Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1902/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 złotych (dwieście pięćdziesiąt), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, zwanej dalej Prawo budowlane) umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności ogrodzenia pomiędzy dz. nr [...] i nr [...] oraz nr [...] w [...], gminie [...], powiecie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że W.S. pismem z dnia 15 września 2007 r. wniósł o interwencję w sprawie ogrodzenia wykonanego przez M.S. i wskazał, że przedmiotowe ogrodzenie znajduje się na jego nieruchomości.

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 7 maja 2008 r. oraz w dniu 17 grudnia 2008 r. stwierdzono wykonanie wykonanie ogrodzenia z elementów prefabrykowanych - płyt betonowych i słupków punktowo utwierdzonych w gruncie, w rozstawie 2,20 m. Ogrodzenie posiada wysokość 2,10 m i długość ok. 200 m, zostało wykonane z elementów łatwo rozbieralnych, ostatni rząd elementów ażurowy, słupki punktowo utwierdzone. Ogrodzenie znajduje się pomiędzy zabudowanymi działkami nr [...] stanowiącej własność M.S. oraz nr [...] i nr [...] stanowiącej własność W.S.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Art. 30 ust. 1 pkt 3 stanowi natomiast, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.

Organ stwierdził, że wykonane ogrodzenie nie spełnia żadnej z przesłanek przemawiającej za koniecznością uprzedniego dokonania zgłoszenia zamiaru jego wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej, gdyż nie przekracza wysokości 2,20 m, jak również nie zostało wykonane od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych.

Organ wskazał, że na terenie działki nr ew. [...] w [...], gm. [...] istniały obiekty budowlane, z którymi sporne ogrodzenie jest związane, tym samym ogrodzenie to jest urządzeniem technicznym, zapewniającym możliwość użytkowania ww. obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego, ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem technicznym związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (wyrok WSA z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt: IV SA 1840/03).

Organ podkreślił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami będącymi własnością W.S. i działką M.S. Postępowanie dotyczące części ogrodzenia znajdującej się pomiędzy dz. nr [...] i działką nr [...] stanowiącą własność E.S. zostanie wszczęte, gdy wystąpi o to strona, lub gdy czynności kontrolne Powiatowego Inspktora Nadzoru Budowlanego w [...] wykażą, iż zasadne jest wszczęcie postępowania z urzędu.

Odnosząc się do zarzutu W.S., że ogrodzenie usytuowane jest na gazociągu, organ wyjaśnił, że mimo, iż ze znajdującej się w aktach sprawy kopii mapy zasadniczej l.dz. [...] z dnia 14 marca 2011 r. wynika, że na odcinku o długości ok. 35 m przebieg gazociągu pokrywa się z położeniem płotu, to jednak [...] Sp. z o.o. pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. poinformowała, że w dniu 15 czerwca 2010 r. dokonano wykopu na rogu działki nr [...] i ul. [...] w celu ustalenia dokładnej lokalizacji gazociągu i stwierdzono, że sieć gazowa w tym miejscu znajduje się w odległości 1 m od betonowego parkanu. Zgodnie z § 9 ust 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągów niskiego i średniego ciśnienia - 1 m. W tej sytuacji zarzut W.S., iż ogrodzenie usytuowane jest w strefie kontrolowanej gazociągu jest bezzasadny.

Jednocześnie organ wskazał, że toczące się postępowanie rozgraniczeniowe oraz o ochronę posiadania, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności ogrodzenia.

Przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane legalnie. Tym samym w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nakazania likwidacji ogrodzenia, czego domaga się W.S., a postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 K.p.a. bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.

Mając na uwadze, że W.S. złożył pismo zawierające konkretne żądanie - nakazanie likwidacji wykonanych robot, organ podkreślił, iż skutek wydania decyzji o odmowie nałożenia obowiązku oraz decyzji umarzającej postępowanie jest taki sam. W przypadku wydania odmowy nałożenia obowiązku norma jednostkowa i konkretna odnosi się do uprawnień stron, zaś w przypadku umorzenia postępowania, zamyka stronom, w sposób wiążący, drogę prawną uzyskania rozstrzygnięcia o uprawnieniach - prawach i obowiązkach. Zarówno w sytuacji odmowy nałożenia obowiązków, jak i umorzenia postępowania organ kończy postępowanie nie nakładając żadnych obowiązków.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W.S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania, wskazanym przez W.S., było zbadanie legalności wybudowanego ogrodzenia zlokalizowanego pomiędzy działkami o nr ew. [...],[...] oraz [...] w [...], gm. [...].

Zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego obowiązkowi zgłoszenia podlega zamiar budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Z powyższego uregulowania wynika, że ogrodzenia międzysąsiedzkie nie podlegają reglamentacji administracyjnej, chyba że posiadają wysokość powyżej 2,20 m lub mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

W omawianej sprawie nie stwierdzono, by miała miejsce którakolwiek z powyższych przesłanek. Sporne ogrodzenie znajduje się pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] (stanowiącymi własność W.S.) i [...] (stanowiącą własność M.S.). Elementy ogrodzenia są łatwo rozbieralne, ostatni rząd wykonano z elementów ażurowych. Stan techniczny urządzenia jest dobry. Ogrodzenie zostało wykonane z elementów prefabrykowanych - płyt betonowych i słupków punktowo utwardzonych w gruncie, w rozstawie 2,20 m. Ogrodzenie posiada wysokość 2,10 m i długość ok. 200 m.

W związku z podnoszonym zarzutem przez W.S., iż przedmiotowe ogrodzenie zostało usytuowane na gazociągu, organ stwierdził, że jak wynika z pisma [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 15 czerwca 2010 r. sieć gazowa w tym miejscu znajduje się w odległości 1 m od betonowego parkanu. Usytuowanie spornego ogrodzenia nie narusza szerokości stref kontrolowanych wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 978, poz. 1055). W związku z powyższym organ pierwszej instancji nie miał obowiązku ustalania, czy inwestor posiadał zgodę [...] sp. z o.o. na budowę przedmiotowego ogrodzenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy nie uczestniczył, ani nie przeprowadzał dowodu w sprawie "wykopalisk" dot. usytuowania gazociągu. Jak wynika z treści ww. pisma [...] sp. z o.o. to ten podmiot dokonał wykopu na rogu działki o nr ew. [...] i ul. [...], natomiast organ pierwszej instancji dokonał oceny materiału dowodowego, w tym również przedmiotowego pisma zgodnie z zasadami zawartymi w K.p.a.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że budowa spornego ogrodzenia nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy. Ogrodzenie to znajduje się w dobrym stanie technicznym oraz nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Tym samym uznał, iż budowa ogrodzenia nie podlegała reglamentacji administracyjnej, co uniemożliwiało stwierdzenie zaistnienia samowoli budowlanej. Powyższe musi zaś skutkować umorzeniem postępowania w ramach nadzoru budowlanego, w zaistniałym stanie faktycznym nie ma bowiem podstaw do nakazania inwestorowi rozbiórki spornego ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami sąsiednimi. W związku z powyższym roszczenia przedstawione przez Wiesława Stańczaka w obecnym stanie prawnym posiadają charakter cywilnoprawny. Właściwym do ich rozpatrzenia jest sąd cywilny właściwy dla położenia nieruchomości.

Nadto organ podał, że z treści pisma W.S. inicjującego przedmiotowe postępowanie nie wynika jednoznacznie, aby żądał on rozbiórki ogrodzenia. W piśmie z dnia 15 września 2007 r. wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie W.S. wskazał, że organy “sankcjonują samowolę budowlaną i nie wydają stosownego nakazu do natychiastowego rozebrania płotu". W piśmie tym nie zawarto precyzyjnego wniosku o wydanie nakazu rozbiórki, a jedynie wskazano drogę postępowania, jakie winno być prowadzone w sprawie. Żądanie W.S. nie było sprecyzowane w stopniu umożliwiającym odniesienie się do niego w sentencji decyzji wydanej w sprawie. Tak więc zarzut podniesiony w odowłaniu w tym zakresie jest bezzasadny.

W ocenie organu odwoławczego organowi pierwszej instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie, co wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.), jak też dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w K.p.a., tj. w oparciu o zasady wynikające z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Zarzuty w tym zakresie podnoszone przez W.S. nie mają oparcia w aktach sprawy.

Organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie organ powiatowy prawidłowo ustalił strony postępowania. Właścicielami działek objętych niniejszym postępowaniem są W.S. i M.S. W związku z powyższym tym osobom przysługuje przymiot strony postępowania.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że kwestia pełnienia funkcji organu wielokrotnie była wyjaśniana w odrębnych pismach kierowanych do skarżącego. Osoba pełniąca obowiązki powiatowego organu nadzoru budowlanego posiada takie same obowiązki i kompetencje jak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Jedynym ograniczeniem ich obowiązywania i wykonywania przez tę osobę jest ich czasowość, tj. do czasu ustania przeszkód lub powołania nowego inspektora. Tak więc osoba pełniąca obowiązki miała prawo upoważniać pracowników do przeprowadzania czynności kontrolnych na nieruchomościach w sprawach prowadzonych przez organ. W związku z tym zarzut naruszenia art. 19 K.p.a. oraz zarzuty podnoszone w uzasadnieniu odwołania dot. właściwości są niezasadne. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że skarżona decyzja została podpisana przez B.B. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Kwestie techniczne dotyczące prowadzenia dokumentacji sprawy oraz nieprzekazania w ustawowym terminie skargi W.S. do WSA w Warszawie nie mają wpływu na treść wydanych rozstrzygnięć. Akta niniejszej sprawy są prawidłowo poukładane, spięte oraz ponumerowane. Ponadto sporządzono spis dokumentów znajdujących się w niniejszej sprawie. Kwestia prowadzenia przewlekle postępowania w niniejszej sprawie przez organ I instancji była rozpatrywana w trybie skargowym, przy czym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niezasadność zażalenia W.S. w tym zakresie. W sprawie szykanowania i nadużywania uprawnień przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] – organ odwoławczy poinformował, iż nie ma podstaw prawnych do podejmowania w tym zakresie działań, gdyż nie należą one do jego kompetencji ustawowych. Kwestie te nie stanowią także podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wielokrotnie wskazywano, że jeżeli W.S. posiada wiedzę i dowody w sprawie dokonania przestępstwa, to powinien osobiście powiadomić o tym właściwe organy ścigania (policję, prokuraturę). Obowiązek zawiadomienia właściwych organów o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma charakter powszechny, a więc spoczywa na każdym, kto powziął informację o popełnieniu takiego przestępstwa. Natomiast osoba lub organ reprezentujący instytucję państwową albo samorządową nie mogą każdej uzyskanej wiadomości uważać za "dowiedzenie się o popełnieniu przestępstwa". Nie wystarczy nawet przypuszczenie, że przestępstwo mogło być popełnione. Niezbędne jest ukształtowanie się przekonania, że zostało popełnione przestępstwo. Każde zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa musi bowiem zawierać dowody uzasadniające jego wniesienie. Takim dowodem nie może być wyłącznie subiektywna informacja uzyskana od osoby fizycznej. Niezasadnym jest zarzut dotyczący niezbadania statusu prawnego części ogrodzenia położonego na działce o nr ew. [...] zgodnie ze wskazówkami zawartymi w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu swoje decyzji, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ogrodzenie znajdujące się pomiędzy działkami należącymi do skarżącego i do M.S. Natomiast część ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działkami M.S., a E.S. nie jest objęte niniejszym postępowaniem. W razie konieczności (po spełnieniu ustawowych przesłanek) powiatowy organ nadzoru budowlanego podejmie z urzędu stosowne czynności przewidziane prawem. W ocenie organu odwoławczego powiatowy inspektor nadzoru budowlanego dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego; kwestia zaś uniemożliwienia uzyskania przez W.S. odpisu dokumentu z akt sprawy nie ma żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia i postępowanie organu powiatowego w [...] i w tym zakresie nie uzasadnia konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, iż W.S. wielokrotnie zapoznawał się z aktami sprawy oraz wykonywał z nich fotografie. W związku z tym organ pierwszej instancji umożliwił zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i złożenie stosownych wniosków i wyjaśnień stosownie do art. 10 K.p.a.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: art. 6, 8, 9, 10, oraz art. 74 § 2 poprzez przeprowadzenie czynności celowo przewlekle, zaakceptowanie uniemożliwienia mu uzyskania odpisu dokumentów z akt sprawy, bez wydania wymaganego postanowienia, zaakceptowanie uniemożliwienia mu udziału w charakterze strony w oględzinach w dniu 17 grudnia 2008 r., akceptowanie nadużycia uprawnień poprzez p.o. PINB poprzez upoważnienie pracowników do działania w imieniu nieistniejącego organu, podszywanie się pod organ, wysłanie bezprawnych wezwań i nakładanie bezprawnych obowiązków; art. 28 i art. 64 § 4 K.p.a. poprzez nieustaleni innych stron i nie powiadomienie innych stron o wszczęciu tego postępowania; art. 75 § 1 poprzez zignorowanie jego wniosku dowodowego z dnia 4 maja 2011 r.; art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nieprzedstawienie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu stanu faktycznego oraz prawnego sprawy; art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18.01.2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej (...) poprzez niezszycie i nieponumerowanie akt sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkeigo Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] umrzającą w całości, w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] i nr [...] oraz nr [...] w [...] , gm. [...], powiecie [...].

Stosownie do art. 104 § 1 K.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakonczone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w częsci albo w inny sposób kończa sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 K.p.a.). Decyzją w “w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się na wniosek W.S. z dnia 15 września 2007 r. w którym wskazał, że “(...) na moim gruncie stoi sporne betonowe ogrodzenie, na które Pan S. nie ma stosownych pozwoleń budowlanych. Nie ma żadnego zezwolenia. (...) Dziwię się, że do tej pory, Urząd Gminy w [...] (na koneksje z którym powołuje się tak ochoczo awanturnik Pan M.S.), sankcjonuje samowolę budowlaną i nie wydał stosownego nakazu do natychiastowego rozebrania płotu".

Przedmiotem niniejszego postępowania, było zatem zbadanie legalności wybudowanego ogrodzenia zlokalizowanego pomiędzy działkami o nr ew. [...],[...] oraz [...] w [...], gm. [...].

Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 stanowi natomiast, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.

Jak niewadliwe ustalił organ w zaskarżonej decyzji sporne ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, lecz między działkami o nr ew. [...] i [...] (stanowiącymi własność W.S.) i [...] (działka zabudowana stanowiącą własność M.S.), a jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Ponadto elementy ogrodzenia są łatwo rozbieralne, ostatni rząd wykonano z elementów ażurowych. Stan techniczny urządzenia jest dobry. Ogrodzenie to o długości ok. 200 m zostało wykonane z elementów prefabrykowanych - płyt betonowych i słupków punktowo utwardzonych w gruncie, w rozstawie 2,20 m.

Skoro zatem przedmiotowe ogrodzenie nie jest zlokalizowane od strony miejsca publicznego, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m, w aktualnym stanie prawnym budowa takiego ogrodzenia nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Ingerencja organów nadzoru budowlanego wobec przedmiotowego ogrodzenia jest więc niedopuszczalna, a w szczególności organy te nie mogły orzec o jego rozbiórce. Z akt sprawy nie wynika również, aby stan techniczny przedmiotowej inwestycji kwalifikował się do nakazania jej rozbiórki.

Usytuowanie spornego ogrodzenia nie narusza także szerokości stref kontrolowanych wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 978, poz. 1055). Sieć gazowa znajduje się bowiem w odległości 1 m odspornego ogrodzenia, a zgodnie z § 9 ust 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić dla gazociągów niskiego i średniego ciśnienia - 1 m. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Trafnie zatem organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] i nr [...] oraz nr [...] w [...], gm. [...], powiecie [...], wobec jego bezprzedmiotowości.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Trafnie organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że osoba pełniąca obowiązki powiatowego organu nadzoru budowlanego posiada takie same obowiązki i kompetencje jak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Jedynym ograniczeniem ich obowiązywania i wykonywania przez tę osobę jest ich czasowość, tj. do czasu ustania przeszkód lub powołania nowego inspektora.

Poruszana przez skarżącego kwestia ewentualnego naruszenia prawa własności jego nieruchomości pozostaje poza kompetencją organów nadzoru budowlanego i podlega wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Toczące się postępowanie rozgraniczeniowe oraz o ochronę posiadania, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności ogrodzenia.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarzącego dotyczący dostępu do akt administracyjnych. Z akt tych wynika, że skarżący wielokrotnie zapoznawał się z aktami sprawy oraz wykonywał z nich fotografie. Organy umożliwiały mu zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i złożenie stosownych wniosków i wyjaśnień stosownie do art. 10 K.p.a.

Prawidłowo organy ustaliły krąg osób, którym przysługiwał przymiot strony postępowania, tj. W.S. i M.S., będących właścicielami działek objętych niniejszym postępowaniem. Odnosząc się do zarzutu skargi o niepowiadomieniu wszystkich stron o wszczęciu postępowania, to wskazać należy, że jeżeli strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu to stanowi to przesłankę wznowieniową.

Wskazać także należy, że akta administracyjne są ponumerowane, zszyte i opatrzone kartą przeglądową.

W ocenie Sądu organom obu instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, w oparciu o zasady wynikające z art. 7, 77 i 80 K.p.a., co wykazały w uzasadnieniach swoich decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.).

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.