Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 281/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a, art. 64a ust. 2, art. 125, art. 126, art. 72 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 15b
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 31 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] na rzecz skarżącego kwotę 300 złotych (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...], Starosta M. udzielił E. C. pozwolenia wodnoprawnego na:

1) przebudowę urządzenia wodnego – jazu na rzece Paklicy w m. S., gm. M., w km. [...] przez obniżenie progu na upuście jałowym do rzędnej 57,35 m n.p.m.;

2) regulację przepływu wody na czas wykonywania robót;

3) korzystanie z wód rzeki Paklicy w km. [...] do celów energetycznych w miejscowości S., gm. M., przy użyciu istniejących obiektów energetyki wodnej pracujących w trybie przepływowym;

4) piętrzenie rzeki Paklicy na jazie młyńskim o współrzędnych ([...]") do rzędnej 58,55 m n.p.m. w miesiącach od października do marca, a w pozostałym zakresie – do rzędnej 58,40 m. n.p.m. Ponadto organ I instancji określił, że wielkość przepływu nienaruszalnego w wysokości Qn=0,41 m3 będzie realizowana przez przepływ przez turbiny elektrowni lub przy ich zamknięciu przez podniesienie zasuw upustu jałowego o 12 cm (jedna zasuwa) lub 6 cm (dwie zasuwy).

Organ I instancji zatwierdził również "Instrukcję Gospodarowania Wodą [...] S.", opracowaną przez E. C. w sierpniu 2015 r., a także zobowiązał ją do:

1) utrzymywania (konserwacji i remontu) koryta rzeki Paklicy na długości 50 m oddziaływania wód zrzutowych;

2) przepuszczania całego przepływu wody przez upust jałowy w przypadku planowanego zatrzymania działalności elektrowni wodnej. Upływ ważności powyższego pozwolenia wodnoprawnego został ustalony na dzień [...] 2035 r. Organ I instancji wskazał zarazem w sentencji decyzji, że warunkiem piętrzenia i korzystania z wód rzeki Paklicy do celów energetycznych jest wykonanie przebudowy jazu i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.).

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 37 pkt 4 i 5, art. 123 ust. 2, art. 127 ust. 2, art. 128, art. 131,l art. 132, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm., dalej: "pr. wod.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm., dalej: "k.p.a.")

Pismem z dnia 15 października 2015 r. M. M. (dalej: [...] odwołały się od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie: art. 6-8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych w pismach procesowych strony i protokole oględzin z dnia 11 września 2015 r. oraz brak weryfikacji operatu wodnoprawnego a także naruszenie art. 33 § 3 k.p.a. przez uznanie, że R. W. jest przedstawicielem właściciela jazu bez złożenia stosownego pełnomocnictwa oraz naruszenie art. 40 k.p.a. przez niedoręczenie decyzji R. W. i naruszenie art. 85 § 1 i art. 123 § 1 k.p.a. przez wadliwe przeprowadzenie oględzin i niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia ponownych oględzin.

Decyzją z dnia [...] 2016 r., nr nr [...], Inne uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2015 r. w części, tj. w pkt 1 i 5, i w tym zakresie orzekł co do istoty przez (1) udzielenie E. C. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzenia wodnego – jazu na rzece Paklicy w m. S., gm. M. w km [...] przez obniżenie progu na upuście jałowym: (a) parametry jazu przed przebudową: rzędna progu: 57,53 m n.p.m., przepustowość jazu: 5,135 m3/s; (b) parametry jazu po przebudowie: rzędna progu: 57,35 m n.p.m., przepustowość jazu: 6,6197 m3/s; (c) planowane do przeprowadzenia roboty wymagają na okres ich prowadzenia regulacji przepływów w ten sposób, że podczas przebudowy jazu w obrębie upustu jałowego cały przepływ wód prowadzony będzie przez budynek elektrowni z turbiną Francissa; zamknięcie przepływy dokonane zostanie przez uszczelnienie folią PCV na kracie wlotowej do jazu młyńskiego i budynku turbiny śmigłowej; rozdział wód podczas prowadzonych prac zapewnia przepuszczanie wód średnich; w przypadku wystąpienia wód powodziowych prace zostaną wstrzymane w celu przepuszczenia tych wód; po ustabilizowaniu się przepływów prace zostaną wznowione; (2) piętrzenie wód rzeki Paklicy na jazie młyńskim o współrzędnych geograficznych ([...]") do maksymalnego poziomu piętrzenia (MaxPP) równemu normalnemu poziomowi piętrzenia (NPP): w miesiącach od października do marca – 58,55 m n.p.m., a w miesiącach od kwietnia do września – 58,40 m n.p.m.; (3) korzystanie z wód rzeki Paklicy w km [...] do celów energetycznych w miejscowości S., gm. M., przy użyciu istniejących obiektów energetyki wodnej pracujących w trybie przepustowym: (a) budynek dawnej turbinowni z napędem wodnym generatora elektrycznego – turbina Francissa o osi poziomej o przełyku Q=1,06 m3/s, o średnicy wirnika D=900 mm i mocy nominalnej do 29 kW; (b) budynek dawnej elektrowni z napędem wodnym generatora elektrycznego – śmigło zamontowane na sztywno, o przełyku Q=0,50 m3/s, mocy nominalnej do 12 kW; (4) ustalenie terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie piętrzenia wód rzeki P. oraz korzystania z wód tej rzeki do celów energetycznych na okres 20 lat, tj. do dnia 28 stycznia 2036 r. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 201/16 po rozpoznaniu skargi M. M., uchylił zaskarżoną decyzję Inne (dalej: RZGW) z dnia [...] 2016 r., nr [...]

W uzasadnieniu wyroku Sąd zważył, iż podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm., dalej: Prawo wodne). Sąd powołał przepisy art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 37 pkt 1 i 5 Prawa wodnego, by następnie wskazać, że wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozważanej sprawy wynikają z konkurencyjności złożonych przez [...] i E. C. wniosków o wydanie dla każdego z tych podmiotów pozwolenia wodnoprawnego. Sąd zauważył, że z uwagi na specyfikę omawianej inwestycji nie jest możliwe udzielenie pozwolenia wodnoprawnego obu wymienionym podmiotom w żądanym przez nie zakresie. Nie oznacza to jednak braku możliwości rozstrzygnięcia opisanej sprzeczności. Ustawodawca przewiduje bowiem w przepisach Prawa wodnego system preferencji, na podstawie którego pozwolenie wodnoprawne powinno być przyznane podmiotowi dysponującemu określonym pierwszeństwem. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 123 ust. 1 Prawa wodnego jeżeli o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ubiega się kilka zakładów, których działalność wzajemnie się wyklucza z powodu stanu zasobów wodnych, pierwszeństwo w uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego mają zakłady, które będą pobierać wodę w celu zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, następnie zakłady, których korzystanie z wód przyczyni się do zwiększenia naturalnej lub sztucznej retencji wód lub poprawy stosunków biologicznych w środowisku wodnym, a w dalszej kolejności właściciele oraz posiadacze samoistni i zależni innych obiektów instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej.

Zdaniem Sądu zarówno [...], jak i E. C. zaliczają się do ostatniej kategorii podmiotów wymienionych w art. 123 ust. 1 Prawa wodnego W takim przypadku należy zastosować art. 123 ust. 1a Prawa wodnego przewidujący, że jeżeli jednym z zakładów ubiegających się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest właściciel urządzenia wodnego koniecznego do realizacji tego pozwolenia, pierwszeństwo w uzyskaniu pozwolenia przysługuje temu zakładowi. Sąd zaznaczył, że przepis ten, jak i art. 123 ust. 1 Prawa wodnego mają charakter bezwzględnie wiążący, co oznacza, że organy administracji publicznej nie mogą odstąpić od systemu preferencji, jaki określił ustawodawca. Dlatego zdaniem Sądu nietrafne są wywody skarżącego w zakresie, w jakim wywodzi swoje pierwszeństwo z gospodarczego lub funkcjonalnego znaczenia urządzeń i instalacji pozostających w jego dyspozycji. Okoliczność ta według powołanych przepisów pozostaje bowiem bez znaczenia prawnego.

Dalej Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie kolizji interesu [...] i E. C. wymaga ustalenia właściciela urządzenia wodnego koniecznego do realizacji pozwolenia wodnoprawnego. Urządzeniem tym w niniejszej sprawie jest jaz młyński zlokalizowany działce nr [...], na rzece Paklicy, w m. S., co nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Sąd wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy jaz młyński stanowi współwłasność E. C., której przysługuje udział wynoszący [...] oraz A. i C. C., którym przysługuje udział wynoszący [...]. Okoliczność ta został ustalona w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] 2013 r., sygn. akt [...] [...]. Orzeczenie to nie było kwestionowane w istocie przez skarżącego, który wywodził jedynie, że wywołuje ono skutki wyłącznie pomiędzy stronami tego procesu, tj. pomiędzy E. C., A. C. i C. C. oraz Skarbem Państwa – Starostą M.. Sąd uznał, że taki pogląd nie zasługuje na aprobatę stwierdzając, że zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 z późn. zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – takie inne osoby. Konsekwentnie zatem wymieniony wyrok z dnia 24 czerwca 2013 r. jest wiążący zarówno dla organów administracji publicznej, jak i dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Tym samym E. C. jako właścicielka jazu młyńskiego dysponuje na mocy art. 123 ust. 1a Prawa wodnego pierwszeństwem w uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego przed skarżącym. W tym zakresie ustalenie organów administracji publicznej okazały się więc trafne.

Sąd nie przychylił się także do pozostałych zarzutów zgłaszanych przez skarżącego. Nietrafne okazały się argumenty wskazujące na nieprawidłowości przy dokonywaniu oględzin w dniu 11 września 2015 r. Pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. skarżący został zawiadomiony o terminie oględzin i możliwości wzięcia w nich udziału. Tym samym spełniony został wymóg z art. 79 § 1 K.p.a. Starosta M. sporządził jednocześnie protokół z oględzin wraz ze szczegółową dokumentacją fotograficzną. Skarżący mógł swobodnie zgłaszać swoje uwagi i zastrzeżenia w trakcie przeprowadzania rozważanego dowodu, co znalazło odzwierciedlenie w powyższym protokole. Jednocześnie obecność R. W. jako przedstawiciela właściciela jazu nie narusza przepisów procedury administracyjnej o postępowaniu dowodowym. Nie było bowiem konieczne w tym wypadku formalne wykazanie umocowania. Oceniając protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną Sąd uznał, że czynności podjęte przez organ I instancji były w tej mierze wystarczające; w szczególności nie zachodziła potrzeba bezpośredniego oglądu jazu. Zebrane w tej mierze informacje cechują się bowiem dostateczną precyzją.

Sąd uznał, że niezasadny okazał się też zarzut dotyczący konieczności legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołał przy tym art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) i stwierdził, że planowana przez E. C. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Polega ona bowiem jedynie na przebudowie jazu i dalszym korzystaniu z istniejącego już urządzenia.

Zdaniem Sądu nietrafne okazały się wywody skarżącego dotyczące zrealizowania już przedmiotowej inwestycji przez E. C. bądź też rozebrania jazu i wykonania nowego urządzenia na to miejsce. Wskazano, że z protokołu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W. z dnia 17 września 2015 r. wynika bowiem, że roboty budowlane prowadzone przez inwestora miały charakter remontu, a zatem ich celem nie była zmiana lub usunięcie istniejącego jazu. Opisane prace były ponadto prowadzone w sposób zgodny z prawem i nie wymagały zgłoszenia. Argumenty podnoszone przez skarżącego nie pozwalają natomiast skutecznie podważyć tych ustaleń.

Sąd zaznaczył też, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpatrywanej sprawie jest wyłącznie kwestia udzielenia E. C. pozwolenia wodnoprawnego. Poza zakresem rozważań Sądu pozostaje kwestia oceny prawidłowości zawieszenia przez organ II instancji postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia [...] pozwolenia wodnoprawnego. Podobnie Sąd w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do rozstrzygania ewentualnych sporów właścicielskich pomiędzy skarżącym i E. C..

Sąd stwierdził, że z innych aniżeli wskazanych w skardze powodów uchylił zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że, że złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego inicjuje postępowanie, w wyniku którego organy administracji publicznej powinny zbadać, czy w danych okolicznościach możliwe jest udzielenie tego pozwolenia. W tym celu należało najpierw rozważyć, czy wniosek, a zwłaszcza operat wodnoprawny, odpowiadają wymogom z art. 131 i 132 Prawa wodnego, a następnie wyjaśnić czy nie zachodzą przeszkody do wydania wnioskowanego pozwolenia wynikające z wymogów art. 125 i 126 Prawa wodnego Sąd uznał, że kwestia zbadania wymogów formalnych wniosku oraz dołączonego do niego operatu wodnoprawnego została zasadniczo dostatecznie wyjaśniona przez organ II instancji. Dyrektor RZGW ocenił bowiem dokumentację przedłożoną przez inwestora, odnosząc się szczegółowo m.in. do operatu wodnoprawnego.

Należało również ustalić, czy nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 125 i 126 Prawa wodnego.

Zdaniem Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że organy obu instancji nie rozważyły w ogóle kwestii, o jakich mowa w art. 125 i art. 126 Prawa wodnego. W szczególności w zaskarżonej decyzji wymienione przepisy nie zostały w ogóle powołane, nie poddano również merytorycznej ocenie, czy spełnione są wszystkie wymogi z nich wynikające. Tymczasem istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma w szczególności przepis art. 126 pkt 2 Prawa wodnego. Z uwagi bowiem na konkurencyjność przedsięwzięć planowanych przez [...] i E. C. niezbędne było zbadanie, czy projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Sąd stwierdził, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Dodał, że organ II instancji skoncentrował się w swoich wywodach na zbadaniu i rozstrzygnięciu formalnych problemów związanych z konkurencyjnością wniosków skarżącej [...] i E. C. oraz na wykazaniu nietrafności argumentów skarżącego. Nie dokonał natomiast – podobnie jak Starosta – oceny o jakiej mowa w art. 125 i art. 126 Prawa wodnego, co stanowiło wadę kontrolowanego postępowania.

Zdaniem Sądu uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji poddał ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności zbadać, czy wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie narusza art. 125 i 126 Prawa wodnego.

Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 25 sierpnia 2016 r. wobec niewywiedzenia skargi kasacyjnej przez żadną ze stron.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor RZGW decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.:

I. uchylił zaskarżoną decyzję w części w pkt 1, 5 i 6 i w tym zakresie orzekł co do istoty:

w pkt 1. udzielił E. C. pozwolenia wodnoprawnego na:

1) przebudowę urządzenia wodnego - jazu na rzece Paklicy w m. S., gm. M. w km [...] poprzez obniżenie progu na upuście jałowym:

a) parametry jazu przed przebudową

- rzędnej progu 57,53 m n.p.m.

- przepustowość jazu 5,135 m3/s;

b) parametry jazu po przebudowie

- rzędna progu 57,35 m n.p.m.

- przepustowość jazu 6,6197 m3/s;

c) planowane do przeprowadzenia roboty wymagają na okres ich prowadzenia regulacji przepływów:

- podczas przebudowy jazu w obrębie upustu jałowego, cały przepływ wód prowadzony będzie przez budynek elektrowni z turbiną Francissa. Zamknięcie przepływu dokonane zostanie poprzez uszczelnienie folią PCV na kracie wlotowej do jazu młyńskiego i budynku turbiny śmigłowej. Rozdział wód podczas prowadzonych prac zapewnia przepuszczanie wód średnich. W przypadku wystąpienia wód powodziowych prace zostaną wstrzymane w celu przepuszczenia tych wód. Po ustabilizowaniu się przepływów prace zostaną wznowione.

2) piętrzenie wód rzeki Paklicy na jazie młyńskim o współrzędnych geograficznych /[...]"/ do maksymalnego poziomu piętrzenia (MaxPP) równemu normalnemu poziomowi piętrzenia (NPP):

- w miesiącach październik - marzec 58,55 m n.p.m.

- kwiecień - wrzesień 58,40 m n.p.m.

3) korzystanie z wód rzeki Paklicy w km [...] do celów energetycznych w m. S. gm. M. przy użyciu istniejących obiektów energetyki wodnej pracujących w trybie przepływowym:

- budynek dawnej turbinowni z napędem wodnym generatora eklektycznego - turbina Francisa o osi poziomej o przełyku Q=l,06 m3/s, o średnicy wirnika D=900 mm i mocy nominalnej do 28 kW;

- budynek dawnej elektrowni z napędem wodnym generatora elektrycznego - śmigło zamontowane na sztywno (uruchamiane przy wysokiej wodzie), o przełyku Q=0,50 m3/s, mocy nominalnej 12kW.

Odnośnie zmian wprowadzonych w pkt. 5. organ II instancji ustalił termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie piętrzenia wód rzeki Paklicy oraz korzystania z wód rzeki Paklicy do celów energetycznych na okres 20 lat tj. do 11 stycznia 2037 r. oraz ustalił brzmienie pkt 6. zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym.

W pkt II. decyzji z [...] 2017 r. Dyrektor RZGW orzekł o utrzymaniu zaskarżoną decyzji pierwszoinstancyjnej w pozostałym zakresie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania.

Przedstawiając przebieg postępowania już po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 27 maja 2016 r. organ wskazał między innymi, że w piśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. Prezes spółki [...] Sp. z o.o. podniósł, że Komenda Powiatowa Policji prowadzi dochodzenie w sprawie prowadzenia na jazie usytuowanym na działce [...] (objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego) prac budowlanych polegających na rozebraniu progu na jazie i progu niecki wylotowej bez wymaganego zezwolenia.

Organ wskazał nadto, że E. C. odnosząc się do pisma [...] Sp. z o.o.z dnia 16. grudnia 2016 r., w piśmie z dnia 4 stycznia 2017 r. wyjaśniła, iż informacje o prowadzonych przez Policję postępowaniach pozyskała z akt niniejszego postępowania, ponieważ dotychczas nie została powiadomiona przez P. o żadnym postępowaniu przeciwko niej, przyczym według jej podejrzeń, oba postępowania prowadzone są z donosów pana T. . Nadto podała, że jeśli chodzi o upust jałowy to wyjaśnienia złożone zostały w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r., próg jazu nie został obniżony i można to w każdej chwili sprawdzić.

Przedstawiając przesłanki powziętego rozstrzygnięcia Dyrektor RZGW wyjaśnił, że wobec wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 201/16, zasada związania oceną prawną sądu wyrażająca się treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu. Organ przytaczając istotne fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu skonkludował, że Sąd zobowiązał go do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 125 i 126 P.w., tj. m.in. czy wydane pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odnosząc się do warunków określonych w art. 125 oraz 126 Prawa wodnego wskazał, że plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza stanowi podstawowy dokument planistyczny w zakresie gospodarowania wodami. Pierwszy Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry został opublikowany w 2011 r. (M.P. Nr 40 poz. 451). Obowiązujący obecnie zaktualizowany Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry (aPGW) został zatwierdzony przez Radę Ministrów i opublikowany w dniu 6 grudnia 201.6 r.. w drodze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowani wodami na obszarze dorzecza Odry (Dz. U. z 2016 r. poz. 1967) i wszedł w życie 21 grudnia 2016 r. Istniejący jaz przy MEW S. zlokalizowany jest w obszarze dorzecza Odry, w regionie wodnym Warty. Obiekt usytuowany jest w obrębie Jednolitej Części Wód Powierzchniowych (JCWP) o nazwie Paklica, Europejski Kod JCWP - PLRW600025187889, gdzie wskazano następujące ustalenia (zał. nr 1) m.in.:

- Charakterystyka:

• ostateczny status hydromorfologiczny z uzasadnieniem

> naturalna część;

- Cel środowiskowy:

• stan/potencjał ekologiczny;

> dobry stan ekologiczny;

• stan chemiczny;

> dobry stan chemicznym

- Ocena ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych:

• monitoring

> monitorowana;

• aktualny stan JCWP

> zły;

• ryzyko nieosiągnięcia celu środowiskowego

> zagrożona;

- Przedłużenie terminu osiągnięcia celu/ustalenie celów mniej rygorystycznych dla JCWP:

• odstępstwo

> tak;

• odstępstwo, z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw

> przedłużenie terminu osiągnięcie celu: - brak możliwości technicznych;

• termin osiągnięcia dobrego stanu

> 2021;

• Uzasadnione odstępstwa

> Brak możliwości technicznych. W zlewni JCWP występuje presja komunalna. W programie działań zaplanowano działania podstawowe, obejmujące uporządkowanie gospodarki ściekowej, które są wystarczające, aby zredukować tą presję do zakresie wystarczającym dla osiągnięcia dobrego stanu. Z uwagi jednak na czas niezbędny dla wdrożenia działań, a także okres niezbędny aby wdrożone działania przyniosły wymierne efekty, dobry stan będzie mógł być osiągnięty do roku 2021.

Organ stwierdził, że zakres pozwolenia nie dotyczy oddziaływania, które powodowałoby znaczące pogorszenie parametrów charakteryzujących cel środowiskowy JCWP. Ponadto szczególne korzystanie z wód rzeki Paklicy oraz przebudowa urządzenia nie zmieni poziomu piętrzenia tych wód, nie będzie występowało wprowadzanie substancji zanieczyszczających wody, ani pobór wód; zatem wnioskowane pozwolenie wodnoprawne nie spowoduje pogorszenie stanu wód rzeki Paklicy i nie zmieni istniejących stosunków wodnych.

W związku z powyższym Dyrektor RZGW przyjął, że szczególne korzystanie z wód w zakresie planowanego piętrzenia wód rzeki Paklicy na istniejącym jazie przy MEW S. oraz jej energetyczne wykorzystanie, jak również przebudowa progu - nie naruszą ustaleń wynikających z Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry.

Zdaniem organu planowane piętrzenie na jazie MEW S. nie narusza także ustaleń zawartych w rozporządzeniu Dyrektora RZGW z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie korzystania z wód regionu wodnego Warty (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2014 r., poz. 2129). Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia minimalna wielkość przepływu nienaruszalnego w danym przekroju cieku naturalnego nie może być mniejsza od wartości wyrażonej iloczynem średniego niskiego przepływu (SNQ) i współczynnika "n", określonego dla poszczególnych cieków regionu w zależności od ich charakterystyki hydrologicznej. Z operatu wodnoprawnego wynika, iż wartość przepływu nienaruszalnego równa jest 0,41 m3/s i odpowiada przepływowi SNQ. Zatem powyższy przepływ nienaruszalny nie narusza warunku określonego w warunkach korzystania z wód regionu wodnego Warty tj. nie jest mniejszy niż iloczyn SNQ i współczynnika "n" (gdzie "n" zgodnie z ww. rozporządzeniem wynosi 1 - pozostałe cieki naturalne). Ponadto przepływ nienaruszalny realizowany jest przez przepływ wody turbiną Francissa (1,06 m/s) lub turbiną śmigłową (0,5 m/s) lub przy ich zamknięciu (na czas konserwacji lub awarii), przez podniesienie zasuw upustu jałowego o 12 cm jedna zasuwa) lun 6 cm (z zasuwy).

Następnie organ wskazał, że w dniu 16 grudnia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia panu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Odry (Dz. U. poz. 1938). Plany zarządzania ryzykiem powodziowym (PZRP) są dokumentami planistycznymi opisującymi aktualny stan ochrony przeciwpowodziowej oraz zawierającymi katalog działań mających na celu redukcję ryzyka powodziowego na terenach zagrożonych. PZRP opracowano dla 3 obszarów dorzeczy - Odry, Wisły i Pregoły. Z powyższego dokumentu wynika, że obszar objęty wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie jest położony w obszarze narażona na niebezpieczeństwo powodzi na obszarze dorzecza Odry.

Zgodnie zaś z art. 88s ust. 1 oraz ust. 2 Prawa wodnego za plany przeciwdziałania skutkom suszy odpowiada Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, natomiast plany przeciwdziałania skutkom suszy w regionach wodnych przygotowują dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej, jednak dokument ten nie został opracowany. Z tych względów zdaniem Dyrektora RZGW analiza przesłanki określonej w art. 125 pkt 1 lit. b) P.w. jest bezprzedmiotowa.

Organ wskazał, że przesłanka określona w art. 125 pkt 1 lit. c) P.w. nie dotyczy niniejszej sprawy, gdyż zakres przedmiotowego pozwolenia nie dotyczy obszarów morskich.

Następnie wyjaśnił, że skoro w przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne nie dotyczy ścieków komunalnych, przesłanka określona w art. 125 ust. 1 lit. d) Prawa wodnego również nie ma zastosowania.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, iż teren objęty przedmiotową inwestycją nie jest objęty planem miejscowym, jak również na ten teren nie została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy, ani taka decyzja nie jest wymagana (decyzja Burmistrza M. z dnia [...] 2016 r., znak: [...]). W związku z tym stwierdził, że negatywna przesłanka opisana w 125 pkt 2 Prawa wodnego nie ma zastosowania.

Organ zaznaczył również, że w operacie wodnoprawnym wskazano, że planowane przedsięwzięcie w swoich założeniach przyczyni się do zachowania walorów krajobrazowych, podniesie atrakcyjności krajobrazową terenu. Inwestycja będzie sprzyjała czynnej ochronie ekosystemów występujących na analizowanym terenie. Przyjęte rozwiązania, jak również sposób zagospodarowania terenu nie naruszą zakazów określonych w rozporządzeniu Nr 3 Wojewody Lubuskiego z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2008 r. Nr 91, poz. 1373; Dz. Urz. Woj. Lub. z 2009 r. Nr 4, poz. 99); Uchwała Nr LVII/579/2010 Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 25 października 2010 r. zmieniająca rozporządzenie w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 113, poz. 1820 z dnia 10.12.2010 r.).

Organ odwoławczy zważył, iż zachowując dotychczasowy poziom piętrzenia wód rzeki Paklicy nie nastąpi zmiana stosunków wodnych terenów przyległych, zatem nie wpłynie na sposób wykorzystania terenów sąsiadujących, w tym również na chronione siedliska przyrodnicze obszaru Natura 2000 "Dolina Leniwej Obry". Ponadto stwierdził, że z analizy zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mogło wpłynąć negatywnie na wzajemne oddziaływanie między środowiskiem, zdrowiem ludzi, a także zabytkami. Tym samym nie stwierdzono naruszenia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów, o których mowa w art. 125 pkt 3 Prawa wodnego

Niezależnie od powyższego Dyrektor RZGW stwierdził, że z operatu wodnoprawnego oraz pism uzupełniających wynika, że celem korzystania z wód jest kontynuacja produkcji energii elektrycznej w Małej Elektrowni Wodnej działającej od 1998 r. w m. S., na rzece Paklicy w km [...]. Do produkcji energii elektrycznej niezbędne jest wykorzystanie piętrzenia wody. Energia elektryczna wytwarzana jest przy użyciu energii wodnej rzeki Paklicy i zbiornika zwanego Jeziorem Bukowieckim, w dwóch komorach turbin, dla potrzeb w własnych oraz sprzedaży nadwyżki wytworzonej energii dla zakładów energetycznych. Wyjaśniono, że elektrownia wód w S. składa się z dwóch oddzielnych budynków - jeden przylegający bezpośrednio do budynku młyna posadowionego przy prawym brzegu rzeki, drugi posadowiony po lewej stronie Paklicy. Obiekty połączone są metalowo-drewnianym podestem, z którego wchodzi się do obu budynków. Obecnie w budynku przylegającym do młyna zamontowana jest turbina Francisa o mocy ok 28 kW. W drugim budynku zamontowana jest turbina śmigłowa, o mniejszej mocy - 12 kW. Większa turbina jest turbiną podstawową, ciągle pracującą. Mniejsza jest włączana przy wysokiej wodzie. Ponadto w celu przepuszczenia wód powodziowych przez jaz młyński zaplanowano obniżenie o 18 cm progu wodnego na upuście jałowym, dzięki czemu jaz będzie mógł samodzielnie funkcjonować bez konieczności przepuszczania wód powodziowych upustem dennym.

Reasumując organ zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawczyni, że projektowany sposób korzystania z wody do celów energetyki wodnej tak jak dotychczas, od 1998 r., zapewnia wykorzystanie całego potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Turbiny mogą pracować w trybie łącznym, przy wodzie wysokiej oraz w trybie rozłącznym w przypadku wód mniejszych. Oznacza to, że w przypadku średnich wód średniorocznych na poziomie 1,06 m/s oraz w przypadku wód małych, jak i wielkich, elektrownia wykorzystywać będzie całą wodę płynącą rzeką Paklicą.

Podsumowując swoje rozważania Dyrektor RZGW stwierdził, że po merytorycznej ocenie wymogów wynikających z art. 125 Prawa wodnego, nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego we wnioskowanym zakresie.

Dokonując oceny w zakresie przesłanek określonych w art. 126 Prawa wodnego organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez wnioskodawczynię operat wodnoprawny spełniał niezbędne, określone w art. 132 Prawa wodnego, wymogi. Wskazał też, że do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego została dołączona Instrukcja gospodarowania wodą MEW S., spełniająca wymagania nałożone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie instrukcji gospodarowania wodą (Dz. U. Nr 150, poz. 1097). Dokument ten uwzględnia przebudowę jazu na rzece Paklicy polegającej na obniżeniu progu na upuście jałowym do rzędnej 57,35 m n.p.m.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zgadza się z ustaleniami organu I instancji uznając jednak, że rozstrzygnięcie sprawy zawarte w pkt 1 i 6 zaskarżonej decyzji, z uwagi na zbyt ogólny charakter, jest nieprawidłowe, a także przyjmując argumentację E. C. za uzasadnioną, postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części - w pkt 1 i 6 i w tym zakresie orzec, szczegółowo wskazując warunki udzielonych pozwoleń wodnoprawnych.

Jednocześnie uznając, że stosownie do art. 127 ust. 5 i 7 Prawa wodnego organ orzekł w zakresie terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie szczególnego korzystania z wód tj. piętrzenia wód oraz energetycznego wykorzystania wód tj. w pkt. 5 decyzji.

Podsumowując Dyrektor RZGW stwierdził, że przedstawione przez wnioskodawczynię dokumenty spełniają wymagania określone w art. 132 Prawa wodnego, a w świetle przeprowadzenia dodatkowego postępowania w myśl art. 136 K.p.a., argumentacja podniesiona w odwołaniu przez skarżącego w ocenie organu nie znalazła uzasadnienia w świetle przepisów Prawa wodnego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając organowi odwoławczemu:

- naruszenie art. 125 pkt 2 i 126 pkt 1 Prawa wodnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji gdy zaskarżona decyzja narusza ustalenia decyzji Burmistrza M. z [...] 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż prowadzi do tego, iż niweczy zasadność realizacji inwestycji objętej tą decyzją, a nadto na wydaniu zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy organy I i II instancji nie wykonały żadnej czynności w celu zweryfikowania, czy wnioskowane pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy naruszenie przez pozwolenie wodnoprawne jakiejkolwiek decyzji o warunkach zabudowy obliguje organ do odmowy wydania takowego pozwolenia,

- naruszenie art. 126 pkt 2 Prawa wodnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, pomimo tego że projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetycznych nie zapewnia wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób tak ekonomicznie, jak i technicznie uzasadniony, gdyż doprowadzi do całkowitej degradacji urządzenia wodnego należącego do spółki i do jego dysfunkcji, a wartość tak ekonomiczna, techniczna i funkcjonalna tego urządzenia jest istotnie wyższa aniżeli energia jaka miałaby być wyprodukowana przez historyczny obiekt starej elektrowni, turbinowni i jaz młyński, tym bardziej, że zaskarżona decyzja powoduje iż nie powstanie nowoczesny obiekt energetyki wodnej, na realizację którego wydana jest decyzja środowiskowa i o warunkach zabudowy,

- naruszenie art. 72 ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu pozwolenia na przebudowę jazu, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, podczas gdy stanowi on urządzenie melioracji podstawowej, a przez to z mocy prawa stanowi własność Skarbu Państwa,

- naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 15b Prawa wodnego poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji w sytuacji, gdy z przyczyn zaniedbań ze strony Starosty [...] przy przeprowadzeniu w 2012 r. modernizacji kartoteki i budynków, nie doszło do ustalenia linii brzegowej rzeki Paklicy (jej granicy prawnej) w rejonie posadowienia urządzeń wodnych objętych zaskarżoną decyzją, co czyni niemożliwym procedowanie w sprawie energetycznego piętrzenia wody rzeki Paklicy poprzez urządzenia, o których mowa w zaskarżonej decyzji, albowiem brak jest dostatecznych danych określających przebieg nurtu rzeki Paklicy i usytuowania cieku naturalnego,

- naruszenie art. 15 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a polegające na wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, pomimo tego, że kwestie ewentualnej odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego (art. 125 i 126 Prawa wodnego) w ogóle nie były przez organ I instancji brane pod uwagę i tym samym wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy o braku przeciwwskazań do wydania decyzji z tego punktu widzenia orzekał jedynie organ II instancji;

- naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji, że organ ścigania i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego prowadzą postępowania na tle robót budowlanych zrealizowanych we wrześniu 2016 r. i naruszenia przepisów ustawy o ochronie zabytków dotyczących obiektów objętych zaskarżoną decyzją, braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym względzie i ograniczenie się w tym zakresie jedynie na jednostronnych wyjaśnieniach wnioskodawczyni, podczas gdy uprawnione organy prowadzą postępowania (przygotowawcze i administracyjne) i jeśli zostanie w toku tych postępowań potwierdzony fakt realizacji robót budowlanych objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, to w tym zakresie brak będzie podstaw do wydania pozwolenia,

- naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego odnośnie tego, czy istnieją jakiekolwiek decyzje o warunkach zabudowy, których ustalenia wnioskowane pozwolenie wodnoprawne może naruszać i w konsekwencji dokonanie pobieżnej oraz zdeterminowanej jedynie interesem prawnym E. C. analizy sprawy przez pryzmat regulacji art. 125 i 126 P.w.,

- naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, że skarżący jest właścicielem urządzenia wodnego, które jest zdolne do przepuszczenia wód ekstremalnych bez dokonywania jego przebudowy, urządzenie jest sprawne i zdatne do użytku, a tym samym dokonanie powierzchownej i całkowicie dyskryminującej skarżącą spółkę analizy odnoście przesłanki z art. 126 pkt 2 P.w. - zbadanie projektowanego wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób ekonomicznie i technicznie uzasadniony, podczas gdy wnioskowane przez E. C. wykorzystanie energetyczne piętrzenia istocie jest ekonomicznie oraz technicznie nieopłacalne względem takowego piętrzenia poprzez urządzenie wodne spółki, albowiem nie wymaga dokonywania przebudowy urządzenia, może być realizowane natychmiast, bez spełnienia żadnych dodatkowych warunków (technicznych i ekonomicznych), co z góry przesądza o jego istotnie wyższym potencjale,

- naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie analizy wniosku wnioskodawczyni przez pryzmat regulacji art. 125 i 126 Prawa wodnego przy pominięciu, że jego uwzględnienie spowoduje, iż urządzenie wodne należące do spółki stanie się urządzeniem całkowicie zbędnym i nieprzydatnym, podczas gdy z ekonomicznego punktu widzenia spółki projektowany sposób wykorzystania potencjału hydroenergetycznego będzie oczywiście nieopłacalny, a przez to występuje sytuacja, o której mowa w art. 126 pkt 2 Prawa wodnego,

- naruszenie art. 80 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokonania oceny dowodów, w tym wyjaśnień udzielonych przez E. C. odnośnie okoliczności prowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia na budowę, a także materiałów i wyjaśnień przedstawionych przez spółkę [...], w szczególności w okresie od września 2016 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji,

- naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez niezrealizowanie przez Dyrektora RZGW wytycznych Sądu zawartych w wyroku z 27 maja 2016 r. II SA/Po 201/16.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz z zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a dowodu z dokumentów: z decyzji Burmistrza M. z [...] 2016 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy oraz pisma spółki do organu z 15 lipca 2016 r. wraz z potwierdzeniem jego wysłania listem poleconym na okoliczność, że wnioskowane przez E. C. pozwolenie wodnoprawne narusza warunki tej decyzji oraz wiedzy organu o tej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydanie przez Dyrektora RZGW decyzji merytorycznej jest o tyleż niezrozumiałe, że przecież organ ten sam na str. 17 decyzji (ostatni akapit) wskazuje, że celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej już w postępowaniu I-instancyjnym. Jak wynika zaś wydanego w sprawie z wyroku Sądu organ I instancji nie dokonał żadnej analizy sprawy przez pryzmat regulacji art. 125 i 126 Prawa wodnego. Zdaniem MEW nie sposób więc przyjąć, że Dyrektor RZGW miałby ponownie rozpoznać sprawę i że tym samym zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana.

Skarżąca spółka zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 7 K.p.a. podniosła, iż organ po każdym zajęciu przez spółkę stanowiska w sprawie umożliwiał wypowiedzenie się E. C., następnie zaś nie zwracał się do spółki [...] o odniesienie się do argumentacji inwestorki.

Nadto wskazano, że Dyrektor RZGW nie wziął pod uwagę faktu prowadzenia postępowania przygotowawczego przez organ ścigania na tle nielegalnie przeprowadzonych we wrześniu 2016 r. robót budowlanych w rejonie objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Skarżąca wskazała, że na potwierdzenie tej okoliczności przedstawiła organowi dokument urzędowy w postaci postanowienia o prowadzeniu postępowania przygotowawczego. Postępowanie to dotyczy rozebrania progu na jazie oraz progu niecki wylotowej, a więc tych robót, które objęte są zaskarżoną decyzją. Organ odwoławczy dysponując dokumentem urzędowym nie zweryfikował, czy roboty, o których mowa we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego faktycznie nie zostały już realizowane. Informację wynikającą z przedłożonego przez spółkę dokumentu urzędowego skonfrontował jedynie z wyjaśnieniami E. C.. Dyrektor RZGW nie zwrócił się do Prokuratury ani organów nadzoru budowlanego w sprawie tychże okoliczności. Nie sprawdzono, czy postępowanie jest kontynuowane, a jeśli tak, to jaki jest jego etap i czy organy te stwierdziły fakt wykonania prac. Ograniczono się jedynie do uzyskania pisemnych niezweryfikowanych i stojących w sprzeczności z treścią decyzji procesowej podjętej przez organ ścigania wyjaśnień E. C. i przyjęto, że roboty nie były prowadzone.

Skarżąca spółką podniosła następnie, że w zaskarżonej decyzji stworzono jedynie pozory ustalenia, iż przedmiotowa decyzja nie narusza ustaleń istniejących decyzji o warunkach zabudowy. Organ pominął, że z wniosku spółki [...] istnieje ostateczna i prawomocna decyzja Burmistrza M. ustalająca warunki zabudowy, na podstawie której wybudowany ma być nowoczesny obiekt energetyki wodnej z przepławką dla ryb. Decyzja ta poprzedzona była decyzją środowiskową. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ zadał pytanie Burmistrzowi M., czy na przedmiotowy teren została wydana decyzja o warunkach zabudowy i czy na realizację wnioskowanej inwestycji jest potrzebna decyzja o warunkach zabudowy, a wiedza organu, iż na przedmiotowy teren nie wydano takowej decyzji okazała się dla organu wystarczająca dla zbadania powinności z art. 126 pkt 1 i 125 pkt 2 Prawa wodnego Zdaniem skarżącej spółki powyższe działania pozorują jedynie dokonanie przez organ analizy dyspozycji art. 125 pkt 2 i 126 pkt 1 Prawa wodnego Powyższe regulacje obejmują powinność zbadania przez organ, czy wnioskowane pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, lecz nie chodzi tu o decyzje stricte dotyczące rejonu objętego pozwoleniem wodnoprawnym, lecz warunków także innych decyzji o warunkach zabudowy, w których realizację wnioskowane pozwolenie wodnoprawne ingeruje. Wydanie E. C. wnioskowanego pozwolenia niewątpliwie narusza ustalenia decyzji Burmistrza M. z [...] 2016 r., nr [...], albowiem czyni, że budowa nowoczesnego obiektu energetyki wodnej z przepławką dla ryb staje się niemożliwa, gdyż całość wody ma być przepuszczona przez jaz młyński, a projekt objęty decyzją o warunkach zabudowy opiera się o piętrzenie wody jeziora Bukowieckiego przez odłówkę wraz z upustem dennym. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne unicestwia możliwość budowy tejże elektrowni i byt urządzenia wodnego należącego do spółki. Ponadto wskazano, że Dyrektor RZGW w toku procedury wydania powołanej decyzji o warunkach zabudowy dokonał uzgodnienia z Burmistrzem M. tychże warunków i uzgodnienie to jest dla niego wiążące. Nie mógł więc podejmować działań sprzecznych z dokonanym z uzgodnieniem, a tymczasem zaskarżona decyzja wprost ingeruje w ustalone warunki zabudowy, które wcześniej organ w pełni zaakceptował.

Spółka [...] zarzuciła też organowi II instancji, iż ten właściwie nie dokonał żadnej analizy przesłanki z art. 126 pkt 2 Prawa wodnego. Zbagatelizował, że wydanie pozwolenia spowoduje unicestwienie innego urządzenia wodnego (należącego do spółki) oraz jego dysfunkcję. Zabrakło analizy odnośnie charakterystyki tego urządzenia i wpływu wydanego pozwolenia na to urządzenie. Organ pominął, że budowa lego urządzenia (odłówki wraz z upustem dennym) poprzedzona była wykonaniem opracowań hydrologicznych oraz projektów inżynierskich, a także zezwoleń właściwych organów. Obiekt funkcjonował przez blisko czterdzieści lat i nadal funkcjonuje jako urządzenie wodne. Bez przebudowy jest w stanie przepuścić wody ekstremalne. O konieczności jego istnienia i wpływu także na stan bezpieczeństwa przecipowodziowego wypowiadają się organy administracji publicznej i biorą po uwagę jako element zabezpieczenia przed powodzią. Skoro te przesłanki w ogóle nie były przez organ wzięte pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji trudno przyjąć, że dokonano analizy pod kątem zapewnienia wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony przy korzystaniu z wody dla celów energetycznych. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja wywołuje skutek w postaci rzeczywistego unicestwienia innego urządzenia wodnego. Z punktu widzenia interesów skarżącej spółki trudno mówić o ekonomicznie uzasadnionym wykorzystaniu potencjału energetycznego piętrzenia. Zabrakło przy tym wyliczeń co do ewentualnych korzyści ekonomicznych związanych z wydaniem przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem [...] to, że E. C. miałaby zacząć produkować energię elektryczną i ewentualnie z tego tytułu miałaby uzyskiwać przychody nie oznacza automatycznie, że wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego piętrzenie jest uzasadnione ze względów ekonomicznych. Redakcja art. 126 pkt 2 prawa wodnego nie upoważnia organu do tak wąskiej analizy pojęcia "uzasadnienia ekonomicznego", zwłaszcza że sporna decyzja godzi de facto w prawo własności spółki.

Skarżąca spółka podkreśliła, że przeznaczenie tak jazu, jak i budynków elektrowni oraz turbinowi to tylko i wyłącznie wspomaganie działalności młyńskiej. Działalność ta nie jest prowadzona od lat 80-tych ubiegłego stulecia. Z chwilą zaprzestania działalności młyńskiej jakiekolwiek znaczenie gospodarcze utraciły więc te urządzenia, które tę działalność wspomagały. W tym też kontekście w ocenie skarżącej dziwi, że organ przyjmując iż nie występuje przesłanka z art. 126 pkt 2 Prawa wodnego daje niejako prymat niefunkcjonalnym i powstałym przed kilkuset laty urządzeniom (mającymi przede wszystkim walor historyczny, a nie funkcjonalny) nad w pełni sprawnym i mającym pełną przepustowość urządzeniem wodnym, a nadto deprecjonuje możliwość budowy obiektu energetyki wodnej według parametrów określonych istniejącymi prawomocnymi decyzjami środowiskową i o warunkach zabudowy. Dyrektor RZGW nie ujawnił żadnych motywów, które uzasadniałyby przyznanie prymatu pomocniczo wykorzystywanym w przeszłości urządzeniem dla prowadzenia młyna, nad urządzeniem wodnym należącym do spółki. Spółka przypomniała, że Sąd wyroku wydanym w sprawie formułując ocenę prawną i znaczenie art. 125 i 126 Prawa wodnego zwrócił uwagę na konkurencyjność przedsięwzięć planowanych przez spółkę i wnioskodawczynię i w tym zakresie organ miał zastosować art. 126 pkt 2 Prawa wodnego. Tymczasem w zaskarżonej decyzji w ogóle nie ma nawet wzmianki o zamierzonym korzystaniu z wód przez spółkę.

MEW podniosła też, że organ odwoławczy nie wykonał powinności dokonania oceny zgromadzonych dowodów. Przytoczył fragmenty z pism złożonych przez strony, lecz nie podał, czy uznaje za wiarygodne złożone wyjaśnienia, a jeśli tak to z jakich przyczyn i którym dowodom (wyjaśnieniom) odmawia przyznania waloru wiarygodności i przydatności. Z kolei wyjaśnienia udzielone przez E. C. przyjęto całkowicie bezkrytycznie i nie zweryfikowano. Nie ustalono, czy w rejonie objętym pozwoleniem istnieją obiekty melioracji podstawowej z mocy art. 72 ust. 1 P.w., stanowiące własność Skarbu Państwa. Organ na ten temat się nie wypowiedział, ograniczając się do uzyskania wyjaśnienia od E. C.. Tymczasem zdaniem MEW jeśli urządzenia, w oparciu o które ma być utrzymywane wnioskowane piętrzenie wody rzeki Paklicy są urządzeniami melioracji podstawowej, to ich właścicielem jest zupełnie inny podmiot aniżeli wnioskodawczyni (bez względu na treść wyroku Sądu Rejonowego w M. [...] [...]), a tym samym winna istnieć wola tego podmiotu na przebudowę urządzenia.

Spółka wskazała też, że organ nie zajął też stanowiska odnośnie braku ustalenia linii brzegowej rzeki Paklicy, który to fakt - zdaniem skarżącej - stanowi barierę do procedowania nad pozwoleniem wodnoprawnym na energetyczne korzystanie z wód rzeki, której granice brzegu w tym rejonie nie są znane. Spółka zaznaczyła, że zwracała Dyrektorowi RZGW uwagę na nieprawidłowości w tym względzie, na których istnienie wskazał L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. W. Zdaniem strony skarżącej przedstawione uchybienia świadczą o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 15 kwietnia 2017 r. E. C. wniosła o oddalenie skargi podzielając stanowisko organu odwoławczego i jednocześnie wskazując, że jedynym celem spółki skarżącej było i jest niedoprowadzenia do wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazała, że warunki zabudowy posiadane przez skarżącego na sąsiadującej z rzeką Paklica działce [...] nie oznaczają bezwzględnej zgody na opisaną w nich inwestycję. Są jedynie zgodą na taką inwestycje po uzyskaniu stosownych pozwoleń wodnoprawnych i budowlanych. Dalej podniosła, iż [...] Sp. z o.o. nie posiada żadnego urządzenia wodnego, lecz jest posiadaczem budowli wodnej, tj. nieczynnej i zniszczonej odłówki na końcu upustu dennego, której funkcje rybackie już od 35 lat nie są realizowane. Obecnie jest to betonowa ruina posadowiona w wodzie (cofce rzeki Paklicy) bez żadnej wartości funkcjonalnej. Zatem trudno mówić o doprowadzaniu przez przedmiotową elektrownię S. do dysfunkcji tego urządzenia, skoro jest ono dysfunkcyjne od ponad 3 dekad. Natomiast określanie elektrowni S., działającej, gruntownie wyremontowanej i odnowionej w 2015 r. "historyczną", i deprecjonowanie jej wartości przez byłego dzierżawcę jest świadomym przekłamaniem.

Kolejno E. C. wskazała, że jaz młyński, na którym posadowiona jest [...] S. nie jest urządzeniem melioracji podstawowej. Byłaby wówczas we władaniu Skarbu Państwa. Takim urządzeniem jest zaś upust denny, na wylocie którego znajdują się resztki odłówki rybackiej na działce [...] należącej do Spółki [...] Sp. z o.o.. O urządzenie to M. T. bezskutecznie walczył ze Skarbem Państwa, by w ostateczności przegrać sprawę w Sądzie Rejonowym w M. (wyrok z dnia [...] [...]).

Zdaniem inwestorki nie istnieje też problem linii brzegowej rzeki Paklicy, gdyż był on wielokrotnie rozpatrywany przez odpowiednie urzędy.

E. C. podała też, że na wezwania RZGW złożyła odpowiednie dokumenty i wyjaśnienia dotyczące wymagań zawartych w art. 125 i 126 Prawa wodnego, do czego Sąd w wyroku zobowiązał organ odwoławczy. W tym samym czasie M. T. złożył zawiadomienia na Policję i do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na temat rzekomych nielegalnych prac na przedmiotowym jazie, po czym natychmiast zawiadomił RZGW, że toczą się przeciwko niej postępowania. Do dziś dzień ani Policja, ani WINB w Gorzowie nie poinformowały o żadnym postępowaniu toczącym w sprawie jazu.

Inwestorka podkreśliła, że skarżąca spółka nie jest właścicielem żadnego urządzenia wodnego zdolnego przepuszczać wody ekstremalne. Spółka wprowadza Sąd w błąd, mówiąc o upuście dennym, w sprawie którego został wydany wyrok niekorzystny dla niej ([...] [...]).

W piśmie procesowym z dnia 5 maja 2017 r. [...] Spółka z o.o. wniosła o przeprowadzenie dowodu z:

I. postanowienia Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] 2016 r., znak [...] na okoliczność wytycznych, jakie ten organ wskazał Dyrektorowi RZGW co do sposobu załatwienia spraw dotyczących pozwoleń wodnoprawnych, o które ubiega się tak spółka jak i i E. C. i wskazania przez ten organ, że oba zakłady ([...] Sp. z o.o. i E. C.) są właścicielami odrębnych pozwoleń wodnoprawnych, nie występuje przesłanka z art. 123 ust. 1a Prawa wodnego., a tym samym wnioski o wydanie pozwoleń wodnoprawnych winny być rozpatrzone według kolejności złożenia;

II. decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2017 r., znak [...] i [...] oraz odwołań wywiedzionych przez spółkę na okoliczność skutków jakie wywodzą organy z faktu wydania decyzji stanowiącej przedmiot skargi,

III. wyroku Sądu Rejonowego w M. z [...] 2017 r., sygn. [...] [...] wraz z uzasadnieniem na okoliczność wyrządzenia szkody spółce przez E. C. i jej bezprawnego działania.

Nadto skarżąca Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja nie powinna zostać wydana. Wywiodła, iż w toku postępowania odwoławczego o wydanie pozwolenia wodnoprawnego spółce na piętrzenie wód jeziora Bukowieckiego, Dyrektor RZGW w P. w dniu [...] 2015 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania z wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego E. C., powołując się na fakt, że E. C. jest właścicielem urządzenia wodnego i jej w związku z tym przysługuje pierwszeństwo w uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego. Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.. Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uchylił postanowienie Dyrektora RZGW. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że tak E.. C., jak i spółka są właścicielami urządzeń wodnych i każdy z wnioskodawców jest właścicielem urządzenia niezbędnego do realizacji swojego pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym zdaniem organu nadzorczego nad Dyrektorem RZGW nie zachodzi przesłanka z art. 123 ust. 1 Prawa wodnego, a toczące się przed tym organem postępowania są względem siebie niezależne i wnioski na etapie I-instancyjnym rozpatrywane winny być według kolejności złożenia. Tymczasem spółka swój wniosek złożyła w dniu 17 marca 2014 r., zaś E. C. w dniu [...] 2015 r. Uchybienie to zdaniem [...] ma ewidentny wpływ na sposób zakończenia postępowania.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 18 maja 2017 r. Prezes Zarządu skarżącej Spółki M. T. podkreślił, że leży mu na sercu dobry stan jeziora Bukowskiego, które powinno być co kilka lat oczyszczane, poprzez spuszczenie wody (pukanie urządzenia). Ponadto wskazał, że jego zdaniem E. C. nie jest właścicielką urządzenia wodnego, a właścicielem jest Skarb Państwa. Okazał Sądowi decyzję Burmistrza M. z [...] 2016 r. nr [...] o warunkach zabudowy, na budowę elektrowni wodnej na działce nr [...] w miejscowości S.. Zarządzono sporządzenie kserokopii wymienionej decyzji i dołączenie jej do akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nietrafnymi okazała się większość zarzutów w niej podniesionych.

Zaskarżona decyzja zapadła bowiem z naruszeniem przepisów prawa procesowego – art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Dyrektora RZGW w P., którym po uchyleniu w części decyzji organu I instancji orzeczono między innymi o udzieleniu E. C. pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzenia wodnego - jazu na rzece Paklicy w m. S., gm. M. w km [...] poprzez obniżenie progu na upuście jałowym (rzędnej progu przed przebudową 57,53 m n.p.m., rzędna progu po przebudowie 57,35 m n.p.m.).

Podstawą materialnoprawną wydanej decyzji był odnośnie tego rozstrzygnięcia art. art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm., dalej: Prawo wodne) zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane między innymi na wykonanie urządzenia wodnego.

Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a Prawa wodnego przez urządzenia wodne rozumieć należy urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne (lit. a), a także obiekty energetyki wodnej (lit. g).

Jednocześnie ustawodawca w art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego wskazał, że przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Z powyższych regulacji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przebudowa urządzenia wodnego w postaci jazu na rzece Paklicy polegająca na obniżeniu progu na upuście jałowym wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, albowiem nie stanowiła robót związanych z utrzymywaniem urządzenia wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Co za tym idzie organy trafnie do prac tych zastosowały art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego.

Zauważyć jednakże należy, iż przepis ten (art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego) należy interpretować w ten sposób, że pozwolenie wodnoprawne powinno być wydane przed wykonaniem inwestycji. Pozwolenie wodnoprawne nie może być pozwoleniem następczym, wydawanym już po wykonaniu decyzji. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia treść art. 64a ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne. Przepis ten stanowi, że jeżeli urządzenie wodne wykonane zostało (co w świetle art. 9 ust. 2 pkt 2 tej samej ustawy obejmuje także jego przebudowę) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a urządzenie nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 63 organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, po przedłożeniu przez właściciela tego urządzenia dokumentów, o których mowa w art. 131, może wydać decyzję o legalizacji urządzenia.

Powyższe oznacza, że pozwolenie wodnoprawne wydawane jest dla inwestycji, która realizowana będzie po jego uzyskaniu. Jeśli inwestycja, która wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, została już zrealizowana wówczas wydawana jest decyzja legalizacyjna, o której mowa w art. 64 a ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne.

Co za tym idzie o ile organ odwoławczy stwierdzi, że inwestycja, wymieniona w decyzji (pozwoleniu wodnoprawnym), od której wniesiono odwołanie, została już wykonana organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i morzyć prowadzone przed tym organem postępowanie, jako bezprzedmiotowe.

Dalej wskazać należy, iż organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie, rozstrzyga sprawę w oparciu o stan faktyczny, jaki ma miejsce w dacie orzekania przez ten organ. Co do zasady inwestycja może być realizowana, jeśli pozwolenie wodnoprawne jest ostateczne. Niedopuszczalna jest realizacja inwestycji na podstawie decyzji, która nie jest ostateczna. Realizacja inwestycji na podstawie nieostatecznej decyzji oznacza, że jest ona realizowana tak, jakby pozwolenia wodnoprawnego nie było. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2015 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności.

Dalej zauważyć należy, że specyfika kontrolowanej sprawy polega zaś na tym, iż odwołanie od tej decyzji po raz pierwszy rozpoznane zostało przez Dyrektora RZGW w P. w dniu [...] 2016 r., kiedy to wydana została decyzja ostateczna udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na dokonanie przedmiotowej przebudowy, która jednakże uchylona została wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 maja 2016 r., sygn. II SA/Po 201/16, prawomocnym od dnia 25 sierpnia 2016 r., zaś po raz kolejny odwołanie rozpoznane zostało [...] 2017 r.

Powyższe oznacza, iż choć inwestor dysponował w okresie od 29 stycznia 2016 r. do 24 sierpnia 2016 r. ostateczną decyzją udzielającą mu pozwolenia wodnoprawnego między innymi na przebudowę przedmiotowego jazu, to jednocześnie od dnia 25 sierpnia 2016 r. utracił uprawnienie do legalnego - na gruncie Prawa wodnego - wykonywania objętych nią prac.

Jednocześnie zauważyć należy, iż Spółka [...] Sp. z o.o. w piśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. skierowanym do Dyrektora RZGW podniosła, że Komenda Powiatowa Policji prowadzi dochodzenie w sprawie prowadzenia na jazie usytuowanym na działce [...] (objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego) prac budowlanych polegających na rozebraniu progu na jazie i progu niecki wylotowej bez wymaganego zezwolenia. Zgłaszając powyższe strona postępowania wskazała, że skoro roboty zostały już wykonane to brak jest podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego na energetyczne wykorzystanie wód rzeki Kaplicy przy pomocy samowolnie przebudowanego urządzenia wodnego (k. 47 akt organu II instancji). Analogiczne twierdzenia co do wykonywania w dniu 13 września 2016 r., a więc już po uprawomocnieniu się wyroku tut. Sądu z dnia 27 maja 2016 r., sygn. II SA/Po 201/16 prac polegających na obniżeniu progu przedmiotowego jazu Spółka [...] Sp. z o.o. podnosiła także choćby w piśmie z dnia 24 października 2016 r. (k. 38 akt organu II instancji).

Powyższych podnoszonych przez stronę odwołującą się twierdzeń co do wykonania objętych pozwoleniem wodnoprawnym, którego postępowanie dotyczy prac polegających na przebudowie urządzenia wodnego w zakresie rozebrania progu na jazie organ w żaden sposób samodzielnie nie zweryfikował ograniczając się jedynie do przyjęcia od E. C. zawartego w piśmie z dnia 4 stycznia 2017 r. wyjaśnienia, iż próg jazu nie został obniżony i można to w każdej chwili sprawdzić.

Jednocześnie organ II instancji nie poczynił w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] 2017 r. jakichkolwiek ustaleń co do powyższych okoliczności, jak również nie wskazał, któremu z tych dwóch pozostających ze sobą oczywistej sprzeczności twierdzeń stron co do wykonania bądź braku wykonania prac związanych z obniżeniem progu jazu na upuście jałowym daje wiarę i dlaczego odmawia wiarygodności twierdzeniom strony przeciwnej.

Taki sposób procedowania przez organ odwoławczy stanowił naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.), albowiem organ nie ustalił w sposób wyczerpujący i wnikliwy stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, jak też nie wskazał na jakich dowodów się oparł, a którym i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności.

Stwierdzone uchybienia uzasadniały w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji, albowiem jak wykazano już powyżej mogły mieć - w przypadku potwierdzenia się twierdzeń strony skarżącej - istotny wpływ na wynik sprawy, rozumiany jako treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż zakwestionowanie w niniejszym wyroku braku powyższych ustaleń nie narusza w żadnej powagi rzeczy osądzonej ukształtowanej orzeczeniem tut. Sądu z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 201/16, albowiem dotyczy zweryfikowania twierdzeń stron co do zdarzeń fakt6ycznych, które jakoby miały zaistnieć juz po wydaniu powyższego prawomocnego orzeczenia.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2016 r., nr [...], z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe uchybienia stanowiły jedyne uchybienia stwierdzone przez orzekający w sprawie Sąd i były jedyną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów wskazać bowiem należy, iż nie były one trafne.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań przypomnieć należy, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wydał prawomocny wyrok z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 201/16. Zgodnie zaś z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 P.p.s.a. przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, dost. LEX 551652). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1328/10, dost. w CBOSA).

Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 201/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaś jedynie decyzje organum odwoławczego oraz wprost wskazał, że to organ II instancji powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności zbadać, czy wydanie pozwolenia wodonoprawnego nie narusza w niniejszej sprawie art. 125 i 126 Prawa wodnego, mimo że zauważył, iż organy obu instancji nie rozważyły w ogóle kwestii, o jakich mowa w art. 125 i art. 126 Prawa wodnego, co było istotne dla jej rozstrzygnięcia z uwagi na konkurencyjność przedsięwzięć planowanych przez [...] Sp. z o.o. i E. C. wymagającą zbadania, czy projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

W świetle takich jednoznacznych wytycznych uprzednio orzekającego w sprawie sądu za oczywiście bezzasadny uznać należy skierowany pod adresem Dyrektora RZGW zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ był bowiem w tym zakresie związany treścią wskazań sądu co do dalszego biegu postępowania i właśnie ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temuż organowi celem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy wskazanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2016 r. stanowiłoby ewidentne i oczywiste naruszenie przepisów postępowania – art. 153 P.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że prawomocne orzeczenie z dnia 27 maja 2016 r. wskazujące, że organem, który winien wyjaśnić okoliczności o jakich mowa w art. 125 i art. 126 Prawa wodnego jest organ odwoławczy wiąże – zgodnie z art. 170 P.p.s.a. – także sąd orzekający w niniejszej sprawie, a ewentualne zarzuty co do takiego sposobu procedowania skarżący mógł podnosić jedynie w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 201/16, której jednakże nie wywiódł.

Z tych samych przyczyn za oczywiście niezasadne uznać także należy zarzuty wskazane w skardze pod nr II i III oraz zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2017 r. (k. 82 akt sądowych) zarzut, iż wnioski o wydanie pozwoleń wodnoprawnych dla skarżącej Spółki i dla E. C. winy być rozpatrzone według kolejności zgłoszenia.

Zagadnienia te były juz bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w prawomocnym wyroku z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Po 201/16, gdzie wskazano, iż rozstrzygnięcie kolizji interesu [...] Sp. z o.o. i E. C. wymaga ustalenia właściciela urządzenia wodnego koniecznego do realizacji pozwolenia wodnoprawnego. Wspomnianym urządzeniem w rozpatrywanej sprawie jest jaz młyński zlokalizowany działce nr [...], na rzece Paklicy, w miejscowości S., gmina M., a powyższy jaz młyński stanowi współwłasność E. C., której przysługuje udział wynoszący [...], oraz Annie i C. C., którym przysługuje udział wynoszący [...].

Sąd przesądził także, że kontestowany przez skarżącą Spółkę wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] 2013 r., sygn. akt I C [...] jest wiążący zarówno dla organów administracji publicznej, jak i dla sądu administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, a tym samym E. C. jako właścicielka jazu młyńskiego dysponuje na mocy art. 123 ust. 1a Prawa wodnego pierwszeństwem w uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego przed skarżącą.

Z takich wiążących ustaleń sądu zawartych w prawomocnym wyroku, a dotyczących własności przedmiotowego jazu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż urządzenie to nie stanowi urządzenia melioracji wodnej podstawowej, albowiem zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa wodnego urządzenia melioracji wodnych podstawowych stanowią własność Skarbu Państwa, zaś w niniejszej sprawie prawomocnym i skutecznym erga omnes wyrokiem sądu powszechnego ustalono, że przedmiotowy jaz stanowi współwłasność osób fizycznych.

Nietrafnym okazał się także podniesiony w skardze pod nr I zarzut naruszenie prawa materialnego, to jest art. 125 pkt 2 i 126 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez niewłaściwe zastosowanie tej regulacji prawnej, a polegające na wydaniu pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji gdy zaskarżona decyzja narusza ustalenia decyzji Burmistrza M. z [...] 2016 r,. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż prowadzi do tego, iż niweczy zasadność realizacji inwestycji objętej tą decyzją, a nadto na braku zbadania czy wnioskowane pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń wydanych przez Burmistrza M. decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy naruszenie przez wnioskowane pozwolenie wodnoprawne jakiejkolwiek decyzji o warunkach zabudowy obliguje organ do odmowy wydania takowego pozwolenia.

Zauważyć bowiem w tym miejscu trzeba, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy Burmistrza M. z dnia [...] 2016 r,. nr [...] (k. 162-177 akt sądowych) na jaką powołuję się skarżący nie dotyczyła nieruchomości na , której zlokalizowany jest przedmiotowy jaz, lecz nieruchomości sąsiedniej – działki nr [...], Na której zlokalizowana jest obecnie odłówka eksploatowana przez skarżąca spółkę.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy.

Przez ustalenia decyzji o warunkach zabudowy należy jednakże rozumieć warunki określone w decyzji o warunkach zagospodarowania tego terenu, którego dotyczy pozwolenie wodnoprawne, a nie ustalenia jakichkolwiek decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla nieruchomości i obszarów sąsiednich.

Decyzja o warunkach zabudowy ma bowiem jedynie charakter promesy gwarantującej, że realizacja określonej inwestycji na terenie nią objętym jest dopuszczalna w świetle przepisów regulujących ład przestrzenny, nie stanowi natomiast gwarancji możliwości realizacji określonej inwestycji i nie wyklucza sytuacji, gdy do realizacji inwestycji nią objętej nie będzie mogło dojść chociażby ze względu na sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi, czy tez innymi przepisami szczególnymi, w tym na przykład przepisami prawa wodnego.

Wiążący charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy ograniczony jest przy tym do terenu, którego dotyczy i zagadnień, których rozstrzygnięcie w tego rodzaju decyzji prawodawca wprost przewidział w przepisach.

Powyższe skutkuje tym, iż okoliczność, że strona skarżąca uzyskała warunki zabudowy dla swojej działki nr [...] przewidujące możliwość realizacji na tej działce elektrowni wodnej oznacza tylko i wyłącznie, iż lad przestrzenny nie sprzeciwia sie realizacji tego rodzaju inwestycji na tym terenie, lecz jednocześnie nie oznacza zakzu lokalizowania i eksploatacji urządzeń wodnych, w tym elektrowni na innych nieruchomościach z tego powodu, iż ewentualna ich eksploatacja uniemożliwi w przyszłości eksploatację elektrowni wodnej, którą skarżąca zamierza dopiero wybudować na swojej działce.

Inaczej rzecz ujmując norma stanowiąca, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oznacza jedynie, że nie może ono zmierzać do takiej zmiany sposobu zagospodarowania danego terenu, które jest sprzeczne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy obowiązującej dla tego terenu.

Powyższy pogląd podzielany jest także w orzecznictwie, czego przykładem może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. II OSK 469/05 (dostępny w CBOSA), gdzie wskazano, że przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego organ właściwy do jego wydania musi sprawdzić, czy pozwolenie to nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy zaś takiego planu nie uchwalono dla określonego terenu, czy pozwolenie wodnoprawne nie narusza warunków określonych w decyzji o warunkach zagospodarowania tego terenu wydanej z uwzględnieniem norm art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Co za tym idzie niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów postępowania powiązany z powyższym zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, a podniesiony w pkt V tiret trzecie skargi.

Niezasadny okazał się wreszcie zarzut naruszenia prawa materialnego określony w pkt II skargi i powiązane z nim zarzuty proceduralne podniesione w pkt V tiret czwarte i piąte skargi.

Zauważyć bowiem należy, iż Dyrektor RZGW w P. wykonując wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 27 maja 2016 r. w sposób wnikliwy i wyczerpujący wyjaśnił zagadnienia związane z wyjaśnieniem czy projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej zapewni wykorzystanie potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

W szczególności organ ustalił, iż szczególne korzystanie z wód w zakresie planowanego piętrzenia wód rzeki Paklicy na istniejącym jazie przy [...] S. oraz jej energetyczne wykorzystanie jak również przebudowa progu - nie naruszą ustaleń wynikających z Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry oraz, że planowane przedsięwzięcie w swoich założeniach przyczyni się do zachowania walorów krajobrazowych, podniesie atrakcyjności krajobrazową terenu

Nadto organ szczegółowo przedstawił sposób wytwarzania energii elektrycznej w przedmiotowym urządzeniu wskazując na rodzaj i moc turbin oraz wskazał, że projektowany sposób korzystania z wody do celów energetyki wodnej tak jak dotychczas, od 1998 r., zapewnia wykorzystanie całego potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Turbiny mogą pracować w trybie łącznym, przy wodzie wysokiej oraz w trybie rozłącznym w przypadku wód mniejszych. Oznacza to, że w przypadku średnich wód średniorocznych na poziomie 1,06 m/s oraz w przypadku wód małych, jak i wielkich, elektrownia wykorzystywać będzie całą wodę płynącą rzeką Paklicą.

Powyższe ustalenia Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, albowiem znajdują one pełne uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Jednocześnie podkreślić należy, że przedmiotowa inwestycja objęta zaskarżonym pozwoleniem wodnoprawnym dotyczy przebudowy i eksploatacji już istniejącego i funkcjonującego od szeregu lat urządzenia energetycznego wykorzystującego potencjał energetyczny rzeki Paklicy. Strona skarżąca jest zas właścicielem urządzenia wodnego w postaci odłówki służącego wyłącznie prowadzeniu gospodarki rybackiej, z którą to gospodarką rybacką przebudowa przedmiotowego jazu i eksploatacja elektrowni wodnej w nim zainstalowanej w ogóle nie koliduje. Ewentualna kolizja dotyczy zaś jedynie zamierzeń inwestycyjnych skarżącej Spółki, która na posiadanej nieruchomości i w oparciu o eksploatowane urządzenie wodne w postaci odłówki zasilanej upustem dennym ze zbiornika zwanego Jeziorem Bukowieckim i zamierza w przyszłości dokonać w oparciu o to urządzeniu budowy nowego urządzenia w postaci małej elektrowni wodnej, a które to zamierzenia ze względu na zbyt mały potencjał energetyczny rzeki Paklicy kolidują z eksploatacją już funkcjonującej małej elektrowni wodnej zlokalizowanej na istniejącym od kilkudziesięciu lat jazie należącym między innymi do E. C..

W świetle powyższych ustaleń oczywistym jawi się, że brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcia, iż projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, skoro zapewnia on wykorzystanie energii wodnej dla tych celów od kilkudziesięciu lat, a jego alternatywą jest w tym zakresie zdarzenie przyszłe i niepewne polegające na ewentualnej budowie elektrowni wodnej przez skarżącą spółkę w oparciu o eksploatowany upust denny i odłówkę.

Oczywiście bezzasadny okazał się także zarzut IV skargi, albowiem wskazane w nim przepisy prawa materialnego (art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 15b Prawo wodne) nie znajdowały w ogóle zastosowania w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dotyczącym przecież udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a nie ustalenia linii brzegu w następstwie modernizacji ewidencji gruntów lub budynków. Okoliczności związane z ustaleniem linii brzegu rzeki Paklicy nie miały nadto istotnego znaczenia dla sprawy, która dotyczyła nie pozwolenia wodnoprawnego na realizację i eksploatację nowego urządzenia wodnego, lecz pozwolenia na przebudowę urządzenia (jazu) od kilkudziesięciu lat istniejącego, którego lokalizacja i własnmośc nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.

Wobec zrealizowania przez Dyrektora RZGW w P. wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 27 maja 2016 r., sygn. II SA/Po 201/16 za oczywiście bezzasadny uznać wreszcie należy zarzut naruszenia przez ten organ art. 153 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ II instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w sposób umożliwiający jednoznaczne i pewne ustalenie czy inwestor zrealizował juz roboty objęte przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym, a jeśli tak to kiedy to nastąpiło.