Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3190/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.98 ust. 1 ustawy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147)
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 188, art.145 par 1 pkt 1 lit. a i c. P.p.s.a, art. 7, art. 77 par 1 i art. 80, art.156 par 1 pkt 2 K.p.a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 8/18 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału działek i orzeczenia o ich przejściu na własność Powiatu Z. 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. na rzecz A. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. kwotę 1137 ( tysiąc sto trzydzieści siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 marca 2018 r. oddalił skargę A. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału działek i orzeczenia o ich przejściu na własność Powiatu Z.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2016r. Zarząd Powiatu w Z. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. zatwierdzającej, na wniosek W. Oddział Regionalny w L., projekt podziału działek nr [...] położonych w obrębie S. w części, w której stwierdzono, że wydzielone w decyzji działki gruntu oznaczone nr [...] o pow. 0,7582 ha , nr [...] o pow. 0,0134 ha i nr [...] o pow. 0,2833 ha zajęte pod drogę powiatową nr [...] z mocy prawa przechodzą na własność Powiatu Z. z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział projektu podziału stanie się ostateczna, za odszkodowaniem. W uzasadnieniu wniosku Zarząd Powiatu wskazał, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...] były zajęte pod drogę publiczną przed dniem 31 grudnia 1998 r. i w związku z powyższym podlegają działaniu przepisu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i z mocy prawa stały się własnością Powiatu Z. W. (aktualnie A.) nie przysługuje zatem odszkodowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w części dot. pkt 2 decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r., a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdziło nieważność pkt 2 tej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek A., decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i stwierdziło w całości nieważność decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 159/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r., uznając że organ stwierdzając nieważność decyzji Wójta Gminy w całości, przekroczył zakres wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także wniosku o stwierdzenie nieważności.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją wydaną [...] października 2017 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. jest zgodna z przepisami prawa w pkt 1 dot. zatwierdzenia projektu podziału działek nr [...], lecz zawiera faktycznie wadę prawną z części dot. pkt 2, tj. przejścia z mocy prawa za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa wydzielonych działek nr [...]. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147). W niniejszej sprawie, jak podkreśla organ, miały jednak zastosowanie wówczas również przepisy szczególne, w tym art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133, poz, 872). z akt sprawy wynika, że działki nr [...] zostały zajęte pod drogę publiczną przed dniem 31 grudnia 1998r. Zatem, w ocenie organu, nie mogły przejść na własność Powiatu Z. na mocy przedmiotowej decyzji Wójta Gminy z dniem, w którym decyzja niniejsza stała się ostateczna i to za odszkodowaniem. Do działek zajętych pod drogi publiczne przed 31 grudnia 1998r. ma zastosowanie wskazany. wyżej przepis art. 60 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Fakt ten winien być potwierdzony przez właściwego wojewodę poprzez wydanie decyzji w trybie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. (bez odszkodowania). W opinii organu, powyższe wskazuje że w części dot. pkt 2 decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r., jest dotknięta wadą powodująca jej nieważność.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. w W. Oddział Regionalny w L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 60 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.), mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie ustawy kompetencyjnej oraz przepisów wymienionej wyżej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej, przy czym zgodnie z ust.3 tegoż artykułu, nabycie tego mienia stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Jakkolwiek więc nabycia mienia państwowego przez jednostki samorządu terytorialnego w tym trybie następowało z mocy prawa to jednak badanie, czy spełnione zostały przesłanki nabycia określone w art. 60 ust.1 ustawy, następowało w postępowaniu administracyjnym kończącym się decyzją wojewody, wydawaną na podstawie dokonanych w tym postępowaniu ustaleń. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie wskazanym w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 159/17 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego uznało iż droga powiatowa o nr [...] przebiega przez wyodrębnioną geodezyjnie działkę o nr [...]. Natomiast powstałe w wyniku podziału działki oznaczone nr [...] o pow. 0,7582 ha, nr [...] o pow. 0,0134 ha i nr [...] o pow. 0,2833 ha weszły w skład drogi o charakterze drogi wewnętrznej, stanowiącej własność Skarbu Państwa reprezentowanego przez A. z siedzibą w W. Oddziału Regionalnego w L. Droga ta, zgodnie z ustaleniami Kolegium, nie posiada statusu drogi powiatowej. Ustalenia te, zdaniem Sądu I instancji, nie noszą cech dowolności. Odnosząc się do zarzutów skargi, WSA wskazał ponadto, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu Z. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu Z. przedmiotowa droga powiatowa: C. ,otrzymała oznaczenie [...]. Mocą uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie nadawania numerów drogom powiatowym i gminnym zlokalizowanym na terenie Województwa [...] droga o przebiegu C. otrzymała nowe oznaczenie [...]. W konkluzji Sąd I instancji za prawidłowe uznał działanie Kolegium, które w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję stwierdzającą nieważność pkt 2 decyzji Wójta gminy Z. z dnia [...] października 2012 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A. z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a w każdym przypadku - o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy ziściły się wszystkie przesłanki do zastosowania tego przepisu,

2. art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (p.w.u.r.a), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że działki nr: [...], stanowiły urządzoną drogę publiczną i były we władaniu Powiatu Z. przed dniem 1 stycznia 1999 r. a w rezultacie stały własnością Powiatu Z. na mocy art. 60 p.w.u.r.a, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. w zakresie określenia podstawy prawnej przejścia działek [...], na własność Powiatu Z..

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 80 K.p.a. o.p. w zw. z art. 77 K.p.a. polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego a w rezultacie niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości, czego efektem był brak ustaleń faktycznych w zakresie oceny, czy działki nr: [...], stanowiły urządzoną drogę publiczną i były we władaniu Powiatu Z. przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

2. naruszenie art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i ograniczenie się jedynie do kwestii istnienia uchwał w przedmiocie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu Z. i nadania numerów drogom powiatowym i gminnym;

3. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wyjaśnienie treści przepisów prawa w sposób wadliwy, tj. taki, który uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku co do oceny prawnej i ustalenia stanu faktycznego, ogólnikowe i pobieżne odniesienie się do zarzutów skarżącej, dotyczących konieczności ustalenia, czy działki nr: [...], stanowiły urządzoną drogę publiczną i były we władaniu Powiatu Z. przed dniem 1 stycznia 1999 r.,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 156 K.p.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę, mimo istniejących przesłanek do jej uwzględnienia w postaci naruszeń prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy, których dopuścił się organ II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany( art. 176 P.p.s.a.). W myśl przepisu art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa procesowa zmierzająca do rozpoznania i rozstrzygnięcia w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego czy decyzja administracyjna kończąca postępowanie dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania głównego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zastosowanie przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym, przy pomocy których organ winien dążyć do ustalenia czy zaistniały okoliczności, przewidziane w art. 156 § 1 K.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Organ nadzoru, prowadzący postępowanie nieważnościowe zobligowany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania oceny czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Ustalenie czy kontrolowana decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności wymaga zebrania konkretnych dowodów wskazujących na istnienie takiej wady. Istnienia wady prawnej nie można opierać na domniemaniu. W postępowaniu nadzwyczajnym, zmierzającym do ustalenia czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przede wszystkim szczególnego ustalenia wymaga kwestia, czy i do jakich naruszeń prawa doszło w postępowaniu zwykłym, a następnie dopiero możliwe jest dokonanie oceny, czy stwierdzone naruszenia prawa miały charakter rażący. Rozstrzygnięcie organu nadzoru musi opierać się na ocenie zebranego materiału dowodowego, a nie na domniemaniach. Celem postępowania nieważnościowego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności, to jest tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699).

Organ administracji publicznej orzekający w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a jest rażące naruszenie prawa (pkt 2), które w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., II OSK 1111/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W postępowaniu o charakterze nadzorczym konieczna jest gradacja wad i odróżnienie tych, które powodują wzruszalność decyzji, od takich, które poprzez swoje istnienie lub poprzez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest zatem ocena naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącej w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego.

W kontekście powyższych rozważań za słuszny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej, w którym wytknięto Sądowi I instancji niedostrzeżenie, że organy nadzoru przedwcześnie przyjęły istnienie nieważności z art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w odniesieniu do pkt 2 decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. Przyczynę takiego stanu rzeczy słusznie odniósł skarżący kasacyjnie do zaniechania przez organy nadzorcze postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy w dacie wydania decyzji podziałowej na działkach numer [...] urządzona była droga, jeśli tak to kiedy powstała, czy istniała 1 stycznia 1999 r. i czy wskazane działki były już w tym czasie we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postępowanie główne, zakończone decyzją podziałową w 2012 r. nie zawierało dowodów, koniecznych celem poczynienia tego rodzaju ustaleń.

Zgodzić należało się ze stanowiskiem autora kasacji, że w takim wypadku niezbędne było uzupełnienie materiału dowodowego na etapie postępowania nadzorczego, w którym stosuje się przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym, przy pomocy których organ winien dążyć do ustalenia czy zaistniały okoliczności, przewidziane w art. 156 § 1 K.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, w tym przypadku rażące naruszenie prawa.

Przede wszystkim wskazania wymaga, że żaden z dokumentów znajdujących się w aktach przesłanych Sądowi I instancji nie odzwierciedla w sposób precyzyjny położenia spornych działek w ciągu drogi powiatowej.

Rozważyć należało uzyskanie w tym celu np. mapy z przebiegiem wskazywanej drogi powiatowej oraz granicami spornych działek, tak aby można było ustalić, czy działki te są częścią wskazywanego ciągu komunikacyjnego.

Za niedostateczne uznać trzeba oparcie się w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu Wójta Gminy Z.

W aktach administracyjnych brak jest również dowodu potwierdzającego przejście tych działek z dniem 1 stycznia 1999 r na rzecz Powiatu Z., w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Nie może więc budzić wątpliwości, że w postępowaniu przeprowadzonym w ramach nadzorczej kontroli dopuszczono się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a., czego w trakcie sądowoadministracyjnej kontroli nie zauważono.

Wskazane braki materiału dowodowego uniemożliwiają ocenę zgodności wydanej decyzji o podziale w jej pkt 2 z przepisem art. 98 ust. 1 u.g.n.

Stąd też, słusznym okazał się zarzut kasacji wskazujący na obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Kontrolowany wyrok nie narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. Wprawdzie rozważania w treści uzasadnienia poczyniono lakonicznie, pozwalają one jednak na odtworzenie podstawy rozstrzygnięcia. Wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, a dzieje się tak wtedy, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Przepis ten nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, których skarżący kasacyjnie nie akceptuje.

Wobec stwierdzonych naruszeń, w oparciu o art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. P.p.s.a uchylić należało zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy będą miały na względzie powyższe rozważania, co oznacza konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w celu sprawdzenia istnienia wskazywanych uchybień w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Postępowanie winno wykazać w szczególności, czy w dacie decyzji podziałowej na działkach [...] urządzona była droga, czy istniała 1 stycznia 1999r., w czyim władaniu pozostawała w tej dacie, czy pozostaje w ciągu drogi powiatowej.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 P.p.s.a.