Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 150/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007 r. sprawy z ze skargi J. Ł. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie uchwały o nadanie stopnia naukowego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

J. Ł w dniu 12 września 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] czerwca 2003 r. o nadaniu doktorowi J. A. Ł. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie [...].

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie przed Centralną Komisją powinno podlegać przepisom ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr.65, poz. 595). Podkreślił, że procedura zatwierdzająca uchwałę o nadaniu stopnia naukowego odbywa się obecnie zgodnie z art. 19 powyższej ustawy. Zdaniem skarżącego oznacza to, iż organem nadającym stopień doktora habilitowanego była i pozostaje rada wydziału, a nie Centralna Komisja. Zatem stosując art. 19 wskazanej ustawy należy uznać prawomocność uchwały rady wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie. Ponadto wskazała, iż sprawa zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] czerwca 2003 r. o nadaniu doktorowi J. A. Ł. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie [...] była już przedmiotem postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 683/05) stwierdził nieważność decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2004 r.

Po zwrocie akt z Sądu sprawie nadano dalszy bieg i skierowano na posiedzenie Prezydium Centralnej Komisji wg kolejności wpływu mając na uwadze uchybienia wytknięte przez Sąd.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Centralna Komisja ponownie odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] czerwca 2003 r. o nadaniu doktorowi J. A. Ł. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie [...]. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniu skarżącego do sprawy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule i stopniach naukowych. Zatem uchwała Rady Wydziału podlega zatwierdzeniu przez Centralną Komisję. Ponadto organ podkreślił, iż skarżący był informowany o przebiegu sprawy, jak również i o tym, iż na opóźnienie w rozpatrzeniu ponownie wniosku wpływ miało zakończenie kadencji organów Centralnej Komisji z dniem 31 grudnia 2006 r. oraz postępowanie kontrolne prowadzone przez Najwyższą Izbę Kontroli na przełomie maja i czerwca 2007 r. (akta skarżącego były przedmiotem kontroli) oraz przerwa wakacyjna w posiedzeniach Prezydium Centralnej Komisji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).

Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).

Tak więc, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.

Na marginesie sprawy należy zauważyć, iż skarżący pomija treść art. 51 § 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, który stanowi, że przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania powoływany przez skarżącego art. 19 wyżej wskazanej ustawy, lecz przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] września 2007 r. wydała decyzję. Okoliczność ta spowodowała, że skarga na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.