Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 2 ust. 1, art. 25a, art. 11b ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art.7, 92, 94, 61 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 12 ust. 2, 4, art. 2 z 1 pkt 1, art. 1 ust. 2, art.  4 z 1 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity
article: art. 11, art. 3 ust. 1 pkt 3, art.
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] w przedmiocie określenia zasad usytuowania na terenie Gminy [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2016r. Rada Gminy Iwaniska, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016r. poz. 446), zwanej dalej u.s.g., oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016r. poz. 487), zwanej dalej ustawą, podjęła uchwałę nr XXXVII/154/2016 w sprawie określenia zasad usytuowania na terenie Gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych o następującej treści:

§ 1. Ustala się zasady usytuowania na terenie Gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w sposób następujący:

1. Punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży napojów alkoholowych nie powinien być usytuowany bliżej niż 30 m

- szkół i placówek oświatowo - wychowawczych,

- obiektów kultu religijnego,

- zakładów opieki zdrowotnej i społecznej.

2. Punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży nie powinien być usytuowany bliżej niż 100m.

- szkół i placówek oświatowo - wychowawczych,

- obiektów kultu religijnego,

- zakładów opieki zdrowotnej i społecznej.

3. Odległość, o którym mowa w ust. 1 i 2 mierzy się najkrótszą drogą dojścia od głównego wejścia do budynku, w którym usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych do głównego wejścia obiektów wymienionych w ust. 1 i 2.

4. Najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1137, ze zm.).

5. Przy punktach prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży tj. gastronomicznych mogą być tworzone "ogródki piwne" jedynie jako integralne części tych punktów.

§ 2. Sprzedaż napojów alkoholowych nie może być prowadzona w handlu obwoźnym.

§ 3. Traci moc Uchwała nr XXII/89/2015 Rady Gminy w Iwaniskach z dnia 16 listopada 2015 roku.

§ 4. Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy.

§ 5. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego.

Pismem z dnia 18 stycznia 2017r. [...], działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., wezwał Radę Gminy Iwaniska do usunięcia naruszenia prawa – poprzez uchylenie ww. uchwały z dnia 4 listopada 2016r. i "przywrócenie uchwały nr XXII/89/2015 Rady Gminy w Iwaniskach z dnia 16 listopada 2015r. z wyłączeniem zapisu zawartego w § 1 pkt 2".

W piśmie z dnia 2 lutego 2017r. Przewodniczący Rady Gminy Iwaniska udzielił negatywnej odpowiedzi na ww. wezwanie, wskazując że w toku procedowania nad kwestionowaną uchwałą nie został naruszony żaden przepis ustawowy.

W dniu 20 lutego 2017r. [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wskazując na naruszenie art. 11b ust. ust. 2 i art. 25a u.s.g., art. 1 ust. 3, art. 2 1 ust. 1 pkt 1 ustawy i domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał na następujące okoliczności:

1. pozbawienie prawa zagwarantowanego w art. 61 pkt 1, 2 Konstytucji RP, ponieważ pismem z dnia 22 marca 2016r. występował o informację co do terminów sesji Rady Gminy Iwaniska, porządku obrad, projektów uchwał, jak również terminów posiedzeń komisji Rady Gminy wraz z porządkiem obrad;

2. Rada Gminy, jak i Wójt zobligowani są do przestrzegania aktów prawnych wyższego rzędu, ale przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały zlekceważyli ten obowiązek zawarty w art. 1 pkt 3 ustawy, podkreślając, że organy te "chętnie pochylą się zapewne do postanowień zawartych w art. 1 pkt 3 ustawy przy realizacji obowiązków wynikających z art. 4 1 ust. 1 pkt 3 ustawy";

3. " za uzasadnienie faktu bezprawnego udziału radnego [...] w głosowaniu nad zaskarżoną uchwałą stanowi pismo skierowane do Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 listopada 2016r.";

4. sposób określenia dopuszczalnej minimalnej odległości od obiektów chronionych zawarte w § 1 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z określeniami zawartymi w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy; takie określenie odległości niweczy w sposób definitywny wszelkie działania określone w art. 41 pkt 1 ust 3 ustawy. W tym zakresie strona skarżąca powołała się na przykłady, które można wstępnie poglądowo zweryfikować korzystając ze strony internetowej geoportal.gov.pl, tj.:

- w miejscowości Ujazd - działka nr ewid. 1001/1, na której zlokalizowany jest sklep z napojami alkoholowymi i granicząca z nią działka geodezyjna nr ewid. 721,0 na której znajduję się Filia Zespołu Szkół w Iwaniskach – odległość od wejścia do sklepu do granicy Filii Zespołu Szkół w Iwaniskach wynosi ok. 4 m, przy czym strona zaznaczyła że tuż przy ogrodzeniu rozdzielającym obie działki, (które nie ogranicza kontaktu wzrokowego ani głosowego) urządzono na działce nr 721 plac zabaw na dzieci;

- w miejscowości Iwaniska ul. Kolejowa – na działce ewid. nr 283/9 usytuowany jest Zakład Opieki Zdrowotnej "MEDIKUS", a na działce ewid. nr 284 zlokalizowano jest sklep firmowy "Lewiatan" – odległość wejścia do sklepu do granicy rozgraniczenia ww. działki wynosi ok. 15 m w linii prostej, przy czym na działce nr 283/9 w pobliżu granicy rozgraniczającej z działką nr 284 zlokalizowana jest droga dojścia dzieci i młodzieży do poradni pediatrycznej Zakładu Opieki Zdrowotnej "MEDIKUS"; ponadto pomiędzy ww. działkami nie ma żadnej przeszkody, która skutecznie ograniczałaby kontakt wzrokowy oraz głosowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając że w toku prac przy przygotowaniu i uchwaleniu zakwestionowanej uchwały nie naruszono żadnego przepisu prawa. Odnosząc się do argumentacji skarżącego co do art. 61 pkt 1 i 2 Konstytucji RP, wskazano że realizacja zasad określonych w tym przepisie była w pełni realizowana wobec [...]. Organ wyjaśnił jednocześnie, że podjęta uchwała zmierzała do precyzyjnego dostosowania się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 sierpnia 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 450/2016. Mianowicie w orzeczeniu tym zakwestionowano zapisy poprzedniej uchwały umożliwiającej zmniejszenie odległości na podstawie pozytywnej opinii osoby kierującej obiektem chronionym. W konsekwencji w obecnie podjętym, zaskarżonym akcie prawa miejscowego nie zostały naruszone ustawowe normy dotyczące odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów chronionych, zaś regulacje ustanowione w zakresie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nikogo nie dyskryminują, stwarzając natomiast pewne utrudnienie w dostępie do tych napojów – przewidziane w ustawie. Tym samym ustalone obecnie zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w pełni zabezpieczą ograniczenie dostępności do alkoholu.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że:

- Przewodniczący Rady Gminy Iwaniska brał udział w głosowaniu nad przedmiotową uchwałą na sesji w dniu 4 listopada 2016r., ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie powinien być wykluczony z głosowania;

- na terenie Gminy Iwaniska działa Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która zgodnie z ustawą prowadzi w pełnym zakresie działania związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu;

- [...] (żona [...]) prowadziła do września 2016r. w miejscowości [...] sklep branży spożywczo – przemysłowej, w którym posiadała zezwolenie i prowadziła sprzedaż pełnego asortymentu napojów alkoholowych; sklep ten usytuowany był w odległości ok. 130 mb. od kościoła, a w momencie zmiany uchwały w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w miejscowości [...] powstał sklep konkurencyjny z pełnym asortymentem napojów alkoholowych;

- skarżący "kieruje się w tym przypadku jedynie sprawą utraty dominacji na rynku", a wskazane w skardze punkty sprzedaży napojów alkoholowych w miejscowościach Ujazd i Iwaniska (prowadzące jedynie sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży) są usytuowane zgodnie z zasadami zawartymi w podjętych uchwałach Rady Gminy. Natomiast odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych do obiektów chronionych podane przez skarżącego uznano za wysoce zaniżone.

Końcowo organ wyjaśnił, że obok sklepu w miejscowości Ujazd wykonany jest wzdłuż granicy działki ekran zasłaniający, w związku z czym uczniowie nie mają możliwości utrzymywania kontaktu wzrokowego ani głosowego z osobami znajdującymi się na działce, na której jest usytuowany sklep.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu, uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy P.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Zaskarżonym w niniejszej sprawie aktem jest uchwała Rady Gminy Iwaniska z dnia 4 listopada 2016r. nr XXXVII/154/2016 o przytoczonej na wstępie treści. Akt ten został wydany m.in. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach (niż określone w pkt 1 – 14a), zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Okolicznością niesporną pozostaje fakt, że uchwała ta jest aktem prawa miejscowego – gdyż zawiera wydane przez organ samorządu terytorialnego przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na terenie gminy Iwaniska.

Złożona w niniejszej sprawie skarga [...] została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący spełnił opisane wyżej wymogi formalne, a mianowicie wezwał Radę Gminy Iwaniska do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia 18 stycznia 2017r., które wpłynęło do organu w dniu 20 stycznia 2017r., a następnie wniósł w dniu 20 lutego 2017r. skargę, dochowując w tym zakresie 30 – dniowego ustawowego terminu – który należało liczyć od daty otrzymania odpowiedzi z dnia 2 lutego 2017r. na to wezwanie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60).

Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały należy na wstępie przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2010r. o sygn. akt II OSK 170/10, LEX nr 597353, zgodnie z którym unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP.

Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił również art. 12 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Dz. U. z 2016r. poz. 487), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (ust. 2). Liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych (ust. 4).

Analizując kwestionowane przez skarżącego zasady usytuowania na terenie gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (w szczególności minimalne odległości tych punktów od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, obiektów kultu religijnego, zakładów opieki zdrowotnej i społecznej) wskazać trzeba, że mogą one być określone przez radę gminy na podstawie cyt. art. 12 ust. 2 ustawy – o ile uczyni to zgodnie z powołanym upoważnieniem ustawowym. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "zasad usytuowania miejsc sprzedaży" należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, w szczególności usytuowanie względem miejsc chronionych, jak szkoły, przedszkola, miejsca kultu religijnego itp. Celem ustalenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest wyłącznie szczególna ochrona pewnych miejsc lub obiektów przed zagrożeniem jakie może stwarzać alkohol. Pojęcie to musi podlegać ścisłej wykładni językowej (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012r., sygn. akt II GSK 497/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2013r., sygn. akt III SA/Gl 354/13, LEX nr 1343396).

Kontrolując legalność zasadniczych z punktu widzenia zarzutów skargi postanowień zaskarżonej uchwały Sąd stwierdził, że Rada Gminy Iwaniska nie przekroczyła w żaden sposób umocowania ustawowego, w szczególności w przepisie § 1 podjętej uchwały, dotyczącym zasad usytuowania na terenie Gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, zgodnie z którym:

1. Punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży napojów alkoholowych nie powinien być usytuowany bliżej niż 30 m

- szkół i placówek oświatowo - wychowawczych,

- obiektów kultu religijnego,

- zakładów opieki zdrowotnej i społecznej.

2. Punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży nie powinien być usytuowany bliżej niż 100m

- szkół i placówek oświatowo - wychowawczych,

- obiektów kultu religijnego,

- zakładów opieki zdrowotnej i społecznej.

3. Odległość, o którym mowa w ust. 1 i 2 mierzy się najkrótszą drogą dojścia od głównego wejścia do budynku, w którym usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych do głównego wejścia obiektów wymienionych w ust.1 i 2.

4. Najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.).

W odniesieniu do cyt. § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały brak było podstaw do zakwestionowania legalności tej regulacji. Rada Gminy Iwaniska, jednoznacznie wskazując minimalną odległość 30 m pomiędzy punktami sprzedaży alkoholu a ww. miejscami chronionymi, prawidłowo bowiem zadośćuczyniła wymogowi precyzyjnego określenia punktów, pomiędzy którymi ma następować pomiar odległości pomiędzy obiektami chronionymi a punktem sprzedaży napojów alkoholowych. Stanowisko takie znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych – wyrażonym nie tylko w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 450/2016 (wydanym o odniesieniu do poprzedniej uchwały Rady Gminy Iwaniska), ale przede wszystkim w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012r. o sygn. akt II GSK 497/11, LEX nr 1244712. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie zakwestionowano ustalenie przez radę gminy odległości 15 m pomiędzy miejscami sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami chronionymi, wskazując, że stanowi to bliskie, bezpośrednie sąsiedztwo z takimi obiektami które w oczywisty sposób kłóci się z koniecznością realizowania obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu, w szczególności w stosunku do osób nieletnich (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 września 2013r. o sygn. akt III SA/Lu 335/13, LEX nr 1433621). Tymczasem w zaskarżonej uchwale przyjęto odległości 30 i 100 m, odpowiednio dla punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży napojów alkoholowych (§ 1 ust. 1) oraz dla punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (§ 1 ust. 2).

Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi o niezgodnym z obowiązującymi przepisami określeniu ww. odległości – mierzonych najkrótszą drogą dojścia od głównego wejścia do budynku, w którym usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych do głównego wejścia obiektów chronionych (§ 1 ust. 3 uchwały), rozumianą przez lokalnego prawodawcę jako "dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (§ 1 ust. 4 uchwały). W tym zakresie Sąd – w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – w całości podziela stanowisko przedstawione w tezie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2011r. o sygn. alt IV SA/Po 571/11, LEX nr 1154874. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że:

- po pierwsze, minimalne odległości między punktami sprzedaży napojów alkoholowych, a odpowiednimi obiektami o szczególnym znaczeniu winny być mierzone w oparciu o obiektywne mierniki pomiaru odległości, którymi są w szczególności osie dróg publicznych bądź krawędzie jezdni, łączących obiekty chronione z miejscami sprzedaży bądź miejscami podawania napojów alkoholowych,

- po drugie, przy określaniu w uchwale, wydanej na podstawie art. 12 ust. 2 ww. ustawy, rada gminy może w szczególności nawiązywać do pojęć użytych w definicji zawartej w art. 21 pkt 1 tej ustawy,

- po trzecie, uchwała wydana na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy może określać metodę mierzenia odległości między obiektami chronionymi a miejscami podawania i miejscami sprzedaży napojów alkoholowych oraz przewidzieć, w dalszej kolejności, inny, weryfikowalny sposób mierzenia tej odległości, jeśli między tymi miejscami nie ma dróg publicznych.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z doświadczeniem życiowym droga dojścia z obiektów chronionych do miejsc sprzedaży alkoholu – dopuszczalna przez Kodeks ruchu drogowego – może być dłuższa od wzajemnej odległości w linii prostej tych punktów. Z punktu widzenia ochrony miejsc, takich jak szkoły, kościoły itp. istotny jest zatem dystans, jaki należy pokonać od wyjścia z terenu punktu sprzedaży alkoholu do wejścia na teren obiektu chronionego, bez napotykania przeszkód i narażania się na naruszenie prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2010r. o sygn. akt II SA/Rz 858/10, LEX nr 694172). Nie ma zatem przeszkód, by uchwała podjęta w przedmiocie określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zawierała dostatecznie jasne określenie, że przedmiotowe odległości powinny być mierzone najkrótszą drogą dojścia od głównego wejścia do ww. miejsc, definiowaną jako dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Jest to zarazem zgodne ze wskazywaną w orzecznictwie koniecznością odniesienia się przez organ gminy do dystansu, jaki należy pokonać od wyjścia z terenu punktu sprzedaży alkoholu do wejścia na teren obiektu chronionego, bez napotykania przeszkód i narażania się na naruszenie prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 listopada 2010r. o sygn. akt II SA/Rz 858/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Najważniejsze przy tym jest, aby lokalny prawodawca przyjął weryfikowalny sposób mierzenia tej odległości – który to wymóg bez wątpienia został spełniony w zaskarżonej uchwale. Takie rozwiązanie usuwa wątpliwości, jakie mogą w praktyce wyniknąć w omawianym zakresie, co koresponduje zarazem z wykonywaniem przez gminę zadań publicznych w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, na co wskazuje przepis art. 2 ust. 1 u.s.g.

W konsekwencji powyższych okoliczności nie mogła odnieść skutku argumentacja skarżącego o naruszeniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, który definiuje "najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych" jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. W tym zakresie nie sposób również pominąć wyjaśnień organu o tym, że obok sklepu w miejscowości Ujazd wykonany jest wzdłuż granicy działki ekran zasłaniający pomiędzy działkami, na których usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych oraz Filia Szkoły Podstawowej.

Wobec takich okoliczności faktycznych oraz treści art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy za w pełni przekonujące należy uznać stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę, że uczniowie nie mają możliwości utrzymywania kontaktu wzrokowego ani głosowego z osobami znajdującymi się na działce, na której usytuowany jest sklep.

W kontekście wyjaśnień organu (w szczególności przedstawionych tak w odpowiedzi na skargę, jak i w piśmie organu z dnia 24 listopada 2016r., skierowanym do Wojewody Świętokrzyskiego) nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia:

1. art. 1 ust. 3 ustawy, dotyczącego współdziałania organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego z Kościołem Katolickim i innymi kościołami oraz związkami wyznaniowymi w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi;

2. art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy, dotyczącego prowadzenia przez gminy profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży, w tym prowadzenia pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych i socjoterapeutycznych;

3. art. 25a u.s.g., zgodnie z którym radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Jak wskazuje strona, radny [...], będący właścicielem sklepu spożywczo-przemysłowego w [...] i posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, brał udział w głosowaniu nad zaskarżoną uchwałą;

4. art. 11b ust. 2 u.s.g., który precyzuje, że jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy.

W tym zakresie należy wskazać, co następuje:

Ad 1.

Przewodniczący Rady Gminy Iwaniska zaprosił w dniu 24 września 2015r. proboszcza parafii na posiedzenie komisji Rady Gminy dotyczące konsultacji w sprawie projektu uchwały w sprawie określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (nie stawił się).

Ad 2.

Mając na uwadze związanie Sądu granicami niniejszej sprawy, dotyczącej zaskarżonej uchwały w sprawie określenia zasad usytuowania na terenie Gminy Iwaniska miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), brak podstaw by stwierdzić naruszenie cyt. wyżej art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ponadto, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, na terenie Gminy Iwaniska działa Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która zgodnie z ustawą prowadzi w pełnym zakresie działania związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu.

Ad 3.

Niezależnie od wyjaśnień organu, z których wynika, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Przewodniczący Rady Gminy – [...] nie powinien być wyłączony od głosowania nad zaskarżoną uchwałą, lektura protokołu nr 37/2016 z sesji Rady Gminy Iwaniska z dnia 4 listopada 2016r. pozwala stwierdzić, iż za przyjęciem zaskarżonej uchwały głosowali wszyscy pozostali radni (14 osób), nikt nie był przeciw, ani nie wstrzymał się od głosu.

Ad 4.

Informacja o terminie sesji, na której podjęto ww. akt i porządku obrad była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy – zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2016.1764), który stanowi że informacja publiczna może być udostępniana w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych. Okoliczności tej [...] nie kwestionuje, wskazując jedynie że pismem z dnia 22 marca 2016r. żądał przesyłania mu pisemnych informacji dotyczących (wszystkich):

1. terminów sesji Rady Gminy, porządku obrad oraz projektów uchwał wraz z załącznikami;

2. terminów posiedzeń komisji Rady Gminy wraz z porządkiem obrad.

W realiach sprawy niniejszej, należy uznać, iż skoro strona miała zapewnioną możliwości zapoznania się z ww. informacją – ogólniedostępną w siedzibie Urzędu Gminy – brak podstaw by stwierdzić naruszenie prawa skarżącego dostępu do informacji publicznej, sprecyzowanego w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenia Konstytucji RP, w szczególności art. 61 ust. 2, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Zdaniem Sądu, brak jest również podstaw do zakwestionowania kolejnych regulacji zaskarżonej uchwały (§ 1 ust. 5, odnoszący się do możliwości tworzenia "ogródków piwnych" jedynie jako integralnych części punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży oraz § 2, dotyczący zakazu sprzedaży napojów alkoholowych w handlu obwoźnym), zwłaszcza że skarżący nie formułuje w tym zakresie jakichkolwiek zarzutów. Jeśli chodzi zaś o określoną w § 3 uchwały utratę mocy poprzednio obowiązującej uchwały nr XXII/89/2015 Rady Gminy w Iwaniskach z dnia 16 listopada 2015r. (za wyjątkiem § 1 pkt 2 tego aktu, którego nieważność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 450/16), to oczywistym jest, że w związku z wejściem w życie nowej uchwały – w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego (§ 5 uchwały) dopuszczalne było uchwalenie regulacji takiej właśnie treści.

Co się zaś tyczy powierzenia wykonania uchwały Wójtowi Gminy (§ 4 uchwały), to było to zgodne z przepisami u.s.g. Rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym (art. 15 ust.1 u.s.g.), zaś organem wykonawczym gminy jest wójt ( 26 ust. 1 u.s.g.). Z mocy art. 30 ust. 1 u.s.g. wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania określone przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku – na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.