Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 129/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 § 2, art. 200, art. 201 § 1, art. 203, art. 204, art. 205 § 1 i 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. B. – P.P.H.U. "A." na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 197/09 w zakresie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 197/09 w sprawie ze skargi A. B. – P.P.H.U. "A." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 197/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wydanym na skutek wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 197/09 w sprawie ze skargi A. B. – PPHU "A." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione uzupełnił postanowienie poprzez dodanie pkt 2 w brzmieniu "zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. B. – PPHU "A." kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a w pozostałym zakresie oddalił wniosek o zasądzenie kosztów".

Zażalenie na to postanowienie wniosła A. B. – PPHU "A." wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. lub zasądzenie kosztów procesu według sporządzonego zestawienia kosztów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów określonych w art. 205 i 208 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. poprzez niezasądzenie w całości kosztów postępowania określonych we wniosku pełnomocnika z dnia 13 marca 2009 r. o uzupełnienie postanowienia zgodnie z zestawieniem kosztów postępowania stanowiącego integralną część złożonego wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Aczkolwiek w art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. brak jednoznacznego stwierdzenia, że zwrot kosztów postępowania dotyczy jedynie kosztów poniesionych w sprawie sądowoadministracyjnej, w której złożono wniosek o ich zasądzenie, wyłączone jest rozliczanie kosztów poniesionych przez stronę w innych sprawach sądowoadministracyjnych.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1417), dalej: p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta wykonywana jest "pod względem zgodności z prawem". Oznacza to, że sprawowany przez sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości stanowi sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej. Również do funkcji kontroli działalności administracji publicznej nawiązuje definicja legalna sprawy sądowoadministracyjnej zawarta w art. 1 p.p.s.a. Z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że sprawowana przez sądy administracyjna kontrola administracji publicznej polega na orzekaniu w sprawach ze skarg na konkretnie oznaczone akty i czynności wymienione w punktach 1-7 wskazanej jednostki redakcyjnej oraz ze skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Granice sprawy sądowoadministracyjnej są więc powiązane z przedmiotem rozstrzygnięcia indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej zaskarżonego do sądu a nie z całokształtem problematyki ocenianej w różnych sprawach administracyjnych.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i tylko koszty powstałe w trakcie tego konkretnego postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w granicach najogólniej zakreślonych przez art. 1 i 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. mogą stanowić podstawę dla strony lub jej pełnomocnika do ewentualnego ubiegania się o ich zwrot, na podstawie przepisów Działu V – Koszty postępowania, Rozdział 1 - zwrot kosztów postępowania między stronami. Brak podstaw do przyjęcia by niezbędnymi kosztami postępowania w tej sprawie były koszty poniesione w sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotem była kontrola decyzji podlegającej wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym względnie rozstrzygającej o jej wzruszeniu lub odmowie wzruszenia. Sprawy sądowoadministracyjne ze skarg na decyzje wymienione są oddzielnie w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ogólne postępowanie administracyjne kończone decyzją i postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania decyzji prowadzone są w odrębnych sprawach administracyjnych. Sądowa kontrola działania administracji publicznej w tych sprawach również prowadzona jest oddzielnie w sprawach sądowoadministracyjnych ze skarg na zapadłe decyzje i postanowienia, które to sprawy pozostają jedynie w związku faktycznym i to odległym.

Pełnomocnik skarżącej we wniosku o zwrot kosztów wymienił wiele pozycji, które związane były z innymi sprawami skarżącej toczącymi się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nie dotyczą one sprawy, w której żądano zasądzenia kosztów postępowania. Ze względu na wskazane przepisy ustaw p.u.s.a. i p.p.s.a. brak było podstaw dla zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania zgodnie z załączonym przez pełnomocnika wykazem. Marginalnie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że koszty postępowania kasacyjnego wymieniane w spisie kosztów rozliczane są na podstawie art. 203 i 204 p.p.s.a. przez Naczelny Sąd Administracyjny i orzekanie w tym przedmiocie przez Sąd I instancji było wyłączone.

Ponadto z treści art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, iż do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Ponadto do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zasady ustalania przysługujących na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. stronie należności określają zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. przepisy odrębne. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, niezbędnymi kosztami postępowania w zakresie utraconego zarobku, a także kosztów podróży są koszty poniesione wówczas gdy stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu, co wynika z porównania z regulacjami zawartymi w odrębnych przepisach (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Taką sytuację w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje art. 91 § 3 p.p.s.a. dotyczący wezwania do osobistego stawiennictwa ( por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2 , str. 487 ). Nie miała ona jednak miejsca w niniejszej sprawie, brak było więc podstaw do zasądzenia na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. innych kosztów postępowania poza kosztami sądowymi w postaci wpisu w wysokości 100 zł.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.