Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 555/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-05-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości z tytułu sankcji ekonomicznej za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T.S. z dnia 18 marca 2013 r. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. dnia [...] nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję organu pierwszej instancji orzekającej o odpowiedzialności T.S. za zaległości z tytułu sankcji ekonomicznej za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa i w konsekwencji przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.

W treść skargi wpleciony został między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organu odwoławczego. W jego motywach skarżący odnotował, że w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie rozpoznał sprawy w kontekście tego, że zobowiązanie wobec Skarbu Państwa w ogóle nie powstało ze względu na wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. po terminie. Dodatkowo skarżący zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania przed Sądem, uzasadnia obawa narażenia skarżącego na szkodę w przypadku trwania przez organ pierwszej instancji przy poglądach zawartych w jego przekazującym odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (pismo z dnia 19 grudnia 2012 r.).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaznaczył m.in., że zaskarżona decyzja nie kwalifikuje się do wykonania, a więc nie można orzec o jej wstrzymaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 przywołanego Prawa skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie z kolei do tego ostatniego przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków.

W tych ramach w pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię zamykającą się w pytaniu o to, czy wspomniana decyzja w ogóle podlega wykonaniu. Powyższe pytanie ma bowiem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku, ponieważ instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327). W konsekwencji negatywna odpowiedź w rozpatrywanym zakresie przesądzi niejako sama przez się, iż wniosek nie będzie mógł być uwzględniony, i to niezależnie od tego, czy istnieją inne argumenty mogące przemawiać na rzecz takiej konkluzji.

Odnosząc się do wskazanego problemu, trzeba podkreślić, że wykonaniu podlegają akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś takie, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżona decyzja nie może być uznana za taki akt. Nie nakłada ona bowiem na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro uchyla ona decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Innymi słowy, zaskarżona decyzja należy do tej kategorii aktów prawnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.

Na marginesie należy odnotować, że argumentacja wniosku zawarta w skardze nie mogłaby odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku nawet w przypadku, gdyby uznać, że zaskarżona decyzja kwalifikuje się do wykonania. Pierwsza część tej argumentacji odnosi się do merytorycznych aspektów tej sprawy, które na tym etapie postępowania nie mogłyby przesądzać o zasadności rozpoznanego wniosku. Z kolei druga część uzasadnienia wniosku nawiązuje do dalszego toku postępowania administracyjnego i odnosi się de facto do aktu administracyjnego, który być może nie został jeszcze wydany, a zatem co oczywiste nie może być objęty niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym, a tym samym nie można orzekać o tymczasowej ochronie skarżącego.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.