Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 919/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2005r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

,Sygn. akt II SA/Wa 919/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. -Karta Nauczyciela (t. j.: Dz. U. z 2003r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.), [...] Kurator Oświaty odmówił A. G. - nauczycielce języka polskiego w Gimnazjum Nr [...] w L. - nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu organ podał, że skarżąca nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej.

W dniu [...] grudnia 2004r. A. G. wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Przede wszystkim zwróciła w nim uwagę na nieprawidłowości w pracach komisji kwalifikacyjnej. Na tle zarzutów o nierzetelności komisji, przestawiła swoje kwalifikacje zawodowe, uzyskane osiągnięcia i dorobek naukowy.

W dniu [...] lutego 2005r. Minister Edukacji Narodowej i Sportu, reprezentowany przez Annę Radziwiłł - Podsekretarza Stanu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela, wydał decyzję, mocą której uchylił decyzję [...] Kuratora Oświaty i odmówił nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że A. G. nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej, a dodatkowo od dnia 1 października 2004r. zatrudniona jest na stanowisku wykładowcy na Wydziale [...] Uniwersytetu im. [...] w L., a więc nie mają do niej zastosowania przepisy dotyczące awansu zawodowego nauczycieli określone w ustawie - Karta Nauczyciela.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Przyznała, że w istocie nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej, niemniej jednak ten powód odmowy nadania jej tego stopnia awansu nie jest jedynym w sprawie. Podniesiony przez Ministra drugi powód odmowy, w jej ocenie, jest nieprawidłowy. Zdaniem A. G., data złożenia wniosku o podjecie postępowania kwalifikacyjnego ma tutaj decydujące znaczenie. Skoro swój wniosek złożyła w dniu 29 czerwca 2004r., będąc wówczas nauczycielką Gimnazjum, to gdyby komisja kwalifikacyjna zakończyła swoje postępowanie do końca lipca 2004r., wówczas [...] Kurator Oświaty mógłby wydać swoją decyzję jeszcze w sierpniu 2004r., a więc w dacie, kiedy była zatrudniona w Gimnazjum.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu wniósł o jej oddalenie, wskazując na ustalenia faktyczne i prawne, jakie zawarł w wydanej decyzji. Zaznaczył ponadto, że wniosek skarżącej z dnia 29 czerwca 2004r. zawierał braki formalne, które zostały usunięte dopiero w dniu 2 sierpnia 2004r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Przede wszystkim zbadania wymagała kwestia, czy Anna Radziwiłł - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu - była osobą uprawnioną (upoważnioną przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu) do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej.

Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu utrzymuje (pismo z dnia 25 maja 2005r.), że upoważnienie do podpisania przez Annę Radziwiłł decyzji z dnia [...] lutego 2005r. wynika z § 7 ust. 1 pkt 23 Zarządzenia Nr 2 Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 17 stycznia 2005r. w sprawie zakresów czynności Sekretarza Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu, które zostało załączone do akt. W ocenie Sądu, z przedmiotowego Zarządzenia nie wynika, że Anna Radziwiłł miała upoważnienie organu do podpisania w jego imieniu decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2005r. nr [...].

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że określenie kompetencji podsekretarza stanu w ramach zakresu czynności (zarządzenie ministra) nie jest tożsame z udzieleniem pełnomocnictwa do działania w imieniu organu w rozumieniu art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Ustalenie zakresu obowiązków oznacza jedynie powierzenie i koordynację zadań w ramach struktury urzędu, którego rolą jest obsługa ministra jako organu. Osoba ministra personifikuje organ i tylko wyraźne upoważnienie ministra pozwala na działanie w jego imieniu (m.in. podpisywanie w jego imieniu decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń). Brak takiego upoważnienia narusza przepisy o właściwości i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności wydanego aktu w trybie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa..

W związku z tym, uznać należy, że decyzja organu drugiej instancji nie jest podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadąjącą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. nieważna.

Wobec treści rozstrzygnięcia i konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez Ministra, zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. oraz w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.