Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 13/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2013 po rozpoznaniu wniosku adw. K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi K. G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie przekazujące wniosek zgodnie z właściwością postanawia przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej – adw. P. S. - kwotę 180,- zł (sto osiemdziesiąt) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 41,40,- zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy); łącznie kwotę 221,40,- zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy)


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy, postanowieniem z 8 października 2012 r. przyznał K. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym.

Okręgowa Rada Adwokacka w W. , pismem z 7 listopada 2012 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. P. S..

Pismem z 13 listopada 2012 adw. P. S. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego dla adw K. S..

Skarga o wznowienie została odrzucona postanowieniem z 28 sierpnia 2012 r. III SA/Wa 954/12.

Pełnomocnik (substytucyjny) strony, pismami z 20 listopada 2012 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu oraz skargę kasacyjną. Nadto, pismem z11 grudnia 2012, złożył wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki. Następnie, pismem z 7 stycznia 2013 adw. K. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z 27 grudnia 2012 r. o sprostowaniu omyłki pisarskiej, zawierając zarazem wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 20 marca 2013 r. II FZ 82/13 oddalił zażalenie na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, a postanowieniem z 20 marca 2013 II FSK 341/13 – oddalił skargę kasacyjna podatnika.

Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną.

Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze rodzaj sprawy, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest opisany powyżej wkład pełnomocnika z urzędu w postępowanie: złożenie skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, skargi kasacyjnej, zażalenia.

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia wyrażonego wartościowo, podstawą obliczenia wynagrodzenia jest stawka przewidziana w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c, tj 240 zł

Z akta sprawy nie wynika zarazem udział pełnomocnika w rozprawie przed Sądem II instancji, ponieważ oba postanowienia wydane zostały na posiedzeniach niejawnych.

Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.