Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 761/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. G., E. G. i M. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. G., E. G. i M. G. solidarnie kwotę 1051 zł /słownie: tysiąc pięćdziesiąt jeden złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G., E.G. i M. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , dalej zwany "WINB", z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzjami z dnia [...] września 2010r. nr [...], oraz z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , dalej "PINB", nakazał rozbiórkę garażu zlokalizowanego na działkach nr 898 i nr 897/1 położonych w K. stanowiących własność E. i M. G. (działka nr 898) i M. G. (działka nr 897/1). Decyzje powyższe zostały następnie uchylone w całości decyzjami WINB odpowiednio: z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] i z dnia [...] października 2012r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...] ponownie nakazał rozbiórkę garażu, a następnie WINB decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i także orzekł o nakazie rozbiórki.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt lI SA/Rz 783/13, oddalił skargę E. G., M. G. i M. G. na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 349/14, uchylił ww. wyrok WSA , zaskarżoną decyzję WINB z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że warunkiem zastosowania przez organ administracji instytucji przymusowej rozbiórki obiektu przewidzianej art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek przewidzianych w tej regulacji. Sam fakt usytuowania obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w normach branżowych, w tym w normie BN-71/8976-31, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Konieczne jest bowiem przeprowadzenie odpowiedniego postępowania w tym zakresie dla wykazania realności zagrożenia dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły odpowiedniego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy sporny obiekt powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], WINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego garażu na działce nr 898 położonej w K. i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 131/17, WSA uchylił decyzję WINB z dnia 18 grudnia 2016 r. Na skutek skargi kasacyjnej PWINB sprawa został przekazana do NSA.

Równocześnie PINB przed upływem terminu do wniesienia skargi do WSA na decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., ponownie rozpatrzył sprawę legalności budowy garażu, i decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], nakazał E. i M. G. oraz M. G. dokonać rozbiórki garażu zlokalizowanego na działkach nr 898 i 897/1 a położonych w K.. Organ I instancji uznał, że garaż wybudowano w warunkach samowoli budowlanej z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., tj. z naruszeniem postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku zachowania zgodności z odległościami od sieci infrastrukturalnych - gazociągu.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji M. G.,E.G. i M. G. zarzucili niepodjęcie czynności dowodowych w związku z wykładnią prawa oraz wytycznymi NSA wyrażonymi w wyroku w sprawie II OSK 349/14. W ocenie odwołujących nie ustalono czy sporny obiekt aktualnie powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz w celu ustalenia "aktualności zagrożenia" wynikającego z istnienia przedmiotowego budynku.

Organ odwoławczy zaskarżoną do WSA decyzją z[...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości i podzielił stanowisko organu I instancji tak w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, jak i ich oceny. Wyjaśnił, że z niekwestionowanego przez NSA stanu faktycznego wynikało, że na działkach nr 898 i 897/1 położonych w K., stanowiących własność E. G., M. G. i M. G. znajduje się garaż z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach. Przez ww. nieruchomości, w odległości 5,70 m od garażu, biegnie gazociąg wysokiego ciśnienia DN 400 o maksymalnym ciśnieniu roboczym 4,22 MPa, wbudowany w 1960 r. Garaż powstał po 23 maja 1980 r. a przed 1 stycznia 1995 r., bez wymaganego, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz § 44 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, pozwolenia na budowę. Przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, PINB zobowiązany był do oceny popełnionej samowoli budowlanej, w oparciu o przepisy art. 37, 40 i 42 Prawo budowlane z 1974 r., zgodnie z normą odsyłającą zawartą w art. 103 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu możliwa jest wyłącznie po wykluczeniu, że samowolnie zrealizowany obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz po wykluczeniu, że obiekt ten powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Jeżeli zachodzi chociażby jedna z tych przesłanek, legalizacja obiektu nie jest możliwa i organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji, zgodnie z wytycznymi NSA przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające stwierdzając niezgodność popełnionej samowoli budowlanej z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi od daty budowy obiektu do chwili obecnej. Ustalił, że dla rozpatrywanego terenu obecnie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [....] Rady Gminy z dnia [....] grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości (ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. poz. [...]). Zgodnie z tym planem teren, na którym znajduje się przedmiotowy garaż oznaczony jest symbolem "DG", jako teren, który przeznacza się pod obiekty i urządzenia dla działalności gospodarczej produkcyjno-usługowej, dopuszczając lokalizację: 1) obiektów administracyjno-socjalnych, 2) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w sposób nie powodujący kolizji z podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem terenu". Teren ten został oznaczony na załączniku graficznym do planu nr 22. W treści ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w opisie załącznika graficznego - nr 22 w pkt 3 ppkt 1-7 ustalono zasady zagospodarowania terenów i warunki kształtowania zabudowy, wśród których w ppkt 2 znajduje się zapis: "uwzględnienie określonych przepisami szczególnymi warunków, związanych z przebiegiem sieci infrastruktury technicznej, w tym gazociągów wysokoprężnych oraz istniejącą stacją telefonii komórkowej". Kwestię lokalizacji obiektów względem gazociągów reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). W rozpatrywanej sprawie garaż zlokalizowany jest w odległości 5,70 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400, a więc z naruszeniem przepisów rozporządzenia przewidującego, iż odległość takiego budynku do osi gazociągu powinna wynosić 25 m. To z kolei stanowi o naruszeniu zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu i warunków kształtowania zabudowy, w zakresie lokalizacji garażu względem gazociągu. Okoliczność ta stanowi o naruszeniu postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem o niespełnieniu warunku legalizacji określonego w art. 37 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, co jest wystarczającą przesłanką do wydania nakazu rozbiórki bez konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w celu oceny zaistnienia bądź wykluczenia przesłanki przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie wprawdzie decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017r. wydana w oparciu o inną podstawę prawną niż uchylona przez NSA decyzja WINB z dnia [...] lipca 2013 r., której zasadność zastosowania została zakwestionowana przez NSA. Sąd II instancji jednak nie dokonywał oceny prawnej w zakresie art. 37 ust. 1 pkt 1, bowiem kwestia zaistnienia tej przesłanki nie była przedmiotem rozważań organów nadzoru budowlanego. Dopiero w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne (niezgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym), które organ zobowiązany był uwzględnić i które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

W skardze do WSA, M. G.,E.G. i M. G. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyli w całości decyzję WINB z dnia [....] maja 2017 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci:

1) art. 190 i art. 153 w zw. z 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami, dalej "P.p.s.a.") poprzez nierespektowanie oceny prawnej NSA zawartej w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, II OSK 349/14, polegające głównie na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy sporny we wskazanej sprawie oraz niniejszym postępowaniu obiekt aktualnie powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a także zaniechaniu ustalenia istniejących obecnie możliwości technicznych zabezpieczenia istniejącego gazociągu przez operatora przed ewentualnym negatywnym wpływem istniejącego garażu na gazociąg, opierając się przy wydaniu rozstrzygnięcia wyłącznie na przesłance zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") poprzez niezebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie właściwych czynności dowodowych w związku z wykładnią prawa oraz wytycznymi NSA wyrażonymi w wyroku w sprawie II OSK 349/14, jak również nieustalenie charakteru garażu w kontekście obowiązujących w poszczególnych latach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a przez to ustalenie w sposób niewłaściwy stanu faktycznego sprawy co doprowadziło do rażącego przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów i błędnego rozstrzygnięcia sprawy;

3) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego uwzględniającego wykładnię prawa oraz wytyczne NSA wyrażone w wyroku w sprawie II OSK 349/14;

4) 104 § 2 k.p.a. poprzez sięganie w sprawie do okoliczności znanych organom administracji już w toku wcześnie prowadzonego postępowania, wyłącznie w celu uchylenia się od zastosowania wytycznych NSA zawartych w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, II OSK 349/14.

Zaskarżonej decyzji zarzucił nadto:

5) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o ocenę naruszenia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z pomięciem przesłanek wskazanych w pkt. 2 tego przepisu, tj. czy sporny garaż aktualnie powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a więc z pominięciem oceny prawnej wskazanej przez NSA w wyroku w sprawie II OSK 349/14, o której mowa w powyższych zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania,

6) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że dla oceny przesłanek wydania nakazu rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy konieczne jest odwołanie się do wszelkich postanowień planu zagospodarowania przestrzennego a nie wyłącznie do rodzaju zagospodarowania terenu, który taki plan określa.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 2250/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku WSA z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 131/17, którym Sąd ten uchylił decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do wydania w sprawie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Jak wskazał ten Sąd, organ nie mógł wydać tego rodzaju rozstrzygnięcia, ponieważ ustalił jednocześnie, choć wadliwie, okoliczności do wydania decyzji merytorycznej, to zaś stanowiło naruszenie wskazanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zaaprobował również ustalenia Sądu I instancji, że przedwczesny był wniosek organu odwoławczego o funkcji obiektu jako służącego dla działalności produkcyjno – usługowej. Uwzględniając bowiem, że garaż znajduje się na dwóch działkach ewidencyjnych o różnej własności, przy czym na działce nr 898 znajduje się budynek mieszkalny, nie można wykluczyć, że garaż nie ma charakteru usługowego, lecz służy na własny użytek inwestora. NSA wskazał ponadto na wadliwe zastosowanie przez Organ odwoławczy art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., ponieważ organ ten ustalił, że nie został spełniony wyłącznie jeden z warunków określonych tym przepisem, to jest wybudowanie obiektu niezgodnie z przepisami prawa miejscowego, pominął natomiast zupełnie, że warunkiem zastosowania instytucji przymusowej rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, tj. oprócz pierwszej przesłanki wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy również powodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, zaś brak kumulatywności zaistnienia tych przesłanek nie pozwala na zastosowanie przymusowej rozbiórki obiektu. Zdaniem Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji można byłoby wywnioskować, że przymusową rozbiórkę uzasadnia wyłącznie sama niezgodność wybudowanego obiektu z przepisami prawa miejscowego.

Wobec prawomocnego przesądzenia sprawy o sygn. akt II SA/Rz 131/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r. podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona z innych przyczyn niż podane w jej treści.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi M. G., E. G. i M. G. jest decyzja WINB z dnia [...] maja 2017 r., o nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu. Wykazanie nielegalności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, jest uzależnione od przypomnienia sekwencji działań organów administracji oraz sądów administracyjnych. Nałożenie się przeprowadzonych w sprawie procedur kontrolnych miało kluczowy wpływ na wynik kontroli WSA.

WSA na podstawie akt administracyjnych ustalił, że decyzjami z dnia [...] września 2010 r., nr [...], z dnia 30 czerwca 2011 r., nr [...], PINB nakazał rozbiórkę garażu zlokalizowanego na działkach o nr 898 i nr 897/1 położonych w K. stanowiących własność E. i M. G. (działka nr 898) i M. G. (działka nr 897/1). Decyzje powyższe zostały następnie uchylone w całości decyzjami WINB odpowiednio: z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], i z dnia [...] października 2012r. nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], nakazał rozbiórkę garażu, a następnie WINB decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i także orzekł o nakazie rozbiórki. WSA wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt lI SA/Rz 783/13, oddalił skargę E. G., M. G. i M. G. na powyższą decyzję, a NSA wyrokiem z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 349/14 uchylił ww. wyrok WSA , zaskarżoną decyzję WINB z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] grudnia 2012 r., [...].

Mocą decyzji z dnia [...] października 2016 r., nr [...], PINB po ponownym rozpatrzeniu sprawy samowolnie wybudowanego garażu, postanowił umorzyć w całości wszczęte postępowanie. Odwołanie od tej decyzji złożyła strona postępowania A. S.A. W wyniku rozpoznania tego odwołania WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] października 2016 r., nr [...]i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

WSA wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 131/17, uchylił decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...]. Zarzucono WINB naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niewykazanie przesłanki naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji i potrzeby przeprowadzenia przezeń postępowania dowodowego z uwagi na fakt, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ustalenie przez organ odwoławczy, że nie został spełniony warunek legalizacji samowoli budowlanej określony w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. zasadniczo winno zakończyć postępowanie i skutkować wydaniem decyzji o rozbiórce – decyzji reformatoryjnej, a nie kasacyjnej. Niezależnie od tych uchybień decyzja podlegałaby uchyleniu z powodu wadliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie niezgodności budowy garażu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1980 r., które były przedwczesne. Organ bowiem bez koniecznych wyjaśnień przesądził o przeznaczeniu garażu jako obiektu służącego dla działalności produkcyjno – usługowej, podczas gdy nie można wykluczyć, że służy on na własny użytek inwestora. Na skutek skargi kasacyjnej WINB od ww. wyroku akta sprawy zostały przekazane do NSA.

Równocześnie PINB przed upływem terminu do wniesienia skargi do WSA na decyzję WINB z dnia[...]grudnia 2016 r. ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia[...]stycznia 2017 r., o nr [...], nakazał E. i M. G. oraz M. G. zam. 1624, dokonać rozbiórki garażu o wym. 9, 78 m x 7, 58 m z wysuniętą od strony zachodniej częścią dachu wspartą na stalowych słupach zlokalizowanego na działkach nr 898 i 897/1 położonych w K.. Organ I instancji uznał, że garaż wybudowano w warunkach samowoli budowlanej z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. z naruszeniem postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku zachowania zgodności z odległościami od sieci infrastrukturalnych - gazociągu. Organ odwoławczy zaskarżoną do WSA decyzją [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości i podzielił stanowisko organu I instancji tak w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych oraz ich oceny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G.,E.G. i M. G. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyli w całości decyzję WINB z dnia[...]maja 2017 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przypisanych.

W przedmiotowej sprawie warunkiem przeprowadzenia kontroli legalności decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie było zakończenie postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej WINB od wyroku WSA z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 131/17.

W sprawie samowolnej budowy garażu zlokalizowanego na działkach nr 898 i nr 897/1, toczyły się równolegle 2 postępowania – administracyjne i sądowoadministracyjne. W następstwie bowiem decyzji kasacyjnej WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., o nr [...], eliminującej z obrotu prawnego decyzję PINB z dnia [...] października 2016 r., nr [...], PINB decyzją z dnia[...]stycznia 2017 r., nr [...], orzekł o nakazie rozbiórki garażu, a zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] WINB utrzymał tą decyzję w mocy. Organ I instancji ponownie rozpoznał sprawę mimo, że na skutek zaskarżenia do WSA decyzji kasacyjnej WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. wszczęte zostało postępowanie sądowoadministracyjne mające na celu kontrolę legalności tej decyzji. W ramach tego postępowania decyzja kasacyjna została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem WSA z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 131/17, który na skutek złożenia przez PWINB skargi kasacyjnej podlegał kontroli instancyjnej przed NSA.

Postępowanie przed NSA wszczęte na skutek złożenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 30 maja 2017 r., sygn. II SA/Rz 131/17, zakończyło się wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r., o sygn. II OSK 2250/17. Mocą tego orzeczenia Sąd odwoławczy oddalił skargę kasacyjną WINB. Wydanie przez NSA wyroku o oddaleniu skargi kasacyjnej spowodowało uprawomocnienie się w/w wyroku WSA, a tym samym wyeliminowanie decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., o nr [...]. Prawomocne wyeliminowanie w/w decyzji WINB spowodowało powrót do obrotu decyzji PINB z dnia [...] października 2016 r. o nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego garażu oraz konieczność rozpoznania przez WINB odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji przez A. S.A. Oddział w [.....].

Natomiast dla niniejszego postępowania uprawomocnienie się wyroku kasacyjnego WSA oznacza konieczność uwzględnienia skargi w całości poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji jako opierających się na decyzji WINB, która została przez Sąd administracyjny prawomocnie uchylona. Zarówno decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...], o nakazie rozbiórki jak również zaskarżona do WSA decyzja WINB z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], nie zostałyby wydane bez kasacyjnej i niezgodnej z prawem decyzji WINB z dnia[...]grudnia 2016 r., o nr [...]. Z przedstawionych powyżej powodów Sąd dostrzegł zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego opisanej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., tj. wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone.

Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a obejmują one uiszczony wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego.