Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2329/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek,, WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz Postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003r [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargi


UZASADNIENIE

7/IV SA 2328 – 2329/03

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją (znak: [...]) wydaną w dniu [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. orzekającej o przeniesieniu pozwolenia na budowę budynku handlowo – mieszkalnego z H. i J. S. i J. K. na: H. i J. S., J. K., K. S., E. S.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie wszczętego z wniosku K. P. postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., po przeanalizowaniu akt, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. Organ ustalił, że Prezydent [...] w dniu [...] września 1995 r. wydał decyzję, którą udzielił J. K. oraz H. i J. S. pozwolenia na budowę budynku na działkach nr [...] i [...] w [...], a następnie po rozpatrzeniu wniosku K. i E. S. złożonego w dniu [...] maja 1997 r. Prezydent w decyzji wydanej w dniu [...] czerwca 1997 r. przeniósł pozwolenie na budowę na nowych inwestorów. Zdaniem Wojewody decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 kpa, ponieważ nie zawierała rozstrzygnięcia, o którym mowa w tym artykule. Organ wskazał, że badana decyzja nie zawierała w swej treści bliższego określenia decyzji, którą organ miał zamiar przenieść na innych inwestorów tzn. ani w sentencji ani też w uzasadnieniu nie przytaczała numeru, daty ani nazwy organu, który ją wydał. Nie wskazywała też numeru działki na której planowana inwestycja miała być wykonana, a więc zdaniem organu decyzja nie zawierała rozstrzygnięcia co do istoty (nie został dokładnie określony przedmiot, który organ miał zamiar przenieść na nowych inwestorów), a więc nie mogła wywołać skutków prawnych. W dniu [...] marca Wojewoda [...] wydał postanowienie (znak [...]), w którym na podstawie art. 113 § 1 kpa z urzędu sprostował, w swojej decyzji wydanej w dniu [...] stycznia 2003 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji błędy pisarskie w numerze decyzji, której nieważność stwierdził oraz w określeniu obiektu objętego pozwoleniem na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podniósł, że omyłki powstały w trakcie sporządzania maszynopisu decyzji i nie miały żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy.

Od obu aktów odwołanie złożyła K. P. W odwołaniu podniosła, że błędy jakie zawierała decyzja nie są błędami pisarskimi, a świadczą o niekompetencji i niedbalstwie organu, zarzucała również, że decyzja Wojewody [...] nie zawiera w swej treści numeru unieważnionej decyzji, oznaczenia organu, który ją wydał, numeru i daty jej wydania – co zdaniem odwołującej się stanowi, że została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 kpa.

Po rozpatrzeniu odwołań Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] maja 2003 r. wydał: Decyzję (znak [...]), którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał zarzuty odwołującej się za niezasadne, uznając, iż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami istotnymi, podnoszonymi w odwołaniu, a nadto podzielił pogląd organu I instancji, iż decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 kpa.

W tym samym dniu tj. [...] maja 2003 r. organ odwoławczy wydał postanowienie (znak [...]), w którym po rozpatrzeniu zażalenia K. P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I – ej instancji wydane w dniu [...] marca 2003 r.

Organ uznał, iż wobec tego, że sprostowane zostały widoczne omyłki pisarskie, które można stwierdzić porównując treść decyzji z innymi zebranymi dokumentami, a nadto omyłki te nie miały żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia właściwie dokonano ich sprostowania w oparciu o art. 113 § 1 kpa.

Skargę na powyższe: decyzję i postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K. P.

Wnosząc o ich uchylenie skarżąca podniosła, że zaskarżone akty zostały wydane z uchybieniem przepisu art. 107 kpa i nie zawierają w swej treści dokładnego określenia decyzji, której dotyczą tj. jej numeru, daty wydania, oznaczenia organu który je wydał, a wobec tego nie rozstrzygają istoty sprawy, nadto że organ odwoławczy nie umożliwił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest ich sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153 poz. 1269).

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest trybem nadzwyczajnym – wszczynanym na żądanie strony lub z urzędu – którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tego, czy badana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.

Tak więc organy orzekające i Sąd w niniejszym postępowaniu badały tylko, czy kwestionowana decyzja w dacie jej wydania obarczona była jedną z wad wskazanych enumeratywnie w przepisie art. 156 kpa.

Zdaniem Sądu organy słusznie ustaliły, że decyzja Prezydenta Miasta [...] wydana w dniu [...] czerwca 1997 r. orzekająca o przeniesieniu pozwolenia na budowę na nowych inwestorów została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 107 kpa. Naruszenie prawa polegało w niniejszej sprawie na braku sprecyzowania w treści decyzji przenoszonej decyzji o pozwoleniu na budowę – tj. nie oznaczeniu jej podaniem numeru, datą wydania i określeniem organu, który wydał przenoszoną decyzję, co powodowało, iż przedmiot decyzji nie został sprecyzowany i stanowi wadę kwalifikowaną decyzji, stanowiącą naruszenie jednoznacznego przepisu prawa i to takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji.

Zarzuty skargi dotyczące postanowienia wydanego przez organ odwoławczy również nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w niniejszej sprawie był numer weryfikowanej przez Wojewodę [...] decyzji oraz oznaczenie przeznaczenia budynku, którego realizacji dotyczyła ta decyzja. W literaturze oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. (patrz A. Adamiak i J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz). Zaskarżonym postanowieniem sprostowano niewłaściwie wpisany nr decyzji zamiast prawidłowego [...] wpisano nr [...] oraz oznaczenie budynku którego dotyczyło pozwolenie na budowę "mieszkalno – handlowy" zamiast "handlowo – mieszkalny". Ponieważ były to błędy tego rodzaju, że ich oczywistość można było stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek (Wyrok NSA z 22.01.1998 r. IV SA 531/96).

Z tych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.