Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2560/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchwałę organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 148, art. 188, art. 193, art. 200, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 27 ust. 1, ust. 2, art. 28 ust. 1, ust. 2,
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: art. 221 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 524/14 w sprawie ze skargi G. na rozstrzygnięcia nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wsparcia finansowego klubów sportowych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 3. zasądza od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. na rzecz G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. o sygn. akt I SA/Gl 524/14 oddalił skargę G. (dalej także jako G.) na rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wsparcia finansowego klubów sportowych.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Uchwałą z dnia [...] lutego 2014 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. (RIO), działając jako organ nadzoru na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.; dalej: u.s.g.), stwierdziło nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w T. (Rada Miejska) z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie wsparcia rozwoju sportu poprzez wsparcie finansowe klubów sportowych, z powodu istotnego naruszenia art. 27 ust. 2 i art. 28 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.; dalej: ustawa o sporcie) oraz art. 221 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: u.f.p.) poprzez scedowanie na organ wykonawczy (burmistrza) określenia rodzaju dotowanych zadań, zasad przyznawania dotacji oraz trybu i terminów składania i rozpatrywania wniosków, czym naruszono ustawowo określone kompetencje przewidziane wyłącznie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Organ nadzoru zakwestionował § 6 oraz § 7 załącznika do uchwały, z których wynika m.in., że dotacje przyznaje Burmistrz T., według własnych kryteriów, na wniosek klubu sportowego, w drodze decyzji ostatecznej.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) WSA uznał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze za zgodne z prawem.

Sąd zauważył, że art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie uprawnia, ale nie zobowiązuje organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do podjęcia uchwały dotyczącej określenia warunków i trybu finansowania zadania własnego, tj. tworzenia warunków sprzyjających rozwojowi sportu. W razie skorzystania z tego uprawnienia Rada Miejska zobowiązana była, w ocenie Sądu, do pojęcia uchwały zgodnej z prawem. Tymczasem w kontrolowanej przez organ nadzoru uchwale w § 4 załącznika określono warunki jakie muszą spełniać kluby sportowe, aby ubiegać się o dotację, w § 5 zawarto ogólną dyspozycję, że udzielona dotacja może być przeznaczona na sfinansowanie lub dofinansowanie wydatków wynikających z realizowanego programu szkolenia sportowego i udziału w zawodach sportowych, a w § 6 zobowiązano Burmistrza T. do sformułowania i ogłoszenia w drodze zarządzenia zasad naboru wniosków. W § 6 ust. 3 z kolei określono dane, jakie powinny być zawarte w tym ogłoszeniu, wymieniając wśród nich: rodzaj zadania, termin składania wniosków (z pewnym zastrzeżeniem), terminy i warunki realizacji zadania oraz – co podkreślił Sąd – zasady przyznawania dotacji oraz rodzaje kosztów, które mogą być sfinansowane z udzielonej dotacji. W ocenie Sądu, Rada Miejska nie kierowała się zatem wskazywaną w skardze niedopuszczalnością zawężenia katalogu wydatków ponoszonych z udzielanej dotacji (określonych przykładowo, w sposób otwarty, w art. 28 ust. 2 ustawy o sporcie), ale scedowała to uprawnienie na Burmistrza.

Sąd zgodził się z organem nadzoru co do koniecznego zakresu, jaki rada gminy zobowiązana jest uregulować w uchwale wydanej na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie i wskazał, że stanowisko to potwierdza piśmiennictwo. Sąd zaaprobował także pogląd, że na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie jedynie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego – władny do wyczerpującego określenia celu publicznego z zakresu sportu – ma uprawnienie i jednocześnie obowiązek wyczerpującego określenia katalogu wydatków, na które może zostać przeznaczona dotacja w rozumieniu art. 28 ustawy o sporcie. Ustalając bowiem cel publiczny z zakresu sportu – indywidualny dla danej jednostki samorządu terytorialnego – organ stanowiący tej jednostki określa katalog wydatków ponoszonych z udzielanej dotacji, służącej realizacji właśnie tego ustalonego (a nie innego) celu.

WSA uznał, że skoro Rada Miejska określiła uchwałą finansowanie sportu poprzez dotacje dla klubów sportowych, zobowiązana była uczynić to w sposób wyczerpujący, a nie przekazywać swoje wyłączne kompetencje, wynikające z ustawy o sporcie, Burmistrzowi. W uchwale należało zatem określić katalog wydatków, które mogą być dofinansowane z dotacji, wszelkie kryteria jakimi będzie się kierował organ wykonawczy dokonując oceny ofert oraz obowiązujące w tym postępowaniu terminy, mając na uwadze zapewnienie jawności postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia, czego wymaga art. 221 ust. 4 in fine u.f.p. Tych kryteriów kwestionowana przez organ nadzoru uchwała nie spełniła. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej WSA przyjął, że art. 28 ust. 2 ustawy o sporcie z istoty regulacji dopuszcza wskazanie w stosownej uchwale innych szczegółowych celów niż przykładowo wymienione przez ustawodawcę, natomiast przeciwna konstatacja musiałaby się odnosić do sytuacji, w której ustawodawca określiłby zamknięty katalog tych celów.

Reasumując WSA stwierdził, że jeśli organ uchwałodawczy, działając w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie zaniechał wyczerpującego określenia warunków i trybu finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1 powyższego przepisu i istotne kompetencje w tym zakresie scedował na organ wykonawczy, uzasadniało to podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

Skargą kasacyjną G. domagała się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez Regionalną Izbę Obrachunkową w K. art. 27 ust. 2, art. 28 ustawy o sporcie oraz art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia tego rodzaju naruszenia przepisów prawa materialnego;

b) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę z urzędu naruszenia przez Regionalną Izbę Obrachunkową w K. art. 221 ust. 4 u.f.p. poprzez jego zastosowanie;

2. prawa materialnego, art. 27 ust. 2, art. 28 ustawy o sporcie oraz art. 221 ust. 4 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że doszło do naruszenia przez skarżącego tychże przepisów przy uchwaleniu uchwały z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały Nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] lutego 2014 r.

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie uchwałą z dnia [...] stycznia 2014 r. Rada Miejska w T. ustaliła zarówno warunki, jak i tryb finansowania zadania. Warunki zostały określone w § 4 zał. do uchwały, a tryb w § 5 i nast. tego załącznika. Uchwałę podjęto w ramach istniejącej delegacji ustawowej, zawartej w art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie. W ocenie skarżącej kasacyjnie nie sposób podzielić wykładni zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie wymagał określenia wydatków, na jakie może być przeznaczona dotacja. Ten przepis uprawnia li tylko do określenia warunków i trybu finansowania; nie zawiera uprawnienia dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wskazania rodzaju wydatków, na które mogłyby być przeznaczane środki z dotacji. To właśnie sprecyzowanie w uchwale tych wydatków stanowiłoby przekroczenie delegacji z art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie. Wnosząca skargę kasacyjną uznała, że ustalając katalog wydatków w uchwale organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego dopuściłby się istotnego naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy o sporcie, ponieważ modyfikowałby treść tego przepisu ustawy, zamykając podany wskazaną normą katalog. Nadto – jak argumentowała wnosząca skargę kasacyjną – sporna uchwała nie przeniosła kompetencji organu stanowiącego na organ wykonawczy, gdyż organ wykonawczy działa w ramach tej uchwały jako jej wykonawca (art. 30 ust. 1 i 2 pkt 2 u.s.g.). Skarżąca podkreśliła także, że treść art. 28 ust. 1 ustawy o sporcie nie oznacza, iż do udzielania dotacji powinien mieć zastosowanie art. 221 ust. 4 u.f.p., bo tryb udzielania dotacji powinna regulować wyłącznie uchwała podjęta na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie. Odwołanie do przepisów ustawy o finansach publicznych dotyczy tylko obowiązku zawierania umowy dotacyjnej oraz jej składników (art. 221 ust. 3 u.f.p.).

Organ nadzoru nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa przez RIO w K. i uznał, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w T. było zasadne z racji przekazania przynależnych jej zadań organowi wykonawczemu. Sąd zgodził się z organem nadzoru, że zakwestionowana uchwała w sprawie wsparcia rozwoju sportu poprzez wsparcie finansowe klubów sportowych istotnie naruszała art. 27 ust. 2 i art. 28 ustawy o sporcie w sposób wskazany w § 1 aktu nadzorczego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje przede wszystkim za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie i podziela stanowisko skarżącej co do błędnej wykładni tego przepisu.

Na wstępie zaznaczyć należy, że art. 27 ustawy o sporcie ma charakter ustrojowy, bo poza tym, że uznaje tworzenie warunków sprzyjających rozwojowi sportu za zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.), to wskazuje możliwy sposób przyjęcia zasad finansowania tego zadania, nie kwestionując jednocześnie uprawnień tych jednostek do wspierania kultury fizycznej na podstawie innych przepisów np. na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie.

Przechodząc do analizy treści art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, przepis ten stanowi, że organ stanowiący j.s.t. może określić w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Dla oceny legalności uchwały podjętej na tej podstawie niezbędne jest zatem ustalenie wypełnienia uchwałą trzech przesłanek określonych przepisem – celu publicznego z zakresu sportu, warunków finansowania i trybu wedle którego pomoc finansowa będzie udzielana. Zidentyfikowanie wskazanych trzech warunków wyklucza możliwość skutecznego zakwestionowania uchwały z powodu naruszenia omawianego przepisu.

Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, ustawodawca nie nałożył na organ stanowiący gminy obowiązku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie. Nie podlega również kwestii ocena Sądu, że podjęta uchwała powinna spełniać wymogi nałożone owym przepisem. Jednak nie odpowiada treści cyt. normy prawnej pogląd WSA oraz organu nadzoru, że zgodnie z tą normą, w uchwale należało wskazywać rodzaje zadań, które podlegać będą finansowaniu w inny, bardziej szczegółowy sposób, niż wynikający z art. 28 ust. 2 cyt. ustawy. Podobnie trudno zgodzić się z twierdzeniem, że uchwała podejmowana na podstawie art. 27 ust. 2, poza wyczerpująco podanym katalogiem wydatków, określać winna kryteria oceny ofert oraz wszystkie obowiązujące w postępowaniu terminy.

Komentowany przepis, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poprzez swoją fakultatywną konstrukcję, nie sprzeciwia się dokonaniu przez organ stanowiący podstawowych i ramowych zasad finansowania zadania wskazanego w ust. 1 art. 27 ustawy o sporcie. Nie ma przeszkód, aby rada gminy/miasta, określając cel publiczny z zakresu sportu, który ta jednostka chce osiągnąć, wskazując na jedno bądź więcej zadań podlegających dofinansowaniu (ich niewyczerpujące wyliczenie określa art. 28 ust. 2 cyt. ustawy) oraz podstawowe zasady, wedle których finansowanie będzie się dokonywać, przekazała organowi wykonawczemu skonkretyzowanie uchwały w określonym przez radę zakresie, powierzając jej wykonanie, stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.s.g. burmistrzowi.

Kontrolowana przez RIO uchwała niewątpliwie spełnia wszystkie niezbędne, a określone art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie warunki. Cel publiczny z zakresu sportu określony został w § 1 ust. 1 uchwały Rady Miasta T. Nie można również zarzucić organowi stanowiącemu, że w zakwestionowanej uchwale nie wskazał zadania, które podlegać będzie finansowaniu, bo uczynił to w § 5 uchwały, co przyznaje Sąd I instancji, a także, że nie określił podstawowych warunków otrzymania dotacji przez kluby sportowe, skoro § 3 i § 4 uchwały Rady jednoznacznie stanowią o warunkach jakie kluby muszą spełnić. Trudno w tej sytuacji zrozumieć i zaakceptować ocenę, że uchwała narusza art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie przez "scedowanie na organ wykonawczy określenia rodzaju zadań". Nie jest w szczególności zrozumiałe oczekiwanie wskazania innych zadań, poza przyjętymi uchwałą Rady, tak jak trudno zaakceptować, aby organ stanowiący j.s.t. formułował, poza zasadniczymi, inne szczegółowe warunki, jeżeli zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, może to uczynić w sposób przez siebie określony. Bezpodstawne jest także twierdzenie co do nieokreślenia przez Radę Miasta T. trybu finansowania przyjętego zadania własnego, na co wskazuje lektura zapisów § 6 – § 10 uchwały, a przekazanie Burmistrzowi T. jako organowi wykonawczemu realizacji wystarczająco jasno określonych zadań nie narusza art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie.

Przypomnieć wreszcie należy, że udzielenie przez j.s.t. wsparcia finansowego (dotacja celowa) dla niedziałającego w celu osiągnięcia zysku klubu sportowego regulowane jest na zasadach określonych art. 28 ust. 1 ustawy o sporcie, z zastosowaniem ustawy o finansach publicznych. Idzie tu o art. 221 u.f.p., który odnosi się do udzielania dotacji podmiotom niezaliczonym do sektora finansów publicznych i niedziałającym w celu osiągnięcia zysku dla realizacji dwojakiego rodzaju zadań. W pierwszej grupie znajdują się zadania zlecane w oparciu o przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a w drugiej – inne niż określone w tejże ustawie zadania. Kluby sportowe mogą otrzymać dotacje w oparciu o przepisy zarówno ustawy o działalności pożytku publicznego (...) jak i ustawy o sporcie. Należało rozważyć zatem jakie konkretne przepisy miały zastosowanie dla zadań przyjętych zakwestionowaną uchwałą Rady Miejskiej i w tej kwestii zarówno w zaskarżonym wyroku, jak też w zaskarżonym akcie nadzorczym brak jest jasnego stanowiska. Szczególnie zauważalny jest brak precyzji uchwały nadzorczej, gdzie zarówno w przyjętej w § 1 sentencji rozstrzygnięcia, jak też w § 2 w stanowiącej właściwe uzasadnienie części rozważań, wskazuje się tylko ogólnie na art. 221 u.f.p. bez odwołania się do konkretnej jednostki redakcyjnej określającej przepis mający w sprawie zastosowanie. Organ nadzorczy nie zatrzymał się na problemie rodzaju zadań – istotnym ze względu na przyjęte w art. 221 ust. 2-4 u.f.p. różne zasady udzielania dotacji.

Nieco inaczej należy ocenić stanowisko Sądu I instancji, który, stwierdzając, że Rada Miasta winna była określić katalog wydatków podlegających finansowaniu oraz kryteria oceny ofert i obowiązujące terminy przy zapewnieniu zasady jawności postępowania, uznał, że wymaga tego art. 221 ust. 4 in fine u.f.p. choć nie jest jasne, czy WSA uznał, że unieważniona uchwała Rady Miasta przepis ten narusza.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia tego ostatniego przepisu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca kasacyjnie nie ma racji, twierdząc, że art. 221 ust. 4 u.f.p. nie ma w stosunku do niej zastosowania. Jeżeli bowiem przyjmujemy, że określony uchwałą organu stanowiącego j.s.t. cel i zadanie – z uwagi na fakt realizowania ich w oparciu o ustawę o sporcie – nie są tymi, o których mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego (...), to oznacza, że mamy do czynienia z innym zadaniem z art. 221 ust. 2 części drugiej u.f.p., realizowanym na podstawie umowy, o której mowa w ust. 3 tego artykułu, w trybie uprzednio przyjętym na zasadzie określonej art. 221 ust. 4 u.f.p. [organ stanowiący j.s.t. na podstawie art. 221 ust. 4 u.f.p. określi w drodze uchwały tryb postępowania o udzielenie dotacji na te inne, niż realizowane w oparciu o ustawę o działalności pożytku publicznego (...) zadania, sposób rozliczania tej dotacji oraz jej kontroli, zachowując zasadę jawności postępowania].

Należy stwierdzić, że przepisy art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie i art. 221 ust. 4 u.f.p określające obowiązki organu stanowiącego j.s.t. w zakresie finansowania zadania własnego tej jednostki nie są wobec siebie konkurencyjne, lecz wzajemnie się uzupełniają. Oznacza to, że udzielanie dotacji dla klubu sportowego działającego na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego, stanowiące realizację zadania własnego tej jednostki polegającego na tworzeniu warunków dla rozwoju sportu zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o sporcie, w przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, musi odpowiadać warunkom i zasadom tą uchwałą określonym oraz jednocześnie musi zadośćuczynić regułom określonym w art. 221 ust. 4 u.f.p. W przypadku, gdy organ uchwałodawczy gminy/miasta, chcąc finansować zadanie własne z zakresu sportu poprzez udzielenie dotacji klubom sportowym, określi na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie warunki i tryb finansowania tego zadania własnego, powinien równocześnie określić sposób rozliczania dotacji i sposób kontroli, czego wymaga dodatkowo art. 221 ust. 4 u.f.p., a co nie jest konieczne ze względu na art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie.

Ostatecznie nie można jednak uznać, że organ nadzoru zarzucił skarżącej naruszenie art. 221 ust. 4 u.f.p. poprzez nieokreślenie sposobu rozliczania dotacji oraz sposobu kontroli wykonania zadania; takiego zarzutu organ nadzoru nie zawarł w rozstrzygnięciu (§ 1 uchwały Kolegium RIO), a wspomnienie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały o tych obowiązkach Rady Miasta nie może wypełnić niedostatku samego rozstrzygnięcia. W tym miejscu wypada podkreślić, że na organie nadzoru spoczywają szczególne obowiązki w zakresie przestrzegania zasady legalizmu działania. Oznacza to m.in., że stwierdzając nieważność uchwały organu stanowiącego j.s.t. Kolegium RIO zobowiązane jest precyzyjnie wskazać naruszone w sposób istotny przepisy i równie jasno określić na czym to naruszenie polega, przy czym nie jest dopuszczalne aby w uzasadnieniu aktu nadzorczego zawierać treści, które winny znaleźć się w samym rozstrzygnięciu tzn. w jego sentencji.

Oceniając pogląd Sądu I instancji, który stwierdził, że uchwała Rady Miejskiej nie spełnia wymogów określonych art. 221 ust. 4 u.f.p., stwierdzić trzeba, że Sąd stracił z pola widzenia treść zaskarżonej uchwały RIO i powody, dla których w § 1 stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej. Rozważania Sądu w tej kwestii nie przystawały do rozstrzygnięcia, zatem ukształtowany na tym tle pogląd WSA nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy.

Zasadność zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie przez jego błędną wykładnię skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej, a także uwzględnieniem samej skargi z racji popełnienia tego samego błędu przez organ.

Kierując się powyższym, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 148 w związku z art. 193 tej ustawy orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a.