Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 82/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej parterowego obiektu budowlanego z tarasem, trwale związanego z gruntem, o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz suchego ustępu parterowego o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanego z gruntem, położonych na nieruchomości nr [...] w miejscowości R., gmina K., będących własnością A. A.. Wszczęcie postępowania było skutkiem ujawnienia w trakcie oględzin przeprowadzonych na nieruchomości w dniu 29 kwietnia 2010 r., że znajdujące się tam obiekty budowlane obecna właścicielka nabyła w 2001 r. wraz z działką nr [...]. Organ ustalił, że wskazane obiekty zostały wybudowane w 1997 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę przez M. i J. J. - poprzednich właścicieli nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r., nr [...] nałożono na A. A. obowiązek przedłożenia w terminie 90 dni od dnia otrzymania postanowienia następujących dokumentów:

1. zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia (wymienionego w pkt 1), o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedłożyć:

a. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany, potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności,

b. projekt budowlany podlega obowiązkowi sprawdzenia, pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego,

c. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia 2 listopada 2010 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działając na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowych obiektów, albowiem zobowiązana nie wywiązała się z nałożonych obowiązków.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. A. wyjaśniając, że dokonując zakupu nieruchomości gruntowej nie miała świadomości nielegalności znajdującej się na niej zabudowy. Wskazała ponadto, że gmina K. przystąpiła do zmiany Studium uwarunkowań obejmujących również teren przedmiotowej nieruchomości w kierunku przekształcenia jej funkcji na rekreacyjną.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 grudnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że działka nr [...] została sprzedana A. A. przez M. K. w dniu 13 lipca 2001 r. W umowie wskazano, że drewniany domek letniskowy został zbudowany w 1998 r. Z pisma małżonków J. – poprzednich właścicieli przedmiotowej nieruchomości wynika, że wskazane obiekty budowlane zostały wybudowane w 1997 r. bez pozwolenia na budowę. Wskazane ustalenia pozwoliły organowi przesądzić, że do sprawy zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Budowa opisanych obiektów budowlanych wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekty nietrwale związane z gruntem w myśl art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane są tymczasowymi obiektami budowlanymi, których budowę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ustawy. Organ odwoławczy wykluczył możliwość zastosowania wyjątku z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, albowiem przedmiotowe obiekty nie są przewidziane do rozbiórki albo przeniesienia w inne miejsce. Naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlane nakładało na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 48 tej ustawy. Procedura ta polega na tym, że inwestor na żądanie organu przedstawia mu wymagane dokumenty, a następnie organ na ich podstawie w trybie przepisów art. 49 ustawy Prawo budowlane dokonuje oceny zgodności samowolnej budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym, a także czy wybudowany obiekt nie narusza innych przepisów, w szczególności techniczno - budowlanych. O ile obiekt spełnia powyższe warunki, to organ nadzoru budowlanego w dalszej kolejności nakłada na inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, a po jej uiszczeniu wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Inwestor nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Na każdym etapie postępowania legalizacyjnego inwestor może zrezygnować ze swojego uprawnienia. Przejawem tej rezygnacji może być albo nie złożenie przez inwestora żądanych przez organ dokumentów, bądź na dalszym etapie tego postępowania nie uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Niespełnienie tych warunków (niezależnie od ich przyczyn) skutkuje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części (art. 48 ust.4, art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane).

W konsekwencji organ odwoławczy uznał podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie za prawnie uzasadnione.

W toku postępowania odwoławczego organ zwrócił się do Urzędu Gminy K. o udzielenie informacji, czy w zasobach archiwalnych urzędu znajdują się dokumenty, które wskazywałyby na przeprowadzenie przez małżonków J. legalnej zabudowy na działce nr [...]. W odpowiedzi poinformowano, iż w Urzędzie nie ma żadnych dokumentów archiwalno - budowlanych dotyczących budowy spornych obiektów. Ponadto organ drugiej instancji dokonał w toku postępowania odwoławczego przesłuchania w charakterze świadka M. J., która oświadczyła, że wraz J. J. w 1996 r. byli właścicielami działki nr [...] oraz inwestorami opisanych obiektów, których nie wykończyli. Świadek nie pamiętała daty ich budowy, jak również oświadczyła, że nie posiada żadnej dokumentacji, bowiem inwestycję realizowano na "własną rękę". Organ odwoławczy ocenił w związku z tymi ustaleniami, że inwestorzy oraz ówcześni właściciele nie zgłosili budowy opisanych obiektów ani nie wystąpili z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na ich budowę (żadna dokumentacja nie została zatwierdzona i przyjęta w stosownym trybie przez ówcześnie właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej). J. J. nie składał zeznań, swoją nieobecność usprawiedliwił pobytem poza granicami kraju. Organ ustalił również, że dla przedmiotowej nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady gminy K. z dnia 16 stycznia 2007 r. Zgodnie z wyrysem z planu działka nr [...] oznaczona jest symbolem 89.R/ZL - tereny rolnicze i lasy. Funkcje dopuszczalne dla tego terenu to zalesienia terenów rolniczych, lokalizacja urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych służących istniejącej zabudowie zagrodowej oraz prowadzeniu gospodarki rolnej i leśnej.

Odnosząc się do argumentów odwołania oraz jego uzupełnienia pismem z dnia 28 listopada 2011 r. organ odwoławczy wskazał, że fakt pobierania przez Urząd Gminy w K. podatku od nieruchomości nie jest równoznaczny z legalizacją obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, a fakt przystąpienia przez Urząd Gminy w K. do sporządzenia zmian w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w trybie przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane, skoro strona nie przedłożyła żadnego z wymaganych dokumentów wskazanych w sentencji postanowienia nr [...] z dnia 12 lipca 2010 r.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. A. Z treści skargi wynika, że domaga się uchylenia tej decyzji. Ponownie przytacza okoliczności związane z zakupem działki wraz z przedmiotowymi zabudowaniami w 2001 r. od M. K.. Z aktu notarialnego umowy sprzedaży wynika, że budynki położone na działce wybudowane zostały w latach 1996 – 1998 przez poprzednich właścicieli M. i J. J.. W takcie wielokrotnych wizyt urzędników gminy na nieruchomości związanych z ustalaniem podatku nigdy nie poruszono kwestii legalności zabudowań istniejących na działce skarżącej. Skarżąca wskazuje na istnienie przesłanki co do tego, że działka zostanie w przygotowywanym Studium, a potem planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona pod funkcję rekreacyjną. Wówczas będzie mogła zalegalizować istniejące obiekty budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie jest przy tym związany, w granicach sprawy, zarzutami i wnioskami skargi, stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Kontrolując w świetle opisanych kryteriów zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa, a tym samym skarga A. A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie z dnia 12 lipca 2010 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stan faktyczny ustalony został przez organ drugiej instancji prawidłowo. Podlega aprobacie Sądu uzupełnienie materiału zebranego w sprawie o dowody przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym, w sposób określony w art. 136 kpa. Świadczy to o wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady oficjalności, a więc z zachowaniem przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Przeprowadzona na tej podstawie ocena zebranego materiału dowodowego nie jest dowolna, odpowiada normie wynikającej z art. 80 kpa, pozwalając na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego.

Istotny dla rozstrzygnięcia stan faktyczny pozostaje w zasadzie niesporny. Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] położonej w R., gmina K., zabudowanej opisanymi obiektami wybudowanymi w roku 1997 bez pozwolenia na budowę, przez poprzednich właścicieli – małżonków J.. Strona skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, jak również ich opisu ustalonego na podstawie protokołu kontroli wybudowanych obiektów (vide: protokół z dnia 29 kwietnia 2010 r. k-8 akt administracyjnych I instancji). Prawidłowo ustalona data budowy uzasadnia, jak trafnie ocenił organ drugiej instancji, zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Nie budzi również wątpliwości okoliczność, że obowiązki określone opisanym postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r. nie zostały przez skarżącą wykonane, ani w terminie zakreślonym przez organ pierwszej instancji, jak i do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega także wątpliwości, że aktualna właścicielka działki nr [...] nabyła nieruchomość gruntową wraz z przedmiotowymi obiektami, w tym jednym opisanym jako "trwale związany z gruntem", charakter obiektów służących rekreacji indywidualnej pozostaje także niesporny.

W konsekwencji prawidłowych ustaleń organy nadzoru budowlanego słusznie zakwalifikowały budowę opisanych obiektów budowlanych jako wymagającą w chwili budowy pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmował obiektów budowlanych podlegających rozbiórce w niniejszej sprawie. Obiekty budowlane nietrwale związane z gruntem w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym zarówno w chwili samowoli ja i obecnie), mogą być tymczasowymi obiektami budowlanymi, których budowę można było rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28. Wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego (w brzmieniu z daty budowy, obecnie art. 29 pkt 12)) wprowadzał wyjątek od powyższej zasady stanowiąc, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, lecz nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż obiekt usytuowane na działce nr 211 wymogów tych nie spełnia. Również ten obiekt budowlany, który pełni funkcję rekreacyjną i jak wynika z ustaleń organu pierwszej instancji oraz opisu zawartego w protokole kontroli (wcześniej w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości – działki nr 211) jest trwale związany z gruntem, wymagał pozwolenia na budowę, ponieważ z uwagi w szczególności na swą wielkość (por. wymiary w załączniku do protokołu kontroli k. 6 akt administracyjnych I instancji) i funkcję nie mieści się w katalogu zwolnień od obowiązku jego uzyskania (por. art. 29 ust. 1 pkt 6 w brzmieniu obowiązującym w chwili budowy, obecnie art. 29 ust. 1 pkt 2).

Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji przewiduje w ustępie 1, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, zasadą w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest legalizacja, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, przy czym dowodzenie okoliczności wymienionych w art. 48 ust. 2 obciąża zobowiązanego.

Prawidłowo zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego, po ustaleniu, że wybudowanie opisanych obiektów wymagało pozwolenia na budowę, którego ówcześni inwestorzy nie posiadali, wszczął procedurę legalizacyjną, zobowiązując właścicielkę samowolnie wybudowanych obiektów postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r. do przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W szczególności należało wykazać zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; z uwagi na obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek ten polega na złożeniu zaświadczenia wójta gminy o zgodności budowy z tym planem.

Mimo upływu wyznaczonego przez organ pierwszej instancji odpowiednio długiego okresu spełnienie nałożonych obowiązków, skarżąca nie przedstawiła żadnego z wymaganych dokumentów. Przy tym jak wynika z prawidłowych ustaleń organu odwoławczego, sprzeczność niniejszej budowy z treścią obowiązującego na terenie obejmującym działkę nr [...] planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16 stycznia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 21 lutego 2007 r., nr 46, poz. 672) jest oczywista i znana stronie. Skarżąca powołuje się natomiast na zdarzenie przyszłe i niepewne, jakim może być zmiana studium kierunków i zagospodarowania przestrzennego gminy K. i w jego następstwie zmiana planu, polegająca na dopuszczeniu na przedmiotowym terenie zabudowy rekreacyjnej. Nie są to jednak okoliczności, które organ nadzoru budowlanego bierze pod uwagę prowadząc postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego, nakazującego stosowanie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennych obowiązujących w chwili orzekania.

Opisane okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania nakazu rozbiórki obiektów znajdujących się na działce, stosownie do treści art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

Zarzuty skargi, a właściwie argumenty mające wykazać brak winy skarżącej w dokonaniu samowoli nie mają istotnego znaczenia prawnego.

Skarżąca nie kwestionuje w istocie faktu braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, wskazuje za to na okoliczności polegające na wybudowaniu obiektów przez poprzednich właścicieli oraz o odprowadzaniu podatku od nieruchomości na rzecz gminy K., które mają zwolnić ją z orzeczonego nakazu. Jednakże wbrew oczekiwaniom strony, nakaz płatniczy wymierzający podatek od nieruchomości, w tym od obiektów rekreacyjnych, nie zastępuje pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie wymiaru tego podatku jest innym postępowaniem administracyjnym, toczącym się na podstawie innych przepisów materialnych, niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, dla którego właściwe były normy ustawy Prawo budowlane. Legalizacja samowoli budowlanej na podstawie przepisów Prawa budowlanego również nie uzależnia swej skuteczności od uiszczania należności publicznoprawnej, jaką jest podatek od obiektów budowlanych służących rekreacji.

Rozważając następnie kwestię adresata zaskarżonej decyzji odwołać się trzeba do treści art. 52 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Skarżąca nie była inwestorem spornych obiektów, natomiast jest ich aktualnym właścicielem, będąc właścicielem działki gruntu, na której są usytuowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organy administracji publicznej nie mają dowolności w wyborze podmiotu zobowiązanego do wykonania nakazu rozbiórki. Nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. Kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 158/07, Baza orzeczeń LEX nr 468723). Zatem nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeśli w chwili orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonania nakazu. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że inwestorami samowoli budowlanej byli M. i J. małżonkowie J. Jednakże w związku ze sprzedażą działki nr [...] w R. utracili oni tytuł prawny tak do nieruchomości gruntowej jak i do obiektów budowlanych na niej usytuowanych. Tym samym obowiązek dokonania rozbiórki przedmiotowych obiektów przeszedł na ich obecną właścicielkę A. A.

W rezultacie powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając to na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić.