Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1485/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c, 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant referent Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Gminy C. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji komunalizacyjnej.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U nr 32, poz. 191 ze zm.) stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności m.in. nieruchomości położonej w obrębie [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] jako droga.

Z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej działki nr [...] wystąpiła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wskazując, że przedmiotowa działka w dniu 27 maja 1990 r. wchodziła w skład drogi krajowej nr [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w części dotyczącej działki nr [...].

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła Gmina [...] wskazując, że zajecie faktyczne działki nr [...] pod drogę krajową nr [...] nastąpiło dopiero na skutek remontu tej drogi, do którego doszło w wyniku realizacji wydanej przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na remoncie drogi krajowej nr [...]. Wskazano również, że od daty likwidacji kolei do daty wykonania remontu przebieg drogi krajowej nie uległ zmianie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpatrując sprawę podniósł, że z zaświadczenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2016 r. wynika, że na dzień 27 maja 1990 r. działka nr [...] stanowiła fragment drogi krajowej nr [...], a stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponadto Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad przedstawiła mapę granic pasa drogowego według stanu na dzień 27 maja 1990 r., z której wynika wprost, że działka nr [...] była w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Minister uznał za spójne i przekonywujące wyjaśnienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, że grunt zajęty pod skarpę rowu odwadniającego i przydrożne drzewa stanowiły element pasa drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad przeprowadziła również analizę wysokościową terenu, z której wynika, że wysokość nawierzchni drogi wynosi 30-40 cm nad poziomem morza, natomiast wysokość terenu przyległego wynosi ok. 40-50 cm poniżej poziomu morza. Droga jest wyniesiona ponad wysokość terenu przyległego ok. 70 cm. Zatem już w momencie budowy jej korona musiała być podwyższona i odnowiona przez co powstały skarpy i rowy odwadniające, w tym także na terenie działki nr [...].

Minister odnosząc się do zarzutów skarżącej wyjaśnił, że przedmiotem postępowania niniejszego nie jest kontrola decyzji Wojewody [...] zakresie pozostałych działek, jak również kontrola decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Minister wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w dniu 27 maja 1990 r. zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego, w związku z czym należy uznać, że drogi krajowe nie należały do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., co z kolei oznacza, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w kontrolowanej części wydana została z rażącym naruszeniem tego przepisu.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...] zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy- art. 7 i 77 k.p.a. w wyniku błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy będącego konsekwencją wadliwie przeprowadzonego postepowania dowodowego, polegającego na przyjęciu, że działka nr [...] w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła fragment drogi krajowej,

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy-art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez jego niezastosowanie w wyniku przyjęcia, że działka nr [...] nie była zarządzana przez terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego, a w konsekwencji, że nie podlegała ona komunalizacji z mocy prawa.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ błędnie oparł zaskarżoną decyzję na zaświadczeniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz mapie granic pasa drogowego według stanu na 27 maja 1990 r. bez ustalenia innych istotnych okoliczności, jak w szczególności kiedy i na skutek jakich wydarzeń nastąpiło zajęcie działki nr [...] pod drogę krajową nr [...]. Skarżąca wskazała, że działki stanowiące przedmiot decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. do roku 1983 stanowiły teren nasypu kolejowego [...], co potwierdza decyzja Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 1983 r., którą orzeczono o wygaśnięciu prawa użytkowania przez [...] w [...]. Ponadto przedmiotowa działka w dniu 27 maja 1990 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pełniła funkcję drogi dojazdowej do pól. Działki zajęte pod [...] zostały przejęte przez Urząd Gminy w [...] na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 28 kwietnia 1983 r, w tym działka nr [...]. Skarżąca wskazała także, że w 2001 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na remoncie drogi krajowej nr [...] wskazując, że działka nr [...] nie znajduje się w pasie drogi krajowej nr [...]. Wprawdzie, jak wskazuje skarżąca, znaczna część działki posiada rzędne zbliżone do drogi nr [...], ale wynika to z faktu wcześniejszego istnienia tam kolei wąskotorowej. W ocenie skarżącej na chwilę obecną jedynym bezspornym faktem jest to, że działka nr [...] na skutek remontu drogi krajowej nr [...] została zajęta pod tę drogę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 18 maja 2017 r. skarżąca podniosła, że działka nr [...] w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się własnością Skarbu Państwa, w związku z czym zdaniem skarżącej decyzja komunalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną.

Na wstępie podnieść należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] marca 2016 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...].

Postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie prowadzone było z urzędu na podstawie art. 156-158 k.p.a., zatem podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a.

W postępowaniu prowadzonym w trybie art.156 § 1 k.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego.

Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych, tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego, prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej stanowią przepisy art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr 32, poz. 191 ze zm.), zgodnie z którymi, jeżeli inne przepisy ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, przy czym ustawodawca wprowadził wymóg wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa, do czego właściwy jest wojewoda.

Z treści art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nabycie mienia ogólnonarodowego następuje z dniem 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa. Powyższe oznacza, że skuteczność komunalizacji na podstawie tego przepisu zdeterminowana jest wystąpieniem przesłanek na dzień wskazany w tym przepisie, zaś decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, przypisać można jedynie charakter deklaratoryjny, gdyż potwierdza ona zaistniały z dniem 27 maja 1990 r. skutek prawny.

W sprawie sporne jest, czy kwestionowana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. rażąco naruszała przepis art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej w odniesieniu do działki nr [...], która jak ustalił Minister Infrastruktury i Budownictwa w dacie komunalizacji stanowiła fragment drogi krajowej nr [...], natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w dacie komunalizacji zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Powyższe ustalenia skutkowały stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w odniesieniu do działki nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu.

W ocenie Sądu ustalenia organu nadzoru w tej kwestii są przedwczesne, bowiem oparte zostały w zasadzie na zaświadczeniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym stwierdzono, że na dzień 27 maja 1990 r. działka nr [...] stanowiła fragment drogi krajowej nr [...] oraz na załączonej mapie granic pasa drogowego stanu na dzień 27 maja 1990 r., z której wynika, że działka ta była w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Jak wskazał Minister stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zdaniem Sądu obowiązkiem organu było zweryfikowanie powyższego zaświadczenia poprzez ustalenie na jakich danych oparta została jego treść, a którymi dysponuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad biorąc pod uwagę okoliczność, że występując w 2001 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na remoncie drogi krajowej nr [...] nie wskazała działki nr [...] jako wchodzącej w skład drogi nr [...]. Twierdzenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, że spowodowane to było błędnym ustaleniem jest niewystarczające, zważywszy, że skarżąca kwestionuje okoliczność wchodzenia w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowej działki w skład drogi krajowej nr [...], podnosząc, że w tej dacie stanowiła ona drogę dojazdową do pól. Ponadto nie można tracić z pola widzenia faktu, że zaświadczenie powyższe zostało wydane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, a więc stronę niniejszego postepowania, która ponadto zainicjowała wszczęcie postępowania nadzorczego składając w dniu 14 września 2016 r. wniosek o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w odniesieniu do działki nr [...], podnosząc, że Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] w związku z treścią art. 12 ust.4a i 4f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co z kolei może spowodować sytuację, w której będzie płatnikiem odszkodowania za działkę, która nie powinna zostać przekazana Gminie [...]. W tej sytuacji zdaniem Sądu organ nadzoru szczególnie wnikliwie powinien dokonać oceny przedstawionych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dowodów, która niewątpliwie ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej w odniesieniu do działki nr [...].

Zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co oznacza, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest obowiązany dokonać oceny poszczególnych dowodów, w powiązaniu z innymi zebranymi w sprawie dowodami i nie może zastąpić tej oceny dowodów ogólnikowym powołaniem się na zaświadczenie, nie odnosząc się do innych dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą. Należy zauważyć, że organ nie jest zwolniony od obowiązku dokonania rzetelnej oceny danego dowodu także pod względem jego przydatności do rozstrzygnięcia sprawy, a jeżeli taka wątpliwość istnieje, do przeprowadzenia w tym postępowaniu dalszych dowodów, które wątpliwości te pozwolą rozwiać.

Dodać należy, ze organ nadzoru w ogóle nie odniósł się do treści decyzji Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 1983 r., w której orzeczono o wygaśnięciu prawa użytkowania przez [...] w [...] m.in. działki nr [...] położonej w [...], z której powstała działka nr [...], jak i do protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1983 r., z których wynika, że m.in. przedmiotowa działka została przejęta na Skarb Państwa- [...]. Powyższe potwierdza Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 12 maja 2010 r. (karta 180 akt administracyjnych). Z odpisu księgi wieczystej nr [...] według stanu na dzień 6 maja 2010 r. wynika, że przedmiotowa działka stanowi własność Skarbu Państwa- [...]. Jak wynika zaś z treści art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do [...]. Tych okoliczności organ nadzoru nie ustalił, w ogóle nie odnosząc się do nich i nie badając wszechstronnie stanu prawnego przedmiotowej działki, jaki istniał w dniu 27 maja 1990 r. poprzestając jedynie na dowodach przedstawionych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad.

Te uchybienia postępowania i niekompletność materiału dowodowego zgromadzonego w aktach oceniać należy jako wydane przy istotnym naruszeniu art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co prowadzić musi do ich uchylenia.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien mieć na względzie, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a.. Zatem może mieć miejsce jedynie wówczas gdy w sposób niebudzący wątpliwości wykazane zostanie, że kontrolowana decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, zaistnienie kwalifikowanej wady prawnej decyzji musi znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jeżeli zatem w toku ponownie prowadzonego postępowania nieważnościowego - w oparciu o ocenę całokształtu materiału dowodowego rozpatrywanego we wzajemnej łączności ze sobą, zostanie wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że istotnie postępowanie w sprawie komunalizacji działki nr [...] zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. organ będzie zobligowany do stwierdzenia jej nieważności. Na datę orzekania przez Sąd rozstrzygniecie organu nadzoru jak wskazano wyżej jest przedwczesne.

Na marginesie tylko należy wyjaśnić, w związku z zarzutem skarżącej podniesionym w piśmie z dnia 18 maja 2017 r., że nieodwracalne skutki prawne to takie, których organ administracji nie może odwrócić w ramach własnych kompetencji przez wydanie indywidualnego aktu administracyjnego. Nieodwracalność skutków prawnych nie dotyczy skutków wynikających z faktu wydania decyzji nieważnej, lecz wynika z podjęcia kolejnej czynności prawnej dokonanej w związku ze skutkami decyzji obarczonej wadą nieważności. Kwestię tę należy rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania. Jeżeli zatem cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Jest to nieodwracalność skutku prawnego względna w tym znaczeniu, że "odwrócenie" tego skutku jest prawnie niedostępne dla organu administracji publicznej działającego w granicach obowiązywania norm prawa publicznego, w formach prawnych właściwych dla tej administracji i w trybie postępowania przypisanym tejże administracji (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92, OSNC 1992/12/211; uchwały NSA z 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 7/96, i z 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl; z 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPK 4/98, ONSA 1999/1/13). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 200 tej ustawy.