Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 417/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a, c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 9, art. 10, art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi D. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 72, art. 92a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), lp. 5.1, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8. art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 Rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawne tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na D. H. kary pieniężnej w wysokości 14.100,00 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż podstawę faktyczną decyzji stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym:

- lp. 5.1 przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp. 6.2.1 nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

- lp. 6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; za każdego kierowcę.

- lp. 6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd.

Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 27.10.2014 r. - 29.12.2014 r., która obejmowała okres od 27.10.2013 r. do 26.10.2014 r., a uchybienia zostały opisane w protokole kontroli z dnia 29.12.2014 r. nr [...]. Kontroli podlegało spełnianie przez firmę obowiązków wynikających z uregulowań ustawy o transporcie drogowym; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego (Prawo o ruchu drogowym Dz. U. 2014 r. poz. 1137 ze zm.), przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.

Po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy organ I instancji decyzją nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 14.100,00 zł z tytułu stwierdzonych podczas kontroli naruszeń.

Strona pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. odwołała się od decyzji i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględnienie wyjaśnień strony i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: nieprawidłowe i niezgodne z przepisami przeprowadzenie kontroli przedsiębiorstwa oraz naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 35 § 1 i § 5 oraz art. 36 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne przedłużenie terminu rozpatrzenia sprawy. Wnoszący odwołanie podniósł również, iż organ dokonał nieprawidłowej interpretacji przepisu załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowy, sankcjonującego naruszenie lp.6.2.1 polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W uzasadnieniu odwołania strona zaznaczyła, że w protokole kontroli nie ujęto naruszenia opisanego w lp.6.2.1 i dlatego nie zgadza się z rozszerzeniem postępowania o to naruszenie. Zarzuciła również nieuwzględnienie przez organ I instancji wyjaśnień, że przejazdy podczas których nie rejestrowano aktywności na karcie kierowcy lub wykresówce, odbywały się na terenie prywatnym firmy A S.A. ul. A 1, [...] B. oddział[...], ul. B 7, co zdaniem strony świadczy o tym, że należało zastosować przepis lp. 13.3 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym. D. H. podkreślił również, że w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wydał decyzję nr [...] z dnia[...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a, h i lit. s ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.).

Stosownie natomiast do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Ponadto, zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

W myśl art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że na podstawie materiału dowodowego w postaci:

- karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia 27.10.2014 r.,

- danych cyfrowych z kart kierowców

stwierdził, że kierowca D. H. w dniu 04.07.2014 r. prowadził pojazd od godziny 07:13 do godziny 20:52. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 21 minut. Oznacza to przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 21 minut ponieważ w tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenia pojazdu przez 10 godzin. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy, okresów prowadzenia pojazdu czy wymaganych odpoczynków.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za powyższy stan faktyczny w wysokości 100,00 zł została nałożona przez organ I instancji słusznie i zgodnie z przepisami prawa i w tym zakresie utrzymał karę pieniężną.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy na podstawie materiału dowodowego w postaci:

- karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia 27.10.2014 r.,

- danych cyfrowych z tachografów zainstalowanych w pojazdach o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...]

- pisma z dnia 13.03.2015 r. nr [...] , zawiadamiającego stronę, że w wyniku analizy materiału dowodowego stwierdzono zaistnienie naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w lp. 5.1 i lp. 6.2.1, a nie ujętych w protokole kontroli z dnia 29.12.2014 r.,

stwierdził, że pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] i [...] wykonywano przejazdy bez rejestrowania na karcie kierowcy wskazań w zakresie przebytej drogi, prędkości pojazdu i przebytej drogi - w terminach opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

GITD wskazał, że strona złożyła wyjaśnienia z których wynika, iż powyższe przewozy były wykonywane poza drogami publicznymi na terenie zamkniętym należącym do firmy A S.A ul. A 1, [...] B., oddział [...] ul. B 7. Podkreślił, że organ I instancji dwukrotnie zwrócił się do firmy A SA o udostępnienie informacji czy w danych dniach i godzinach na terenie Oddziału [...] przy ul. B 7 przebywali kierowcy D. H., P. H., Z. W. oraz jak wyglądają procedury załadunków oraz czy możliwe jest ustalenie, że osoby te uczestniczyły w załadunkach. Ponieważ A S.A. nie udzieliła odpowiedzi organ I instancji postanowił o ukaraniu ww. firmy karą grzywny w wysokości 50 zł. Organ odwoławczy przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że po wydaniu decyzji w dniu 25.01.2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z firmy A S.A. wskazujące jako osobę do kontaktu w sprawie żądanych wyjaśnień dyrektora oddziału w Ł.- M. D. GITD wystąpił do wskazanej osoby z zapytaniem o treści tożsamej z pismami organu I instancji kierowanymi do firmy A S.A., a w dniu 07.04.2016 r. do organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź, z której wynika, że kierowcy zawsze znajdują się na terenie oddziału podczas załadunku lub rozładunku swoich samochodów, ponieważ są odpowiedzialni za zgodność pobranych lub zdanych przesyłek pod względem jakościowym oraz ilościowym. Z pisma wynika również, że żaden z pracowników firmy A S.A. oddział [...] nie ma i nie miał zgody na podstawianie czy też przestawianie samochodów przewoźników. Nie potwierdzono również faktu przebywania pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...] na terenie oddziału w Ł, ponieważ teren zewnętrzny nie posiadał w tym czasie monitoringu. Nie jest również możliwie sprawdzenie tego w systemie informatycznym, ponieważ w miesiącach 08/09.2014 r. dokonano zmiany systemu informatycznego. Nie potwierdzono również faktu obecności D. i P. H. i Z. W. na terenie oddziału [...] i ich ewentualnego udziału w czynnościach załadunku i rozładunku, ponieważ ówcześnie działający monitoring nie przechowywał danych z tak długiego okresu wstecz.

Organ odwoławczy zważył, że w każdym z okresów rozliczeniowych w którym stwierdzono nierejestrowanie wskazań w zakresie przebytej drogi i prędkości pojazdu, następował przewóz drogowy i na tej podstawie stwierdził, że przejazdy na terenie bazy i czynności załadunkowe wykonywane przez kierowców wykonujących w tych dniach przewozy po drogach publicznych. W związku z powyższym powinni oni rejestrować na swoich kartach kierowców lub wykresówkach aktywności od momentu ich rozpoczęcia, ponieważ był to ich czas pracy.

GITD nie uznał za wiarygodne wyjaśnień strony, ponieważ stwierdził, że w okazanym do kontroli wykazie kierowców figuruje zarówno D. H. jak i P. H. Ponadto, zarówno D. i P. H. jak i Z. W. wykonując podjazdy i czynności załadunku lub rozładunku powinni stosować kartę kierowcy lub wykresówkę, a w urządzeniu rejestrującym wybrać funkcję "OUT /poza zakresem/". Zgodnie z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony z dnia 22 marca 2015 r. za podstawę do stwierdzenia, że przedmiotowe przejazdy były wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za powyższe stany faktyczne w wysokości 10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci:

- kart pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia 27.10.2014 r.,

- danych cyfrowych z kart kierowców,

- podpisów cyfrowych plików, okazanych do kontroli plików zawierających dane cyfrowe z kart kierowców.

dane z kart kierowcy nr[...], nr[...], nr [...]wczytywano z naruszeniem terminu wynikającego z § 4 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128 ze zm.), zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

Biorąc pod uwagę powyższe, GITD podniósł, iż kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne w łącznej wysokości 1.500,00 złotych została nałożona przez organ I instancji słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci:

- karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia 27.10.2014 r.,

- danych cyfrowych z kart kierowców,

- podpisów cyfrowych plików, okazanych do kontroli plików zawierających dane cyfrowe z kart kierowców

dane z tachografu Siemens AG SV nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym[...], z tachografu Siemens VDO Automotive AG nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] z tachografu firmy Siemens AG SV nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym[...] , z tachografu Continental Automotive GmbH nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] oraz z tachografu firmy Siemens AG SV nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wczytywano z naruszeniem terminu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, z którego wynika, że dane z jednostki zainstalowanej w pojeździe podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, wczytywano z naruszeniem terminu.

Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził zatem, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 2.500,00 złotych została nałożona przez organ I instancji słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu GITD podniósł, iż bezsprzecznym jest, że organ przedłużył termin zakończenia postępowania, a zatem przekroczył terminy wynikające z art. 35 § 3, co jednak nie ograniczyło praw strony wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. oraz nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zarzut bezpodstawnego zastosowania przepisu sankcjonującego lp.6.2.1 z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy należało zastosować przepis lp.13.3 z załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym, organ również uznał za niezasadny ponieważ jego zdaniem, w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowania przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami Rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto, aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Biorąc pod uwagę fakt stwierdzenia naruszeń opisanych w Załączniku nr 3 w lp.5.1.1 jako przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, jak również lp.6.2.1 jako nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a także 6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; za każdego kierowcę i 6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe, brak również w ocenie GITD podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] D. H. podniósł obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuznanie wyjaśnień strony, zbyt mało wnikliwe zbadanie dowodów, poprzez niewezwanie świadków strony i nieprzesłuchanie ich, a przyjęcie za wiarygodne informacji pracownika firmy A S.A w Ł., który udzielił budzących wątpliwości wyjaśnień, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, w części dotyczącej naruszenia opisanego w załączniku nr 3 lp. 6.2.1. do ustawy o transporcie drogowym w zakresie nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości 10. 000.00 zł.

Podkreślił, iż organ wydający zaskarżoną decyzję w części, odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie uznał za wiarygodne wyjaśnień strony, i ustalił stan faktyczny na podstawie budzących wątpliwości informacji pracownika firmy A S.A. Z powyższych wyjaśnień pracownika A nie wynika, którzy kierowcy znajdowali się na terenie oddziału podczas załadunku oraz czy kierowcy którzy podstawiali samochód pod rampę kontynuowali dalej przewóz rzeczy w tym dniu. Skarżący podniósł, iż w swoich wyjaśnieniach poinformował organ, iż przejazdy pojazdów: [...] oraz [...] bez karty kierowcy odbywały się na terenie prywatnym i były wykonane przez właściciela firmy – D. H. i pracowników firmy: P. H. i Z. W. Wspomniane przejazdy odbywały się na terenie prywatnym należącym do firmy A S.A. ul A 1,[...] B oddział Ł, ul B 7,

Organ zarzucił, że strona nie wymieniła na liście kierowców swojej firmy Z. W., jednak skarżący podkreślił, że Z. W. nie jest obecnie pracownikiem firmy i dlatego nie został wymieniony na liście kierowców, a jedynie czasem przestawiał pojazd pod rampę, a także był właścicielem w tym okresie tych pojazdów. W wykazie wykonywanych przewozów skarżący zadeklarował brak przewozów pojazdami, do których nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Unijnego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., bo, w jego ocenie, nie można nazwać przestawienia pojazdu na terenie prywatnym pod rampę około 500 metrów przewozami rzeczy.

Zdaniem strony, ww. naruszenie można jedynie potraktować jako naruszenie lp. 13.3. załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym tj. nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień, gdyż błędnie nie była włączana w tachografie funkcja "OUT" podczas przestawiania pojazdów pod rampę na terenie prywatnym. To nie były przewozy jak to interpretuje organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za zasadną.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice sprawy administracyjnej.

Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w tak określonym zakresie kognicji, sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkujących zaistnieniem przesłanki określonej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a tym samym zaszła konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego (o jakich mowa w art. 4 pkt 22 ustawy), podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. W ust. 6 tego przepisu wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jednocześnie, w myśl art. 92a ust. 3 pkt 1 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Przepisy art. 92a u.t.d. regulują zatem odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego i sankcje za ich zaistnienie.

Określone w zaskarżonej decyzji uchybienia przepisom o transporcie drogowym sankcjonowane wymierzoną skarżącemu karą administracyjną były wynikiem ustalenia, iż naruszone zostały przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. i załącznika nr 3 w zakresie:

- lp. 5.1 przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp. 6.2.1 nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

- lp. 6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; za każdego kierowcę.

- lp. 6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd

w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, przestrzeganie przepisów określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Jak wynika ze skargi, D. H. nie zgadza się z ustaleniami i orzeczeniem organów obu instancji w zakresie nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ uznał bowiem, że pojazdami o numerach rejestracyjnych [...] i [...] wykonywano przejazdy bez rejestrowania na karcie kierowcy wskazań w zakresie przebytej drogi, prędkości pojazdu i przebytej drogi - w terminach opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. GITD wskazał przy tym, że strona złożyła wyjaśnienia z których wynikało, iż powyższe przewozy były wykonywane poza drogami publicznymi na terenie zamkniętym należącym do firmy A S.A ul. A 1, [...] B, oddział Ł. ul. B 7. Podkreślił jednak, że organ I instancji dwukrotnie zwrócił się do firmy A SA o udostępnienie informacji, czy w danych dniach i godzinach na terenie Oddziału Ł. przy ul. B 7 przebywali kierowcy D. H., P. H., Z. W. oraz jak wyglądają procedury załadunków i czy możliwe jest ustalenie, że osoby te uczestniczyły w załadunkach. Ponieważ A S.A. nie udzieliła odpowiedzi organ I instancji wydał decyzję w oparciu o dokonane przez siebie ustalenia. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odnosząc sie do wyjaśnień strony w powyższym zakresie podniósł, iż wobec braku zadeklarowania przez skarżącego przewozów wyłączonych spod Rozporządzenia (WE) 561/2006 do czasu zakończenia kontroli ani niewskazania, którzy kierowcy bądź pracownicy firmy wykonywali przewozy bez prawidłowej karty kierowcy, wyjaśnienia D. H. w zakresie przedmiotowego naruszenia nie zostały uznane. Wskazał ponadto, że w tej sytuacji, kiedy realizowane są przejazdy poza drogami publicznymi mamy do czynienia ze "stanem szczególnym" opisanym w Rozdziale III WYMAGANIA ODNOŚNIE DO KONSTRUKCJI I FUNKCJONALNOŚCI URZĄDZENIA REJESTRUJĄCEGO pkt. 6.3 050b załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym: "Poza zakresem (początek, koniec)". Funkcja ta w tachografie cyfrowym istnieje jako tryb "OUT". Funkcja ta umożliwia poruszanie się pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy bez karty kierowcy,. Zatem osoby wykonujące przejazdy poza drogami publicznymi lub wyłączone spod Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 mają obowiązek za każdym razem włączyć tę funkcję w tachografie. Wybrany stan "POZA ZAKRESEM" blokuje następujące zdarzenia i ostrzeżenia:

-prowadzenie pojazdu bez prawidłowej karty

-ostrzeżenia związane z prowadzeniem pojazdu bez przerw.

Tym samym nie pojawiają się informacje przy odczycie danych z tachografów o manipulacji w urządzeniach rejestrujących.

Organ odwoławczy przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że po wydaniu decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do organu I instancji wpłynęło pismo z firmy A S.A. wskazujące jako osobę do kontaktu w sprawie żądanych wyjaśnień dyrektora oddziału w Ł. M. D. GITD wystąpił do wskazanej osoby z zapytaniem o treści tożsamej z pismami organu I instancji kierowanymi do firmy A S.A., a w dniu 7 kwietnia 2016 r. do organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź, z której wynika, że kierowcy zawsze znajdują się na terenie oddziału podczas załadunku lub rozładunku swoich samochodów, ponieważ są odpowiedzialni za zgodność pobranych lub zdanych przesyłek pod względem jakościowym oraz ilościowym. Z pisma wynika również, że żaden z pracowników firmy A S.A. oddział Ł. nie ma i nie miał zgody na podstawianie czy też przestawianie samochodów przewoźników. Nie potwierdzono również faktu przebywania pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...] na terenie oddziału w Ł., ponieważ teren zewnętrzny nie posiadał w tym czasie monitoringu. Nie jest również możliwie sprawdzenie tego w systemie informatycznym, ponieważ w miesiącach 08/09.2014 r. dokonano zmiany systemu informatycznego. Nie potwierdzono również faktu obecności D. i P. H. i Z. W. na terenie oddziału [...] i ich ewentualnego udziału w czynnościach załadunku i rozładunku, ponieważ ówcześnie działający monitoring nie przechowywał danych z tak długiego okresu wstecz.

GITD nie uznał za wiarygodne wyjaśnień strony, ponieważ stwierdził, że w okazanym do kontroli wykazie kierowców figuruje zarówno D. H. jak i P. H. Ponadto, zarówno D. i P. H. jak i Z. W. wykonując podjazdy i czynności załadunku lub rozładunku powinni stosować kartę kierowcy lub wykresówkę, a w urządzeniu rejestrującym wybrać funkcję "OUT /poza zakresem/". Zgodnie z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy odmówił wiarygodności wyjaśnieniom strony z dnia 22 marca 2015 r., że przedmiotowe przejazdy były wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ odwoławczy zważył również, że w każdym z okresów rozliczeniowych, w którym stwierdzono nierejestrowanie wskazań w zakresie przebytej drogi i prędkości pojazdu, następował przewóz drogowy i na tej podstawie stwierdził, że przejazdy na terenie bazy i czynności załadunkowe wykonywane przez kierowców wykonujących w tych dniach przewozy po drogach publicznych. W związku z powyższym powinni oni rejestrować na swoich kartach kierowców lub wykresówkach aktywności od momentu ich rozpoczęcia, ponieważ był to ich czas pracy.

W skardze do sądu D. H. zakwestionował wyjaśnienia złożone przez pracownika firmy A i podtrzymał, że jeżeli chodzi o opisane przez organ naruszenie lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to nie były to przewozy drogowe, a trwające po kilka minut przestawienia pojazdów pod rampę na terenie prywatnym. Podniósł, że pojazdy o nr rejestracyjnych [...] i [...] obsługiwane były wtedy przez niego i innych pracowników firmy, tj. P. H. i Z. W. W wykazie przewozów nie zadeklarował w czasie kontroli przewozów, które podlegają wyłączeniu spod przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, bo uważał że przestawienie pojazdu pod rampę nie jest przewozem rzeczy.

Istotne jest w niniejszej sprawie, że naruszenie lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy nie zostało ujęte w protokole kontroli z dnia 29 grudnia 2014 r. tylko dopiero w zawiadomieniu nr [...] z dnia 13 marca 2015 r. o stwierdzeniu powstania nowych naruszeń, nieujętych w protokole kontroli. W odniesieniu do tego zawiadomienia strona złożyła opisane wyżej wyjaśnienia z dnia 22 marca 2015 r., w których poinformowała, że przejazdy ww. pojazdów bez karty kierowcy odbywały się na terenie prywatnym i były wykonywane przez właściciela firmy D. H. i pracowników firmy P. H. i Z. W. Strona wyjaśniła, że przejazdy te odbywały się na terenie zamkniętym [...] oddziału firmy A S.A. przy ul. B 7 i nie podlegały przepisom Rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.

W celu wyjaśnienia powyższej sytuacji Ł.W.I.T.D. wezwał dwukrotnie firmę A S.A. o udostępnienie informacji, jednak takie pisemne informacje przesłane zostały dopiero po wydaniu decyzji I instancji tj. w dniu 7 kwietnia 2016 r.

Z wyjaśnieniami złożonymi przez pracownika A skarżący nie został zapoznany przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Brak jest bowiem w aktach sprawy potwierdzenia, aby organ odwoławczy przed wydaniem decyzji z dnia [...] w trybie art. 10 K.p.a. umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wydaje się nawet, że ze względu na krótki okres czasu pomiędzy wpłynięciem do organu wyjaśnień firmy A, a wydaniem zaskarżonej decyzji, nie byłoby to możliwe.

Należy zwrócić uwagę, iż w myśl art. 9 K.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Powołany wyżej art. 10 § 1 K.p.a. nakłada z kolei na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tak sformułowanej zasady dla organu administracji publicznej wynikają dwojakiego rodzaju obowiązki: po pierwsze – obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; po drugie – obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Korelatem wskazanych obowiązków organu będą uprawnienia strony postępowania, polegające na prawie do czynnego udziału oraz prawie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Obowiązki organu oraz odpowiadające im uprawnienia procesowe strony, wynikające z art. 10 § 1 K.p.a., należy wiązać ściśle z regulacją zawartą w art. 81 K.p.a., zgodnie z którą okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 K.p.a. Warunkiem wypełnienia dyspozycji cytowanego przepisu jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Obowiązek ten odnosi się także do faktów znanych organowi z urzędu, które zgodnie z art. 77 § 4 K.p.a., należy zakomunikować stronie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1993 r. o sygn. akt V SA 2360/92, publ. ONSA 1994, nr 2, poz. 82).

W wyroku z dnia 13 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 771/10 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że fakty znane organowi z urzędu muszą być podane do wiadomości strony, bo mogą być jej nieznane. Wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 77 § 4 K.p.a., powinno nastąpić w takim terminie, aby strona przed wydaniem decyzji w ramach przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach mogła także ustosunkować się do faktów znanych organowi z urzędu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, powołanie się przez organ na znane mu pismo pracownika A, mające przy tym istotne znaczenie dla oceny kwestionowanego przez skarżącego ustalenia, że dopuścił się naruszenia opisanego w lp. 6.2.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, bez zawiadomienia o tym strony i bez umożliwienia jej wypowiedzenia się w tym zakresie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, stanowi oczywiste naruszenie art. 9, art. 10, art. 77 § 4 i art. 81 K.p.a.

Zachowanie wymagań określonych w powyższych przepisach jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji publicznej. Uchybienie tym przepisom, zwłaszcza jeżeli kwestionowane przez skarżącego okoliczności oparte były na dowodach, które nie zostały mu zakomunikowane, uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Zgromadzony bowiem w aktach administracyjnych materiał dowodowy, jak i wyjaśnienia organu zawarte w zaskarżonej decyzji, nie pozwalają na ustalenie kluczowej w sprawie kwestii, dla możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a mianowicie, czy faktycznie w opisie do naruszenia przez stronę lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dokonanym przez organ w zaskarżonej decyzji, mamy do czynienia z przewozami drogowymi, które podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Podniesione przez sąd wątpliwości mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też organ, rozpoznając ponownie sprawę, wezwie stronę do zajęcia stanowiska w sprawie informacji udzielonych przez A w piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r. W razie wątpliwości, uzupełni materiał dowodowy o kolejne dowody odnoszące się do spornych okoliczności dotyczących tego, którzy kierowcy obsługiwali auta na terenie firmy A i jaki wykonywali czynności. Wskazać trzeba, że skarżący w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 22 marca 2015 r. podał nazwiska tych kierowców, jednak organ z niewiadomych powodów uznał wyjaśnienia strony za niewiarygodne i bez przesłuchania wskazanych kierowców przyjął, że nie można ustalić, kto i kiedy był obecny na terenie firmy A. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w tym zakresie organ przyjął za podstawę rozstrzygnięcia pisemne wyjaśnienia udzielone przez pracownika A, który wskazał, że z uwagi na brak monitoringu nie można potwierdzić, czy D. H., P. H. i Z. W. we wskazanych przez organ okresach przebywali na terenie przy ul. B 7 w Ł. Jednak, co podkreślono wyżej, z wyjaśnieniami pracownika firmy A skarżący nie został zapoznany przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie miał zatem możliwości odniesienia się do nich w toku instancji. Ponadto, okoliczność, iż pracownik firmy A, z uwagi na brak monitoringu i danych z systemu informatycznego, nie może potwierdzić, czy podani wyżej kierowcy byli obecni na terenie firmy w dniach i godzinach wymienionych przez organ w zaskarżonej decyzji, nie oznacza wcale jeszcze, że faktycznie ich tam nie było. Organ miał możliwość skorzystania również z innych środków dowodowych w celu potwierdzenia bądź zaprzeczenia okoliczności podnoszonej przez stronę, jak chociażby z przesłuchania kierowców, czego nie uczynił. Organ nie dokonał również żadnych własnych ustaleń na okoliczność, czy teren firmy A jest terenem wyłączonym spod regulacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Po uzupełnieniu materiału dowodowego i przed ponownym wydaniem decyzji, organ odwoławczy winien pamiętać o respektowaniu prawa strony, które wynika z art. 10 K.p.a., co do możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Za niezasadne sąd uznał natomiast zarzuty w zakresie naruszenia przez organy w niniejszym postępowaniu art. 35 i 36 K.p.a. Terminy ustanowione w art. 35 § 2 i 3 K.p.a. mają charakter procesowy, a wobec tego ich upływ nie pozbawia organu administracji zdolności do orzekania w sprawie przed nim zawisłej. W przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest ważna i skuteczna - nie są to bowiem terminy prawa materialnego, które powodowałyby przedawnienie orzekania w sprawie. Zwłoka w załatwieniu sprawy powoduje szereg następstw procesowych, może uzasadniać odpowiedzialność organu administracyjnego z powodu szkody wyrządzonej stronie, lub też może powodować pociągnięcie pracownika do odpowiedzialności za naruszenie obowiązków służbowych, ale nie może ona stanowić podstawy zarzutu wadliwości samej decyzji ani też praw lub obowiązków o których w niej rozstrzygnięto.

Bezpodstawnie, w ocenie sądu, skarżący podnosi również, iż naruszenie opisane przez organ jako odnoszące się do lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, można w jego przypadku potraktować jedynie jako naruszenie lp. 13.3. załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym tj. nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień, gdyż błędnie nie była włączana w tachografie funkcja "OUT" podczas przestawiania pojazdów pod rampę na terenie prywatnym. Trzeba bowiem podkreślić, iż załącznik nr 1 do ustawy o transporcie drogowym odnosi się wyłącznie do kierujących wykonujących przewozy drogowe (art. 92 ust. 1 u.t.d.), a nie do podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem.

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

d.j.