Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 114/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie: sędzia NSA Stanisław Nowakowski, asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. O. na decyzję Wojewody z dnia 7 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 28 września 2001 r. nr [...]; 2. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt 3 II S.A./Gd. 114/02

UZASADNIENIE

Skarżący L. O. w dniu 24 września 200 l r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż. Starosta decyzją nr [...], z dnia 28 września 2001 r., przyznał skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty bazowej zasiłku dla bezrobotnego tj. 572, l O zł miesięcznie.

Od decyzji tej skarżący odwołał się, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego w wyższym wymiarze - 160% kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ zakład, w którym pracował, zwolnił go z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zamieszkiwał w gminie, która uzyskała status zagrożonej szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Skarżący wskazał, iż nie mógł bezpośrednio po rozwiązaniu umowy o pracę zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy ponieważ pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

Z przedstawionych świadectw pracy wynika, iż ogólny staż pracy skarżącego wynosił 30 lat, w tym zatrudnienie w warunkach szczególnych powyżej 20 lat. Nadto zatrudnienie skarżącego w okresie od l stycznia 1994 r. do 30 września 2000 r. ustało w wyniku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy z powodu likwidacji stanowiska pracy. Natomiast z Karty Wypadku oraz zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że skarżący od dnia l stycznia 2000 przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie pobierał zasiłek chorobowy od 5 lutego 2000 r. do 26 września 2000 r., a od dnia 27 września 2000 r. do 21 września 200 l r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

Wojewoda decyzją z dnia 7 grudnia 2001 r., nr [...], na podstawie art. 37 j ust. l - 3 i art. 37 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 z póź. zm.) oraz art. 138 § l pkt l k.p.a., po rozpoznaniu odwołania L. O. od decyzji Starosty w sprawie wysokości zasiłku przedemerytalnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Organu II instancji nie ma, w przypadku skarżącego, zastosowania art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przewidujący zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ przepis ten, uzależnia przyznanie zasiłku w takiej wysokości od zamieszkiwania w gminie, która uzyskała status zagrożonej szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym oraz od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy bezpośrednio przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy.

Wprawdzie gmina, w której skarżący zamieszkuje posiada od dnia 31 grudnia 1999 r. wymieniony wyżej status, jednakże skarżący bezpośrednio przed zarejestrowaniem pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

Organ II instancji uznał również, że skarżący nie legitymuje się jednym pełnym miesiącem uzyskiwania wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia w ciągu ostatnich 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku, aby można było ustalić wysokość zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37 j ust. 4 ustawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz podtrzymał argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu od decyzji Organu I instancji.

Zdaniem skarżącego Organ II instancji nie wskazał podstawy prawnej pozbawienia go zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 %. Wskazał również, iż w okresie 12 miesięcy przed zarejestrowaniem był niezdolny do pracy a zatem nie mógł otrzymywać jednomiesięcznego wynagrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył. co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 37j ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120% kwoty zasiłku, o którym mowa wart. 24 ust. l, z zastrzeżeniem ust. 3-5. Stosownie do art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny wynosi 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. l, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że stosunek pracy ze skarżącym został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a skarżący zamieszkiwał w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w gminie uznanej za zagrożoną szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

W niniejszej sprawie bezspornym również jest i to, że bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy skarżący nie mógł się zarejestrować w urzędzie pracy (zgodnie z art. 37 I ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) albowiem pobierając początkowo zasiłek chorobowy a następnie świadczenie rehabilitacyjne nie mógł mieć statusu osoby bezrobotnej.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 ppkt c 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez bezrobotnego rozumie się osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie jeżeli po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego.

Organ II instancji odmawiając przyznania skarżącemu zasiłku na podstawie art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu argumentuje, że przepis ten wymaga, by stosunek pracy rozwiązany był bezpośrednio przed rejestracją, a skarżący przed rejestracją pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

Sąd takiego stanowiska nie podziela. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, to znaczy, iż uwolnienie normy prawa materialnego następuje po spełnieniu się pewnej sytuacji faktycznej określonej w przepisie prawa niezależnie od woli adresatów. Przepisy te nie mogą być przez organy je stosujące dowolnie interpretowane, a szczególności nie może być stosowana wykładnia zawężająca krąg podmiotów uprawnionych do zasiłku przedemerytalnego bez wyraźnego przepisu ustawy.

Zdaniem Sądu, przepis art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie wprowadza wymagania, aby stosunek pracy rozwiązany został bezpośrednio przed złożeniem wniosku o rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy.

Przemawia za tym również art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który do 365 dni, o których mowa wart. 23 ust. 1 pkt 2, zalicza okresy pobierania zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. A zatem, skoro ustawodawca wart. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nakazuje traktować okresy pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego tak jak okresy zatrudnienia, to pozbawienie osób spełniających określone w art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawa do uzyskania zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości tylko z tego powodu, że bezpośrednio przed rejestracją pobierały świadczenie rehabilitacyjne naruszałoby zasadę równości obywateli wobec prawa zagwarantowaną w art. 32 Konstytucji R.P.

Tym samym Sąd stwierdza, iż zaskarżone decyzje zostały wydana z naruszeniem prawa

materialnego polegającym na opacznym rozumieniu przepisu nie budzącego wątpliwości.

Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a ustawy z

dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).

Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wstrzymał wykonania uchylonych decyzji.