Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 382/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant sekr. Sąd. Justyna Frankowska - Sarbak po rozpoznaniu na rozprawiee w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi H. K. - N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...], w części w której organ nie orzekł o świadczeniu ponad okres 1 miesiąca, II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej H. K.-N. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III.określa, że zaskarżona decyzja w części nie uchylonej może być wykonana. /-/B.Popowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 382/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie m. in. art. 22 ust. 1 w zw. z -art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. C i art. 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 nr 42 poz. 371) przyznał H. K. - N. uprawnienia kombatanckie z tytułu "pobytu w miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa - 1 m-c".

W uzasadnieniu wskazano, iż zebrany w sprawie materiał faktograficzny (oświadczenia świadków i relacja strony) pozwala przyjąć że H. K. - N. przebywała w Łodzi w obozie przy ul. Żeligowskiego i spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy kombatanckiej.

Powyższą decyzję zakwestionowała H. K. - N. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu tego wniosku odwołująca podnosiła, że od [...] r. do [...] r. przebywała w obozie T. P. k/M.. O tym okresie wspominała w złożonych w toku postępowania wyjaśnieniach, a wynika on także z oświadczeń S. J. i T. P..

Rozpoznając wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] r., argumentując że obóz T. P. nie jest uwzględniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 20.9.2001 w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. Nie został zatem spełniony warunek z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy kombatanckiej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. K. - N. zarzucała, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie ma okresów szczegółowo uzasadnionych zeznaniami świadków. Organ niedokładnie ustalił fakty i bardzo ogólnikowo uzasadnił decyzję.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie.

Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 271 ze zm.)sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga ma uzasadnione podstawy o tyle, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę legalności skarżonych aktów administracyjnych niezależnie od granic skargi, jej zarzutów, czy też jakości przedstawionych w niej argumentacji.

Tymczasem organ administracji publicznej orzekając w tej sprawie w zasadzie nie wyjaśnił z jakich powodów represje jakim podlegała skarżąca ograniczył do 1 miesiąca. Art. 5 ustawy o kombatantach co prawda stanowi, że okresy represji o których mowa także w art. 4 ustala się w miesiącach i że w przypadku braku danych do ustalenia takiego okresu przyjmuje się okres w wymiarze 1 miesiąca, to wykładnia gramatyczna pozwala na przyjęcie okresu 1 miesiąca jedynie w przypadku braku danych pozwalających na dokonanie chociażby przybliżonych ustaleń. Jakkolwiek skarżąca nie podawała okresu przebywania w obozie w Łodzi ale tej okoliczności organ orzekający nie wyjaśnił i nie weryfikował. Z lakonicznego uzasadnienia także przyjęty okres nie wynika. Organ nawet nie wezwał skarżącej do podania okresu jej pobytu w obozie w Łodzi przy ul. Żeligowskiego. Tymczasem obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia ciąży na organie przed którym postępowanie administracyjne się toczy stosownie do dyspozycji art. 7, 8, 10 i 77 kpa. Nie jest wystarczającym dla wypełnienia tego obowiązku poprzestanie na informacji Archiwum Państwowego w Ł., że zachowana dokumentacja jest fragmentaryczną i nie zwiera wszystkich nazwisk osób wymienionych.

W tych okolicznościach ułomność prowadzonego postępowania oraz niedostatki uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia oraz go poprzedzającego stanowią uchybienie, które z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni skutkuje koniecznością uchylenia obu decyzji w części w jakiej organ nie orzekł o uprawnieniu ponad okres 1 miesiąca. Podstawę orzeczenia o kosztach stanowi art. 200 w/w procedury sądowoadministracyjnej a o wysokości (pkt III) orzeczono zgodnie z art.; 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/B.Popowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski

KB/