Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1109/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Wójt Gminy D. C., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej S. ." w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. o udostępnienie numeru PESEL i adresu zamieszkania synów zmarłej W. K. (dłużniczki skarżącej) – w tym m.in. K. K., odmówił udostępnienia z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców danych jednostkowych dotyczących K. K.. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że w treści wniosku skarżąca wskazała, że zamierza wystąpić do sądu z zapytaniem czy ww. K. K. odrzucił spadek po zmarłej matce W. K.. W związku z tym, organ dnia [...] czerwca 2022 r. wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu danych K. K. oraz załączenie dokumentów potwierdzających ten interes. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik skarżącej wykazał – jak zaznaczył organ - wyłącznie istnienie wierzytelności wobec zmarłej matki K. K.. Wobec tego Wójt ponownie wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do wskazania interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych oraz przesłanie dokumentów potwierdzających ten interes. Wezwanie to pełnomocnik skarżącej odebrał dnia [...] czerwca 2022 r. i w terminie wskazanym w wezwaniu nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych. Następnie powołując się na treść art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm., dalej "ustawa o ewidencji ludności" lub "uel") organ wskazał, że dane z rejestru PESEL mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny, przy czym – jak podkreślił – wnioskodawca winien udowodnić to w sposób sprawdzalny. Wójt zaznaczył, że samo wskazanie zamiaru dokonania czynności do której jest uprawniony wnioskodawca, przytoczenie przepisów prawnych, na podstawie których ma się zamiar wytoczenia powództwa, czy też deklarowanie zainicjowania w przyszłości postępowania sądowego, zwłaszcza w okolicznościach gdy na gruncie materialnoprawnym nie występuje relacja łącząca wnioskującego z osobą, której żądanie ujawnienia danych z rejestru PESEL dotyczy - nie może zostać uznane za wykazanie interesu prawnego. Wyjaśnił jednocześnie, że interes prawny w uzyskaniu danych ma wnioskodawca, który już wytoczył powództwo przed sądem powszechnym, a sąd ten zobowiązał powoda do podania aktualnego adresu zamieszkania pozwanego i od spełnienia tego wymogu zależy dalsze postępowanie cywilne.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów procesowych poprzez uznanie, że wnioskodawca nie uzasadnił i nie wykazał należycie swojego interesu prawnego, jak i faktycznego w celu uzyskania wnioskowanych danych z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców, a także naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 46 ust. 2 pkt 1 uel poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania wskazała na okoliczności sprawy, tłumacząc m.in. że W. K., matka K. K., była dłużniczką skarżącej od 2004 r.; że wydany został wobec niej przez Sąd Rejonowy w B. nakaz zapłaty na kwotę [...]zł (sygn. akt [...]) opatrzony następnie klauzulą wykonalności oraz że Spółdzielni do dnia dzisiejszego nie udało się skutecznie wyegzekwować całej należności objętej ww. tytułem wykonawczym. Podkreśliła przy tym, że ostatnia czynność komornika sądowego w stosunku do W. K. miała miejsce w postanowieniu z dnia [...] maja 2021 r. umarzającym egzekucję z mocy prawa z uwagi na ustalenie, że dłużniczka zmarła przed wszczęciem postępowania. W związku z tym, że skarżąca nadal zamierza jednak odzyskać swoje należności objęte ww. tytułem wykonawczym, potrzebne jej są – jak wskazała – informacje dotyczące danych osobowych synów zmarłej W. K., po uzyskaniu których Spółdzielnia jako wierzyciel masy spadkowej zamierza wystąpić o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej lub ewentualnie ustalić czy postępowanie takie miało miejsce oraz czy spadkobiercy przyjęli czy odrzucili spadek. Skarżąca podkreśliła, że celem wykazania interesu prawnego w sprawie przedłożyła organowi stosowną dokumentację finansową. Wskazała m.in. na przedłożony do akt sprawy odpis nakazu zapłaty wraz z klauzulą wykonalności, wniosek o wszczęcie egzekucji, postanowienie komornicze o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z urzędu, pismo do wierzyciela ze zwrotem tytułu wykonawczego. Skarżąca podniosła także, że wystąpiła do organu z wnioskiem o odpisy aktów stanu cywilnego (m.in. skrócony odpis aktu zgonu W. K., skrócony odpis aktu urodzenia jej synów) w celu złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej W. K.. Podkreśliła jednocześnie, że stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, kierując do sądu pozew lub wniosek należy wskazać adres strony (art. 126 § 2 pkt 1 kpc), a także że potrzeba dochodzenia swoich praw przed sądem oraz wykonywania orzeczeń, stanowi wystarczające wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu danych dotyczących pozwanego lub dłużnika. Stanowisko organu – w zakresie stwierdzenia, że warunkiem wykazania interesu prawnego jest uprzednie złożenie wniosku do sądu lub uzyskanie wezwania przez sąd do wskazania danych adresowych – uznała za absurdalne, podnosząc, że takie podejście wymagałoby dwukrotnego występowania do sądu, za pierwszym razem tylko w celu uzyskania dowodu wystąpienia do sądu, a za drugim razem składając kompletne pismo zawierające wymagane dane. Podkreśliła także, że w przypadku składania pism przez profesjonalnych pełnomocników sądy od razu zwracają pismo obarczone brakiem formalnym bez uprzedniego wzywania do jego uzupełnienia. Skarżąca wyraziła przekonanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje na interes prawny i faktyczny w uzyskaniu dostępu do wnioskowanych danych.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na treść art. 46 ust. 2 uel koniecznym w sprawie było ustalenie pojęcia interesu prawnego, który w jego ocenie winien być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych i połączony z ewentualnym przepisem prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Wnioskodawca winien zatem przynajmniej uprawdopodobnić, że żądane dane są mu niezbędne dla realizacji jego praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W związku z powyższym Wojewoda wskazał, że żądanie przez skarżącą informacji dotyczących danych potencjalnych spadkobierców po zmarłej dłużniczce skarżącej w związku z potrzebą złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej, wcale nie oznacza, że ma ona interes prawny w żądaniu udostępnienia tych danych, gdyż w pierwszej kolejności winni zostać ustaleni spadkobiercy po dłużniku, a właściwy do tego jest sąd powszechny, nie zaś organ meldunkowy. Zaznaczył również, że jak wynika z obowiązujących przepisów, żądane przez skarżącą dane osobowe nie są niezbędne do złożenia wniosku do sądu powszechnego na podstawie art. 1025 Kodeksu cywilnego. Ponadto Wojewoda wskazał, że nie można przyjąć, że Spółdzielnia ma roszczenie o zapłatę wobec dzieci zmarłej dłużniczki, gdyż sam fakt należenia do grupy najbliższych krewnych zmarłej nie oznacza automatycznie, że jest się jej faktycznym spadkobiercą. Zebrany w sprawie materiał dowodowy zdaniem organu II instancji nie pozwala zatem jednoznacznie ustalić, że osoba której danych domaga się skarżąca jest zobowiązana względem skarżącej. Sam fakt istnienia wierzytelności, która może być realizowana poprzez ustalenie na kogo przeszły obowiązki majątkowe dłużnika, nie stanowi bowiem podstawy do wyprowadzenia na gruncie materialnoprawnym przesłanek udostępnienia wnioskowanych danych. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że osoby których danych się domagała (w tym K. K.) są spadkobiercami zmarłej dłużniczki, a ponadto – jak podkreślił organ - postępowanie w sprawie nabycia spadku jest elementem służącym realizacji interesu wierzyciela, dla uruchomienia którego wierzyciel nie musi przestawiać danych spadkobierców.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia obydwu wydanych w sprawie rozstrzygnięć i podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 7a oraz art. 81a § 1 kpa), a także przepisu art. 46 ust. 2 pkt 1 uel. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła argumentację w istocie tożsamą z tą wniesioną na gruncie odwołania

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "ppsa") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podlegająca kontroli zaskarżona decyzja Wojewody [...] wydana została w przedmiocie odmowy udostępnienia z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców, wnioskowanych przez skarżącą S. ." w B., danych jednostkowych dotyczących K. K. (numeru PESEL, adresu zamieszkania), będącego synem zmarłej dłużniczki skarżącej.

Podstawę materialnoprawną wskazanej decyzji stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy, dane z rejestru PESEL i rejestrów mieszkańców w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań, udostępnia się wymienionym w tym przepisie podmiotom. W myśl zaś ust. 2 pkt 1 dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione: osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 2 uel udostępnia się dane na ich wniosek (art. 47 ust. 1 uel). Organ rozpatrujący wniosek, o którym mowa w ust. 1, odmawia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia danych jednostkowych, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w art. 46 uel (art. 47 ust. 3 uel).

Spór w sprawie sprowadza się natomiast do kwalifikacji czy skarżąca, wnioskując o udostępnienie danych jednostkowych K. K. wykazała w toku postępowania administracyjnego interes prawny w uzyskaniu tych danych. W związku z tym, iż posiadanie i wykazanie interesu prawnego stanowi, w świetle art. 46 ust. 2 pkt 1 uel, niezbędny warunek możliwości udostępnienia danych z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców, zatem rozstrzygnięcie powyższej spornej kwestii, determinuje ocenę legalności wydanych w sprawie decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca konsekwentnie podnosiła w sprawie, że na posiadany przez nią interes prawny w uzyskaniu adresu zamieszkania i nr PESEL K. K., jednoznacznie wskazują, po pierwsze udzielone przez skarżącą w toku postępowania informacje i wyjaśnienia oraz przedłożone dokumenty (m.in. z postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko W. K.) z których wynika, że zmarła W. K. była dłużniczką Spółdzielni i, że długu tego nie udało się Spółdzielni w całości wyegzekwować, a po drugie związany z tym istniejącym długiem zamiar Spółdzielni wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej W. K. (ewentualnie ustalanie czy postępowanie takie miało miejsce i czy spadkobiercy przyjęli lub odrzucili spadek), do czego niezbędne ma być – w jej ocenie - uzyskaniu wnioskowanych danych K. K., jako potencjalnego spadkobiercy zmarłej W. K., a co w konsekwencji umożliwić ma skarżącej odzyskania przysługującej jej wierzytelności. Wskazanych wyjaśnień skarżącej i przedłożonych przez nią dokumentów, orzekające organy nie uznały za wystarczające dla przyjęcia, że skarżąca ma interes prawny w udostępnieniu wnioskowanych danych, podnosząc przede wszystkim, że sam zamiar zainicjowania postępowania sądowego przed sądem powszechnym, w szczególności w sytuacji gdy skarżącej nie łączy z osobą, której danych dotyczy żądanie udostępnienia, żadna relacja na gruncie materialnoprawnym, nie stanowi o interesie prawnym. Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym uznaje za prawidłowe i w całości podziela, stwierdzając tym samym, że obydwie wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pojęcie interesu prawnego nie zostało w ustawie o ewidencji ludności określone. Zarówno w doktrynie prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się na tle art. 28 kpa, że interes prawny to związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 286/16 (dostępny na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query), iż przy wykładni interesu prawnego żądającego udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności w trybie art. 46 ust. 2 pkt 1 uel, stanowiącego przesłankę materialnoprawną udostępnienia wnioskowanych danych, nie można ograniczyć się do wąskiego ujęcia interesu prawnego i wyznaczyć jego wąskich ram związanych z autorytatywną konkretyzacją normy materialnego prawa administracyjnego poprzez przyznanie (cofnięcie) uprawnienia materialnoprawnego lub obciążenia obowiązkiem materialnoprawnym. Takie wąskie ujęcie interesu prawnego, na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 1 uel, nie wyczerpuje tej wartości prawnej, a wymaga ujęcia szerszego obejmującego możliwość prawną podjęcia obrony prawnej na szeroko pojętej drodze prawa do procesu. Nie oznacza to jednak, że w sposób różny od przyjętego w art. 28 kpa należy ustalić cechy przesądzające o przyznaniu jednostce interesu prawnego. Zarówno w doktrynie prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny powinien być sprawdzalny obiektywnie. Musi być interesem "konkretnym" i "indywidualnym" danego podmiotu i mieć charakter "realny", to jest istnieć aktualnie a nie hipotetycznie. Stąd podkreśla się, iż nie jest udowodnieniem interesu prawnego w uzyskaniu danych potencjalnych spadkobierców dłużnika, przytoczenie przepisów prawnych, na podstawie których strona ma zamiar zainicjowania postępowania sądowego w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po tej osobie. Zamiar zainicjowania postępowania sądowego nie wypełnia istotnych elementarnych wartości na jakich oparty jest interes prawny. Nie jest to bowiem interes prawny konkretny, aktualny, obiektywnie istniejący. Samo deklarowanie zainicjowania w przyszłości postępowania sądowego - zwłaszcza w sytuacji, gdy na gruncie materialnoprawnym nie występuje relacja łącząca wnioskodawcę z osobą, którą obejmuje żądanie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności - przesądza o braku uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych wykazania interesu prawnego Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku nie jest bowiem roszczeniem materialnoprawnym, lecz procesowym (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 895/21; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 286/16; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3263/20 – dostępne jw.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych. Sama deklaracja zainicjowania postępowania przed sądem nie jest bowiem realnym i aktualnym interesem, a wyłącznie hipotetycznym i de facto niemożliwym do sprawdzenia w chwili rozpatrywania wniosku o udostępnienie danych. Przedstawione natomiast przez skarżącą dokumenty i wyjaśnienia nie stanowią o istnieniu więzi materialnoprawnej pomiędzy skarżącą a K. K. (tj. osobą, której dane jednostkowe objęte są żądaniem udostępnienia), gdyż dotyczą one jedynie relacji, która istniała pomiędzy skarżącą a W. K.. Skarżąca wykazała w oparciu o przedstawione dowody istnienie wierzytelności wobec zmarłej matki K. K., a nie wobec K. K.. Natomiast sama okoliczność należenia do grupy najbliższych krewnych zmarłej osoby nie oznacza automatycznie, że jest się spadkobiercą tej osoby, a tym samym zobowiązanym względem wierzyciela osoby zmarłej. Dlatego też w sprawie nie wykazano łączącej skarżącą z K. K. relacji materialnoprawnej, a wniosek o udostępnienie jego danych oparto wyłącznie na założeniu, że K. K. jest potencjalnym spadkobiercą zmarłej matki. Sam fakt istnienia wierzytelności, która może być realizowana poprzez ustalenie, na kogo przeszły obowiązki majątkowe dłużnika, nie stanowi zaś podstawy do wyprowadzenia na gruncie materialnoprawnym przesłanek udostępnienia wnioskowanych danych (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 286/16 – dostępny jw.).

Reasumując stwierdzić należy, że skoro w sprawie nie wykazano istnienia relacji materialnoprawnej pomiędzy skarżącą a K. K., i ograniczono się wyłącznie do zamiaru zainicjowania postępowania sądowego, a zatem do ewentualnie przyszłej relacji procesowej, to tym samym prawidłowe jest stanowisko organów, że w sprawie skarżąca nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu danych z rejestrów ewidencji ludności dotyczących K. K..

Jednocześnie należy podkreślić, że rację ma Wojewoda, iż do ustalenia spadkobierców właściwy jest sąd powszechny i, że uzyskanie wnioskowanych danych nie warunkuje możliwości uruchomienia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po dłużniczce skarżącej. Z treści przepisów art. 1025 § 1 kc oraz art. 669, art. 670 i art. 677 § 1 kpc wynika bowiem, że żądane przez skarżącą dane dotyczące syna dłużniczki nie są niezbędne do złożenia przedmiotowego wniosku do sądu powszechnego, a sąd spadku z urzędu bada, kto jest spadkobiercą danej osoby i jest związany wnioskiem tylko co do określenia osoby spadkodawcy. Należy wyjaśnić, że postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku toczy się w trybie nieprocesowym (art. 669 i art. 670-679 kpc), który charakteryzuje się istotnie mniejszą kontradyktoryjnością niż tryb procesu. W razie gdy krąg uczestników nie jest w pełni ustalony, to sąd z urzędu wzywa zainteresowanych do udziału w sprawie. Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku powinien spełniać wymagania stawiane w art. 511 kpc, natomiast przepisy o pozwie (art. 187 w zw. z art. 126 § 1 i 2 kpc) należy stosować odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki postępowania zmierzającego do ustalenia spadkobierców oraz udziałów w jakich nabycie spadku nastąpiło. Stąd brak posiadania wnioskowanych danych nie będzie stanowił przeszkody do samego zainicjowania postępowania o stwierdzenie nabycia spadku (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 958/17 – dostępny jw.).

Na marginesie należy wskazać, odnosząc się do argumentacji skargi, że określony w art. 126 § 2 pkt 2 kpc wymóg podanie w pierwszym piśmie procesowym numeru PESEL lub numeru NIP dotyczy jedynie powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku. Podkreślić należy także, że prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego w tym sensie, iż nie wyłącza stawiania jakichkolwiek barier procesowych w postaci formalności prawnych, gdyż ze swej natury wiąże się z istnieniem pewnych, niekiedy uciążliwych ograniczeń. Niewskazanie adresu w złożonym pozwie, który to wymóg wynika z art. 187 § 1 w zw. z art. 126 § 2 pkt 1 kpc, stanowi brak usuwalny, a jego nieoznaczenie – mimo wezwania i upływu terminu – skutkuje zwrotem pozwu (wezwanie do usunięcia barków nie dotyczy profesjonalnego pełnomocnika), który nie udaremnia ponownego wniesienia pozwu wolnego od braków (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2023 r. sygn akt II OSK 20/21). Ponadto jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3370/19 (dostępny jw.) - termin do usunięcia braków formalnych jest terminem procesowym, który w razie jego uchybienia z przyczyn niezależnych od powoda, np. łączących się z okresem oczekiwania na uzyskanie danych ze zbiorów meldunkowych, podlega przywróceniu na jego wniosek stosownie do art. 168 § 1 kpc. Z tego względu interes prawny w uzyskaniu tych danych aktualizuje się i urzeczywistnia w systuacji wystąpienia przed sądem powszechny z "powództwem" przeciwko dłużnikowi, a w istocie powstaje, dopiero po zainicjowaniu postępowania sądowego, i to o ile od dostępu do danych zależy kontynuacja tego postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wobec braku przesłanek uzasadniających uzyskanie wnioskowanych danych, organy zasadnie odmówiły ich udostępnienia, prawidłowo interpretując i stosując w sprawie normę wynikającą z art. 46 ust. 2 pkt 1 uel. Rozpoznając sprawę organy oparły swoje rozważania przede wszystkim na analizie przedłożonego przez skarżącą wniosku wraz z załączoną dokumentacją, prawidłowo go oceniając, zgodnie z art. 80 kpa. Wskazały, przy tym na mające zastosowanie w sprawie przepisy oraz motywy rozstrzygnięcia, które w sposób wyczerpujący uzasadniły. W związku z powyższym zważyć należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi podniesione zarówno w zakresie naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 7a i art. 81a 1 kpa), jak i przepisów prawa materialnego (tj. art. 46 ust. 2 pkt 1 uel).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.