Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1475/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 pkt 1 art. 135p ust. 1 art. 132 ust. 1 art. 132 ust. 3 pkt 3 art. 132a pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant: ref. staż. Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisu art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) - po rozpoznaniu odwołania A. M. (dalej także: "skarżący", "strona skarżąca" lub "obwiniony") od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (dalej także: "KWP w S." lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej - utrzymał w mocy wskazane powyżej orzeczenie organu pierwszej instancji.

Zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lipca 2017 r. [...] M. Ł. sporządziła notatkę służbową dotyczącą przebiegu rozmowy z [...] A. M., do której doszło w związku z zastępowaniem przez nią kierownika Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. Przedmiotowa notatka wpłynęła do Wydziału [...] KWP w S. w dniu [...] lipca 2017 r.

W treści przedmiotowej notatki [...] M. Ł. poinformowała, że podczas kontroli książek przebiegu służby Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. ujawniła nieprawidłowości w sposobie pełnienia służby przez [...] S. K. w dniu [...] i [...] czerwca 2017 r. W związku z powyższym, jak wskazała, sporządziła zapisy w tych książkach. Następnie, jak wynika z treści notatki, w dniu [...] czerwca 2017 r., podczas przekazywania służby, omówiła z wymienionym funkcjonariuszem ujawnione nieprawidłowości oraz zobowiązała go do zapoznania się z jej wpisami i złożenie pod nimi swojego podpisu. Z notatki wynikało, że pomimo tego, [...] S. K. nie wykonał jej polecenia, zaś w dniu [...] lipca 2017 r., podczas ponownej rozmowy, [...] S. K. miał zachowywać się w stosunku do niej nieetycznie. Z notatki wynikało, że świadkiem powyższego był [...] A. M., który wtrącił się do rozmowy prowadzonej przez [...] M. Ł. oraz [...] S. K. Z przedmiotowej notatki służbowej wynikało ponadto, że skarżący również zachowywał się w stosunku do M. Ł. nieetycznie.

Z przedmiotową notatką z dnia [...] lipca 2017 r. sporządzoną przez [...] M. Ł. zapoznał się Komendant Wojewódzki Policji w S., który polecił przeprowadzić ze skarżącym rozmowę dyscyplinującą udokumentowaną w formie notatki, gdyż - jak stwierdził - wymieniony policjant dopuścił się przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji.

Do przeprowadzenia wspomnianej rozmowy dyscyplinującej Komendant Wojewódzki Policji w S. wyznaczył zastępcę naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] M. D.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. wymieniony przeprowadził ze skarżącym policjantem rozmowę dyscyplinującą, w trakcie której skarżący policjant oświadczył, że nie zgadza się z przedstawionymi mu zarzutami.

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w S. w dniu [...] sierpnia 2017 r. wszczął przeciwko skarżącemu A. M. postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu ostatecznie, że:

1) będąc zobowiązanym na podstawie § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" do przestrzegania zasad poprawnego zachowania w stosunku do innych policjantów oraz poszanowania ich godności, nie dopełnił tego obowiązku w ten sposób, że w dniu [...] lipca 2017 r. na terenie Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. oznajmił [...] M. Ł. - wyznaczonej do zastępowania nieobecnego kierownika izby, że powinna się wstydzić wskazywania błędów innym policjantom, gdyż to od nich uczyła się pracy, a nieprawidłowości może wskazywać tylko kierownik izby, a także uprzedził, że w przypadku ponownego wskazania przez nią nieprawidłowości osobiście dopilnuje, cyt.: "wytknięcia każdego jej błędu", czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji;

2) będąc zobowiązanym na podstawie § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" do przestrzegania zasad poprawnego zachowania w stosunku do innych policjantów oraz poszanowania ich godności nie dopełnił tego obowiązku w ten sposób, że w dniu [...] lipca 2017 r. podczas odprawy służbowej przeprowadzonej przez naczelnika Wydziału [...] KWP w S. na terenie Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K., zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję, brak odpowiedniego stażu służby do zastępowania kierownika oraz korzystanie z tak zwanych "układów", czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji.

Przesłuchana w charakterze świadka [...] M. Ł. zeznała, że w dniu [...] maja 2017 r. skontaktował się z nią telefonicznie kierownik Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. [...] A. R. informując, że miał wypadek i nie będzie go dłuższy czas w pracy. W związku z tym, wymieniona funkcjonariuszka Policji w dniu [...] maja 2017 r. skontaktowała się z naczelnikiem Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M., który polecił jej zastępowanie kierownika izby do czasu jego powrotu do pracy. Polecił również, aby wymieniona zastępowała kierownika we wszystkich jego obowiązkach, w tym kontrolowała książki przebiegu służby, dokonywała w nich wpisów, przeglądała monitoring oraz teczki akt nieletnich. Jak wynika z jej zeznań zastępowała już wcześniej kierownika podczas jego urlopów, ale nie wykonywała wtedy czynności kontrolnych. Po rozmowie z naczelnikiem [...] M. Ł. dokonała wpisu w zeszycie poleceń prowadzonym w Policyjnej Izbie Dziecka z siedzibą w K. i przedłożyła do zapoznania policjantom izby, którzy mieli ten fakt potwierdzić podpisem. Świadek M. Ł. zeznała również, że w dniu [...] czerwca 2017 r. podczas kontroli jednej z książki przebiegu służby izby dziecka ujawniła nieprawidłowość w sposobie pełnienia służby przez [...] S. K., który [...] czerwca 2017 r. zezwolił na widzenie nieletniego z rodzicami w jadalni, pomimo, że obowiązywał zakaz widzeń w tym miejscu wydany przez ówczesnego naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] K. P. Widzenia miały odbywać się na świetlicy izby. Według [...] M. Ł. polecenie to było wielokrotnie przypominane na odprawach służbowych. Po ujawnieniu tej nieprawidłowości wymieniona dokonała zapisu w książce przebiegu służby z datą [...] czerwca 2017 r. Świadek zeznała, że kolejny raz dokonała kontroli książki przebiegu służby w dniu [...] czerwca 2017 r. stwierdzając, że [...] S. K. podczas służby w dniu [...] czerwca 2017 r. zwolnił nieletniego z izby dziecka, a następnie przekazał go pod opiekę policjantom z Komisariatu Policji [...] w K. Powyższy tok postępowania był niezgodny z obowiązującymi przepisami, co zostało przez nią również odnotowane w książce przebiegu służby. Z przesłuchania świadek M. Ł. wynikało ponadto, że w dniu [...] czerwca 2017 r., podczas przekazywania służby [...] S. K., wskazała na te dwa zapisy w książkach przebiegu służby, omówiła z nim nieprawidłowości oraz poleciła, aby podpisał się pod jej uwagami. Z zeznań świadek wynikało, że podczas wskazanej rozmowy obecny był [...] A. M., który miał przyznać wymienionej rację w kwestii trybu zwalniania nieletniego z izby dziecka. Świadek zeznała ponadto, że podczas kolejnej służby sprawdziła, że [...] S. K. nie podpisał się pod jej uwagami. W związku z powyższym, w trakcie kolejnego przekazywania służby, pozostawiła obydwie książki otwarte na stronach z jej uwagami i po raz kolejny poleciła wymienionemu policjantowi złożyć podpisy. Świadek zeznała, że w dniu [...] lipca 2017 r., po skończonej służbie, zapytała [...] S. K., dlaczego nie podpisał się pod jej uwagami w książkach przebiegu służby. Natomiast obecnemu podczas rozmowy [...] A. M. zwróciła uwagę, że na raporcie o urlop winien wskazać miejsce swojego przebywania oraz podać numer kontaktowy. Wymieniona zeznała, że [...] A. M. miał stwierdzić, że to są jej wymysły i nikt tego wcześniej nie wymagał, co według wymienionej jest nieprawdą, gdyż ówczesny naczelnik Wydziału [...][...] K. P. zwracał na to szczególną uwagę. Z zeznań wynikło ponadto, skarżący miał stwierdzić, że [...] M. Ł. powinna się wstydzić wskazywania błędów policjantom, od których uczyła się pracy. Świadek zeznała, że skarżący stwierdził również, że błędy to może wykazywać kierownik, a nie ona i miał oświadczyć, że dopilnuje, aby wszystkie jej błędy zostały wytknięte. Zarzucił jej nadto, że jest z "układu" i że jest namaszczona przez kierownika. Z zeznań świadek wynikało jednocześnie, iż [...] S. K. miał do niej powiedzieć, cyt.: "[...]". W konsekwencji, jak zeznała świadek, policjant ten nadal nie podpisał jej uwag. Świadek zeznała ponadto, że bezpośrednio po rozmowie z wymienionymi policjantami, o jej przebiegu poinformowała naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M., który polecił jej sporządzić na tą okoliczność notatkę i przesłać do Wydziału [...] KWP w S.

Świadek M. Ł. zeznała również, że w dniu [...] lipca 2017 r. odbyła się odprawa służbowa dla wszystkich policjantów izby z K., w której uczestniczyła [...] M. Ł., [...] J. P., [...] J. W., [...] M. S., [...] D. D., [...] D. B., [...] A. M. oraz [...] S. K. Odprawę prowadził naczelnik Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. Z zeznań świadek wynika, że w jej trakcie [...] S. K. miał stwierdzić, że [...] M. Ł. jest z układu i cała komenda ma wiedzieć z jakiego, dlatego też zastępuje kierownika. Na prośbę naczelnika o skonkretyzowanie swojej wypowiedzi wspomniany policjant nic więcej już nie powiedział. Z zeznań świadek wynika natomiast, że [...] A. M. miał podczas owej odprawy zarzucić naczelnikowi, że poprzez swoją decyzję dotyczącą [...] M. Ł. działa demoralizująco na innych policjantów, ponieważ są funkcjonariusze z większą wiedzą i stażem niż ona. Skarżący powiedział również, że to on wszystkich uczył pracy na izbie. Nadto, zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję i korzystanie z układów, stwierdził, że zapisu w zeszycie poleceń może dokonać każdy i on również taki zapis mógłby zrobić. Ponadto, z zeznań świadek wynika, że skarżący oświadczył, iż mógłby zastępować kierownika, ale na pewno nie na takich zasadach, jak sobie naczelnik wyobraża. Z kolei, [...] S. K. miał natomiast zapytać naczelnika, kto będzie sprawdzał pracę [...] M. Ł., na co [...] A. M. miał opowiedzieć, że on będzie to robił.

Przesłuchany w charakterze świadka naczelnik Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. zeznał, że w maju 2017 r. dowiedział się od [...] A. R., że z powodu wypadku motocyklowego przez dłuższy czas będzie nieobecny w pracy. Po kilku dniach do naczelnika zadzwoniła [...] M. Ł. z tą samą informacją i zapytała, kto będzie zastępował kierownika podczas jego nieobecności. Dodała również, że do tej pory, podczas jego krótkich nieobecności, ona to robiła. W związku z powyższym naczelnik polecił jej zastępowanie kierownika we wszystkich jego czynnościach, również nadzorczych. Świadek ten zeznał, że z tego co jest mu wiadomo z powyższej rozmowy, [...] M. Ł. sporządziła zapis w książce poleceń i zapoznała z nim wszystkich policjantów izby. Świadek zeznał, iż polecił również, aby w obowiązkach kierownika wspomagała ją [...] M. S. Świadek zeznał również, że po jakimś czasie, zaczęły do niego docierać sygnały, iż nie wszyscy policjanci z izby w K. zaakceptowali jego decyzję w sprawie zastępowania [...] A. R. Świadek zeznał, że jakiś czas później skontaktowała się z nim [...] M. Ł. i opisała mu przebieg rozmowy pomiędzy nią a [...] S. K. i [...] A. M. W jej trakcie wymienieni policjanci mieli podważać jej kompetencje. Oświadczyła również, że nie chcą wykonywać jej poleceń i odnoszą się do niej w sposób nieodpowiedni. Świadek zeznał, że w związku z powyższym, polecił M. Ł. sporządzenie na tą okoliczność notatki służbowej i przesłanie jej do wydziału. Ponadto, świadek zeznał, że po zapoznaniu się z notatką służbową na [...] lipca 2017 r. zwołał odprawę ze wszystkimi policjantami Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. Świadek wskazał, że podczas owej odprawy poruszył kwestię nierealizowania poleceń wydawanych przez [...] M. Ł. Świadek zeznał, że podczas wspomnianej odprawy [...] A. M. oraz [...] S. K. mieli wyrazić swoje niezadowolenie z faktu zastępowania kierownika przez wymienioną. Świadek wskazał, że obaj policjanci oświadczyli, że [...] A. R. oraz [...] M. Ł. mają "układy", a także, że zastępująca kierownika [...] M. Ł. jest niekompetentna oraz nie posiada odpowiedniego stażu pracy. Świadek zeznał, że wobec powyższego, zwrócił się do policjantów z prośbą, aby wskazali, z jakich układów korzysta kierownik izby oraz [...] M. Ł. Niemniej, jak zeznał świadek, policjanci nie potrafili jednak wskazać owych układów. Świadek wskazał jednocześnie, że skarżący A. M. miał oświadczyć podczas odprawy, że zapisu w zeszycie poleceń dotyczący zastępowania kierownika może dokonać każdy. Świadek wskazał ponadto, że na zakończenie odprawy polecił policjantom realizowanie poleceń [...] M. Ł. i odnoszenie się każdorazowo do stwierdzonych przez nią nieprawidłowości, na co [...] S. K. miał zapytać, kto będzie sprawdzał pracę [...] M. Ł. Świadek zeznał, że widząc, iż przebieg wspomnianej rozmowy z policjantami nie doprowadzi do wyjaśnienia jakichkolwiek zastrzeżeń wobec [...] M. Ł., zakończył odprawę. Według świadka, obaj policjanci od początku odprawy przybrali postawę roszczeniową, pełną niezadowolenia z podjętych przez niego decyzji.

Przesłuchany w charakterze świadka na okoliczność odprawy z dnia [...] lipca 2017 r., [...] J. P. zeznał, że była to odprawa dotycząca nieporozumień pomiędzy [...] M. Ł., a [...] S. K. i [...] A. M. Świadek wskazał, że nie przysłuchiwał się jednak, o co w tym konflikcie chodziło. Świadek stwierdził, że podczas odprawy naczelnik Wydziału [...] KWP w S. dał jasno do zrozumienia, że to on wyznaczył [...] M. Ł. do zastępowania kierownika izby i była to jego decyzja. Świadek zeznał również, że podczas odprawy padło słowo "układ", ale nie jest w stanie powiedzieć, przez kogo i w jakich okolicznościach zostało użyte. Przesłuchany ponownie zeznał, że na odprawie w dniu [...] lipca 2017r siedział naprzeciwko [...] M. S., która tego dnia protokołowała przebieg odprawy. Świadek podtrzymał jednocześnie swoje wcześniejsze zeznania, wskazując, iż zarówno [...] A. M., jak i [...] S. K. zarzucili [...] M. Ł. brak odpowiedniego stażu pracy do zastępowania kierownika, brak kompetencji oraz to, że jest z "układu", ale Świadek wskazał, że nie pamięta, który z nich to powiedział.

Przesłuchana w charakterze świadka [...] M. S. zeznała, że przed odprawą w dniu [...] lipca 2017 r. naczelnik poprosił ją, aby protokołowała jej przebieg w zeszycie odpraw prowadzonym w Policyjnej Izbie Dziecka z siedzibą w K. Świadek wskazała, że odprawa dotyczyła zastrzeżeń [...] A. M. oraz [...] S. K. do zastępowania kierownika izby podczas jego nieobecności przez [...] M. Ł. Świadek nie była w stanie dokładnie zacytować słów wypowiadanych przez wymienionych policjantów, niemniej zeznała, że [...] S. K. zarzucał [...] M. Ł., że jest po jakimś układzie, ale nie podał żadnych szczegółów. Według świadek, zarówno [...] A. M., jaki i [...] S. K. zarzucali zastępującej kierownika brak kompetencji, odpowiedniego stażu pracy oraz to, że jest z jakiegoś "układu". Świadek wskazała, że obaj policjanci nie potrafili jednak, pomimo próśb ze strony [...] A. M., podać żadnych szczegółów. Świadek zeznała również, że na odprawie padła jeszcze kwestia poinformowania policjantów o zastępstwie kierownika. Świadek wskazała, iż podczas narady sugerowano, że informacja taka powinna zostać przekazana pisemnie, a nie w postaci wpisu do książki poleceń.

Przesłuchany w charakterze świadka [...] S. K. zeznał, że nie widział, aby M. R. cokolwiek pisała w książce odpraw lub pisała mało. Świadek nie zapamiętał też, aby podczas odprawy [...] A. M. zarzucał [...] M. Ł. brak odpowiedniego stażu pracy w Policji do zastępowania kierowania. Stwierdził natomiast, że skarżący policjant w trakcie odprawy zapytał, czy ważny jest staż służby oraz mówił ogólnie coś o "układach". Zdaniem świadka, słowa te nie były do nikogo skierowane. Świadek stwierdził ponadto, że nie pamięta, aby ktokolwiek wprost zarzucił [...] M. Ł. korzystanie z jakichś układów. Świadek wskazał, że miał jedynie podczas rozmowy z naczelnikiem Wydziału [...] KWP w S. stwierdzić, cyt.: "[...]". Zdaniem świadka, słowa te jednak nie były do nikogo kierowane. W ocenie świadka, była to wypowiedź w szerokim kontekście na wywołane w trakcie odprawy pytania. Świadek wskazał jednak, że nie jest w stanie powiedzieć, czego dotyczyła rozmowa, która została w ten sposób przez niego skwitowana. Ponadto, świadek K. stwierdził, że rozmowa na odprawie toczyła się głównie pomiędzy naczelnikiem Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M., a [...] A. M. Świadek S. K. - odnosząc się do sytuacji z dnia [...] lipca 2017 r. - zeznał, że bardzo słabo pamięta rozmowę z [...] M. Ł. z tego dnia, ponieważ był zdenerwowany, a rozmowa w jego odczuciu była "dziwna". Świadek ten, przesłuchany na okoliczność, czy pamięta, że [...] A. M. zwrócił się do [...] M. Ł., iż powinna się wstydzić się wskazywania błędów policjantom, gdyż to od nich uczyła się pracy, a także, czy słyszał, że skarżący uprzedził [...] M. Ł., że w przypadku ponownego wskazania przez nią nieprawidłowości osobiście dopilnuje wytknięcia każdego jej błędu - zeznał, że nie pamięta, aby [...] A. M. wypowiadał takie słowa. Świadek zeznał, że pamięta jedynie, iż skarżący użył jakiegoś sformułowania, z którego wywnioskował, że będzie wymienioną sprawdzał, ale nie jest tego pewien.

Przesłuchany w charakterze obwinionego skarżący A. M. wyjaśnił, że od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Skarżący wyjaśnił, że po powrocie do pracy, aż do [...] lipca 2017 r. nie został w żaden sposób poinformowany przez przełożonych o tym, że [...] M. Ł. zastępuje kierownika Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. Ponadto, skarżący wyjaśnił, że wspomniana policjantka również nie przekazywała mu takiej informacji. Skarżący w toku przesłuchania nie zgodził się z zarzutem wynikającym z § 21 załącznika do zarządzenia w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjantów, który nakłada na policjantów m.in. obowiązek odnoszenia się do przełożonych z szacunkiem, ponieważ - jak stwierdził - nie przekazano mu informacji o tym, że [...] M. Ł. zastępuje kierownika. W związku z powyższym, skarżący wyjaśnił, że podczas rozmowy z wymienioną, która miała miejsce w dniu [...] lipca 2017 r. na terenie Policyjnej Izby Dziecka w K., nie mógł naruszyć tego przepisu. Skarżący wyjaśnił w toku przesłuchania, że wiedzę o tym, że [...] M. Ł. została wyznaczona do zastępowania kierownika, powziął dopiero w dniu [...] lipca 2017 r., kiedy przed odprawą służbową zauważył jej wpis w zeszycie poleceń z dnia [...] maja 2017 r. Skarżący stwierdził, że z wpisu tego wynikało, że z uwagi na nieobecności kierownika, wspomniana policjantka będzie go zastępowała. Skarżący zarzucił podczas przesłuchania, że wpis ten został zmodyfikowany w nieustalonym czasie w ten sposób, że dodano do niego dopisek w postaci tzw. "ptaszka", cyt.: "z polecenia naczelnika WK KWP w S.". Skarżący zauważył, że nie ma przy tej modyfikacji żadnej informacji, kiedy i w jakich okolicznościach została dodana. Skarżący wyjaśnił, że powyższe budzi jego wątpliwość, czy informacja o pełnieniu funkcji przez [...] M. Ł. była zgodna z prawdą. W toku przesłuchania, skarżący - odnosząc się do zdarzeń z dnia [...] lipca 2017 r. - przyznał, że tego dnia przeprowadził krótką rozmowę z [...] M. Ł. Nadmienił jednak, że rozmowa ta nie była prowadzona podczas przekazywania służby, lecz po jej przekazaniu, po godzinie 19:00, kiedy to [...] M. Ł. była już w ubraniu cywilnym. Skarżący stwierdził, że ze względu na brak informacji o tym, że wymieniona zastępuje kierownika izby, rozmowę z nią traktował, jako rozmowę prywatną z koleżanką z pracy. Skarżący zapewnił, że tego dnia, kiedy odbyła się przedmiotowa rozmowa, po przyjściu do izby, usłyszał fragment rozmowy [...] M. Ł. z [...] S. K., którą toczyła się w pomieszczeniu dyżurnego izby dziecka. Skarżący wskazał, że odniósł wrażenie, że wymieniona zwracała się do [...] S. K. w ten sposób, jakby chciała pokazać mu swoją wyższość. Skarżący wyjaśnił, że odebrał to jako poniżające traktowanie. W tej sytuacji, uznał więc za stosowne zwrócenie uwagi [...] M. Ł., jako młodszej wiekiem, stażem i doświadczeniem koleżance, że w ten sposób nie buduje się dobrych relacji w służbie. Ponadto, skarżący stwierdził, że miał oświadczyć wymienionej policjantce, że będzie przyglądał się jej służbie i w razie stwierdzenia jakichkolwiek jej błędów - będzie je wykazywał. Skarżący wyjaśnił w toku przesłuchania, że nie pamięta jednak przebiegu całej rozmowy, ponieważ to nie on prowokował jej przebieg. Odnosząc się z kolei w toku przesłuchania do drugiego z zarzucanych mu czynów, skarżący stwierdził, że w trakcie odprawy służbowej w dniu [...] lipca 2017 r. naczelnik Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. kilkukrotnie pytał, dlaczego nie są wykonywanie polecenia [...] M. Ł. Skarżący twierdził, że nie rozumiał tych pytań, ponieważ [...] M. Ł. nie wydawała mu żadnych poleceń, a nadto nie był poinformowany przez przełożonych, że wymieniona zastępuje kierownika izby. Ponadto, skarżący stwierdził w toku przesłuchania, że ani razu nie zarzucił jej niekompetencji oraz nie przypisywał jej korzystania z jakichś "układów". Zdaniem skarżącego, błędnie zinterpretowano fragment jego wypowiedzi wyrwanej z kontekstu. Jednocześnie, skarżący wyjaśnił w ramach przesłuchania, że w czasie wspomnianej odprawy służbowej odpowiadał jedynie na pytania naczelnika i na jedno z nich odpowiedział, że mógłby pełnić funkcję kierownika bez układów. Skarżący wskazał, że chciał w ten sposób jedynie zwrócić uwagę naczelnika na fakt, że - jego zdaniem - [...] M. Ł. jest traktowana w sposób wyjątkowy, jest faworyzowana przez kierownika izby. Ponadto, skarżący stwierdził, że nie zarzucił [...] M. Ł. braku odpowiedniego stażu służby do zastępowania kierownika izby. Skarżący wyjaśnił w toku przesłuchania, iż odpowiedział jedynie naczelnikowi, że według niego pełnienie takiej funkcji przez policjanta z tak niskim stażem i doświadczeniem z pracą z nieletnim jest demoralizujące dla innych policjantów, gdyż widzą oni, że do pełnienia takiej funkcji zbędne jest doświadczenie. Skarżący dodał również w toku przesłuchania, że M. S. protokół z odprawy sporządziła już po jej zakończeniu, pomimo, że - w jego ocenie - winien on być sporządzany na bieżąco, aby nie doszło do jakichś przekłamań w jego treści.

Przesłuchany ponownie w charakterze obwinionego, skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Dodał jednak, że w dniu [...] lipca 2017 r. nie traktował [...] M. Ł., jak swojego przełożonego, ponieważ nikt go nie poinformował o tym, że zastępuje ona kierownika izby. Skarżący wyjaśnił, że skoro więc, jako szeregowy policjant, mogła wytykać błędy innym policjantom, to również on, jak i inny policjant, mógł robić to samo. Skarżący stwierdził, że skoro jego zachowanie uznano za przewinienie dyscyplinarne, to należałoby również [...] M. Ł. wszcząć postępowanie dyscyplinarne z tego samego powodu. Skarżący dodał również, że nie przypomina sobie, aby zwracał się do wymienionej słowami, tak jak zostało to opisane w zarzucie. Skarżący wyjaśnił w toku przesłuchania, iż zasygnalizował jej jedynie, że będzie zwracał uwagę na popełniane przez nią błędy. Odnosząc się do zarzutu drugiego, skarżący stwierdził, że podczas odprawy w dniu [...] lipca 2017 r. ani razu nie zarzucił [...] M. Ł. niekompetencji w jakimkolwiek zakresie, a także nie mówił również o braku odpowiedniego stażu pracy do zastępowania kierownika oraz nie twierdził, że wymieniona korzysta z jakichkolwiek "układów". Skarżący wyjaśnił, że była to zła interpretacja jego wypowiedzi, która była odpowiedzią na pytanie naczelnika. Ponadto, skarżący stwierdził w ramach przesłuchania, że wskazał wówczas jedynie to, że mógłby pełnić funkcje kierownika bez układów, zapewniając jednocześnie, że miał owego dnia na myśli jedynie to, że kierownik izby dziecka faworyzuje [...] M. Ł. i ocenia ją lepiej od innych policjantów.

Z akt sprawy wynika, że w książce poleceń Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. zarejestrowanej pod nr. [...] znajduje się wpis [...] M. Ł. z dnia [...] maja 2017 r., z którego wynika, że z polecenia naczelnika Wydziału [...] KWP w S. wymieniona będzie zastępowała kierownika izby. Z powyższym wpisem obwiniony się nie zapoznawał.

Z akt sprawy wynika jednocześnie, że przebieg odprawy służbowej policjantów Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. odnotowany został w Zeszycie Odprawy i Szkoleń zarejestrowanym pod nr. [...]. Wynika z niego, że w jej trakcie skarżący A. M. zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję, brak odpowiedniego stażu pracy i korzystanie z "układów". Pod wpisem widnieje pieczęć i podpis naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. Natomiast, z materiałów postępowania dyscyplinarnego wynika, że odprawę protokołowała [...] M. S.

W wyniku przeprowadzonego postepowania dyscyplinarnego oraz analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w S. - działając na podstawie art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. uznał skarżącego A. M. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w S. zauważył na wstępie, iż zgodnie z § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego.

Mając na względzie powyższy przepis, organ pierwszej instancji uznał, że z akt postepowania dyscyplinarnego wynika, iż w dniu [...] lipca 2017 r., na terenie Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K., skarżący oznajmił [...] M. Ł. - policjantce wyznaczonej do zastępowania nieobecnego kierownika tej izby, że powinna się wstydzić wskazywania błędów innym policjantom, gdyż to od nich uczyła się pracy, a nieprawidłowości może wskazywać tylko kierownik izby, a także uprzedził, że w przypadku ponownego wskazania przez nią nieprawidłowości osobiście dopilnuje wytknięcia każdego jej błędu.

Analizując powyższe w kontekście zebranego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, że zeznania [...] M. Ł. korelują z treścią sporządzonej przez nią notatki z dnia [...] lipca 2017 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, wskazała ona dokładnie przebieg rozmowy pomiędzy nią, a obwinionym, której świadkiem był [...] S. K.

Analizując przebieg przesłuchań, organ pierwszej instancji uznał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na stosunek skarżącego do [...] M. Ł. i faktu zastępowania przez nią kierownika izby w K.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał za wiarygodne zeznania [...] M. Ł. w tym zakresie, a wyjaśnienia skarżącego, który twierdził w toku przesłuchania w charakterze obwinionego, że nie pamięta dokładnie przebiegu rozmowy z wymienioną na terenie Policyjnej Izby Dziecka w siedzibą w K., jako przyjęta przez niego linię obrony.

W konsekwencji, organ pierwszej instancji uznał, że wina [...] A. M. w tym zakresie nie budzi wątpliwości.

Organ pierwszej instancji uznał jednocześnie, że nie budzi wątpliwości, iż [...] M. Ł. na podstawie polecenia naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. została wyznaczona do zastępowania nieobecnego kierownika izby, również w zakresie sprawowania nadzoru. Zdaniem organu, świadczą o tym zarówno zeznania naczelnika Wydziału [...] KWP w S., jak i [...] M. Ł. Ponadto, jak wskazał KWP w S., w książce poleceń izby dziecka [...] znajduje się w tym zakresie stosowny zapis. Organ uznał, że brak podpisu obwinionego pod przedmiotowym wpisem [...] M. Ł., jak i jego wyjaśnienia, z których wynika, że nie był świadomy, iż wymieniona zastępuje kierownika izby, są w tym miejscu bez znaczenia. Organ pierwszej instancji wskazał, że przyjęcie przedstawionego przez skarżącego toku rozumowania, że [...] M. Ł. nie była dla niego przełożoną, ponieważ nie został zapoznany z dokumentacją potwierdzającą ten fakt, mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której skarżący mógłby tłumaczyć przykładowo fakt niewykonania polecenia np. naczelnika Wydziału [...] KWP w S. tym, że nie zapoznał się z jego rozkazem personalnym.

Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, iż nie budzi również wątpliwości wina obwinionego w zakresie zarzutu opisanego w punkcie 2.

W tym miejscu, ponownie powołując się na brzmienie przepisu § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" - organ pierwszej instancji zauważył, że z akt postepowania dyscyplinarnego wynika, iż skarżący podczas odprawy służbowej w dniu [...] lipca 2017 r. zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję, brak odpowiedniego stażu pracy w Policji do zastępowania kierownika oraz korzystanie z tzw. "układów". Organ pierwszej instancji uznał, że zeznania [...] A. M., [...] M. S. oraz [...] M. Ł. w tym zakresie są spójne i korelują ze sobą. Według organu, znalazło to również swoje odzwierciedlenie w Zeszycie odpraw i szkoleń Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. zarejestrowanym pod nr. [...].

Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że przebieg odprawy służbowej protokołowała [...] M. S., natomiast pod wpisem widnieje pieczęć i podpis naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] A. M. Odnosząc się do zarzutów obwinionego, że wpis w przedmiotowym zeszycie nie powstał na odprawie w dniu [...] lipca 2017 r., lecz w terminie późniejszym, organ stwierdził, że dla niniejszego postępowania nie ma znaczenia termin jego sporządzenia, lecz treść sporządzanego wpisu. Organ wskazał przy tym, że fakt protokołowania odprawy w jej trakcie przez [...] M. S. potwierdzili w swoich zeznaniach między innymi [...] J. P. oraz [...] D. B. Zdaniem organ, zeznania [...] D. D., który stwierdził, że wymieniona nie notowała przebiegu oprawy należy uznać za mało wiarygodne, albowiem przesłuchiwany w charakterze świadka wielokrotnie podkreślał, że nie pamięta jej przebiegu. Organ uznał więc, iż w tej sytuacji dziwi jego pewność w tym zakresie, tym bardziej, że w trakcie przesłuchania w charakterze świadka nie był w stanie nawet wskazać, koło kogo siedział na przedmiotowej odprawie. Organ zauważył ponadto, że świadek [...] J. P. zeznał, iż podczas odprawy padło słowo lub zwrot "układ", ale nie jest w stanie powiedzieć, kto je wypowiedział. Przesłuchany ponownie zeznał, że nie jest w stanie zacytować dokładnie słów, jakie padały podczas odprawy z naczelnikiem w dniu [...] lipca 2017 r. Niemniej, jak zauważył organ, zdaniem tego świadka [...] S. K. oraz [...] A. M. zarzucali [...] M. Ł. brak odpowiedniego stażu do zastępowania kierownika, brak kompetencji oraz to, że jest z "układu", ale nie wie, który z nich to powiedział. Ponadto, organ wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka [...] D. B. zeznał, że choć nie pamiętał dyskusji pomiędzy osobami uczestniczącymi w odprawie, to zaskoczył go sam jej przebieg, ponieważ pierwszy raz w takiej uczestniczył. Nie wyjaśnił jednak, czym był zaskoczony. Z kolei analizując zeznania pozostałych osób uczestniczących w przedmiotowej odprawie, organ zauważył, że przesłuchane na okoliczność słów wypowiadanych przez obwinionego zgodnie zeznały, że nie przypominają sobie przebiegu odprawy w tym zakresie.

Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, iż przy ocenie zachowania obwinionego nie bez znaczenia jest treść złożonych przez niego w dniu [...] października 2017 r. wyjaśnień, które niejako potwierdzają stawiany mu zarzut nieetycznego zachowania wobec [...] M. Ł. podczas odprawy służbowej w dniu [...] lipca 2017 r. Organ zauważył bowiem, że skarżący wyjaśnił, iż nie zarzucił [...] M. Ł. braku odpowiedniego stażu pracy w Policji do zastępowania kierownika, niekompetencji oraz korzystania z "układów", lecz jedynie miał stwierdzić, że, cyt.: "[...]". W tej sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, powyższego stwierdzenia skarżącego nie można inaczej odczytać niż, jak zostało to zostało odebrane przez [...] A. M., [...] M. S. oraz [...] M. Ł., czyli jako bezpośredni zarzut pod adresem [...] M. Ł., mający na celu zdyskredytowanie jej w oczach przełożonego oraz innych policjantów izby dziecka w K.

Tym samym, organ pierwszej instancji uznał, że skarżący sprzeniewierzył się obowiązkowi przestrzegania zasad poprawnego zachowania w stosunku do innych policjantów oraz poszanowania ich godności.

Mając na względzie powyższe ustalenia, organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle przepisu art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Jednocześnie, organ zauważył, iż zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi są: nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia oraz wydalenie ze służby.

Organ uznał, że katalog ten został uszeregowany w kolejności od najłagodniejszej do najsurowszej kary, o czym przesądzają prawne konsekwencje ich wymierzenia.

Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, iż na podstawie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Z kolei, powołując się na przepis art. 134h ust. 2 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji wskazał, że na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenie dobrego imienia Policji;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

Organ wskazał jednocześnie, że przewidziane w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji złagodzenie wymiaru kary jest możliwe w przypadku:

1) nieumyślności jego popełnienia;

2) podjęcia przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;

3) braku należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4) dobrowolnego poinformowania przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

Mając na względzie powyższe przepisy ustawy o Policji, organ pierwszej instancji stwierdził, że analizując akta postępowania dyscyplinarnego, nie dopatrzył się okoliczności mogących wpłynąć na zaostrzenie kary wobec skarżącego.

Niemniej jednak, organ uznał, że postawa skarżącego w trakcie postępowania dyscyplinarnego, w tym nieprzyznanie się do winy oraz treść jego wyjaśnień, z których wynika, że nie zrozumiał swojego postępowania, nie pozwalają odstąpić od jego ukarania.

Komendant Wojewódzki Policji w S. stwierdził, iż w świetle art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji pełnić może osoba zdolna do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, której postawa koresponduje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz zasadami etyki zawodowej. Zdaniem organu pierwszej instancji, skarżący swoim zachowaniem, poprzez próbę zdyskredytowania [...] M. Ł. wobec przełożonego oraz innych policjantów, sprzeniewierzył się tym zasadom.

Komendant Wojewódzki Policji w S. wskazał, że z jego doświadczenia wynika, iż tego typu zachowanie może wpływać destrukcyjnie na stosunki interpersonalne i atmosferę w jednostce Policji. Należy bowiem - zdaniem organu - wskazać, że Policja jest organizacją hierarchiczną, co zgodnie z § 1 pkt 6 zarządzenia nr [...] do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, oznacza stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji.

Konkludując, Komendant Wojewódzki Policji w S. uznał, iż kara dyscyplinarna nagany, która zgodnie z art. 134a ustawy o Policji, oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego niewłaściwego postępowania, jest adekwatna do popełnionych przez [...] A. M. przewinień dyscyplinarnych. Organ zauważył, że jest to zarazem najmniej dotkliwa z kar dyscyplinarnych.

Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, że wydane orzeczenie o ukaraniu znajduje podstawę zarówno w ocenie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, jak i przepisach ustawy o Policji, zaś kara dyscyplinarna nagany jest odpowiednia.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący - działając za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. - wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego orzeczenia organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił przede wszystkim, iż nie jest prawdą jakoby w dniu [...] sierpnia 2017 r. Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] M. D. przeprowadził z nim rozmowę dyscyplinującą. Zdaniem skarżącego, rozmowa taka nie została przeprowadzona, a [...] D. w dniu [...] sierpnia 2017 r. w Policyjnej Izbie Dziecka w K. przeczytał skarżącemu jedynie sporządzoną już notatkę służbową, zadając skarżącemu jedno pytanie, czy zgadza się on z przedstawionymi zarzutami.

W tej sytuacji, skarżący uznał, że naruszony został w ten sposób przepis mówiący o tym, że jeżeli czyn stanowi przewinienie mniejszej wagi, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą (art. 132 ust. 4b ustawy o Policji). Według skarżącego, brak przeprowadzenia rozmowy dotyczącej rzekomo popełnionych przez niego przewinień - spowodował, że czynność zawarta w przywołanym przepisie ustawy o Policji nie została wykonana, a więc nie zaistniały warunki mogące spowodować spełnienie funkcji, jaką czynność ta ma za zadanie. Skarżący zarzucił, że poprzez zaniechanie wspomnianej czynności służbowej nie dopełniono obowiązku wynikającego z ustawy. Jednocześnie, skarżący zarzucił, iż poświadczono nieprawdę w sporządzonej notatce z rozmowy dyscyplinującej, poprzez użycie sformułowań dotyczących sytuacji, które nie miały miejsca, m.in. że cyt. "(...)[...] A. M. potwierdził fakt popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zobowiązał się do przestrzegania przepisów w tym zakresie w przyszłości".

Skarżący zauważył, że Komendant Wojewódzki Policji w S., podejmując decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, kierował się zasadą, że jeżeli obwiniony nie zgadza się z zarzutami zawartymi w notatce z przeprowadzonej uprzednio rozmowy dyscyplinującej, zasadne jest wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem, jak stwierdził skarżący, z uwagi na fakt, iż czynność przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej nie została wykonana, a więc nie zastosowano się do procedury określonej w ustawie o Policji, a tym samym pozbawiono obwinionego możliwości przeprowadzenia rozmowy wyjaśniającej kwestię rzekomo popełnionych przewinień, wszczęcie postępowania dyscyplinarnego należy uznać za niezasadne.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż błędna jest interpretacja polegająca na tym, że policjant, któremu przedstawiono notatkę z rozmowy dyscyplinującej musi zgodzić się z przedstawionymi zarzutami, gdyż w przeciwnym razie zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Skarżący uznał, że zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami policjant ma zostać jedynie zapoznany z treścią notatki. Strona zauważyła, że notatka z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej trafia do akt osobowych policjanta i jest tam zamieszczana na okres roku, po czym podlega usunięciu. Skarżący uznał, że zakończenie sprawy dyscyplinarnej rozmową dyscyplinującą ze sprawcą przewinienia i udokumentowanie tego notatką prawomocnie kończy postępowanie. Zdaniem skarżącego, postępowanie dyscyplinarne mogłoby zostać wszczęte jedynie w przypadku, gdy policjant, z którym przeprowadzono rozmowę dyscyplinującą, w dalszym ciągu dopuszcza się takich samych przewinień. W tym przypadku, zdaniem skarżącego, taka sytuacja nie zaistniała.

Biorąc pod uwagę przytoczone argumenty i okoliczności sprawy, skarżący zarzucił, że sporządzenie notatki z rozmowy dyscyplinującej, której w rzeczywistości nie było, oraz wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego było bezzasadne i bezprawne.

Ponadto, skarżący zarzucił, że w sprawie dokonano szeregu naruszeń proceduralnych i zaniechań, przeprowadzając postępowanie dyscyplinarne w sposób niedbały. Skarżący uznał, że organ orzekający od samego początku ukierunkowany był na wykazanie jego winy, pomimo, że nie potwierdza jej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Skarżący zarzucił ponadto, że postępowanie przeprowadzono z pominięciem zasady obiektywizmu i domniemania niewinności. W ocenie skarżącego, błędnie został oceniony materiał dowodowy, w wyniku czego mylnie ustalono stan faktyczny. Jednocześnie, skarżący zarzucił, iż w trakcie przesłuchań ograniczano swobodę wypowiedzi zarówno skarżącego, jak i świadków, zaś warunki, w jakich wykonywane były czynności z ich udziałem, urągały godności policjanta. Skarżący zarzucił ponadto, iż pominięto szereg istotnych dla sprawy okoliczności, a także odrzucono wszystkie ważne dla wyjaśnienia sprawy wnioski dowodowe. Według skarżącego, postępowanie przeprowadzono w sposób stronniczy i lekceważący obwinionego. Jednocześnie, skarżący zarzucił, iż naruszono jedną z naczelnych zasad postępowania dyscyplinarnego - zasadę uczciwego postępowania, w myśl której organ postępowania dyscyplinarnego powinien przeprowadzić postępowanie w sposób rzetelny, szanując godność uczestników postępowania, a także rozstrzygać sprawę w rozsądnym terminie.

Konkludując, skarżący oświadczył, iż nie popełnił zarzucanych mu czynów, co w konsekwencji winno stanowić podstawę do uwzględnienia jego odwołania w całości i uniewinnienia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. - utrzymał w mocy sporne orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. wydane w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Komendant Główny Policji stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania wyrażone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, a także w § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" - stwierdzić należy, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu czynów. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że opisane okoliczności czynów zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci zeznań przesłuchanych świadków, wyjaśnień obwinionego oraz załączoną do akt postępowania dokumentacją.

Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny, Komendant Główny Policji uznał, że skarżący policjant popełnił przewinienia dyscyplinarne w sposób opisany w zarzutach.

Zdaniem organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że skarżący swoim zachowaniem naruszył powyższe unormowania.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu, organ odwoławczy stwierdził, iż z zeznań [...] M. Ł., a także wyjaśnień samego obwinionego oraz zeznań [...] S. K. jednoznacznie wyłania się negatywny stosunek skarżącego do [...] M. Ł. i faktu zastępowania przez nią kierownika Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K.

Z kolei, w odniesieniu do drugiego zarzutu, organ odwoławczy stwierdził, że sprawstwo obwinionego nie budzi wątpliwości, albowiem skarżący podczas odbywającej się w dniu [...] lipca 2017 r. odprawy służbowej, zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję, brak odpowiedniego stażu służby w Policji do zastępowania kierownika izby, a także korzystanie z "układów". Zdaniem organu odwoławczego, obwiniony swoim zachowaniem wobec [...] M. Ł. chciał podważyć jej kompetencję oraz zdyskredytować ją w oczach przełożonego i innych policjantów. W ocenie organu odwoławczego, powyższe znajduje potwierdzenie w zeznania zarówno [...] M. Ł., jak i w zeznaniach świadków: [...] M. S., [...] A. M., [...] J. P. oraz [...] D. B., a także w zeszycie odpraw i szkoleń Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. nr [...], w którym został zaprotokołowany przez [...] M. S., na polecenie [...] A. M., naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w S., przebieg odprawy służbowej z dnia [...] lipca 2017 r.

Powołując się na przepis art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy zauważył, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to godzi się, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Mając na względzie treść powyższego unormowania, Komendant Główny Policji wskazał, iż z racji posiadanego doświadczenia obwiniony co najmniej przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia § 14 Zasad etyki zawodowej policjanta w sposób opisany w obu zarzutach. Organ odwoławczy uznał, że skarżący, jako policjant z wieloletnim stażem służby, powinien mieć świadomość, że jego zachowanie było nieprzemyślane i nieodpowiednie do zaistniałej sytuacji. Według organu odwoławczego, skarżący, jako doświadczony policjant, powinien dawać dobry przykład swoim zachowaniem oraz służyć pomocą. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że skarżący policjant nie powinien lekceważyć, czy też wyrażać swoich subiektywnych opinii w stosunku do [...] M. Ł. tylko dlatego, że posiada ona mniejszy staż służby niż on. Organ uznał ponadto, że takie zachowanie skarżącego było niedopuszczalne również z powodu wyznaczenia wspomnianej policjantki przez jej przełożonego do zastępowania kierownika izby.

Reasumując, Komendant Główny Policji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, iż obwiniony popełnił w sposób zawiniony zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Organ odwoławczy stwierdził, że zachowania, których dopuścił się obwiniony, należy uznać za naganne i niedopuszczalne.

Ponadto, organ odwoławczy uznał, iż argumenty podniesione przez skarżącego w złożonych przez niego wyjaśnieniach nie usprawiedliwiają popełnienia czynów, których dopuścił się skarżący funkcjonariusz Policji.

Odnosząc się do treści odwołania skarżącego, organ odwoławczy wskazał, iż nie jest możliwe wydanie w przedmiotowej sprawie innego rozstrzygnięcia (np. o uniewinnieniu), ponieważ strona nie przywołała żadnych argumentów uzasadniających zmianę orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.

Organ odwoławczy uznał, że wina skarżącego nie budzi wątpliwości, natomiast kwestie przedstawione przez obwinionego nie stanowią nowych okoliczności w sprawie i nie mogą wpłynąć na zmianę treści zaskarżonego orzeczenia.

Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu, organ odwoławczy stwierdził, że faktem jest, iż Komendant Wojewódzki Policji w S. uznał, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne, które stanowiło czyn mniejszej wagi i dlatego nakazał przeprowadzić z wymienionym rozmowę dyscyplinarną udokumentowaną w formie notatki. Organ odwoławczy zauważył, że powyższą czynność przeprowadził [...] M. D., zaś w trakcie tej rozmowy skarżący nie zgodził się z treścią stawianych mu zarzutów. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że nie doszło do wywołania odpowiednich skutków, jakie winna wzbudzić w policjancie rozmowa dyscyplinująca. Organ odwoławczy uznał, że podpisanie notatki przez skarżącego i zgodzenie się z zawartymi w niej ustaleniami nadawałoby jej waloru formalnego. Zdaniem organu odwoławczego, nie można zatem uznać, iż rozmowa dyscyplinująca udokumentowana w formie notatki, w rozumieniu przepisów ustawy o Policji, została ze skarżącym przeprowadzona skutecznie. Organ odwoławczy wskazał, że rozmowę dyscyplinującą należy traktować jako środek oddziaływania wychowawczego, natomiast brak zgody policjanta na przyjęcie płynących z niej wniosków powinien skutkować umożliwieniem mu wyrażenia swojego stanowiska, podjęcia obrony, bądź zrozumienia popełnionych błędów poprzez szersze uzasadnienie wykazanych w toku postępowania dyscyplinarnego nieprawidłowości w jego działaniu, co uzasadniało wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji stwierdził, że nie sposób zgodzić się z zarzutem obwinionego, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte za karę, ponieważ nie zgodził się on z zarzutami zawartymi w notatce z rozmowy dyscyplinującej.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego zaniechania wszczęcia postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy uznał, iż jest on bezzasadny i wynika z braku znajomości po stronie skarżącego zagadnień dotyczących prowadzenia czynności wyjaśniających, czy też przeprowadzania rozmowy dyscyplinującej, a więc nie zasługuje na uwzględnienie.[pic]

Ustosunkowując się do zarzutu nr [...], organ odwoławczy wskazał, że termin składania wniosku o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych określony w § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów jest terminem instrukcyjnym, co oznacza w konsekwencji, że wykonanie czynności po upływie takiego terminu nie czyni ich prawnie nieskutecznymi. Organ odwoławczy wskazał, że termin trwania postępowania dyscyplinarnego uzależniony jest od dynamiki jego prowadzenia, natomiast przedłużanie terminu trwania czynności dowodowych jest czynnością formalną. Organ odwoławczy wskazał, że nie naruszono tym samym prawa do obrony obwinionego, gdyż na postanowienie o przedłużeniu czynności dowodowych nie przysługuje zażalenie.

Przechodząc do analizy kolejnego zarzutu zawartego w odwołaniu, w którym podniesiono zarzut naruszenia art. 171 § 7 Kodeksu postępowania karnego - organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowym postępowaniu skarżący A. M. występuje w charakterze obwinionego. W związku z tym, jak stwierdził organ odwoławczy, uregulowania art. 171 § 7 Kodeksu postępowania karnego nie mają w nim zastosowania. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że charakter sprawy nie odnosił się do zagadnień mogących wywołać u obwinionego uczucia wstydu lub zażenowania, a osoby obecne w pokoju podczas przesłuchania obwinionego w żaden sposób nie wpływały na tę czynność.

Odnosząc się do zarzutów, w których skarżący wniósł zastrzeżenia do czynności zapoznania go z zebranym materiałem dowodowym, Komendant Główny Policji stwierdził, że możliwość manipulowania zebranym materiałem dowodowym oraz utrudnianie obwinionemu czynności zapoznania z materiałem dowodowym należy uznać za zarzut pozbawiony podstaw. Organ odwoławczy zauważył przede wszystkim, iż skarżący nie poparł tego zarzutu żadnymi argumentami, a ponadto, składając oświadczenie po zapoznaniu z materiałem dowodowym, nie zgłaszał zastrzeżeń do przeprowadzonej czynności.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu obwinionego w zakresie ograniczenia jego prawa do obrony i inicjatywy dowodowej wskutek odmowy uwzględnienia wszystkich złożonych wniosków dowodowych w toku postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że obwiniony aktywnie uczestniczył w toku postępowania dyscyplinarnego, składając wnioski dowodowe, które jednak w większości nie dotyczyły przedmiotu prowadzonego postępowania dyscyplinarnego bądź nie były wnioskami dowodowymi, w rozumieniu ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2017 r. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych znajduje się odpowiedź na zgłoszoną przez obwinionego pismem z dnia [...] października 2017 r. potrzebę zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego. Organ odwoławczy zauważył, że jest tam również informacja, iż obwinionemu przysługuje prawo do przeglądania akt na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego. Organ odwoławczy wskazał, że pomimo wyraźnego pouczenia o przysługujących obwinionemu uprawnieniach, w tym o prawie do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego, przez cały czas trwania postępowania dyscyplinarnego skarżący ani razu nie zasygnalizował chęci przejrzenia akt postępowania dyscyplinarnego, ani nie stawił się w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. w tym celu.

Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji uznał, iż brak jest przesłanek do zmiany zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.

Komendant Główny Policji stwierdził, że art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie organu odwoławczego, przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w powyższym przepisie. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił zatem rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie zasad etyki zawodowej), okoliczności ich popełnienia (popełnienie przewinień w czasie służby), skutki, w tym następstwa dla służby (sprzeniewierzenie się zasadom dotyczącym stosunku przełożony-podwładny obowiązującym w służbie w Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (postępować wobec innych policjantów tak, aby to zachowanie było zgodne zasadami poprawnego zachowania i opierało się na szanowaniu ich godność), pobudki działania (chęć zdyskredytowania [...] M. Ł. w oczach innych policjantów), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zostało wykazane, że obwiniony naruszył obowiązujące go normy prawne.

Komendant Główny Policji, uwzględniając charakter popełnionych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych - uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionych przez niego czynów.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z treścią art. 134a cyt. ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych. Organ odwoławczy nadmienił jednocześnie, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów ani nie wyraził skruchy. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, iż w kontekście stwierdzonego zawinienia skarżącego policjanta w zakresie popełnienia przez niego zarzuconych mu czynów, utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany należy uznać za zasadne.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 134i ust. 1 lit. a ustawy o Policji w zw. z art. 132 ust. 4b tej ustawy - poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy tymczasem ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że organ zakończył już postępowanie w tej sprawie poprzez zapoznanie odwołującego z notatką z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej w dniu [...] sierpnia 2017 r.;

- niezastosowanie się do art. 132 ust. 4b ustawy o Policji - poprzez zaniechanie czynności służbowej i niedopełnienie obowiązków w postaci niewykonania polecenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dotyczącego przeprowadzenia ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] M. D. oraz przekroczenie uprawnień poprzez sporządzenie przez wymienionego Notatki z rozmowy dyscyplinującej, w której napisano nieprawdę;

- niezastosowanie się do art. 134i ust. 1 lit. a ustawy o Policji - poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie w sprawie z uwagi na wymuszenie na skarżącym podpisu na notatce służbowej sporządzonej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] M. D., gdy tymczasem, podpis skarżącego wynikał z tego, iż zapoznał się on z notatką, ale nie przyznał do zarzucanych mu absurdalnych czynów;

- naiwne i skandaliczne tłumaczenie przez organ odwoławczy postępowania [...] M. D. dotyczącego naruszenia przez niego obowiązków służbowych, że w trakcie wykonywania w dniu [...] sierpnia 2017r. z udziałem skarżącego czynności służbowych dysponował jedynie projektem notatki z rozmowy dyscyplinującej, którą to notatkę rozkazał mi podpisać, gdy tymczasem - zdaniem skarżącego - ustawa o Policji nie przewiduje wykonywania czynności służbowych posługując się tworem, jakim jest "projekt notatki";

- niezastosowanie się do art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji - poprzez bezpodstawne nierozpoznanie złożonych w toku postępowania wniosków dowodowych, pomimo ich zasadności i kompletności, a także wskazania istotnych okoliczności, na które wnioski te powinny być rozpoznane, co w sposób istotny przełożyło się na prawa obwinionego do udowodnienia braku swojej winy;

- nagminne i bezzasadne nieprzestrzeganie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (§ 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia dotyczący terminów na przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego);

- łamanie przez prowadzącego postępowanie art. 171 § 7 k.p.k. dotyczącego swobody wypowiedzi;

- łamanie przez prowadzącego postępowanie praw człowieka do swobody wypowiedzi, nieskrępowania i takiego postępowania, które nie zaniża wartości człowieka i jego samooceny;

- naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji - poprzez naruszenie zasady, że obwiniony ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego na każdym jego etapie oraz sporządzania z nich notatek z zastrzeżeniem ustępu 2, który mówi, że rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego;

- zapoznanie skarżącego z niezakończonymi i nieuporządkowanymi aktami sprawy w warunkach urągających człowiekowi;

- manipulowanie postępowaniem - poprzez zmianę zarzutów tuż przed przesłuchaniem;

- manipulowanie przez rzecznika dyscyplinarnego wypowiedziami osób w trakcie przesłuchań, co w konsekwencji oznacza naruszenie art. 171 § 4 k.p.k., który stanowi, iż nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (dotyczy to w szczególności przesłuchania [...] M. S.);

- niezastosowanie się do art.134i ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, że w przypadku, gdy istnieją wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających, gdy tymczasem celem postępowania dyscyplinarnego jest ustalenie wszystkich okoliczności sprawy, stopnia zawinienia obwinionego oraz zakresu jego odpowiedzialności;

- brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich przedstawionych przez skarżącego zarzutów i uchybień w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postepowaniu dyscyplinarnym, co - zdaniem skarżącego - prawdopodobnie miało to na celu zatuszowanie tych uchybień, gdyż w większości są one niewytłumaczalne i automatycznie wiązałyby się konsekwencjami w stosunku do osób, które ich dokonały.

Ponadto, skarżący zarzucił organom Policji obu instancji naruszenie norm zawartych w przepisach prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

- naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie wynikało, że obwinionemu nie sposób było postawić takiego zarzutu, z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt SA/Bk 604/03 i wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 156/08).

Jednocześnie, skarżący zarzucił organom Policji obu instancji naruszenie przepisów posiłkowych uregulowanych w Kodeksie postępowania karnego, w szczególności:

- naruszenie art 4 k.p.k. i wyrażonej w nim zasady obiektywizmu – z uwagi na fakt, iż rzecznik dyscyplinarny całe postępowanie utrudniał skarżącemu zapoznanie się z dokumentami, a także składanie wniosków dowodowych, zaś postępowanie - w ocenie skarżącego - było z góry ukierunkowane na wydanie negatywnego orzeczenia w stosunku do strony skarżącej;

- naruszenie art 5 k.p.k. i wyrażonej w nim zasady domniemania niewinności, a jednocześnie zasady in dubio pro reo - co polegało na tym, iż wszelkie wątpliwości, które powstały w spornym postępowaniu dyscyplinarnym, a które skarżący kwestionował, w ogóle nie zostały w tym postępowaniu ujęte; według skarżącego, nie odniesiono się do nich w żadnym z pism, a także w uzasadnieniu obu spornych orzeczeń, co w konsekwencji świadczy o wadliwym postępowaniu, które rzutowało na moją pozycję procesową skarżącego, świadcząc o tym, iż sporne postępowanie miało raczej charakter oportunistyczny, a nie legalistyczny;

- naruszenie art 6 k.p.k. - poprzez utrudnienie skarżącemu prawa do obrony, m.in. poprzez zadawanie pytań nieistotnych, nieuwzględnianie wniosków dowodowych, przeciąganie w czasie postępowania, zmienianie zarzutów w ostatniej chwili, a także przeprowadzenie zapoznania z dokumentami w skandalicznych warunkach;

- naruszenie art 7 k.p.k. i art. 10 k.p.k., tj. zasady legalizmu i swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji rzutowało na taki, a nie inny wynik końcowy postępowania.

Ponadto, skarżący zarzucił organom Policji obu instancji, iż przeprowadziły sporne postępowanie w sposób skandaliczny, urągający wszelkim standardom prawa w RP i z naruszeniem zasad ogólnych gwarantowanych każdemu obywatelowi, tj. praworządności, prawa do obrony, braku stronniczości.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż - wbrew stanowisku organów Policji obu instancji - nie jest to prawdą, jakoby w dniu [...] sierpnia 2017 r. Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KWP w S. [...] M. D. przeprowadził ze skarżącym rozmowę dyscyplinującą. Skarżący stwierdził, że we wspomnianej dacie [...] D. wraz z [...] J. H. przybył do Policyjnej Izby Dziecka w K. i przeczytał mu jedynie sporządzoną już notatkę, zadając jedno pytanie, czy zgadzam się z przedstawionymi zarzutami. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, naruszony został przepis mówiący, że jeżeli czyn stanowi przewinienie mniejszej wagi, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą (art. 132 ust. 4b ustawy o Policji). Skarżący zarzucił, iż brak przeprowadzenia rozmowy dotyczącej rzekomo popełnionych przez niego przewinień spowodował, że czynność zawarta we wskazanym przepisie ustawy o Policji nie została wykonana, a w konsekwencji - nie zaistniały warunki mogące spowodować spełnienie funkcji, jaką czynność ta ma za zadanie. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, poprzez zaniechanie wspomnianej czynności służbowej nie dopełniono obowiązku wynikającego z ustawy o Policji, a jednocześnie poświadczono nieprawdę w sporządzonej notatce z rozmowy dyscyplinującej, poprzez użycie sformułowań dotyczących sytuacji, które nie miały miejsca, m.in. cyt. "(...) [...] A. M. potwierdził fakt popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i zobowiązał się do przestrzegania przepisów w tym zakresie w przyszłości". Skarżący uznał, że skandaliczne jest tłumaczenie przez organ odwoławczy postępowania [...] M. D. dotyczącego naruszenia przez niego obowiązków służbowych, albowiem ustawa o Policji nie przewiduje wykonywania czynności służbowych poprzez posługiwanie się tworem, jakim jest "projekt notatki".

W tej sytuacji, skarżący zarzucił, że Komendant Wojewódzki Policji w S., podejmując decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, wadliwie uznał, że jeżeli obwiniony nie zgadza się z zarzutami zawartymi w notatce z przeprowadzonej uprzednio rozmowy dyscyplinującej, zasadne jest wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego, uznać należy bowiem, że zgodzić się, bądź też nie z przedstawionymi zarzutami obwiniony mógłby ewentualnie w trakcie prowadzonej rozmowy dyscyplinującej, a ponieważ czynność przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej nie została wykonana, uznać należy, iż nie zastosowano się do procedury określonej w ustawie o Policji, a tym samym pozbawiono obwinionego możliwości przeprowadzenia rozmowy wyjaśniającej kwestię rzekomo popełnionych przewinień, co z kolei oznacza, że wszczęcie spornego postępowania dyscyplinarnego było niezasadne.

W związku z powyższym, skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 134i ust. 1 lit. a w zw. z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji w zakresie, w jakim sporne orzeczenie dyscyplinarne zapadło, pomimo nieprzeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej i poświadczenia nieprawdy w notatce z rozmowy dyscyplinującej z dnia [...] sierpnia 2017 r., a także zmuszenie skarżącego do podpisania w/w notatki.

Skarżący zarzucił jednocześnie, iż organy Policji obu instancji dopuściły się naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z uwagi na nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącego, a także manipulowanie przez rzecznika dyscyplinarnego zebranym materiałem dowodowym, zadawanie pytań sugerujących odpowiedź i brak swobody wypowiedzi, uwłaczanie godności człowieka przez prowadzącego postępowania dyscyplinarne.

Według skarżącego, organy Policji naruszyły również regulacje prawne zawarte w rozporządzeniu z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów w zakresie terminu przedłożenia wniosku o przedłużenia postępowania.

Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy o Policji, co w konsekwencji doprowadziło do istotnego naruszenia prawa skarżącego do obrony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności.

Jednocześnie, należy zauważyć, iż wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana wyłącznie pod względem ich legalności, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności spornego rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę A. M., należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżone orzeczenie nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów natury formalnoprawnej regulujących przebieg postępowania dyscyplinarnego policjantów, przewidzianego w przepisach Rozdziału 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów, zawartych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak również naruszenia poszczególnych przepisów tej ustawy, w tym w szczególności art 132 ust. 1 i ust. 4b, a także art. 133 ust. 1, art. 134 pkt 1, art. 134i ust. 1 pkt 1, art. 135j ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załącznika do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne organy Policji obu instancji, wbrew zarzutom strony skarżącej, w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne, dokonując wszechstronnej analizy zarówno zgromadzonego materiału dowodowego, jak i argumentacji strony skarżącej przedstawionej w toku całego postępowania, w konsekwencji - zasadnie przyjęły w uzasadnieniu obu orzeczeń, iż w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary dyscyplinarnej nagany, o której mowa w przepisie art. 134 pkt 1 ustawy o Policji, z uwagi na udowodnienie, że skarżący A. M. popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane szczegółowo w zarzutach określonych w punktach od 1 i 2 komparycji orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2018 r.

Sąd uznał jednocześnie, że wspomniana ocena materiału dowodowego przeprowadzona zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r., jak i orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2018 r. - wskazuje, iż działania skarżącego w zakresie zarzuconych mu czynów (określonych we wskazanych wyżej punktach) były zawinione, albowiem dopuszczając się wspomnianych przewinień dyscyplinarnych, skarżący policjant miał zamiar ich popełnienia, to jest chciał je popełnić albo przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godził.

Przechodząc do analizy niniejszej sprawy, należy zaznaczyć na wstępie, że w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", przewidzianym w ustawie o Policji, zawarto pełną regulację zarówno materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i procesową postępowania dyscyplinarnego. Zauważyć należy, iż jedynie przepis art. 135p ust. 1 cyt. ustawy zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Stanowi on, że "W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego". W powołanej ustawie o Policji brak jest natomiast przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., albowiem sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 (Legalis nr 35834), jak i wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1227/08 (Legalis nr 225499), jednoznacznie przesądził, że przedmiot postępowania oraz szczególna regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wskazują, iż do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (vide: art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).

Z kolei, jak stanowi art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W przepisie art. 132 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy określono, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest także wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

Jeśli chodzi o zasady etyki zawodowej policjanta, to zostały one szczegółowo określone w załączniku do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".

Zgodnie z § 14 cyt. Zasad etyki zawodowej policjanta, jego stosunek do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania i poszanowania godności.

Mając na względzie powyższe przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w wyniku analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - stwierdził, iż organy Policji obu instancji, wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne, zasadnie przyjęły, iż w toku postępowania dyscyplinarnego w sposób niebudzący wątpliwości dowiedziono, że skarżący [...] A. M. popełnił zarzucane mu w punktach 1 i 2 przewinienia dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załączniku do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".

W ocenie Sądu, analiza akt postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w S., jak i Komendant Główny Policji zasadnie ustalili, że przewinienia dyscyplinarne, których dopuścił się skarżący, zostały popełnione w sposób zawiniony, w rozumieniu przepisu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, albowiem skarżący - jako policjant z dużym stażem służby - miał świadomość, że jego zachowania naruszały obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne. Uznać należy, że skarżący, wiedząc, jakie zasady obowiązują w relacjach podwładnych z przełożonymi, przewidywał możliwość popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych szczegółowo w punktach 1 i 2 zarzutów zwartych w komparycji orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2018 r., godząc się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionych przewinień dyscyplinarnych opisanych szczegółowo w tych zarzutach.

Sąd uznał jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - materiał dowodowy, na podstawie którego organy obu instancji wydały sporne orzeczenia dyscyplinarne, został zgromadzony prawidłowo i przeanalizowany w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem również uwag i zastrzeżeń strony skarżącej.

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w S., wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bezspornie ustalili, że skarżący A. M. popełnił przewinienia dyscyplinarne szczegółowo opisane w zarzutach określonych w punktach 1 i 2, albowiem - jak słusznie przyjęły te organy - zeznania złożone przez przesłuchanych w sprawie świadków tych przewinień dyscyplinarnych były wiarygodne i spójne, gdyż pokrywały się ze sobą, a także znajdywały odzwierciedlenie w pozostałej dokumentacji dowodowej zebranej w sprawie.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, iż z zeznań [...] M. Ł., a także wyjaśnień samego skarżącego, przesłuchanego w charakterze obwinionego, jak również z zeznań [...] S. K. jednoznacznie wyłania się negatywny stosunek skarżącego do [...] M. Ł. i faktu zastępowania przez nią kierownika Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K.

Z kolei, jeśli chodzi o drugi zarzut, Sąd uznał, że sprawstwo obwinionego również nie budzi wątpliwości, albowiem skarżący podczas odbywającej się w dniu [...] lipca 2017 r. odprawy służbowej, zarzucił [...] M. Ł. niekompetencję, brak odpowiedniego stażu służby w Policji do zastępowania kierownika izby, a także korzystanie z "układów". Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że skarżący swoim zachowaniem wobec [...] M. Ł. chciał podważyć jej kompetencję oraz zdyskredytować ją w oczach przełożonego i innych policjantów. W ocenie Sądu, powyższe znajduje potwierdzenie w zeznania zarówno [...] M. Ł., jak i w zeznaniach świadków: [...] M. S., [...] A. M., [...] J. P. oraz [...] D. B., a także w zeszycie odpraw i szkoleń Policyjnej Izby Dziecka z siedzibą w K. nr [...], w którym został zaprotokołowany przez [...] M. S., na polecenie [...] A. M., naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w S., przebieg odprawy służbowej z dnia [...] lipca 2017 r.

Nie ulega wątpliwości, że z racji posiadanego doświadczenia skarżący co najmniej przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia § 14 Zasad etyki zawodowej policjanta w sposób opisany w obu zarzutach. Skarżący, jako policjant z wieloletnim stażem służby, powinien mieć świadomość, że jego zachowanie było nieprzemyślane i nieodpowiednie do zaistniałej sytuacji. Według Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż skarżący, jako doświadczony policjant, powinien dawać dobry przykład swoim zachowaniem oraz służyć pomocą innym policjantom. Jednocześnie, skarżący policjant nie powinien lekceważyć, czy też wyrażać swoich subiektywnych opinii w stosunku do [...] M. Ł. tylko dlatego, że posiada ona mniejszy staż służby niż on. Takie zachowanie skarżącego było niedopuszczalne również z powodu wyznaczenia wspomnianej policjantki przez jej przełożonego do zastępowania kierownika izby.

Według Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, iż skarżący popełnił w sposób zawiniony zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Stwierdzić należy ponadto, że zachowania, których dopuścił się skarżący zarówno w dniu [...] lipca 2017 r. na terenie Policyjnej Izby Dziecka w K., jak i w dniu [...] lipca 2017 r. podczas odprawy służbowej przeprowadzonej na terenie tej izby, należy uznać za naganne i niedopuszczalne.

Ponadto, Sąd uznał, że argumenty podniesione przez skarżącego w złożonych przez niego wyjaśnieniach w żaden sposób nie usprawiedliwiają popełnienia czynów, których dopuścił się skarżący funkcjonariusz Policji.

Nie sposób, zdaniem Sądu, zgodzić się z zarzutem skarżącego, jakoby zgromadzony materiał dowody miał potwierdzać, że rzecznik dyscyplinarny w toku spornego postępowania manipulował dowodami lub nie pozwalał skarżącemu na korzystanie z jego praw strony tego postępowania.

Podobnie, uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia za słuszne zarzutów dotyczących przebiegu rozmowy dyscyplinującej, w tym przede wszystkim rzekomego braku jej przeprowadzenia, czy też wymuszenia przez przełożonego podpisu skarżącego pod notatką z rozmowy dyscyplinującej oraz poświadczenia w niej nieprawdy.

Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, regulacja zawarta w art. 132 ust. 4b ustawy o Policji dopuszcza zakończenie postepowania dyscyplinarnego poprzez przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej. Koniecznym jednak jest, aby ta rozmowa była skuteczna, albowiem tylko wówczas będzie można mówić o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w związku z popełnionym przewinieniem dyscyplinarnym, dla którego formą zakończenia rozmowa dyscyplinująca.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wszczęcie postępowania dyscyplinarnego prze organ w sytuacji, gdy skarżący całkowicie zaprzeczył przedstawionym mu zarzutom, zasadnie skutkowało koniecznością wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nawet jeżeli były to przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi.

W związku z tym, że skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu nie było możliwym uznanie, że rozmowa dyscyplinująca jest wystarczająca formą ukarania.

Należy ponadto zauważyć, iż przepis art. 132 ust. 4b ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Organ dyscyplinarny może zatem uznać, w przypadku przewinienia mniejszej wagi, iż jest to wystarczający sposób zdyscyplinowania policjanta. W przypadku, gdy tenże jednak nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów niezbędnym staje się prowadzenie postępowania dyscyplinarnego. Przewinienie mniejszej wagi nie przestaje być bowiem czynem dyscyplinarnym. W tej sytuacji, przełożony skarżącego policjanta miał prawo uznać, iż warunkiem do stwierdzenia skutecznego przeprowadzenia rozmowy jest przyznanie się sprawcy do czynu opisanego w notatce.

Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że o tym, czy w danej sprawie prowadzić postępowanie wyjaśniające, czy też nie, decyduje wyłącznie przełożony, zaś decyzja ta pozostaje w sferze celowości, a nie legalności działań organu.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącego dotyczących zignorowania przez organy obu instancji złożonych przez niego wniosków dowodowych, stwierdzić należy, iż owe wnioski skarżącego nie zmierzały one do wykazania istotnych dla wyjaśnienia sprawy okoliczności, które stanowiły przedmiot spornego postępowania dyscyplinarnego.

W tej sytuacji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w wyniku wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] maja 2018 r., doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Organy obu instancji, prowadząc postępowanie dyscyplinarne, nie naruszyły jakichkolwiek reguł postępowania, zaś wymierzona kara jest adekwatna do zarzucanych skarżącemu czynów i ich okoliczności.

W analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania dyscyplinarnego policjantów, a organy, wydając sporne orzeczenia, dokonały wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji uzasadniły swoje orzeczenia w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, prawidłowo wskazując również, dlaczego - w świetle art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany jest w niniejszej sprawie właściwe.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.