Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 239/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 1 pkt 1, § 2 ust 3 pkt 12, § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2010 r. sygn. akt I SA/GL 318/09 w sprawie ze skargi D. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 2 grudnia 2009 r. oddalił skargę D. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 12 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Skarżąca, będąca radcą prawnym, zakwestionowała ten wyrok - skargą kasacyjną - sporządzoną i wniesioną przez nią osobiście, co wynika z użycia pieczęci radcy prawnego na k 116 akt sądowych.

Powyższa skarga kasacyjna podlegała opłacie sądowej w postaci wpisu stałego, którego skarżąca nie uiściła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z 8 marca 2010 r., na mocy art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 221 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca, będąca radcą prawnym, wniosła skargę kasacyjną podlegającą opłacie stałej, nie uiszczając przy tym wymaganego wpisu sądowego, wynoszącego 100 zł. Zaskarżony do sądu administracyjnego akt był bowiem postanowieniem, zatem zastosowanie w sprawie miał § 2 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 3 tego rozporządzenia.

Skarżąca, wnosząc zażalenie na to postanowienie, zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia, polegające na błędnym przyjęciu, że skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej, gdyż z treści przepisu nie wynika, aby była to opłata stała;

2) bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdy sprawa dotyczy podatków uregulowanych Ordynacją podatkową, a nie kodeksem postępowania administracyjnego i nie można wykluczyć, że stosuje się § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia dotyczący zobowiązań podatkowych, dlatego w § 3 rozporządzenia nie ma sformułowania, że wpis od skargi kasacyjnej jest wpisem stałym;

3) bezpodstawne przyjęcie, że gdy skarżąca jest podatnikiem, osobą fizyczną i nie występuje jako radca prawny, to stosuje się rygory wynikające z art. 221 p.p.s.a.

Powołując się na te uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca występowała w sprawie nie tylko jako podatnik, którego dotyczyły rozstrzygnięcia organów podatkowych, lecz także podejmowała w postępowaniu sądowym czynności, które zastrzeżone były dla podmiotów posiadających kwalifikacje radcy prawnego, tj. dla podmiotów wyróżniających się posiadaną wiedzą prawniczą.

Sąd odwoławczy wskazuje skarżącej, że w treści skargi kasacyjnej z 19 lutego 2010 r. (k 112 akt sądowych) widnieje oznaczenie strony - jako "D. Z. (...) radca prawny, nr wpisu na listę radców prawnych O.I.R.P (....)".

Stąd, Sąd I instancji trafnie przyjął, ze skargę kasacyjną nie tylko sporządził podmiot o kwalifikacjach radcy prawnego, ale i wniósł podmiot o wskazanych kwalifikacjach, ponieważ skarżąca zdecydowała się występować przed Sądem w roli radcy prawnego.

Należy zauważyć zarazem, że sygnalizowane przez stronę wątpliwości, co do jasności przepisów prawnych, tj. § 2 ust. 1 pkt 1, § 2 ust 3 pkt 12, § 3 rozporządzenia, nie są podzielane przez sądy administracyjne orzekające na podstawie tych przepisów. Nawet przyjęcie za podstawę wymiaru wpisu - sugerowanego przez stronę - § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, nie pozbawia wpisu od skargi kasacyjnej charakteru wpisu stałego.

Nadto, charakter wpisu od skargi kasacyjnej pobieranego na podstawie § 3 rozporządzenia został jednolicie określony w orzecznictwie (postanowienie z 8 lipca 2009 r. II GSK 558/09 LEX nr 552766; postanowienie z 28 stycznia 2009 r. sygn. II GZ 13/09 LEX nr 551918). Także Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) przewiduje formę rozstrzygnięcia w postaci postanowienia (por. Dział IV, Rozdział 14 Ordynacji, czy art. 201 § 2 i § 3 Ordynacji), a postępowanie podatkowe zalicza się do postępowań administracyjnych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 184 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.