Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 907/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 194 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6a ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek NSA Jacek Surmacz Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. (dalej organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] ustalającą J.D. (dalej określanej jako Skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2014 w wysokości 270,00 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) - dalej określana jako Ordynacja podatkowa oraz art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) - dalej określana jako ustawa o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 poz. 849) - dalej określana jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w informacji w sprawie podatku rolnego na 2014 r. Skarżąca wskazała łączną powierzchnię gruntów 0,8260 ha przeliczeniowego, która to powierzchnia wynikała również z dołączonej przez nią Księgi Wieczystej.

Z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków wynika, że wprowadzono zmiany dotyczące między innymi działek: nr [...] - w miejsce powierzchni 0,2 ha wpisano 0,1876 ha, nr [...] - w miejsce powierzchni 0,11 ha wpisano 0,1063 ha, nr 409/13 w miejsce 0,5160 ha wpisano 0,5159 ha. - razem 0,8098 ha.

W piśmie Starosty adresowanym do Wójta Gminy S. wskazano, że stan obowiązujący w ewidencji gruntów i budynków wynika z przeprowadzonej z urzędu modernizacji danych ewidencyjnych w roku 2012 - 2013 dokonanej w oparciu o art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) - dalej określanej jako prawo geodezyjne i kartograficzne. W jej wyniku zaktualizowano powierzchnie działek w granicach prawnych oraz rodzaj użytków gruntowych, stosownie do stanu na gruncie, założono ewidencję budynków. Zgodnie z informacją Starosty zamieszczoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 12 sierpnia 2013 r., poz. 3110 projekt operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębów [...] stał z się z dniem 12 sierpnia 2013 r. obowiązującym operatem ewidencyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Wójt Gminy S. działając w oparciu o art. 216 § 1 w zw. z art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia J.D. wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości za 2014 r. W piśmie z dnia 7 czerwca 2014 r. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się na zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazała, że jej nieruchomość nie jest rozgraniczona i że obecnie toczy się w tym przedmiocie postępowanie przed Sądem Rejonowym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Wójt Gminy S. określił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. w wysokości 270 zł., w tym za użytki rolne o powierzchni 0,8098 ha (0,9013 ha przeliczeniowego) w wysokości 144 zł, za budynki mieszkalne o powierzchni 197,1 m2 w wysokości 126 zł.

W ustawowo przewidzianym terminie Skarżąca złożyła odwołanie. Wskazała, że nie zgadza się ze wskazaną przez organ w decyzji powierzchnią gruntów, że jest ona sprzeczna ze złożoną przez nią informacją, jak również z danymi wynikającymi z Księgi Wieczystej. W uzasadnieniu wskazała, że zmiany powierzchni gruntów wynikają z modernizacji operatu ewidencyjnego, tymczasem jej działka nie jest przedmiotem postępowania modernizacyjnego tylko rozgraniczeniowego.

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S..

W uzasadnieniu, organ powołując się na obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz podatku rolnym jak również prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że dane co do powierzchni i klasyfikacji gruntów podlegających opodatkowaniu, organy podatkowe winny ustalać w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ewidencja jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w tym podatkowych i nawet w przypadku, gdy dane zawarte w informacjach składanych przez podatników są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Ewentualne zmiany tych danych, do których może dojść w wyniku postępowania rozgraniczeniowego, skutkować mogą dopiero na przyszłość, od daty ich wprowadzenia do ewidencji.

Wysokość podatku rolnego organ ustalił na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym jako iloczyn powierzchni hektarów przeliczeniowych i równowartość 2,5 q żyta, obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, obniżonej uchwałą Rady Gminy S. nr XXXVI 11/316/13 z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta ( Dz.Urz. Woj.Podkarpackiego z 2013 r., poz. 4022) do kwoty 64,00 za 1 q, podatek od nieruchomości na podstawie powierzchni i stawki podatkowej 0,64 zł za 1 m2, przewidzianej dla "budynków lub ich części mieszkalnych" w uchwale Nr XXIV/199/2012 Rady Gminy w Sanoku.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wskazała, że podatek rolny na 2014 rok został ustalony niezgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Powierzchnia fizyczna użytków rolnych będących jej własnością wynosi 0,8260 ha, a nie 0,8098 ha. W związku z powyższym nie zgadza się z kwotą podatku obliczoną na podstawie tych nieprawidłowych informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz podkreślił, że podstawą wymierzenia podatku są zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważy, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.

Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 201 Or. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wskazać również należy, że wypis ten uwzględnia aktualne zmiany z projektu operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który z dniem 12 sierpnia 2013 r. stał się obowiązującym operatem ewidencyjnym.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej jej działki również zostały objęte modernizacją w wyniku której zmieniła się ich powierzchnia z 0,8260 ha na 0,8098 ha. Podnoszone przez Skarżącą argumenty, że jej działka nie została rozgraniczona oraz, że aktualnie przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie rozgraniczeniowe oraz o stwierdzenie zasiedzenia, nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu.

Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), podstawą do dokonania takich zmian z urzędu są zmiany wynikające z:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Zatem podnoszone przez Skarżącą okoliczności dotyczące toczącego się postępowania sądowego w sprawie rozgraniczenia czy zasiedzenia nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, dopóki nie znajdą odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków. Do tego czasu organ podatkowy będzie obowiązany ustalać wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Prawidłowo organ ustalił również wysokość zobowiązania podatkowego, która w sprawie nie była kwestionowana.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.