Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 105/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Maciej Guziński, Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu nr [...] pn. "[...]" (RPO). oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.W. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona), jest rozstrzygnięcie Z.W.D. (dalej: ZWD) z dnia [...] r., nieuwzględniające protestu skarżącego z dnia [...] r., wniesionego od negatywnej oceny merytorycznej projektu nr [...], pn. "[...]".

Pismem z dnia [...] r. D. I. P. poinformowała wnioskodawcę negatywnej ocenie merytorycznej przez K. O. P. jej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nr [...] pn. "[...]". Wskazano, iż projekt uzyskał 15,00 pkt, z tego w ramach kryteriów merytorycznych 4,00 pkt (wymagane 3 pkt.) oraz w ramach kryteriów specyficznych 11,00 pkt., jednak nie spełnił takich kryteriów obligatoryjnych takich jak: "Prawidłowość zastosowania metodologii", "Plan realizacji inwestycji", "Struktura organizacyjna/potencjał administracyjny".

Oceniający byli zgodni, iż przedstawione we wniosku informacje nie dowodzą, by deklarowane przez wnioskodawcę źródła pokrycia wydatków gwarantowały możliwości realizacji projektu, skoro wskazał on na finansowanie wydatków kredytem, a nie przedstawił umowy/promesy kredytowej – co zaważyło na nieprzyznaniu punktów w zakresie kryterium "Prawidłowość zastosowania metodologii".

Negatywną ocenę kryterium "Plan realizacji inwestycji" oceniający powiązali z kolei z faktem, ze skarżący założył rozpoczęcie projektu [...] r., a jego zakończenie na [...], przy czym wniosek o pozwolenie na budowę zamierza złożyć w terminie [...] r., a termin uzyskania pozwolenia przewiduje na koniec czerwca 2017 r. Zważywszy, że projekt zakładał budowę elektrowni fotowoltaicznej od podstaw, a wnioskodawca - zgodnie z treścią oświadczenia – na dzień złożenia wniosku nie pojął żadnych czynności administracyjnych zmierzających do pozyskania odpowiedniej dokumentacji (warunków przyłączenia, mapy do celów projektowych, sporządzenia planu inwestycji) , podane terminy oceniający zgodnie ocenili jako nierealne.

Dokonując z kolei negatywnej oceny projektu pod względem struktury organizacyjnej/potencjału administracyjnego oceniający wskazali, iż wnioskodawca planuje realizować projekt samodzielnie, nie mając ani doświadczenia w realizacji podobnych inwestycji, ani wykształcenia kierunkowego (jest z wykształcenia [...]). W konsekwencji uznali, że wnioskodawca nie przedstawił wystarczającego zaplecza organizacyjno – technicznego oraz kadrowego, niezbędnego do realizacji projektu.

Pismem z dnia [...] r. wnioskodawca wniósł protest do I. Z. R.P. O.W.D. 2014-2020 (IZ RPO WD). Kwestionując ocenę w zakresie kryterium "Prawidłowość zastosowania metodologii" wyjaśnił, że przedstawiony we wniosku wariant analizy finansowej z ujęciem kredytu na zabezpieczenie 20% inwestycji (wnioskodawca zamierza pokryć w 80 % ze środków pochodzących z dotacji) jest ujęciem alternatywnym, natomiast wnioskodawca posiada własne środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym, które pozwoliłyby na realizację projektu - na potwierdzenie czego przedstawił wyciąg z konta poświadczający poziom salda. Ujęcie kredytu w analizie miało za zadanie ukazanie dobrej kondycji jednostki, która nie zostałaby zaburzona nawet przez dodatkowe zobowiązania, ale również wysokie możliwości osiągnięcia finansowania z zewnątrz przez jednostkę i szybkie możliwości ich spłaty.

Odnośnie kryterium "plan realizacji inwestycji" wnioskodawca wskazał, że założył, iż czas potrzebny na pozyskanie pozwolenia na budowę będzie wynosił 8 miesięcy. Zgodnie z przepisami, czas niezbędny na uzyskanie pozwolenia na budowę wynosi maksymalnie 60 dni. Zakładając 8 miesięczny termin uwzględnił czas złożenia dokumentów, czas oczekiwania na decyzję, ewentualne poprawki i czas uprawomocnienia decyzji. Nawet w przypadku najbardziej pesymistycznego scenariusza, w którym ewentualne błędy w projekcie budowlanym, generowałyby konieczność ponownego składania wniosku o pozwolenie na budowę, Wnioskodawca miałby odpowiednia ilość czasu, aby przeprowadzić ponowną procedurę. 6 miesięcy (czerwiec - grudzień) na realizację inwestycji jest wystarczającym czasem na montaż [...] p.f. wraz z koniecznym osprzętem. Cała procedura przyłączenia do sieci dla sieci niskiego napięcia wynosi maksymalnie 104 dni: do 30 dni na rozpatrzenie wniosku o wdanie warunków przyłączenia, 60 dni ważności "warunków przyłączenia" wraz z "projektem umowy o przyłączenie" i 14 dni na podpisanie "umowy o przyłączenie" wraz z "Wnioskiem o świadczenie usług dystrybucji". Montaż instalacji o mocy 100 kW wraz z zamówieniem sprzętu trwa nie dłużej niż 30 dni (w tym: czas przeznaczony na dostawę, montaż i odbiór prac). Wnioskodawca powołał się też na możliwość pozyskania pozwolenia na budowę i decyzji o warunkach przyłączenia w równoległych postępowaniach oraz na dopuszczalność skracania terminów procesowych przez organy administracji.

W zakresie kryterium "Struktura organizacyjna/potencjał organizacyjny" wnioskodawca wskazał na swoje ponad 20-letnie doświadczenie w prowadzeniu przedsięwzięć biznesowych oraz na okoliczność planowanego wzrostu zatrudnienia w przedsiębiorstwie o osobę, która odpowiedzialna będzie za serwisowanie urządzeń i ich monitoring oraz przeprowadzanie działań konserwacyjnych.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] r., podjętym na podstawie art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.Urz. UE 1.347 z 20,12.2013 ze zm.) oraz art. 9 ust.. 1 pkt. 2 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 2 oraz art. 55 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2.014-2020 (Dz.U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.), Z.W.D. nie uwzględnił protestu wnioskodawcy, podzielając argumentację zawartą w informacji z dnia [...] r. odnośnie kryteriów "Plan realizacji inwestycji" oraz "Struktura organizacyjna/potencjał organizacyjny". IZ RPO WD uwzględniła argumentację strony odnośnie trzeciego kryterium " Prawidłowość zastosowania metodologii", jednak z uwagi na niespełnienie pozostałych kryteriów obligatoryjnych protest nie został rozpatrzony pozytywnie.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie M.W. zarzucił, że bezpodstawnie:

- nie uwzględniono w całości wniesionego przez Skarżącego protestu od przeprowadzonej oceny merytorycznej

- odmówiono przyznania pomocy z uwagi na nieprzyznanie minimalnej liczby punktów, kwalifikującej do objęcia wsparciem.

Skarżący w związku z powyższym wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przywrócenie projektu do ponownej oceny i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Odnosząc się do kryterium "Plan realizacji inwestycji" skarżący powtórzył argumentację zawartą w proteście, wskazując, że przyjęte przez niego terminy są realne i podtrzymał deklarację uzyskania pozwolenia na budowę w terminie do czasu ewentualnego podpisania umowy o dofinansowanie. Podkreślił, że analizując możliwość realizacji inwestycji brał pod uwagę planowane dofinansowanie, a zatem naturalnym jest powstrzymanie się od pewnych kosztownych zadań do czasu uzyskania informacji o chociaż prawdopodobnym dofinansowaniu. W sytuacji, kiedy wnioskodawca uzależnia realizację inwestycji od wystąpienia sytuacji, w której pozyskanie środków unijnych jest przynajmniej prawdopodobne (co jest jak najbardziej dopuszczalne i racjonalne dla przedsiębiorcy) jak najbardziej uzasadnioną pod względem funkcjonalnym i ekonomicznym decyzją jest zaniechanie działań do czasu chociaż wstępnej akceptacji wniosku - oczywiście przy założeniu i pewności co do późniejszego dotrzymania terminów, o czym wnioskodawca zapewniał zarówno na etapie pisania wniosku, jak i późniejszego protestu i okoliczność ta nie może być skutecznie negowana. W tym zakresie ocena organu jest sprzeczna tak z dopuszczalnymi zasadami w zakresie pozyskania dofinansowania jak i podstawowym zasadami prowadzenia działalności gospodarczej.

Dalej skarżący wskazał, że we wniosku o dofinansowanie określono pewien harmonogram, który ze względu na procedury oceny wniosku w naturalny sposób został przesunięty. Niemniej jednak wnioskodawca deklaruje realizację wszystkich działań oraz prawidłową realizację projektu a jego realność jest pewna. Zwłaszcza, że projekt został oceniony pozytywnie merytorycznie i w przypadku akceptacji kryteriów kluczowych, byłby rekomendowany do wsparcia.

Skarżący podniósł ponadto, że Instytucja Zarządzająca nie odniosła się do opisów i zapewnień zawartych we wniosku o dofinansowanie, według stanu na dzień składania wniosku, ale oparła swoją opinię według stanu z dnia rozpatrzenia protestu. Jest to niedopuszczalne ponieważ złożony protest dotyczył zapisów we wniosku o dofinansowanie tak więc ponowne rozpatrzenie wniosku (rozpatrzenie protestu) powinno opierać się na zapisach we wniosku a nie na tym co było później ponieważ wnioskodawca już nie mógł odnieść się do zarzutów, które sformułowała IZ, a które dotyczyły zdarzeń występujących (choćby oceny terminów zawartych w harmonogramie) po złożeniu wniosku o dofinansowanie. Instytucja Zarządzająca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów na to, iż przedstawiony plan finansowy we wniosku o dofinansowanie jest nierealny. Instytucja Zarządzająca skupiła się jedynie na subiektywnej, nieuzasadnionej zasadami opartymi na przepisach proceduralnych ocenie sformułowanej na stanie faktycznym istniejącym już po złożeniu protestu, a nie na zapisach znajdujących się we wniosku o dofinansowanie. Instytucja Zarządzająca nie wskazała jak według niej powinien wyglądać plan finansowy, który byłby realny do zrealizowania jednocześnie wytykając, że plan wnioskodawcy jest mało realny bądź nierealny. Jest to jedynie subiektywna opinia IZ nie poparta żadnymi konkretnymi dowodami a więc wykraczająca poza swobodną ocenę okoliczności, które jednak musi odnosić się do realnych, sprawdzalnych i rzeczywistych kryteriów. Ponieważ tylko taka ocena pozwala na możliwość jej instancyjnej kontroli. Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła również możliwości skracania maksymalnych terminów procedowania decyzji. Terminy ustawowe są bowiem terminami maksymalnymi, a ich skracanie jest dopuszczalną i występującą praktyką, więc w swoich obliczeniach IZ mógłby zauważyć, iż prze częstokroć niewielkim skróceniu terminów ustawowych na wydanie decyzji harmonogram jest realny i możliwy do spełnienia. Poza tym Instytucja Zarządzająca nie ustaliła również czy wnioskodawca nie rozpoczął procedury uzyskiwania decyzji jak również w nie zarzuciła że takich decyzji odnoszących się do procesu budowlanego jeszcze nie uzyskano.

Zdaniem skarżącego, jeżeli D. I. P. na etapie oceny merytorycznej powzięła wątpliwości miała możliwość zapytania wnioskodawcy, zgodnie z procedurą istniała taka możliwość D. I.P. nie skorzystała z takiego uprawnienia i dokonała bezzasadnej interpretacji nie ustalając się czy wnioskodawca - właściciel firmy posiadają wiedzę na temat realizacji przedmiotowego projektu. Dodatkowo D. I. P. nie wzięła pod uwagę, że jest to projekt inwestycyjny za który odpowiedzialność będzie ponosił podmiot wykonujący usługę na rzecz wnioskodawcy. Wnioskodawca będzie zaś koordynatorem działań oraz finansującym.

W kwestii kryterium "Struktura organizacyjna/potencjał organizacyjny" skarżący ponownie podkreślił, że jest przedsiębiorcą, który z powodzeniem realizuje przedsięwzięcia inwestycyjne od 21 lat. Wskazano również, iż właściciel będzie osobą odpowiedzialną za realizację projektu, nadzorowanie prac oraz utrzymanie trwałości projektu. Skarżący zauważył, ze są to funkcje stricte menedżerskie, co jest zgodne z posiadanym przez niego doświadczeniem i znajduje potwierdzenie jego długoletnim stażu pracy jako przedsiębiorca. Ponadto, zdając sobie sprawę z niedostatecznej wiedzy na temat technicznych aspektów utrzymania instalacji, skarżący zadeklarował wzrost zatrudnienia w przedsiębiorstwie o osobę, która odpowiedzialna będzie za serwisowanie urządzeń i ich monitoring oraz przeprowadzanie działań konserwacyjnych – wobec czego bezpodstawna była uwaga oceniających, którzy określili, iż wnioskodawca nie planuje zatrudnienia w okresie realizacji projektu żadnych kadr. W punkcie 6.3 Wniosku o dofinansowanie, ze względu na fakt, iż wnioskodawca nie prowadził dotąd działalności związanej z OZE, nie posiada maszyn/urządzeń ważnych z punktu widzenia realizacji projektu, planuje ich zakup w ramach projektu. Poza dokumentacją techniczną budowy, panelami fotowoltaicznymi, inwerterami, systemem montażowym (konstrukcji naziemnej), stacji transformatorowej, zabezpieczeń ac/dc, instalacji odgromowej, specjalistycznym okablowaniem, oraz sprzętem, który wnioskodawca zakupi we własnym zakresie (co zostało ujęte we wniosku jako wydatki niekwalifikowalne), tj. zestaw kamer z rejestratorem, ogrodzenie i brama wjazdowa, nie ma konieczności posiadania żadnego innego zaplecza technicznego, aby zapewnić sprawność funkcjonowania instalacji. Dlatego też brak dodatkowego sprzętu nie może świadczyć o niewystarczającym zapleczu organizacyjno - technicznym. Z punktu widzenia efektywności instalacji fotowoltaicznej najważniejsza jest lokalizacja inwestycji – a wnioskodawca dysponuje odpowiednim terenem, zaś sprzęt zostanie zakupiony w ramach projektu. Razem stwarza to bardzo dobre warunki do realizacji inwestycji, a fakt braku posiadania paneli, inwerterów, czy innych elementów nie stanowi o nieodpowiednim przygotowaniu i nie jest ryzykiem dla powodzenia projektu.

Odpowiadając na skargę IŻ RPO WD wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217; zwanej dalej - "ustawa" bądź "u.p.s.f."), w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy ustrojowej). Do kryterium legalności nawiązał ustawodawca również w art. 61 ust. 8 pkt 1 u.p.s.f., skoro w przepisie tym nakazał sądom uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub – pośredniczącą). A contrario, jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 2 u.p.s.f.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą przeprowadzona została w sposób zgodny z prawem, w związku z czym nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi.

Z treści art. 61 ust. 8 ww. ustawy wynika zatem, iż sąd administracyjny weryfikuje zatem ocenę projektu w zakresie wynikającym z procedury odwoławczej , której wynik podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, biorąc pod uwagę przepisy powszechnie obowiązujące oraz akty które stosował organ przy ocenie projektu. Punktem odniesienia są zatem przepisy prawa materialnego - przede wszystkim ww. ustawy (w stanie prawnym z daty rozstrzygania przez ZWD) oraz przepisy zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego, tj. R. O. i W. P.w R. RPO WD na lata 20014-2020 oraz Kryteriach wyboru projektów, stanowiących załącznik nr 3 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WD 2014-2020 . W świetle przepisów u.p.s.f. ocena merytoryczna wniosku ma na celu dokonanie rzetelnej i bezstronnej oceny projektu w procesie jego wyboru i w tym właśnie celu przeprowadzona ma być przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, a jej wyniki mają być udokumentowane i uzasadnione w sposób przejrzysty poprzez umieszczenie ich w kartach oceny projektu.

Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie kryterium "Plan realizacji inwestycji" , Sąd podzielił stanowisko IŻ RPO WD w tym zakresie.

Zgodnie z zapisami "Kryteriów wyboru projektów w ramach RPO WD 2014-20120", w ramach powyższego kryterium sprawdzane jest, czy wnioskodawca wraz z partnerami (jeśli dotyczy) posiadają odpowiednie zaplecze organizacyjno techniczne/potencjał administracyjny oraz zdolność operacyjną do wdrożenia projektu i jego utrzymania w okresie trwałości. Nieprzedstawienie lub przedstawienie w sposób niewiarygodny, że wnioskodawca podsiada wystarczające zaplecze organizacyjno techniczne/potencjał administracyjny oraz zdolność operacyjną do wdrożenia projektu i jego utrzymania w okresie trwałości skutkuje przyznaniem 0 punktów, co z kolei – zgodnie z opisem znaczenia kryterium - oznacza odrzucenie wniosku.

Informacje podane przez skarżącego we wniosku, także z uwzględnieniem argumentacji zawartej w proteście, zdaniem Sądu, uprawniały IZ RPO WD do zaakceptowania oceny ekspertów, którzy zgodnie uznali, że wnioskodawca nie spełnił przedmiotowego kryterium. Bezsporne jest bowiem, że skarżący nie przedstawił żadnego zaplecza organizacyjno-technicznego. Jako wykonawcę projektu skarżący wskazał jedynie siebie, przy czym on sam jest z wykształcenia [...] i nie ma doświadczenia w realizacji podobnych projektów ani potrzebnej wiedzy specjalistycznej. Podnoszona przez niego okoliczność posiadania wieloletniego doświadczenia "menadżerskiego" nie zmienia faktu, że tego rodzaju ogólne kompetencje w zakresie zarządzania własnym biznesem nie gwarantują w żaden sposób, że będzie on w stanie samodzielnie zrealizować objęty wnioskiem projekt tj. budowę elektrowni fotowoltaicznej, wymagający niewątpliwie szczególnych kwalifikacji (inżynierskich, technicznych) oraz specjalistycznej wiedzy. Skarżący powołuje się co prawda na zamiar zatrudnienia dodatkowego pracownika, jednak z podanych przez niego informacji wynika, że miałaby to być osoba odpowiedzialna za konserwację, serwisowanie i monitoring urządzeń – a zatem mająca zapewnić poprawne funkcjonowanie już ukończonego projektu, nie zaś prawidłowość procesu jego realizacji. W ramach omawianego kryterium ocenie podlega natomiast nie tylko zdolność wnioskodawcy do utrzymania projektu w okresie trwałości, ale także do jego wdrożenia.

Sąd podzielił również ocenę IŻ RPO WD w zakresie spełnienia przez skarżącego kryterium "Plan realizacji inwestycji". Kryterium to ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że jego niespełnienie skutkuje odrzuceniem wniosku. W ramach tego kryterium sprawdzane jest, czy plan realizacji inwestycji (harmonogram prac z uwzględnieniem czasu niezbędnego na uzyskanie wymaganych zezwoleń/ pozwoleń/ innych decyzji administracyjnych, przeprowadzenie procedur wyboru wykonawców itp.) jest czytelny, realny do przeprowadzenia oraz prawidłowo skonstruowany, w tym uwzględnia wszystkie działania niezbędne dla realizacji inwestycji, a przewidywana data zakończenia realizacji inwestycji jest realna do osiągnięcia.

W rozpoznawanej sprawie obu oceniających zgodnie wskazywało na te same okoliczności, podważające wiarygodność założonego przez wnioskodawcę harmonogramu realizacji inwestycji. Wnioskodawca założył rozpoczęcie realizacji projektu na [...] r. i jego zakończenie na [...] r. Zgodnie z oświadczeniem, zamierzał złożyć wniosek o pozwolenie na budowę w terminie [...]r., a uzyskanie pozwolenia przewidział na czerwiec 2017 r. Jednocześnie – czego sam skarżący nie kwestionuje – w dacie złożenia wniosku nie powziął on żadnych czynności przygotowawczych, mających zabezpieczyć realizację projektu w założonych terminach. Nie wystąpił bowiem o wydanie żądnego z wymaganych zezwoleń/decyzji, nie dysponował opracowaną mapą do celów projektowych. Tymczasem projekt zakłada zbudowanie elektrowni fotowoltaicznej od podstaw (w tym instalację 400 paneli PV, 5 inwerterów, stacji trafo, infrastruktury technicznej , instalacji energetycznej i instalacji technicznych, monitoringu, ogrodzeń i dojazdów), a więc poza czasem niezbędnym na przygotowanie inwestycji od strony administracyjno-prawnej, konieczne jest również zabezpieczenie czasu koniecznego dla przeprowadzenia procedury wyboru wykonawców, zakupu koniecznych urządzeń oraz wykonania projektu. Powoływany przez skarżącego argument odwołujący się do wiążących organy administracji terminów procesowych, które brał pod uwagę opracowując plan realizacji inwestycji, jest przy tym nieprzekonujący. Prognozowanie procesu takiego, zaplanowanie i wytworzenie obiektu w postaci opisanej we wniosku elektrowni fotowoltaicznej musi brać pod uwagę ryzyka związane z wydłużeniem takich terminów, jak również terminów realizacji kolejnych etapów prac. Nawet jednak przy założeniu, że wnioskodawca przewidział pewien bufor czasowy, trzeba zgodzić się z organem, że nie są realne jego założenia o "równoległym" lub wcześniejszym pozyskaniu pozwolenia na budowę w stosunku do warunków przyłączenia. Ponadto – na co wskazano w zaskarżonym rozstrzygnięciu – błędna jest, prezentowana w skardze, strategia wnioskodawcy, iż nie chcąc podejmować ryzyka, podejmie działania przygotowawcze do realizacji projektu dopiero po uzyskaniu zapewnienia o możliwości uzyskania dofinansowania, jako że w przypadku uzyskania pozytywnej oceny, umowa o dofinansowania powinna być zawarta w ściśle określonych terminach – a to wymaga właśnie podjęcia pewnych czynności przygotowawczych , choćby od strony administracyjnej, gwarantujących dochowanie tych terminów. Do zawarcia umowy niezbędne jest bowiem już przedłożenie przez wnioskodawcę w IP pozwolenia na budowę.

Dodatkowo podniesione już na etapie oceny zastrzeżenia wobec sformułowanego we wniosku planu realizacji inwestycji potwierdza przywołany w zaskarżonym rozstrzygnięciu fakt, że pomimo założenia, że wnioskodawca wystąpi o uzyskanie pozwolenia na budowę w terminie [...]r., [...] r., w dniu wniesienia protestu wciąż takich kroków nie podjął, co tym bardziej podważa realność założonego przez niego czasu realizacji projektu. Sąd nie zgadza się przy tym z zarzutem, iż ZI RPO WD rozpoznała protest biorąc pod uwagę nie stan istniejący w momencie złożenia wniosku, ale stan z daty rozpatrzenia protestu. Powyższy argument powołany był bowiem jako wspierający i mający dodatkowo potwierdzić nieuprawdopodobnienie wykonania projektu w założonym terminie. U podstaw oceny organu legły natomiast – przytoczone w zaskarżonym rozstrzygnięciu – argumenty powołane przez oceniających, które organ podzielił.

Wreszcie Sąd chciałby wskazać, iż nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia protestu mimo uznania w niniejszej sprawie - na skutek wniesienia sprzeciwu – za spełnienie kryterium "Prawidłowość zastosowania metodologii". Okoliczność uwzględnienia jednego z trzech kwestionowanych kryteriów obligatoryjnych pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy, skoro z regulaminu konkursu oraz kryteriów wyboru projektu wynika, iż w przypadku niespełnienia któregokolwiek z pozostałych wyżej omówionych kryteriów merytorycznych projekt jest negatywnie oceniany. Stąd podzielenie na etapie rozpoznawania protestu słuszności zarzutów podniesionych przez skarżącą stronę wyłącznie względem prawidłowości oceny złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryterium prawidłowości zastosowania metodologii nie mogło spowodować zmiany podjętego rozstrzygnięcia.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się na żadnym etapie postępowania naruszenia procedury i zasad wskazanych w regulaminie konkursu, a polemika strony skarżącej ze stanowiskiem organu, nie mogła mieć wpływu na ocenę jej legalności. Z tych też względów na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy, oddalił skargę.