Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 166/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 81 ust. 12, art. 84 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: par. 1 pkt 1 lit. f
journal: Dz.U. 2012 poz 1468
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.
article: art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 14 ust. 1 i 3-4
journal: Dz.U. 2015 poz 1125
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym
article: par. 4 ust. 1, par. 41
journal: Dz.U. 2015 poz 305
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia diagnoście – R.Z. (nr diagnosty [...]), zwanemu dalej skarżącym – uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Transportowy Dozór Techniczny Oddział Terenowy w [...] powiadomił Starostwo Powiatowe w [...] o naruszeniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm., zwanej dalej: P.r.d.) przesyłając zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w związku z przeprowadzeniem przez diagnostę badania technicznego zgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydaniem przez niego zaświadczenia (dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego) niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.

Z powyższego zawiadomienia wynikało, że w dniu [...] marca 2016 r. Inspektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadził badanie okresowe zbiornika zamontowanego w instalacji zasilania pojazdu marki Volkswagen Jetta, nr rej. [...], napełnianego gazem LPG (zbiornik [...], nr fabryczny [...], rok produkcji 2004 r.). W trakcie powyższego badania okresowego inspektorowi przedłożono dowód rejestracyjny, którego analiza wykazała, że pojazd w dniu [...] marca 2015 r. został poddany badaniom przez diagnostę – skarżącego w podstawowej stacji kontroli pojazdów. Badania te zostały zakończone wynikiem pozytywnym, co zostało potwierdzone przez wpisy diagnosty w dowodzie rejestracyjnym, pomimo braku decyzji zezwalającej na eksploatację ww. urządzenia technicznego – decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r. dopuszczająca zbiornik LPG do eksploatacji, która zachowywała ważność do dnia [...] sierpnia 2014 r.

W uzyskanym w toku kontroli zaświadczeniu o przeprowadzonym w dniu [...] marca 2015 r. badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym wpisano nr protokołu oraz decyzji organu nadzoru technicznego [...] oraz datę [...] sierpnia 2005 r., a zatem niezgodnie ze stanem faktycznym.

W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie pamięta zdarzenia z uwagi na upływ czasu, jednak właściciel musiał posiadać ważny protokół wydany przez nadzór techniczny, bowiem inaczej nie przeprowadziłby badania technicznego. W.I. (właściciel pojazdu) zeznał, że stawił się w stacji diagnostycznej, w której pracował skarżący, a po badaniach udał się do innej stacji diagnostycznej, gdzie został poinformowany, że zbiornik LPG utracił ważność. Nigdy nie wymieniał zbiornika i znajduje się on w pojeździe od dnia jego zakupu.

Ponadto z notatki służbowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika, że Transportowy Dozór Techniczny nie wystawiał nigdy protokołu [...] z datą [...] sierpnia 2005 r. dla producenta zbiornika LPG [...].

Decyzją z [...] września 2016 r., nr [...], Starosta Powiatowy w [...] cofnął skarżącemu R.Z. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 89 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej: K.p.a.), a także art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. i art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego organ naruszył zasadę proporcjonalności i nie wykazał, że do uchybień przy wykonywaniu badań technicznych w ogóle doszło.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., wskazaną we wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że z akt sprawy wynika bezspornie, że w dniu przeprowadzenia okresowego badania technicznego przedmiotowego pojazdu, pojazd ten nie posiadał ważnego dokumentu poświadczającego sprawność zbiornika LPG, pomimo tego wynik badania był pozytywny i pojazd został dopuszczony do ruchu. Organ przytoczył treść art. 81 ust. 12 i art. 84 ust. 3 P.r.d. Zdaniem organu skarżący jako profesjonalny diagnosta powinien zachować najwyższą możliwą staranność przy wykonywaniu badań technicznych. Stwierdzenie określonych w art. 84 ust. 3 uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji, nie jest istotna wina, bowiem wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Tym samym organ pierwszej instancji był zobligowany do cofnięcia skarżącemu uprawnień.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie obu decyzji i umorzenie postępowania, przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przeprowadzenie dowodu z dokumentów w aktach sprawy prowadzonej przez Komendę Powiatową Policji w [...], a także zasądzenie kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie:

– art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do całościowego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do zebrania całego materiału dowodowego, w tym do przeprowadzenia dowodu z akt postępowania przygotowawczego [...] prowadzonego przez KPP w [...], a także poprzez nierozstrzygnięcie powstałych w trakcie postępowania wątpliwości na korzyść skarżącego,

– art. 7 i art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę, iż na podstawie całokształtu zebranego materiału można ustalić, że R.Z. dopuścił do ruchu pojazd z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu pomimo braku ważnych dokumentów potwierdzających sprawność urządzenia technicznego, gdy w ocenie skarżącego zebrany materiał nie pozwala na takie ustalenie z uwagi na okoliczność, iż dopuszczenie do ruchu ww. pojazdu nastąpiło po okazaniu protokołu badania odbiorczego zbiornika, z którego wynikała ważność wydanej decyzji do [...].08.2015 r.,

– art. 10 w zw. z art. 89 § 1 K.p.a. i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 1994 r. Nr 122 poz. 593, ze zm.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy celem przeprowadzenia konfrontacji stron i świadków, wobec sprzeczności zeznań strony i świadka Włodzimierza Iwaniuka, a tym samym niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,

– art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonał badania techniczne pojazdu bez ważnej dokumentacji potwierdzającej sprawność urządzenia technicznego, podczas gdy, przed przystąpieniem do badań diagnosta sprawdził protokół, z którego wynikało, że data ważności badania zbiornika LPG wypadała dopiero w sierpniu 2015, sugerując się datą ważności całego protokołu. W ocenie skarżącego SKO niezasadnie przyjęło za organem I instancji, że doszło do dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym ze względu na brak stosownej dokumentacji potwierdzającej sprawność urządzenia technicznego, podczas gdy diagnoście został okazany przez właściciela pojazdu protokół wskazujący na datę wygaśnięcia decyzji - sierpień 2015 r.,

– art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy decyzja organu I instancji w sposób ewidentny została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,

– konstytucyjnej zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisie, który narusza zasadę proporcjonalności, bowiem ochrona interesu publicznego powoduje nadmierny uszczerbek dla interesu prywatnego. Zdaniem skarżącego, przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie uwzględnia w żadnej mierze stopnia naruszenia przepisów, przewidując daleko idące sankcje niezależnie od wagi zawinienia.

W uzasadnieniu rozszerzono argumentację w szczególności w odniesieniu do rzetelności postępowania dowodowego, nadto art. 84 ust. 3 P.r.d. winien być stosowany ściśle i naruszenia winny być ustalone w toku kontroli. W niniejszej sprawie, w ocenie pełnomocnika skarżącego, ustalenia są oparte nie na dowodach, lecz przypuszczeniu i próbie dopasowania do tego przepisów. Podkreślono, że nie jest możliwe, by skarżący po okazaniu stosownych dokumentów dokonał wpisu innej treści niż ta, która z nich wynika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. strona wniosła o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o treści tożsamej z pkt. 1 postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 19.05.2016 r. o sygn.. III SA/Po 1167/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ I instancji pozyskał wiedzę o niezgodnych ze stanem faktycznym wpisach do dowodu rejestracyjnego z informacji udzielonej mu na piśmie przez Oddział Terenowy Transportowego Dozoru Technicznego.

Organy obu instancji orzekały w sprawie na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie

z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy).

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie w przypadku pojazdu poddanego badaniu technicznemu skarżący nie dochował określonych przepisami procedur tj. nie skontrolował wymienionej w przepisach dokumentacji przed dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego.

Stosownie do brzmienia z art. 81 ust. 12 p.o.r.d., badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

Zgodnie zaś z § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1468), dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych:

1) urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego:

f) zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach.

Jednocześnie w myśl zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych zalicza się:

3) zbiorniki zamontowane w instalacjach zasilania pojazdów i statków żeglugi śródlądowej, napełniane: a) skroplonym gazem węglowodorowym LPG stanowiącym mieszaninę węglowodorów, zwane dalej "zbiornikami LPG".

Jak zarazem stanowi art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1125 z późn. zm.)., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym pełnym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wykonuje okresowe i doraźne badania techniczne. Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. (art. 14 ust. 1). W technicznie uzasadnionych przypadkach część badań urządzenia technicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2 - 4, może być przeprowadzona u wytwarzającego urządzenie. Wyniki tych badań oraz stan techniczny urządzenia określa się w protokole badania; wyniki te mogą być uwzględniane przy badaniu urządzenia u eksploatującego, poprzedzającym wydanie decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia. Na podstawie pozytywnych wyników badań I wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2, organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia, w której ustala formę dozoru technicznego, jaką będzie objęte to urządzenie. ( ust. 3-4)

Zgodnie natomiast z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), zatytułowanym "Formy dozoru technicznego i terminy badań specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych", "Zbiorniki LPG zamontowane na stałe w pojazdach samochodowych" (Ip. 13), objęte są formą dozoru określaną jako: pełna (bez prowadzenia ewidencji), a termin badania zbiornika LPG wyznaczono co 10 lat.

Z powyższego wynika zatem niezbicie, że zbiornik LPG zamontowany w przedmiotowym samochodzie jest urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu. Do tego zbiornika LPG organ dozoru technicznego wydał stosowną decyzję.

Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ. W myśl natomiast § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 305, ze zm.) stanowi, że "Pojazd przystosowany do zasilania gazem powinien odpowiadać warunkom określonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia", gdzie brzmienie § 4 ust. 1: "Zbiorniki powinny spełniać wymagania określone w warunkach technicznych dozoru technicznego. Zbiorniki powinny być zbadane i dopuszczone do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny"., wyraźnie wskazuje, że to nie diagnosta określa, jaki jest stan techniczny zbiornika LPG, lecz Transportowy Dozór Techniczny.

Przeprowadzając badanie techniczne samochodu diagnosta dokonał natomiast wpisu nie opierając się na wymaganej dokumentacji.

Co prawda przepis art. 83 ust. 6 ustawy (przewidujący, że starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów), do którego odsyła zacytowany wyżej art. 84 ust. 3, został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. (art. 22 pkt 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808 ze zm.), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy, co budziło wątpliwości w orzecznictwie. Rozstrzygnęła je uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie II GPS 2/11 (ONSAiWSA 2012/3/37), w której Sąd stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

W uzasadnieniu uchwały NSA, dokonując analizy użytego w art. 84 ust. 3 ustawy zwrotu "w wyniku przeprowadzonej kontroli", podniósł, że "określenie to odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a wynik przeprowadzonej kontroli jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji". Jednocześnie NSA wskazał, iż "nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co do zasady bowiem wszczęcie postępowania z urzędu następuje również wówczas, gdy z żądaniem wystąpi podmiot na prawach strony (182 K.p.a.), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią". NSA wyjaśnił, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałby, iż przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadzi do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji.

Tezę zawartą w tej uchwale jak i argumentację przywołaną na jej poparcie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Innym słowy rzecz ujmując stwierdzić należy, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł, do których niewątpliwie należy wyrok skazujący diagnostę za poświadczenie nieprawdy co do przeprowadzonego badania technicznego pojazdu, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie.

Podkreślenia także wymaga, że z konstrukcji art. 84 ust. 3 P.r.d., a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa" wynika, że organ ma taki obowiązek, gdy stwierdzi uchybienia wskazane w przywołanej regulacji. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od stopniowalnej winy, skoro jest to sankcja administracyjna oraz motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 lub 2 P.r.d., a także od odpowiedzialności karnej. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty, ten jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Zostały one uregulowane przede wszystkim w P.r.d., ale też w przepisach wykonawczych (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 698/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 366/17).

Odwołać się również należy do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2988/15, w którym wyjaśniono, że przepis ten spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie.

Podkreślić należy, że w przypadku skarżącego wyczerpana została nie tylko przesłanka cofnięcia uprawnień diagnosty określona w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. polegająca na wydaniu zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym - niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, ale również przesłanka wskazana w art. 84 ust. 3 pkt 1 P.r.d., tj. przeprowadzenie przez diagnostę nadania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania poprzez brak upewnienia się co do ważności dokumentu wystawionego przez dozór techniczny (art. 81 ust. 12 P.r.d.). Przeprowadzenie badania technicznego pojazdu wyposażonego w instalację LPG jest uzależnione od jednoczesnego przedłożenia dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, stwierdzający sprawność tej instalacji. W tym miejscu wymaga również podkreślenia, że z brzmienia art. 81 ust. 12 P.r.d. wynika wprost, że badanie dokumentacji dotyczącej instalacji LPG nie ma i nie może mieć charakteru czynności formalnej. Wręcz przeciwnie, skoro z zgodnie z powołanym przepisem badanie techniczne pojazdu nie może się odbyć bez przedstawienia dokumentacji dozoru technicznego, to kierując się regułami wykładni prawniczej (a maiore ad minus - z większego na mniejsze) stwierdzić również należy, że diagnosta zobowiązany jest tę dokumentację zweryfikować. W przeciwnym bowiem razie nie mógłby zrealizować badania technicznego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stąd też obowiązek ten nie może podlegać wątpliwości.

Jak wynika z akt sprawy – w szczególności zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym – skarżący wprowadził nieprawidłowe nr i daty protokołu i decyzji organu dozoru technicznego, tj. nr protokołu oraz decyzji organu nadzoru technicznego [...] oraz datę [...] sierpnia 2005 r., a zatem niezgodnie ze stanem faktycznym. Tym samym spełnione zostały przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt

Celem art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Praca diagnosty powinna mieć na celu gwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym Trudno w tej sytuacji mówić o tym, że ww. przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostają w sprzeczności z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należy również zauważyć, że omawiane przepisy korzystają z domniemania zgodności z ustawą zasadniczą, gdyż Trybunał Konstytucyjny nie orzekał o ich niezgodności z Konstytucją RP. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach przykładowo: z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2040/11, z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1460/12, z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 928/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma charakter decyzji związanej co oznacza, że właściwy organ (starosta) ma obowiązek cofnąć opisanego rodzaju uprawnienia w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy. To oznacza również, że podjęcie opisanego rodzaju orzeczenia przez starostę nie jest uzależnione od winy diagnosty (jej stopnia) w zaistnieniu okoliczności stanowiących normatywną podstawę cofnięcia uprawnień jak również motywów, którym kierował się diagnosta.

Sąd nie uznał również zasadności pozostałych zarzutów odnoszących się do naruszeń przepisów K.p.a. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę decyzje zostały wydane prawidłowo, w oparciu o właściwie zastosowane przepisy prawa.

Nadto Sąd zauważa, że brak jest podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. Tutejszy Sąd zadał bowiem pytanie prawne do TK postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. – sygn. III SA/Po 1167/15 dotyczące oceny konstytucyjności art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. P 16/16 umorzył postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia TK wskazał m. in. w pkt 4, że art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi być stosowany w sposób ścisły, po wnikliwym zbadaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi