Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1122/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wójta Gminy R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]2004 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania A. J. od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]2004 r., nr [...] przyznającej jej pomoc finansową w formie zasiłku celowego w łącznej kwocie 130 zł na zakup żywności i odzieży – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne. Rozstrzygnięcie takie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uzasadniło tym, że Wójt Gminy R. nie był właściwy do wydania decyzji przyznającej zasiłek celowy. Zdaniem Kolegium, przepis art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nakazuje przeniesienie uprawnień orzeczniczych organu gminy (wójta) w tych sprawach na inne podmioty, to jest kierownika ośrodka pomocy społecznej, a także inną osobę przez niego wskazaną.

Skargę na tę decyzję złożył Wójt Gminy R., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że z przepisu art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż to wójt określa, jaki zakres spraw dotyczących pomocy społecznej zostanie przekazany kierownikowi ośrodka pomocy społecznej do załatwienia w drodze decyzji administracyjnej. Jego zdaniem przepis ten jest niezrozumiały co do tego, czy w ogóle wójt jest zobowiązany udzielić kierownikowi ośrodka pomocy społecznej uprawnienia do wydawania decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Wiąże się to bowiem ze środkami finansowymi przeznaczonymi na pomoc społeczną w budżecie gminy, a co za tym idzie z ponoszeniem odpowiedzialności za dyscyplinę finansową, która spoczywa na organie wykonawczym gminy, to jest na wójcie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, twierdząc, że Wójt Gminy R., jako organ I instancji nie posiada legitymacji do występowania w tej sprawie w charakterze strony i nie przysługuje mu skarga administracyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Ustawodawca wskazał więc na dwie kategorie podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego. druga – to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Podmiotom tym została przyznana legitymacja procesowa do wniesienia skargi ze względu na funkcje, do których pełnienia zostały powołane.

Niewątpliwie Wójt Gminy R. nie należy do drugiej kategorii podmiotów. Do rozważenia pozostaje to, czy ma on interes prawny do wniesienia skargi i czy wobec tego należy do pierwszej kategorii podmiotów. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Interes prawny istnieje wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Stwierdzić należy, że tak rozumianego interesu prawnego Wójt Gminy R. w niniejszej sprawie nie ma, ponieważ wydając decyzję administracyjną przyznającą zasiłek celowy, działał on nie jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy przyjąć, że: "przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, czy to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego" (uchwała składu 7 sędziów NSA z 19.05.2003 r. OPS 1/03 "Jurysta" 2003, nr 7-8, s. 60).

Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują aktualnie obowiązujące przepisy prawa (postanowienie NSA z 19.10.2000 r., w spr. II SA/Gd 2159/00 Lex nr 46440, a także postanowienie NSA z 24.01.1997 r. ONSA 1997/4/179 i z dnia 15.10.1990 r. ONSA 1990/4/7, które zachowują aktualność na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów prawa).

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.