Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1207/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 15 GG
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1207/22. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Michaldo sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr SKO.SW/4101/193/2021, w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Kr 1207/22.

UZASADNIENIE

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie decyzją z dnia 28 czerwca 2021r., nr 12000/CV-19/25532154, po rozpoznaniu wniosku P." sp. z o.o. w L., odmówił przyznania w części przekraczającej kwotę 49.895,16 zł (z czego 42.380,96 zł dofinansowania do wynagrodzenia a 7.514,20 zł tytułem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinasowania do wynagrodzenia) świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID – 19.

U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, że wnioskodawca złożył wnioski o udzielenie wsparcia w dniu 28 maja 2021 r roku - dla 17 pracowników przez okres 2 miesięcy począwszy od maja 2021 r. oraz w dniu 15 kwietnia 2020 r. dla 126 pracowników na okres 3 miesięcy, a następnie w oparciu o wniosek z dnia 28 lipca 2020 r nr 12000/CV-19/15191520. Wskazano, że w stosunku do tego samego pracownika udzielone wsparcie nie mogło łącznie przekroczyć dofinansowania do wynagrodzeń przekraczających łączny okres 3 miesięcy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wnioskodawca uzyskał w oparciu o art. 15 g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 z póżn. zm. dalej "COVID-19") dofinansowanie dla 126 pracowników na okres łącznie 3 miesięcy na rzecz pracowników objętych wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2020 roku ( nr 12000/CV -19/10425984) i w związku z art. 15 gg w/w ustawy dla pracowników objętych wnioskiem z dnia 28 lipca 2020 r nr 12000/CV-19/15191520 otrzymał dofinansowanie dla 8 pracowników na okres 3 miesięcy. Tym samym zasadna była odmowa przyznania świadczenia.

Odwołanie złożył wnioskodawca podnosząc, że decyzja została wydana na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Uzyskanie pomocy dotyczy w odniesieniu do art. 15 g i art. 15gg wyłącznie sytuacji, w której wnioskujący o wsparcie podmiot faktycznie zachował przyznane mu środki pieniężne, tj. skorzystał z nich w celu zmniejszenia swoich zobowiązań w stosunku do pracowników z tytułu bezpośrednich wypłat wynagrodzeń lub z tytułu składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr SKO.SW/4101/193/2021, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np. w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19). Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.

Wnioskodawca złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie:

1) art. 6 oraz 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym dokonania kontroli stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ I Instancji,

2) art. 7a k.p.a. poprzez ponowne rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, tj. skarżącego, wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. art. 15 g oraz art. 15gg ustawy COVID - 19, w zakresie ustalenia znaczenia określenia "uzyskanie pomocy", o którym mowa w w/w przepisach, w sprawie, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a ponadto korzystnej dla skarżącego interpretacji przepisów nie sprzeciwiają się sporne interesy stron (ponieważ brak innych stron postępowania) albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ,

3) art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co przejawiało się m.in. poprzez:

• powielenie błędnych ustaleń organu I instancji, znajdujące wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że skarżący pismem z dnia 16 czerwca 2021 r. został wezwany do wyjaśnienia dotyczącego wykazanych w załączonym do wniosku wykazie pracowników, bowiem zostały one ujawnione we wniosku złożonym za ten sam okres, podczas gdy poszczególne wnioski, które złożył skarżący, obejmowały odmienne okresy świadczenia pracy na rzecz P. sp. z o.o. przez pracowników, których wnioski te dotyczyły,

• powielenie błędnych ustaleń organu I instancji, że okoliczność objęcia pierwotnie przestojem, a następnie obniżonym wymiarem czasu pracy 5 osób, tj. M. D., D. M., W. P., A. W. oraz J. Ż., którzy zostali wskazani we wniosku o numerze 12000/CV-19/10425984, w rozpatrywanym przez organ I instancji wniosku o numerze: 12000/CV-19/25532154. nie została uwzględniona (jak również uwzględniona w poprzednich wnioskach), co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID -19 (art. 15gg),

• powielenie błędnego ustalenia organu I instancji, że zwrócenie przez skarżącego części środków w okresie, w jakim zobowiązany był on do dokonania rozliczenia środków przyznanych w związku ze złożeniem wniosku o numerze: 12000/CV19/10425984, świadczy o tym, że skarżący wykorzystał te środki niezgodnie z warunkami określonymi w pierwotnie złożonym wniosku, co pośrednio potwierdził w piśmie skierowanym do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, podczas gdy skarżący dokonał tego wyłącznie z uwagi na treść znajdującego w tej sprawie zastosowanie przepisu art. 15 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 669, dalej skrótowo: ustawa o ochronie miejsc pracy), a ponadto na bieżąco informował o zmianach okoliczności dotyczących pracowników, którzy mieli zostać objęci wsparciem,

4) naruszenie przepisów art. 15gg ust. ust. 1, 26 i 27 w zw. z art. 15g ust. 1 ustawy COVID - 19, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku, w którym podmiot, który złożył wniosek o wsparcie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID - 19 w oparciu o przepis art. 15g w/w ustawy i wypłacono mu kwotę dofinansowania, a następnie został przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy poinformowany o konieczności dokonania zwrotu dofinansowania i zwrotu tego dokonał, powinien być traktowany jako podmiot, który na gruncie przepisu art. 15gg powołanej wyżej ustawy "uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy"

Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skarga nie jest uzasadniona.

W poddanej sądowej kontroli sprawie istotą rzeczy była kwestia, czy skarżąca może uzyskać wnioskowaną pomoc w oparciu o art. 15g i 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w zakresie wynagrodzeń dla tych samych pracowników, na okresy po trzy miesiące z każdego z dofinansowań, a to wobec odmiennej od zaprezentowanej przez organ wykładni zawartego w art. 15g ust. 18 i art. 15gg ust. 7 cyt. ustawy normatywnego pojęcia "uzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy", wobec zwrotu poprzednio przyznanego świadczenia. Strona skarżąca zarzuciła błędy w prowadzonym postępowaniu i nieustalenie istoty sprawy, a także wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu wykładnia wskazanych przepisów przyjęta przez organy jest prawidłowa.

Powołane wyżej przepisy art. 15g ust. 18 w zw. z ust. 16 i art. 15gg ust. 7 w powiązaniu z ust. 6 wskazują, iż beneficjent pomocy może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy przez okres maksymalnie 3 miesięcy. Powyższe wynika także z istoty przyjętych rozwiązań pomocowych w związku z pandemią, mających na celu umożliwić wskazanym podmiotom ubieganie się o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników z FGŚP bez konieczności zmiany warunków ich zatrudnienia. Jednak wprowadzone zostały ograniczenia okresu dofinansowania powiązane z utrzymaniem stanowisk pracy do maksymalnie trzech miesięcy.

Podzielić należy ocenę, że aby strona skarżąca mogła otrzymać żądaną pomoc musi być ustalone, czy nie uzyskała on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np. w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19). Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.

Skoro na skutek wniosku z 15 kwietnia 2020r. pięciu pracowników strony skarżącej (co dotyczy M. D., D. M., W. P., A. W. oraz J. Ż.), zostało ujętych w wykazie pracowników i przyznano w stosunku do nich pomoc, to kolejny wniosek ich obejmujący, nie mógł być rozpatrzony pozytywnie. Zwrócenie tych środków nie znosi skutku w postaci uzyskania pomocy, na rzecz konkretnych pracowników.

Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ organy w sposób wyczerpujący ustaliły istotę stanu faktycznego konieczną do rozstrzygnięcia sprawy oraz uzasadniły w sposób prawidłowy swoje stanowisko. Skoro w przedmiotowej sprawie wnioskodawca otrzymał i wykorzystał już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w trybie art. 15g cyt. ustawy, to należało ustalić pracowników, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane, aby nie doszło do sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający okres 3 miesięcy. Argumentacja prezentowana w skardze w zakresie naruszenia przepisów postępowania jest zatem jedynie polemiką z tym stanowiskiem, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyznanie świadczeń na rzecz pracowników już objętych poprzednio przyznaną pomocą.

Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.