Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 738/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 92 a, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267);

- art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 92 c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2013.1414);

- I p. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, załącznika nr 1, rozdział VI,, ust. 1, ust. 3 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. - decyzją z dnia 19 lutego 2014r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] nakładającą na skarżącego "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 1000 złotych.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy :

podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] 2013 r. w miejscowości S na drodze krajowej nr [...] stwierdzono , że kontrolowanym pojazdem kierował P. S., który wykonywał przewóz drogowy na rzecz i zlecenie skarżącego . W wyniku czynności kontrolnych oraz na podstawie oględzin pojazdu stwierdzono, że pojazd był wyposażony w tachograf marki [...] typ [...] o numerze [...]. Przedmiotowy tachograf nie został poddany okresowemu sprawdzeniu w wyznaczonym terminie. Organ ustalił, że ostatnie sprawdzenie ww. przyrządu kontrolnego przeprowadzone zostało w dniu 8 sierpnia 2011 r. , co stwierdzono na podstawie tabliczki pomiarowej przyrządu.

Wyniki kontroli zostały opisane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] 2013 r., który stanowił podstawę do przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. W związku z tym , że tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie został poddany sprawdzeniu najpóźniej do dnia 8 sierpnia 2013r. , a przez to nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy , w dniu [...] 2013 r. organ wydał decyzję administracyjną nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych .

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć. Skarżący podniósł, iż w jego przedsiębiorstwie przestrzega się obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje się wszelkich starań, aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstw były zachowane. Nadto w ocenie skarżącego w rozpatrywanej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym , zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej , o której mowa w art. 92a ust. 1 , na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem , a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się , jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują , że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia , a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności , których podmiot nie mógł przewidzieć.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie decyzji celem ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podkreślił, iż zgodnie z treścią lit. a ust. 3 rozdziału VI załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują sprawdzenie : czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo, czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym oraz wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.

Zgodnie z treścią lit. b ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. kontrola mająca na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takiej kontroli należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji przytoczył przepisy dotyczące wymogów , jakie powinna spełniać tabliczka pomiarowa .

Ponadto organ wskazał na treść art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: I p. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, karą pieniężną w wysokości 1 000 złotych.

Organ wskazał, iż w toku kontroli po oględzinach urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kabinie kontrolowanego pojazdu ujawniono brak wymaganej kontroli okresowej tachografu marki [...] typ: [...] nr [...]. Data poprzedniego badania wskazana na wklejce urządzenia rejestrującego to 8 sierpnia 2011 r. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej, oględzin pojazdu, organ odwoławczy stwierdził , iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i zasadnie nałożył karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf bez wymaganego sprawdzenia okresowego .

W ocenie organu , naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość braku poprawnej rejestracji rzeczywistych aktywności kierowcy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania , organ stwierdził , że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do stwierdzonego naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego , w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Skarżący do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, jaki i w toku prowadzonego postępowania przed organem odwoławczym nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego fakt przeprowadzenia badania kontrolnego urządzenia rejestrującego.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący powtórzył swoje stanowisko, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i wniósł o jej uchylenie.

Skarżący podniósł, że przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań , aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Skarżący powołał się na zasadę prawdy obiektywnej oraz art. 77 k.p.a. i 10 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i także podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych poddana jest surowym rygorom wynikającym z ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. 2013.1414). Celem ustawodawcy było bowiem wymuszenie takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek zawierania takich umów i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na rzecz przedsiębiorcy transport drogowy. Cel tych regulacji ma być osiągnięty poprzez wprowadzenie do ww. ustawy sankcji za określone naruszenia zasad i warunków wykonywania transportu drogowego.

Stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy - art. 92 a ust. 6 ww. ustawy. Dodać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ww. ustawy, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lutego 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny jest bezsporny i skarżący nie kwestionuje , że w kontrolowanym pojeździe był zainstalowany tachograf , który nie został poddany aktualnemu sprawdzeniu ; ostatnie takie badanie tego urządzenia miało ważność do dnia 8 sierpnia 2011r. , a zgodnie z przepisami – powinno być poddane kolejnemu badaniu z datą ważności do dnia 8 sierpnia 2013r. Konsekwencją naruszenia obowiązków w tym zakresie jest kara pieniężna określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod. poz. lp. 6.1.4. Zgodnie z tym przepisem za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego , badania kontrolnego lub kalibracji , kara pieniężna wynosi 1.000zł. Taka też kara została wymierzona skarżącemu.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter decyzji związanej , co oznacza , że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny – co do zasady – zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

Kwestionując powyższą karę skarżący domagał się umorzenia prowadzonego postępowania w oparciu o art. 92c ustawy o transporcie drogowym podnosząc , że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć. Skarżący, jak twierdzi, przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań , aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Twierdzenia skarżącego, nie zostały natomiast poparte żadnym dowodem , wskazującym na brak możliwości przeprowadzenia stosownego badania zakwestionowanego tachografu w określonym terminie .

W związku z powyższym należy stwierdzić , że naruszaniem zasad i warunków wykonywania transportu drogowego jest sam fakt nie poddania tachografu okresowemu sprawdzeniu w wyznaczonym terminie i użytkowania go w kontrolowanym pojeździe. Okoliczności niniejszej sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie wypełniając ciążących na nim obowiązków związanych z koniecznością kontroli okresowej tachografu godził się na możliwość naruszenia przepisów.

Skarżący domaga się wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej z tytułu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym , ale nie wykazał istnienie przesłanek określonych art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 92 c nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Przytoczony przepis jest wyjątkowy , bowiem odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Obowiązek wykazania okoliczności wpływających na zwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia prawa spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, że dołożył on należytej staranności, aby zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a uchybienia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności , których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć.

W ocenie Sądu, skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, o których mowa w przytoczonych wyżej przepisach, nie wyjaśnił , z jakich powodów , czy przeszkód nie poddał przedmiotowego tachografu sprawdzeniu. W ocenie staranności skarżącego w tym zakresie należy uwzględnić okoliczność , że ostatnie sprawdzenie było ważne do dnia 8 sierpnia 2011r. Oznacza to , że przez okres ponad dwóch lat skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i trudno przyjąć , że nie miał wpływu na powstanie naruszenia w tym zakresie. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie wskazał zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a które uniemożliwiły skarżącemu poddanie przedmiotowego tachografu stosownemu sprawdzeniu.

W związku z tym Sąd podzielił stanowisko organów, że dopuszczając do wykonywanie przewozów z użyciem tego urządzenia skarżący naruszył warunki wykonywania przewozów przy jednoczesnym uznaniu , że w niniejszej sprawie nie zostały wykazane przez skarżącego przesłanki uzasadniające wyłączenie jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej tj. art. 77 i art. 10 k.p.a., bowiem w uzasadnieniu skargi nie wskazano , na czym konkretnie polega to naruszenie , przytoczono jedynie przepisy w tym zakresie, natomiast nie sprecyzowano tych zarzutów w odniesieniu do niniejszej sprawy. Ogólnikowe sformułowanie zarzutów uniemożliwia Sądowi dokonanie ich zasadności.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy administracyjne nie naruszyły przepisów regulujących zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego, zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013.267) , ani przepisów prawa materialnego , w oparciu o które wydano zaskarżone rozstrzygnięcia .

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.1270) orzekł jak w sentencji.