Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 632/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Anna Wesołowska (spr.) WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku M. P. z dnia [...] marca 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. P. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] października 2017 r. M. P. (Skarżący) wniósł skargę na bezczynność organu, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) w rozpoznaniu wniosku z [...] marca 2017 roku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO z [...] lutego 2016 roku, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2015 roku o odmowie przyznania praw własności czasowej do nieruchomości [...] Al. [...][...] nr [...] hip. [...].

Skarżący wniósł o zakreślenie SKO miesięcznego terminu na rozpoznanie wniosku, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania złożył [...] marca 2017 roku. Organ pismem z [...] marca 2017 roku wezwał do przedłożenia postanowień spadkowych oraz pełnomocnictwa, co wykonane zostało [...] kwietnia 2017 r. Jego kolejne pisma z [...] maja, [...] czerwca, [...] lipca i [...] września 2017 roku (stanowiące wezwanie w trybie art. 52 p.p.s.a.) pozostały bez odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w sprawie wydane zostało postanowienie z [...] października 2017 roku. Organ wskazał również, że przedłużenie postępowania spowodowane zostało znacznym obciążeniem sprawozdawców sprawami z zakresu pomocy społecznej i świadczeń wychowawczych. SKO wyjaśniło również, że akta sprawy znajdowały się w NSA przy sprawie I OSK 478/17 w której rozpoznawana była skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z 25 października 2016 r. I SA/Wa 582/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z [...] lutego 2016 roku. Wniosek ten nie został rozpoznany ani w dacie składania przez Skarżącego wezwania z [...] września 2017 roku ani też w dacie wnoszenia skargi.

Jednak już po wniesieniu skargi, postanowieniem z [...] października 2017 r. organ rozpoznał wniosek odmawiając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze, skarga na bezczynność organu w dniu jej wniesienia była zasadna. Pomimo bowiem upływu terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., jak również pomimo wezwania organu pismem z dnia [...] września 2017 roku do rozpoznania wniosku, na dzień wniesienia skargi organ nie wydał ani decyzji, ani postanowienia, które rozpoznawałoby wniosek o wznowienie postępowania.

Dopiero [...] października 2017 roku to jest po wniesieniu skargi na bezczynność, SKO wydało postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Z tej przyczyny postępowanie sądowe w zakresie wniosku Skarżącego o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku należało umorzyć.

Następnie wskazać należy, że wydanie przez organ przedmiotowego postanowienia nie zwalniało Sądu od orzekania, czy bezczynność organu miała miejsce, a jeśli tak to czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w art. 149 § 1a p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

W ocenie sądu bezczynność SKO w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania nie miała charakteru rażącego. Sąd uwzględnił bowiem okoliczności wskazane przez organ w odpowiedzi na skargę, to jest fakt wpłynięcia do organu bardzo dużej ilości spraw z zakresu pomocy społecznej oraz świadczeń wychowawczych.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.