Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 732/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 37a  ust. 9 i 10
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Mogilnie z dnia 26 lutego 2020 r. nr XVI/168/20 w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej § 9 ust. 2 pkt 1 w zakresie słowa: "fontanny".


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Uchwałą nr XVI/168/20 z dnia 26 lutego 2020 r., Rada Miejskiej w Mogilnie przyjęła plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Zbożowej w Mogilnie.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski, zwany dalej "skarżącym" złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części, tj.: § 9 ust. 2 pkt 1 w zakresie "fontanny".

W uzasadnieniu skargi, skarżący stwierdził, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", Burmistrz Mogilna przekazał w dniu 4 marca 2020 r. skarżącemu ww. uchwałę wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. W toku przeprowadzonej oceny, na podstawie przekazanych dokumentów, skarżący stwierdził, iż przedmiotowa uchwała jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza przepisy w sposób i w stopniu określonym w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Rada Miejska w Mogilnie w § 9 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 1ZP i 7ZP (tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej), w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dopuściła budowę m.in. fontanny, co stanowi jeden z rodzajów obiektów małej architektury.

Kompetencja organów gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego wyznaczona jest przepisami ustawowymi zarówno co do podstaw, jak i granic przedmiotowych regulacji.

Unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, by materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia.

Artykuł 37a u.p.z.p., w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774), zwaną dalej "ustawą krajobrazową", stanowi, że rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Ponadto, organ ten może w ww. uchwale ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów. Zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa wskazują jednoznacznie, że uchwała, o której mowa w tym przepisie, to uchwała inna niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dodać należy również, że przepis art. 37a u.p.z.p. został (w ramach systematyki ustawy) dodany po przepisach odnoszących się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca przewidział dwie - niezależnie od siebie i całkowicie odrębne procedury zmierzające do uchwalenia obu uchwał. Zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń mogą zostać ustanowione wyłącznie w oparciu o procedurę uregulowaną w art. 37a - 37e u.p.z.p. Powyższe stanowisko organu nadzoru znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (yide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 601/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 119/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2019 r" sygn. akt II SA/Bd 1447/18).

Podkreślić należy, że przepis art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 września 2015 r. dopuszczał możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Na podstawie art. 7 pkt. 3 lit. b ustawy krajobrazowej przepis ten został przez ustawodawcę uchylony. Zasady dotyczące reguł i warunków sytuowania np. obiektów małej architektury mogą być ustalane, ale wyłącznie w drodze odrębnej - podjętej w oparciu m.in. o przepisy art. 37a, u.p.z.p. - uchwały.

W art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej, ustawodawca zastrzegł, że do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioskując a contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia przystąpiono po dniu 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową. Stanowisko takie prezentowane jest zarówno w doktrynie (por. A. Fogel [w:] Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016), jak i w judykaturze (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 851/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 119/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1447/18).

Rada Miejska w Mogilnie w dniu 22 lutego 2017 r. podjęła uchwałę nr XXVIII/310/17 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. Zbożowej w Mogilnie. Powyższe oznacza, że organ stanowiący gminy uchwalając przedmiotową uchwałę, był zobowiązany do stosowania przepisów u.p.z.p., obowiązujących od dnia 11 września 2015 r.

Fragment zaskarżonej uchwały został podjęty zatem bez podstawy prawnej z racji uchylenia art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. i wykracza poza materię, która może być regulowana planem miejscowym, pozostając w sprzeczności z art. 37a u.p.z.p. Tak opisane naruszenie prawa ma charakter istotny, bowiem przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego. (...)

Reasumując, w ocenie organu nadzoru, żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do którego uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, podjęto po dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej, nie może zawierać ustaleń dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury.

Wojewoda Kujawsko - Pomorski, po dokonaniu oceny pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonej uchwały wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych, pismem znak: WIR.II.743.4.20.2020JS z dnia 16 czerwca 2020 r. poinformował Burmistrza Mogilna o stwierdzonych uchybieniach dotyczących zaskarżonego planu miejscowego. Burmistrz Mogilna w piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r. odniósł się do uwag podniesionych przez organ nadzoru. W ocenie Wojewody Kujawsko - Pomorskiego udzielone odpowiedzi nie wyjaśniły wszystkich kwestii podniesionych przez organ nadzoru.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jak wynika to z jej treści. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ww. uchwała ustanawia obowiązujące na terenie objętym planem przepisy prawa miejscowego dotyczące przeznaczenia i sposobu zagospodarowania poszczególnych terenów oraz określa konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W związku z powyższym w przedmiotowej uchwale w ustaleniach dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej (1ZP i 7ZP) zawarto zapis:

a) § 8 ust. 2 pkt 3 - "dopuszcza się budowę ciągów pieszych (chodniki), urządzeń rekreacji terenowej, placu zabaw, fontanny, oświetlenia terenu itp.".

Wobec przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego uchwała nr XXVIII/310/17 z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie ma zastosowanie art. 37a. ust. 1 - 4 u.p.z.p. zgodnie z którym "Rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury.

Rada Miejska w Mogilnie nie ustaliła w formie uchwały ww. zasad.

Reasumując powyższego należy stwierdzić, iż kwestionowany przez organ zapis w żaden sposób nie narusza wskazanych przepisów bowiem stanowi jedynie dopuszczenie lokalizacji fontanny (nie nakaz), a jednocześnie nie ustala zasad i warunków ich sytuowania, a także ich gabarytów, rodzaju materiału z jakich mają być wykonane, itp.

Należy także wskazać, iż organ odpowiedzialny za kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy (art. 3 ust. 1) - chcąc stać na straży ładu przestrzennego oraz poszanowania własności wszystkich mieszkańców gminy, dążył do stanowienia czytelnego prawa miejscowego z jasno określonym sposobem i warunkami zagospodarowania przestrzennego.

W kontekście powyższego wnoszę o przyjęcie i uznanie tych wyjaśnień oraz pozostawienia uchwały w obowiązującym porządku prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zaskarżona uchwała została poddana kontroli sądowej w oparciu o kryterium legalności, z uwzględnieniem przesłanek stwierdzenia nieważności aktu planistycznego określonych w art. 28 § 1 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przeprowadzona w tych zakresie kontrola sądowa przedmiotowej uchwały wykazała zasadność i słuszność zarzutów organu nadzoru co do regulacji § 9 ust. 2 pkt 1 w zakresie słów: "fontanny" uchwały, jako przepisu wykraczającego w swej treści poza określoną w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., materię, która może być uregulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym świadczących o dopuszczeniu się przez radę miejską istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 28 u.p.z.p.

Wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie Wojewoda, wnosząc jako organ nadzoru do Sądu skargę na przedmiotową uchwałę, w związku z tym, iż nie orzekł o jej nieważności w kwestionowanej części w ustawowym terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, zarzucił że zaskarżone przepisy uchwały w myśl obowiązujących w chwili podjęcia przedmiotowej uchwały przepisów u.p.z.p., zostały podjęte bez podstawy prawnej z uwagi na uchylenie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. i wykraczają tym samym poza materię, która może być uregulowana w m.p.z.p., pozostając w sprzeczności z art. 37a u.p.z.p.

Istotę sporu stanowiło zatem, czy Rada Miejska w Mogilnie, miała kompetencję do uregulowania w przedmiotowej uchwale w sprawie planu miejscowego kwestii dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, czego wyrazem jest dopuszczenie zaskarżonym przepisem § 9 ust. 2 pkt 1 uchwały, budowy m.in. fontann dla terenów oznaczonych symbolami 1ZP i 7ZP (tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej), w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Jak podkreślono powyżej istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, jak i istotne naruszenie trybu jego sporządzania, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 upzp). Wskazane zasady i tryb szczegółowo uregulowane zostały w u.p.z.p. na gruncie Rozdziału 2 "Planowanie przestrzenne w gminie", w art. 14 i następnych. Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w których zawarty został katalog enumeratywnie wymienionych elementów mpzp - obligatoryjnych (ust. 2) i fakultatywnych (ust. 3).

W przedmiotowej skardze organ nadzoru podniósł zarzut dotyczący naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, których to przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności mpzp z przepisami prawa. Pojęcie to wiązać należy z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (w skrócie "CBOSA") na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przechodząc do oceny zarzucanej sprzeczności z prawem § 9 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że Wojewoda trafnie powiązał zarzucane naruszenie prawa ze zmianą ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaka została wprowadzona z dniem 11 września 2015 r. przez ustawę krajobrazową.

Mocą ustawy krajobrazowej w u.p.z.p., po art. 37, dodano bowiem przepisy art. 37a-37e, zawierające: fakultatywne upoważnienie dla rady gminy do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a, art. 37c upzp) - zwanej potocznie "uchwałą reklamową" - szczególny, rozbudowany tryb przygotowania i podejmowania takiej uchwały (art. 37b u.p.z.p.), oraz sankcje administracyjne (kary pieniężne) za jej nieprzestrzeganie (art. 37d, art. 37e u.p.z.p.). Uchwała reklamowa jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 u.p.z.p.) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (art. 37a ust. 5 u.p.z.p.), z tym że może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy (art. 37a ust. 6 u.p.z.p.). W omawianej uchwale rada gminy może zatem ustalić zasady i warunki sytuowania fontann, ich gabarytów, miejsc lokalizacji, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Zgodnie z art. 37a ust. 9 i 10 u.p.z.p., uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych - nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały - z tym, że zarazem może ona:

1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale;

2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale.

Jednocześnie mocą ustawy krajobrazowej, z dniem 11 września 2015 r.:

- w art. 15 ust. 3 u.p.z.p., uchylono pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane";

- do art. 15 ust. 2 u.p.z.p., po pkt 3, dodano pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu".

Ustawa krajobrazowa zawiera w odnośnym zakresie również przepisy przejściowe - art. 12 ust. 1-3 - w następującym brzmieniu: "1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. 2. Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3. Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe."

Z cytowanych przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy krajobrazowej jasno wynika, że wejście w życie tej ustawy nie wpływało na obowiązywanie uprzednio uchwalonych planów miejscowych, a wejście w życie uchwały reklamowej powoduje jedynie uchylenie tych regulacji ww. planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. Ponadto art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioskując a contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową (tak też A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uwaga 1 do art. 12).

W kontrolowanej sprawie do wszczęcia procedury planistycznej, mającej na celu wprowadzenie zmian do obowiązującego już planu miejscowego, doszło już po dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej. Z dokumentacji prac planistycznych wynika bowiem, że Rada Miejska w Mogilnie w dniu 22 lutego 2017 r. podjęła uchwałę nr XXVIII/310/17 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. Zbożowej w Mogilnie.

Nie ulega zatem wątpliwości, że oceny legalności zaskarżonego planu miejscowego należy dokonywać przez pryzmat przepisów u.p.z.p., w brzmieniu nadanym przez ustawę krajobrazową, obowiązujących w dacie uchwalenia tego planu - czyli w szczególności z dodanym art. 37a i następnymi u.p.z.p. oraz bez art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., który został uchylony ustawą krajobrazową.

W ocenie Sądu istota ww. zmian legislacyjnych sprowadzała się do "wyjęcia" zagadnień dotychczas regulowanych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. z zakresu materii planistycznej (właściwej planom miejscowym) i uczynienie z niej materii regulowanej odrębną uchwałą, wydawaną na podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p., bez zmiany fakultatywnego charakteru samej regulacji gminnej poświęconej zasadom i warunkom sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Co do zasady rada miejska nie utraciła zatem kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, chyba że znajdują zastosowanie przepisy przejściowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 586/17, publ. CBOSA) - co w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Powyższe prowadzi do wniosku, że rada miejska, zamieszczając w § 6 pkt 2 uchwały kwestionowane regulacje wykroczyła poza określony w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. zakres upoważnienia ustawowego do uchwalenia m.p.z.p. Tym samym dopuściła się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności ww. zapisów zaskarżonej uchwały. Nie sposób bowiem przyjąć, iż uregulowanie w planie miejscowym materii powierzonej przez ustawodawcę prawodawcy gminnemu do unormowania w odrębnej uchwale (w dodatku podejmowanej w szczególnym trybie - art. 37b u.p.z.p.), stanowiło naruszenie prawa nieistotne.

Mając na względzie wynikającą z art. 7 Konstytucji RP zasadę praworządności, która wymaga, by materia regulowana aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia – nie można uznać za trafne stanowisko Rady zawarte w odpowiedzi na skargę, że kwestionowany przez skarżącego zapis w żaden sposób nie narusza wskazanych przepisów bowiem stanowi jedynie dopuszczenie lokalizacji fontanny (nie nakaz), a jednocześnie nie ustala zasad i warunków ich sytuowania, a także ich gabarytów, rodzaju materiału z jakich mają być wykonane, itp.

Po pierwsze, trzeba zauważyć, że zaskarżona regulacja nie dotyczy wybranego, jednego miejsca lokalizacji, lecz dotyczy całego terenu tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej oznaczonego symbolem 1ZP i 7ZP oraz wpisana została w zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego odnoszącego się do ww. terenów. Po drugie, tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skorzystanie przez organ samorządowy z kompetencji jakie daje art. 37a u.p.z.p., oznacza konieczność wprowadzenia regulacji, które w pełni wyczerpią upoważnienie ustawowe, zawarte w ww. przepisie (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 401/18, oraz komentarz do art. 37 a, u.p.z.p., Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Kosicki Artur, publ. LEX.

Zważywszy na powyższe, nie jest dopuszczalna sytuacja, by organ samorządowy regulował zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury w części w mpzp, a w pozostałej części w odrębnej ustawie, dodając niejako pozostałe zagadnienia. Niedopuszczalna byłaby sytuacja, że wobec istniejących już częściowych regulacji w planie miejscowym, organ gminy miałby "związane ręce" w zakresie pełnej regulacji jakie miałby zamiar przeprowadzić w oparciu o art. 37 a u.p.z.p. Przepis art. 37a u.p.z.p. określa w sposób kompletny i wyraźny zakres przedmiotowy uchwały, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, czyli tzw. uchwały krajobrazowej. Z uwagi na fakt, iż uchwała ta jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4), zatem rada gminy (miasta), obowiązana jest ściśle przestrzegać zakresu udzielonego jej upoważnienia ustawowego. Skoro uchwała podjęta na podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p. jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy, stąd też powinna spełniać wymagania w zakresie przestrzegania granic delegacji ustawowej.

Ze względu na powyższe, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 6 pkt 2 zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.