Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 710/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 47 par. 1, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/16, odrzucił skargę B. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., którym umorzono postępowanie zainicjowane zażaleniem skarżącej na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia opinii technicznej wykonanych robót budowlanych, a także zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), ponieważ skarżąca, pomimo doręczenia wezwania wraz z pouczeniem o skutkach jego niezastosowania, nie uzupełniła w ustawowym terminie braku formalnego skargi w postaci nadesłania jednego jej odpisu.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jednego jej odpisu celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Wezwania te zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 25 lipca 2016 r., a zatem termin do dokonania ww. czynności upłynął w dniu 1 sierpnia 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, nie nadesłała jednak wymaganego egzemplarza odpisu skargi, co skutkuje jej odrzuceniem. Sąd powołał się przy tym na uchwałę NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, z której wynika, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd administracyjny. Dalej wyjaśniono, że powyższe oznacza, iż nieuzupełnienie tego braku formalnego powoduje, iż skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W zażaleniu na postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę w części dotyczącej odrzucenia skargi. Domagając się zmiany postanowienia skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, bądź o – jak zdaje się wywodzić – przełożenie odpisu skargi, który przesłała do sądu, i który najprawdopodobniej został dołączony do równolegle prowadzonej sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2429/15. Wyjaśniła to tym, że w jednej kopercie opatrzonej dwoma sygnaturami (VII SA/Wa 2429/15 oraz VII SA/Wa 1605/16) przesłała pisma do obu spraw. Dodała także, że w tej sprawie, odpowiadając na wezwanie Sądu, pomyłkowo wpisała niewłaściwą sygnaturę sprawy, bowiem podała, że udziela "odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia z dnia 25.07.2016 r.", oraz że dotyczy to sprawy "Sygnatura akt: VII SA/Wa 2429/15" ze wskazaniem na termin rozprawy 4 sierpnia 2016 r.

W zażaleniu skarżąca zakwestionowała ponadto konieczność wzywania o jeden egzemplarz skargi, skoro – jak sama stwierdziła – nie jest stroną postępowania.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca wezwanie sądu pierwszej instancji z dnia 21 lipca 2016 r., wykonujące zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 14 lipca 2016 r., o uzupełnienie – w terminie 7 dni – braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jednego jej egzemplarza, pod rygorem odrzucenia skargi, otrzymała 25 lipca 2016 r. Doręczenie zarządzenia nastąpiło w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), czego skarżąca nie kwestionuje. Z tego względu wezwanie to powinno zostać wykonane do dnia 1 sierpnia 2016 r. Prawdą jest, co również potwierdziła sama skarżąca, że w tym terminie do przedmiotowej sprawy nie został przesłany odpis skargi z dnia 22 czerwca 2016 r., co skutkowało, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Prawidłowo też sąd pierwszej instancji wskazał, że wątpliwości co do braku wymaganej liczby odpisów skargi i jego nieuzupełnienia, pomimo wystosowanego wezwania, w ustawowym terminie, zastały rozstrzygnięte uchwałą NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13. Jest to brak formalny, którego nieuzupełnienie powoduje, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, jakoby skarżąca przesłała odpis skargi, jednak z uwagi na pomyłkowe oznaczenie jego sygnatury został on dołączony do sprawy VII SA/Wa 2429/15, to wyjaśnić należy, że nie wynika to ani z akt tej sprawy, ani ze sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2429/15. Po pierwsze, sąd pierwszej instancji podjął próbę odnalezienia odpisu skargi, który – jak twierdzi skarżąca – został dołączony do akt o sygnaturze VII SA/Wa 2429/15. Z zarządzenia z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/16 (dowód: k. 86 akt sądowych) wynika, że "w aktach sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2429/15 nie znajduje się odpis skargi z dnia 22 czerwca 2016 r. dotyczący niniejszej sprawy". Po drugie, prawdą jest, że w tych dwóch sprawach skarżąca przesłała do Sądu pierwszej instancji pisma w jednej kopercie opatrzonej dwoma sygnaturami (dowód: k. 13 akt sądowych). Do przedmiotowej sprawy nie został jednak nadesłany odpis skargi, lecz pismo procesowe z dnia 29 lipca 2016 r. (dowód: k. 11 akt sądowych) – stąd na przesyłce sygnatura VII SA/Wa 1605/16. Dlatego przyjąć należy, że odpis skargi z dnia 22 czerwca 2016 r. został przez skarżącą nadesłany dopiero jako załącznik do zażalenia, co nie wpływa na prawidłowość podjętego przez sąd pierwszej instancji orzeczenia.

Ustosunkowując się także do argumentu zażalenia co do braku konieczności żądania jednego odpisu skargi wyjaśnić należy, że podstawa wezwania Sądu wynika z art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, do skargi należy dołączyć odpowiednią liczbę odpisów wraz z załącznikami dla doręczenia ich pozostałym stronom. W tej sprawie tym uczestnikiem postępowania był inwestor, na którego nałożono obowiązek przedłożenia opinii technicznej wykonanych robót budowlanych, tj. [...].

Jako że w zażaleniu zawarty został alternatywny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi to wyjaśnić należy, że nie może on stanowić przedmiotu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze powyższe argumenty zasadne jest uznanie, że zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie, a zakwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.