Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 9/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 245  par. 3, art. 246 par. 1  pkt 2  w zw. z art. 258 par. 1  i par. 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r. Nr: [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a ustanowić dla J. L. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka


UZASADNIENIE

J. L. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód wynosi 634 zł i stanowi go zasiłek stały z MOPS w wysokości 481 zł i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Na wydatki miesięczne składa się czynsz za mieszkanie w wysokości 480 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi mieszkanie o powierzchni 55,85 m² oraz garaż wielkości 16 m². Skarżący nie posiada oszczędności, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.

Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy J. L. podniósł, iż jest osobą niepełnosprawną legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W roku 2010 przebywał w szpitalu przy ul. B w K na oddziale udarowym i od tego czasu pozostaje nieprzerwanie w leczeniu neurologicznym. Stan zdrowia skarżącego utrudnia mu sprawne wykonywanie uprawnień strony postępowania. Od stycznia 2016 roku wnioskodawca utrzymuje się z zasiłku stałego z opieki społecznej.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.

Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W ocenie orzekającego J. L. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru we własnym zakresie. Skarżący jest osobą niepełnosprawną, pozostającą w stałym leczeniu neurologicznym. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały z pomocy społecznej oraz zasiłek pielęgnacyjny. Środki finansowe, którymi dysponuje w miesiącu w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów jego bieżącego utrzymania. Wnioskodawca nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. Posiadane składniki majątkowe w postaci mieszkania i garażu nie przynoszą mu żadnych dochodów.

Wobec powyższego uznano, że skarżący nie jest w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.