Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 972/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ........ ....... ............................................................................................................................................ ........ .
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 443/15 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 29 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 443/15 ze skargi G. P. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 29 listopada 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Zaskarżoną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego L. z dnia 10 września 2013 r., określającą Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 7.910 zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 7.807 zł. Organy podatkowe wskazały, iż w złożonym w dniu 28 kwietnia 2011 r. zeznaniu podatkowym PIT-37 Skarżąca wykazała za rok podatkowy 2010: przychód z wynagrodzenia ze stosunku pracy – 110.177,83 zł, koszty uzyskania przychodów – 1.335 zł, dochód ze stosunku pracy – 108.842,83 zł, odliczenia od podatku składek ubezpieczenia zdrowotnego – 6.582,42 zł, podatek należny – 15.717 zł, suma zaliczek pobranych przez płatników – 7.915 zł, różnica pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatników – 7.802 zł.

W piśmie z dnia 25 lutego 2012 r. wniosła o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego z tytułu zwrotu na rzecz pracodawcy (płatnika) przelewem z dnia 5 marca 2007 r. kwoty 25.243,05 zł stanowiącej odprawę i ekwiwalent za urlop. Do wniosku nie załączono korekty zeznania podatkowego.

Pismem z dnia 21 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Skarżącą do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r. Odpowiadając na wezwanie strona stwierdziła, że nadpłata podatku dochodowego z tytułu zwrotu kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. powstała w 2007 r. i winna być rozliczona w roku podatkowym 2007, zaś nadwyżka nadpłat podatku (ta która nie znajduje pokrycia w podatku zapłaconym w 2007 r.) winna być rozliczona kolejno w latach 2008 - 2009.

Przeprowadzona u pracodawcy Skarżącej kontrola wykazała, że w zakresie roku 2010 płatnik wypłacił stronie uposażenie należne sędziemu w stanie spoczynku. Płatnik obliczając należną zaliczkę na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za okres styczeń - grudzień zastosował koszty uzyskania przychodów w wysokości 111,25 zł oraz ulgę miesięczną w kwocie 46,33 zł. Zgodnie z okazaną kartą wynagrodzeń - grupa sędziowie w stanie spoczynku, podatniczka uzyskała przychód w wysokości 84.934,78 zł, koszty uzyskania przychodu 1.335,00 zł, płatnik pobrał zaliczkę w wysokości 7.915,00 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne wyniosła 6.582,42 zł. Ponadto w miesiącu lutym podatniczce wypłacono trzynastkę. Powyższe kwoty wykazane zostały w przekazanej informacji PIT-11 za 2010 r. W zeznaniu podatkowym złożonym za rok 2010 podatniczka wykazała wyższe kwoty, wobec powyższego postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 10 września 2013 r., określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 7.910,00 zł, nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 7.807,00 zł. Decyzja została doręczona w dniu 24 września 2013 r.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w roku 2006 podatniczce została wypłacona odprawa i ekwiwalent za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie netto 25.243,05 zł, która stanowiła dochód podlegający opodatkowaniu w roku jego uzyskania, tj. w roku 2006. Natomiast wskutek uchylenia wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. pierwotnego przeniesienia podatnika przez Krajową Radę Sądownictwa w stan spoczynku, odpadła podstawa do wypłaty przez płatnika odprawy i ekwiwalentu za urlop. Należność w kwocie 25.243,05 zł została przez stronę zwrócona w dniu 5 marca 2007 r. pracodawcy. Na podstawie pisma Prezesa Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 marca 2009 r. i z dnia 1 kwietnia 2009 r. wypłacono podatniczce pełne uposażenie sędziego i dokonano wyrównania uposażeń za okres od 12 września 2006 r. do 31 marca 2009 r. wypłacając różnicę między kwotą należną za te lata, a już wypłaconą w roku 2006. Z pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla L. z dnia 10 lutego 2010 r. wynika, iż w 2009 r. stronie została naliczona odprawa w kwocie brutto 50.149,50 zł oraz ekwiwalent za urlop w kwocie 44.804,50 zł, które zostały pomniejszone o ekwiwalent za urlop i wypłacone w 2006 r. Kwota umieszczona w depozycje w wysokości 25.243,05 zł - którą podatniczka mogła swobodnie dysponować, została ponownie przekazana na jej rachunek bankowy w dniu 29 czerwca 2010 r. Kwotę tą podatniczka uznała jako przychód ze stosunku pracy za rok 2010 pomimo, iż wypłacona została w roku 2006 i ujęta została w informacji PIT-11 za 2006 r. W związku z tym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem podatniczki, iż świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop, wypłacone w 2006 r., stało się nienależne w 2007 r. z uwagi na fakt, iż strona dokonała z własnej woli zwrotu wskazanego świadczenia płatnikowi.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wskazując na naruszenie prawa materialnego i procesowego, niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak dokładnego, wyczerpującego zbadania oraz załatwienia sprawy, a także sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 120, 121, 122, 187 § 1, 247 § 1 pkt 2, 3 i 8, art. 233 § 1, art. 207, art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), art. 3, art. 9, art. 12. art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust. 7h ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (D.U. z 2000r, nr. 14, poz.176 z póżn. zm, dalej: "u.p.d.o.f."), art. 470, art. 467 § 2 i 410 § 2 kc.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 11 września 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania argumentując, że Sąd w dniu 21 września 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 801/12 wydał wyrok w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania Skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 21 marca 2012 r., zaś od tego wyroku wniesiono skargę kasacyjną, zarejestrowaną pod sygnaturą akt II FSK 170/13. Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 175/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r., WSA w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na ustanie przyczyny uzasadniającej jego zawieszenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd odniósł się do treści art. 72 § 1 pkt 1 O.p. i wyjaśnił, że w szczególności podatkiem i nadpłatą nie jest i nie może być świadczenie pieniężne na rzecz Skarżącej, nawet wówczas jeśli jest nienależne. W konsekwencji nie może być uznana za nadpłatę kwota wypłacona Skarżącej na podstawie tytułu prawnego bądź bez takiej podstawy.

Rozważenia zdaniem Sądu wymagało, czy przesłanki podatku (zaliczki) i nadpłaty podatkowej spełnia kwota odprowadzona w związku z wypłatą przedmiotowego świadczenia Skarżącej przez płatnika to jest Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedmiotowe świadczenie dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych, a rozliczenie tego podatku ma charakter roczny. W ciągu roku podatkowego kwoty wpłacane tytułem podatku stanowią w istocie zaliczki na ten podatek. Sąd wyjaśnił, że przychodami (z zastrzeżeniami nieistotnymi w rozpoznawanej sprawie) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Tak więc przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest związany nie tylko z fizycznym otrzymaniem przez podatnika pieniędzy z określonego tytułu prawnego, lecz również z postawieniem ich do dyspozycji tego podatnika, choćby nawet podatnik ich nie otrzymał. W rozpoznawanej sprawie zaszły obie okoliczności wymienione w cytowanym wyżej przepisie. Pierwotnie, w październiku 2006 r. przelano na rachunek bankowy Skarżącej łącznie kwotę 25.243,05 zł tytułem odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Stan taki trwał do 5 marca 2007 r., kiedy Skarżąca zwróciła powyższą kwotę na rachunek pracodawcy. Następnie, na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 30 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt XVII Ns 9/07 kwota ta została złożona do depozytu sądowego z zaznaczeniem, że złożone do depozytu świadczenie podlega wypłacie do rąk Skarżącej na jej wniosek bez żadnych warunków. Oznacza to, że przedmiotowe środki w okresie od października 2006 r. do dnia 5 marca 2007 r. Skarżąca otrzymała, zaś po ich zwrocie, w okresie od dnia 30 maja 2007 r. pozostawiono do jej dyspozycji. Na mocy cytowanego wyżej orzeczenia Skarżąca nabyła wyłączne władztwo nad przedmiotową kwotą. W tej sytuacji Sąd przyjął, że w związku z przekazaniem na rachunek bankowy, a następnie przekazaniem do dyspozycji Skarżącej kwoty 25.243,05 zł powstał po jej stronie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy podatkowej, wobec czego uzasadnione było odprowadzenie przez płatnika z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Dlatego też jako niezasadne Sąd uznał twierdzenie Skarżącej, że świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop stało się nienależne w roku 2007, z uwagi na fakt dokonania przez Skarżącą z własnej woli zwrotu tego świadczenia płatnikowi.

Z punktu widzenia cytowanego wyżej art. 11 ust.1 u.p.d.o.f., wobec treści postanowienia sądowego w sprawie o sygn. akt XVII Ns 9/07, przekazanie przedmiotowych środków przez Skarżącą na rzecz pracodawcy pozostawało prawnie obojętne. Skoro środki te pozostawały od 30 maja 2007 r. w dyspozycji Skarżącej, stanowiły nadal przychód w rozumieniu cytowanego art. 11 ust.1 podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zaś ich przekazanie Skarżącej w czerwcu 2010 r. pozostawało bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego we wskazanym za ten rok. Kwota 25.243,05 zł doliczona przez podatniczkę do przychodu za rok 2010, stanowiła bowiem przychód roku 2006 i winna być wykazana w zeznaniu podatkowym za rok 2006. Decyzją z dnia 13 grudnia 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego powyższą kwotę uznał jako przychód 2006 r. i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 31.366,00 zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 122,00 zł. Dlatego też zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż niezasadne było doliczanie ww. kwoty do dochodu za 2010 r.

Ponadto wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r., w sprawie o sygn. akt III KRS 6/06 nie kończył sprawy przeniesienia Skarżącej w stan spoczynku. Wyrok ten miał charakter kasacyjny i po uchyleniu zaskarżonej uchwały KRS nr [...] przekazywał sprawę przeniesienia Skarżącej w stan spoczynku Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. Faktem jest, że na skutek tego wyroku odpadła podstawa do wypłaty Skarżącej świadczeń z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop. Niemniej jednak środki pochodzące z tych świadczeń cały czas pozostawały w dyspozycji Skarżącej, co jest wystarczające do przyjęcia, że miały one charakter przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Skarżąca w latach 2006 - 2007 nigdy nie była wzywana i zobowiązywana do zwrotu kwoty pobranej tytułem odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Faktyczne zwrócenie tej kwoty, a następnie jej przekazanie w roku 2010 jak wyżej wskazano, nie zmienia jej charakteru jako przychodu osiągniętego w roku 2006.

Ponadto sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 §1 i art. 120 i art. 121, jak również art. 233 § 1 pkt 1 o.p.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 74a i art. 72 O.p., bowiem Skarżąca w zeznaniu podatkowym za rok 2010 wykazała wyższe kwoty niż te, które zawarł płatnik w przekazanej informacji PIT-11 za wskazany okres, wobec czego organ podatkowy był uprawniony do wszczęcia postępowania podatkowego.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości i

powołując się na podstawy skargi określone w art.174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz 1269 z późn.zm., dalej: “p.u.s.a.") i art. 3 § 1 i § 2 pkt.1 p.p.s.a., art. 151 ppsa oraz art. 233 § 1 pkt.1 i art.247 § 1 pkt. 2, 3 i 8 O.p. poprzez brak należytej kontroli wydanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć, pozostawienie w obrocie naruszających prawo decyzji organów podatkowych i oddalenie skargi

2 naruszenie przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art.1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt.1 i § 3 O.p., art.21 § 2 O.p. oraz art.207 O.p., art.74 a O.p. poprzez brak podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art.l § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt.1 p.p.s.a., art. 128 § 1 pkt.4 p.p.s.a. oraz art.201 § 1 pkt.2 O.p., poprzez brak podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania oraz brak uwzględnienia przez Sąd tego, że postępowanie winno być zawieszone na etapie postępowania podatkowego przed organami podatkowymi

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.i art.3 § 1 i § 2 pkt.1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.106 § 3 i § 4 p.p.s.a., art.133 § 1 p.p.s.a., art.122 O.p., art.187 § 1 O.p. poprzez niepełność ustaleń i ich sprzeczność, niepełność ocen co do stanu faktycznego i prawnego, niezasadność i sprzeczność ocen faktycznych oraz prawnych i niezasadne przyjęcie, że wskutek wydania w dniu 30 maja 2007r w sprawie XVII Ns 9/07 postanowienia o złożeniu świadczenia w kwocie 25.243,05 zł do depozytu sądowego pieniądze w ww. kwocie zostały postawione do mojej dyspozycji od dnia 30 maja 2007 r., że mogłam w oparciu o to postanowienie od dnia jego wydania pobrać środki finansowe z depozytu sądowego, że kwota 25.243,05 zł zwrócona w 2007 r. stanowiła przychód za 2006 r. i nie stanowiła zwrotu nienależnego świadczenia dokonanego w 2007 r. skutkującego nadpłatą w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.-2009 r. oraz że przekazanie na mój rachunek bankowy kwoty 25.243,05 zł w czerwcu 2010 r. nie stanowiło przychodu za 2010 r.

5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art.145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art.11 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art.470 kc i 469 § 2 kc, art.410 § 2 kc przez brak zastosowania i przyjęcie, iż kwota 25.243,05 zł zwrócona pracodawcy 5.03.2007 r. została postawiona do mojej dyspozycji postanowieniem z dnia 30.05.2007 r. wydanym w sprawie XVIII Ns 9/07 o złożeniu do depozytu sądowego z dniem wydania tego postanowienia i stanowiła przychód za 2006 r., a nie zwrot nienależne świadczenia dokonany w 2007 r., że przychód za 2006 r. powstał w trybie postawienia pieniędzy do dyspozycji, a nie przez ich wypłatę w trybie art.12 ust. 1 u.p.d.o.f., że nieważne, nieskuteczne i niebyłe złożenie do depozytu mogło stanowić przychód za 2006 r. oraz że w przepis art.11 ust.1 u.p.d.o.f. może służyć do podważenia skuteczności zwrotu nienależnego świadczenia i braku stwierdzenia nadpłaty w latach 2006-2009 oraz skutkować przyjęciem, że przekazanie przez pracodawcę na mój rachunek bankowy kwoty 25.243,05 zł w czerwcu 2010 r. nie miało wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r.

6. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art. 26 ust. 1 pkt.5 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i brak zastosowania oraz art. 469 § 2 kc, art. 470 kc i art. 410 § 2 kc przez brak zastosowania i przyjęcie, że do instytucji prawa cywilnego jaką było złożenie do depozytu sądowego nie znajdują zastosowania przepisy prawa cywilnego normujące to złożenie oraz że świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop w kwocie 25.243,05 zł wypłacone w 2006 r. nie stało się nienależne w 2007 r. wskutek jego zwrotu

7. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art. 26 ust. 1 i ust. 7h, art. 3 ust.1, art. 9 ust.1, art. 12 ust.1, art.27 ust.1 i art.45 ust.6 zd.1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i brak określenia dochodu, zobowiązania podatkowego za 2010 r. w prawidłowej wysokości oraz określenie podatku do zapłaty za 2010 r. w wysokości innej niż to wynika ze złożonego zeznania, a także uznanie że kwota 25.243,05 zł wypłacona w 2010 r. nie stanowi przychodu i dochodu za 2010 r.

8. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku art. 72 § 1 pkt. 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że występuje nadpłata w zapłaconym przeze mnie podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. i że zwrot kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. nie skutkował wystąpieniem nadpłaty podatku dochodowego w latach 2006-2009

9. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP i 120 O.p. poprzez brak zastosowania prowadzącego do szkody Skarżącej

Wskazując na powyższe naruszenie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku"w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o jego zmianę w całości oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W rozpoznanej sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa, które mogły nieć istotny wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Na początek przypomnieć należy, że nadpłata podatku nie może być, analogicznie jak strata podatkowa, która stanowi inne: pojęcie, przedmiot unormowania oraz instytucję prawa podatkowego, rozliczna w najbliższych kolejno po sobie następujących latach podatkowych. Natomiast odliczenie od dochodu dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, czyli zgodna z prawem realizacja instytucji prawa podatkowego unormowanej w art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. oraz art. 26 ust. 7h u.p.d.o.f., jest możliwe i prawnie uzasadnione, jeżeli zwrot wymienionych świadczeń wywierał przewidziane prawem skutki podatkowe. W powyższym kontekście wszystkie sporne zagadnienia spraw skarżącej, rozpoznanych na posiedzeniu obejmującym rozprawy w sprawach (sygn. akt) II FSK 2807/15, II FSK 2530/15, II FSK 3415/14, II FSK 26662/15, II FSK 972/16, wywodzą się z prawnopodatkowej oceny zwrotu świadczenia z tytułu przeniesienia w stan spoczynku ze służby sędziowskiej, który skarżąca dokonała w roku podatkowym 2007. Ocena tego zwrotu ma więc wpływ na ocenę samoobliczenia podatku dochodowego skarżącej oraz jego kontroli w podatkowych postępowaniach administracyjnych we wszystkich rozpoznanych (w dniu 14 grudnia 2016 r.) przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawach skarżącej podatniczki.

Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym wynika niewątpliwie, że prawomocny wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. (sygn. akt) III KRS [...] w przedmiocie przeniesienia sędziego w stan spoczynku nie kończył merytorycznie tej sprawy, ale uchylał zaskarżoną uchwałę i przekazywał sprawę Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. Ze sprawy nie wynika natomiast, że skarżąca została przywrócona do wykonywania służby sędziowskiej.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia z dnia 30 maja 2007 r. (sygn. akt) XVII Ns 9/07, sporna niniejszym w ocenie skutków podatkowych kwota: wypłaconego w 2006 r. i zwróconego w 2007 r. świadczenia - związanego z przejściem skarżącej w stan spoczynku, została złożona do depozytu sądowego. Przywołane postanowienie zawiera również rozstrzygnięcie, że złożone do depozytu świadczenie podlega wypłacie na wniosek skarżącej, do jej rąk, bez żadnych warunków. Że sprawy wynika, że postanowienie to stało prawomocne, nie zostało merytorycznie negatywnie zweryfikowane w odpowiednim postępowaniu prawnym. Sąd administracyjny rozpoznający sprawę w obszarze wykonywania administracji publicznej, zakończoną wydaniem zaskarżonej decyzji podatkowej, nie jest uprawniony do kontroli lub weryfikacji orzeczeń Sądu Najwyższego oraz sądu powszechnego wydanych niewątpliwie w innych, aniżeli administracyjne, postępowaniach prawnych.

Z wyroku Sądu Najwyższego jak również – w szczególności – z postanowienia sądu rejonowego wynika, że wypłata świadczenia w 2006 r. nie była nienależnie pobrana oraz że skarżąca w 2007 r. mogła dysponować pozostającym do jej dyspozycji spornym w niniejszej sprawie podatkowo świadczeniem, a więc świadczenie to postawione było do jej dyspozycji, czyli (nadal) stanowiło jej – rozliczony podatkowo w 2006 r. – przychód (art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.). Dokonany przez skarżącą w 2007 r. zwrot świadczenia nie był zwrotem świadczenia pobranego nienależnie, ponieważ nadal było postawione do jej dyspozycji, czyli pozostawało przychodem. Zagadnienie: czy skarżąca słusznie i zgodnie z prawem została przeniesiona w stan spoczynku nie może zostać osądzone przez niewłaściwy w tym przedmiocie Naczelny Sad Administracyjny, który również nie jest właściwy do weryfikacji rozstrzygnięć postanowienia sądu powszechnego w przedmiocie złożenia świadczenia do depozytu sądowego.

W tym stanie rzeczy, brak zgodnego z prawem podatkowym uzasadnienia zwrotu spornego w ocenie podatkowej świadczenia nie uzasadnia zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. i art. 26 ust. 7h u.p.d.o.f., oraz nie wykazuje, że nienaruszające prawa uwzględnienie wymienionej wartości w podstawie opodatkowania roku podatkowego 2006, w którym została wypłacona, spowodowało powstanie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, zarówno w rzeczonym roku 2006, jak i w latach: 2007 – 2010.

Rozstrzygnięcie zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku jest (więc) merytorycznie poprawne, odpowiada prawu, co, na podstawie art. 184 p.p.s.a., dostatecznie uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., z tym, że, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., miarkowano te koszty, poprzez częściowe odstąpienie od ich zasądzenia, z uwagi na to, że na jednym posiedzeniu zostało rozpoznane pięć spraw skarżącej – w bardzo podobnym normatywnym i faktycznym przedmiocie - co zwiększało by znacznie i zbędnie obciążenie skarżącej kosztami.