Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 394/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 3 pkt 1 lit b. art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 86, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi U. sp. z o.o z/s w Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację farmy wiatrowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 października 2014 r., uzupełnionym w dniu 12 grudnia 2014 r., U. Sp. z o.o. wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji pn. "Farma Wiatrowa G. - część G5", przewidzianej do realizacji na działkach nr: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178 i 256/179, obręb O. gmina G..

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Starosta B. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na przepisy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wskazał, że z załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej wynika, iż inwestor planuje budowę trzech elektrowni wiatrowych wraz z budową wewnętrznych dróg dojazdowych oraz placami manewrowymi na działkach nr: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178 i 256/179 w obrębie O., gmina G.. Elektrownie zlokalizowane są na działce nr 256/178 - turbina G2.8, nr 256/172 - turbina G2.9 i nr 256/167 - turbina G2.4. Część nadziemna każdej z elektrowni składa się z wieży hybrydowej, w dolnej części o konstrukcji żelbetowej, a w górnej stalowej. Wysokość wieży wynosi 123 m, średnica u podstawy 7,7 m. Na wieżach zamocowane zostaną obrotowe gondole o długości 13,0 m wraz z wirnikiem o trzech śmigłach, każde o długości 57,0 m. Z części konstrukcyjnej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że wysokość całkowita elektrowni wynosi 180 m.

W wyniku analizy uzupełnionej dokumentacji projektowej, Starosta stwierdził, że inwestor uchybił realizacji nałożonych nań obowiązków, które wynikały z wydanego postanowienia z dnia 25 listopada 2014 r., a mianowicie:

– na projekcie zagospodarowania terenu, część z elementów inwestycji (takich jak drogi wewnętrzne oraz nawierzchnie tymczasowe) sporządzono poza zakresem opracowania map do celów projektowych, która winny stanowić podstawę do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Ponadto zakres omiatania wirnika elektrowni G2.9 (działka nr 256/173) sięga poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu. Nie został zatem spełniony § 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

– na stronie tytułowej projektu budowlanego nie wskazano jednoznacznie obrębu ewidencyjnego działek - wpisując trzy obręby. Powyższe działki znajdują się w obrębie O., gmina G.. Ponadto na stronie tytułowej nie zamieszczono wszystkich imion i nazwisk projektantów opracowujących projekt budowlany - co jest niezgodne z § 3 w/opisanego rozporządzenia. W trakcie korekty projektów budowlanych projektanci połączyli jego poszczególne części, zszywając całą dokumentację. W takiej sytuacji należało na stronie tytułowej zamieścić imiona i nazwiska wszystkich projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych,

– na projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono linii rozgraniczających teren oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy. Powoduje to brak możliwości sprawdzenia projektu zagospodarowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnie z § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia,

– projekt budowlany nie został sporządzony zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Nr [...]. Zgodnie z przedłożonym przez inwestora wypisem z dnia 28 maja 2014 r. Urzędu Gminy G. oraz decyzją Wójta Gminy G. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. działka nr 256/178 oznaczona jest symbolem PBS/5/4, a działki nr 256/172 i nr 256/167 - symbolem PBS/5/6, ponadto w części działki nr 256/172 wyznaczono drogę o symbolu KDL.

Zgodnie z zapisami uchwały Rady Gminy w G. z dnia 31 marca 2005 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (Dz. Woj. D.. Nr [...] poz. [...]) działka nr 256/178 oznaczona jest symbolem PBS/5/4, a działki nr 256/172 i nr 256/167 - symbolem PBS/5/6, ponadto w części działki nr 256/172 wyznaczono drogę o symbolu KDL. Zgodnie zaś z § 5 tej uchwały przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów, w części III dotyczącym obszaru zainwestowania LSSE - Obszar K., przeznaczenie podstawowe terenów o symbolu PBS/5/(1-6) to tereny obiektów produkcyjnych, baz, składów i magazynów.

1) dopuszczalne kierunki przekształceń zabudowy:

a) dopuszcza się lokalizację urządzeń towarzyszących funkcji podstawowej, w tym związanych z obsługą techniczną i transportową, z zastrzeżeniem niedopuszczalności powodowania uciążliwości w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza poza granicami terenów,

b) w przypadku podjęcia decyzji o podziale dotychczas funkcjonującej jednostki gospodarczej na różne podmioty ustala się obowiązek uwzględnienia w projekcie podziału obsługi transportowej i dojazdów do poszczególnych jednostek w aspekcie ochrony przeciwpożarowej oraz dostępności właściwych służb do obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej obsługującej teren,

2) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu:

a) dopuszcza się lokalizację hal, wiat i magazynów o wysokościach nie przekraczających 14 m licząc od powierzchni terenu do okapu,

b) dopuszcza się odstępstwa w wysokości obiektów technologicznych jak: kominy, wieże, maszty, silosy, gdzie wierzchołki nie powinny przekraczać rzędnej 168 m,

c) dopuszcza się lokalizację związanych trwale z terenem obiektów reklamowych,

d) ustala się obowiązek zagospodarowania terenu zielenią ozdobną i izolacyjną.

Analizując treść w/w uchwały, Starosta stwierdził, że uchwała nie zawiera definicji "obiektu produkcyjnego" oraz "obiektu technologicznego", o których mowa w § 5 część III pkt 1 uchwały. Wobec powyższego, organ I instancji, w celu ustalenia rodzaju obiektu budowlanego do jakiego należy zaliczyć powyższą inwestycję posiłkował się innymi dostępnymi materiałami m.in. pismem Urzędu Gminy G. z dnia 4 września 2014 r. w sprawie interpretacji zapisów planu miejscowego oraz zapoznano się z wyrokami sądów, na które powołano się w powyższym piśmie.

Zgodnie z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Rz 225/09) turbiny wiatrowe (zwane siłowniami wiatracznymi) obok elektrowni wodnych wraz z generatorami energii elektrycznej, ze względu na funkcję wytwarzania energii elektrycznej należy uznać za obiekty produkcyjne. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 maja 2012 r. (sygn. akt II SA/Gd 604/11) stwierdził, że "siłownia wiatrowa jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Pb). Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów, np. takich jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej".

Powyżej stwierdzono, że obiekt budowlany, jakim jest elektrownia wiatrowa, ze względu na jej konstrukcję oraz przeznaczenie (prowadzenie działalności produkcyjnej) jest obiektem produkcyjnym. W związku z powyższym, trudno zgodzić się – zdaniem Starosty - ze stanowiskiem inwestora zawartym w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 r., że ze względu na to, że planowany obiekt nie przekracza rzędnej 168 m, inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Zgodnie z wyżej cytowanym wyrokiem turbina wiatrowa stanowi całość techniczno-użytkową, a jej rzeczywista wysokość wynosi 180 m, a nie 123 m jak wskazano w opracowaniu projektowym (123 m to wysokość samej wieży, która - jak opisano wyżej - jest jednym z elementów całego obiektu). Stanowisko Urzędu znajduje potwierdzenie w piśmie Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych z dnia 24 października 2014 r., w którym nazwano powyższe elektrownie wiatrowe jako cyt. "turbiny o wysokości całkowitej 180 m n.p.t.".

Organ zaznaczył również, że odstępstwo w wysokości obiektów zawarte w § 5 część III pkt 1 ppkt 2b uchwały dotyczy jedynie obiektów technologicznych, natomiast - jak wyżej wykazano - elektrownia wiatrowa nie jest obiektem technologicznym, lecz została zakwalifikowana jako obiekt produkcyjny.

Ponadto, miejscowy plan nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4 i PBS/5/6 zagospodarowania terenu poprzez budowę elektrowni wiatrowych. Dopuszczalność sytuowania na danym terenie elektrowni wiatrowych została jednoznacznie wskazana w uchwale Rady Gminy G.. W związku z tym organ posiłkując się w/w uchwałą, stwierdził, że na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4 i PBS/5/6 przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana. Porównując zapisy planu z zapisami na terenie o symbolu R/(1-94) - tereny rolnicze, w punkcie 2 dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Wynika z tego, że Rada nie wprowadzając podobnego zapisu na terenie o symbolach PBS/5/4 i PBS/5/6 nie przewidywała w tym miejscu budowy elektrowni wiatrowych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła U. Sp. z o.o. celem wydania przez Wojewodę D. decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję z uzasadnieniem odmiennym w zakresie zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niniejsze odwołanie – jak wskazała strona - jest szczególnie uzasadnione, albowiem utrwalenie w takiej postaci decyzji stwierdzającej nieusuwalną niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem uniemożliwi późniejsze uzyskanie pozwolenia na jego budowę w następstwie złożenia kompletnego wniosku. W tym stanie rzeczy koniecznym jest wydanie przez Wojewodę decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy, w której to uzasadnieniu podane będą przesłanki obecnie słusznej odmowy - z uwagi na brak właściwej mapy do celów projektowych i właściwie opracowanej strony tytułowej projektu oraz zostanie zamieszczone stwierdzenie dokonania przez Starostę nieprawidłowej oceny planowanego zamierzenia - co do jego zgodności z miejscowym planem. Strona zakwestionowała uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wskazując, że w przypadku takim jak ten, gdzie rozstrzygniecie jest prawidłowe, a jego przesłanki tylko w części prawidłowo zostały (przez organ administracji) ustalone i gdy nieprawidłowa część ustaleń kształtuje na przyszłość sytuację prawną w sposób dla strony niekorzystny, ma ona prawo domagać się ochrony w tym względzie. Ochrona taka, w takim przypadku, polega na wydaniu (w następstwie pełnego postępowania kontrolnego) drugoinstancyjnej decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, lecz o odmiennym, w pełni prawidłowym uzasadnieniu. Brak wydania takiej (postulowanej niniejszym) decyzji skutkować będzie utrwaleniem stanu niemożności zainwestowania w sposób ustalony w prawie miejscowym - dojdzie do odebrania zagwarantowanego art. 4 Prawa budowlanego prawa.

Produkcyjne i jednocześnie technologiczne obiekty wież elektrowni wiatrowych o całkowitej, własnej wysokości 123 m zostały zaprojektowane na terenie o przeznaczeniu podstawowym - tereny obiektów produkcyjnych, baz, składów i magazynów. Zestawienie rodzaju i charakteru zamierzenia inwestycyjnego z tak sformułowanym przez miejscowego prawodawcę przeznaczeniem terenu nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego zgodności z tym przeznaczeniem. Wieże służą do produkcji energii elektrycznej, utrzymują bowiem na odpowiedniej wysokości generatory, które energię tą produkują. Każdy obiekt produkcyjny jest jednocześnie obiektem technologicznym (chociaż nie każdy obiekt technologiczny jest obiektem produkcyjnym), albowiem technologia jest elementem procesu produkcyjnego - produkcja bez technologii nie ma miejsca (nie występuje, nie odbywa się). Technologia to metoda przygotowania i prowadzenia procesu wytwarzania lub przetwarzania - w niniejszym przypadku procesu wytwarzania energii z odnawialnych źródeł. Montaż na wieżach generatorów (wirników z łopatami) - które to nie są obiektami budowlanym ani jego częściami - nie prowadzi do ich rozbudowy (nadbudowy), nie powoduje zatem zwiększenia całkowitej wysokości tych obiektów. Zaznaczyć także należy, że planistyczne wysokościowe dopuszczenie dotyczy tylko i wyłącznie wierzchołka obiektu wieży, a nie obiektu wieży wraz z jej wyposażeniem. Literalny wyraz tego dopuszczenia jest w tym względzie jednoznaczny.

Wskazano przy tym, że kwestia braku prawnej możliwości zaliczenia generatora prądu do obiektu budowlanego lub jego części została szeroko omówiona w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Kierunkowe w tym względzie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. (sygn. akt II FSK 202/ 08, z dnia z 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt II FSK 1184/08), z dnia 5 stycznia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1101/08), z dnia 25 listopada 2010 r. (sygn. akt II FSK 1382/09), z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2320/10) różnicując - w rozumieniu definicji legalnej budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) - poszczególne elementy elektrowni wiatrowej, nie dają cienia wątpliwości co do tego, że generator prądu nie jest instalacją ani urządzeniem wchodzącym w skład obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego) ani też urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), a w związku z czym wirnik z łopatami nie zwiększa charakterystycznego parametru obiektu budowlanego jakim jest jego wysokość.

Jak z powyższego wynika, Starosta wydając zaskarżoną decyzję nieprawidłowo zastosował przepisy art. 35 Prawa budowlanego w części określonej w ust. 1 pkt 1 i w dalszej kolejności nadużył w tym zakresie sankcji z ust. 3 tego artykułu. W świetle tych uchybień (nieprawidłowości w ocenie funkcji i gabarytów objętych wnioskiem obiektów budowlanych w zestawieniu z ustaleniami miejscowego planu) koniecznym jest wydanie decyzji drugoinstancyjnej uniemożliwiającej utrwalenie tej nieprawidłowej oceny, by zabezpieczyć kolejne w tym względzie postępowanie administracyjne przed zagrożeniem płynącym z treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a..

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję z dnia [...] r. Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...] r. dotyczył nieprawidłowości związanych z naruszeniami norm zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.

Przede wszystkim Wojewoda stwierdził, porównując treść § 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. z zawartością przedłożonej przez inwestora dokumentacji, że projekt budowlany nie posiada strony tytułowej sporządzonej zgodnie z przepisami. Przedłożony projekt posiada bowiem w istocie trzy różne wersje strony tytułowej, oznaczone tym samym numerem porządkowym. Jednocześnie żadna ze stron tytułowych nie określa odpowiednio jednostki ewidencyjnej oraz obrębu i numeru działek ewidencyjnych wchodzących w skład obszaru zainwestowania, jak również - pełnego wykazu imion i nazwisk projektantów opracowujących dokumentację geologiczno-inżynierską projektu budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz daty opracowania projektu i podpisów autorów.

Zgodnie z przepisem § 6 w/w rozporządzenia wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych powinno znajdować się w części projektu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym. W przedmiotowym projekcie budowlanym opracowanie geologiczno-inżynierskie znajduje się w Tomie 1 - projekt zagospodarowania terenu wraz z częścią opisową oraz dokumentacją formalno-prawną oraz oświadczeniami projektantów. Jak wskazał Wojewoda, forma w jakiej projekt budowlany został sporządzony stanowi mało czytelne opracowanie. Na przedmiotowy projekt budowlany składa się kilka oddzielnych opracowań, które nie posiadają kompletnego i jednolitego spisu zawartości oraz wykazu przedłożonych wraz z projektem dokumentów, opinii, pozwoleń i uzgodnień.

Ponadto, z analizy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedłożona dokumentacja projektowa nie spełnia warunku z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., zgodnie z którym mapy do celów projektowych, powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy. Część z elementów inwestycji zaprojektowano poza zakresem opracowania map do celów projektowych, które winny stanowić podstawę do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Ponadto, zasięg omiatania łopat wirnika elektrowni wiatrowej oznaczonej jako EWG29 posadowionej na działce nr 256/172 sięga poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu.

Wojewoda zauważył także, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowym projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uniemożliwia to weryfikację zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie.

Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego przedmiotowy projekt budowlany powinien zawierać m.in. warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Ponadto, rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r., w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93 poz. 623 ze zm.) określa warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania do sieci, określone dla urządzeń wytwórczych, w zależności od przynależności urządzenia do odpowiedniej grupy przyłączeniowej, w tym dla farm wiatrowych. Jak stanowi treść § 8 ust. 7 w/w rozporządzenia warunki przyłączenia są ważne dwa lata od dnia ich określenia. Przedłożone przez inwestora Warunki Przyłączenia Nr [...] zostały wydane przez T. S.A. dnia 28 września 2012 r. (załącznik nr 8), w związku z czym należy uznać je za nieważne. Biorąc pod uwagę treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ stwierdził, że inwestor nie posiada aktualnego uzgodnienia wymaganego w zakresie warunków przyłączenia farmy wiatrowej do sieci elektroenergetycznej. Zwrócił także uwagę, że oznaczenie działek dokonane w Warunkach Przyłączenia Nr [...] nie pokrywa się z oznaczeniem działek wchodzących w obszar zainwestowania wskazany w projekcie.

Zgodnie z treścią § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać m.in. przedmiot inwestycji a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakres całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów. Ponadto, przepis § 8 ust. 3 pkt 6 i pkt 7 w/w rozporządzenia stanowi, że cześć rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać m.in. układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych oraz układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynika, że trasy kablowe służące jako przekaźniki energii elektryczne zostały szczegółowo opisane w części projektu elektrycznego. Wskazano również, że rzeczony projekt elektryczny danej inwestycji nie został dołączony do projektu budowlanego Farma Wiatrowa G. - część G5. Z treści części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej będzie realizowane na następujących warunkach: zasilanie w energię elektryczną - przyłącze energetyczne SN dla elektrowni wiatrowej - według odrębnego opracowania. Włączenie projektowanej linii elektroenergetycznej do istniejącej sieci przesyłowej - według odrębnego opracowania. Pomimo, że planowana budowa sieci elektroenergetycznej objęta została przez inwestora odrębnym opracowaniem - co jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego - to jednak dotyczy ona przedmiotowego zamierzenia budowlanego i jest z nim funkcjonalnie, a także użytkowo powiązana. W związku z tym, linie elektroenergetyczne (trasę kablową), które stanowią instalację elektryczną wewnętrzną, a także przyłącze i sieć elektroenergetyczną zewnętrzną należało zaznaczyć i opisać w projekcie zagospodarowania ternu w sposób zgodny z w/w przepisami.

Wobec wyżej opisanych wadliwości projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami procedury administracyjnej oraz przepisami prawa budowlanego. W szczególności inwestor nie doprowadził dokumentacji projektowej do zgodności z obowiązującymi przepisami, do czego został zobowiązany przez organ we właściwym trybie. Niewykonanie przez inwestora tego obowiązku obligowało organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 378/13, publ. LEX nr 1348221).

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym względzie organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że siłownia wiatrowa jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów np. takich, jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Żaden z tych elementów nie mógłby funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej. Jednocześnie organ zaznaczył, że na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych można się często spotkać z odmiennym stanowiskiem, przy czym większość wyroków rozstrzygających tę kwestię zapadła w sprawach dotyczących opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości jako budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W sprawach podatkowych, zdaniem sądów - elektrownia jako całość nie jest budowlą, lecz tylko urządzeniem technicznym, a jako budowlę należy traktować jedynie jej części budowlane jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową czyli wyłącznie fundament i maszt (por. wyroki NSA z dnia 5 stycznia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1101/08), z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt II FSK 1184/08), z dnia 30 lipca 2009 r. (sygn. akt II FSK 202/08) oraz wyroki WSA w Szczecinie z dnia 7 listopada 2007 r. (sygn. akt I SA/Sz 171/07), z dnia 28 stycznia 2010 r. (sygn. akt I SA/Sz 726/09). Powyższe stanowisko, oparte na zawężającym rozumieniu budowli jako obiektu budowlanego, ma na celu rozstrzygnięcie, w sposób możliwie najmniej dolegliwy dla podatnika, kwestii, czy w przypadku elektrowni wiatrowych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega cały obiekt (wraz z kosztowną aparaturą prądotwórczą) czy też wyłącznie części budowlane tego obiektu (czyli fundamenty i wieża). Pogląd ten nie może być jednak bezrefleksyjnie – jak zaznaczył Wojewoda - zastosowany w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ilekroć w tej ustawie jest mowa o budowli, należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń). Jednakże zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Pomimo, że elementy budowlane nie są tożsame z urządzeniami, to jednak tworzą z nimi całość użytkową (budowlę), bo jedynie całość techniczno-użytkowa stanowi budowlę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 882/04, publ. LEX nr 518039).

Należy zatem uznać, w ocenie organu, że charakterystyczne parametry i konstrukcja turbiny wiatrowej sprawiają, że niemożliwe jest realizowanie podstawowej funkcji tego typu inwestycji produkcyjnej bez wieży i bez umieszczonych na niej urządzeń. Poszczególne elementy składające się na elektrownię wiatrową nie mogą być użytkowane samodzielnie - zgodnie z przeznaczeniem. Brak zatem podstaw do wyodrębnienia, jako budowli, części elektrowni wiatrowej, a tym samym - przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie może być jedynie wieża, postrzegana w oderwaniu od jej przeznaczenia.

Elektrownie wiatrowe są to inwestycje produkcyjne służące do wytwarzania energii, a ponadto - obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Siłownia wiatrowa jest elektrownią, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej (wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 2 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/ Wr 298/14, publ. LEX nr 1495413), z dnia 21 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/ Wr 152/14, publ. LEX nr 1495399), z dnia 9 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 251/14, publ. LEX nr 1495408), wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2006 r. (sygn. akt I SA/Sz 882/04, publ. LEX nr 518039).

Elektrownia wiatrowa jako budowla składa się z części budowlanej i niebudowlanej, jednakże w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do zbadania zgodności z przepisami inwestycji rozumianej jako całość. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 33 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W szczególnym wypadku pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów (będących częścią zamierzenia), pod warunkiem wszakże, że mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Niewątpliwie wieża, wzniesiona jako element elektrowni wiatrowej, nie mogłaby funkcjonować samodzielnie zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Niezależnie od powyższego, w postępowaniu prowadzonym na wniosek strony, przedmiot postępowania zostaje wyznaczony przez treść żądania strony. Oznacza to, że w takim wypadku organ nie może dowolnie kształtować przedmiotu postępowania, nawet jeżeli wniosek strony uważa za niezasadny. W przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, traktowanych przezeń jako obiekty budowlane stanowiące całość użytkową z urządzeniami i instalacjami. Organ I instancji nie mógł zatem – jak zauważył Wojewoda - uczynić przedmiotem swojego postępowania wyłącznie części budowlanej tych elektrowni. W tym miejscu odnosząc się do argumentu strony odwołującej dotyczącego podobieństwa między elektrowniami wiatrowymi w zakresie ich części budowlanych, a fundamentami pod maszyny i urządzenia, Wojewoda stwierdził, że w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego fundamenty pod maszyny i urządzenia zostały wymienione jako stricte odrębne budowle. Oznacza to, że inwestor występuje w takim wypadku o pozwolenie na budowę fundamentu (pod maszynę lub urządzenie).

Ponadto zauważono, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Z powyższym przepisem koresponduje art. 35 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy, w którym ustawodawca zobowiązał organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę do zbadania, między innymi, zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jeżeli decyzja ta jest w danym wypadku wymagana) stanowi nieodzowny warunek udzielenia pozwolenia na budowę.

Inwestor, występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, przedłożył uzyskaną uprzednio decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. znak: [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej maksymalnej mocy 22,4 MW w obrębie miejscowości O., gmina g. (Farma Wiatrowa O. G2)". Treść w/w decyzji określa środowiskowe uwarunkowania elektrowni wiatrowych analizowanych jako całość przedsięwzięcia bez rozgraniczenia na części budowlane i niebudowlane. Wójt Gminy G. przed wydaniem przedmiotowej decyzji badał zgodność całości przedsięwzięcia z przepisami ochrony środowiska. Hipotetyczne założenie, że przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest wyłącznie budowla rozumiana jako część budowlana elektrowni wiatrowej (wieża i fundamenty), prowadziłoby wprost do, z gruntu niedopuszczalnego, wniosku, że organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę nie ma podstaw do badania zgodności elektrowni wiatrowej jako przedsięwzięcia oddziaływującego na środowisko z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego samego przedsięwzięcia. Tymczasem w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa, taki właśnie obowiązek ciąży na organie administracji architektoniczno-budowlanej, a co więcej - stwierdzenie odstąpienia w projekcie budowlanym od ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skutkuje koniecznością przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

W kontekście powyższego Wojewoda zwrócił także uwagę na fakt, że właściwy organ jest zobowiązany do ustalenia kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu to, w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak wynika z powyższego, podstawą do ustalenia stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu objętego wnioskiem pozwolenie na budowę. Obszar ten wyznacza się w każdej sprawie indywidualnie, uwzględniając rodzaj i zakres danej inwestycji, jej usytuowanie, program użytkowy, wielkość i rodzaj immisji. Mając na uwadze te dane, właściwy organ jest zobowiązany ustalić, czy i jakie ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia spowoduje analizowana inwestycja - w świetle wymagań określonych obowiązującymi przepisami. Jeżeli inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest przedsięwzięciem oddziaływującym na środowisko właściwy organ, wyznaczając obszar jej oddziaływania, jest zobowiązany wziąć pod uwagę wymagania określone przepisami z zakresu ochrony środowiska, a na tym tle - treść oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz - zalecenia wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdyby przedmiotem analizy organu w tym zakresie były jedynie części budowlane elektrowni wiatrowej (wieża i fundamenty), które postrzegane jako samodzielny obiekt nie stanowiłyby przedsięwzięcia oddziaływującego na środowisko, wyznaczony przez organ obszar oddziaływania obiektu nie odpowiadałby nawet w przybliżeniu rzeczywistemu obszarowi oddziaływania elektrowni wiatrowej.

Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodność z prawem całości inwestycji, a nie jej wybranych elementów. Weryfikacji pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami, w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę podlegają zarówno części budowlane, jak również części niebudowlane inwestycji, które to składają się na całość obiektu.

W przedmiotowym postępowaniu wnioskiem inwestora objęta została budowa farmy wiatrowej. Z projektu budowlanego wynika, że całkowita wysokość projektowanych siłowni wiatrowych wynosi 180 m. Ustalenia planu miejscowego gminy G. "w drodze odstępstwa" dopuszczają na przedmiotowym terenie sytuowanie "obiektów technologicznych", tj.: kominy, wieże, maszty, silosy, z zastrzeżeniem, że wierzchołki tych obiektów nie przekroczą rzędnej 168 m. Parametrem charakteryzującym wszystkie z wymienionych obiektów technologicznych jest ich wysokość. Lokalny prawodawca, w celu ograniczenia wysokości zabudowy przyjął, że wierzchołek rozumiany jako najwyżej położony punkt obiektu nie przekroczy wysokości 168 m. Tymczasem wysokość elektrowni wiatrowej zostanie powiększona o jej ruchome części, tj. łopaty rotora. Zatem najwyższą dopuszczalną rzędną wysokości będzie maksymalna wysokość skrajnego punktu łopaty rotora w pozycji pionowej ponad poziom terenu, na którym stoi elektrownia wiatrowa, tj. 180 m n.p.t. Jest to wysokość przekraczająca maksymalną dopuszczalną wysokość przyjętą w treści § 5 części III ust. 1 pkt 2 planu miejscowego. W powstałej sytuacji Wojewoda uznał za słuszne stanowisko organu I instancji w tym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję wniosła U. Sp. z o.o., zarzucając naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie przez organ, że przedsięwzięcie planowane przez stronę skarżącą jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

– art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nieprecyzyjnym wezwaniu do usunięcia naruszeń przez co strona skarżąca nie miała możliwość zadośćuczynić wymogom postawionym przez organ;

2. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 8 k.p.a. poprzez podważenie zaufania strony skarżącej do organu administracji przejawiające się w nieprecyzyjnym nałożeniu i wyliczeniu obowiązków nałożonych na stronę skarżącą w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez organ I instancji i niewskazanie przez organ II instancji w swojej decyzji tego uchybienia organu I instancji, co postawiło tym samym stronę skarżącą w sytuacji niepewności, co do żądania organu,

– art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, niedokonania wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całego materiału dowodowego, niedostateczne wyjaśnienie sprawy.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto, że takie sformułowanie, jakie zostało zapisane w § 5 planie miejscowym, pozwala twierdzić, iż na wskazanym terenie można bez przeszkód zrealizować przedmiotową inwestycję, ponieważ wysokość masztu elektrowni nie przekracza dozwolonej wysokości. W pierwszym rzędzie strona zauważyła, że uznanie przedmiotowej inwestycji za budowlę każe stosować do niej regulację zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z którego wynika jednoznacznie, że elektrownia wiatrowa jako całość nie jest budowlą, lecz tylko urządzeniem technicznym, a jako budowle należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkowa, czyli wyłącznie fundament i maszt. Za przyjęciem, że elektrownie wiatrowe jako całość nie są budowlami przemawia to, iż nie zostały w sposób wyraźny wymienione w przywołanym powyżej art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Siłownia (elektrownia) wiatrowa jako całość nie stanowi budowli. Ustawodawca rozróżnia bowiem części budowlane urządzeń technicznych od samych urządzeń, uznając za budowlę jedynie pierwsze z nich. Urządzenia, jak generator, rotor z gondolą, wirnik, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa zdalnego sterowania, nie są częściami budowlanymi urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych. Są odrębnymi pod względem technicznym częściami przedmiotów składających się na całość użytkową w zakresie urządzeń wytwórczych energii elektrycznej, a nie budowli. Urządzenia te bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami prądotwórczymi bez zmiany całości użytkowej budowli, która pozostaje ta sama.

Elektrownia wiatrowa nie jest również urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W zakres pojęcia budowli nie wchodzą bowiem urządzenia techniczne, które się w nim znajdują. Nie są one budowlą, gdyż nie są związane z obiektem budowlanym zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie można ich bowiem porównać do przyłączy, przejazdów, ogrodzenia, lub innych urządzeń budowlanych wymienionych w tym przepisie. Nie są więc urządzeniami budowlanymi elementy techniczne służące bezpośrednio wytwarzaniu energii elektrycznej, takie jak zespoły wiatrowe, czyli generator (turbina), rotor z gondolą, wirnik, skrzynia biegów, a także komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, czy instalacja alarmowa zdalnego sterowania. Jak z powyższego wynika elektrownie wiatrowe umieszczone na wieży lub maszcie, bądź stalowym słupie wspartym na fundamencie i powiązane z innymi częściami budowlanymi urządzeń technicznych oraz urządzeniami budowlanymi nie mają nic wspólnego z zapewnieniem możliwości użytkowania tego rodzaju budowli zgodnie z przeznaczeniem. W istocie to elektrownie wiatrowe są głównym urządzeniem, w którym dla prawidłowego funkcjonowania niezbędna jest odpowiednia konstrukcja wieży, masztu, słupa stalowego i innych obiektów budowlanych, a także części budowlanych urządzeń technicznych i urządzeń budowlanych. Wieża, maszt, czy słup stalowy jest jednym z elementów potrzebnych do wytwarzania energii elektrycznej za pomocą elektrowni wiatrowych i ich turbin, lecz podobnie, jak inne budowle nie pełni w tym urządzeniu roli zasadniczej. Do budowli nie należą zatem urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej.

Reasumując, w ocenie strony skarżącej, nie powinno być wątpliwości co do tego, że elektrownia (siłownia) wiatrowa jest obiektem przetwarzającym energię wiatru oraz że składa się ona z fundamentu, masztu, gondoli wraz z generatorem, wirnikiem, skrzynią biegów, komputerem sterującym, transformatorem, rozdzielnią energetyczną, instalacją alarmową i instalacją zdalnego sterowania, to jednak w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego uznać należy, iż elektrownia wiatrowa jako całość nie jest budowlą, tylko urządzeniem technicznym. Jako budowlę należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, czyli fundament i maszt. Tylko tych elementów dotyczą ograniczenia wprowadzone w § 5 obowiązującego na terenie gminy G. planu miejscowego, a co za tym idzie wobec ustalenia, iż wysokość masztów przedmiotowej inwestycji wynosić ma 123 m, uznać należy, iż udzielenie pozwolenia na budowę nie narusza w tym zakresie prawa miejscowego.

Ponadto, istotny jest - zdaniem strony skarżącej - fakt, że Starosta stwierdzając niekompletność przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na niego obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Strona skarżąca stosując się do poszczególnych punktów wskazanych w postanowieniu uzupełnił projekt w przewidzianym terminie. Niemniej w decyzji organu I jak i II instancji pojawiły się zarzuty dotyczące niezgodności projektu budowlanego z przepisami, o których organ wcześniej nie wspominał, bądź wskazywał je nieprecyzyjnie. Organ I instancji wskazuje w decyzji, że inwestor na projekcie zagospodarowania terenu część elementów inwestycji takich jak drogi wewnętrzne oraz nawierzchnie tymczasowe sporządził poza zakresem opracowania map do celów projektowych; zakres omiatania wirnika elektrowni sięga poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu. Należy więc zadać pytanie z jakich powodów organ niższej instancji nie nałożył w postanowieniu z dnia [...] r. zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości w tymże, powyższym kontekście. Starosta odnosząc się do projektu zagospodarowania terenu wskazał jedynie, że należy przedłożyć część rysunkową projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, która powinna zawierać: wskazanie wszystkich granic działek budowlanych wraz z charakterystycznymi odległościami projektowanych obiektów budowlanych od granic, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowanie terenu w zakresie omiatania wirnika. Strona skarżąca wypełniła zobowiązanie w zakresie w/w punktów, niemniej organ I instancji w decyzji wskazuje inne "braki" projektu, do których uzupełnienia nie zobowiązywał.

Odnosząc się do zarzutów poczynionych przez organ II instancji w skarżonej decyzji, a nie pojawiających się w decyzji z dnia [...] r. Starosty, np. zarzut dotyczący projektu, a mianowicie tego, że mapa do celów projektowych nie obejmuje terenu inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także terenu tej strefy również nie może być skuteczny, z tego względu, że organ I instancji nie wzywał do uzupełnienia w tym zakresie; wskazywanie na nieposiadanie przez inwestora warunków przyłączenia farmy wiatrowej do sieci elektroenergetycznej należy również uznać za bezpodstawne, bowiem strona skarżąca nie była zobowiązana do uzupełnienia tego braku, co oznacza, że zdaniem organu I instancji, (którego obowiązkiem było zobligować stronę skarżącą do uzupełnienia tych braków) przedłożona dokumentacja nie pozostawiała wątpliwości co jej prawidłowości, we wspomnianym wyżej zakresie.

Wojewoda mając do dyspozycji całą dokumentację sprawy, a w szczególności okoliczność, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na stronę skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, przy czym ich dostatecznie nie sprecyzował i mimo tego w decyzji z dnia [...] r. zarzucił stronie skarżącej nieusunięcie nieprawidłowości, winien przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Tymczasem organ II instancji nie tylko nie podjął działań w tym zakresie, ale podążając za ustaleniami organu I instancji wskazywał kolejne nieprawidłowości, do których uzupełnienia strona skarżącą nie była zobowiązana. Tymczasem pozostałe kierowane pod adresem dokumentacji projektowej zarzuty są ogólnikowe i wcześniej, tj. w postępowaniu przed organem I instancji nie były poruszane m.in. nieprawidłowo sporządzona strona tytułowa, mało czytelna forma sporządzenia projektu itp.

Nakładając na inwestora obowiązki w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ musi nałożone obowiązki jasno wyliczyć i powiązać z konkretnymi przepisami prawa, których wymogów wniosek inwestora nie spełnia. Nałożenie określonych obowiązków na inwestora winno następować w sposób na tyle precyzyjny, aby zakres wymaganych czynności nie budził wątpliwości, a inwestor miał możliwość takiemu wezwaniu zadośćuczynić .

Ponadto strona skarżąca poniosła, że działanie organu I instancji, który nie wzywając do uzupełnienia konkretnych elementów projektu, których następnie brak podnosi w decyzji, stawia inwestora w sytuacji niepewności, co do żądania organu, a tym samym podważa zaufanie strony skarżącej do organu administracji, czym narusza art. 8 k.p.a.. W związku z treścią art. 7 k.p.a. zarzuty kierowane pod adresem inwestora w postanowieniu powinny zostać sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Obowiązkiem organu jest ponadto wskazanie podstawy prawnej każdej wskazanej w postanowieniu nieprawidłowości. Wskazanie przepisów, których zachowanie przez stronę skarżącą będzie warunkowało zgodność projektu z zobowiązującymi w tym zakresie przepisami, ułatwi bowiem inwestorowi doprowadzenie projektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Ze względu na to, że na postanowienie dotyczące uzupełnienia zgłoszenia, nie przysługuje zażalenie i można je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji, istotne znaczenie ma precyzyjne określenie wymagań organu co do braków i sposobu ich uzupełnienia.

W ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że sformułowane w sposób ogólnikowy postanowienie z dnia [...] r. obarczone jest wadliwością powodującą jego niewykonalność, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Jednocześnie zastrzeżono, że jedynie nieprawidłowości, które wyartykułowane zostały w sposób jednoznaczny w postanowieniu właściwego organu administracji mogą następnie, w przypadku braku odpowiedzi ze strony inwestora, stać się podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Organ II instancji winien zatem w niniejszym przypadku przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy, a następnie wskazać organowi I instancji, aby ten wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i określić wszystkie zarzuty wobec przedłożonej dokumentacji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej został zobowiązany do wyjaśnienia kwestii rozbieżności w numerach działek wskazanych w "decyzji środowiskowej" w stosunku do decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 16 września 2015 r. podniósł, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. Wójta Gminy G. została wydana dla działek o następujący nr.: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178, 256/179. Na tych działkach zgodnie z zamierzeniem strony skarżącej miały zostać wybudowane turbiny wiatrowe (11 turbin, każda na jednej działce), przy czym decyzja ta nie obejmuje swoim zakresem działek, na których miałyby zostać wybudowane drogi dojazdowe, place manewrowe, linie kablowe średniego napięcia. Strona zwróciła również uwagę, że obszar określony decyzją środowiskową nie pokrywa się z obszarem określonym we wniosku o pozwolenie na budowę, ponieważ wnioskiem o pozwolenie na budowę objęto oprócz elektrowni wiatrowej, również i inne obiekty budowlane, które nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (czyli w/w drogi dojazdowe, place manewrowe, linie kablowe średniego napięcia). W przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę obejmował 3 turbiny wiatrowe, które miałyby być posadowione na działkach o nr. 256/172, 256/173, 256/178, które zostały wskazane w decyzji środowiskowej. Pozostałe działki wymienione we wniosku o pozwolenie na budowę, a zatem działki o nr.: 257, 395, 396, 384, 383, 371 przeznaczone zostały na drogi dojazdowe, place manewrowe, kable światłowodowe, a te nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które - zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko obiekty budowlane takie jak: place manewrowe, kable światłowodowe, drogi dojazdowe nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt: II SA/Wr/ 601/13, w którym stwierdził, iż "przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie może także uzasadniać to, iż obszar określony w decyzji z dnia 30 listopada 2009 r. nie jest tożsamy z obszarem określonym w decyzjach o pozwolenie na budowę dla poszczególnych elektrowni wiatrowych stanowiących poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego, dla którego wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Objęte bowiem zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie dotyczy nie tylko elektrowni wiatrowych, ale także takich obiektów jak: drogi dojazdowe, place manewrowe, kable światłowodowe oraz linie elektroenergetyczną. Rozszerzenie planowanego zakresu robót o realizację placów manewrowych, kabli światłowodowych czy też podziemnej linii elektromagnetycznej pozostaje bez wpływu na kwestię przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zamierzenia te nie zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że zamierzenie budowlane polegające na budowie trzech turbin wiatrowych na działkach nr 256/172, 256/173, 256/178 wraz z infrastrukturą towarzysząca na działkach nr 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178, 256/179, pomimo szerszego obszaru objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę w stosunku do obszaru określonego w decyzji środowiskowej, nie wprowadza zmian w stosunku do wymagań określonych w tej decyzji, a rozszerzenie zamierzenia budowlanego o określone w/w nieruchomości, nie wymaga ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ich realizacji.

Nadto, wskazano, że w/w decyzja środowiskowa jest ostateczna, nie toczyło się i nie toczy się w stosunku do niej postępowanie w nadzwyczajnym trybie zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem podjęte w niniejszej sprawie decyzje, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały naruszone przepisy prawa w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 w/w ustawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z powyższych przepisów wynika, że organ zarówno I jak i II instancji przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien szczegółowo sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taką też ocenę organy orzekające przeprowadziły w niniejszej sprawie, wykazując jednoznacznie, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 17 października 2014 r. inwestycja pod nazwą "Farma Wiatrowa G. – część G5" jest przewidziana do realizacji na działkach nr: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178 i 256/179, obręb O. gmina G.. Planowana inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy G. z dnia 31 marca 2005 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (Dz. Woj. D.. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z tą uchwałą działki, na których zaprojektowano przedmiotową inwestycję, należą do obszaru zainwestowania LSSE - Obszar K.. Działki nr 256/149, 256/150, 256/178, 256/179 znajdują się na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4, działki nr 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174 - PBS/5/6, zaś działka nr 256/175 - PBS.

Zgodnie z § 5 część III ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w/w uchwały dla obszaru zainwestowania LSSE - Obszar K. wyznacza dla terenów oznaczonych jako PBS/5/(1-6) - przeznaczenie podstawowe - tereny obiektów produkcyjnych, baz, składów i magazynów,

1) dopuszczalne kierunki przekształceń zabudowy:

a) dopuszcza się lokalizację urządzeń towarzyszących funkcji podstawowej, w tym związanych z obsługą techniczną i transportową, z zastrzeżeniem niedopuszczalności powodowania uciążliwości w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza poza granicami terenów,

b) w przypadku podjęcia decyzji o podziale dotychczas funkcjonującej jednostki gospodarczej na różne podmioty ustala się obowiązek uwzględnienia w projekcie podziału obsługi transportowej i dojazdów do poszczególnych jednostek w aspekcie ochrony przeciwpożarowej oraz dostępności właściwych służb do obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej obsługującej teren,

2) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu:

a) dopuszcza się lokalizację hal, wiat i magazynów o wysokościach nieprzekraczających 14 m, licząc od powierzchni terenu do okapu,

b) dopuszcza się odstępstwa w wysokości obiektów technologicznych jak: kominy, wieże, maszty, silosy, gdzie wierzchołki nie powinny przekraczać rzędnej 168 m,

c) dopuszcza się lokalizację związanych trwale z terenem obiektów reklamowych,

d) ustala się obowiązek zagospodarowania terenu zielenią ozdobną i izolacyjną.

Co do tego, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem produkcyjnym nie ma wątpliwości. Przemawia za tym pismo Urzędu Gminy G. z dnia 4 września 2014 r. w sprawie interpretacji zapisów planu miejscowego, jak również orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Planowana w niniejszej sprawie inwestycja obejmuje budowę trzech elektrowni wiatrowych z drogami wewnętrznymi stanowiącymi dojazd do elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi. Przy czym podkreślić wypada, że pojęciem "elektrownia wiatrowa" inwestor określił każdy z planowanych trzech "wiatraków". Nie wskazał on bowiem, że przedmiotem inwestycji jest budowa fundamentu, masztu i elektrowni wiatrowej wraz z drogami dojazdowymi, ale określił go jako budowa "trzech elektrowni wiatrowych typu RePower (Senvion) 3,2M114 każda, z drogami wewnętrznymi stanowiącymi dojazd do elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi". Ponadto wskazał, że część nadziemna każdej z projektowanych elektrowni jest taka sama i składa się z wieży hybrydowej, w dolnej części o konstrukcji żelbetonowej, a w górnej stalowej o wysokości Hw = 123 m oraz że na topie wieży umiejscowiona jest centralnie gondola z obrotową siłownią wiatrową wyposażoną w trójramienny rotor o średnicy Dr = 114 m. Jak wynika z projektu budowlanego, całkowita zaś wysokość elektrowni wiatrowej mierzona wraz z łopatami rotora wynosi 180 m.

Trudno zatem uznać za prawidłowe stwierdzenie strony skarżącej zawarte w odwołaniu, że obiekt produkcyjny jakim jest elektrownia wiatrowa ma wysokość 123 m, skoro taką wysokość ma wieża, która już takim obiektem nie jest, bowiem samodzielnie nie służy – wbrew temu co wywodzi strona skarżąca w odwołaniu - do produkcji energii elektrycznej. Ona utrzymuje na odpowiedniej wysokości generator, który tę energię produkuje.

Planowana inwestycja nie obejmuje budowy samej wieży. Jeśli by tak było to posadowienie wieży o wysokości 123 m byłoby zgodne z zapisem § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego. Słusznie zatem zauważył organ I instancji, że odstępstwo w wysokości obiektów zawarte w w/w zapisie planu dotyczy jedynie obiektów technologicznych, natomiast elektrownia wiatrowa jako całość nie jest obiektem technologicznym, lecz została zakwalifikowana jako obiekt produkcyjny. Wprawdzie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej zawartym w odwołaniu, że obiekt produkcyjny jest jednocześnie obiektem technologicznym (chociaż nie każdy obiekt technologiczny jest obiektem produkcyjnym), jednakże w planie miejscowym w niniejszej sprawie wskazano, że obiekt technologiczny to kominy, wieże, maszty, silosy, a nie elektrownie wiatrowe.

Podnieść w tym miejscu należy, że "obiektem budowlanym" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b). Z przepisu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wynika, że na "obiekt budowlany" mogą składać się budowla, instalacje i urządzenia. Z pewnością obiektem budowlanym jest elektrownia wiatrowa (taka jak planowana w niniejszej sprawie) jako całość. Obejmuje ona bowiem m.in. fundament, wieżę i gondolę z obrotową siłownią wiatrową wyposażoną w trójramienny rotor.

Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ilekroć w tej ustawie jest mowa o "budowli" należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń).

Z przepisu powyższego wynika - zdaniem Sądu - że elektrownia wiatrowa rozumiana jako część umieszczona na wieży, ponieważ jest urządzeniem technicznym, nie jest budowlą. Jako budowlę należy natomiast traktować części budowlane elektrowni wiatrowej jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, tj. fundament i maszt/wieżę. Nie wyklucza to jednak traktowania elektrowni wiatrowej jako całości jak "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, która jest obiektem budowlanym nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, i stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie wyklucza tego również fakt, że w skład elektrowni wiatrowej jako całości wchodzi inna budowla, tj. wieża, fundament.

Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, że elementy, z których składa się elektrownia wiatrowa, są pomiędzy sobą tak powiązane technicznie i użytkowo, że żaden z tych elementów nie mógłby – celem wytwarzania energii elektrycznej - funkcjonować samodzielnie. Stanowią więc one całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycznej. Niemożliwe jest zatem realizowanie podstawowej funkcji tego typu inwestycji produkcyjnej bez wieży i bez umieszczonych na niej urządzeń. Poszczególne elementy składające się na elektrownię wiatrową nie mogą być użytkowane samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Brak zatem podstaw do wyodrębnienia, jako budowli, poszczególnych części elektrowni wiatrowej, a tym samym - czynienia z nich przedmiotu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, postrzeganych w oderwaniu od przeznaczenia elektrowni wiatrowej jako całości.

Jak słusznie zatem wskazał w powołanym w skardze wyroku z dnia 16 lipca 2010 r. (sygn. akt II SA/Po 124/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, z zawartych w art. 3 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury wynika, iż przedmiotowa inwestycja (dwie elektrownie wiatrowe wraz z urządzeniami i linią kablową) nie może zostać zaliczona do kategorii budynków bądź obiektów małej architektury i w świetle definicji ustawowej stanowiącej, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, musi być uznana za budowlę. Powyższe stanowisko nie kłóci się z twierdzeniem w/w Sądu, że z przepisu powyższego art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, iż elektrownia wiatrowa jest tylko urządzeniem technicznym, a jako budowlę należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, czyli wyłącznie fundament i maszt.

Sąd podziela w pełni stanowisko, że to elektrownie wiatrowe umieszczone na wieży lub maszcie, bądź stalowym słupie wspartym na fundamencie są głównym urządzeniem, w którym dla prawidłowego funkcjonowania niezbędna jest odpowiednia konstrukcja wieży, masztu, słupa stalowego i innych obiektów budowlanych, a także części budowlanych urządzeń technicznych i urządzeń budowlanych. Wieża, maszt, czy słup stalowy jest jednym z elementów potrzebnych do wytwarzania energii elektrycznej za pomocą elektrowni wiatrowych i ich turbin i pełni – wbrew temu co twierdzi WSA w Poznaniu - w tym urządzeniu rolę zasadniczą. Bez umiejscowienia elektrowni wiatrowej na wieży nie mielibyśmy do czynienia z elektrownią wiatrową, która wytwarza energię elektryczną siłą wiatru, a do czego potrzebna jest odpowiednia wysokość. Ponadto, urządzenia, jak generator, rotor z gondolą, wirnik, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa zdalnego sterowania, tak jak fundament i wieża, są odrębnymi pod względem technicznym częściami przedmiotów składających się na całość użytkową w zakresie urządzeń wytwórczych energii elektrycznej. Usunięcie tych urządzeń powoduje, że elektrownia wiatrowa nie wytwarza tej energii.

Fakt, że elektrownie wiatrowe nie zostały w sposób wyraźny wymienione w przywołanym powyżej art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie przemawia za tym, aby przyjąć, iż elektrownie wiatrowe jako całość nie są budowlami. Ustawodawca wymienia w art. 3 pkt 3 obiekty budowlane, które są budowlami, ale wskazuje jednocześnie, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Nie jest to zatem wyliczenie wyczerpujące.

Za powyższym przemawia również fakt, że inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę farmy wiatrowej, tj. trzech elektrowni wiatrowych składających się z wieży hybrydowej i umiejscowionej centralnie na topie wieży gondoli z obrotową siłownią wiatrową. Trudno zatem wymagać – jak tego domaga się strona skarżąca – aby organy uczyniły przedmiotem swojego postępowania wyłącznie części budowlane tych elektrowni, np. samą wieżę.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że dla inwestora została wydana przez Wójta Gminy G. decyzja z dnia [...] r. znak: [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej maksymalnej mocy 22,4 MW w obrębie miejscowości O., gmina g. (Farma Wiatrowa O. G2)", nie zaś wieży, turbiny, czy samych fundamentów.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że słusznie organy przyjęły, iż całkowita wysokość projektowanych siłowni wiatrowych wynosi 180 m, co przekracza maksymalną dopuszczalną wysokość przyjętą w treści § 5 części III ust. 1 pkt 2 lit. b planu miejscowego, tj. 168 m.

Sąd całkowicie nie podziela zatem stanowiska strony skarżącej, że montaż na wieżach generatorów (wirników z łopatami) nie prowadzi do ich rozbudowy (nadbudowy). Wbrew temu co strona wskazuje montaż taki właśnie powoduje zwiększenie całkowitej wysokości tych obiektów. Zaznaczyć tutaj trzeba, że według słownika języka polskiego "wierzchołek" to najwyżej położona część czegoś (http://sjp.pwn.pl/slowniki/wierzcho%C5%82ek.html). Skoro zatem generator jaki i wirniki z łopatami sięgają ponad wieżę, na której są umieszczane, to trudno uznać, aby wierzchołek wieży znajdujący się kilkanaście metrów poniżej tego generatora i łopat był punktem najwyższym. Skoro miejscowy ustawodawca określił maksymalną wysokość określonych obiektów, to wynika z tego, że na danym obszarze nie mogą powstać obiekty przekraczające tą wysokość.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, jak słusznie wskazał organ I instancji, dopuszczalność usytuowania na danym terenie elektrowni wiatrowych została jednoznacznie wskazana w uchwale Rady Gminy G., chociaż wyrokiem w sprawie II SA/Wr 298/14 WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność tych zapisów, nie zmienia to jednak faktu, że miejscowy plan nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem PBS/5/4 i PBS/5/6 zagospodarowania terenu poprzez budowę elektrowni wiatrowych. Wynika z tego, że Rada nie wprowadzając podobnego zapisu na terenie o symbolach PBS/5/4 i PBS/5/6 nie przewidywała w tym miejscu budowy elektrowni wiatrowych. Brak jest zatem podstaw prawnych do udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, zgodnie z wnioskiem inwestora.

Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że Wojewoda słusznie i zgodnie z prawem wydał zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji jako niezgodnej z zapisami planu miejscowego. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skargi naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego należy wskazać odnośnie powołanej wyżej decyzji środowiskowej, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś.", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy taką decyzją jest m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

"Prawnym następstwem takiego rozwiązania jest pełne związanie organu wydającego jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko to znalazło swoje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że "Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy" (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, LEX nr 1217447). Oczywiście taki sam skutek decyzja środowiskowa będzie wywierała także na inne decyzje zezwalające na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że organ wydający takie orzeczenie nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej, gdyż "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis «rozstrzygnięcia wstępnego» względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną." (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 marca 2011 r., II SA/Po 785/10, LEX nr 993622). Jeżeli zatem w przekonaniu tego organu któryś z elementów rozstrzygnięcia narusza prawo – nie może tego zignorować, ale musi – w celu doprowadzenia stanu istniejącego do stanu do zgodnego z prawem – zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego (wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. lub stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.) i w przypadku jego wszczęcia w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym oceniana jest prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli natomiast pomiędzy wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a wystąpieniem o wydanie decyzji z art. 72 ust. 1 ustawy zmieniły się założenia inwestycyjne, podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia powinien wystąpić o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 155 k.p.a. w związku z art. 87 ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny bądź słuszny interes strony." (zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, publ. Lex).

Powyższe oznacza, że zarówno określone w decyzji środowiskowej warunki realizacji przedsięwzięcia, jak i kwestie lokalizacji planowanej inwestycji nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, zmieniane, bowiem wiążą organy wydające decyzję o pozwoleniu na realizację inwestycji.

W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy G. ustalił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej maksymalnej mocy 22,4 MW w obrębie miejscowości O., gmina G. (Farma Wiatrowa O. G2), tj. 7 elektrowni), przewidzianej do realizacji na działkach nr: 257, 395, 396, 384, 371, 256/167, 256/172, 256/173, 256/178 (podkreśleniem zostały oznaczone te działki, które zostały m.in. wskazane we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę). W uzasadnieniu decyzji środowiskowej organ wskazał, że inwestycja będzie realizowana na działkach nr: 257, 384, 371 i dodatkowo na działkach nr: 258, 366/2, 367/2, 368, 370, 372, 373, 383, 403, 467, 469, 473, 475, 478/1, 484/1, 490, 498, 499/1, 501. Elektrownia nr G2_9 ma być zlokalizowana na działkach nr 256/172, 256/173, zaś z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wynika, że ma ona znajdować się na działce nr 256/172. Ponadto, w załączniku do tej decyzji (charakterystyka przedsięwzięcia) jako lokalizację inwestycji wskazano działki nr: 257, 395, 396, 256/167, 383, 384, 371, 256/172, 256/173, 256/178 (w sentencji decyzji środowiskowej brak jest działki nr 383). Całkowita wysokość do 180 m. Warunki przyłączenia obejmują działki nr 256/80 i 256/91, nieobjęte planowaną inwestycją.

Powyższych rozbieżności nie usunął pełnomocnik strony skarżącej, mimo zobowiązania go na rozprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 16 września 2015 r. podniósł, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. Wójta Gminy G. została wydana dla działek o nr.: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178, 256/179 (co nie pokrywa się z w/w danymi). Ponadto, również oświadczenie, że w przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę obejmował 3 turbiny wiatrowe, które miały by być posadowione na działkach o nr. 256/172, 256/173, 256/178, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z decyzji środowiskowej wynika bowiem, że elektrownia nr G2.8 ma być usytuowana na działce nr 256/178, nr G2.9 - nr 256/172 i 256/173, zaś nr G2.4 - nr 256/167. Pełnomocnik wskazał także, że pozostałe działki wymienione we wniosku o pozwolenie na budowę, tj. działki o nr.: 257, 395, 396, 384, 383, 371, przeznaczone zostały na drogi dojazdowe, place manewrowe, kable światłowodowe, jednakże z decyzji środowiskowej wynika, że na w/w działkach mają znajdować się odpowiednio elektrownie nr: G2.1 (działka nr 257), G2.3 (działki nr 395, 396), G2.5 (działka nr 384), G2.7 (działka nr 371).

Ponadto, należy zwrócić uwagę, że związanie organów udzielających pozwolenia na budowę nie odnosi się do przyjętej interpretacji ustaleń planu miejscowego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W decyzji środowiskowej organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu (uchwała Nr [...]), ale swoje stwierdzenie oparł na odmiennej niż organy orzekające w niniejszej sprawie interpretacji zapisów planu o maksymalnej wysokość budowli takich jak kominy, wieże, maszty oraz liczenia wysokości planowanej inwestycji.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi odrębną od art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. podstawę do samodzielnego badania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Treść tego artykułu nie zwalnia zatem w/w organów od dokonywania oceny w tym zakresie i opierania się tylko i wyłącznie na ocenie, której dokonały organy przy podejmowaniu decyzji środowiskowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej dojdzie do odmiennej interpretacji zapisów planu niż zawarta w decyzji środowiskowej. Przede wszystkim z tego względu, że jest to odrębne postępowanie regulowane odrębnymi przepisami, a co istotniejsze - w każdym postępowaniu czy to o wydanie decyzji środowiskowej czy o udzielenie pozwolenia na budowę organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów k.p.a., w tym m.in. w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, i w tym zakresie decyzja środowiskowa jest wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych. Związanie, o którym mowa w powołanym art. 86 u.o.o.ś., oznacza, że organ ten nie może postępować wbrew postanowieniom w tych decyzjach dotyczących ochrony środowiska. Ocenia on bowiem jedynie, czy warunki inwestycji odpowiadają warunkom ustalonym w decyzji środowiskowej. Związanie nie dotyczy jednak badania zgodności konkretnego projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 8, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na nieprecyzyjnym określeniu w postanowieniu z dnia [...] r. znak [...] obowiązków nałożonych na inwestora, należy zwrócić uwagę, że w/w postanowieniem Starosta zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia następujących nieprawidłowości poprzez:

– przedłożenie projektu budowlanego sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), tj.:

a) przedłożyć opracowanie projektowe sporządzone zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Dopuszcza się oprawę projektu budowlanego w tomy obejmujące projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Do opracowania dołączyć wszystkie dodatkowe uzgodnienia i inne dokumenty, które nie stanowią załączników do wniosku o pozwolenie na budowę,

b) przedłożyć oryginał mapy do celów projektowych (§ 8 ust. 1) sporządzony na podstawie przepisów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), tj. mapa powinna zawierać: obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a także ustalenie strefy ochronnej - § 5; opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oraz nieprzekraczalne linie zabudowy - § 6 ust. 1, w celu sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) na stronie tytułowej projektów budowlanych zamieścić jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, które inwestor wskazał we wniosku o pozwoleniu na budowę - § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia,

d) część rysunkową projektu zagospodarowania terenu sporządzić na mapie do celów projektowych, która winna zawierać: wskazanie wszystkich granic działek budowlanych wraz z charakterystycznymi odległościami projektowanych obiektów budowlanych od granic - § 8 ust. 3 pkt 2; rodzaj i zasięg uciążliwości (należy wskazać obszary, na których przewiduje się, w związku z planowaną inwestycją, zwiększenie poziomu hałasu do 40dB, 45dB, 50dB i 55dB które są wartościami granicznymi dla budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, zabudowy zagrodowej i mieszkaniowo - usługowej) - § 8 ust. 3 pkt 2; zasięg obszaru ograniczonego użytkowania terenu w zakresie omiatania wirnika - § 8 ust. 3 pkt 2. Należy przedłożyć oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane na wszystkie działki będące w zasięgu powyższego obszaru.

– sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z zapisami uchwały Rady Gminy w G. z dnia 31 marca 2005 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. w zakresie przeznaczenia terenów. Zgodnie z zapisami planu turbiny G2_4 i G2_9 zlokalizowano na terenie o symbolu PBS/5/6, a turbinę G2_8 - o symbolu PBS/5/4. Podstawowe przeznaczenie - tereny obiektów produkcyjnych, baz, składów i magazynów, brak jest dopuszczenia budowy elektrowni wiatrowych,

– uzupełnienie dokumentacji projektowej o opinię geotechniczną zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463) oraz ze względu na budowę obiektu budowlanego drugiej kategorii geotechnicznej dołączyć dokumentację badań podłoża wraz z projektem geotechnicznym - § 7 ust. 2 rozporządzenia.

Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że ze względu na przewidywaną korektę projektu budowlanego należy dołączyć również zaświadczenie projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego - aktualne na dzień wprowadzenia korekty projektu.

Strona skarżąca zarzuciła, że organ I instancji wskazał w decyzji, że inwestor na projekcie zagospodarowania terenu część elementów inwestycji takich jak drogi wewnętrzne oraz nawierzchnie tymczasowe sporządził poza zakresem opracowania map do celów projektowych oraz że zakres omiatania wirnika elektrowni sięga poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu, jednakże nie nałożył w postanowieniu z dnia [...] r. zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości w powyższym kontekście. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., który stanowi, że projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Zgodnie zaś z § 8 ust. 3 pkt 2, który został przywołany w postanowieniu, część rysunkowa, sporządzona na mapie, z uwzględnieniem § 7, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową.

Z powyższego przepisu wynika, że na mapie do celów projektowych, nie poza nią, winny znaleźć się wszystkie elementy inwestycji, w tym m.in. drogi wewnętrzne. Słusznie zatem organ I instancji stwierdził, że inwestor na projekcie zagospodarowania terenu część elementów inwestycji takich jak drogi wewnętrzne oraz nawierzchnie tymczasowe sporządził poza zakresem opracowania map do celów projektowych. Ponadto, inwestor był zobowiązany do wskazania zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania terenu w zakresie omiatania wirnika, ale go nie wskazał, bo sięga on poza przedłożony projekt zagospodarowania terenu. Wbrew zatem twierdzeniu strony skarżącej nie wypełniła ona zobowiązania w powyższym zakresie. Nieuzasadnione jest tym samym stwierdzenie, że organ I instancji w decyzji wskazuje inne "braki" projektu, do których uzupełnienia nie zobowiązywał inwestora.

Bezpodstawny jest również zarzut, że organ I instancji nie wzywał do uzupełnienia mapy do celów projektowych w zakresie terenu inwestycji w pasie co najmniej 30 m i strefy ochronnej, bowiem inwestor został zobowiązany do przedłożenia oryginału mapy do celów projektowych, która powinna zawierać m.in. obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a także ustalenie strefy ochronnej (pkt b postanowienia).

Odnośnie zaś kwestii, że inwestor nie posiada warunków przyłączenia farmy wiatrowej do sieci elektroenergetycznej, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie musiała być zobowiązana do uzupełnienia tego braku, aby organ II instancji stwierdził taki brak, oceniając przedłożoną dokumentację odmiennie od organu I instancji. Takie uprawnienie wynika z art. 138 k.p.a., który pozwala – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - ocenić organowi odwoławczemu sprawę merytorycznie w jej całokształcie, a nie tylko poprzestać na ocenie prawidłowości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania. Istotniejsze jest jednak to, że zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego przedmiotowy projekt budowlany powinien zawierać m.in. warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, zaś - § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r., w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93 poz. 623 ze zm.) warunki przyłączenia są ważne dwa lata od dnia ich określenia. Stąd też słusznie Wojewoda uznał, że przedłożone przez inwestora Warunki Przyłączenia Nr [...] wydane w dniu 28 września 2012 r. są nieważne. Ponadto, oznaczenie działek dokonane w Warunkach Przyłączenia nie pokrywa się z oznaczeniem działek wchodzących w obszar zainwestowania wskazany w projekcie.

Wbrew również twierdzeniu strony skarżącej w postępowaniu przed organem I instancji były poruszane braki dotyczące m.in. nieprawidłowo sporządzonej strony tytułowej, bowiem inwestor został zobowiązany do umieszczenia na stronie tytułowej projektów budowlanych jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, które inwestor wskazał we wniosku o pozwoleniu na budowę (pkt c postanowienia).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany. W niniejszej sprawie na stronie tytułowej projektu budowlanego wskazano jako adres inwestycji trzy obręby K., O. i R., mimo że działki zainwestowania znajdują się w obrębie O., gmina G..

Słusznie strona skarżąca wskazała w skardze, że nakładając na inwestora obowiązki w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ musi nałożone obowiązki jasno wyliczyć i powiązać z konkretnymi przepisami prawa, których wymogów wniosek inwestora nie spełnia, zaś nałożenie określonych obowiązków na inwestora winno następować w sposób na tyle precyzyjny, aby zakres wymaganych czynności nie budził wątpliwości, a inwestor miał możliwość takiemu wezwaniu zadośćuczynić. W rozpoznawanej sprawie wymogi powyższe zostały spełnione. Organ I instancji wskazał przepisy, które winien wypełnić inwestor. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej postanowienie Starosty z dnia [...] r. zostało sformułowane w sposób szczegółowy i nie jest obarczone wadliwością powodującą jego niewykonalność. Trzeba jeszcze tutaj zaznaczyć, że projekt budowlany sporządza osoba mając odpowiednie uprawnienia i posiadająca wiedzę w zakresie Prawa budowlanego i jego przepisów wykonawczych.

Biorąc powyższe pod uwagę, prawidłowo Wojewoda stwierdził, że inwestor nie doprowadził dokumentacji projektowej do zgodności z obowiązującymi przepisami, do czego został zobowiązany przez organ I instancji we właściwym trybie. Tym samym Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 8, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. za nieuzasadnione.

Niezależnie od powyższego należy również zauważyć, że – jak wskazał pełnomocnik w piśmie z dnia 16 września 2015 r. – zgodnie z zamierzeniem strony skarżącej miały zostać wybudowane 11 turbin wiatrowych (w decyzji środowiskowej jest mowa o 7 turbinach), każda na jednej z działek nr: 256/149, 256/150, 256/156, 256/166, 256/167, 256/172, 256/173, 256/174, 256/175, 256/178 i 256/179. Zgodnie zaś z art. 33 Prawa budowlanego w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy brak jest takiego projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stąd orzeczono jak w sentencji.