Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1823/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Żandarmerii Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Iwona Maciejuk, , Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

[...] T. S. pełni zawodową służbę wojskową w [...] batalionie [...] w R. Prowadzi również działalnością gospodarczą - jednoosobowe przedsiębiorstwo "[...]" oraz posiada uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim - Legitymacja Instruktora Sportu nr [...], uprawnienia do prowadzenia strzelań nr [...] oraz Licencją Sędziego Strzelectwa Sportowego nr [...].

W dniu [...] lutego 2015 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. wydał decyzję uprawniającą T. S. do posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, wskazując w niej określone typy i rodzaj broni.

T. S. wystąpił o zmianę w trybie art. 155 Kpa decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. w części dotyczącej rodzajów oraz liczby posiadanej broni palnej, poprzez dodanie: karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm w liczbie 4 szt., pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm w liczbie 4 szt., broni palnej gazowej w liczbie 6 szt., broni palnej alarmowej w liczbie 10 szt. oraz zmianę liczby posiadanej broni palnej gładkolufowej z 4 szt. na 10 szt.

Po rozpatrzeniu wniosku, Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. decyzją z dnia [...] maja 2016. zmienił decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w zakresie ilości broni do celów szkoleniowych i wydał pozwolenie na posiadanie łącznie do celów szkoleniowych:

- 4 egzemplarzy broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm,

-10 egzemplarzy broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm,

- 6 egzemplarzy broni palnej gazowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,

- 10 egzemplarzy broni palnej alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,

- 10 egzemplarzy broni palnej gładkolufowej.

Jednocześnie, w decyzji tej organ odmówił wydania pozwolenia na broń palną w postaci:

- 4 egzemplarzy karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62,

- 4 egzemplarzy pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm.

W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] maja 2016. organ pierwszej instancji wskazał na przepisy art. 155 Kpa w zw. z art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt. 3, i art. 12 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.).

Od części tej decyzji, w zakresie odmowy wydania pozwolenia na broń palną w postaci 4 egzemplarzy karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 i 4 egzemplarzy pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, T. S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.

Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2016 r., w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wskazał co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość.

Broń samoczynna została zdefiniowana w § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140), który stanowi, że broń palna samoczynna to broń palna, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Zgodnie z powyższą definicją pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm są bronią palną samoczynną, zdolną do rażenia celów na odległość.

Zgodnie z § 2 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, kategorii A broni palnej określonej w Dyrektywie Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE. L. Nr. 256, poz. 51 ze zm.) odpowiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m. in. broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość. Natomiast w § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazano, że broń palna należąca do kategorii A w ww. dyrektywie jest niedopuszczona do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje przepis art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, który zawiera zamknięty katalog podmiotów, w stosunku do których odstąpiono od zasady nie wydawania pozwolenia na broń palną szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, może być wydane wyłącznie przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony i przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, iż w celu uzyskania stosownego uprawnienia pracownika ochrony fizycznej, o którym mowa w art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia, należy uzyskać wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Z kolei potwierdzeniem uzyskanych kwalifikacji jest m. in. uzyskanie zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156, ze zm.). Dlatego Komendant Główny ŻW podjął czynności w celu ustalenia, czy strona spełnia przesłankę wynikającą z art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji w zakresie organizowania kursów, kształcących w zawodzie pracownika ochrony i dlatego rozszerzył postępowanie dowodowe o żądanie przedstawienia zaświadczeń potwierdzających wpis do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego o założeniu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób imienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099, ze zm.) oraz zwrócił się z pytaniem, czy w chwili obecnej strona zatrudnia dodatkowych pracowników szkoleniowych posiadających stosowne uprawnienia do prowadzenia strzelań w obiektach strzelnic (pismo organu z dnia [...] lipca 2016 r.). W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. zainteresowany oświadczył, że nie posiada takiego zaświadczenia, jednakże nie wyklucza założenia takiej placówki w przyszłości. Oświadczył także, iż w chwili obecnej nie zatrudnia dodatkowych pracowników szkoleniowych.

Ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego pozwalają stwierdzić, że jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez T. S. nie jest publiczną lub niepubliczną placówką lub ośrodkiem w świetle art. 68a ust. 5 ustawy o systemie oświaty, a tym samym nie jest on podmiotem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zatem przesłanka odstąpienia od zasady - nie wydawania pozwolenia na broń palną szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej zdolnej do rażenia celów na odległość - nie zaistniała.

Z materiału dowodowego wynika, że strona ma pewne możliwości zatrudnienia wykwalifikowanych instruktorów i posiada możliwości wynajęcia odpowiednich pomieszczeń do przechowywania broni i odpowiednich strzelnic. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że możliwości te pozostają jedynie w sferze zamierzeń i planów biznesowych, a nie realnych faktów. Jedynym faktem jest udokumentowane posiadanie uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim w postaci Legitymacji Instruktora Sportu, uprawnienia do prowadzenia strzelań, oraz Licencje Sędziego Strzelectwa Sportowego. Strona nie posiada statusu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie organizacji kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony.

Wyraźnego podkreślenia wymaga również cel ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem szczególnym, w związku z tym właściwe organy wydając pozwolenia na broń muszą brać pod uwagę przede wszystkim bezpieczeństwo i porządek publiczny, a nie tylko subiektywny interes wnioskodawcy. Ponadto zgodnie z art. 7 Kpa organ uprawniony do wydania pozwolenia na broń jest zobowiązany do badania wniosków pod kątem ich zasadności, biorąc pod uwagę interes społeczny, którego racją jest, by ilość broni pozostającej w rękach obywateli wynikała z racjonalnych i obiektywnych potrzeb określonych celem.

W ocenie organu odwoławczego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz w świetle obowiązującego prawa nie wystąpiły przesłanki do wydania T. S. pozwolenia na posiadanie broni szczególnie niebezpiecznej do celów szkoleniowych.

Na poparcie powyższej argumentacji, Komendant Główny ŻW przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 716/15 oraz wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 387/13.

T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2016 r. (w części odmownej) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego świadczącego o zasadności wniosków strony skarżącej oraz nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie spawy organowi do ponownego rozpatrzenia i zasadzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi T. S. podniósł, iż organ rozpatrując jego sprawę nie dostrzegł wyjątku od zasady zakazu posiadania broni palnej samoczynnej na terytorium RP, zawartego w art. 10 ust. 4 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, zawierającego zapis o wyłączeniu spod tego zakazu osób fizycznych, którymi są szkoleniowcy oraz o wyłączeniu pistoletów maszynowych i karabinków samoczynnych ale tylko w określonych w zapisie kalibrach.

Organ jest niekonsekwentny, albowiem przyznaje stronie skarżącej spełnianie wszelkich kryteriów do prowadzenia szkoleń z wykorzystaniem broni palnej i jednocześnie stwierdza, iż ewentualne rozszerzenie pozwolenia na broń o pistolety maszynowe i karabinki samoczynne narażałoby bezpieczeństwo i porządek publiczny.

W ocenie skarżącego chybione jest badanie przez organ czy strona spełnia przesłankę wynikającą z art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, w zakresie organizowania kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony. Dlatego też zapytanie organu z dnia 19 lipca 2016 r. nie ma związku z niniejsza sprawą.

Ustawodawca w art. 10 ust. 5 pkt. 1 ustawy wprowadził regulację uniemożliwiającą uzyskanie pozwolenia na broń samoczynną w ujęciu generalnym (ogólnym). Jednakże art. 10 ust. 4 pkt. 5 wyłączył z tego zakresu dwa rodzaje broni samoczynnej w postaci pistoletów maszynowych o kal. od 6 mm-12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Tak więc, intencją ustawodawcy nie było wyłączenia pozwolenia na każdą broń samoczynną, ale na każdą inną, za wyjątkiem pistoletów maszynowych i karabinków samoczynnych, we wspomnianych kalibrach. Na poparcie tej argumentacji, skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1954/13.

W dalszej części skargi wskazano doświadczenie bojowe skarżącego oraz wspomniane w decyzji uprawnienia do szkoleń strzeleckich i licencje.

Skarżący argumentował, iż uczestnikami prowadzonych przez niego szkoleń są żołnierze, policjanci, uczniowie szkół o profilach policyjno-wojskowych oraz pracownicy ochrony. Osoby te są zainteresowane szkoleniami w zakresie strzelania z karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 oraz pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm. Określanie tej broni jako szczególnie niebezpiecznej oraz potencjalne używanie jej przez pracowników ochrony w miejscach publicznych, wymaga częstych i regularnych ćwiczeń z ta bronią, które, w przypadku uzyskania pozwolenie mógłby prowadzić skarżący w ramach jednoosobowego przedsiębiorstwa "[...]".

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: (1) ochrony osobistej, (2) ochrony osób i mienia, (3) łowieckich, (4) sportowych, (5) rekonstrukcji historycznych, (6) kolekcjonerskich, (7) pamiątkowych, (8) szkoleniowych. Z kolei w myśl art. 10 ust. 4 ww. ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania określonych rodzajów broni i amunicji do niej: 1) do celów ochrony osobistej: (a) broni palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, (b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, (c) miotaczy gazu obezwładniającego; 2) do celów ochrony osób lub mienia: (a) broni, o której mowa w pkt 1, (b) pistoletów sygnałowych, (c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, (d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, (e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm; 3) do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów; 4) do celów sportowych - broni palnej: (a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, (b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, (c) gładkolufowej, (d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego); 5) do celów szkoleniowych - broni, o której mowa w pkt 1 - 4; 6) do celów rekonstrukcji historycznych - broni alarmowej oraz innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej, 6) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych - broni o której mowa w pkt 1 - 6.

Jednocześnie w przepisie art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca postanowił, że pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Zastrzeżenie, o którym mowa, dotyczy wyłącznie przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorów kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony.

Nie podlega żadnej wątpliwości, iż przedmiot sporu - karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 oraz pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm – stanowią broń niebezpieczną.

Definicję broni samoczynnej zawiera § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140). Przepis ten stanowi, że broń samoczynna to broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Zgodnie z § 2 pkt 1a powołanego rozporządzenia, kategoriom broni palnej - określonym w dyrektywie Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13.09.1991), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz.Urz.UE.L 179/5 z 08.07.2008) - odpowiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujące rodzaje broni palnej: kategoria A: broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość. Natomiast w § 1 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że określenie kategoria A, to kategoria broni palnej, określona w ww. dyrektywie, do której należąca broń palna i amunicja jest niedopuszczona do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 ww. dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r., została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego obowiązku jest właśnie przepis art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza generalny zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trafne jest stanowisko organów obu instancji Żandarmerii Wojskowej, że posiadanie do celów szkoleniowych broni szczególnie niebezpiecznej - w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm - wyklucza jednoznaczna dyspozycja art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

O ile bowiem przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji ma charakter ogólny, to przepis art. 10 ust. 5 pkt 1-4, wprowadzający zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, stanowi lex specialis w stosunku do niego. Za takim odkodowaniem powyższych norm prawnych przemawia wykładnia systemowa i funkcjonalna powołanych przepisów.

Z tych względów cały wywód zawarty w skardze i dotyczący wykładni powyższego przepisu jest chybiony.

Uwzględniając treść art. 29 ust. 2 ww. ustawy, stwierdzić również należy, że krąg podmiotów (przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych), które mogą dysponować bronią szczególnie niebezpieczną ustawodawca ograniczył do tych, które realizują cele związane z ochroną osób lub mienia oraz kształceniem pracowników ochrony.

Skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

Jednoosobowa działalność gospodarcza, prowadzona przez skarżącego, nie jest publiczną lub niepubliczną placówką lub ośrodkiem w świetle art. 68a ust. 5 ustawy o systemie oświaty, a tym samym nie jest on podmiotem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Skarżący nie legitymuje się wpisem do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego o założeniu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób imienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099, ze zm.) oraz chwili rozstrzygania spawy administracyjnej skarżący nie zatrudnia dodatkowych pracowników szkoleniowych posiadających stosowne uprawnienia do prowadzenia strzelań w obiektach strzelnic.

Trafnie potrzebę legitymowania się takim wpisem uzasadnia Komendant Główny ŻW, wskazując, iż w celu uzyskania stosownego uprawnienia pracownika ochrony fizycznej, o którym mowa w art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia, należy uzyskać wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Z kolei potwierdzeniem uzyskanych kwalifikacji jest m. in. uzyskanie zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156, ze zm.).

Tak więc zasadne było zażądanie przez organ od skarżącego, pismem z dnia [...] lipca 2016 r., okazania wpisu do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego o założeniu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy o ochronie osób imienia. Legitymowanie się bowiem takim wpisem, obok zatrudniania pracowników szkoleniowych, posiadających stosowne uprawnienia do prowadzenia strzelań w obiektach strzelnic, stanowi jedyną możliwość uzyskania przez skarżącego zezwolenia na posiadanie do celów szkoleniowych pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

W tym aspekcie sprawy zasadne będzie przytoczenie obu tez zawartych w wyroku NSA z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 387/13: "1. Uprawnienie do posiadania broni podlega ograniczeniom, a organy Policji powinny w ramach swojej działalności szczególnie ostrożnie wydawać pozwolenia na broń. 2. Charakter pozwolenia będącego swego rodzajem promesą uprawnia organy Policji do zbadania, czy skarżący jest w stanie wykonać obowiązki ciążące na nim z racji posiadania broni (tj. prawidłowo ją zabezpieczyć, czy używać jej na strzelnicach spełniających wymagania określone w rozdziale 4 ustawy o broni i amonicji). Stąd organ jest zobowiązany do kontroli możliwości podołania przez skarżącego obowiązkom związanym z posiadaniem broni, a takie rozumowanie jest uzasadnione z punktu widzenia wykładni celowościowej ustawy. Ustawodawca ograniczył w Polsce dostęp do broni. Organy policji mają dokonywać oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki do uzyskania broni po to, aby nie dopuścić do sytuacji, gdy broń, której posiadanie jest w zasadzie monopolem państwa dostała się w niepowołane ręce lub została wykorzystana w sposób sprzeczny z prawem. Stąd kontrola powinna odbywać się przed wydaniem pozwolenia, a nie po jego wydaniu, wtedy gdy dojdzie już do naruszenia zasad obchodzenia się z bronią."

Powoływane przez skarżącego aspekty o charakterze rynkowym – potrzeba prowadzenia szkoleń ze strzelania z pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm dla wybranych kręgów odbiorców takich usług – nie mogą mieć w niniejszej spawie żadnego znaczenia, albowiem okoliczności te nie są istotne dla wydania żądanej decyzji.

Nadto w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu pozwolenie na posiadanie łącznie w celach szkoleniowych aż do 40 egzemplarzy broni palnej. Biorąc pod uwagę, iż skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarcza w zakresie szkoleń z broni palnej i bacząc, iż z uwagi na jednoczesne pełnienie przez niego zawodowej służby wojskowej w [...] batalionie [...] w R. posiada znacznie ograniczony czas na prowadzenie działalności gospodarczej (która w żadnym przypadku nie powinna kolidować z obowiązkami służbowymi – skarżący posiada na tę działalność odpowiednie zezwolenie organów wojskowych), stwierdzić należy, iż ta ilość broni jest bardzo duża w porównaniu do jego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast odnośnie powołanego w skardze wyroku NSA z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1954/13, wskazać należy, że został on wydany w sprawie, w której organ zastosował tryb nadzwyczajny, stwierdzając nieważność decyzji w części dotyczącej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm z powodu rażącego naruszenia art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Dlatego orzeczenie to nie może nieć żadnego zastosowania w niniejszej spawie i stanowić wiążącą wykładnię art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy, zwłaszcza w innym postępowaniu, niż dotyczącym nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie organ dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji oraz wbrew twierdzeniom skargi nie naruszył przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.