Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2427/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 108, art. 17 ust. 1 pkt 7, art. 43 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz R. K. kwotę 4950 zł (słownie: cztery tysiące dziewięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. (dalej: "organ pierwszej instancji"), po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego u R.K. (dalej: "Strona", "Skarżący") w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu wybranych transakcji zakupu i sprzedaży wykazanych w deklaracji VAT-7 za grudzień 2011 r., postanowieniem z [...] lipca 2012 r., wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji wydał decyzję z [...] lipca 2013 r., określającą Stronie za grudzień 2011 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 936 zł oraz do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł oraz określającą za grudzień 2011 r. kwotę podatku do zapłaty z tytułu faktur VAT wystawionych w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm. dalej: "u.p.t.u.") w wysokości 346.520 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą E. w zakresie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu oraz wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych i furgonetek. Wskazał, że Skarżący posiada fakturę wystawioną przez P. nr 67/2011 z dnia 20 grudnia 2011 r. o wartości netto 20.221,60 zł zawierającą adnotację "podatek rozlicza nabywca". Do ww. faktury VAT Skarżący wystawił fakturę wewnętrzną nr 20/12/2011 z 20 grudnia 2011 r. o wartości netto 20.221,60 zł, VAT 23% 4.650,97 zł, która nie została zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży i w rejestrze VAT należny - transakcje pozostałe, jak również nie rozliczono jej w deklaracji VAT-7.

Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący dokonał w grudniu 2011 r. sprzedaży złomu firmom: T. S.A., o wartości 380.761,35 zł oraz D. Sp. z o.o., o wartości 1.047.824,69 zł. Natomiast sprzedaży puszek aluminiowych dokonano do P. S.A., o wartości 82.810,00 zł. Skarżący wystawiał faktury VAT na rzecz swoich odbiorów z adnotacją "podatek VAT rozlicza nabywca" poza jedną fakturą wystawioną na rzecz D. S.A.

Organ pierwszej instancji podważył rzetelność dokonywanych transakcji w zakresie handlu złomem i puszkami aluminiowymi i na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. zakwestionował Stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wewnętrznych wystawionych przez Stronę na podstawie otrzymanych od kontrahenta faktur VAT zawierających adnotację "podatek rozlicza nabywca" dokumentujących nabycie złomu o łącznej wartości netto 1.486.388,40 zł, VAT 341.869,33 zł.

Ponadto, organ pierwszej instancji na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652, z późn. zm. – dalej: "ustawa nowelizacyjna"), zakwestionował Stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT o łącznej wartości netto 1.498,30 zł, VAT 344,62 zł dokumentujących nabycie paliwa silnikowego do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, o numerach rejestracyjnych: [...] i [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, że samochody osobowe użytkowane w oparciu o umowy leasingowe, nie były przeznaczone przez Stronę wyłącznie na cele odpłatnego oddania ich do używania, lecz były wykorzystywane także na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

- art. 120 w związku z art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm. – dalej: "O.p."), poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz brak oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy wskazane w decyzji okoliczności zostały udowodnione,

- art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez bezzasadne zastosowanie i określenie kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie na podstawie faktur wewnętrznych,

- art. 3 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 7 lit. b) oraz w związku z art. 3 ust. 6 ustawy nowelizacyjnej poprzez nieuzasadnioną odmowę prawa do odliczenia całego podatku naliczonego w odniesieniu do samochodów będących w leasingu Strony, w wyniku braku ustalenia i rozpatrzenia całości istotnych okoliczności faktycznych w sprawie.

W oparciu o powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Decyzją z [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu drugiej instancji, zebrany materiał dowodowy w pełni potwierdza, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Zdaniem DIAS, analiza przebiegu zakupów i sprzedaży złomu i puszek aluminiowych dokonana pod kątem ilości i rodzaju towaru, z uwzględnieniem stanu towarów na dzień 1 grudnia 2011 r. i na dzień 31 grudnia 2011 r. dowodzi, że posiadane faktury VAT dotyczące nabycia złomu wraz z fakturami wewnętrznymi, jak również faktury VAT wystawione przez Skarżącego, nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż Skarżący sprzedawał więcej złomu, niż go nabywał, zaś na dzień 31 grudnia 2011 r. winien być stwierdzony brak złomu w ilości 4.838,60 kg oraz winno zostać 13.226 kg puszek aluminiowych, podczas gdy w remanencie końcowym wykazano zero.

DIAS wskazał, że również analiza transportu kupowanego i sprzedawanego złomu pozwala na podważenie rzetelności przebiegu poszczególnych transakcji złomem. DIAS zwrócił uwagę, że z wyjaśnień Strony złożonych w toku prowadzonego postępowania wynika, iż Skarżący dokonywał transportu własnymi pojazdami, podczas gdy ilość towarów (tj. około 131.544 kg) znacząco przewyższa ładowność pojazdów używanych do ich przewiezienia. Powyższe, w ocenie organu drugiej instancji dowodzi, iż Skarżący nie dokonał faktycznej sprzedaży złomu i puszek aluminiowych. DIAS dodał, że Strona nie posiadała także w swojej dokumentacji faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa wykorzystywanego do posiadanych samochodów dostawczych, jak również nie posiadała zbiornika do przechowywania paliwa oraz w kontrolowanym okresie nabyto wyłącznie jedną usługę transportową. Ponadto Strona zatrudniała jedynie 2 pracowników, jednego przebywającego w grudniu 2011 r. na urlopie macierzyńskim oraz jednego kierowcę.

Zdaniem DIAS, posiadane przez Stronę zaplecze materiałowe i techniczne w postaci placu do składowania złomu, pojazdy ciężarowe i przyczepa oraz jedna prasa do złomu, nie było wystarczające do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem, w której obrót dzienny wynosił nawet 50.000 kg. Również analiza przepływu gotówki pozwala, w ocenie DIAS, na stwierdzenie, że zakupy i sprzedaż złomu oraz puszek aluminiowych nie miały miejsca w rzeczywistości. W większości transakcji jedynym dowodem potwierdzającym fakt zapłaty w formie gotówki była faktura, nie wystawiano także żadnych innych dowodów w postaci chociażby KP. Skarżący wykazywał stałą nadwyżkę zobowiązań nad należnościami i wydawał więcej pieniędzy w związku z zakupami, aniżeli otrzymywał ze sprzedaży. Pomimo braku bieżących środków pieniężnych, nie korzystając z długo czy krótkoterminowych kredytów, Skarżący na bieżąco spłacał zobowiązania za zakupiony towar. Otrzymana zapłata za rzekomo sprzedany towar nie była również wpłacana na posiadane konta bankowe. Z tego względu DIAS za wątpliwe uznał, aby płatność gotówkowa następowała w rzeczywistości.

Zdaniem DIAS, wystawiane faktury wewnętrzne z wykazanym podatkiem należnym stanowiącym, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. podatek naliczony, nie mogą stanowić podstawy do jego odliczenia, gdyż stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W konsekwencji, Stronie na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wewnętrznych wystawianych na podstawie otrzymanych faktur VAT zawierających adnotację "VAT płaci nabywca".

DIAS wskazał również, że skoro Skarżący nie dokonywał w rzeczywistości zakupu złomu i puszek aluminiowych, lecz jedynie wystawiał "puste" faktury wewnętrzne oraz "puste" faktury zawierające adnotację "VAT rozlicza nabywca", to niewątpliwie miał świadomość uczestniczenia w nielegalnym obrocie fakturami VAT i w konsekwencji naruszył zasady odliczenia podatku naliczonego.

DIAS dodał, że faktury wewnętrzne mają taką samą moc, jak inne faktury, bowiem dokumentują dla celów podatkowych określone przepisami prawa czynności. Z tego względu znajduje do nich zastosowanie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. DIAS wskazał, że wystawione przez Stronę faktury wewnętrzne rodzą obowiązek zapłaty wykazanego w nich podatku, tym bardziej, że Strona ujęła w deklaracji VAT-7 za grudzień 2011 r. wystawione sporne faktury wewnętrzne i rozliczyła w niej podatek jako należny i naliczony, a zatem wprowadziła je do obrotu prawnego. W konsekwencji, zdaniem DIAS, Strona ma obowiązek odprowadzenia podatku należnego w wysokości 346.520 zł na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem paliwa do samochodów osobowych DIAS wskazał, że brak jest podstaw by uznać, że samochody osobowe użytkowane w oparciu o umowy leasingu operacyjnego, były wykorzystywane wyłącznie na cele oddania ich w odpłatne używanie, trwające co najmniej sześć miesięcy. DIAS podkreślił, iż przedmiotem działalności Strony była oprócz wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych oraz furgonetek także sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Dodał, że Skarżący nie przedstawił żadnych umów potwierdzających oddanie przedmiotowych samochodów w odpłatne używanie trwające co najmniej sześć miesięcy, jak również w umowach leasingowych nie stwierdzono zapisów dotyczących możliwości dalszego wynajmu, bądź dzierżawy, samochodów osobowych. Ponadto, z akt sprawy wynika, że przedmiotowe samochody były także wykorzystywane przez M. A., pełnomocnika Strony, który m.in. zawoził i odbierał faktury VAT od kontrahentów oraz przez M. A., pracownika Strony. Z tego względu DIAS podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji o utracie prawa do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 344,62 zł z tytułu nabycia paliwa do przedmiotowych samochodów osobowych.

Co do zarzutu błędnego uznania fikcyjności obrotu złomem z uwagi na nie posiadanie zaplecza czy bazy technicznej, DIAS wyjaśnił, że oprócz nabycia jednej usługi transportowej, Strona nie korzystała z usług osób trzecich, zatem niewiarygodne jest twierdzenie o zlecaniu tych czynności osobom trzecim. Nadto, z zebranego materiału dowodowego wynika, że w prowadzonej przez Stronę działalności obrót dzienny wynosił nawet 50.000 kg, zatem złom ten nie mógłby zmieścić się na posiadanym przez Skarżącego placu o powierzchni użytkowej 432 m2. Za niezasadny DIAS uznał również argument Strony, iż w związku z dokonywaniem jedynie sortowania odpadów nie jest potrzebna powierzchnia magazynowa, gdyż zgodnie z dokonaną analizą zakupu i sprzedaży złomu ustalono, że towar był sprzedawany w ciągu tygodnia od jego zakupu, zatem musiał być magazynowany, natomiast Strona takiego zaplecza nie posiadała.

Odnośnie do zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w stosunku do wystawionych faktur wewnętrznych z uwagi na wskazania wyroku NSA z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 352/10, DIAS uznał go za niesłuszny. Wskazał, że stanowisko judykatury dotyczące objęcia faktur wewnętrznych działaniem art. 108 u.p.t.u. nie było jednolite, niemniej jednak dominującą linią orzeczniczą jest stanowisko przyjęte przez organ pierwszej instancji. Zdaniem DIAS, obciążenie ciężarem podatkowym nabywcy powoduje, iż ponosi on również ryzyko w postaci zastosowania sankcji wynikającej z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku wystawienia faktury wewnętrznej dokumentującej niezaistniałe zdarzenie gospodarcze.

DIAS nie podzielił zarzutów odwołania.

Na powyższą decyzją Skarżący wywiódł skargę do sądu administracyjnego, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. na skutek braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także braku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie oraz braku oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy wskazane w decyzji okoliczności zostały udowodnione, poprzez oparcie ustaleń organu na serii domniemań faktycznych oraz błędną ocenę, że zakwestionowane faktury, wystawione przez Skarżącego, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji obrotem złomem, gdyż Skarżący nie posiadał odpowiedniego zaplecza technicznego i ekonomicznego do wykonywania swojej działalności gospodarczej, podczas gdy Skarżący przy wykonywaniu swojej działalności gospodarczej mógł zlecać czynności podmiotom trzecim, a nadto poprzez nieuprawnione wkroczenie przez organ administracji publicznej w ocenę ekonomicznej i gospodarczej zasadności podejmowanych przez podatnika działań biznesowych,

b) art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 7 lit. b oraz ust. 6 ustawy nowelizacyjnej, poprzez błędną ocenę, że brak było podstaw do uznania, że leasingowane przez Skarżącego samochody wykorzystane były na cele oddania ich w odpłatne używanie osobom trzecim, podczas gdy wniosku takiego nie dawało się wyprowadzić na podstawie zebranego przez organ materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało nieuzasadnioną odmową Skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o całą wartość podatku naliczonego w odniesieniu do samochodów będących w leasingu Skarżącego;

2) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez bezzasadne zastosowanie i określenie kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie, na podstawie faktur wewnętrznych, o których mowa w art. 106 ust. 7 u.p.t.u. (według stanu na grudzień 2011 r.), wystawionych przez Skarżącego, będącego nabywcą towarów zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., podczas gdy norma ta nie ma zastosowania do tzw. faktur wewnętrznych.

Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko.

Postanowieniem z 17 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowego z uwagi na śmierć Skarżącego.

Następnie, starszy referendarz sądowy postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. zwrócił się do sądu spadku o ustanowienie kuratora spadku zmarłego Skarżącego.

Sąd Rejonowy dla [...] w [...] [...] Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. sygn. akt [...] ustanowił kuratora spadku po zmarłym Skarżącym w osobie adwokata M.M..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga częściowo okazała się zasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są ustalenia organów dotyczące następujących kwestii: a) faktury VAT dotyczące nabycia przez Skarżącego złomu oraz puszek aluminiowych nie dokumentowały rzeczywistego obrotu towarem, a więc Skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku wynikającego z faktur wewnętrznych; b) zastosowanie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. do wystawionych faktur wewnętrznych; c) samochody osobowe nie były użytkowane przez Skarżącego w oparciu o umowy leasingu operacyjnego oraz nie były przeznaczone wyłącznie do wykorzystania ich w celu oddania w odpłatne używanie przez okres dłuższy niż sześć miesięcy i tym samym Skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem paliwa do tych samochodów.

Przechodząc zatem do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko organów, że faktury VAT dotyczące nabycia przez Skarżącego złomu oraz puszek aluminiowych nie dokumentowały rzeczywistego obrotu towarem. Świadczy o powyższym szereg okoliczności wskazanych przez organy. W pierwszej kolejności należy zatem podkreślić, że analiza przebiegu zakupów i sprzedaży złomu i puszek aluminiowych dokonana pod kątem ilości i rodzaju towaru, z uwzględnieniem stanu towarów na dzień 1 grudnia 2011 r. i na dzień 31 grudnia 2011 r. wykazała, że Skarżący sprzedawał więcej złomu niż go nabywał. W efekcie na dzień 31 grudnia 2011 r. winien być stwierdzony brak złomu w ilości 4.838,60 kg oraz winno zostać 13.226 kg puszek aluminiowych, podczas gdy w remanencie końcowym wykazano zero. Ponadto Skarżący wskazał, że transport towarów dokonywał własnymi pojazdami. Sąd podziela pogląd organów, że wyjaśnienie Skarżącego jest mało prawdopodobne, gdyż Skarżący nie wykazał żadnych związanych z tym kosztów, a przede wszystkim kosztu paliwa. Pełnomocnik Skarżącego w skardze do Sądu podniósł, że powyższe nie oznacza, że paliwa nie kupowano a samochody nie były wykorzystywane do transportu towarów. W ocenie Sądu działalność oraz wyjaśnienia Skarżącego są oceniane również pod kątem racjonalnego zachowania przedsiębiorcy, który dąży do minimalizacji kosztów swojej działalności gospodarczej. W interesie Skarżącego było zatem rozpoznawanie istotnych kosztów tej działalności. Oczywiście Skarżący mógł z powyższego zrezygnować, ale powinien wskazać racjonalne powody i ewentualne dowody. Samo stwierdzenie pełnomocnika o kupowaniu paliwa ale nie wskazywaniu poniesionych kwot jako kosztu uzyskania przychodu, nie może podważyć oceny organu. Organy wskazały również na brak "technicznych" możliwości Skarżącego w szczególności: "Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. posiadane przez Stronę zaplecze materiałowe i techniczne w postaci placu do składowania złomu, pojazdy ciężarowe i przyczepa oraz jedna prasa do złomu, nie było wystarczające do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem, w której obrót dzienny wynosił nawet 50.000 kg". Ponadto organy podniosły, że Skarżący zatrudniał "jedynie 2 pracowników, jednego przebywającego w grudniu 2011 r. na urlopie macierzyńskim oraz jednego kierowcę". Sąd podkreśla, że argumentacja pełnomocnika Skarżącego sprowadzająca się do stwierdzenia, że określone czynności mogły wykonywać osoby trzecie jest nieprzekonywująca. Pełnomocnik ani Skarżący nie poparł powyższej tezy żadnymi dowodami, nawet tak oczywistymi jak wskazanie danych wykonawców prac zleconych. Organ również zasadnie wskazał, na analizę przepływu gotówki oraz okoliczność, że w większości transakcji zakupu i sprzedaży złomu jedynym dowodem potwierdzającym fakt zapłaty w formie gotówki była faktura, nie wystawiano także żadnych innych dowodów w postaci chociażby KP.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, ustalenia organów są w tym zakresie prawidłowe.

Przechodząc do drugiej spornej kwestii związanej z zastosowaniem art. 108 u.p.t.u., przypomnieć należy, że od 1 kwietnia 2011 r. obrót złomem oraz innymi towarami wskazanymi w załączniku 11 do u.p.t.u., został objęty tzw. odwrotnym obciążeniem (reverse charge). W związku z powyższym, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. (w brzemieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2011 r.) podatnikami były osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające złom, jeżeli dokonującym jego dostawy był czynny podatnik VAT, a przedmiotem dostawy nie były towary używane korzystające ze zwolnienia z VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Oznaczało to, że zobowiązanym do rozliczenia sprzedaży złomu był nabywca. Sprzedawca wystawiał fakturę VAT, ale nie określał podatku należnego, a zamiast stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem zawierał odpowiednią adnotację. Z kolei nabywca zobowiązany był do wystawienia faktury wewnętrznej, na której wykazywał należny podatek VAT z tytułu tej transakcji. Podstawą opodatkowania była cena, jaką zapłacono za nabyty złom. Kwota podatku należnego z tytułu dostawy złomu stanowiła podatek naliczony (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. z 1 kwietnia 2011 r.). Nabywcom przysługuje prawo do odliczenia podatku należnego.

W świetle dominującego wówczas podglądu judykatury do faktur wewnętrzach nie stosowało się art. 108 u.p.t.u. Przykładem jest wyrok NSA z dnia 2 lipca 2010 r. (I FSK 1203/09), w który sąd stwierdził: "Przepis art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) nie ma zastosowania do faktury wewnętrznej, wykazującej podatek należny z tytułu nabycia towarów wadliwie zakwalifikowanego jako nabycie wewnątrzwspólnotowe, jeżeli podatnik rozliczył z tytułu tej czynności podatek należny, dokonując równocześnie jego odliczenia, a organ podatkowy - stwierdzając wadliwość takiego rozliczenia - wyeliminował z niego podatek odliczony, czego konsekwencją musi być także korekta przez ten organ podatku należnego od tej czynności wykazanego w fakturze wewnętrznej. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podatnik błędnie uznał czynność za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, musi skorygować podatek naliczony oraz należny. Organ podatkowy eliminując bowiem podatek naliczony, nie może żądać zapłaty podatku należnego".

Ponadto należy przywołać wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r. (I FSK 1753/11) w którym podkreślono, że "faktura wewnętrzna, jak wskazuje jej nazwa, ma charakter jedynie dokumentu wewnętrznego, którym podatnik ma udokumentować określone czynności wskazane w art. 106 ust. 7 u.p.t.u., co stanowić ma jednocześnie ułatwienie dla organów podatkowych dokonujących kontroli rozliczania przez podatnika tychże czynności. Jako niewystawiana na zewnątrz, dla odbiorcy udokumentowanej czynności, faktura ta pełni rolę wewnętrznego dokumentu rozliczeniowego, a zatem zupełnie inną niż faktura VAT. Jej wadliwe wystawienie nie grozi nadużyciem prawa, gdyż organ podatkowy, który stwierdza takie uchybienie, jest zobligowany w takim przypadku do skorygowania podatku odliczonego z tytułu tak zakwalifikowanej czynności oraz podatku należnego".

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że art. 108 u.p.t.u. nie znajdował zastosowania do faktur wewnętrznych. W tym zakresie zatem skarga jest zasadna.

Przechodząc do ostatniej spornej kwestii związanej z prawem do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem paliwa do leasingowanych samochodów osobowych, ponownie należy przyznać rację organom, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że samochody były wynajmowane innym podmiotom. W szczególności Skarżący nie przedstawił nawet danych najemców, zatem samo oświadczenie Pana M. A. jest niewystarczające jako jedyny dowód w sprawie.

Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 3733 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1200 zł (art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).