Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 45/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Władysław Kulon, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz H. W. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zaskarżonym postanowieniem - wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. - stwierdziło niedopuszczalność odwołania H. W. od decyzji Burmistrza Miasta Ś. z dnia 7 września 2015 r. ([...]) stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn: "Przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję pianki polietylenowej w Ś. przy ul. T. [...], na terenie działki nr [...], obręb [...]".

Postanowienie to podjęto wobec następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wynikających z akt sprawy.

Z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia wystąpiła "A." S.A. z siedzibą w Ś.. Działając na podstawie art. 49 w związku z art. 61 § 1 k.p.a. organ pierwszej instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia ustalając, że w sprawie występuje ponad 20 stron postępowania – w tym inwestor, właściciel działki nr [...] oraz właściciele i współużytkownicy wieczyści działek z nią graniczących (nr [...], nr [...], nr [, nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]).

W dniu 2 grudnia 2014 r. do organu wpłynęło pismo H. W. - właścicielki działki przy ul. K. [...] - w którym wnosiła ona o "wstrzymanie postępowania administracyjnego" ze względu, na podjęcie przez Radę Miejska uchwały o przystąpieniu do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]. Przedstawiła także uciążliwości związane z dużą ilością tworzyw sztucznych, jakie mają być gromadzone, wytwarzane i przetwarzane na działkach nr [...] i nr [...] (na działce nr [...] rocznie ponad 6000 ton co wiąże się z dużym zagrożeniem dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej), uwagi dotyczące oceny zagrożeń powodowanych tą działalnością oraz uwagi co do sposobu informowania przez organ o czynnościach postępowania.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. Burmistrz Miasta Ś., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Na skutek zażalenie wniesionego przez inwestora oraz przez H. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. uchyliło postanowienie pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015r. Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Natomiast opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 września 2015 r., orzekł o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił między innymi, że działka należąca do H. W., nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji lokowanej na terenie działki nr [...]. Zdaniem Burmistrza, H. W. nie można uznać za stronę postępowania, gdyż w swoim piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. nie wykazała przepisu prawa materialnego, z której wynikałby jej interes prawny. W dalszych wywodach organ, między innymi, podał, że w toku postępowania uzyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o braku konieczność przeprowadzania dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko oraz opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego o konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu nadzoru sanitarnego, na podstawie przedłożonych dokumentów nie można jednoznacznie wykluczyć, że uciążliwość wynikająca z prowadzonej działalności zamknie się w graniach terenu inwestora. Według załączników graficznych złożonych do wniosku: mapy zasadniczej w skali 1:500, odległość najbliższej zabudowy jednorodzinnej od terenu działki zainwestowania wynosi 30 m, natomiast odległość samej hali produkcyjnej i zespołu nadziemnych zbiorników z butanem (gazu płynnego) wynosi o koło 40m (według inwestora odległość ta od zabudowy mieszkaniowej wynosić ma 60m). Burmistrz uznał jednak, że stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego jest rutynowe, lakoniczne i nieuzasadnione zgodnie z art. 64 ustawy. Z tego też względu podzielił opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o braku potrzeby sporządzania oceny oddziaływania na środowisko, która sporządzona została w aspekcie uregulowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy. Na tej podstawie zakwalifikował także przedsięwzięcie do przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w przedsięwzięć sprawie mogących oddziaływać lub znacząco oddziaływać na środowisko, tj. dotyczących instalacji do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także związanych z dystrybucją do magazynowania stałych surowców.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. W. zakwestionowała wykluczenie jej z postępowania jako strony. Podniosła, że organ bezzasadnie zarzuca jej, że nie wskazała przepisu prawa materialnego dla potwierdzenia statusu strony, gdyż to on zobowiązany jest wskazać przepisy prawa materialnego na podstawie których dokonuje subsumpcji stanu faktycznego i ustala strony postępowania. W jej ocenie, organ nie przeprowadził w należyty sposób analizy i nie ustalił obszaru oddziaływania inwestycji, między innymi dlatego, że w obrocie prawnym nie funkcjonuje raport oddziaływania na środowisko. Nie są też znane kryteria jakimi organ kierował się ustalając strony postępowania. Analizując listę podmiotów uznanych za strony odwołująca się stwierdziła, że brakuje na niej mieszkańców ulicy T. K. pomimo, że ich budynki znajdują się w odległości 40 -80 m od planowanej inwestycji. Za strony postępowania uznano natomiast właścicieli zabudowy garażowej na działce nr [...], znajdującej się znaczenie dalej od planowanego przedsięwzięcia. Odwołująca się uważa, że zasięg oddziaływania inwestycji należy ustalić od budynku hali produkcyjnej w której będzie prowadzone przedsięwzięcie – hala ta przylega zaś do działki nr [...] z którą graniczy jej nieruchomość. Jest ona źródłem hałasu i produktów gazowych wyrzucanych wentylatorami poza budynek. Duże niebezpieczeństwo dla zabudowy mieszkaniowej stwarzają także zbiorniki nadziemne na butan planowane obok hali a wreszcie i fakt, że w wyniku produkcji będzie uwalniany łatwopalny gaz – butan, co stwarza zagrożenie wybuchem. H. W. wskazała także, że zlokalizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia obok istniejących i planowanych do realizacji w tym terenie zakładów, może powodować kumulowanie negatywnego oddziaływania na środowisko (np. w zakresie hałasu czy emisji gazów).

Stwierdzając niedopuszczalność opisanego wyżej odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przedstawieniu podstaw prawnych podjętego orzeczenia wynikających z art. 127, art. 28 i art.134 k.p.a., stwierdziło, że skarżąca nie jest stroną postępowania, gdyż decyzja nie odnosi się do jej praw i obowiązków. Na podstawie tej decyzji nie mogła bowiem uzyskać żadnych konkretnych uprawnień ani być obarczoną obowiązkiem. Nie przysługuje jej żadne prawo rzeczowe do nieruchomości na której planowane jest przedsięwzięcie (działki nr [...]), jak też do którejkolwiek z działek sąsiadujących z nią bezpośrednio. Nie wskazała także przepisu prawa materialnego z którego wywodzi swój interes prawny a podnoszone przez nią zarzuty, wskazują na naruszenie interesu faktycznego. Kolegium stwierdziło nadto, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zakończonej decyzją z dnia 7 września 2015 r. wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska naturalnego a skala i zakres oddziaływania przedsięwzięcia są ograniczone tylko do terenu planowanej inwestycji. Działka skarżącej nie sąsiaduje zaś bezpośrednio z tym terenem.

W skardze na powyższe postanowienie H. W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła: 1/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niezastosowanie tego przepisu, pomimo, że zaistniały określone w nim przesłanki; 2/ naruszenie art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, że skoro jej nieruchomość nie graniczy z nieruchomością inwestycji to nie jest ona stroną postępowania; 3/ zaniechanie zebrania w sprawie materiału dowodowego w celu ustalenia stron postępowania i arbitralne przyjęcie, że nie było konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co zmierzało do wykluczenia stron postępowania; 4/ zaniechanie oceny materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą.

Zarzucając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że: "Burmistrz w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do uwag przedstawionych w piśmie z dnia 23.03.2015r." twierdząc, że są one lakoniczne a dowody nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Organ nie wyjaśnił jednak dlaczego dowody przedstawione przez skarżącą są niemiarodajne i nieprzydatne dla przeprowadzenia oceny środowiskowej, co z kolei wymusiłoby uznanie skarżącej za stronę postępowania, którego "wznowienia" żądała. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że w piśmie z dnia 23.03.2015 r. przedstawiła ona 9 dowodów, co do których organ nie zajął żadnego stanowiska i ich nie ocenił. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniu organu inwestycja oddziałuje na środowisko, w szczególności na grunt skarżącej i na powietrze. Natomiast inwestor przedłożył prywatną opinię stanowiącą oświadczenie wiedzy osoby ją sporządzającej, która – zdaniem pełnomocnika skarżącej – nie może stanowić wiarygodnego źródła dowodowego, tym bardziej, że oddziaływanie na grunt skarżącej widoczne jest gołym okiem. Autor skargi zarzucił, że organ nie ocenił, czy inwestycja w jakiś sposób oddziałuje na pobliskie nieruchomości, stronami postępowania ustalając właścicieli działek sąsiadujących z działką nr "[...]". Osoby te zajmują się działalnością produkcyjną, w tym w większości związaną z przetwarzaniem tworzyw sztucznych, i mają – zdaniem skarżącej - bezpośredni interes w wydaniu przedmiotowej decyzji. Tymczasem, rolą organu było przede wszystkim ustalenie, jaki wpływ będzie miała planowana inwestycja na nieruchomości sąsiednie i jaki zasięg terytorialny będzie miało to oddziaływanie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanym postanowieniu.

Na rozprawie pełnomocnicy skarżącej podtrzymali skargę. Złożyli także pismo z dnia 14 kwietnia 2016 r. w którym zawarli sprostowanie przywołanej w uzasadnieniu skargi daty (23.03.2015), dodatkowe wyjaśnienia i rozszerzoną listę dowodów potwierdzających zagrożenie jakie stwarza przedsięwzięcie dla zabudowy mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), ustalając w ten sposób uzasadnione kryterium ocenne, wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych, przy uwzględnieniu przepisu art. 134 § 1 u.p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszenia prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 listopada 2015 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania H. W. od decyzji Burmistrza Miasta Ś. z dnia 7 września 2015r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia "Przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję pianki polietylenowej w Ś. przy ul. K. [...], na terenie działki nr [...], obręb [...]". Jako podstawę prawną wydanego aktu, organ II instancji wskazał przepis art. 134 k.p.a., stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przesłanki wskazanej tym przepisem "niedopuszczalności odwołania" obejmują przyczyny zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji), niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, czy też wyczerpanie toku instancji. Podmiotowy charakter mają natomiast przyczyny w postaci oczywistego, niekwestionowanego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej oraz niezdolności odwołującego się do czynności prawnych. O oczywistym braku legitymacji odwoławczej można mówić jedynie wtedy, gdy ustalenie takie ma wymiar obiektywny i nie wiąże się z oceną interesu prawnego składającego odwołanie. Organ odwoławczy może zatem stwierdzić niedopuszczalność odwołania, jeżeli wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący odwołanie nie ma w sprawie interesu prawnego. W razie gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym, organ tych ustaleń nie może dokonywać poza formami postępowania administracyjnego, bez zapewnienia udziału podmiotu powołującego się na własny interes prawny. W takim przypadku, organ odwoławczy obowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze, a w razie gdy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w wykształconym poglądzie doktryny i judykatury. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, wprost orzekł, iż "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "prawo do wnoszenia odwołań (art. 127-140 k.p.a.) jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Cechy charakterystyczne systemu instancyjnego sprowadzić można, po pierwsze, do totalności, co oznacza, że każde rozstrzygnięcie może być skontrolowane; po drugie, do wnioskowości, czyli sytuacji, w której tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony) może zostać uruchomione postępowanie przed organem wyższej instancji; po trzecie, inicjatywa uprawnionego podmiotu, co należy stanowczo podkreślić, ma prowadzić do procesowego sposobu rozpoznania sprawy. Zgoda zatem na dopuszczalność wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. oznaczać będzie akceptację dla gabinetowego rozstrzygania w trybie poza procesowym, z jednoczesnym wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony. Mówiąc inaczej, przyjęcie takiej koncepcji oznacza niczym nieusprawiedliwione odstępstwo od modelowych cech systemu instancyjnego. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 k.p.a.".

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie w niewłaściwej formie. Skarżąca konsekwentnie twierdzi bowiem, że jest stroną postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla opisanego wcześniej przedsięwzięcia. Już choćby z tego względu brak było podstaw do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania, gdyż istniała konieczność przeprowadza postępowanie odwoławczego celem zbadania legitymacji skarżącej.

Trafna jest oczywiście uwaga Kolegium, że w niniejszym postępowaniu ustalenie kręgu stron postępowania winno odbywać się na zasadach ogólnych, w trybie art. 28 Kpa, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Sąd zauważa jednak, że przepis ten nie wymaga dla oceny istnienia interesu prawnego, będącego przesłanką wzięcia udziału w postępowaniu, wykazania zaistnienia naruszenia tego interesu, a więc wykazania sprzeczności działań wnioskodawcy z przepisami prawa. Norma zawarta w art. 28 k.p.a. daje natomiast podstawę do ochrony interesów stron, które mogą zostać naruszone planowaną inwestycją, w sytuacji ustalenia wpływu tej inwestycji na nieruchomość do której przysługują im prawa rzeczowe.

W orzecznictwie przyjmuje się, że istotną kwestią w ustalaniu katalogu stron w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest kwestia oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Przymiot strony w tych sprawach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, jak też inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Pojęcie oddziaływania jest przy tym rozumiane jako wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze jak i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione, np. środowisko (zob. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 marca 2012 r., o sygn. II SA/Kr 1932/11).

W konsekwencji ochrona interesów podmiotów odwołujących w postępowaniu środowiskowym odbywać się winna z uwzględnieniem norm prawnych regulujących ich uprawnienia, wynikające z faktu prawa własności nieruchomości. Prawo to obejmuje własność gruntu, która zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Ochronę nieruchomości sąsiednich przed immisjami przewiduje art. 144 Kc. Ochronę tę przewidują także przepisy prawa administracyjnego - ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.) i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze.

W niniejszej sprawie, pomimo, że skarżąca przedstawiła w odwołaniu szereg argumentów, które w jej ocenie świadczą o posiadaniu przez nią interesu prawnego Kolegium nie podjęło żadnych czynności wyjaśniających dla zbadania i analizy tych argumentów. Nadto organ pominął zupełnie okoliczność, że już raz, w toku tego samego postępowania, rozpoznał zażalenie H. W., co świadczy o tym, że uznał jej interes prawny w sprawie. Zajmując obecnie odmienne stanowisko Kolegium, nie wyjaśniło dlaczego uznało, że obecnie zmianie uległa jej sytuacja procesowa. Brak w tej mierze jakichkolwiek wyjaśnień organu powoduje tym samym daleko idące wątpliwości co do prawidłowości przyjętego przez Kolegium rozumowania i wyprowadzonych przezeń wniosków.

Kolegium, orzekając o niedopuszczalności odwołania, nie dokonało żadnych ustaleń w przedmiocie wyjaśnienia sytuacji skarżącej w kontekście oceny jej interesu prawnego. Organ odwoławczy ograniczył się tylko do stwierdzenia, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że decyzja nie odnosi się do praw i obowiązków skarżącej i na jej podstawie nie może ona otrzymać żadnych korzyści ani zostać obarczona obowiązkiem konkretnego zachowania się. Nie przysługuje jej też prawo rzeczowe do nieruchomości zainwestowania jak też inne działki bezpośrednio sąsiadującej.

W ocenie Sądu, stanowisko Kolegium jest nie tylko lakoniczne ale i co najmniej przedwczesne. Wyrażone bowiem zostało bez wyjaśniania istotnych dla dokonania takiej oceny okoliczności. W uzasadnieniu organ odwoławczy nawet nie wskazał konkretnego położenia nieruchomości skarżącej względem inwestycji - nie podał choćby numeru geodezyjnego działki - i nie przeprowadził ustaleń w zakresie odległości nieruchomości skarżącej od planowanego przedsięwzięcia. Kolegium nie oceniło ani charakteru ani wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącej. Organ w ogóle nie odniósł się do wskazywanych przez skarżącą zagrożeń i niebezpieczeństw jakie przedmiotowe przedsięwzięcie stwarza dla jej nieruchomości. Nie odniósł się także do wskazywanej przez skarżącą kwestii ewentualnej kumulacji oddziaływania przedsięwzięć zlokalizowanych na działkach sąsiednich, położonych – jak wskazuje skarga – w bliskiej odległości od jej nieruchomości. H. W. zwraca bowiem uwagę, że podobnego rodzaju inwestycje funkcjonują już na przedmiotowym terenie, co może nie być bez znaczenia dla zakresu oddziaływania przedsięwzięcia.

Organ nie dokonał w tej kwestii żadnych ustaleń. W szczególności nie zbadał i nie ocenił, czy argumenty skarżącej są uzasadnione, a jeżeli tak, to czy na wskazanych przez nią nieruchomościach prowadzone są tego rodzaju działania (przedsięwzięcia), które mogą powodować kumulację lub też w inny sposób, będą wpływać na zwiększenie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko.

Sposób sformułowania w niniejszej sprawie odwołana, nie upoważniał zatem organu drugiej instancji do pominięcia wskazanych w nim kwestii, istotnych z punktu widzenia oceny interesu skarżącej w postępowaniu. Wręcz przeciwnie, organ winien zmierzać do prawidłowego wyjaśnienia istotnych w tym względzie okoliczności sprawy. Należało zatem ustalić położenie nieruchomości skarżącej względem inwestycji i ustalić zakres oddziaływań na jej nieruchomość, mając na uwadze także prezentowaną przez nią argumentację. W sytuacji ustalenia, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącej, nawet w sposób zgodny z przepisami, organ winien przyznać jej status strony i rozpoznać złożone odwołanie, w przeciwnym wypadku postępowanie odwoławcze należało zakończyć w sposób określony w art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a.

W związku z zarzutami skargi Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie kontroli pod względem zgodności z prawem podlegało jedynie zaskarżone postanowienie, które ma charakter proceduralny i nie rozstrzyga sprawy, stąd też Sąd nie badał zarzutów skargi pozostających w związku z kontrolą merytoryczną decyzji organu pierwszej instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z uzasadnienia niniejszego wyroku a następnie dokona ponownej oceny legitymacji procesowej skarżącej w sprawie której dotyczy decyzja Burmistrza Miasta Ś. z dnia 7 września 2015 r.

Zważywszy na przedstawione wyżej naruszenia art. 134 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 134 u.p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Orzeczenie kosztach swoje wsparcie znalazło w art. 200 ww. ustawy.