Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2938/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 1 pkt 7, art. 217 ust. 2, art. 268, art. 94 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity
article: art. 110
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b, art. 145 § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 131/12 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r.(sygn. akt II SA/ Bd 131/12) oddalił skargę D. R. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w Toruniu, korzystając z uprawnień nadanych mu na podstawie nowej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r., o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 z późn. zm.), która wprowadziła nowe przesłanki ustania stosunku służbowego – na podstawie art. 218 ust. 1 pkt 1 i 96 ust. 2 pkt 7 oraz art. 98 tego aktu - zwolnił z dniem 27 października 2011 r. ze służby w Służbie Więziennej sierż. D. R. w związku z upływem 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Uzasadniając powyższą decyzję, organ I instancji stwierdził, iż wiąże się ona z koniecznością zapewnienia prawidłowego toku służby w podległej jednostce organizacyjnej oraz właściwej obsady etatowej w dziale ochrony Aresztu Śledczego w Toruniu. Wskazywał przy tym, że zawieszenie w czynnościach służbowych D. R. nastąpiło na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., na okres od dnia 6 grudnia 2007 r. do dnia 6 marca 2008 r. na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.). Nastąpiło ono w wyniku powzięcia przez organ informacji, że w dniu 30 listopada 2007 r. Prokuratura Okręgowa w Bydgoszczy wszczęła przeciwko ww. funkcjonariuszowi śledztwo w związku z podejrzeniem o popełnienie przestępstwa określonego w art. 297 § 1 k.k. Organ wskazywał również, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. zostało również wszczęte przeciwko D. R. postępowanie dyscyplinarne.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Dyrektor Aresztu Śledczego przedłużył okres zawieszenia strony w czynnościach służbowych, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Z kolei W dniu 16 sierpnia 2011 r. ww. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia D. R. ze służby w Służbie Więziennej, które zakończyło się wydaniem wskazanej na wstępie decyzji.

D. R. w złożonym na powyższą decyzję odwołaniu, zakwestionował jej prawidłowość.

W uzasadnieniu odwołania wskazywał, że zachowanie organu I instancji jest nieczytelne w świetle stanu faktycznego opartego na materiale dowodowym zawartym w aktach postępowania opartych na decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], ponieważ od dnia zawieszenia strony w czynnościach nie upłynął okres 12 miesięcy, a 46 miesięcy, a ponadto ww. orzeczenie z dnia [...] marca 2008 r., wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, zostało wydane z wyraźnym wskazaniem, że okres zawieszenia trwa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Zdaniem odwołującego się, przedmiotowe postępowanie było dotknięte wadą nieważności, ponieważ w niniejszym przypadku upływ 12-miesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych w trybie ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. obowiązuje od momentu wydania postanowienia o zawieszeniu na podstawie art. 94 pkt 1 - 2 tego aktu. W przypadku skarżącego, takie postanowienie jednak nigdy nie zostało wydane, chociaż sam o to wnosił.

W ocenie D. R., jego zawieszenie trwa nieprzerwanie od dnia 6 grudnia 2007 r. i organ I instancji nie ma podstaw do przerwania biegu prawomocnego orzeczenia wydanego w tym przedmiocie. W niniejszym zatem przypadku organ był zobligowany w pierwszej kolejności uchylić decyzję nr [...] i wydać nową o zawieszeniu funkcjonariusza - w trybie art. 94 ust. 2 i 3 nowej ustawy. Dopiero wówczas istniałyby materialne przesłanki do stosowania wobec niego art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r.

Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Bydgoszczy, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie istniała potrzeba wydawania nowej decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w związku z wejściem w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej, co wprost wynikało z treści art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), zgodnie z którym sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), w tym m.in. zawieszenie w czynnościach służbowych, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, są prowadzone na jej podstawie.

Powyższe – zdaniem organu odwoławczego – oznaczało, że decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w Toruniu z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], na dzień wejścia w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej pozostawała w mocy i nie było przesłanek wydawania w przedmiotowej sprawie kolejnej decyzji, która byłaby dotknięta wadą nieważności. Zawieszenie strony w czynnościach służbowych było zaś w dalszym ciągu podyktowane szczególną przyczyną, jaką było toczące się nadal postępowanie karne, które do dnia wydania przez organ odwoławcze decyzji kończącej postępowanie nie zostało zakończone wydaniem prawomocnego wyroku.

Organ za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a., wskazując, że organ I instancji umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu. Wyjaśnił także w zaskarżonej decyzji, przesłanki, jakimi kierował się podejmując ostateczną decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Odnosząc się do wskazanego w art. 94 ust. 3 "nowej" ustawy pragmatycznej okresu zawieszenia, organ wyjaśnił, że biorąc pod uwagę fakt, iż liczy się on od dnia wejścia w życie tego aktu Dyrektor Aresztu Śledczego w Toruniu po upływie wskazanego terminu, winien był podjąć decyzję w zakresie dalszego bytu zawieszenia w czynnościach służbowych. Stąd też, podjął decyzję o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnego zwolnienia ze służby, następnie wydał zaskarżoną decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Wskazano również, że przed wydaniem decyzji organ odwoławczy zapewnił odwołującemu się - zgodnie z art. 10 k.p.a. - czynny udział w postępowaniu, z którego ten skorzystał m. in. składając wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 16 listopada 2011 r. oraz wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wezwany do przedłożenia wymienionego wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku - pod rygorem nie uwzględnienia w/w dowodu w toczącej się przed organem II instancji sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma - nie uczynił tego do dnia wydania niniejszej decyzji, nie powiadamiając również o ewentualnych przeszkodach, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności.

D. R. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skardze na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie obu decyzji, zarzucił organom naruszenie art. 96 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, art. 156 § 1 pkt 2, 6, 7 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz , art. 11 i 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny Bydgoszczy uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Wojewódzki - powołując się na przepisy art. 37 ust. 1 i art. 39 ust. 2 pkt 4 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.) jak również art. 96 ust. 2 pkt 7, art. 217 ust. 2 i art. 268 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523) - wskazywał, że z formalnego punktu widzenia sprawa zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych została już zakończona, natomiast pozostały skutki orzeczenia w tym przedmiocie. Funkcjonariusz zaprzestał wykonywania czynności służbowych, a więc zmienił się jego status, który wypełnia literalnie przesłankę do zwolnienia ze służby określoną w art. 96 ust. 2 pkt 7 nowej ustawy, co uzasadniało wydanie zaskarżonych decyzji.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że w przepisach przejściowych nowej ustawy o Służbie Więziennej nie uregulowano jednoznacznie sytuacji funkcjonariusza zawieszonego już w czynnościach służbowych. Z przepisu art. 96 ust. 2 pkt 7 nie wynika bowiem, czy obejmuje on również sytuację funkcjonariuszy zawieszonych w czynnościach służbowych na gruncie uprzednio obowiązujących przepisów. Sąd zaznaczył jednak, że zawarte w tym przepisie rozwiązania prawne w swej normatywnej treści odpowiadają rozwiązaniom przyjętym w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r., Nr 234, poz. 1997 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 11 czerwca 2007 r., jak również w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 20 września 2006 r. W obu ustawach przyjęto bowiem, że funkcjonariusza (policjanta) można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W nowelach obu ustaw wprowadzono przepisy przejściowe (art. 10 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 82, poz. 558 oraz art. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 158, poz. 1122), zgodnie z którymi funkcjonariuszowi Straży Granicznej (odpowiednio policjantowi) pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa odpowiednio w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej i art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Rozważając zatem istnienie przesłanek do zwolnienia funkcjonariusza powołanych służb z uwagi na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia i nie ustanie przyczyn będących podstawą zawieszenia należy okres ten liczyć od dnia wejścia w życie wskazanych noweli ustaw.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, zważywszy zatem na podobieństwo konstrukcji rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie z 2010 r. o Służbie Więziennej i ustawach o Straży Granicznej oraz o Policji, w zakresie zwolnienia funkcjonariusza po upływie 12-miesięcznego okresu zawieszenia, a także uwzględniwszy pokrewny charakter omawianych służb mundurowych, fakultatywne zwolnienie w zaistniałym stanie faktycznym było możliwe dopiero po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej tj. 13 sierpnia 2011 r.

W świetle powyższego – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - pomimo zawieszenia skarżącego w czynnościach pod rządami poprzedniej ustawy o Służbie Więziennej, gdy upłynął 12 miesięczny okres zawieszenia już w trakcie obowiązywania nowej ustawy (liczony od dnia wejścia w życie nowej ustawy) istniały podstawy do zwolnienia D. R. ze służby - na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 nowej ustawy i bez znaczenia przy tym pozostawało, że na podstawie nowych przepisów inaczej uregulowano zasady i czas okresu zawieszenia funkcjonariuszy w czynnościach, skoro stan faktyczny rozpoznawanej sprawy wypełnia przesłankę zwolnienia ze służby określoną w ww. przepisie.

Sąd Wojewódzki uznał również, że okoliczności sprawy tj. że od 2007 r. skarżący jest zawieszony w czynnościach oraz z uwagi na konieczność zapewnia prawidłowego toku służby i zapewnienia właściwej obsady etatowej w dziale ochrony Aresztu Śledczego, przemawiały za tym, że organ podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

D. R. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w całości, zarzucił mu

1. naruszenie prawa materialnego (art.174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 96 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, który stanowi, że okresu zawieszenia nie można przedłużyć na okres dłuższy niż 12 miesięcy, a okres zawieszenia skarżącego trwał nieprzerwanie od 46 miesięcy, pomimo, że decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w Toruniu z dnia [...] grudnia 2007 oraz następna z dnia [...] marca 2008 r., wydane na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, stanowiących, że okres jego zawieszenia trwa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, nie zostały uchylone i w dalszym ciągu obowiązują;

2. Naruszenia przepisów postępowania (art.174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

- 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. oraz 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy została wydana z naruszeniem art. 96 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 o Służbie Więziennej, oraz z naruszeniem art. 110 k.p.a., ponieważ Dyrektor Aresztu Śledczego w Toruniu nie zmienił, nie uchylił swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2008 r. zawieszającej skarżącego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i nie uchylił decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Toruniu z dnia [...] października 2011, które były sprzeczne z decyzją ostateczną Dyrektora Aresztu Śledczego w Toruniu z dnia [...] marca 2008r. dotycząca okresu zawieszenia skarżącego.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że upływ 12 miesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych w trybie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, obowiązuje od momentu wydania postanowienia o zawieszeniu w trybie art. 94 pkt.1-2 tego aktu. W przypadku jednak skarżącego kasacyjnie takie postanowienie nigdy nie zostało wydane, chociaż o to wnosił.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, byt art. 94 ust. 3 obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej określający maksymalny okres zawieszenia funkcjonariusza pozostaje w ścisłym związku z przepisem art. 96 ust. 2 pkt 7 tego aktu. Zwolnienie skarżącego kasacyjnie ze służby po upływie ww. okresu jego zawieszenia może zatem nastąpić wyłącznie po wydaniu orzeczenia o jego zawieszeniu na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nie zaś decyzji wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. Decyzja z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], powinna zatem zostać zastąpiona decyzją o zawieszeniu wydaną na podstawie art. 94 ust.3 obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej, co jednak nie nastąpiło, a zgodnie z art. 268 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. powinno było nastąpić. Nie było więc formalnoprawnych przesłanek do wszczynania postępowania i zwolnienia skarżącego w trybie art. 96 ust.2 pkt.7 ww. aktu.

D. R. podkreślił, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał w tym konkretnym przypadku wykładni pojęć "dobro służby" czy "ważny interes służby" naruszając w ten sposób zasadę państwa prawa. Naruszył również zasadę niedziałania prawa wstecz. Dyrektor Aresztu Śledczego w Toruniu decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2008 r. zapewnił skarżącemu kasacyjnie ustawową gwarancję, że okres zawieszenia trwa do czasu zakończenia postępowania karnego. Ta decyzja nie została uchylona. Rozwiązania regulujące jego status, które zostały ustalone w obecnie obowiązującej ustawie pragmatycznej, są zaś dla niego mniej korzystne.

Skarżący kasacyjnie podkreślił również, że kwestia "zawieszenia funkcjonariusza" w tzw. nieskończoność jest ściśle związana z szybkością prowadzonego postępowania karnego i jest przesłanką negatywną, która stoi po stronie sądu, nie zaś skarżącego. On sam zaś nie przyczynił się w żadnym stopniu do przewlekłości postępowania. Stawiał się na każde wezwanie organów. W jego interesie było jak najszybsze zakończenie procesu, który dotychczas się nie zakończył prawomocnym orzeczeniem.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, luka prawna w nowej ustawie w postaci braku szczegółowego uregulowania dotyczącego decyzji o zawieszeniu wydanych na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy nie może powodować dla niego negatywnych skutków, pogarszać jego sytuacji prawnej w stosunku do wcześniej obowiązujących przepisów i decyzji ostatecznych wydanych w oparciu o tamte przepisy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjne wywodził, że wyrok Sądu I instancji oparł się w znacznej mierze na nieprawidłowo ustalonym stanie prawnym. Nie uwzględnił bowiem okoliczności, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], jest orzeczeniem ostatecznym, które mogłoby zostać zmienione bądź uchylone, w sytuacji, gdyby zezwalały na to przepisy prawa. Taka jednak sytuacja w niniejszy przypadku nie miała miejsca. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy były zatem ww. decyzją związane. Sąd I instancji tymczasem w ogóle nie uwzględnił wskazanej okoliczności przenosząc cały ciężar na instytucję uznania administracyjnego.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji w konsekwencji, pomimo szeregu podnoszonych przez D. R. zastrzeżeń, błędnie przyjął, że stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie został dostatecznie wyjaśniony, choć w niniejszym przypadku – z uwagi na istnienie powyższych naruszeń - powinien on zastosować normę "art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i b) p.p.s.a.".

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wskazywał, że pomimo zawieszenia skarżącego w czynnościach na postawie nieobowiązującego aktu prawnego, istniały podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 96 ust.2 pkt. 7 "nowej ustawy". Nie miało przy tym znaczenia, że na podstawie nowych przepisów inaczej uregulowano zasady i czasokres zawieszenia funkcjonariuszy w czynnościach.

Zdaniem organu, skarżący kasacyjnie nie został również przedwcześnie zwolniony ze służby mimo niezakończenia postępowania karnego. Wskazany przepis bowiem nie uzależnia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego.

Odnosząc się do zarzutów formalnoprawnych, organ podnosił, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, iż powołane przez niego naruszenia wymienionych w skardze kasacyjne norm miały wpływ na wynik sprawy. Poza tym zostały one w nieprawidłowy sposób sformułowane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które nie są zasadne.

Istota podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadza się do zanegowania poglądu Sądu I instancji, aprobującego stanowisko organów administracji publicznej, których decyzje kontrolował, że w niniejszym przypadku istniały uzasadnione podstawy do zwolnienia D. R. na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 7 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w sytuacji, gdy został on zawieszony w czynnościach służbowych – na podstawie art. 37 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy pragmatycznej z dnia 26 kwietnia 1996 r. - do czasu prawomocnego zakończenia wszczętego przeciwko niemu postępowania karnego.

Prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie stanowiska w tym przedmiocie nie może uznać za prawidłowe. Pomija ono bowiem okoliczność że ustawodawca w art. 268 obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej wyraźnie wskazał, iż sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2 tego aktu (w tym sprawy dotyczące zawieszenia funkcjonariusza, czy też zwolnienia go ze służby) są prowadzone na podstawie przepisów nowej ustawy. Powyższe powoduje, iż organowi mogącemu wydać decyzję w tym przedmiocie przyznano kompetencję do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie obecnie obowiązujących reguł, a więc po upływie 12 miesięcy od momentu jego zawieszenia nie tylko w przypadku, gdy został on zawieszony w czynnościach służbowych po dacie wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej. Ustawodawca nie dokonał bowiem w tym zakresie żadnego rozróżnienia. Nowe przepisy odnajdują zatem zastosowanie do sytuacji powstałych w dacie wejścia w życie tego aktu a znajdujących swe oparcie w przepisach poprzednio obowiązującej ustawy pragmatycznej. Dotyczy to sprawy D. R.

Podkreślenia wymaga, iż nie można traktować jako jednej całości dwóch różnych postępowań administracyjnych w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego oraz zwolnienia go ze służby po upływie odpowiedniego okresu zawieszenia, chociaż to ostanie stanowi następstwo decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza. Nie można w związku z tym również uznać, iż mogło dojść w tym przypadku do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz w sytuacji, gdy na gruncie przedmiotowej ustawy pragmatycznej, wobec braku przepisu to stwierdzającego, nie miała ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. Takie stanowisko jest tym bardziej uzasadnione właśnie w kontekście art. 268 nakazującego organom w tego rodzaju sytuacji stosowanie przepisów obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej.

W konsekwencji nie miało także znaczenia, że rzeczywisty okres zawieszenia skarżącego kasacyjnie w czynnościach służbowych był dłuższy od wskazanego w art. 94 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, skoro pozostawał on w tym stanie w okresie obowiązywania dwóch ustaw pragmatycznych. Istotnym bowiem było z punktu widzenia obecnie obwiązującej ustawy o Służbie Więziennej – z perspektywy możliwości zastosowania art. 96 ust. 2 pkt 7 tego aktu - aby okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, nie był krótszy niż 12 miesięcy, który to warunek w niniejszym przypadku został spełniony. Trafnie również Sąd I instancji uznał, że zachowanie wskazanego wymogu powinno nastąpić w okresie obowiązywania tego aktu prawnego.

Z uwagi na powyższe za nieuzasadnione należało uznać również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego. Sąd Wojewódzki zasadnie bowiem oddalił skargę wobec niestwierdzenia naruszenia przez organy obu instancji prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd Wojewódzki nie mógł w niniejszym przypadku stwierdzić, iż organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia art. 110 k.p.a. w sytuacji, gdy orzekały nie tylko w innej sprawie tego samego funkcjonariusza (dotyczącej zwolnienia ze służby), lecz również w innym stanie prawnym niż była wydana decyzja o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Brak było w związku z tym podstaw do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Toruniu oraz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.