Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1091/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 145 par.1 pkt 1 lit c, art 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 50 ust 1, art. 54, art 56, art. 52 ust 2, art. 2 pkt 5, art. 4 ust 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.6 pkt 1, art. 4 pkt 18
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art 71 ust. 2 pkt 1, pkt 2, art 72 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 2 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 2 ust 1 pkt 7, par 3 ust 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art 77 par 1,  art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi E.D. i M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 697 złotych (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy J. na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.; zwanje dalej "u.p.z.p oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") ustalił na rzecz Spółki A lokalizacje inwestycji celu publicznej polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], na fragmencie działki o numerze ewidencyjnym [...] wraz przyłączem elektroenergetycznym na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...], obręb ewidencyjny [...], gmina J..

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 782 z późn. zm.; zwanej dalej "u.g.n."). Dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji wyjaśnił, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia maksymalna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wynosi [...] W. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania dla tiltów minimalnych (planowanych minimalnych pochyleń wiązek w stronę ziemi) wynosi [...] m n.p.t, a w odległości [...] m wzdłuż głównej wiązki promieniowania maksymalna wysokość zabudowy wynosi [...] m n.p.t., natomiast minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych dla ludności wynosi [...] m n.p.t. - dla anteny o azymucie [...]°. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania dla tiltów maksymalnych (planowanych maksymalnych pochyleń wiązek w stronę ziemi) wynosi [...] m n.p.t., a w odległości [...] m wzdłuż głównej wiązki promieniowania maksymalna wysokość zabudowy wynosi [...] m n.p.t., natomiast minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych dla ludności wynosi [...] m n.p.t. - dla wszystkich anten.

Zdaniem organu I instancji biorąc powyższe pod uwagę oraz parametry projektowanych anten zostały zachowane normatywne odległości od miejsc dostępnych dla ludności określone w § 3 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 216, poz. 71 z późn. zm.; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r."). Przedsięwzięcie nie wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez stronny postępowania organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi współoddziaływanie tych dwóch stacji bowiem stacja bazowa telefonii komórkowej położona pomiędzy miejscowościami D. , a T. znajduje się w odległości około 4 km od planowanego przedsięwzięcia

W odwołaniu od ww. decyzji M. D. i E. D. (zwani dalej również "Skarżącymi") wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Skarżących dokonanie wiarygodnej oceny zjawiska kumulowania się przedsięwzięć możliwe jest tylko i wyłącznie w przypadku zsumowania promieniowania poszczególnych anten. Burmistrz nie zbadał, czy budowa drugiej stacji bazowej telefonii komórkowej w sąsiedztwie już istniejącej nie zwiększy zagrożenia dla środowiska i ludzi.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji celu publicznego. Z uwagi na brak planu miejscowego, realizacja przedsięwzięcia wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego urbanistę. Spełnione zostały zatem wymagania, o których mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p.

W toku postępowania przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, ze kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji zostały rozważone w toku sprawy oraz ustalono, iż zostały zachowane normatywne odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Ustalono także, iż nie dojdzie do kumulacji oddziaływania planowanej stacji bazowej z istniejącą już stacją, bowiem ta ostatnia położona jest w odległości ok. 4 km i współdziałanie takie nie będzie zachodzić.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu M. D. i E. D. zarzucili decyzji Kolegium naruszenie:

- § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2004 )óźn. zm.) poprzez błędną jego wykładnie i w konsekwencji strzygnięcia o ww. przepis, gdy tymczasem przepis ten nie miał zastosowania bowiem w chwili wydawania decyzji rozporządzenie to nie obowiązywało;

- § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez błędną jego wykładnie i w konsekwencji związku z błędnym uznaniem, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko

- § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko w okolicznościach niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego i błędnej jego oceny polegającej na uznaniu, że inwestycja nie będzie wpływać na środowisko bowiem nie ma konieczności ceny inwestycji w okolicznościach skumulowania oddziaływania wszystkich

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że inwestycja nie oddziałuje na środowisko, gdy .tymczasem taki wniosek nie ma uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym niewyjaśnienie czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomości Skarżących w szczególności w kontekście tego, że organ zaniechał ustalenia pola oddziaływania planowanej inwestycji przy uwzględnieniu zsumowania oddziaływania poszczególnych anten;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na Kolegium na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a;

- art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienia dlaczego Kolegium:

a) uznało, ze planowana inwestycja znajduje się w odległości która uniemożliwia jej oddziaływanie na nieruchomość Skarżących,

b) oparło swoje rozstrzygnięcie na treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) które to rozporządzenie w dniu 14 września 2017 r. nie obowiązywało;

c) nie zastosowało treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

- art. 9 i 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek utrzymania w mocy decyzji w tym wyjaśnienia dlaczego organ uznał, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała wpływu i nie będzie oddziaływała na nieruchomość Skarżących;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Burmistrzowi Miasta i Gminy.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są trafne.

Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia.

Wyjaśnienia wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], na fragmencie działki o numerze ewidencyjnym [...] wraz przyłączem elektroenergetycznym na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...], obręb ewidencyjny [...], gmina J. stanowi inwestycję celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, makroregionalnym), a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej (por. wyroki NSA z dnia: 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07, 23 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1829/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zasadniczą kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje dokonana przez organy administracji ocena, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 1353; zwanej dalej "u.u.i.o.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś. stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r.

Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

Przed wydaniem decyzji organ winien więc poddać wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną przez inwestora dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów, nie sposób bowiem rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, jej realnym wpływie na środowisko. Przede wszystkim obowiązkiem Kolegium było porównanie mocy każdej z planowanych anten oraz ich odległości od miejsc dostępnych dla ludzi. Należy przy tym pamiętać, ze w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na kanwie problematyki dotyczącej budowy stacji bazowych telefonii komórkowych przyjmuje się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jako obowiązujący porządek prawny wskazuje się zarówno obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejące w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1421/12, z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że Kolegium dokonało oceny przedmiotowej przedsięwzięcia w omawianym zakresie. Kolegium ograniczyło się do ogólnego stwierdzenia, że kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji zostały rozważone w toku sprawy i normatywne odległości od miejsc dostępnych dla ludności zostały zachowane. Ponadto Kolegium stwierdziło, ze w rozpoznawanej sprawie nie dojdzie do kumulacji przedsięwzięć. Uznając, że w rozpoznawanej nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko Kolegium nie dokonało ustaleń w zakresie wysokości na jakiej miałyby zostać zainstalowane anteny, współrzędnych tych anten oraz mocy promieniowana poszczególnych anten, a także ich odległości od miejsc dostępnych dla ludzi. Nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku inwestora podnieść należy, że w ocenie Sądu Kolegium wydało decyzje przedwcześnie, bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czego wymaga ogólna zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są zobowiązane podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję, organy administracji są zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił jednak argumentacji Skarżących dotyczącej kumulacji przedsięwzięć. W przywołanych powyżej przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wskazuje się bowiem, że jeden z parametrów charakteryzujących takie przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 z dnia 9 listopada 2010 r. są więc przepisami szczególnymi w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Tym samym dla instalacji radiokomunikacyjnych, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli dla tzw. przedsięwzięć podprogowych, nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie ma zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, gdyż w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tych przepisów – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1448/15 oraz z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 766/16, a także wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 613/15, z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 952/15 oraz z dnia 2 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 478/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie niesłuszny jest zarzut skargi, że SKO stosowało przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzut jest o tyle nie trafny, że Kolegium orzekając w sprawie nie opierało się o przepisy już nieobowiązującego rozporządzenia z 2004 r. , a jedynie odniosło się w uzasadnieniu do zarzutów strony zawartych w odwołaniu wskazujących na to rozporządzenie.

Reasumując Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, Kolegium rozpoznając sprawę nie dokonało niezbędnych ustaleń w zakresie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Ponownie prowadząc postępowanie obowiązkiem Kolegium będzie dokonanie wnikliwej analizie parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia i na podstawie tych ustaleń dokonanie oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności analizie należy poddać wszystkie działki położone wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten stacji bazowej Polkomtel pod kątem co tam faktycznie może być legalnie pobudowane , a tym same co może być legalnie dostępne dla ludzi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).