Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 500/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 28 , 9 , 6 , 36 , 65
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 21 , 64 , 31
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art 153 , 134 , 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg E. K., W. J. oraz [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na uchwałę Nr [...] Rady Miasta K z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K." skargi oddala.


UZASADNIENIE

E.K.-J. oraz W.J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 roku w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" w zakresie w jakim działka ewidencyjna o numerze [...], obr. [...], jednostka urbanistyczna nr [...] , w części południowej została przeznaczona pod tereny zieleni nieurządzonej (ZR).

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej uchwale zarzucili:

1. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. (Dz. U. z 2016 poz. 778 ze zm.) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") poprzez przekroczenie przez Radę Miasta Krakowa granic władztwa planistycznego i arbitralną ingerencję w sytuację prawną nieruchomości Skarżących - działki ewidencyjnej o numerze [...], obr. [...], objętej księgą wieczystą o numerze [...] a to poprzez przeznaczenie południowej części w/w działki na cele zieleni nieurządzonej, podczas gdy w odniesieniu do wskazanego terenu, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 17 czerwca 2013 r., znak [...] , zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla następującego zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa hali magazynowej (artykuły rolno-spożywcze) na działce nr [...] obręb [...] wraz z wjazdem z działki nr [...] obręb j. w. przy ul. [...] w Krakowie z wewnętrznymi instalacjami wodociągową, kanalizacyjną z trzema zbiornikami szczelnymi o pojemności do 10 m3 każdy, c.o., gazową, wentylacją mechaniczną, elektryczną wraz z linią zalicznikową oraz budową na działce nr [...] obręb [...] : instalacji przyłączeniowej od studzienki wodomierzowej, przyłącza gazowego, instalacji deszczowej z rozsączaniem i zbiornikiem na wody opadowe, miejsc parkingowych z wewnętrznym układem kanalizacyjnym. Powierzchnia użytkowa hali wynosi 946,95 m2",

2. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., poprzez przekroczenie przez Radę Miasta Krakowa granic władztwa planistycznego i arbitralną ingerencję w uprawnienia skarżących związane z prawem własności wskazanej wyżej nieruchomości, w tym pominięcie okoliczności, że skarżący rozpoczął realizację zamierzenia inwestycyjnego opisanego powyżej, w odniesieniu do którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę,

3. naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 poz. 290), dalej: "p.bud.", w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., a to poprzez całkowite pominięcie przez organ okoliczności, że w razie ewentualnej zmiany przeznaczenia budynku, objętego zamierzeniem inwestycyjnym, w odniesieniu do którego wydano pozwolenie na budowę, skarżący będą związani postanowieniami studium, którego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych,

4. naruszenie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez zaniechanie obowiązku starannego ważenia interesu publicznego i prywatnego, które w konsekwencji przyczyniło się do przyznania priorytetowego znaczenia interesowi publicznemu z jednoczesnym pominięciem treści decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 17 czerwca 2013 roku o pozwoleniu na budowę, wydanej w sprawie o sygnaturze [...] ,

5. naruszenie art. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez kształtowanie polityki przestrzennej w sposób nieoparty na ładzie przestrzennym i zrównoważonym rozwoju, a to poprzez pominięcie uwarunkowań funkcjonalnych i społeczno-gospodarczych działki ewidencyjnej o numerze [...] obr. [...] które w konsekwencji czynią ją ekonomicznie nieefektywną,

6. naruszenie art. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez kształtowanie polityki przestrzennej w sposób nieoparty na ładzie przestrzennym i zrównoważonym rozwoju, a to poprzez objęcie Obszarem Natura 2000 (Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy) terenów w zakresie szerszym niż wynika to z konieczności dyktowanych uwarunkowaniami przyrodniczymi w odniesieniu do Dębnicko -Tynieckiego Obszaru Łąkowego.

W oparciu o te zarzuty skarżący na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. wnieśli o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części, w jakiej działka ewidencyjna numerze [...] została przeznaczona pod tereny zieleni nieurządzonej.

Wnieśli również o zasądzenie od Rady Miasta Krakowa na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano na wyczerpanie środków zaskarżenia i zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszania prawa zostało skierowane do organu z dniem 16 listopada

2016 r. Pismem datowanym na dzień 21 grudnia 2016 r. organ przekazał skarżącym stanowisko projektodawcy, z którego treści wprost wynika, że ma ono wyłącznie charakter informacyjny i nie sposób traktować go jako merytorycznej odpowiedzi. W rezultacie, termin na wniesienie skargi został określony w oparciu o przepis art. 53 § 2 in fine p.p.s.a. i wynosi sześćdziesiąt dni. Skarga wpłynęła do organu 12 stycznia

2017 r.

W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że są właścicielami działki ewidencyjnej o numerze [...], obr. [...], objętej księgą wieczystą o numerze [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. , Wydział IV Ksiąg Wieczystych.

W odniesieniu do wskazanego terenu decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 17 czerwca 2013 r. znak [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla następującego zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa hali magazynowej (artykuły rolno-spożywcze) na działce nr [...] obręb [...] wraz z wjazdem z działki nr [...] obręb j. w. przy ul.[...] w Krakowie z wewnętrznymi instalacjami wodociągową, kanalizacyjną z trzema zbiornikami szczelnymi o pojemności do 10 m3 każdy, c.o., gazową, wentylacją mechaniczną, elektryczną wraz z linią zalicznikową oraz budową na działce nr [...] obręb [...] : instalacji przyłączeniowej od studzienki wodomierzowej, przyłącza gazowego, instalacji deszczowej z rozsączaniem i zbiornikiem na wody opadowe, miejsc parkingowych z wewnętrznym układem kanalizacyjnym. Powierzchnia użytkowa hali wynosi 946,95 m2". Proces budowlany jest obecnie w toku.

Działka powyższa została oznaczona w uchwale nr CXII/1700/14 jako jednostka urbanistyczna nr [...] , która w południowej części została przeznaczona pod tereny zieleni nieurządzonej (ZR). Doszło więc do zmiany przeznaczenia tego terenu z zabudowy jednorodzinnej (MN) na tereny zieleni nieurządzonej (ZR).

Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała całkowicie pomija treść decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zmiana postanowień studium, w oparciu o które uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego prowadzi do naruszenia interesu prawnego skarżących poprzez ograniczenie ich uprawnień właścicielskich określonych w szczególności w art. 140 k.c. Skarżący nie będą mogli w przyszłości zmienić sposobu użytkowania obiektu budowlanego, objętego zamierzeniem inwestycyjnym, na które uzyskali pozwolenie na budowę, albowiem pozostaje ono w sprzeczności z ustaleniami studium, które zostały istotnie zmienione, wkraczając w uprawnienia skarżących, już po zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Ponadto nie przeprowadzono analizy ekonomicznej skutków zmiany studium w odniesieniu do działki skarżących, na której obecnie przeprowadzana jest inwestycja budowlana. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podług ustaleń wynikających ze zmiany studium, znacząco ograniczy w przyszłości korzystanie z nieruchomości skarżących zgodnie z jej przeznaczeniem, a w konsekwencji przyczyni się do obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić należy także, że skarżący ponieśli już koszty związane z uzyskaniem wspomnianej decyzji, a także z jej wstępną realizacją.

Zdaniem skarżących przeznaczenie południowej części działki ewidencyjnej o numerze [...] pod tereny zieleni nieurządzonej, przy jednoczesnej budowie hali magazynowej w jej północnym pasie, nie realizuje dyrektywy tworzenia przestrzeni w sposób harmonijny. Wobec zmiany postanowień studium znaczną część działki mają stanowić tereny zieleni nieurządzonej, co pozostaje w sprzeczności z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu, który zostanie sztucznie podzielony. W konsekwencji południowa część działki stanie się ekonomicznie zbyteczna dla skarżących. Wobec powyższego uzasadniony jest zarzut pominięcia uwarunkowań funkcjonalnych nieruchomości skarżących. Zmiana przeznaczenia terenu w zakresie wynikającym z ustaleń studium w istocie zablokuje rozwój planowanej inwestycji, co zahamuje rozwój działalności gospodarczej na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym.

Zwrócono też uwagę, że z opisu środowiska przyrodniczego występującego na wskazanym terenie wynika, że jest on objęty Obszarem Natura 2000 - Dębnicko -Tynieckim Obszarem Łąkowym. W ocenie skarżących zakres ochrony wynikający z uwarunkowań przyrodniczych został określony nader szeroko, a nadto nie przystaje do faktycznej potrzeby ochrony omawianego terenu. Jak wynika z opisu Dębnicko -Tynieckiego Obszaru Łąkowego, zamieszczonego w tomie l zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego uchwałą Rady Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2003 roku nr XII/87/03, obejmuje on głównie pozostałości podmokłych łąk w dolinie Wisły (Kostrze, Sidzina, Skotniki), w tym: łąki trzęślicowe z ginącym gatunkiem goryczki wąskolistnej, łąki świeże oraz łąki wilgotne z dużym udziałem krwiściągu lekarskiego, murawy kserotermiczne na wapiennych skałach jurajskich, starorzecza Wisły, oczka wodne i lasy. Obszar chroni przede wszystkim populacje modraszków i ich siedliska. Należą do nich wyróżniające się pod względem wielkości, metapopulacje dwóch modraszków, a także licznie występujący czerwończyk nieparek, czerwończyk fioletek i modraszek alkon. Ponadto na murawach kserotermicznych rezerwatu Skołczanka znajduje się stanowisko skalnika driada motyla bardzo rzadkiego, zagrożonego wyginięciem na terenie Polski.

Skarżący wskazali, że na terenie objętym planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie występują żadne szczególne uwarunkowania, szeroko opisane w powyższym paragrafie, które uzasadniałyby wyznaczenie Dębnicko - Tynieckiego obszaru łąkowego we wskazanym zakresie. Powyższe legitymuje zarzut objęcia Obszarem Natura 2000 terenów w zakresie szerszym niż wynika to z konieczności dyktowanych uwarunkowaniami przyrodniczymi.

Skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr CXII71700 714 z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" wniosły również Zakłady [...] sp. z o.o. w likwidacji w K . Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zarzuciła jej naruszenie niżej wymienionych przepisów prawa:

1. art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. i art. 140 w związku z art. 233 kodeksu cywilnego z 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 z późn. zm.) w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie prawa własności nieruchomości gruntowej skarżącej w sposób uniemożliwiający korzystanie z przysługujących jej praw, a przejawiające się w nieuzasadnionym zindywidualizowaniu i określeniu w studium - przeznaczenia prawa własności skarżącej i jednoczesnym związaniu powyższym przeznaczeniem przyszłych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru,

2. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2 i art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odwołanie się do nieznanego procedurze planistycznej pojęcia "zachowania", co w rezultacie uniemożliwia odkodowanie praw i obowiązków skarżącego,

3. art. 12 ust. 1 u.p.z.p, poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności związanych z rozpatrywaniem uwag do projektu studium poprzez: po pierwsze brak przedstawienia uwag Radzie Miasta Krakowa w taki sposób, aby mogła się z nimi zapoznać, a po drugie poprzez brak podjęcia uchwały w przedmiocie rozpatrzenia poszczególnych uwag, w sytuacji, kiedy każda uwaga zgłaszana do studium powinna być rozpatrywana indywidualnie, co w konsekwencji stanowi o naruszeniu trybu sporządzania studium.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o:

a) stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa",

b) zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podniesiono, że ustalenia studium oddziałują na prawa i obowiązki właściciela nieruchomości, a przede wszystkim kształtują sposób wykonywania prawa własności, naruszając w konsekwencji interes prawny skarżącej. Wobec powyższego właściciel nieruchomości objętych studium, którego ustalenia naruszają istotę prawa własności oraz są sprzeczne z aktami prawnymi, posiada legitymację czynną do zwrócenia się do rady miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego.

Dalej wskazano, że przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał środki zaskarżenia. W dniu 6 października 2015 r. wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa, spowodowanego podjęciem uchwały Nr CXII/1700/14 z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa", na co nie otrzymał odpowiedzi.

Zaskarżona uchwała swoim zakresem obejmuje nieruchomość gruntową, będącą własnością skarżącej, składającą się z działek ewidencyjnych o następujących nr: [...] (która uległa podziałowi na działki nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...]), (z której wydzielono działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...]), (obecnie wydzielono z niej działkę nr [...]), jednostka ewidencyjna [...]] w Krakowie. Dodatkowo obecnie przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju prowadzone jest postępowanie w przedmiocie ustalenia prawowitego właściciela działek nr [...] ,[...] ,[...] - dawny właściciel do 1953 r. to właśnie Zakłady [...] Sp. z o.o. Jak wynika z Załącznika nr 4 do uchwały w sprawie zmiany studium, zatytułowanego "Tom III: Wytyczne do planów miejscowych", przedmiotowa nieruchomość została objęta strukturalną jednostką urbanistyczną nr 16 o nazwie "Ruczaj — Kobierzyn" (por. str. 97-101). Dla każdej strukturalnej jednostki urbanistycznej zostały określone główne kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz zasady realizacji funkcji dopuszczalnych. Ponadto, w wydzielonych strukturalnych jednostkach urbanistycznych znaczono obszary o zróżnicowanych głównych kierunkach zagospodarowania, poprzez przypisanie im wiodących funkcji (funkcje terenu) (por. str. 5 Tom III). Działki skarżącej objęte są przeznaczeniem ZU tj. tereny zieleni urządzonej. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pkt III.1.4 w Tomie III, dla ZU — Tereny zieleni urządzonej, jako funkcję podstawową wskazano różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjną, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne. Jako funkcję dopuszczalną określono zabudowę realizowaną jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Jak wynika z dalszych ustaleń, wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie wyższej niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy w tych terenach zastrzeżono do dookreślenia w planach miejscowych z uwzględnieniem wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonej dla poszczególnych strukturalnych jednostek urbanistycznych. Dla działek skarżącej w studium możliwości zabudowy nie wprowadzono, wskazując, że "istniejąca zieleń urządzona w rejonie ul. [...] do zachowania i rewitalizacji/rehabilitacji", stąd też brak możliwości jakiejkolwiek przyszłej zabudowy.

Tymczasem skarżąca na powołanych działkach planowała budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z pełną infrastrukturą, niezbędną dla funkcjonowania zamierzenia. A zatem już na etapie studium w sposób konkretny i zindywidualizowany doprecyzowano sposób realizacji uprawnień właścicielskich przez skarżącego poprzez obowiązek zachowania istniejącego terenu zieleni urządzonej, wykluczając możliwość jakiejkolwiek zabudowy, czyniąc tym samym praktycznie zbędnym jakiekolwiek regulacje w tym zakresie na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe niewątpliwie stanowi o naruszeniu przez gminę przysługujących jej kompetencji planistycznych, albowiem studium z założenia stanowi dokument o charakterze programowym, ramowym, wyrażającym pewne idee i dążenia, bez jednakże ich konkretyzacji. W takiej sytuacji, uchwała w przedmiocie miejscowego planu staje się dokumentem pustym, uchwalonym jedynie w celu dochowania wymogów ustawowych i zasad procedowania nad polityką przestrzenną w gminie, skoro już studium precyzuje treść praw i obowiązków. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma prawnej możliwości odstąpienia od tak skonkretyzowanego jednoznacznie przeznaczenia, co potwierdza orzecznictwo.

Dnia 18 sierpnia 2014 r. skarżąca uzyskała zaświadczenie od Prezydenta Miasta Krakowa znak: [...] stwierdzające, że działki nr [...] ,[...] ,[...] itd. obręb [...], jednostka ewidencyjna P. nie podlegają ustaleniom żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie zawarto stwierdzenie, że "według wskazań Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (...) ww. działki znajdują się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 16. Działka nr [...] w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu MW-Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, natomiast pozostałe działki w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu ZU-Tereny zieleni urządzonej". Skarżąca w dniu 3 marca 2015 r.wystąpiła do Prezydenta Miasta Krakowa o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn: "Budowa zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z usługami i garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi, układem drogowym, naziemnymi miejscami parkingowymi, stacją transformatorową na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] i nr [...] obr. [...] oraz budową zjazdu na działce nr [...] obr. [...] w K" . Charakter zamierzonej inwestycji w pełni wpisywał się w dotychczasowe ukształtowanie i przeznaczenie terenu, potwierdzane w drodze stosownych zaświadczeń przez organy gminy. Zdaniem skarżącej odstąpienie od powyższego naturalnego przeznaczenia i to w dokumencie ramowym, jakim jest studium, bezsprzecznie świadczy o naruszeniu przez gminę przysługujących jej władczych kompetencji w przedmiocie planowania przestrzennego.

Dalej skarżąca wskazała na naruszenie zasad sporządzania studium poprzez odwołanie się do nieznanego procedurze planistycznej pojęcia "zachowania". Dla skarżącej niejasnym jest pojęcie "zachowania" istniejącego terenu zieleni urządzonej, albowiem próżno szukać takiego zwrotu w ustawie normującej procedurę planistyczną. Brak podstaw do posiłkowania się jakimikolwiek interpretacjami z języka potocznego, albowiem powyższe w żaden sposób nie harmonizuje z pojęciami planistycznymi. Skoro zatem procedura planistyczna nie posługuje się pojęciem zachowania, a odwoływanie się do definicji z języka potocznego może się okazać wysoce ryzykowne, wątpliwości skarżącej co do wykładni pojęcia "do zachowania" uznać trzeba za w pełni uzasadnione. Takie brzmienie przepisów w sposób bezpośredni, konkretny i zindywidualizowany determinuje treść uprawnień właścicielskich skarżącej, bowiem zakazuje jakichkolwiek działań, nakazując zachowanie istniejącego status quo. W konsekwencji, uchwała w sposób bezpośredni i realny narusza uprawnienia skarżącej jako właściciela, gdyż już na etapie studium w sposób konkretny i zindywidualizowany sprecyzowano sposób realizacji jej uprawnień właścicielskich, czyniąc tym samym zbędnym jakiekolwiek regulacje na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej części uzasadnienia skargi omówiono zarzut naruszenia procedury planistycznej poprzez wadliwe wykonanie czynności związanych z rozpatrywaniem uwag do projektu studium, poprzez po pierwsze, brak przedstawienia uwag Radzie Miasta Krakowa w taki sposób, aby mogła się z nimi zapoznać, a po drugie poprzez brak podjęcia uchwały w przedmiocie rozpatrzenia poszczególnych uwag, w sytuacji, kiedy każda uwaga zgłaszana do studium powinna być rozpatrywana indywidualnie, co w konsekwencji stanowi - zdaniem skarżącego - o naruszeniu trybu sporządzania studium. Szczegółowo opisano przebieg procedury planistycznej i wskazano, na rażące naruszenia procedury planistycznej.

W odpowiedzi na skargę E.K.-J. oraz W.J. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi z uwagi na niewykazanie przez skarżących legitymacji do zaskarżenia uchwały, ewentualnie z powodu bezzasadności skargi.

W uzasadnieniu skargi opisano formalny tok podjęcia zaskarżonej uchwały. Dalej wskazano, że jednym z koniecznych warunków, które strona skarżąca powinna wykazać, składając skargę do sądu administracyjnego, jest nie tyle wykazanie interesu prawnego, czego strona skarżąca upatruje w okoliczności posiadania nieruchomości w obszarze, dla którego została sporządzona zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, ale wykazanie, że ustalenia skarżonej uchwały w przedmiocie zmiany Studium naruszają interes prawny lub uprawnienie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje ani sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004), a co faktycznie wynika z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi dokument planistyczny, w którym zawarta zostaje docelowa wizja rozwoju danej gminy, której realizowanie następuje na skutek uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zgodnych z ustaleniami studium. Dopiero uchwalenie planu miejscowego, stanowiącego akt prawa miejscowego, powoduje, że możliwym jest skonkretyzowanie wizji planistycznych zawartych w dokumencie studium. Równocześnie dopiero podjęcie uchwały o planie umożliwia dochodzenie roszczeń za szkody powstałe na skutek wejścia w życie ustaleń planu miejscowego, ponieważ dopiero ustalenia planu miejscowego niosą za sobą skutki prawne dla właścicieli nieruchomości objętych jego ustaleniami.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że według kwestionowanej zmiany Studium należącą do skarżących działkę w przeważającej części zaliczono do kategorii terenowej oznaczonej symbolem ZR - Tereny zieleni nieurządzonej. Dla tej kategorii terenów dokument zmiany Studium przewiduje:

Funkcję podstawową - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne.

Funkcję dopuszczalną - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Należąca do skarżących działka została zakwalifikowana do ww. kategorii terenów ze względu na potrzebę zabezpieczenia trwałości funkcjonowania systemu przyrodniczego miasta oraz ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowo -przyrodniczych, co koresponduje z przyjętą polityką przestrzenną dla Miasta Krakowa, której przyświeca zasada racjonalnego zarządzania przestrzenią zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz kształtowania ładu przestrzennego. Uchwała Nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa została podjęta po przeprowadzeniu wymaganych prawem czynności proceduralnych. Organ podkreślił, że dokument zmiany Studium uzyskał wszystkie uzgodnienia i opinie organów administracji publicznej, współdziałających w procesie sporządzania zmiany Studium. Niemal wszystkie zarzuty skargi koncentrują się na braku uwzględnienia w skarżonej uchwale faktu, że dla działki nr [...] obręb [...] wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku odwzorowania w studium treści tego typu decyzji administracyjnych. Przywołany art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. statuuje jedną z ogólnych dyrektyw planowania przestrzennego i nie oznacza obowiązku przenoszenia do dokumentu studium treści wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę. Rolą studium jest wyznaczanie wytycznych dla całej gminy dotyczących gospodarowania przestrzenią w przyszłości. Przyjęcie punktu widzenia skarżących uniemożliwiałoby dokonanie jakichkolwiek przekształceń struktury przestrzennej gmin. Ponadto, różnice pomiędzy treścią decyzji administracyjnych a treścią dokumentów planistycznych zostały wyraźnie dopuszczone przez ustawodawcę. Przemawia za tym redakcja art. 65 ustawy z 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z której wynika, że na terenie nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na budowę można realizować zamierzenia inwestycyjne, zgodnie z treścią tej decyzji, niezależnie od zapisów Studium oraz planu miejscowego w przypadku jego uchwalenia. W związku z powyższym skarżący mogą realizować inwestycję w zakresie określonym w pozwoleniu na budowę, a zapisy kwestionowanej uchwały nie mają żadnego wpływu na ten proces.

Podniesiono także, że chociaż prawo własności stanowi najszerszą formę sprawowania władztwa nad rzeczą, to jednak nie jest prawem niczym nieograniczonym. Prawo to doznaje bowiem szeregu ograniczeń, co dopuszczają przepisy art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, stanowiąc, że własność może być ograniczona w drodze ustawy. Analizując unormowania dotyczące własności można nawet sformułować tezę, że przepisy ustaw nie tyle ograniczają prawo własności, co współkształtują jego treść. W grupie przepisów ustawowych współkształtujących treść własności niewątpliwie znajdują się regulacje ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające radę gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 ustawy planistycznej), w rezultacie kształtując sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej).

Dokument Studium nie posiada charakteru aktu prawa miejscowego, którego ustalenia zmieniają zakres prawa własności, znajdujący się we władaniu poszczególnych właścicieli. Organ podkreślił, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowi zbioru norm prawnych, lecz jest jedynie katalogiem wewnętrznych wskazówek, adresowanych do organów planistycznych gminy. W związku z powyższym należy uznać, że ustalenia zmiany Studium nie skutkują ograniczeniem praw skarżących. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że Studium, jako akt kierownictwa wewnętrznego, wiążący wyłącznie organy planistyczne gminy, w jakikolwiek sposób niweczy uprawnienia właścicielskie Skarżących. Dopiero uchwalenie planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami Studium, stanowi doprecyzowanie granic prawa własności, dokonane zgodnie z przepisami prawa, poprzez określenie zasad, na jakich dysponowanie i korzystanie z nieruchomości jest dopuszczalne.

Odnosząc się do trzeciego zarzutu wskazano, że nie jest on zrozumiały. Przywołana w skardze regulacja art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie odnosi się ani do warstwy merytorycznej studium, ani do sposobu jego sporządzania i uchwalenia, natomiast normuje kwestie związane z postępowaniem w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Skarżący niejako antycypują ustalenia przyszłego planu miejscowego, który z uwagi na zapisy studium nie będzie odpowiadał zamierzeniom inwestycyjnym skarżących. W związku z tym zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku.

Odnośnie zarzutu 5 i 6 wskazano, że art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Skarżący powołują się zatem na generalne dyrektywy obowiązujące w dziedzinie planowania i zagospodarowania przedstawiając subiektywną, odmienną od przyjętej przez Radę Miasta Krakowa wizję zapisów studium w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...] . Powody zakwalifikowania przedmiotowej działki zostały wskazane w części odpowiedzi na skargę dotyczącej zarzutów nr 1, 2 i 4, a odmienne stanowisko skarżących w tym zakresie nie może decydować o legalności zapisów zmiany Studium. Zapisy dokumentu zmiany Studium zostały sformułowane w wyniku wnikliwych i wieloaspektowych analiz przestrzennych w kontekście całego miasta. Efektem tych prac są wytyczne do planów miejscowych zamieszczone w tomie III części tekstowej zmiany Studium. Organ zaznaczył, że zapisy kwestionowanej zmiany Studium w odniesieniu do działki, o której mowa w skardze stanowią kontynuacją polityki przestrzennej określonej w Planie Ogólnym Miasta Krakowa z 1994 r. oraz dokumencie Studium z 2003 r., co obrazuje załączony do niniejszej odpowiedzi materiał graficzny. Konsekwencja w zakresie działań planistycznych miasta przemawia zatem za dochowaniem wymogów wynikających z art. 1 ust. 1 ustawy planistycznej.

W odpowiedzi na skargę Zakłady [...] sp. z o.o. w likwidacji w K. Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi z uwagi na niewykazanie przez skarżących legitymacji do zaskarżenia uchwały, ewentualnie z powodu bezzasadności skargi.

W uzasadnieniu również w pierwszej kolejności opisano formalny tok podjęcia zaskarżonej uchwały. Dalej wskazano, że jednym z koniecznych warunków, które strona skarżąca powinna wykazać, składając skargę do sądu administracyjnego, jest nie tyle wykazanie interesu prawnego, czego strona skarżąca upatruje w okoliczności posiadania nieruchomości w obszarze, dla którego została sporządzona zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, ale wykazanie, że ustalenia skarżonej uchwały w przedmiocie zmiany Studium naruszają interes prawny lub uprawnienie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje ani sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004), a co faktycznie wynika z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze. Należy wskazać, że dokument studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi dokument planistyczny, w którym zawarta zostaje docelowa wizja rozwoju danej gminy, której realizowanie następuje na skutek uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zgodnych z ustaleniami studium. Dopiero uchwalenie planu miejscowego, stanowiącego akt prawa miejscowego, powoduje, że możliwym jest skonkretyzowanie wizji planistycznych zawartych w dokumencie studium. Równocześnie dopiero podjęcie uchwały o planie umożliwia dochodzenie roszczeń za szkody powstałe na skutek wejścia w życie ustaleń planu miejscowego, ponieważ dopiero ustalenia planu miejscowego niosą za sobą skutki prawne dla właścicieli nieruchomości objętych jego ustaleniami. Skoro zatem studium nie determinuje zakresu prawa własności, to należy uznać, ze strona skarżąca nie wykazała, by skarżona uchwała naruszała jej uprawnienia bądź interes prawny jako właściciela/posiadacza nieruchomości położonych w Krakowie. Wobec powyższego wniosek o oddalenie skargi w całości wobec braku udowodnienia legitymacji skarżącej jest uzasadniony.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że działki należące do skarżącej znajdują się w obszarze o wysokich walorach przyrodniczych. Zostały one przeznaczone w studium pod tereny zieleni urządzonej (ZU). Wysoki stopień ochrony tych terenów podyktowany został zasadą racjonalnego zarządzania przestrzenią oraz zasadą zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego. Wyznaczona w studium granica pomiędzy terenami przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania a terenami wolnymi od zabudowy ma na celu zapobieżenie niekontrolowanemu rozpraszaniu struktury przestrzennej miasta. Jej celem jest też ochrona przed zainwestowaniem ważnych terenów zielonych, stanowiących strefę przejściową pomiędzy obszarami zurbanizowanymi a obszarami zieleni naturalnej, pełniącymi rolę otuliny niezbędnej dla utrzymania i prawidłowego funkcjonowania środowiska przyrodniczego jak również nienaruszania ekspozycji krajobrazowej w obszarach kształtujących sylwetę miasta. Podkreślono również, że do czasu podjęcia uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalenia dokumentu studium nie wpływają na sposób zagospodarowania nieruchomości, a w konsekwencji nie ograniczają prawa właściciela do zabudowy nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu używa pojęcia "zachowanie zieleni" wyjaśniono, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowi zbioru przepisów prawa, które należy formułować zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, lecz stanowi swego rodzaju analizę - dokument polityki planistycznej gminy.

Także zarzuty dotyczące naruszenia procedury uchwalania studium uznano za bezzasadne podkreślając, że były one już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 10 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1548/14 również uznał je za bezzasadne.

Postanowieniem z 3 października 2017 r., sygnatura akt II SA/Kr 217/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powołując się na art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił skargę E.K-J. i W.J. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r., nr CXII/1700/14 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Postanowieniem z 3 października 2017 r., sygnatura akt II SA/Kr 119/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powołując się na art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił skargę Zakładów [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r., nr CXII/1700/14 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

W opisanych wyżej orzeczeniach sąd argumentował, że skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny lub uprawnienie, co było warunkiem przyjęcia skargi do jej merytorycznego rozpoznania.

Postanowieniem z 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 419/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 października 2017 r., sygnatura akt II SA/Kr 217/17 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 420/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 października 2017 r., sygnatura akt II SA/Kr 119/17 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazanych postanowień Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że naruszenie interesu prawnego E.K.-J. i W.J. i Zakładów [...] sp. z o.o. w likwidacji przez zaskarżone przez studium (a ściślej zmianę studium) uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa polega na tym, że przeznaczono nieruchomości, których są właścicielami, pod teren zieleni nieurządzonej (w odniesieniu do E.K.-J. i W.J. ) oraz zieleni urządzonej (w odniesieniu do Zakładów [...] sp. z o.o. w likwidacji). Z uwagi na to, że te ustalenia, na skutek wiążącego organy gminy charakteru studium, będą mogły być przeniesione do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, już studium narusza interes prawny skarżących. Nie oznacza to jednak, że tym samym studium jest sprzeczne z prawem. Stwierdzenie, że studium narusza interes prawny skarżących otwiera dopiero drogę do oceny zgodności z prawem tego aktu. Jak to już wyjaśniono, samo naruszenie interesu prawnego legitymuje do wniesienia skargi, natomiast dopiero naruszenie interesu prawnego i prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Stąd przyjąć należy, że wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2017 r., sygn. II OSK 2298/15, na który powołał się Sąd pierwszej instancji przy ocenie legitymacji skargowej skarżącej, może mieć znaczenie dla ewentualnego oddalenia skargi, a nie jej odrzucenia.

Ponownie rozpoznając sprawę NSA nakazał ocenę, czy zaskarżone studium, z uwagi na ograniczenie skarżącej przysługującego jej prawa własności, jest zgodne z prawem i w razie uznania, że jest, oddalić skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy tez wskazać, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem oceny zarówno przez WSA w Krakowie jak NSA. I tak WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/kr 1548/14 oddalił złożone na nią skargi. Skargi kasacyjne złożone od powyższego wyroku zostały oddalone wyrokiem NSA z dnia 31. 05. 2017r., sygn. akt II OSK 2298/15 zostały oddalone skargi kasacyjne. Orzeczenia te mają znaczenie w przedmiotowej sprawie jako, że w ww. wyrokach przeprowadzona została kontrola "poprawności zachowania procedury uchwałodawczej w całości". W konsekwencji później wniesione i rozpoznawane skargi na tę samą uchwałę podlegają rozpoznaniu tylko w granicach w jakich nie zostały rozpoznane w ww, wyrokach.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają również dotychczasowe rozstrzygnięcia wydane w postanowieniach NSA z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 420/18 , którym NSA uchyliło zaskarżone postanowienie WSA w Krakowie z 3. 10. 2017 sygn. akt II SA/Kr 119/16, którym to postanowieniem sąd I instancji odrzucił skargę Zakładów [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. oraz rozstrzygnięcie w postanowieniu NSA z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 419/18, którym uchylone zostało postanowienie WSA w Krakowie z 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 217/17, którym odrzucona zostało skarga E.K.-J. i W.J. . W obu ww. postanowieniach uwzględniających skargi kasacyjne Zakładów [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. oraz E.K.-J. i W.J. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zaskarżone studium narusza interes prawny skarżących, co stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z 8. 03. 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2017. 1875 ze zm.) legitymuje ww. podmioty do wniesienia skargi na uchwałę przyjmującą przedmiotowe studium .

W tym miejscu trzeba więc wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy ze skarg: Zakładów [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. oraz E.K.-J. i W.J. jej granice przedmiotowe o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a podlegają zawężeniu ze względu na regulacje zawarte w art. 190 i 153 p.p.s.a. Stosownie bowiem do normy z art. 190 ustawy p.p.s.a. zdanie pierwsze sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. Natomiast stosownie do art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 524/09).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że zaskarżona uchwała nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 roku w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" została podjęta bez naruszania obowiązującej ją procedury w stopniu , który uwzględniałby jej uchylenie w całości lub w części. Nie ulega również wątpliwości, że uchwalenie przedmiotowego studium narusza interes prawny stron skarżących, w związku z czym są one legitymowane do zaskarżenia zmienionego uchwałą nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta Krakowa, a przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie będzie ocena czy powyższe studium z uwagi na ograniczenie prawa własności przysługującego skarżącym jest zgodne z prawem. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ustawy z 17. 03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2016.778 ze zm. Dalej w skrócie u.p.z.p.) nieważność uchwały rady gminy przyjmującej studium lub plan miejscowy powoduje nie tylko istotne naruszenie trybu sporządzania takiej uchwały lub właściwości organów w tym zakresie, ale także istotne naruszenie zasad sporządzania uchwały. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Z uwag wstępnych istotne jest zwrócenie uwagi na treść uregulowania w art. 9 ust. 5 u.p.z.p, zgodnie z którym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest co prawda aktem prawa miejscowego, natomiast w związku z treścia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. jego ustalenia wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei w przepisie art. 10 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. wskazuje się wprost, że poprzez uchwalenie studium organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie polityki przestrzennej, w szczególności określają kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. W konsekwencji studium w istotny sposób wyznacza treść planów miejscowych, określających przeznaczenie określonych obszarów objętych uregulowaniami m.p.z.p. Oznacza to, że zatem, że uregulowania studium wpływają na zakres praw i obowiązków właścicielskich dotyczących nieruchomości objętych ww. aktem.

Przechodząc do oceny powtarzającego się w obu skargach zarzutu naruszenia przez Radę Miejską Krakowa przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały zakresu władztwa planistycznego gminy oraz pozbawienia skarżących przysługujących im konstytucyjnie i na mocy aktów prawa podkonstytucyjnego chronionego prawa własności należy podnieść, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o przepisy której, uchwalono zaskarżoną w sprawie uchwałę, jest jedną z ustaw, której regulacja pozwala na ograniczenie własności nieruchomości. Co prawda przepis art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP gwarantują, że własność podlega ochronie i każdy ma prawo do własności, to jednak przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dozwala na ograniczenie tego prawa, jednakże pod warunkiem, że dokonuje się tego w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Także przepis art. 140 kodeksu cywilnego wprowadza normatywne granice korzystania z prawa własności gruntu wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Nie można zatem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje m. in. art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., a także przepisy obowiązującej ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 6 ust. 2 w zw. z. art. 3 ust. 1, 9, 10, art. Ust. 1 ), gdyż ww. przepisy wprowadzają ustawowe ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można zatem skutecznie wywodzić – jak to uczynili to skarżący- że doszło do naruszenia art. 140 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art.1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 9 ust. 4 u.p.z.p. skoro przepisy te z natury swej ograniczają prawo własności, a przez to naruszają interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo (por. wyrok WSA w Krakowie z 30. 11. 2015 r., sygn. akt 1327/15). W konsekwencji wskazać należy, że ograniczenia dotyczące sposobu i zakresu wykonywania prawa własności uchwalone zarówno w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ale także w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach i nie naruszają istoty tego prawa, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Podkreślić trzeba, że prawo własności nie ma charakteru prawa absolutnego, które nie podlega żadnym ograniczeniom, ograniczenia takie przewidują przepisy praw, w tym prawa konstytucyjnego. Należy przywołać wyrok NSA z 25. 05. 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08, w którym wskazano, że " (...) prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przekładając powyższe uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy, właśnie na mocy ustawy - przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (rada gminy) została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów m. in. w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń." – wyrok NSA z 17.11.2009r., sygn. akt II OSK 1275/09. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego terenów położonych na jej obszarze (art. 9 ust. 1 u.p.zp.), doprecyzowanych w treści art. 1 ust. 2 u.p.z.p. ).

Mając powyższe na uwadze i odnosząc się do zarzutów skargi E.K.-J. i W.J. wskazać należy, że skarżący kwestionują objęcie południowej części działki nr [...] obr. [...], stanowiącej ich współwłasność przeznaczeniem pod zieleń urządzoną w jednostce urbanistycznej nr [...] Zgodnie z ustaleniami obowiązującymi dla tej jednostki o symbolu (ZR) – tereny zieleni nieurządzonej dla tego przeznaczenia przewidziano jako funkcje podstawową: różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, a jako funkcję dopuszczalną - zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Wskazano też w punkcie 5 załącznika zawierającym uzasadnienie przyjętych rozwiązań (s.11), że przeznaczenie terenu pod zieleń nieurządzoną jest uzasadnione koniecznością ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego na terenie Miasta Krakowa a przez to stworzeniem takich warunków gospodarowania środowiskiem, które spełnią wymogi zrównoważonego rozwoju , a także zapewnia wyższa jakość życia mieszkańców. Należy przy tym zauważyć, że powyższymi ustaleniami objęta jest tylko część działki skarżących oraz podkreślić, że skarżący posiadają możliwość realizacji na działce nr [...] inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej (artykuły rolno-spożywcze) wraz z wjazdem z działki nr [...] obręb j. w. przy ul. [...] z wewnętrznymi instalacjami wodociągową, kanalizacyjną z trzema zbiornikami szczelnymi o pojemności do 10 m3 każdy, c.o., gazową, wentylacją mechaniczną, elektryczną wraz z linią zalicznikową, wynika to bowiem z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 17 czerwca 2013 r., znak [...] , która zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. W związku z powyższym należy wskazać, że skarżącym nadal przysługuje prawo do zrealizowania przedmiotowej hali magazynowej na terenie nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, zgodnie z treścią tej decyzji, niezależnie od zapisów Studium oraz planu miejscowego w przypadku jego uchwalenia w przyszłości. W związku z powyższym skarżący mogą realizować inwestycję w zakresie określonym w pozwoleniu na budowę, a zapisy kwestionowanej uchwały nie mają żadnego wpływu na ten proces. W konsekwencji, gdy znaczną część działki skarżący mogą zagospodarować stosownie do swoich zamierzeń zatwierdzonych ww. decyzją o pozwoleniu na budowę nie podlega uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak wyważenia interesu prywatnego i publicznego i przyznanie priorytetu interesom publicznym. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie przeznaczenie tylko części południowej działki skarżących pod zieleń nieurządzoną stanowi dobry przykład kształtowania w zaskarżonym Studium polityki przestrzennej gminy w sposób wyważony, uwzględniający zarówno plany inwestycyjne poszczególnych właścicieli z potrzebą zachowania terenów o wysokiej wartości i atrakcyjności przyrodniczej w sytuacji "stale występującym w Krakowie niebezpieczeństwie utraty walorów przyrodniczo-krajobrazowych w takich obszarach jak : Bodzów, Kostrze, Wola Justowska, Olszanica, Prądnik Biały, Dębniki czy Rajsko" ( tom I załącznika do studium pkt 3.21 s. 59). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 71 ust. 2 pkt. 4 ustawy z 7. 07. 1994 – Prawo budowlane trzeba wskazać, że iż dotyczy on skutków zmiany sposobu użytkowania obiektu bez wymaganego zgłoszenia, a zatem w kontekście kwestionowanego Studium zarzut ten nie podlega rozpoznaniu jako hipotetyczny, tym bardziej, że dla obszaru, w którym znajduje się działka skarżących nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie należy w całości podzielić stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Odnośnie zarzutu objęcia - w ocenie Skarżących - zbyt szerokiego obszaru ramami sieci Natura 2000 w głoszeniu do Komisji Europejskiej w 2009 r. w zakresie odnoszącym się do Dębnicko-Tynieckiego Obszaru Łąkowego należy wskazać, że obszar ten o pow. 282.9 ha nie został wyznaczony dowolnie, i w tym zakresie należy w całości podzielić stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Organ analogicznie jak w uwarunkowaniach przyjętej uchwały nr CXII/1700/14 Rady M. Krakowa z 9 lipca 2014 r. w tomie I w punkcie 6.2.22 , s. 121 wskazał, obszar ten został wyznaczony w związku z koniecznością ochrony ginących gatunków w tym goryczki wąskolistnej, a także łąk świeżych i wilgotnych chroniących przede wszystkim populacje modraszków i ich siedliska oraz bardzo rzadkiego motyla - skalnika driada. W związku z tym zarzut skarżących należy ocenić jako subiektywny i nie mogący odnieść skutku.

Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w skardze Zakładów [...] spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na uchwałę nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r. przypomnieć należy, że wiążą się one przede wszystkim z zarzutem nieuprawnionej ingerencji i brakiem poszanowania własności działek przysługującej skarżącej spółce w tym działki nr [...] ( która podlegała wskazanym w skardze podziałom), jak również działek nr [...] ,[...] ,[...] (co do których prowadzone jest przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju postępowanie w przedmiocie ustalenia prawowitego właściciela -. skarżącej spółki). Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że ww. działki zostały objęte w zaskarżonym Studium strukturalną jednostką urbanistyczną nr 16 "Ruczaj — Kobierzyn". W jednostce dla ww. działek ustalono, że są to tereny z przeznaczenie pod zieleń urządzoną o symbolu "ZU". W terenach tych jako funkcję podstawową przewidziano różnorodne formy zieleni urządzonej (w tym obejmującej parki, skwery, zieleńce, parki rzeczne), zieleń izolacyjną, zieleń forteczną, zieleń założeń zabytkowych wraz z obiektami budowlanymi, ogrody działkowe, ogrody zoologiczne i botaniczne. W ramach funkcji dopuszczalnej przewidziano zabudowę realizowaną jako terenowe obiekty i urządzenia sportowe, obiekty budowlane obsługujące tereny zieleni, takie jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, oranżerie, cieplarnie, obiekty małej architektury, ogródki jordanowskie, urządzenia wodne, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, cmentarze i grzebowiska dla zwierząt, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W ustaleniach Studium określono, że wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie więcej jednak niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy. Ustalono, że wskaźnik intensywności zabudowy w tych terenach zostanie dookreślenia w planach miejscowych z uwzględnieniem wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonej dla poszczególnych strukturalnych jednostek urbanistycznych, przy czym ustalenia Studium nie przewidziały możliwości zabudowy w obszarze działek skarżącej spółki przewidując "istniejącą zieleń urządzona w rejonie ul. [...] i [...] do zachowania i rewitalizacji/rehabilitacji". Wskazane wyżej ustalenia budzą zastrzeżenia skarżącej Spółki nie tylko ze względu na niedopuszczalne w ocenie Spółki ograniczenia prawa własności, ale także ze względu na przekroczenie władztwa planistycznego. Z tymi zarzutami nie można się zgodzić. Odnosząc się do ww. zarzutu naruszenia władztwa planistycznego trzeba bowiem wskazać, że ustalenia każdego studium nie ingerują w sposób bezpośredni w uprawnienia właścicielskie, włączając w to sposób zagospodarowania przedmiotu własności. Obowiązujące przepisy, w tym przepis art. 3 ust 1 u.p.z.p., uprawnia gminę do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy w przez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków rozwoju oraz m.p.z.p. Powyższe unormowanie ponawia i doprecyzowuje przepis art. 9 ustawy. Należy podkreślić, że studium z założenia wyznacza priorytety dla gospodarki przestrzennej, z uwzględnieniem lokalnej sytuacji i potrzeb lokalnych. Jak podkreśla się w doktrynie "przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego władze gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie polityki przestrzennej , przede wszystkim przez wskazanie terenów przeznaczonych pod zabudowę, wstępną lokalizację infrastruktury technicznej, obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, obszarów chronionych i innych wymienionych w art. 10 ust. 2 ustawy" (Planowanie i zagospodarowanie przestrzennej . komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2006 s. 81). Podkreślić też należy, że jakkolwiek zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.p.z.p. w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, to nie oznacza bynajmniej, że rada gminy - w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego - nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie, o ile jest to uzasadnione dokładną analizą i oceną stanu faktycznego, jaki istnieje na terenie objętym projektem studium. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy w cenie Sądu w składzie rozstrzygającym ustalenia przedmiotowego Studium odnoszące się do nieruchomości skarżącej spółki nie są dowolne, ale wynikają z konieczności racjonalnego gospodarowania przestrzenią i zachowania zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego, co zostało wykazane w załącznikach do uchwały. Wskazano na celowość zapobieżenia niekontrolowanemu rozproszeniu struktury przestrzennej miasta i ochrony ważnych terenów zielonych przed zainwestowaniem. W III tomie załącznika do uchwały pt. wytyczne do planów miejscowych (s.5) wskazano, że: (...) zabudowa mieszkaniowa, usługowo-mieszkaniowa, usługi, przemysł i usługi oraz infrastruktura i tereny cmentarzy " nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nie inwestycyjnych – terenów zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZP) oraz powierzchniowych i śródlądowych (W)." Skonkretyzowane kierunki zmian w strukturze przestrzennej dla Obszar jednostki strukturalne Ruczaj – Kobierzyn zostały przedstawione w tomie III s. 97 -101. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia granic władztwa planistycznego w zaskarżonej uchwale należy przytoczyć stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie w wyroku z 10. 04. 2015 r. sygn. akt II SA/kr 1548/15, które w całości podziela Sąd i przyjmuje za swoje. Należy się zatem zgodzić, że "przekroczenie granic władztwa planistycznego wymaga sprecyzowania kilku podstawowych warunków: a) właściciel musi nie wyrażać akceptacji dla proponowanego w studium kierunku zagospodarowania przestrzennego, b) studium wyraźnie i precyzyjnie określa kierunki zagospodarowania i uwarunkowania w zakresie przeznaczenia danej nieruchomości, c) studium nie pozostawia rzeczywistego marginesu na doprecyzowanie warunków zagospodarowania określonych w m.p.z.p., d) określony w studium kierunek lub określone w studium uwarunkowania są wyraźnie odmienne od wcześniej obowiązujących i od rzeczywistego dotychczasowego sposobu korzystania przez właściciela z danej nieruchomości, przy tym zmiana ta nie została uzasadniona przez organy planistyczne, e) określony w studium kierunek zagospodarowania doprowadzi – poprzez uchwalenie m.p.z.p. – do naruszenia istoty prawa własności lub też bardzo znacząco wprowadzi ograniczenia w prawie korzystania, pobierania pożytków lub rozporządzania rzeczą przez właściciela" (wyrok WSA w Krakowie z 10. 04. 2015 r. sygn. akt II SA/kr 1548/15). Uwzględnienie powyższych warunków pozwala stwierdzić, że w odniesieniu do wyżej wskazanych działek skarżącego nie nastąpiło przekroczenie granic władztwa planistycznego. I tak. wbrew zarzutom skarżącej Spółki może ona korzystać z przedmiotu własności, ponieważ dopiero skonkretyzowanie ustaleń kwestionowanego Studium w uchwale przyjmującej plan miejscowy dla obszaru, w którym znajdują się ww. działki będzie miał wpływ na sposób ich zagospodarowania, przy czym nawet w takiej sytuacji nie można powiedzieć, że kwestionowane ustalenia naruszają istotę prawa własności, gdyż Spółka nadal może dysponować własnością, względnie po uchwaleniu i wejściu w życie m.p.z.p. ma mocy przepisu art. 36 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.zp. będzie miała możliwość dochodzenia roszczeń za poniesioną szkodę względnie wykupienia nieruchomości lub jej części.

Mając powyższe na uwadze nie można również uznać za zasadny zarzut nadmiernego sprecyzowania wymogów wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego. W ocenie Sądu samo wyłączenie możliwości zabudowy wielorodzinnej w rejonie ul. [...] i [...] , czy ustalenie maksymalnej wysokości dopuszczalnej zabudowy w kwestionowanym obszarze ZU pozostawia szeroki i rzeczywisty margines na doprecyzowanie warunków zagospodarowania w przyszłym planie miejscowym. Należy także podkreślić, iż ww. ustalenia Studium zostały w sposób prawidłowo uzasadnione i pozostają w ścisłym związku z zaplanowanym dążeniem do ograniczenia niekontrolowanego rozpraszania struktury, a przede wszystkim ochrony przed zainwestowaniem ważnych terenów zielonych, stanowiących strefę przejściową między obszarami zurbanizowanymi, a obszarami zieleni naturalnej pełniącej istotne funkcje dla miasta.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2 i art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odwołanie się do nieznanego procedurze planistycznej pojęcia "zachowania istniejącego terenu zieleni urządzonej"", co w rezultacie uniemożliwia odkodowanie praw i obowiązków skarżącego, należy podnieść iż w ocenie Sądu jest on chybiony gdyż z ww. przepisów nie wynika iż ustalenia studium nie mogą się posługiwać się ww. pojęciem, którego znaczenie w języku potocznym jest jasne i jednoznaczne. Na koniec należy wskazać, że obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają podjęcia uchwały w przedmiocie rozpatrzenia poszczególnych uwag, a nadto należy przypomnieć, że kwestia zachowania wymagań procedury przy uchwalaniu skarżonej uchwały została przesądzona wyrokiem WSA w Krakowie 10. 04. 2015 r. sygn. akt 1548/14.

Konkludując, w ocenie Sądu, w przypadku zaskarżenia przedmiotowej uchwały nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9. 07. 2014 r. sprawie w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" bez wątpienia należało dokonać kontroli zaskarżonej uchwały w świetle naruszenia interesu prawnego stron skarżących. Skoro jednak brak jest podstaw do uznania, że Rada Miejska Krakowa przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne, a nadto brak jest również podstaw do uznania, że została uchwalona z istotnym naruszeniem w zakresie trybu jej stanowienia - skargi należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sentencji wyroku.