Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4519/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) sędziowie WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w przedmiocie: nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 400 (czterysta) złotych za nie okazanie wykresówek, 2. w pozostałej części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 ( dwa tysiące) złotych za nieposiadanie zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne skargę oddala, 3. orzeka o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji w części uchylonej.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) nałożono na p. Z. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "F." z/s w G., karę pieniężną w wysokości 3000 zł z powodu braku w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], należącym do strony, zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów na potrzeby własne ( naruszenie art. 33 w/w ustawy, kara w wysokości 2000 zł) oraz nieokazanie przez kierującego pojazdem p. A. B. wykresówek z dnia [...] i [...] lutego 2003 r.( naruszenie art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców - Dz.U. Nr 123, poz. 1354, z późn. zm., kara w wysokości 2 x 500 zł).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona stwierdzając w nim, że posiada wymagane zaświadczenie nr [...] potwierdzające zgłoszenie prowadzenia przewozów na potrzeby własne, wydane jednak po przeprowadzeniu kontroli. Natomiast brak wykresówek za wymienione dni jest następstwem tego, ze w dniach [...] i [...] lutego 2003 r. kierowca p. A.B. wykonywał prace na terenie firmy oraz poruszał się na terenie miasta G. samochodem osobowym, zaś [...] lutego 2003 r. inny kierowca wyjechał służbowo przedmiotowym pojazdem marki [...] do K., a w dniu [...] lutego 2003 r. samochód ten znajdował się w warsztacie samochodowym firmy. Fakty te potwierdzają odczyty przebiegu pojazdu na tarczach rejestrujących z dni [...] i [...] lutego 2003 r.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 33 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp.1.1. 7 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354, z późn. zm.) , art. 92 ust. 1 pkt 2 oraz lp. 1.11.11b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), uchylono w całości decyzję organu I instancji oraz nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 2400 zł. W uzasadnieniu stwierdzono, że fakt wykonywania przewozów na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenie nie ulegał wątpliwości a wymierzona za ten czyn kara jest zgodna z ustaloną. w powołanym wyżej załączniku do ustawy. Również w przypadku drugiego naruszenia, tj. nieposiadania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu uznano, że doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie czasu pracy kierowców, ale zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, w myśl którego do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami tej ustawy, wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia życie, stosuje się jej przepisy, wymierzono karę niższą, przewidzianą w ustawie z 2003 r., w wysokości 400 zł (2 x 200 zł).

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła strona wnosząc o jej uchylenie i kwestionując samą zasadność instytucji zaświadczenia o wykonywaniu transportu drogowego na potrzeby własne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaproponował skierowanie sprawy na drogę postępowania mediacyjnego, w którym organ, w razie zmodyfikowania skargi stosownie do propozycji strony przeciwnej, będzie mógł w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uznać skargę i uchylić zaskarżoną decyzję w części, w jakiej orzeczono karę w wysokości 400 zł.. Organ II instancji zgodził się bowiem, że wymierzenie kary w tej wysokości za nieokazanie wykresówek było niezasadne, gdyż nie przeprowadzono w tym zakresie przeciwdowodu co do twierdzeń strony skarżącej, a sam obowiązek dokumentowania nie prowadzenia pojazdów wprowadzono dopiero z dniem 28 września 2003 r. w następstwie zmiany ustawy o czasie pracy kierowców i strona skarżąca do nieobowiązujących jeszcze regulacji zastosować się nie mogła i nie można jej z tego powodu czynić zarzutu. Natomiast zgodne z obowiązującymi przepisami było ukaranie skarżącego karą w wysokości 2000 zł za nieposiadanie zaświadczenia o wykonywaniu transportu na potrzeby własne; fakt ten został udowodniony bez żadnych wątpliwości.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skarżącemu wniosek organu o skierowanie sprawy na drogę postępowania mediacyjnego. Wobec braku reakcji ze strony skarżącego Sąd zarządził przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanych wyżej przepisów.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona w części na uwzględnienie.

W toku postępowania udowodniono niewątpliwie, że w dniu [...] lutego 2003 r., tj. w dniu kontroli kierujący p. A. B. wykonywał przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 33 powołanej ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W przypadku krajowych przewozów na potrzeby własne organem właściwym do dokonania takiego zgłoszenia jest Starosta Powiatowy właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy (w rozpatrywanym przypadku – Prezydent G.). Zgłoszenia takiego firma skarżącego dokonała dopiero w dniu [...] lutego 2003 r., mimo że obowiązek posiadania zaświadczenia istnieje od dnia wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 powołanej wyżej ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie lub wypis z zaświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym , kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki określone w przepisach ustawy podlega karze pieniężnej . Wysokość tej kary ustalono na podstawie lp.1.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), obowiązującą w dniu wydawania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego ([...] października 2003 r.). Art. 8 tej ustawy stanowi, że do postępowań administracyjnych sprawach objętych przepisami tej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się jej przepisy. Na tej też podstawie ustalono wysokość kary pieniężnej (2000 zł) z powodu braku w pojeździe zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów na potrzeby własne.

W tej części prawidłowość zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i podstaw prawnych dotyczących wymagalności kary i jej wysokości , nie ulega wątpliwości.

Inna sytuacja miała natomiast miejsce w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354, z późn. zm.), w myśl którego kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Decyzją organu I instancji nałożono z tytułu naruszenia tego przepisu na przedsiębiorcę karę w wysokości 1000 zł, której wysokość zmieniono w decyzji organu II instancji – m.in. w wyniku wejścia w życie powołanej wyżej ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw – na 400 zł, a z żądania której w całości zrezygnowano w odpowiedzi na skargę z racji braku przeciwdowodów co do twierdzeń strony skarżącej podniesionych w odwołaniu oraz faktu, że obowiązek dokumentowania nie prowadzenia pojazdów wprowadzono dopiero z dniem 28 września 2003 r., w następstwie zmiany ustawy o czasie pracy kierowców. Motywację tą podniesiono również na rozprawie. Sąd przychylił się do tej argumentacji.

W przedstawionym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zarzutu naruszenia art.15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców oraz na podstawie art. 151 powołanej ustawy w odniesieniu do pozostałej części decyzji oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.