Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1368/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia W S A - Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.L o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 czerwca 2014 r. znak: [...] wydanych w sprawie skargi G.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 września 2014 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący G.L (zwany dalej: "stroną") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 września 2014 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Pismem z dnia 23 grudnia 2014 r. strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji, tj. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 24 czerwca 2014 r. znak: [...], wskazując, że nie dysponuje środkami finansowymi, które mogła by przeznaczyć na wykonanie ww. decyzji bez uszczerbku dla utrzymania siebie i małoletnich dzieci a ponadto bez uszczerbku dla wykonywania pozostałych zobowiązań finansowych, w tym wynikających z umów kredytowych, co spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki. Strona wskazała ponadto, że prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne zmierza do sprzedaży rzeczy ruchomych stanowiących własność strony, co spowoduje nieodwracalne dla strony skutki a ponadto, że wierzyciel posiada "stosowne" zabezpieczenie wierzytelności bowiem ustanowiona została hipoteka na nieruchomości strony o wartość dwukrotnie przewyższającej wartość egzekwowanych wierzytelności.

Jako dowód uzasadniający podnoszone okoliczności strona załączyła:

- kserokopię umowy kredytowej – niepodpisanej przez jakikolwiek podmiot,

- kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 05 lipca 2013 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu roszczeń alimentacyjnych małoletnich powodów w stosunku do strony w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie,

- kserokopię strony odpisu z księgi wieczystej [...] – obejmująca dział IV ww. księgi - prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] ,

- kserokopie 2 protokołów zajęcia ruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "P.p.s.a"), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 P.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja organu pierwszej instancji.

Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd.

Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wiec odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. oznaczonym sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 63 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Jak wynika z akt sprawy, w skardze strona nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które w ocenie Sądu, uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonalności powyższych decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie. Strona wskazuje co prawda na konieczność spłaty zobowiązań z tytułu zawartej umowy kredytowej lecz na tą okoliczność załącza jedynie kserokopię umowy kredytowej nie podpisanej przez jakikolwiek podmiot. Ponadto strona wskazuje na konieczność ponoszenia kosztów utrzymania małoletnich dzieci strony w wysokości [...] zł miesięcznie jednakże nie przedstawia jakichkolwiek dokumentów, z których wynikał by zarówno stan majątkowy strony jak i wysokość przychodów strony w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez Sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonalności ww. decyzji. Również twierdzenia strony dotyczące istnienia zabezpieczenia wierzytelności wynikających z ww. decyzji, które to zabezpieczenie znacznie przekracza kwotę wierzytelności nie zostały we wniosku złożonym w przedmiotowej sprawie uprawdopodobnione – strona ograniczyła się do załączenia kserokopii strony z księgi wieczystej obejmującej jej dział IV, co uniemożliwia Sądowi dokonanie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie.

Ponadto dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw strony. Przede wszystkim strona nie wskazała kompletu dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację majątkową, finansową, rodzinną. W przedmiotowej sprawie strona nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej strony na podstawie wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek.

Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa strony przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez stronę określonej w ww. wniosku decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. oznaczonym sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś strona nie wykazała. Powyższe nie wynika również z akt sprawy.

W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organów I i II instancji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.