Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 920/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: - zwolnić M. J. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 24 czerwca 2011 r. oraz nadesłanych do Sądu dokumentów źródłowych wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 691,01 zł netto miesięcznie. Ponoszone przez wnioskodawcę miesięczne opały za energię elektryczną wynoszą około 54,68 zł, a opłaty za telefon około 55,74 zł miesięcznie. Skarżący spłaca także pożyczkę zaciągniętą w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Miesięczna rata spłaty tej pożyczki wynosi około 290 zł.

M. J. jest współwłaścicielem działki o powierzchni 15,30 a oraz domu o powierzchni 105,39 m2. Nie ma innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawca dysponuje, tj. 691,01 zł miesięcznie netto nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącego.

Same opłaty za energię elektryczną i telefon pomniejszają środki, jakimi dysponuje wnioskodawca o ponad 110 zł miesięcznie. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że M. J. przeznacza około 290 zł miesięcznie na spłatę pożyczki zaciągniętej w społecznej kasie oszczędnościowo-kredytowej, należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.