Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 231/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Protokolant starszy sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. G., B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] 2005 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "A" Spółka z o.o. w J. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynków [...] na Zakład Usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów oraz na budowie garaży. Wnioskiem objęte zostały działki nr A, B, C, D, E, F. Wskazano, że na terenie objętym wnioskiem znajduje się budynek biurowy, budynek socjalny, stróżówka, magazyny i garaże. Projektowany obiekt na działce to garaż na samochody ciężarowe. W charakterystyce inwestycji podano natomiast, że dotyczy ona "zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków parterowych na pomieszczanie socjalno-biurowe, magazynowe i garażowe. Budowy garaży na samochody ciężarowe – [...] boksy". Do wniosku dołączono wymaganą mapę z zaznaczonym obszarem inwestycji i naniesionymi elementami zagospodarowania. Jako załącznik do wniosku wymieniono 3 egzemplarze raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, których w aktach brak.

Pismem z [...] 2006 r. organ I instancji zwrócił się do Okręgowego Urzędu Górniczego w R. za pośrednictwem Kopalni "B" w J. z wnioskiem o dokonanie uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 4 i ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W odpowiedzi Dyrektor Urzędu Górniczego podał, że dokonanie uzgodnienia nie jest możliwe, albowiem dla terenów objętych inwestycją nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego (którego obowiązek wynika z art. 53 ustawy prawo geologiczne i górnicze) a Rada Gminy nie podjęła uchwały o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planu. W związku z tym poinformowano jedynie, że wpływy projektowanej eksploatacji górniczej do [...] r, kwalifikuje teren do kategorii I i II.

Inwestor pismem z dnia [...] 2006 r. zmienił swój wniosek w ten sposób, że ograniczył teren inwestycji do działek A, E i F a przedmiot określił jako "Budowa garaży dla samochodów ciężarowych oraz adaptacja istniejących obiektów na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów. O wszczęciu postępowania z tak określonego wniosku organ zawiadomił strony pismem z [...] 2006 r. W relacji na to zawiadomienie grupa mieszkańców i właścicieli nieruchomości sąsiednich, wśród nich B. G. i Z. G., właściciele działki G, zaprotestowali przeciwko planowanej inwestycji. Między innymi podali, że prowadzona przez Spółkę działalność już obecnie jest dla nich bardzo uciążliwa. Spółka przewozi i składuje śmieci, co powoduje nieprzyjemny zapach, do posesji dojeżdżają kilkunastotonowe ciężarówki, praca trwa na 2 zmiany od bardzo wczesnych godzin.

Inwestor został przez organ wezwany do uzupełnienia wniosku, w następstwie czego podał, że usługi w zakresie zbierania i transportu odpadów (bez odpadów niebezpiecznych) polegają na odbiorze odpadów od wytwórcy z możliwością gromadzenia w bazie PPHU "A" celem przeładunku do kontenerów większej pojemności i transportu na składowisko. Dotyczy to głównie odpadów z grupy "[...]" w ilości ok. [...] ton dziennie. Pozostałe odpady odbierane są zazwyczaj w małych ilościach i gromadzone w bazie celem transportu na składowisko lub odzysku. Odpady te średnio sięgają [...] ton na miesiąc. Odpady są gromadzone w kontenerach ustawionych na niezabudowanym terenie działki A. Do pisma dołączono katalog odpadów stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), w którym zaznaczono odpady zbierane przez Spółkę.

W odpowiedzi organ I instancji zauważył, że udzielone informacje mają znaczenie dla postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, będącej warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast na aktualnym etapie postępowania zobowiązano do określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu, charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów.

Inwestor w piśmie z [...] 2006 r. wyjaśnił, że planowana budowa polega na wyburzeniu fragmentu istniejącej zabudowy szeregowej warsztatów i wybudowanie w tym miejscu trzech stanowisk garażowych na samochody ciężarowe oraz na przeniesieniu istniejących w tym obszarze pomieszczeń (kotłownia, narzędziownia) do części południowej istniejącej zabudowy. Mimo zwiększenia powierzchni zabudowy projektowanych garaży, całkowity wskaźnik zabudowy parceli może ulec zmniejszeniu, co będzie miało miejsce po wyburzeniu starej [...].

Kolejnym wezwaniem do uzupełnienia dokumentacji organ poinformował inwestora, że w przedłożonym załączniku graficznym brak jest pełnej informacji dotyczącej rozbiórki, opisu istniejących budynków, brak wyrysowania kontenerów i ich wymiarów, zwymiarowania działki, ewentualnych projektowanych placów i parkingów. Plan zagospodarowania działki w tym zakresie został uzupełniony.

Organ zwrócił się także do Wydziału Infrastruktury UM o udzielenie informacji w zakresie rozbudowy i wykorzystania istniejącego zjazdu do projektowanej inwestycji.

W odpowiedzi podano, że ulica A, od strony której skomunikowana jest działka inwestora, nie jest drogą publiczną i nie stanowi własności Miasta. Miasto czyni natomiast starania o przejęcie tej drogi i nadanie jej statusu drogi publicznej.

Po zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, właściciele sąsiednich nieruchomości ponownie zaprotestowali przeciwko inwestycji. Opisali uciążliwości powodowane działalnością zakładu. Poddali w wątpliwość czy jest ona zgodna z przepisami ochrony środowiska. Nadto podnieśli, że nie zgadzają się na wykorzystywanie drogi służącej do skomunikowania ich posesji. Do akt dołączono pismo Zakładu [...] z dnia [...] 2006 r. skierowane do Spółki. Podano w nim, że "C" S.A. Zakład [...] w G. nie wyraża zgody na wykonanie prowizorycznego przejazdu przez torowisko byłej stacji J. [...]. Nadto wskazano, że ul. A znajdująca się po prawej stronie byłej stacji [...] jest drogą dojazdową do posesji, stanowi fragment nieruchomości "C" i nie jest przystosowana do ruchu ciężkich samochodów. Podano, że "C" upoważniło mieszkańców do postawienia znaku zakazu ruchu z wyłączeniem mieszkańców posesji od [...]-[...]. Zastrzeżono, że "C" Sekcja Eksploatacji odtworzy zasypany rów boczny i przywróci teren do stanu uniemożliwiającego wjazd pojazdów.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta J. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garaży dla samochodów ciężarowych oraz adaptacji istniejących obiektów na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów na działkach nr A, E i F w J.. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, jakkolwiek w aktach brak jest dowodu poświadczenia wpisu na listę samorządu zawodowego. Załącznikami do decyzji są mapa topograficzna w skali 1: 5000, mapa zasadnicza w skali 1 : 1000 oraz analiza graficzna i tekstowa funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnośnie zabudowy, funkcji i użytkowania terenu podano, że w nieobowiązującym od [...].2003 r. planie zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą RM w J. z dnia [...] r. Nr [...] objęty wnioskiem teren znajdował się w strefie przemysłowo-usługowej. Zgodnie z ustaleniami sporządzonej analizy, projektowana inwestycja znajduje się na terenie działek, których przeznaczenie produkcyjno-usługowe będzie kontynuowane.

Podano, że cały obszar inwestycji objęty jest zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne udzieloną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie obsługi komunikacyjnej ustalono, że projekt budowlany należy uzgodnić z zarządcą drogi co do dostępności do drogi publicznej i sposobu skomunikowania z ul. B. Podano, że teren przylega bezpośrednio do drogi publicznej ul. A, której stan prawny nie jest uregulowany. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że obecnie droga nie jest własnością miasta, ale "stanowi drogę publiczną w dokumentach planistycznych". Nadto podano, że plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu wygasł 31 grudnia 2003 r. W nieobowiązującym planie teren inwestycji znajdował się w strefie przemysłowo-usługowej. Analogiczne jest jego przeznaczenie w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, przyjętym uchwałą Nr [...] z [...] r. Nie będąc prawem miejscowym, Studium wyznacza jednak kierunki zagospodarowania przestrzennego w gminie. Nieruchomość przez kolejnych właścicieli w ciągu ostatnich kilkunastu lat była wykorzystywana na cele przemysłowo-usługowe.

Z przedstawionej analizy terenu wynika, że organ ograniczył ją do nieruchomości objętych wnioskiem. Stwierdzono, że inwestycja zamyka się w granicach działki, do której właściciel ma tytuł prawny. Obecne zainwestowanie na nieruchomości pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Teren jest położony przy ul. A i posiada dostęp do będącej drogą publiczną ul. C, jednak względy techniczne nie pozwalają na korzystanie z wiaduktów przy ul. C i D. Dostęp do drogi publicznej odbywa się zatem ulicą A, która ma nieuregulowany stan prawny tj. stanowi własność "C".

Za stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji tekstowej części analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że analizie poddano teren inwestycji oraz obszar 50 m w sąsiedztwie działki. Od strony [...] zlokalizowane są jednorodzinne budynki mieszkalne przy ul. A. Na [...] leżą tereny użytkowane rolniczo zaś na południe położony jest [...], sklep spożywczy, garaże i budynki mieszkalne. Od strony [...] teren nie jest zabudowany, znajduje się tam nieczynna [...]. Zabudowania w części [...] to dwukondygnacyjne budynki jednorodzinne.

Jednocześnie stwierdzono, że analizie poddano wyłącznie zagospodarowanie działek nr A, E i F, jako że na niech będzie realizowana inwestycja. Podano, że teren ma dostęp do drogi publicznej ul. A i ul. C. Ze względu na ograniczenie nośności wiaduktu w ciągu ul. C i ograniczenie skrajni pionowej wiaduktu przy ul. D, dostęp odbywa się ul. A, będącą własnością "C" S.A. Wysokość i parametry zabudowy ustalono w nawiązaniu do istniejącego zagospodarowania działek inwestora.

Odwołanie od decyzji złożyli m.in. B. G. i Z. G.. Podkreślili dużą uciążliwość funkcjonowania przedsiębiorstwa inwestora. Wskazali, że teren od dawna nie ma już funkcji przemysłowej, jest zabudowany domami jednorodzinnymi i wielomieszkaniowymi. Zarzucili także brak dostępu do drogi publicznej. Ulica A nie jest drogą publiczną i inwestor nie ma tytułu do korzystania z niej, zaś ograniczenie w dostępie do ul. C z powodów technicznych winno skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyjaśniono, że zabudowa działki nie może być uzależniona od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Poza kompetencją Kolegium leży kwestia oceny zgody organów gminy na już prowadzoną działalność inwestora oraz zarzut dotyczący braku strefy ochronnej dla inwestycji. Konieczność utworzenia takiej strefy nie wynika bowiem z żądania właściciela działki sąsiedniej, nie może być także uzasadniona już istniejącymi uciążliwościami. Stan już istniejący na działce nie podlega kontroli w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Inwestycja zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza że na inwestora może zostać nałożony obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc się do kwestii skomunikowania działek podano, że ul. A jest wykorzystywana bez jakichkolwiek ograniczeń a Miasto czyni starania o jej przejęcie od właściciela. Działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej – ulicy C.

W skardze do sądu administracyjnego B. i Z. G. zwrócili się o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie art. 61 oraz 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej albowiem inwestor nie ma zgody właściciela drogi na jej wykorzystywanie. Przeprowadzona analiza terenu nie jest prawidłowa i nie pozwala na ustalenie cech i funkcji terenu. Ocenili, że lokalizacja działalności zbierania i transportu odpadów nie jest dopuszczalna w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Wskazali, że rozważenia wymaga dopuszczalność orzekania w sprawie przez Prezydenta Miasta J..

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagają ustalenia warunków zabudowy. W niniejszym przypadku wniosek inwestora dotyczył budowy garażu oraz adaptacji istniejących obiektów na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów. Nie rodzi zatem wątpliwości, że zaistniały okoliczności, uzasadniające obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Możliwość rozpoznania wniosku inwestora o ustalenie warunków poddana jest w ustawie ograniczeniom. Jedno z nich przewiduje art. 62 ust. 2 ustawy. Jeżeli bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zawieszenie to ma charakter obligatoryjny, zaś po uchwaleniu planu postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków podlega umorzeniu. Obowiązek uchwalenia planu miejscowego dotyczy w szczególności terenów górniczych zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. prawo geologicznie i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.). Odstąpienie od tego obowiązku może nastąpić w drodze uchwały rady gminy dotyczącej odstąpienia od sporządzenia planu, jeśli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne. Stosownie do art. 6 pkt 9 ustawy, terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji zwrócił się w trybie art. 53 ust. 4 pkt 4 do Okręgowego Urzędu Górniczego o dokonanie uzgodnień. Przepis ten dotyczy obowiązku uzgodnień w odniesieniu do terenów górniczych. Z udzielonej odpowiedzi wynika po pierwsze, że wpływy eksploatacji górniczej do [...]r. kwalifikują teren do kategorii pierwszej i drugiej. Po wtóre zaś organ nadzoru górniczego stwierdza, że dla terenu, na którym zlokalizowana jest inwestycja, nie sporządzono obligatoryjnego dla terenu górniczego planu miejscowego i nie podjęto uchwały o odstąpieniu od obowiązku jego sporządzenia, co wyklucza możliwość dokonania uzgodnień.

W kontekście tych okoliczności należy stwierdzić, że sprawa nie została przez organy należycie wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Kwestia dopuszczalności prowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania nie została rozstrzygnięta, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że organ I instancji zwrócił się o dokonanie uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sugeruje, że teren inwestycji jest terenem górniczym. Tezę tę potwierdza informacja organu nadzoru górniczego o wpływach projektowanej eksploatacji górniczej. Jednocześnie brak w aktach jakichkolwiek informacji negujących taką kwalifikację terenu, jak i wykazujących podjęcie przez radę gminy stosownej uchwały o odstąpieniu od obowiązku sporządzania planu. Jeżeli inwestycja jest przewidziana na terenie górniczym objętym obowiązkiem sporządzenia planu, to w sprawie nie mogła zostać wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Okoliczność ta wymaga zatem rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności.

W ocenie Sądu wydane w sprawie decyzje dotknięte są wadliwością również z innych względów. Ze sporządzonej na potrzeby postępowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że parametry zabudowy zostały ustalone w odniesieniu do działek przeznaczonych na inwestycję, istniejące zagospodarowanie innych działek w obszarze analizowanym nie zostało uwzględnione jako wyznacznik "dobrego sąsiedztwa" o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wyłączenie zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 jest możliwe, zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy, w odniesieniu do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W gminie w dacie wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowania przestrzennym obowiązywał plan zagospodarowania miasta uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), który utracił moc [...] 2003 r. na podstawie art. 67 ust. 1 tej ustawy. W planie tym działki objęte wnioskiem znajdowały się w strefie przemysłowo-usługowej.

Przepis art. 61 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może jednak mieć zastosowania, albowiem projektowana inwestycja nie ma charakteru produkcyjnego. Jest ona związana z działalnością gospodarczą, jednakże o charakterze usługowym a nie produkcyjnym. Nie można zatem wyłączyć zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z tego względu wnioski postawione w oparciu o sporządzoną analizę należy ocenić jako wadliwe i nieuzasadnione. Ocena dopuszczalności realizacji inwestycji winna nastąpić z uwzględnieniem funkcji i cech zagospodarowania terenów objętych analizą. Z poczynionych ustaleń wynika, że dominującą funkcję terenu jest funkcja mieszkaniowa, uzupełniona takimi obiektami jak [...], sklep czy [...]. Dla dopuszczalności istnienia legalnie funkcjonujących już obiektów o innym charakterze nie ma to znaczenia. Odgrywa jednak istotną i zasadniczą rolę w przypadku projektowanych sposobów zagospodarowania terenu. Dopuszczalność takiego zagospodarowania oceniana wówczas być musi w odniesieniu do funkcji dominującej w obszarze analizowanym, nie zaś do dotychczasowego zagospodarowania terenu objętego wnioskiem. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania jest wszak wprowadzenie i utrwalenie ładu przestrzennego, a nie utrwalanie i pogłębianie stanu chaosu. Należy przy tym podkreślić, że dopuszczalność funkcjonowania obiektów już istniejących, choć odbiegających od standardów otoczenia, dotyczy tylko obiektów legalnych i legalnych sposobów zagospodarowania. W sprawie nie zostało wyjaśnione, czy na terenie objętym wnioskiem inwestora nie doszło uprzednio do samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, co może uzasadniać postępowanie w trybie art. 59 ust. 3 ustawy.

Za uzasadniony w końcu należy uznać zarzut skarżących dotyczący dostępu inwestora do drogi publicznej. Jest to wymóg obligatoryjny, przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ustalony stan faktyczny nie potwierdza tezy organów, że objęty wnioskiem teren dostęp taki posiada.

W toku postępowania strony zgodnie twierdziły, że status drogi publicznej ma ulica C. Z załączonych map wynika, że do tej ulicy działki inwestora bezpośredniego dostępu nie mają. Z map nie wynika również, aby taki dostęp istniał do innych dróg. Faktycznie dostęp do drogi publicznej dla działek inwestora umożliwia ulica A. Ulica ta niewątpliwie nie jest jednak drogą publiczną, ta bowiem winna odpowiadać rygorom ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Oczywiście dostęp do drogi publicznej nie musi dokonywać się drogą publiczną. Dostęp ten nie może jednak być wyłącznie dostępem faktycznym, musi być zagwarantowany prawnie, mieć podstawę obligacyjną lub prawnorzeczową. Z materiału sprawy wynika natomiast, że właściciel drogi nie tylko nie wyraził zgody na korzystanie z niej, lecz wręcz zgłosił w tym zakresie swój sprzeciw. Brak zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej wyklucza ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiego obszaru.

Mając na względzie podaną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i 1c oraz art. 152 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200, 205 § 1 i 209 powołanej ustawy.