Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 761/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M. T. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. po stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia 14 października 2010 r. oraz w związku z przedłożeniem przez inwestora żądanych dokumentów zatwierdził projekt budowlany wielobranżowy zamienny dla inwestycji pn.: budowa budynku usługowo-biurowego z podziemnym garażem wielostanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami wod-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, wbudowaną stacją trafo i wewnętrznym układem komunikacji zlokalizowanego przy ul. C. w K. na działkach [...], [...] obr. [...], wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce [...] obr. [...] wykonywanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22.08.2007r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 18.02.2008 r. znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 08.09.2008 r. znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 05.08.2009 r. znak [...], a następnie zmienionej kolejną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 27.05.2010 r. znak [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 20.02.2009 r. przeprowadzono kontrolę realizowanej budowy przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego w obecności stron, w zakresie sprawdzenia zgodności realizacji inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym i ostateczną decyzją pozwolenia na budowę (zmienianą kolejnymi decyzjami). W trakcie kontroli sprawdzono dziennik budowy nr [...] w którym stwierdzono dokonanie wpisu o wyznaczeniu położenia obiektu budowlanego na gruncie dokonany przez uprawnionego geodetę mgr inż. A. B. z dnia 16.06.2008 r. oraz stwierdzenie zgodności założenia fundamentów budynku z ich położeniem uprzednio wyznaczonym na gruncie również dokonane przez uprawnionego geodetę. Do protokołu kontroli złożyła oświadczenie Kierownik Budowy inż. M. K. stwierdzając, że budynek przy ul. C. w K. na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] jest wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, pozwoleniem na budowę i pomiarami geodezyjnymi. Do protokołu kontroli budowy sporządzono szkic z pomiaru odległości pomiędzy realizowanym budynkiem a oficyną budynku przy ul. M. w K.. Inspektorzy PINB przeprowadzili w dniu 23.03.2010 r. kontrolę budowy i stwierdzili, że na poziomie I piętra w miejscu lokalu usługowego LU-2 wykonano 4 mieszkania i w związku z tym ogólna liczba mieszkań w budynku wynosi 31 szt., na poziomie I piętra pozostaje lokal LU-1, a na poziomie parteru w miejscu lokalu LU-2 projektowana jest zmiana na 3 lokale usługowe LU-2, LU-3 i LU-4. W dniu kontroli te lokale usługowe nie były wykonane. Stwierdzono również, że na części parkingu podziemnego w miejscu 4-ch miejsc parkingowych wykonano 8 komórek lokatorskich. Planowane pomieszczenie gospodarcze nie jest wykonane. W elewacji zachodniej budynku zostały wykonane 2 nowe balkony i zmianę przeszkleń. W elewacji północnej budynku wprowadzono zmiany poprzez likwidację części otworów okiennych i zmianę w miejsce wypełnienia z luksferów na typowe okna drewniane z żaluzjami p.poż. Wykonano likwidację otworów okiennych 150x60 w osi 10A 3 szt., miejsce luksferów w osi 11A zamontowano okna 90x150 - 2 szt. bez żaluzji p.poż. oraz w osi D zamurowano 2 okna. W ramach aranżacji mieszkań na poziomie poddasza wykonano przesuniecie ściany z osi 2 w kierunku osi l A - 160 cm. Ścianę z oknami w osi 11A przesunięto w kierunku budynku ul. C. w K. celem uzyskania wymaganej przepisami prawa budowlanego odległości od granicy działki. W dniu 31.05.2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. inwestor przedłożył kserokopię decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 27.05.2010 r. znak [...] zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22.08.2007r. znak. [...] dla przedmiotowej inwestycji i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny w zakresie m in. robót budowlanych, które zostały wykazane w protokole z kontroli z dnia 23.03.2010 r., i zostały już wykonane. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. PINB działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych, ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył obowiązek inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej stanu obecnego oraz ekspertyzy technicznej konstrukcyjno-budowlanej wszystkich zrealizowanych robót budowlanych, z uwzględnieniem dokonanych zmian charakterystycznych parametrów technicznych (kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji) oraz zmian widocznych elementów układu konstrukcyjnego obiektu, oceniającej prawidłowość wykonanych robót budowlanych, ich zgodność z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi i zasadami sztuki budowlanej oraz wpływ wykonanych robót na elementy konstrukcyjne i statykę obiektu wraz z obliczeniami statycznymi, a także na jego bezpieczeństwo użytkowania. W dniu 29 września 2010 r. inwestor przedłożył inwentaryzację architektoniczno-budowlaną z dnia 14.09.2010 r. oraz ekspertyzę techniczną konstrukcyjno-budowlaną p.n. "Ocena stanu technicznego zrealizowanych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalno-usługowego przy ul. C. w K." z dnia 24.09.2010 r., w której autor stwierdza, iż: "w trakcie realizacji budynku mieszkalno-usługowego dokonywano zmian i przedstawiano je w kolejnych projektach zamiennych, na które otrzymywano decyzje pozwolenia na budowę. Dokonano zmiany w podziemiu czterech miejsc postojowych na 8 komórek lokatorskich oraz wydzielenia

jednego zamkniętego boksu garażowego; zamian dwóch lokali usługowych na cztery mieszkania na l piętrze; likwidacji schodów wewnętrznych pomiędzy parterem i l piętrem oraz wykonano strop żelbetowy na l piętrze w miejscu otworu po schodach; dobudowano dwóch balkonów na l piętrze przy osi B — jest to związane z zamianą dwóch lokali usługowych na cztery mieszkania; przesunięto fragment ściany na parterze, l piętrze i 2 piętrze przy osi 11/A z luksferami na odległość 4,04 m od granicy działki i zastąpienie przeszkleń z luksferów typowymi oknami; przesunięto ścianę zewnętrzną na 5 piętrze w osi 2 o 1,60 m w stronę ulicy C.. Przedłożone dokumenty zatem potwierdziły, iż w trakcie realizacji robót budowlanych nastąpiły odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w posiadanych przez inwestora decyzjach o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji w zakresie kubatury i zamierzonej zmiany sposobu użytkowania niektórych pomieszczeń w przedmiotowym budynku. PINB stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane prowadzone są w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wobec powyższego decyzją nr [...] z dnia 14.10.2010 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. W zakreślonym terminie inwestor przedłożył żądane wskazaną decyzją 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego oraz kserokopie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29.07.2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego budynku. Przedłożony projekt zamienny został pozytywnie uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K.. W dniu 8.12.2010r. do PINB wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta z dnia 03.12.2010 r. znak [...] o uchyleniu w trybie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji z dnia 22.08.2007r. oraz kolejnych czterech decyzji zmieniających tą decyzję. Decyzją nr [...] z dnia 03.03.2011r. PINB zatwierdził inwestorowi przedłożony projekt budowlany zamienny oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych enumeratywnie wymienionych w sentencji decyzji. Jednocześnie w decyzji został nałożony na inwestora obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia 19.07.2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pozwolenia na wznowienie robót i w tym zakresie orzekł iż udziela się "pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym zamiennym dla budynku mieszkalno-usługowego przy ul. C., sporządzonym przez Pracownię Projektowa P P S.", a w pozostałej części utrzymał w mocy. W dniu 4.11.2011 r. inwestor złożył do organu nadzoru budowlanego wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. W dniu 16.12.2011 r. PINB udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego z podziemnym garażem wielostanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami, wewnętrznym układem komunikacji i przebudowanym zjazdem przy ul. C. w K.. W tym czasie przed WSA w Krakowie było prowadzone postępowanie ze skargi M. T. ostateczną decyzję WINB z dnia 19.07.2011 r. Rozpatrując powyższą skargę WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 12.12.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1520/11 uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia 19.07.2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie, NSA oddalił skargę kasacyjną. Wobec powyższego PINB dokonał analizy projektu budowlanego zamiennego, którego aktualizacji dokonał projektant. Organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest kompletny - posiada wszystkie wymagane opracowania branży instalacyjnych, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, sporządzony oraz sprawdzony jest przez osoby posiadające stosowane uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach. Spełnia on również zapisy określone w art. 34 Prawa budowlanego. W zakresie przyłączy wod-kan, gazowego i energetycznego ustalono, że inwestor wykonał je zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ stwierdził, że w wyniku realizacji zamierzenia inwestycyjnego dla którego wydano pięć decyzji zmieniających o pozwoleniu na budowę powstał jeden obiekt budowlany o funkcji mieszkaniowo-usługowej zakwalifikowany do XIII kategorii obiektów budowlanych z garażem podziemnym. Dwuskrzydłowa bryła budynku złożona jest z przenikających się części: pięciokondygnacyjnej frontowej, przekrytej dachem mansardowym z kalenicą równoległą do elewacji frontowej i sześciokondygnacyjnej, oficynowej przekrytej dachem płaskim. Karty z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego na odpowiednich rzutach i przekrojach wskazują, że kalenica budynku frontowego znajduje się na poziomie 18,0m, poziom wykształconego na elewacji frontowej gzymsu od poziomu wejścia wynosi 12,73 m. Kalenica usytuowana w osi nr 2 dzieli korpus budynku na dwie równe części - po 5,4m co powoduje, że dach jest symetryczny. Zapisy zawarte w decyzji o zagospodarowaniu terenu wskazują iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla zastosowanego rozwiązania o kalenicy równoległej do frontu budynku ustalono na 1 5 m - przy czym pomiar ten liczony jest od poziomu terenu do poziomu okapu połaci dachowych, a w przypadku wykształconego gzymsu lub attyki -pomiar ten liczony jest od średniego poziomu terenu przy wejściu głównym do budynku do poziomu tego gzymsu lub attyki. Dla nowej zabudowy ustalono następujące zasady kształtowania dachu: wysokość głównej kalenicy do 1 8,0 m układ połaci dachowych symetryczny, kąt nachylenia połaci nie może być mniejszy niż dla zabudowy na działce nr [...] obr [...] (czyli na budynku narożnym przy ul. [...]. 3). Inwestor przedłożył pomiar geodezyjny spadków połaci dachu na budynku stanowiącym punkt odniesienia decyzji o zagospodarowaniu terenu. Wynosi on 15,5 st, zatem zastosowany w dachu mansardowym spadek górnych połaci wynoszący 20 st i połaci dolnych wynoszący ok. 80 st. spełnia ten warunek. Zastosowane spadki połaci są zbliżone do wskazanego w decyzji Wz odniesienia tj. niemniejsze zarówno w połaciach górnych jak i dolnych. Rozważania na temat możliwości zastosowania dachu mansardowego dla warunków opisanych przedmiotową decyzją Wz. Organ stwierdził, że na badanym terenie występują dachy mansardowe np. budynek narożny przy ul. C.. Wszystkie sąsiednie obiekty posiadają dachy bądź płaskie bądź dwuspadowe, o ciągłych połaciach, w układzie kalenicy równoległej do frontu. W niniejszym przypadku dach mansardowy był uzgadniany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w każdym z projektów zmieniających jako właściwy - świadczą o tym przedłożone przez inwestora opiniowane przez MWKZ prace z badaniem kształtu pierzei ulicy C.. Nie ulega wątpliwości, że na dobór kształtu dachu w ramach realizacji warunków kształtowania przestrzenia ulicy miejskiej w oparciu o koncepcje architektoniczne i przestrzenne będące podstawą do wydania decyzji Wz zasadniczy wpływ ma zdanie i wytyczne Konserwatora Zabytków. Studium widokowe z projektowanym dachem mansardowym zostało przedstawione w listopadzie 2007r., do akceptacji przez MWKZ i zostało przez niego uzgodnione w dniu 11.01.2008 r. i z takim uzgodnieniem została wydana decyzja zmieniająca - tj. decyzja Prezydenta Miasta z dnia 18.02.2008 r. Z projektu budowlanego zamiennego i zawartego w nim projektu zagospodarowania terenu ukazującego usytuowanie przedmiotowego budynku wynika, że jest on usytuowany zgodnie ze wskazaniami linii rozgraniczającej stanowiącej jednocześnie granicę działki drogowej nr [...] obr. [...]. Elementy wystroju elewacji frontowej balkony i wykusze są częściowo nadwieszone na działką drogową, co z punktu definicji "linii rozgraniczającej" jest dopuszczalne. W projekcie z 2007r. znajduje się zgoda ZIKIT na taka sytuację. W budynku stanowiącym odniesienie dla decyzji Wz sytuacja nadwieszenia balkonów nad działką drogową również zachodzi. Na podstawie decyzji podziałowych ustalono, iż działki inwestycji obecnie [...] i [...] obr. [...] mają powierzchnię wynoszącą 937 m co przy powierzchni zabudowy wynoszącej 463,0 m daje wskaźnik zabudowy wynoszący 49,4% a taki wskaźnik nie narusza warunku określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy gdzie wskaźnik ten ustalono na maks. 62%. Udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 27,4% jest większy od wskazanego wynoszącego min. 25%. Również analiza oświetlenia i nasłonecznienia dokonana przez projektanta wskazuje, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie, w sposób naruszający przepisy par. 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dołączone do projektu (strony 302-311) uzgodnienie Konserwatora Zabytków w K. wskazuje, iż projekt budowlany zamienny nie narusza uzgodnień dokonanych w zakresie ochrony konserwatorskiej. Ocena projektu dokonywana przez organ jest wyłącznie pod kątem jego zgodności z prawem i nie może odnosić się do zasadności przyjętych rozwiązań technicznych. Przedłożony w 4 egzemplarzach, oprawiony jednotomowo projekt z grudnia 2013 r. to projekt tożsamy z projektem z 2010 r. zatwierdzonym decyzją PINB pod względem formalnym i merytorycznym. Przedłożony obecnie projekt budowlany zamienny posiada wszystkie wymagane opracowania branży instalacyjnych, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadająca stosowne uprawnienia w odpowiednich specjalnościach i posiada dołączone do niego kserokopie dokumentu potwierdzającego uprawnienia autorów i zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust 7 prawa budowlanego. Przedłożony projekt budowlany zamienny ze stycznia 2013r. oprawiony jest zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.20103r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i zawiera wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia. W związku z niestwierdzeniem naruszeń warunków decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku przy ul. C. w K. oraz innych przepisów z art. 35 ustawy Prawo budowlane - PINB w K. zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny.

Od tej decyzji odwołanie złożył M. T. domagając się jej uchylenia. Podał, że decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego, a przestawiony projekt jest sprzeczny z warunkami zabudowy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżona decyzję w całości i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego wielobranżowego zamiennego inwestorowi K. H. dla inwestycji pn. "Budowa budynku rnieszkalno-usługowego z podziemnym garażem wielostanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, wbudowaną stacją trafo i wewnętrznym układem komunikacji n działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce nr [...] obr. [...], wykonywanej w okolicznościach określonych w art. 50 usl. 1 pkT 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22.08.2007r., znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 18.02.2008r., znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 08.09.2008r., znak: [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 05.08.2009r., znak [...], a następnie zmienionej kolejną decyzją prezydenta Miasta nr [...] z dnia 27.05.2010r., znak [...], opracowany w grudniu 2013 r. przez projektanta mgr inż. arch. G. S., uprawnionego do projektowania w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów, nr [...] posiadającego zaświadczenie o wpisie na listę członków Izby architektów oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalno – usługowego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12.12.2011 r sygn. II SA/Kr 1520/11 wskazano, że "rzeczą organu było zbadanie zgodności projektu zamiennego z decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2005 r. znak: [...]. (...) Czyniąc zadość wskazaniom WINB stwierdził, że w decyzji określono następujące wymagania: dla nowej zabudowy ustala się następujące zasady kształtowania dachu kąt nachylenia nie może być mniejszy niż dla zabudowy na działce nr [...] obr. [...], wysokość głównej kalenicy: do 18 m, układ połaci dachowych: symetryczny kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: równoległy, dopuszcza się dach płaski. Z treści tych ustaleń wynika zatem, iż nie wskazano jednoznacznie minimalnego kąta nachylenia połaci dachowych dla projektowanej zabudowy. Ustalenia takie mają wynikać z indywidualnej analizy projektanta. Projektant dokonał takiej analizy przedkładając ja do akt sprawy (karty 21, 22, 23, 24 akt zgromadzonych po wyroku WSA w Krakowie). Z treści tego opracowania oraz rys. nr [...], rys. nr 15 i rys. nr [...] projektu budowlanego wynika, iż spadek połaci dachowych na projektowanym budynku jest nie mniejszy, niż spadek na kamienicy na działce nr [...] ( 27,8%). Wysokość głównej kalenicy, równoległej do ulicy wynosi 18,0m ( rys. nr 13), a gzyms elewacji frontowej znajduje się na wys.12,73m a więc spełnione są również wymagania decyzji o warunkach zabudowy określone w pkt 1 lit. "e". Decyzja ta dopuszcza ponadto dach płaski, który jako kombinowany z dachem mansardowym (o nachyleniu połaci większym niż wskazanej kamienicy nr [...]) zastosowany został w tylnej (oficynowej) części kamienicy, zatem nie frontowej; podkreślić należy, że dla tej części zabudowy nie ustalono jednoznacznie wytycznych wysokościowych. WINB stwierdził zatem, że rozwiązania dachu przedmiotowego budynku nie naruszają granicznych gabarytów określonych w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2005r., o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z załączonych do projektu budowlanego zamiennego oświadczeń projektanta oraz opracowań, w tym: projektu zagospodarowania terenu, ukazującego usytuowanie przedmiotowego budynku w obrębie linii rozgraniczających teren inwestycji (który w tym wypadku, zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy decyzjami o scaleniu, a następnie o podziale nieruchomości, składa się aktualnie z działek ew. nr [...] i [...]) wynika, że wskaźnik pow. zabudowy do powierzchni terenu inwestycji (zawartego w liniach rozgraniczających) wynosi 49,4% zatem nie narusza warunku określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu inwestycji składającego się z wskazanych działek, gdzie wskaźnik ten określono na maksymalnie 62%. Według organu nie można również uznać, ze inwestycja narusza linię zabudowy poprzez wykonanie wykusza bowiem zgodnie z warunkami określonymi w pkt 1 lit. a załącznika nr 1 decyzji o warunkach zabudowy inwestor uzyskał zgodę ZdiK na zbliżenie do istniejącej krawędzi jezdni, z dnia 28 sierpnia 2007 r. Również przedstawiona przez projektanta analiza oświetlenia i nasłonecznienia dokonana przez projektanta wskazuje, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie, tj. w sposób naruszający przepisy tj. §12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzgodnienie projektu zamiennego z dnia 30.12.2014r., dokonane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazuje ponadto, że projekt zamienny nie narusza przepisów szczególnych w zakresie ochrony zabytków i wytycznych w tym zakresie do decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w ocenie WINB przedłożony projekt architektoniczno-budowlany przez inwestora jest kompletny, oprawiony jednotomowo, posiada ponumerowane wszystkie karty, jest sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego projektantów. Jak wykazano powyżej projekt budowlany zamienny w zakresie dokonanych odstępstw spełnia wymagania określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz w przepisach, w zakresie podlegającym kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a inwestor złożył również oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W świetle powyższego brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na wznowienie robót - zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku z dnia 16.12.2011 r. została wyeliminowana z obiegu prawnego ostateczną decyzją PINB z dnia 19.03.2015 r. Brak orzeczenia w tym zakresie organu I instancji jest wadliwością, którą organ odwoławczy wyeliminował poprzez reformację skarżonej decyzji trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnośnie zarzutów przywołanych w odwołaniu, WINB stwierdził, iż są nietrafne i nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Ponownie skarżący kwestionuje wielokrotność zmian pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że ustawa Prawo budowlane nie ogranicza ilości dokonywania zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę (w tym również projektu budowlanego) w trybie art. 36a w/w ustawy, o ile zmiany te spełniają wymogi zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i w przepisach. Ponadto bezzasadny jest zarzut błędnego wskazania funkcji budynku. Błąd został usunięty w trybie art. 113 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w nazwie budynku. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron, zatem powyższe uchybienie nie ma wpływu na prawidłowość decyzji organu I instancji. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący ewentualnego wydania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...], przewidującej dalszą jej zabudowę. Treść tej decyzji nie jest organowi znana i nie należy do właściwości organu ocena jej prawidłowości, w szczególności, że jak wskazuje sam skarżący, powołana decyzja o warunkach zabudowy działki nr [...] z 2010 r. została uchylona prawomocnym wyrokiem przez WSA w Krakowie. Obowiązkiem organu jest zbadanie wskaźnika intensywności zabudowy dla terenu inwestycji oznaczonego liniami rozgraniczającymi inwestycji, wskazanymi na załączniku graficznym wiążącej dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29.07.2005 r. Wskaźnik ten nie został przekroczony. Podkreślić należy, że późniejsze rozstrzygnięcia organu w sprawie warunków zabudowy dla innej inwestycji, nie wiążą organu w niniejszej sprawie, co wyraźnie wskazano w wyroku NSA z dnia 27.02.2014r., sygn. II OSK 2332/12. Skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, lecz w aktualnym stanie faktycznym nie ma konieczności zebrania dodatkowego materiału dowodowego, zatem w ocenie WINB, z uwagi na nieprawidłowo sformułowany zakres orzeczenia - brak nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, wymagała zreformowania. Zatem zgodnie z brzmieniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., należało uchylić skarżoną decyzję w całości i orzec jak w sentencji.

Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. T. domagając się jej uchylenia jak również uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że błędne jest stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że wskazany w projekcie wskaźnik zabudowy wynosi 49,4 % zatem spełnia warunek wskazany w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Do uzyskania przez inwestora wskaźnika 49,4% doszło wyłącznie w wyniku przekształcenia architektury działek w trakcie procesu inwestycyjnego tj. scalenia a następnie praktycznie równoczesnego ponownego podziału działek. Aktualnie wskaźnik intensywności zabudowy na działce [...] już wynosi 68%. Natomiast przedmiotowa inwestycja nie jest jedyną realizowaną na działkach nr [...] i [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego wielobranżowego zamiennego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie związane były wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1520/11 oraz zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1420/12. Jak już wskazał poprzednio Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest stwierdzenie czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2005 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.in. decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego", tj. m.in. art. 35 ust. 1 pkt 1. Oznacza to, że projektowane zmiany powinny być odniesione do warunków, jakie zostały określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zatwierdzić w postępowaniu naprawczym projekt budowlany zamienny organ może tylko wtedy kiedy stwierdzi, iż zrealizowany obiekt jest zgodny z parametrami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. To, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną nie zwalnia organu od jego oceny zgodności z ustaleniami poczynionymi w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 345/11).

Jednocześnie należy zaznaczyć, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), której emanacją w postępowaniu wyjaśniającym stanowi przepis art. 77 § 1 K.p.a., określający, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, organy I i II instancji powinny rzetelnie wykazać w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że w powołanym zakresie zbadały przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Wspomnieć trzeba, że przepis art. 107 § 3 K.p.a. nakłada na organy obowiązek wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zdaniem Sądu, ocena przez organy I i II instancji projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej inwestycji jest nazbyt lakoniczna i czyni niemożliwym stwierdzenie, że organy w rzeczywistości ów projekt zamienny zbadały pod kątem jego zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Po pierwsze należy zaznaczyć, że Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 lipca 2005 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku mieszkaniowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w K.. Tymczasem decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 kwietnia 2015 r. jak również decyzja organu I instancji zatwierdza projekt budowlany wielobranżowy zamienny dla budynku zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce nr [...] obr. [...]. Zatem od razu widać, że teren inwestycji obecnie jest inaczej oznaczony. Skarżący w skardze wskazuje, że działki te zmieniły oznaczenia na skutek procedury podziałowej i scaleniowej na skutek czego zmianie uległa też powierzchnia terenu inwestycji. W uzasadnieniach decyzji organy prowadzące postępowanie w obu instancjach nie odniosły się do tej okoliczności i nie ustaliły czy obecny teren inwestycji odpowiada terenowi inwestycji ustalonemu w decyzji o warunkach zabudowy. Należało ustalić czy na skutek tych działań zmieniła się (czy też nie zmieniła) powierzchnia terenu na którym według decyzji o ustaleniu warunków zabudowy inwestycja miała być realizowana. Z całą pewnością ani organ I ani II instancji nie analizował tej kwestii. W żadnym miejscu uzasadnienia decyzji nie został nawet wspomniany fakt, że działki zmieniły swoje oznaczenie. Tym samym, organ II instancji, podobnie jak i organ I instancji, uchylił się od samodzielnego sprawdzenia, z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., czy zatwierdzony projekt rzeczywiście nie jest sprzeczny z ustalenia wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy. Ma to kluczowe znaczenie nie tylko w tym sensie, że teren inwestycji określony w decyzji o pozwoleniu na budowę musi być tożsamy z terenem, na który została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy (tylko wtedy zachodzi zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy) ale też zmiany co do terenu inwestycji po wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mogą wpływać na istotny parametr w tej decyzji tj. wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Trudno wręcz wyobrazić sobie, że ten parametr będzie zachowany jeżeli na skutek dokonanych podziałów czy scaleń (które to czynności czemuś miały służyć) powierzchnia terenu inwestycji objęta pozwoleniem na budowę będzie tożsama z powierzchnią terenu na którą wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Ponadto organy nie sprawdziły i nie wykazały, by zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał zapisom decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obowiązującej linii zabudowy. Z akt sprawy wynika, że nastąpiło przesunięcie ścian budynku w szczególności chodzi tu o ścianę zewnętrzną na 5 piętrze w stronę ul. C.. Organ powinien zbadać czy nie doszło do przekroczenia ustalonej linii zabudowy. W wydanej przez siebie decyzji organ II instancji wskazał, iż inwestycja nie narusza linii zabudowy poprzez wykonanie wykusza, gdyż zgodnie z warunkiem określonym w pkt 1 lit. a załącznika nr 1 decyzji o warunkach zabudowy, inwestor uzyskał zgodę ZDiK na zbliżenie do istniejącej krawędzi jezdni. W tej sytuacji stwierdzić należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 20 sierpnia 2008 r. w którym Zarząd Komunalny wyraził zgodę na wejście w teren i przestrzeń powietrzną działki drogowej nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] w istniejących granicach pasa drogowego ul. C. w związku z budową balkonów i wykuszu – elementów elewacyjnych projektowanego budynku mieszkalno – usługowego przy ul. C. w K.. Podkreślić jednak należy, że zgoda ta w żadnym wypadku nie może zastąpić decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. To we wspomnianej decyzji ustala się linię zabudowy, która nie może być później zmieniana przez inny podmiot. Dlatego też organ oprócz wskazania pisma z dnia 20 sierpnia 2008 r. powinien ustalić czy nie została przekroczona linia zabudowy wyznaczona w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy tj. linii w zbliżeniu z krawędzią jezdni. Wykonanie wykusza który przekraczałby linię zabudowy wyznaczoną decyzją ostateczną, w sposób oczywisty uchybiał by obowiązującym przepisom. Linia zabudowy jest to bowiem ta linia którą projektowany budynek jakimkolwiek fragmentem zbliża się do pasa drogowego. Ten fragment budynku może, ale nie musi stykać się z wyznaczoną linią sensie fizycznym. W ocenie sądu fragment budynku jakim jest wykusz (fragment budynku wystający z lica elewacji nadwieszony powyżej parteru na wysokości jednej lub kilku kondygnacji) to jego część która wyznaczonej linii zabudowy nie może przekroczyć – co znaczy, że zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy inwestor mógł realizować zabudowę w zbliżeniu do krawędzi jezdni po uzyskaniu zgody ZIKiT, nie mógł tej linii jednak przekroczyć. Późniejsza zgoda ZiKiT na wejście w planowanej inwestycji w teren i przestrzeń powietrzną działki drogowej o ile przekracza wyznaczoną w decyzji WZ linię zabudowy (pomijając kwestię czy takie rozwiązanie jest prawnie dopuszczalne w sensie techniczno-budowlanym) jest prawnie bezskuteczne. Obowiązujące przepisy nie przewidują bowiem możliwości przekroczenia wyznaczonej decyzją WZ linii zabudowy jeżeli zgodę na to wyrazi inny podmiot. Organy obu instancji kwestii tej nie rozważyły.

Mając powyższe na względzie uznać należało, że ze względu na istotne naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzje organów obu instancji uchylają się ocenie, czy dopuszczalne było uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Nie przesądzając tego, Sąd pragnie stwierdzić, że orany orzekające ponownie rozpoznając sprawę powinny w sposób wyczerpujący dokonać sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co powinno znaleźć wyraz z uzasadnieniu decyzji.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.