Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SO/Go 14/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Stwierdzono niewłaściwość WSA w Gorzowie Wielkopolskim i przekazać sprawę według właściwości do innego sądu administracyjnego.
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 15 § 1 pkt 4, art. 59 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Gminą a Dyrektorem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie zajęcia części pasa drogowego postanawia: 1. stwierdzić swą niewłaściwość do rozpatrzenia niniejszego wniosku, 2. przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania.


UZASADNIENIE

Burmistrz pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Gminą a Dyrektorem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (działającym za pośrednictwem Oddziału – Rejonu) w sprawie zajęcia przez A. i S.M. bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr 3 (strona lewa), działka nr ewid. [...] poprzez umieszczenie ogrodzenia za okres do dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad jako zarządca drogi w dniu [...] listopada 2010 r. wszczął postępowanie

w sprawie, o której mowa powyżej. W dniu 16 czerwca 2013 r. oddano do użytkowania drogę ekspresową S3 od miasta [...] do miasta [...]. W związku z powyższym, na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych analogiczny odcinek drogi nr 3 został pozbawiony dotychczasowej kategorii (droga krajowa) i zaliczony do kategorii drogi gminnej.

Z pisma Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2014 r. wynika natomiast, że stoi na stanowisku, iż związku ze zmianą kategorii drogi krajowej nr 3 (na drogę gminną) z dniem [...] czerwca 2013 r. (na skutek oddania do użytkowania drogi S3 na odcinku [...]) organem właściwym do prowadzenia postępowania wszczętego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] listopada 2010 r. jest Burmistrz, który stał się zarządcą ww. odcinka drogi nr 3. W ocenie wnioskodawcy z powyższą argumentacją ww. organu nie można się zgodzić, albowiem Burmistrz jest organem właściwym w sprawach dotyczących zajęcia drogi nr 3 (obecnie drogi gminnej) dopiero od dnia zmiany kategorii drogi nr 3 z krajowej na gminną (tj. od dnia [...] czerwca 2013 r.), a nie od dnia wszczęcia postępowania ([...] listopada 2010 r.).

Taka wykładnia, w ocenie Burmistrza, narusza w szczególności art. 19 ust. 2 oraz art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Burmistrz wskazał, że gdyby zaakceptować tego rodzaju wykładnię, doszłoby do sytuacji kuriozalnej, w której organ gminy byłby zmuszony stosować - przy ewentualnym określeniu kary pieniężnej - stawki właściwe dla zarządcy dróg krajowych (choć nie ma do tego żadnych podstaw prawnych), względnie stawki określone uchwałą rady gminy, które nie są w żadnej mierze adekwatne dla stanu faktycznego stanowiącego podstawę postępowania (zajęcie drogi krajowej bez zezwolenia właściwego organu). Skoro podstawą faktyczną sprawy administracyjnej jest nieuprawnione zajęcie drogi o określonej kategorii, a jednocześnie konsekwencje tego stanu rzeczy są odmienne dla dróg o różnych kategoriach (np. różna wysokość stawek opłat i kar pieniężnych, różne ich przeznaczenie), to nie może ulegać wątpliwości, że właściwym do jej rozstrzygnięcia jest wyłącznie zarządca tej drogi z okresu, gdy ów stan faktyczny miał miejsce, bez względu na ewentualną późniejszą zmianę kategorii drogi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 22 § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny. Stosownie zaś do treści art. 15

§ 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." rozstrzyganie wskazanych powyżej sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W myśl zaś art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Przepis ten stanowi jednocześnie,

iż postanowienie sądu w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie wystąpił spór o właściwość pomiędzy centralnym organem administracji rządowej - Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad -działającym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział – Rejon (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 260), a organem jednostki samorządu terytorialnego – Burmistrzem (art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a.).

Mając na uwadze powyższe przepisy należy uznać, że rozstrzygnięcie zaistniałego sporu kompetencyjnego należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W konsekwencji, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.