objętych nią nieruchomości na adresy wskazane w ewidencji gruntów.

Decyzja Wojewody [...] zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.:

1. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii (str. 16 decyzji),

2. określenie linii rozgraniczających teren (str. 16 decyzji, załącznik nr 1, arkusze od nr 2 do nr 21, do decyzji),

3. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa (str. 17-18 decyzji),

4. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (str. 18 decyzji),

5. zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 (wykaz znajdujący się na stronach 3-15 decyzji, załącznik nr 1, arkusze od nr 2 do nr 21, do decyzji, załączniki od nr 2 do nr 40 do decyzji).

Z kolei Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], gmina W., obręb [...] (S.) poprzez uchylenie arkusza 29. w załączniku nr 20 tej decyzji, stanowiącego mapę z projektem podziału tej działki oraz poprzez uchylenie arkusza 10. w załączniku

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

nr 1 do decyzji przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji na terenie działki

nr [...].

Uchylenie decyzji w tej części było rezultatem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wniesionego przez A. i W. K., właścicieli działki nr [...], o którego uwzględnienie wniósł również inwestor (pismo z dnia 5 czerwca 2008 r.).

Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, umożliwienie obsługi komunikacyjnej działki nr [...] z drogi zbiorczej wymagało zmian w podzielę tej działki umożliwiającym przebieg drogi wewnętrznej (obsługującej) po południowej stronie działki.

Stąd też Minister zasadnie orzekł co do istoty sprawy w zakresie, w jakim uchylił decyzję Wojewody [...], ustalając nowy arkusz 29. w załączniku nr 20, przedstawiający mapę z nowym projektem podziału działki nr [...] oraz ustalając nowy arkusz nr 10 do załącznika nr 1 do decyzji, na którym przedstawiono nowy przebieg linii rozgraniczających przez teren działki nr [...].

W świetle poczynionych wyżej ustaleń w zakresie przedbiegu postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do wydania decyzji o lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie można zgodzić się z zarzutami skarżących dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania.

Organ administracji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W należyty sposób zebrał materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia oraz dokonał jego prawidłowej oceny (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). W szczególności dokonał właściwej oceny złożonego przez inwestora wniosku o ustalenie lokalizacji, a także dołączonych do tego wniosku opinii i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Należy w tym miejscu przypomnieć, sygnalizowaną już powyżej regułę, że organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie lokalizacji drogi krajowej oceniają wyłącznie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie mają kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza przedstawiony przez inwestora projekt podziału nieruchomości. To inwestor wybiera najkorzystniejszy wariant przebiegu drogi. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora organy prowadzące postępowanie muszą więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. W toku przeprowadzonego postępowania

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

administracyjnego w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej nie ustalono, że taka niezgodność ma miejsce. Także Sąd nie stwierdza, aby ustalony przebieg drogi naruszał przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Stąd dokonaną przez organ administracji interpretację zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy ocenić jako prawidłową. Dokonane w toku postępowania administracyjnego czynności znalazły następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniach obu decyzji organy administracji w sposób wyczerpujący i wszechstronny wyjaśniły przyznczyny podjętych rozstrzygnięć, a organ odwoławczy należycie odniósł się do argumentacji powołanej w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji.

Nie mogą zostać uwzględnione zarzuty dotyczące naruszeń przepisów prawa materialnego.

Stosownie do powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawierać ma m.in. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 4). Na stronie osiemnastej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stwierdzono, że należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy Prawo budowlane, a zwłaszcza zapewniające: dostęp do drogi publicznej, możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej, ochronę przed ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem, a także ochronę przed ponadnormatywnym zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Należy zaznaczyć, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi określała linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektów budowlanych związanych z inwestycją. Szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji były przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor zobowiązany był zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić wymagania dotyczące m.in. dostępu do drogi publicznej.

Z tych względów argumentacja powołana przez L. K. i S. S. na poparcie zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach nie może być oceniona jako zasadna. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/11 skarżący skutecznie bronią swojego interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą na decyzję

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe pośrednio potwierdza przedstawioną powyżej argumentację Sądu.

L. K. i S. S. niezasadnie wywodzą też dopuszczalność zastosowania w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. W świetle art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przepis ten mógłby mieś zastosowanie, gdyby kwestia nim normowana nie była uregulowana przepisami rozdziału 3 (Nabywanie nieruchomości pod drogi) ustawy o szczególnych zasadach. Tymczasem stosownie do treści znajdującego się w tym rozdziale art. 12 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 ustawy nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2, stają się z mocy prawa:

1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,

2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych

- z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 i 18a, odpowiednio przez wojewodę albo starostę.

Powyższe przepisy normują zatem kwestię objętą regulacją art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarcze nieruchomościami. Ustawodawca przesądził bowiem w powołanych przepisach, że nieruchomości wydzielone pod realizację dróg publicznych z mocy prawa przechodzą na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Stąd spełnienie warunków, o których mowa w art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest w tym przypadku konieczne.

Powyższą argumentację należy odnieść także do zarzutów podniesionych w skardze J. S. Zauważając, że skarżący powołuje się na art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem, należy dodać, że jak wynika z powołanego art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

odszkodowanie z tytułu pozbawienia własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną ustalane jest w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 i 18a tej ustawy, odpowiednio przez wojewodę albo starostę. Art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi natomiast, że celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Powyższe przesądza o tym, że ustawa o szczególnych warunkach spełnia określony konstytucyjnie warunek pozbawienia własności.

Odnosząc się zaś do stanowiska przedstawionego w skardze E. G. i W. G. należy przypomnieć, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza przedstawiony przez inwestora projekt podziału nieruchomości. To inwestor wybiera najkorzystniejszy wariant przebiegu drogi. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora organy prowadzące postępowanie muszą więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Jak już wskazywano, szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji są przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor zobligowany jest zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania dotyczące dopuszczalnych norm hałasu. Na stronie 18 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalono wymagania w tym zakresie, spełniając warunek określony w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach.

Mając na uwadze, że skarżący wskazują, iż przejęcie części ich działki wpłynie zdecydowanie na obniżenie wartości pozostawionej im części nieruchomości i znającego się na niej domu należy nadmienić, że stosownie do treści art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Jak wynika z treści skargi E. i W. G. skorzystali z możliwości złożenia wniosku o nabycie pozostałej części ich nieruchomości.

Jak wskazano powyżej, decyzja Wojewody [...] zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, zasadnie na podstawie

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił tę decyzję w części i w tej części prawidłowo orzekł co do istoty sprawy. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organ administracji nie miał możliwości odmowy uwzględniania wniosku inwestora. W uzasadnieniach obu decyzji odniesiono się do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej i w wystarczający sposób wyjaśniono powody orzeczenia zgodnego z wnioskiem inwestora. Organ odwoławczy wystarczająco i należycie odniósł się do argumentacji przedstawionej w odwołaniach wniesionych od decyzji organu stopnia wojewódzkiego.

Zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek, których przebieg planowanej drogi dotyczył. Analiza decyzji nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności wynikająca z planowanej poprawy warunków ruchu drogowego w spornym rejonie była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna do użytych środków. Zatem, choć ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji narusza interes prawny skarżących, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ustalający działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył.

Odnosząc się na koniec:

1. do zawartego w piśmie J. S. z dnia 9 maja 2011 r. stwierdzenia, że ustawa, na którą powołują się organy administracji jest niezgodna z Konstytucją RP i wniosku skarżącego, aby Sąd zwrócił się o wykładnię prawa, a także

2. do wniosku S. S. i L. K. o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd zważył, co następuje.

Po pierwsze należy wskazać, że J. S. nie podał, w jakim jego zdaniem zakresie ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest niezgodna z Konstytucją. Po drugie, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 193 konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z przepisu tego wynika, iż Sąd orzekający nie jest związany wnioskiem

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

strony w tym zakresie. Jeżeli Sąd poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą to powinien przedstawić pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu. Jednak wyłącznie od oceny Sądu, a nie strony postępowania zależy, czy w rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Koniecznym warunkiem dopuszczalności wystąpienia z pytaniem prawnym jest, aby rozstrzygnięcie sprawy zależało od odpowiedzi Trybunału.

S. S. i L. K. wnioskują o zawieszenie postępowania ze względu na zakwestionowanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich zgodności z Konstytucją art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach. Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Powołany przepis nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Stosownie natomiast do treści art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym przypadku art. 160 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nakazywał zaś odpowiednie stosowanie art. 31 ust. 1 i 2 do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi.

Jak wyżej wywiedziono, dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wykazały, że decyzje te są zgodne z prawem. Dlatego Sąd nie uwzględnił skargi, tylko ją oddalił.

Skoro zatem w sprawie nie została wypełniona hipoteza normy prawnej zawartej w art. 31 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach, a w związku z tym norma prawna zawarta w tych przepisach nie miała w sprawie zastosowania, to nie ma podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw obywatelskich o stwierdzenie zgodności art. 31 ust. 1 i ust. 2 powoływanej ustawy z Konstytucją RP.

Sygn. akt IV SA/Wa 1876/08

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.