Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 162/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 397/09, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 397/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił J. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2002 r.

Podając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji, na wstępie swoich rozważań, przypomniał, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazał, że decyzja organu została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w sposób nieprawidłowy. Odebrała ją bowiem osoba nieuprawniona do odbioru korespondencji – J.S., która pokwitowała odbiór pisma pieczęcią firmową pełnomocnika strony w dniu 6 stycznia 2009 r., dostarczając pismo pełnomocnikowi dopiero w dniu 7 stycznia 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., odnosząc się do powyższych twierdzeń, wyjaśnił, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej decyzji, na którym podpisała się J. S., istnieje dopisek "sekret.". Z analizy korespondencji między pełnomocnikiem a organem wynika, że J. S. wielokrotnie odbierała korespondencję, w sekretariacie firmy pełnomocnika, podając że jest sekretarką, kierownikiem kancelarii lub pracownikiem kancelarii, czego potwierdzeniem jest to, że osoba ta dysponowała pieczątką pełnomocnika i wykonywała czynności w miejscu pracy pełnomocnika strony. Z tych powodów, zdaniem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niezasadny.

Sąd I instancji, analizując powyższe okoliczności, nie dał wiary twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej, że J.S. nie była upoważniona do odbioru jego korespondencji. Skoro bowiem podjęła się odbioru pisma, wskazując że jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata i potwierdziła to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo-administracyjnych, to słusznie przyjęto, że była upoważniona do odbioru korespondencji.

Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W jego uzasadnieniu podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podkreślając ponownie, że doręczenie nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Dodatkowo podniesiono, że skarżący zwlekał z udzieleniem pełnomocnictwa autorowi zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie strona, składając wniosek o przywrócenie terminu, podniosła, że uchybienie terminu wynikało z okoliczności doręczenia przesyłki do rąk pracownika nieuprawnionego do odbioru korespondencji. Wyjaśniono, że J. S., która pokwitowała odbiór przesyłki, nie jest pracownikiem kancelarii pełnomocnika strony. Uprawniona jest jedynie do odbioru przesyłek adresowanych do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą pod tym samym adresem.

Mając na uwadze powyższą argumentację należy zaznaczyć, że powinnością każdej osoby prawnej, a tym bardziej osoby prowadzącej kancelarię prawną, winno być zapewnienie takiej organizacji pracy wewnątrz firmy, aby przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony. Bezsporne w sprawie jest, że J. S. zobowiązała się do odbioru przesyłki, umieszczając przy tym na dowodzie doręczenia pieczątkę kancelarii wraz ze swoim podpisem. Z takiego działania tej osoby można było domniemywać, że jest uprawniona do odbioru korespondencji. Skoro zaś osoba, obecna pod adresem siedziby firmy, posługiwała się jej pieczątką i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy. Przyjęcie odmiennego założenia mogłoby doprowadzić, do nadmiernego opóźnienia w obiegu korespondencji.

Na marginesie należy autorowi zażalenia zasygnalizować, że również odpis postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 września 2009 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia skargi, od którego wniesiono niniejsze zażalenie, został odebrany przez J. S., która kwitując swoim podpisem odbiór przesyłki z dopiskiem "pracownik" , posłużyła się pieczęcią kancelarii. To samo dotyczy zresztą odbioru odpisu postanowienia WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2009 r.

Ponadto za niemającą znaczenia dla rozpatrywanej sprawy należy uznać podniesioną w zażaleniu okoliczność zwlekania przez skarżącego z udzieleniem pełnomocnictwa.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.