Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3027/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 a w zw. z art. 46 a
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 650/12 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie dodatku motywacyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 650/12 po rozpoznaniu skargi W. P. uchylił decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatku motywacyjnego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.

Dowódca Jednostki Wojskowej w Krakowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił przyznania st. chor. W. P. - skarżącemu przyznania dodatku motywacyjnego za trzecią klasę kwalifikacyjną.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z § 25 a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią do zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu odpowiedniego mnożnika kwoty bazowej. Na podstawie wykładni powyższego przepisu organ uznał, że w przypadku gdy żołnierz nie posiada klasy kwalifikacyjnej odpowiedniej dla zajmowanego stanowiska służbowego, zaś posiada klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla innego stanowiska, brak jest podstaw do wypłaty spornego dodatku. W celu nabycia dodatku motywacyjnego, należy bowiem posiadać klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego.

Organ stwierdził jednocześnie, że błędna jest interpretacja wnioskodawcy, zgodnie z którą przedmiotowy dodatek należałoby wypłacać żołnierzowi przez okres wskazany w § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych - określony dla potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności. W ocenie organu przepis ów dotyczy jedynie możliwości potwierdzenia przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej na nowym stanowisku, i nie może mieć zastosowania dla określania prawa dla dodatku motywacyjnego, uregulowanego innym aktem prawnym.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący podnosząc, że spełnia wszystkie warunki wymagane do otrzymania dodatku motywacyjnego.

Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że warunek posiadania odpowiedniej dla zajmowanego stanowiska służbowego klasy kwalifikacyjnej żołnierz spełniał w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 2011 r., albowiem uzyskał on po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla zajmowanego wówczas stanowiska służbowego tj. w specjalności wojskowej 38T40 i SW 10955. Nie posiadał natomiast klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej 38B25 właściwej dla nowego stanowiska służbowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych organ odwoławczy wskazał, że dotyczy on wyłącznie możliwości zachowania przez żołnierza dotychczasowej klasy kwalifikacyjnej po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej, natomiast zgodnie z brzmieniem tego przepisu, aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe, a sam fakt posiadania klasy kwalifikacyjnej pozostaje bez wpływu na przyznanie dodatku motywacyjnego, o ile nie jest to klasa kwalifikacyjna w specjalności wojskowej, odpowiedniej do zajmowanego stanowiska służbowego.

W skardze na powyższą decyzję W. P. wniósł o jej zmianę i ponowne przyznanie dodatku motywacyjnego od momentu jego wstrzymania. Skarżący podniósł, że wypłata dodatku motywacyjnego została jemu wstrzymana po upływie trzech miesięcy licząc od objęcia nowego stanowiska służbowego, bez wydania stosownej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Wśród dodatków tych, od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawodawca ustanowił dodatek motywacyjny.

W myśl art. 46 a ust. 1 cytowanej ustawy, żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Według ust. 3 tego artykułu klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ. Wydane na mocy upoważnienia ustawowego rozporządzenie z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzenia, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz.U. Nr 110, poz. 732) w sposób precyzyjny określa warunki między innymi nadawania i utraty klasy kwalifikacyjnej.

Zdaniem Sądu istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni przepisów prawa materialnego. Z akt administracyjnych wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący posiadał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 38T40 i 10955, natomiast, zajmowane przez skarżącego obecnie stanowisko służbowe oznaczone jest specjalnością nr 38B25.

Sąd podkreślił, że przesłanki nabycia prawa do dodatku motywacyjnego określił ustawodawca wprost w przepisie art. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dodatek motywacyjny przyznaje się zatem żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, którzy łącznie spełniają dwie przesłanki: a/ uzyskali w opinii służbowej opinię bardzo dobrą, b/ posiadają odpowiednią klasę kwalifikacyjną, o której mowa w art. 46a. Zgodnie z art. 46a ust. 1 klasy kwalifikacyjne odpowiadają poziomowi wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego żołnierzy zawodowych, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi.

W ocenie Sądu I instancji wszechstronna analiza i wykładnia zarówno językowa, jak również systemowa oraz celowościowa wskazanych wyżej przepisów ustawowych, oraz aktów wykonawczych prowadzić musi do uznania za zasadny zarzutu skarżącego, zgodnie z którym wraz z zachowaniem (posiadaniem) klasy kwalifikacyjnej uzyskanej na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, skarżący zachował również uprawnienie do związanego z uzyskaną klasą kwalifikacyjną dodatku motywacyjnego, pomimo, że został wyznaczony na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową.

W § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, uregulowano obowiązek (ust. 1) i możliwość (ust. 3) potwierdzania posiadanej już przez żołnierza zawodowego klasy kwalifikacyjnej. Instytucję tę należy zatem odróżnić od uzyskania klasy kwalifikacyjnej. Zgodnie z ust. 3 § 9 cytowanego rozporządzenia do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej zobowiązani są żołnierze zawodowi, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. Aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. O ile żołnierz zawodowy po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej nie potwierdził jej na dotychczas posiadanym poziomie (w ciągu dwóch lat), wówczas następuje utrata klasy kwalifikacyjnej (§ 10 ust. 1 pkt 3). Oznacza to, że wraz z wyznaczeniem na stanowisko służbowe o innej specjalności wojskowej żołnierz zawodowy nie traci automatycznie uzyskanej wcześniej klasy kwalifikacyjnej, lecz nadal ją posiada (do chwili potwierdzenia lub utraty). W tej sytuacji jeżeli spełniona jest jednocześnie druga ustawowa przesłanka przyznania dodatku motywacyjnego (bardzo dobra ocena uzyskana w opinii służbowej) – żołnierz zawodowy uprawniony jest do otrzymywania dodatku motywacyjnego, o którym mowa w art. 80 ust. 1a ww. ustawy.

Sąd wskazał także, iż wobec treści § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej przepisy § 25a ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, należy interpretować w ten sposób, że skarżący posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem. W konsekwencji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący spełniał określone w obowiązujących przepisach przesłanki przyznania dodatku motywacyjnego także po objęciu nowego stanowiska służbowego oznaczonego inną specjalnością wojskową (SW: 38B25).

Sąd podkreślił, że dobywanie klasy kwalifikacyjnej jest procesem długotrwałym jest to okres, w którym żołnierz zawodowy uzyskuje odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności praktycznych (vide § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r.), co potwierdza egzamin. Motywacyjny charakter tej instytucji przemawia także za utrzymaniem przez żołnierza w okresie posiadania klasy kwalifikacyjnej związanego z nią prawa do dodatku motywacyjnego. W ocenie Sądu, skoro żołnierz zawodowy, aby uzyskać trzecią klasę kwalifikacyjną musiał ubiegać się o to przez okres co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, podjął związany z tym trud i uzyskał klasę kwalifikacyjną oraz bardzo dobrą ocenę służbową, to pozbawienie go uprawnienia do związanego z tym dodatku motywacyjnego byłoby nie tylko działaniem demotywującym, ale też sprzecznym z celem wprowadzenia omawianego dodatku do uposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozstrzygnąć o uprawnieniu skarżącego do przedmiotowego dodatku motywacyjnego od dnia objęcia nowego stanowiska służbowego uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 80 ust. 1 a w związku z art. 46 a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że dodatek motywacyjny przysługuje żołnierzowi zawodowemu posiadającemu klasę kwalifikacyjną nadaną w specjalności wojskowej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym także przez okres od wyznaczenia na stanowisko służbowe w nowej specjalności do momentu jej potwierdzenia w nowej specjalności (nie dłużej niż przez okres dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe) podczas gdy ustawowym warunkiem przyznania dodatku motywacyjnego jest posiadanie klasy kwalifikacyjnej zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że za istotne dla rozumienia art. 80 ust. 1 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uznać należy posłużenie się przez ustawodawcę wyrażeniem "odpowiedniej" przy określeniu klasy kwalifikacyjnej, której posiadanie stanowi przesłankę do przyznania żołnierzowi dodatku motywacyjnego. W świetle art. 46 a ustawy, do którego odwołuje się przepis art. 80 ust. 1 a za "odpowiednią" uznać należy klasę kwalifikacyjną odpowiadającą poziomowi (...) wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym". Powyższe oznacza, że dla przyznania dodatku motywacyjnego istotne jest nie tylko posiadanie klasy kwalifikacyjnej, ale także to, by posiadania klasa kwalifikacyjna była zgodna z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Za takim rozumieniem art. 80 ust. 1 a ustawy przemawia również wykładnia systemowa przepisów ustawy oraz aktów wykonawczych do niej. Wskazać należy, że ustawodawca w art. 80 nie uregulował zasad pobierania dodatku motywacyjnego w okresie przejściowym, tj. w okresie dwóch lat od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe o innej specjalności wojskowej. Dodatek motywacyjny z samego założenia miał wpływać na podnoszenie przez żołnierzy poziomu ich wyszkolenia i wiedzy specjalistycznej na zajmowanym stanowisku służbowym, a nie na dowolnym stanowisku służbowym w korpusie. Natomiast wprowadzenie możliwości potwierdzenia klas kwalifikacyjnych miało m.in. złagodzić negatywne skutki związane ze zmianami kadrowymi i związane z tym zmiany specjalności wojskowych.

W ocenie skarżącego kasacyjnie przyjęcie innego toku rozumowania mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której żołnierz zawodowy posiadający mistrzowską klasę kwalifikacyjną w przypadku wyznaczenia na stanowisko służbowe innej specjalności wojskowej mógłby otrzymywać dodatek motywacyjny przez osiem lat, cyklicznie co dwa lata pomniejszany o utracone kolejne klasy kwalifikacyjne, bez konieczności wykazywania wiedzy w tym zakresie, a żołnierz, który otrzymał klasę kwalifikacyjną na stałe w ogóle nie musiałby nabywać wiedzy i umiejętności na stanowisku służbowym w nowej specjalności wojskowej. Zakładając zatem racjonalność działania ustawodawcy przyjąć należy, że dodatek motywacyjny przysługuje wyłącznie za posiadanie klasy w specjalności wojskowej zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Wyznaczenie na stanowisko służbowe w nowej specjalności powinno skutkować tym samym utratą dodatku motywacyjnego do czasu potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

W ocenie skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku dokonał błędnej wykładni przepisu art. 80 ust. 1a w zw. z art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Naruszenie to miało polegać na ustaleniu treści normy wynikającej z powyższego przepisu bez zastosowania wykładni językowej, a zatem z pominięciem tego rodzaju wykładni, która powinna mieć pierwszeństwo przed wykładnią systemową i funkcjonalną. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej wskazał, że użyte przez ustawodawcę w art. 80 ust. 1a ustawy słowo "odpowiedniej" w odniesieniu do klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a tejże ustawy, oznacza, że jest to, tak jak stanowi ten ostatni przepis, klasa kwalifikacyjna odpowiadająca poziomowi wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Z tego powodu, według skarżącego kasacyjnie, wynik interpretacji językowej powyższego przepisu uznać należy za jednoznaczny, a zatem sięganie do innych metod wykładni jest zbędne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko to jest nieprawidłowe.

Oczywistym jest, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej obowiązuje zawsze, gdy wykładnia językowa daje rezultat jasny i jednoznaczny oraz dopiero wtedy, gdy wynik wykładni językowej budzi wątpliwości, interpretator powinien odwołać się do wykładni systemowej i funkcjonalnej. Należy bowiem stale mieć na uwadze, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie ustala nic absolutnego, a wskazuje jedynie na porządek preferencji wykładni (por. L. Morawski "Zasady wykładni prawa", Wyd. II., Toruń 2010, str. 97).

W niniejszej sprawie rezultaty wykładni językowej nie są jednak tak jednoznaczne, jak sugeruje to skarżący kasacyjnie organ. Według jego interpretacji żołnierz zawodowy, który posiada uprzednio uzyskaną określoną klasę kwalifikacyjną w związku z zajmowanym określonym stanowiskiem i w oparciu o tę m.in. przesłankę otrzymuje dodatek motywacyjny, a następnie zostaje wyznaczony na stanowisko służbowe o innej specjalności wojskowej, z chwilą wyznaczenie na stanowisko służbowe o innej specjalności nie posiada już klasy kwalifikacyjnej odpowiadającej tej innej specjalności, czyli zgodnej z nowo zajmowanym stanowiskiem służbowym. Taka wykładnia przepisu prowadzi, zdaniem autora skargi kasacyjnej, do kolejnego wniosku, iż nabycie uprawnienia do dodatku motywacyjnego możliwe jest dopiero po uzyskaniu przez żołnierza zawodowego klasy kwalifikacyjnej odpowiadającej zajmowanemu stanowisku oraz, co oczywiste, po spełnieniu drugiej przesłanki w postaci uzyskania oceny bardzo dobrej w opinii służbowej.

Interpretacja przepisu art. 80 ust. 1a ustawy pragmatycznej dokonana przez Sąd I instancji prowadzi natomiast do wniosku, że wyznaczenie na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową nie wyklucza automatycznie uprawnień do dodatku motywacyjnego związanego z uzyskaną klasą kwalifikacyjną.

Analizując rezultaty wykładni przedstawione w skardze kasacyjnej, stwierdzić należy, że przyjęta tam interpretacja prowadzi do wniosków niemożliwych do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Otóż, żołnierz, który posiada określoną klasę kwalifikacyjną i uzyskał ocenę bardzo dobrą w opinii służbowej, w sytuacji mianowania go na inne niż dotychczas stanowisko służbowe traciłby automatycznie prawo do dodatku motywacyjnego, a przy tym prawo to mógłby uzyskać dopiero po uzyskaniu klasy kwalifikacyjnej odpowiadającej specjalności nowo zajmowanego stanowiska, bądź po potwierdzeniu posiadanej klasy kwalifikacyjnej. Taka interpretacja przepisu art. 80 ust. 1a w zw. z art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest nie tylko niezgodna z samą treścią tych właśnie przepisów ustawy, ale pozostaje także w sprzeczności z treścią przepisów wykonawczych, a mianowicie cytowanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych, wydanego w oparciu o delegację ustawową, zamieszczoną w art. 46 a ust.4 ustawy. Przepis art. 80 ust. 1a ustawy pragmatycznej stanowi bowiem, że żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych przyznaje się dodatek motywacyjny za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a. Należy zwrócić uwagę, że powołany art. 80 ust. 1a wyraźnie odsyła do całego przepisu art. 46a, a zatem ustalenie normy prawnej regulującej prawo do dodatku motywacyjnego musi być dokonane z uwzględnieniem treści unormowań zawartych we wszystkich jednostkach redakcyjnych art. 46a. W art. 46a ust. 1 ustawy ustawodawca postanowił, że żołnierzom korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Stosownie zaś do treści ust. 3, klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ.

Oznacza to, że z woli ustawodawcy uzyskanie klasy kwalifikacyjnej (jej nadanie przez organ) jest procesem rozciągniętym w czasie i wymaga co najmniej zdania egzaminu, przy czym ustawodawca wprowadzając obowiązek zdania egzaminu, unormował te kwestię w odrębnej jednostce redakcyjnej przepisu art. 46a, wskazując wprost na jej wyjątkowy charakter (z zastrzeżeniem). Jednocześnie z powyższą regulacją korespondują przepisy wykonawcze, wydane - co jak podkreślono już wyżej - także w oparciu o przepis art. 46a ust.4 ustawy.

W § 5 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej Minister Obrony Narodowej w sposób szczegółowy wskazał na przesłanki konieczne do nadania, podwyższenia, ale również i do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej oraz po raz kolejny zamieścił regulację potwierdzającą długotrwałość tego procesu, używając w zakresie przesłanki trzeciej jednoznacznego stwierdzenia: "zajmowanie etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej (...) przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych" oraz przyporządkowując odpowiednie okresy czasu do poszczególnych klas, w zależności od rodzaju klasy, o którą ubiega się żołnierz zawodowy (od dwóch do trzech lat).

Ponadto kierując się wytycznymi zamieszczonymi w ust. 4 art. 46a, ale także regulacją art. 46a ust. 1 i ust. 3 ustawy wskazującą na długotrwałość procesu nadawania klasy kwalifikacyjnej, ustawodawca w sposób kompleksowy unormował sytuację prawną żołnierzy, którzy przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością służbową uzyskali już klasy kwalifikacyjne w innej specjalności. W odniesieniu do tych żołnierzy Minister przewidział bowiem obowiązek potwierdzenia uzyskanej klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko pod rygorem jej utraty (§ 9 ust. 3 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Słusznie Sąd I instancji przyjął, iż na skutek zwolnienia skarżącego z dotychczasowego stanowiska służbowego decyzja przyznająca mu – na okres zajmowania tego stanowiska - dodatek motywacyjny stała się bezprzedmiotowa. Nie mogła zatem kształtować ewentualnego uprawnienia skarżącego do spornego świadczenia na nowym stanowisku służbowym, które objął z dniem 1 sierpnia 2011 r. Nie oznacza to jednak, że wyznaczenie na nowe stanowisko spowodowało utratę możliwości ponownego nabycia prawa do dodatku motywacyjnego tylko z tej przyczyny, że żołnierz zawodowy został wyznaczony na stanowisko o innej specjalności i to w sytuacji gdy, nie upłynął jeszcze okres dwóch lat przewidziany na potwierdzenie uprzednio przyznanej klasy kwalifikacyjnej.

W przypadku zaaprobowania wykładni zaprezentowanej w skardze kasacyjnej doszłoby do wybiórczego stosowania przepisów prawa, tzn. stosowania prawa z pominięciem innych przepisów pragmatyki służbowej, w tym przepisu § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klas kwalifikacyjnych ustanawiającego normatywny obowiązek potwierdzenia klasy, ale i przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia wprowadzającego sankcje za jego niewypełnienie, a przede wszystkim art. 46a ust. 1 i 3 ustawy regulującego samą przesłankę nabycia prawa do dodatku motywacyjnego. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że celem powyższego ustawowego unormowania odczytywanego łącznie z przewidzianą w art. 46a ust. 4, a unormowaną szczegółowo w cyt. rozporządzeniu, instytucją potwierdzania uzyskanej wcześniej klasy kwalifikacyjnej, nie było pozbawienie żołnierza dodatku motywacyjnego, a jedynie dostosowanie poprzednio posiadanej klasy kwalifikacyjnej do stanowiska o innej specjalności wojskowej. Tak też należy rozumieć użyte przez ustawodawcę w art. 80 ust. 1 sformułowanie "odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej".

Ponadto trzeba dodatkowo zwrócić uwagę na sam cel, którym kierował się ustawodawca wprowadzając do pragmatyki służbowej nowy składnik uposażenia w postaci dodatku motywacyjnego. Dodatek ten, zgodnie z jego nazwą, powinien mieć rzeczywiście charakter motywacyjny. Powinien być zatem wykorzystywany jako instrument bodźcowego oddziaływania w kierunku wzorowego wykonywania przez żołnierzy obowiązków służbowych i ma być dla żołnierza zawodowego swoistą nagrodą za dobrze pełnioną służbę. Dlatego też ustawodawca jako jedną z przesłanek do przyznania omawianego świadczenia wymienił uzyskanie przez żołnierza oceny bardzo dobrej w opinii służbowej. Ponadto powyższy dodatek ma zachęcać żołnierzy do podnoszenia swoich kwalifikacji poprzez poszerzanie swojej wiedzy i nabywanie nowych umiejętności. Przyjęcie innej wykładni przepisu art. 80 ust. 1a ustawy niż wykładnia celowościowa i systemowa doprowadziłaby do sytuacji, w której dodatek motywacyjny nie spełniałby celu, dla którego został wprowadzony, gdyż żołnierz, któremu przyznano dodatek motywacyjny, z chwilą przeniesienia na nowe stanowisko służbowe byłby co do zasady pozbawiany prawa do przedmiotowego świadczenia. W takiej zaś sytuacji wyznaczenie na nowe stanowisko, czyli zdarzenie, które z woli właściwych organów wojskowych i stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych (art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), zmienia w sposób istotny stosunek służbowy żołnierza, w zestawieniu z uprzednio nabytym prawem do dodatku, wywoływałoby faktycznie skutek demotywacyjny. Takich zaś zamierzeń nie można przypisać racjonalnemu prawodawcy. Trafnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że motywacyjny charakter prawa do omawianego dodatku przemawia za utrzymaniem przez żołnierza w okresie posiadania klasy kwalifikacyjnej (do momentu jej potwierdzenia) związanego z nią prawa do przedmiotowego świadczenia. Jeżeli żołnierz zachowuje prawo do posiadanej klasy kwalifikacyjnej, to- do czasu jej potwierdzenia lub utraty- klasa ta na użytek postępowania w sprawie przyznania dodatku motywacyjnego staje się właściwa do zajmowania nowego stanowiska służbowego, a tym samym jest ona odpowiednia w znaczeniu, o jakim mowa w art.80 ust.1 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z tego powodu, należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo usunął, opisany nielogiczny rezultat dokonanej przez organy orzekające w sprawie wykładni językowej powołanych przepisów, stosując ich wykładnię systemową i funkcjonalną (celowościową).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.