Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1214/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5, art. 146, art. 151 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik,, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi U.R. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pani i U R wystąpiła w dniu 7 lipca 2004 r. do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z "wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004". We wniosku zadeklarowano trzy działki ewidencyjne o numerach [...], [...] i [...], położone w województwie pomorskim, powiecie bytowskim, gminie M., obrębie G. oraz jedną działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie W., obrębie T. W tabeli VIII wniosku "Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych" pani U. R. zadeklarowała trzy działki rolne z oznaczeniem A, B i C o łącznej powierzchni 47,42 ha, wnosząc o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej.

W dniu 23 grudnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości w której przyznano jednolitą płatność obszarową w wysokości 9 484,17 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową w kwocie 13 189,45 zł. Od przedmiotowej decyzji strona nie wniosła odwołania i z dniem 28 stycznia 2005 r. decyzja stała się ostateczna.

W dniu 10 października 2005 r. firma A. S.A. z siedzibą w B. – B. przeprowadziła kontrolę na miejscu w gospodarstwie pani U. R., kontrolując działki ewidencyjne o numerach: [...], [...] i [...] położone we wsi G., gmina M., powiat [...]. Obecna w trakcie kontroli pani U. R. po jej zakończeniu nie wnosząc żadnych uwag podpisała "Protokół z czynności kontrolnych" i otrzymała jego kopię. Kontrola wykazała, że wszystkie trzy działki ewidencyjne nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Na potwierdzenie powyższych okoliczności inspektorzy terenowi sporządzili fotografie obrazujące działki rolne objęte wnioskiem na dzień przeprowadzenia kontroli. W protokole zawarto ponadto następującą uwagę: "Na działkach rolnych

A, B oraz C stwierdzono brak prowadzenia działalności rolnej przez długi okres czasu, na co wskazują liczne skupiska samosiejek oraz większych drzew.

Na obszarze oddalonym od lasu samosiejki mają poniżej 50 cm, występują mniej liczne, ale nie widać żadnych oznak innego użytkowania tego obszaru."

W dniu 11 lipca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 w związku

z art. 149 § 1 K.p.a. postanowił wznowić z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 23 grudnia 2004 r., z uwagi na pojawienie się nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Następnie, decyzją z dnia 23 stycznia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję dotychczasową oraz orzekł o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania pani U. R., decyzją z dnia 31 sierpnia2009 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w decyzji z dnia 12 kwietnia 2012r. stwierdził, że decyzja z dnia 23 grudnia 2004 r. została wydana

z naruszeniem prawa, tj. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jednocześnie stwierdzając brak możliwości jej uchylenia na skutek upływu terminu 5 lat od dnia doręczenia stronie orzeczenia. Zdaniem organu naruszenie prawa polega na tym, że decyzją z dnia 23 grudnia 2004 r. Kierownik przyznał płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w kwocie 22.673,62 zł, natomiast przysługująca stronie kwota płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 powinna wynosić 0,00 zł. Decyzja została doręczona stronie w dniu 1 października 2013 r.

Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania pani U. R. od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazując na treść przepisów art. 145-151 K.p.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2014 r., poz. 240), art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych wraz z przepisami wykonawczymi (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.) wyjaśnił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. postanowieniem z dnia 11 lipca 2007 r. wznowił z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 149 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne, gdyż pojawiły się nowe okoliczności i nowe dowody w postaci protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 10 października 2005 r. w gospodarstwie pani U. R. Ustalenia zawarte w powyższym protokole nie były znane organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2004, w związku z powyższym zasadnie, zdaniem Dyrektora, organ I instancji postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009 r. włączył do akt sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 ww. protokół z czynności kontrolnych wraz z załącznikami.

Pani U. R. zadeklarowała we wniosku na rok 2004 z dnia 7 lipca 2004 r. uprawę gryki na działkach rolnych: A obszaru 11,50 ha położonej na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w województwie [...], powiecie [...], gminie M., obrębie G., B obszaru 35,51 ha o łącznej powierzchni 47,01 ha położonej na części działki ewidencyjnej nr [...], położonej w województwie [...], powiecie [...], gminie M., obrębie G. oraz uprawę pastwiska na działce rolnej C obszaru 0,41 ha położonej w województwie [...], powiecie [...], gminie W., obrębie T.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej dotyczących przeprowadzonej kontroli i sporządzonego protokołu wraz z załącznikami Dyrektor stwierdził,

że w "protokole z czynności kontrolnych" podpisanym przez panią U. R. inspektor terenowy przeprowadzający kontrolę wskazał: "Na działkach rolnych A, B, C stwierdzono brak działalności rolniczej przez długi okres czasu, na co wskazują liczne skupiska samosiejek oraz większych drzew. Na obszarze oddalonym od lasu samosiejki mają poniżej 50 cm, występują mniej licznie, ale nie widać żadnych oznak innego użytkowania tego obszaru".

Dyrektor zwrócił uwagę, że kontrola dotyczyła działki rolnej A obszaru 0,16 ha o deklarowanej uprawie "pastwiska" położonej na działce ewidencyjnej nr [...], działki rolnej B obszaru 11,50 ha o deklarowanej uprawie "pastwiska" położonej na działce ewidencyjnej nr [...] i działki rolnej C obszaru 36,69 ha o deklarowanej uprawie "pastwiska" położonej na działce ewidencyjnej [...], a powyższe działki położone są w województwie [...], powiecie [...], gminie M., obrębie G. Wykonane fotografie potwierdzają stwierdzony stan rzeczy, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 374/07 w sprawie skargi pani U. R. na decyzję z dnia 7 listopada 2006 r. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej w oparciu o protokół z dnia 10 października 2005 r.

Organ zwrócił ponadto uwagę, że w § 3 pkt 3 zawartej umowie dzierżawy nieruchomości rolnej spisanej w dniu 20 czerwca 2006 r. pomiędzy panem R. R. i panią U. R. a panem G. Ż., którą strona dołączyła do akt sprawy, gdzie przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość oznaczona numerami działek : [...], [...] i [...] położonych w obrębie G., gmina M., powiat [...], województwo [...] o ogólnej powierzchni 48,3512 ha , w tym użytki rolne o powierzchni 46,6994 ha, które zostały wykazane w złożonym wniosku o dopłaty bezpośrednie na rok 2004, zawarto stwierdzenie "wydzierżawiający zleci na swój koszt wycięcie i usunięcie drzew samosiewów". Tym samym niejako wydzierżawiający i dzierżawca potwierdzają stan wykazany podczas kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie pani U. R.

w dniu 10 października 2005 r.

Z protokołu z kontroli na miejscu z dnia 10 października 2005 r. wynika,

że pani U. R. uczestniczyła w kontroli na miejscu, o czym świadczy także wskazanie na stronie 4/4 protokołu pani U. R. jako osoby obecnej przy kontroli z zaznaczeniem serii i numeru dowodu osobistego, i zaznaczenie informacji, że kopię protokołu przekazano bezpośrednio osobie obecnej przy kontroli, co skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem. Z protokołu nie wynika aby obecnym przy kontroli w roli pełnomocnika był pan C. Ż. Kontrolę przeprowadzało dwóch inspektorów pan M. T. i pan Ł. N., co jest odnotowane na pierwszej stronie protokołu, a także w podpisach inspektorów na stronie 1/1, 3/3, 3A/3A i 4/4 protokołu. W związku z powyższym dołączonych do akt sprawy billingów rozmów skarżącej z 2005 roku, które dostarczyła w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, mających świadczyć o jej rozmowach w sprawie przeprowadzonej kontroli na miejscu z panem C. Ż., które skarżąca oznaczyła jako "Ż" i panem M. T., które skarżąca oznaczyła jako ,,"T", nie można, zdaniem organu, uznać jako dowód w sprawie, gdyż jest niemożliwym do zweryfikowania treść rozmów, jeżeli takowe miały miejsce.

Odnośnie podania w protokole z kontroli niewłaściwego adresu zamieszkania, tj. R., ul. [...], na co wskazuje skarżąca w złożonym odwołaniu, Organ odwoławczy wyjaśnił, że dane zostały pobrane z ewidencji producentów, którą złożyła skarżąca w stosownym wniosku do właściwego Biura Powiatowego ARiMR. Nowy adres zamieszkania skarżącej, tj. W., ul. [...], w ewidencji producentów prowadzony przez ARiMR został wprowadzony stosownym wnioskiem złożonym przez skarżącą dopiero w 2014 roku.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że pismem z dnia 10 lutego 2012 r. Kierownik Kontroli na Miejscu tut. Oddziału poinformował, iż zgodnie z obowiązująca w 2005 roku instrukcją producent rolny otrzymywał kopię protokołu bez załączników,

tj. strony dotyczącej zatwierdzenia przez Biuro Kontroli na Miejscu, tabeli kompensacji szkiców i dokumentacji fotograficznej.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, protokół z czynności kontrolnych z 10 października 2005 r. jest wiarygodnym i potwierdzonym wykonanymi zdjęciami fotograficznymi dokumentem, któremu organy obu instancji dały wiarę.

Dyrektor wyjaśnił ponadto, że w kwestii zeznań świadków, tj. I. J., A. J., C. Ż., Z. H., T. O., J. W. oraz oświadczenia C. Ż. z dnia 21 lutego 2007 r. organ I instancji dopuścił powyższe dowody w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy podzielił jednak pogląd, że dowody w postaci świadków są mało wiarygodne oraz budzą wątpliwości, gdyż są wzajemnie sprzeczne oraz niekonsekwentne. W zeznaniu pana C. Ż. z dnia 12 stycznia 2009 r., na którego powołuje się skarżąca, w złożonym do protokołu wyjaśnieniu, stwierdził on, że " W dniu kontroli na miejscu 10 października 2005 r. grunty nie były uprawiane ale podawane do dopłat przez p. U. R. (kampanie 2004,2005)".

Odnośnie załączonych przez stronę w postępowaniu odwoławczym oświadczeniach pana Z. O., że w roku 2003 wykonał prace polowe (sianie gryki) w M. (36 ha) i w związku z tym pokwitował odbiór gotówki Dyrektor stwierdził, że do powyższych dowodów odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 374/07, które określił jako niespójne w związku ze stwierdzeniem skarżącej zawartym w odwołaniu, iż pole gryką obsiewał pan C. Ż.

W dalszej kolejności, ustosunkowując się do zarzutu skarżącej, że inaczej interpretowane są zeznania świadków w postępowaniu administracyjnym i karnym Dyrektor wyjaśnił, że nie dysponuje wyjaśnieniami świadków w prowadzonym

na zawiadomienie Dyrektora Oddziału Regionalnego postępowaniu karnym. Skarżąca, będąc radcą prawnym, powinna wiedzieć, że w toku postępowania karnego mogła zapoznać się z dokumentami i otrzymać odpisy zeznań świadków stosownie do treści art. 156 Kodeksu postępowania karnego. W związku

z powyższym organy administracyjne nie mają możliwości otrzymania takich dokumentów.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w dniu 8 sierpnia 2007 r. wpłynęło

do Dyrektora postanowienie o umorzeniu śledztwa wobec stwierdzenia, że czyn

nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że "na podstawie zebranych danych, nie jest możliwe stwierdzenie umyślności w działaniu pani U. R. w celu wyłudzenia od ARiMR dopłat bezpośrednich, a taka przesłanka jest niezbędna, aby postawić ww. zarzuty. Zebrany w sprawie materiał nie pozwala jednoznacznie potwierdzić faktu zaistnienia czynu zabronionego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności wydanie niniejszego postanowienia na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 K.p.k. wobec stwierdzenia, że czyn

nie zawiera znamion czynu zabronionego jest zasadne". Postanowienie

nie rozstrzyga kwestii uprawnienia do dopłat bezpośrednich na rok 2004, a jedynie rozstrzyga o braku odpowiedzialności karnej z tytułu odmowy przyznania płatności

i nałożeniu sankcji.

Odnośnie zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 51 § 2 w związku

z art. 146 i w związku z art. 145 § l pkt 5 K.p.a. oraz naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. organ wskazał, że wznowienie postępowania odbyło się zgodnie z przepisami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a strona zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. została poinformowana o możliwości zapoznania się

z aktami postępowania, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłaszanych żądań.

W kwestii naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów w postaci akt sprawy karnej sygn. akt

Ds. 925/07 w którym to postępowaniu dopuszczono dowód ze świadków i które są odmiennie, według skarżącej, interpretowane Dyrektor wyjaśnił, że organ I instancji postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. dopuścił protokoły z przesłuchania świadków w sprawie pana G. Ż., a postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2012 r. odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań świadków przesłuchiwanych w sprawie karnej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., że za wiarygodne należy przyjąć ustalenia kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2005 roku i zawarte w protokole z dnia 10 października 2005 r., a zeznania świadków w sprawie pana G. Ż. budzą wątpliwości i są niespójne. W sprawie karnej dotyczącej uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa polegającego na wyłudzeniu płatności obszarowych przez panią U. R. na podstawie m.in. zeznań świadków umorzono śledztwo z powodu stwierdzenia braku umyślności w działaniu skarżącej, a przedmiotem tego postępowania nie było określenie osoby uprawnionej do otrzymania płatności obszarowych. W związku z powyższym

za zasadne uznał organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Dodatkowo, ustosunkowując się do kwestii wydania postanowienia z dnia 11 września 2013 r. o odmowie wydania kserokopii dokumentów oraz kopii płyty DVD Dyrektor wskazał, że strona mogła w trakcie całego postępowania administracyjnego zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i z możliwości tej niejednokrotnie korzystała. Zdaniem organu odmowa wydania kserokopii dokumentów oraz płyty DVD nie wpłynęło w negatywny sposób na możliwość obrony interesów strony, zważywszy na fakt, że nastąpiło to już po wydaniu decyzji, ale przed jej ponownym skutecznym doręczeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani U. R. wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia dowodów skazanych przez skarżącą kwestionującą ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 10 października 2005 r., mającej zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia i wydania decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności: art. 10 § 1 K.p.a poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wobec uniemożliwienia wypowiedzenia się stronie do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który był podstawą do podjęcia decyzji, po wcześniejszym złożeniu wyjaśnień i uwag w dniu 20 marca 2014 r.

oraz przedstawienia nowych dowodów i faktów w celu ich weryfikacji, potwierdzenia

i uwzględnienia przy wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie - Protokół z dnia 20 marca 2014 r. pozostający w aktach sprawy.

Zarzucono ponadto naruszenie art. 7, art.75 § 1 , art. 77§ 1 i art. 80 K.p.a. poprzez:

- niedopuszczenie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w S. pod sygn. akt Ds. 925/07 zawierającej dowody w postaci zeznań wielu świadków, których zeznania zaprzeczają, zdaniem skarżącej, w sposób jednoznaczny ustaleniom pracowników "A S.A." z siedzibą w B. B. dokonanych podczas czynności kontrolnych na miejscu w dniu 10 października 2005 r. kontrolujących działki ewidencyjne o numerach: [...], [...] i [...] poł. we wsi G. gm. M., powiat [...], że wszystkie trzy działki były nie użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Zdaniem strony skarżącej ustaleniom tym zaprzeczają zeznania świadków: C. Ż., I. J., A. J., Z. H., T. O., J. W. przesłuchanych do protokołu ARiMR w T. w dniu 12 stycznia 2009r, oraz 3 oświadczenia Z. O. potwierdzające wykonanie prac polowych na przedmiotowych działkach, którzy to świadkowie mieli wiedzę o uprawie gryki na kontrolowanych działkach w 2003r.;

- kwestionowanie zapisów Protokołu z dnia 10 października 2005 r. poświadczającego nieprawdę co do faktów w nim zawartych tj., że podczas kontroli na miejscu obecna była U. R., podczas gdy skarżąca nie uczestniczyła

w przeprowadzonej kontroli osobiście, wyznaczając do reprezentowania jej podczas kontroli pełnomocnika w osobie C. Ż. (art. 33§ 1 K.p.a.), o czym zawiadomiła telefonicznie jednego z kontrolujących - pana M. T. udającego się na miejsce kontroli, co mogą potwierdzić przedłożone bilingi rozmów z dnia 10 października 2005 r. z kontrolującym M. T. oraz z panem C. Ż. jak też, że:

- odbiór protokołu kontroli - przekazanego w formie papierowej - niekompletnej, bez załączenia dowodu w postaci płyty CD nastąpił w późniejszym czasie w dniu 17 listopada 2005 r. w W. przy ul. [...], o czym świadczy połączenie telefoniczne kontrolującego pana M. T. z U. R. w dniu 17 listopada 2005r. Złożenie podpisu przez skarżącą pod wybranymi kartkami Protokołu potwierdzało jedynie odbiór poszczególnych kartek Protokołu. Protokół okazany skarżącej w późniejszym czasie w Komendzie Powiatowej Policji w S. jak i na miejscu w siedzibie ARMiR w G. według zapewnień pracowników różni się od przekazanego skarżącej. Na znacznej części kart nie ma podpisu skarżącej. Protokół zawiera liczne dopiski i stwierdzenia, pod którymi skarżąca nie mogła się podpisać, albowiem zaprzeczały one oczywistym faktom i dowodom, na które wskazywano we wniosku z dnia 7 lipca 2004 r. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. Wskazane w protokole z dnia 10 października 2005 r. przez kontrolujących miejsce zamieszkania skarżącej: R. ul. [...] było w czasie kontroli nieprawdziwe, gdyż skarżąca w dniu kontroli zamieszkiwała w W. przy ul. [...] i gdyby rzeczywiście była na miejscu wskazałaby właściwy adres zamieszkania;

- niedopuszczenie przez ARiMR do powtórzenia czynności kontrolnych

na miejscu z udziałem skarżącej - o co wielokrotnie się zwracała skarżąca -

a o możliwości kwestionowania ustaleń kontrolnych zapewniał skarżącą pan T., kiedy zawiadomił skarżącą o kontroli w dniu 10 października 2005 r.,

w której z przyczyn obiektywnych - konieczność pozostania pracy, nie mogła uczestniczyć.

Zarzucono ponadto naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 138§ 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie przez Dyrektora ARMiR przy wydaniu decyzji z urzędu możliwości zastosowania przepisów działu 8 zatytułowanego "Przedawnienie" zawartego w dziale III ustawy Ordynacja podatkowa w kontekście zastosowania

art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2004 r. poprzez możliwość zastosowania czteroletniego okresu przedawnienia wobec skarżącej. Końcowo zarzucono naruszenie art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w związku z niczym nieuzasadnioną wieloletnią bezczynnością, powodującą przewlekłość prowadzonego postępowania, mimo dysponowania przez ARMiR przez cały tok postępowania tymi samymi dowodami i konsekwentnym nieuwzględnianiu dowodów wnioskowanych przez skarżącą, co czyni prowadzone postępowania niezgodne z zasadami K.p.a.,

w szczególności, że nie zachodziły przyczyny dla niezałatwienia sprawy w terminie niezależne od organu administracji prowadzącego postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli legalności jest wydana w dniu 26 czerwca 2014 r. decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymująca w mocy wydaną w dniu 12 kwietnia 2012 r. przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaną na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 i 145 §1 pkt 5 K.p.a. decyzję o stwierdzeniu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 grudnia 2004 r. została wydana z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy stwierdzić,

że w aktach sprawy (k.262 i nast.) znajduje się protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 10 października 2005 r. Z treści protokołu wynika,

że ujawniono nowe istotny okoliczności dotyczące deklarowanych działek – kontrola na miejscu w gospodarstwie strony wykazała, ze wszystkie działki objęte wnioskiem nie były użytkowane rolniczo. Z treści protokołu wynika, że strona była obecna

w trakcie kontroli i po jej zakończeniu złożyła podpis na protokole z czynności kontrolnych.

Decyzją z dnia 23 grudnia 2004 r. uwzględniono złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. W sytuacji ujawnienia nowych okoliczności istotnych w zakresie przesłanek przyznania płatności bezpośrednich prawidłowo na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowiono postępowanie. Podkreślić należy, że strona skarżąca nie złożyła żadnego dokumentu w celu podważenia ustaleń kontroli dotyczących trzech działek, które nie były użytkowane rolniczo. Załączone fotografie potwierdziły, że na fotografowanym terenie były skupiska samosiejek. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r.

o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40) płatności przysługują producentowi rolnemu

na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej,

przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Marginalnie należy wskazać,

że ustalenia protokołu kontrolnego były powodem odmowy przyznania skarżącej płatności bezpośrednich za 2005 rok, a decyzja w tym przedmiocie została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 374/07 oddalił skargę.

Złożona przez panią U. R. w dniu 7 lutego 2018 r. skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r. (sygn. akt II GSK 467/08).

Zarzut skarżącej, że od dnia 11 lipca 2007 r. organ poprzestał na posiadanych dowodach i nie uwzględnił wnioskowanych przez skarżącą dowodów oprócz dołączenia akt dotyczących G. Ż. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie został naruszony art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., albowiem organy prawidłowo oceniły złożone

przez skarżącą nowe wnioski dowodowe.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dopuścił wskazane dowody w sprawie zgodnie z żądaniem strony i dokonał oceny złożonych w sprawie przez pana G. Ż. zeznań świadków I. J., A. J., C. Ż., Z. H., T. O. i J. W. Złożony wniosek o ponowne przesłuchania świadka C. Ż. zasadnie został oddalony, nie zostały bowiem wykazane okoliczności uzasadniające ponowne przesłuchania świadka. Treść zeznań świadków odmienna niż oczekiwana

przez skarżącą nie uzasadnia ponownej czynności procesowej w szczególności przesłuchań konfrontacyjnych. Organy prawidłowo stwierdziły, że rozbieżności informacji o adresach skarżącej nie uzasadniają skutecznego kwestionowania wpisu dotyczącego obecności skarżącej w czasie czynności kontrolnych.

Złożone przez panią U. R. w dniu 28 lutego 2014 r. oświadczenie,

że nie była obecna w czasie kontroli na miejscu w październiku 2005 r. zostało ocenione na podstawie treści wpisu na karcie 4 protokołu, odzwierciedlającego także numer dowodu tożsamości okazanego kontrolującym. Wbrew przekonaniu skarżącej bilingi rozmów prowadzonych w tym dniu nie stanowią potwierdzenia oświadczenia o nieobecności w miejscu kontroli, słusznie bowiem zauważono,

że treść ewentualnych rozmów nie może być odtworzona. Dowód z zeznań świadków podlega ocenie organu w granicach swobody prawem dozwolonej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza, że dowody zostały ocenione pod względem ich wewnętrznej spójności oraz wzajemnej zgodności, z zachowaniem logiki i zasad doświadczenia życiowego. Kwestia interpretacji zeznań świadków według odrębnych reguł postępowania karnego i postępowania administracyjnego została należycie uzasadniona, przy czym uwzględniono, że postępowanie karne zakończone postanowieniem o umorzeniu dotyczyło znamion czynu zabronionego – umyślność działania. Z tej przyczyny, w sytuacji gdy ocenie organu w niniejszym postępowaniu poddano zeznania świadków złożone w trakcie postępowania karnego, brak podstaw do uznania za zasadny zarzutu niedopuszczalności dowodu "w postaci akt sprawy karnej sygn. akt Ds 925/07".

W sytuacji gdy strona w toku postępowania miała możliwość zapoznania się

z materiałem dowodowym również w zakresie materiału fotograficznego

i z możliwości tej skorzystała, nie stanowi naruszenia przepisów postepowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy odmowa wydania kserokopii dokumentów oraz płyty DVD. Zgłoszony w skardze zarzut, że protokół zawiera liczne dopiski w istocie nie zawiera wskazania, aby naniesione poprawki podważały zapisy dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości uprawy. Wyrażone przez skarżącą przekonanie, że materiał fotograficzny dotyczy innego terenu niż obszar kontrolowany nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione.

Długotrwałość postępowania prowadzonego w sprawie w trybie nadzwyczajnym stanowi naruszenie zasady sprawności postępowania, jednakże

nie wpływa na wynik sprawy.

W skardze kierowanej do sądu administracyjnego pani U. R. zarzuciła naruszenie art. 6 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie możliwości zastosowania przez organ II instancji przepisów dotyczących przedawnienia, zawartych w dziale 8 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu zarzut w tym zakresie jest nieuzasadniony, wskazane przepisy nie znajdują zastosowania w sposób wskazany przez skarżącą powołującą art. 40 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2004 r.

Z tych względów, uznając skargę za niezasadną Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.