Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 69/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par.1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędzia WSA: Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi "A" Przedsiębiorstwa Rolno-Produkcyjno-Handlowego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 grudnia 2007 roku "A." Przedsiębiorstwo Rolno – Produkcyjno – Handlowe Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na "decyzję odmawiającą przyznania dopłat określonych we wniosku z dnia 25 września 2007 roku". Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że zaskarżonej decyzji nie nadano formy przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego, co już uzasadnia słuszność skargi. Nadto, strona wskazała na naruszenie ogólnych reguł postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, organ administracji nie wykazał rzekomych mankamentów faktury, jej wadliwości, zatem nie wyjaśnił dlaczego wniosek strony nie mógł być rozpoznany.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ merytorycznie odniósł się do kwestii czy stronie skarżącej przysługiwała dopłata z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należy odrzucić.

Zgodnie z unormowaniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast § 2 tego przepisu wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "wyczerpanie środków odwoławczych" stanowiąc, że jest to sytuacja, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.

Z analizy dokumentów załączonych do akt administracyjnych i treści skargi wynika, że skarga "A." Przedsiębiorstwa Rolno – Produkcyjno – Handlowego z dnia 21 grudnia 2007 roku dotyczy pisma Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Ł. z dnia [...] roku. Z treści tego dokumentu wynika, iż wniosek strony skarżącej z dnia 25 września 2007 roku został pozostawiony bez rozpoznania, z uwagi na nieprawidłowe uzupełnienie jego braków. W konkluzji pisma organ zawarł pouczenie o tym, iż strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Bezsprzeczne w sprawie jest to, iż "A." Przedsiębiorstwo Rolno – Produkcyjno – Handlowe złożyło w dniu 2 lipca 2007 roku wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany dla producentów rolnych, którzy w 2006 roku ponieśli szkodę w uprawach spowodowaną dotknięciem ich gospodarstw suszą. Organ w piśmie z dnia 12 września 2007 roku wezwał stronę do usunięcia braków formalnych tego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wykonaniu tego wezwania strona złożyła, w dniu 25 września 2007 roku, określone dokumenty. Pismem z dnia [...] roku organ – Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Ł., pozostawił wniosek strony skarżącej bez rozpoznania.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, formalno – prawną podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Zgodnie z orzecznictwem i doktryną pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1986 roku, III SAB 14/85, OSP 1988/1/23 z glosą Z. Kmieciaka). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd, gdyż uznaje, że pozostawienie pisma bez rozpoznania kończy postępowanie w sprawie, zatem zgodnie z treścią art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Ponadto, gdy pozostawienie pisma bez rozpoznania następuje w formie decyzji administracyjnej, strona ma możliwość kwestionowania takiego rozstrzygnięcia w drodze odwołania, a później skargi do sądu administracyjnego.

Wskazać również należy, iż zgodnie z regulacją art. 40 d ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (t. j. Dz. U. z 2007 roku Nr 231, poz. 1702), dyrektor oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę producenta rolnego przyznaje, w drodze decyzji, dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany na wniosek producenta rolnego. Natomiast, jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji Rynku Rolnego, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 (art. 7 ust. 1 w/w ustawy o Agencji Rynku Rolnego). W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do dyrektorów oddziałów terenowych, jest Prezes Agencji (art. 7 ust. 3 w/w ustawy o Agencji Rynku Rolnego).

Wynika z tego, że do postępowania wszczętego na skutek wniosku o udzielenie dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, przed właściwym organem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym m. in. przepis art. 64 § 2.

Owszem rozstrzygnięcie organu z dnia [...] roku nie zostało nazwane decyzją, tym niemniej, zdaniem Sądu, stanowi decyzję administracyjną. Pisma zawierające bowiem rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 roku, SA 1163/81, OSP 1982/9/169). Przy czym, błędne nazwanie przez organ administracji aktu, nie przesądza o jego treści, choć takie działanie wprowadza dezorientację i jest niepożądane w punktu widzenia techniki legislacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1995 roku, SA/Łd 521/95, Lex Nr 26865; wyrok NSA z dnia 27 listopada 1990 roku, ONSA 1990/4/13; postanowienie NSA z dnia 17 września 1984 roku, II SA 1080/84, ONSA 1984/2/73; postanowienie NSA z dnia 11 lipca 1984 roku, SA/Wr 309/84, ONSA 1984/2/61 i inne).

Konstatując, rozstrzygnięcie Dyrektora [...] Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] roku jest decyzją I instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Od decyzji tej przysługiwało, na zasadach ogólnych, odwołanie do Prezesa Agencji Rynku Rolnego (art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 7 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego). Tymczasem, zgodnie z unormowaniem art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W tej sytuacji, skarga "A." Przedsiębiorstwa Rolno – Produkcyjno – Handlowego na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] roku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W konkluzji wyjaśnić należy, iż w treści rozstrzygnięcia z dnia [...] roku zawarto błędne pouczenie wskazujące na to, że strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Tym niemniej, błędne pouczenie nie tworzy prawa do wniesienia danego środka odwoławczego, w tym skargi do sądu administracyjnego, a może stanowić podstawę do przywrócenia, na wniosek strony, terminu do wniesienia właściwego środka odwoławczego (por. np. postanowienie NSA z dnia 30 września 1999 roku, IV SA 1537/97, Lex Nr 48676; postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 roku, III SA 230/97, Lex Nr 38205; wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 roku, IV SA 792/96, Lex Nr 45670; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 1998 roku, IV SA 641/96, Lex Nr 43121; postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 1998 roku, IV SA 527/96, Lex Nr 43140).

W tej sytuacji Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

K.O.