Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 686/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 104, art. 138 par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta, decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003 r., poz. 717 – ze zm.)

w związku z art. 4 ust. 2 pkt. 2 tejże ustawy i art. 104 Kpa ustalił na rzecz M. J. warunki zabudowy dla terenu inwestycyjnego położonego przy

ul. [...] w [...], stanowiącego działkę Nr [...]oraz dla części działki Nr [...]. Inwestycją objęta jest budowa jednorodzinnego wolno stojącego budynku mieszkalnego z garażem wraz z budową obiektów infrastruktury technicznej i zagospodarowania terenu niezbędnych do realizacji zamierzenia inwestycyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. W. właściciel sąsiedniej działki Nr [...].

W odwołaniu skarżący oświadczył, "że nie wyraża zgody na budowę domu

z garażem, gdyż wniosek dotyczył tylko budowy domu; nie wyraża również zgody na wyznaczoną w decyzji obowiązującą linię zabudowy, gdyż bezpośrednie sąsiedztwo to dz. Nr [...]z odległościami [...]i organ bezprawnie oparł się na przepisach ustawy o drogach publicznych, zamiast wyznaczenia tej linii zgodnie z ustawą co do kontynuacji i przepisami Rozporządzenia".

Dodatkowo w piśmie z dnia [...]r. złożonym w postępowaniu odwoławczym R. W. podał, że część terenu inwestycyjnego przebiega przez Jego nieruchomość.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 59 ust.1, art. 61, art. 64 ust.1 ustawy

z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało

w całości decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Organ odwoławczy ustalił i zważył, co następuje:

Zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy pozwala na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, bowiem organ ten w sposób rzetelny i prawidłowy przeprowadził postępowanie i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do przepisu art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a także jeżeli jest zgodne z unormowaniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z przepisu art. 63 ust. 2 tej ustawy wynika, iż "decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji". W związku z tym na etapie postępowań o ustalenie warunków zabudowy organ orzekający nie bada praw własnościowych do terenu ani też na etapie tego postępowania nie jest wymagana zgoda sąsiadów na planowane zamierzenie, ani nawet zgoda współwłaścicieli terenu.

Decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy w odniesieniu do tego samego terenu - art. 63 ust. 1 ustawy.

Tak więc zgoda odwołującego na planowaną inwestycję w sprawie niniejszej nie jest wymagana.

Bezzasadny jest zarzut odwołania, że wniosek dotyczy tylko budowy domu mieszkalnego. W charakterystyce do wniosku i załącznikach inwestor wprost określa, że zamierzeniem inwestycyjnym objęta jest budowa domu jednorodzinnego z garażem.

Odnośnie zarzutu, co do wyznaczonej w zaskarżonej decyzji obowiązującej linii zabudowy organ wskazał, że § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy ... stanowi, że "dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1".

Argumentacja organu pierwszej instancji zawarta w załączniku Nr [...] do decyzji, uzasadniająca wyznaczoną obowiązującą linię zabudowy w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi nie narusza przepisów odrębnych tj. ustawy

o drogach publicznych i znajduje oparcie w Analizie zabudowy obszaru analizowanego.

Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył R. W.

W skardze zarzucił, iż w decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta w sposób niezgodny z wnioskiem inwestorki rozszerzył zakres inwestycji na garaż. Zakwestionował nadto prawidłowość wyznaczonej obowiązującej linii zabudowy w odległości [...] m od krawędzi drogi. Zarzucił, że nierozpatrując jego sugestii co do ustalenia obowiązującej linii zabudowy zgodnie z linią wyznaczoną przez bezpośrednio sąsiadujące budynki gospodarcze, ograniczył jego prawo do uczestniczenia jako strony w postępowaniu. Zarzucił, że organ I instancji przeprowadził postępowanie nierzetelniei nieprawidłowo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga R. W. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawowym instrumentem zagospodarowywania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy brak jest na danej przestrzeni miejscowego planu, ustalenie warunków i zasad zagospodarowania tym terenem, w tym jego zabudowy, wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Przepis art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717.) regulujący zasady gospodarowania przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla danego terenu jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia pięciu warunków (pkt [...]) tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostępu do drogi publicznej, zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z powyższej regulacji wynika tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, czyli obowiązek dostosowania cech nowej zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Cechy nowej zabudowy oraz szczegółowy sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem i nie mniejszej jednak niż 50 m od działki, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie (§ 3 ust. 2).

W rozpoznawanej sprawie podstawą rozstrzygnięcia wniosku M. J. było ustalenie przez organy obu instancji, że planowane przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym we wniosku należy zamieścić opis planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i przeznaczenia obiektów budowlanych. Przedstawienie tych danych musi mieć prócz formy opisowej także część graficzną. Wniosek powinien zawierać projekt urbanistyczny uzupełniony stosownym opisem.

Z dołączonej przez inwestorkę M. J. do wniosku o ustalenie warunków zabudowy części opisowej i graficznej "charakterystyki inwestycji" wynika, że zamierza ona budować budynek mieszkalny jednorodzinny z poddaszem użytkowym i garażem.

Brak zapisu - na samym druku wniosku o ustalenie warunków zabudowy - zamiaru budowy garażu nie przesądza o tym, że planowana inwestycja nie obejmuje garażu, skoro wynika to z części opisowej i graficznej wniosku.

Przeprowadzona analiza w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym doprowadziła do ustalenia, że działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej (drogi powiatowej ul. [...]) jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (domu jednorodzinnego wolnostojącego) w zakresie kontynuacji funkcji.

Za nietrafny uznać należy zarzut skarżącego, że nieprawidłowo została wyznaczona obowiązująca linia nowej zabudowy. Wyznaczając takie jak w decyzji usytuowanej linii nowej zabudowy organ wziął pod uwagę treść dokonanej analizy w tym również i to, że działka inwestycyjna jest częściowo zabudowana bowiem w północnej części działki znajduje się budynek gospodarczy i słup czynnej napowietrznej sieci elektroenergetycznej [...] (przez teren działki przebiega trasa elektroenergetycznej napowietrznej linii średniego napięcia). Wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w odległości [...] m od krawędzi jezdni zgodne jest z przepisem art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). A linia zabudowy w obszarze analizowanym po obu stronach

ul. [...]jest chaotyczna.

Budynki usytuowane najbliżej pasa drogowego nie tworzą regularnej pierzei. Sąsiednie budynki są usytuowane w różnych odległościach, skośnie ([...]) nie tworzą jednej linii zabudowy. Wysunięcie nowej zabudowy w stosunku do budynków znajdujących się na działkach bezpośrednio przyległych do wnioskowanego terenu ([...]) – wytworzy pewien harmonijny układ zabudowy o uskokowym powtarzającym się przebiegu.

Organ wyznaczając takie usytuowanie obowiązującej linii nowej zabudowy szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, które zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń

i zgodne jest z treścią § 4 ust.4 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 sierpnia 2003r.

Analiza akt administracyjnych wskazuje, że skarżący brał czynny udział

w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Trafnie podnosi organ odwoławczy, że nieuwzględnienie wniosków i zarzutów skarżącego nie jest równoznaczne z naruszeniem jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym .

Stosownie do treści przepisu art. 63 ust. 2 tej ustawy wynika, iż "decyzja

o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich". W związku z tym na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ orzekający nie bada praw własnościowych do terenu ani też na etapie tego postępowania nie jest wymagana zgoda sąsiadów na planowane zamierzenie.

Mając to wszystko na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.