Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 745/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz odsetkami oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

E. C. wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie jest w stanie zapłacić ustalonych podatków małżeństwa J. i D. K., gdyż nie ma żadnych pieniędzy ani oszczędności. Skarżący wyjaśnił, że jest kierowcą, po wyjściu ze spółki był bezrobotny, obecnie pracuje dorywczo w H. (N.), do domu przyjeżdża raz na dwa, trzy miesiące. Według skarżącego, zasadność wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji wynika z faktu, że jeszcze przed uprawomocnieniem się zaskarżonej decyzji orzekającej o ewentualnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki urząd skarbowy doręczył żonie skarżącego upomnienie nakazujące natychmiastową zapłatę kwoty [...] tys. zł, pod rygorem egzekucji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności orzeka ten sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę skarżącą. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, że nie posiada środków pieniężnych ani oszczędności i jest kierowcą pracującym dorywczo w Niemczech, przebywając

w miejscu zamieszkania raz na dwa, trzy miesiące. Nie poparł swoich oświadczeń żadnymi dokumentami, które mogłyby je potwierdzać. Skarżący nie podał żadnych szczegółowych informacji na temat wysokości dochodów, sytuacji rodzinnej

i majątkowej.

Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi

o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, powinno się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.

Według sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie zmniejszenia zdolności płatniczych poprzez egzekucję orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem, ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji, przeciwnie - wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Skoro zatem skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, sąd - na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a. - postanowił jak w sentencji.