Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 164/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i ust. 3-4 oraz ust. 6-9;
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 185 ust. 1 i 3; art. 145 ust. 1 pkt 3; art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji odnośnie obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwością oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2013 r. a Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] maja 2013 r., która udzielił O. Sp. z .o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca) interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej. Jako podstawę zaskarżonej decyzji podano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.), dalej u.s.d.g. i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. nr 171, poz. 1800 ze zm.), dalej p.t.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W kwietniu 2013 r. skarżąca wniosła do Prezesa UKE o wydanie interpretacji w zakresie podstawy uiszczania opłat telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 185 p.t.

W uzasadnieniu wskazała, że "prowadzi działalność nadawczą w zakresie radiofonii, w ramach której występuje o decyzje rezerwacji częstotliwości a następnie, aby w ramach dysponowania częstotliwością użytkować konkretne stacji nadawcze, występuje o decyzje o pozwoleniu radiowym. W praktyce zdarzają się sytuacje, gdy zachodzi potrzeba przejściowej zmiany lokalizacji stacji nadawczej. Zgodnie z Ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne [ustawą: Prawo telekomunikacyjne] opłaty za częstotliwość w zakresie radiofonii ustalane są albo w decyzji o rezerwacji częstotliwości albo w decyzji o pozwoleniu radiowym w oparciu o warunki techniczne wykorzystania częstotliwości określone zarówno w jednej, jaki drugiej decyzji". Z powyższych względów w jej ocenie opłata powinna być taka sama, niezależnie od decyzji, na podstawie której została ustalona. Strona podkreśliła przy tym, że w praktyce pojawiają się sytuacje, gdy opłaty te się różnią. Jako przykład wskazała sytuację "zmian dokonywanych w lokalizacjach stacji nadawczych, dokonywanych przez radio, w celu np. przetestowania nowej lokalizacji" i zauważyła, że w takiej sytuacji występuje o tzw. tymczasowe pozwolenie radiowe. Nadto podniosła, że Prezes UKE w takich przypadkach - wydania tymczasowego pozwolenia radiowego w związku z np. zmianą lokalizacji stacji nadawczej, pobiera obecnie opłatę wyższą, czyli w praktyce podstawą naliczania opłaty jest decyzja, z której wynika opłata wyższa. Taką praktykę skarżąca uznała za całkowicie bezpodstawną i dlatego w jej ocenie należy rozstrzygnąć, na podstawie której decyzji naliczać należy opłatę, o której mowa w art. 185 p.t. Skarżąca podała jednocześnie, że przepis art. 185 ust. 1 i ust. 3 p.t. stanowi, że opłatę wynikającą z decyzji o tymczasowym pozwoleniu radiowym powinno się ustalać i uiszczać jedynie wtedy, gdy nie ma odpowiedniej decyzji o rezerwacji częstotliwości. Skarżąca wskazała, że należy przyjąć, iż przeniesienie stacji nadawczej jest dokonywane w ramach decyzji administracyjnych o rezerwacji częstotliwości, stanowiąc faktyczną zmianę jednego z jej elementów. Ponadto wydanie decyzji o tymczasowym pozwoleniu nie może powodować zmiany opłaty, tym bardziej, że decyzje te wydawane są tymczasowo (co do zasady na okres do 6 miesięcy) i po krótkim czasie może dojść do ponownego wykorzystania pierwotnej lokalizacji stacji nadawczej. Uzależnienie zatem wysokości opłat od tymczasowego pozwolenia wprowadziłoby niepewność, co do wysokości opłaty. W ocenie skarżącej interpretacja taka jest dodatkowo nieuzasadniona również z uwagi na to, że tymczasowe pozwolenie radiowe wydawane jest najczęściej w sytuacjach losowych, nagłych, niezależnych od niej.

Reasumując skarżąca stwierdziła, że decyzja o rezerwacji częstotliwości, jako decyzja administracyjna w sposób ostateczny i kompletny reguluje wszystkie kwestie związane z dysponowaniem częstotliwością (także te finansowe), a co za tym idzie, późniejsza zmiana lokalizacji stacji, na którą udzielono zezwolenia w tymczasowym pozwoleniu radiowym, nie może zmienić wysokości opłaty. W jej ocenie zmianę tę może wywołać dopiero nowa decyzja o rezerwacji częstotliwości.

Decyzją z maja 2013 r. Prezes UKE udzielił skarżącej żądanej przez nią interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej i podał, że:

1. Uprawnieniem, z którym wiąże się obowiązek uiszczania opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, o której mowa w art. 185 ust. 1 p.t., jest rezerwacja częstotliwości, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3 poniżej.

2. W przypadku, gdy podmiot nie posiada rezerwacji częstotliwości, ale uzyskał prawo do ich wykorzystywania w pozwoleniu radiowym, podstawą naliczenia wyżej wymienionej opłaty jest to pozwolenie radiowe, zgodnie z art. 185 ust. 3 p.t..

3. W przypadku, w którym podmiot posiada rezerwację określonych częstotliwości wraz z określonymi warunkami ich wykorzystania oraz pozwolenie radiowe dotyczące tych częstotliwości, ale określające inne niż rezerwacja tych częstotliwości warunki ich wykorzystywania, wówczas podmiot ten zobowiązany jest do:

• uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 p.t. z tytułu uzyskania prawa do dysponowania częstotliwości wynikającego z ww. rezerwacji częstotliwości, oraz jednocześnie do

• uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. z tytułu posiadania uprawnienia do wykorzystywania częstotliwości wynikającego z ww. pozwolenia radiowego.

Skarżąca z zachowaniem terminu wniosła do Prezesa UKE o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uchylenia ww. decyzji i zarzucając jej naruszenie art. 185 ust. 1 i 3 p.t. poprzez jego błędną interpretację. Uznała, że przedstawiona interpretacja jest sprzeczna z celowościową oraz literalną wykładnią art. 185 p.t., bowiem stosowanie wykładni rozszerzającej jest wykluczone.

Nadto skarżąca podkreśliła, że "jeżeli warunki wykorzystywania częstotliwości nie stanowią elementu obligatoryjnego tej decyzji (a więc mogą być wydane decyzje, które ich nie zawierają) to w żadnym razie nie można ich "wprowadzać" do art. 185 Prawa telekomunikacyjnego jako elementu uzupełniającego zawartą tam normę prawną i to normę nakładającą na podmiot zobowiązanie publiczne o charakterze daninowym".

Skarżąca przywołała treść uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej art. 185 p.t. w zakresie sposobu obliczania maksymalnej wysokości opłaty za dysponowanie częstotliwościami, w którym projektodawca wskazywał, że wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami nie będzie zależała już od liczby wykorzystywanych stacji nadawczych oraz ich parametrów technicznych. Mając to na uwadze stwierdziła, że jeżeli według projektodawcy warunki wykorzystywania częstotliwości nie są kryterium zasługującym na uwzględnienie przy ustalaniu wysokości opłaty, to tym bardziej nie są elementem, który może decydować o jej wprowadzeniu. Na potwierdzenie swoich wywodów powołała fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z 24 października 2002 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA 3200/01.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE – odwołując się do art. 10 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.s.d.g., ustalił, że skarżąca była stroną tego postępowania, a rozpoznawany wniosek dotyczy jej indywidualnej sprawy, tj. wnoszonych przez nią opłat, których ponoszenie jest jej obowiązkiem, wynikającym z mocy prawa, w związku z wydanymi na rzecz skarżącej decyzji Prezesa UKE.

Następnie organ wskazał, że opłata, o której mowa w art. 185 p.t. to danina publiczna. W tym zakresie powołał się na definicję "daniny publicznej" zawartą w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1240 ze. zm.) dalej u.f.p. Prezes UKE stwierdził, że obowiązkowy charakter wnoszenia przedmiotowych opłat oraz to, że są one dochodem budżetu państwa, przesądziło o tym, że opłaty, o których mowa w art. 185 (w tym, w szczególności opłaty wskazane w art. 185 ust. 1 i ust. 3) p.t. stanowią daninę publiczną. W konsekwencji jest organem właściwym do udzielenia interpretacji, zaś skarżąca, jako podmiot zobowiązany do uiszczania na podstawie art. 185 ust. 1 p.t. ocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, mogła wystąpić do niego na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 u.s.d.g. o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów art. 185 ust. 1 p.t., w szczególności mogła wystąpić z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa.

Prezes UKE odnosząc się do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty rocznej za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. jest brak posiadania rezerwacji częstotliwości w stosunku do tych częstotliwości. Zauważył, że znajdujący się w tym przepisie zwrot: "Podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości" dotyczy jedynie podmiotów, które nie dysponują konkretnymi częstotliwościami na podstawie rezerwacji częstotliwości, natomiast posiadają uprawnienie do ich wykorzystywania na podstawie pozwolenia radiowego. W opisanym powyżej przypadku za kluczowe uznał to, że podmiot posiada dwa uprawnienia do dysponowania i wykorzystywania częstotliwości na odmienne warunki wykorzystania częstotliwości. Posiadanie przez podmiot rezerwacji częstotliwości na odmienne warunki jej wykorzystania niż warunki określone na mocy pozwolenia radiowego prowadzi do naliczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. wobec tego podmiotu. W takim przypadku podmiot jest uprawniony do korzystania z częstotliwości na dwa różne sposoby, czyli z zgodnie z warunkami wykorzystania częstotliwości na mocy pozwolenia radiowego (z jednej strony) i zgodnie z warunkami wykorzystania częstotliwości na mocy rezerwacji częstotliwości (z drugiej strony). Prezes UKE wyjaśnił, że jest to związane z zasadą (dotyczącą m.in. rozpowszechniania analogowego sygnału radiofonicznego), że rezerwacja częstotliwości zawiera nie tylko określenie przyznanych częstotliwości, ale także określenie warunków ich wykorzystywania (art. 115 p.t.).

Prezes UKE wskazał, że skarżąca wprawdzie słusznie zauważyła, iż w rezerwacji częstotliwości, zgodnie z art. 115 ust. 2 p.t., można określić warunki wykorzystywania częstotliwości, jednakże w rezerwacjach wydawanych w celu rozpowszechniania analogowego sygnału radiofonicznego warunki wykorzystywania częstotliwości są zawsze określane. W ocenie organu konsekwencją określenia w decyzji rezerwacyjnej warunków wykorzystania częstotliwości jest uzyskanie przez podmiot, któremu udzielono rezerwacji częstotliwości uprawnienia polegającego na prawie do dysponowania przyznaną częstotliwością zgodnie z warunkami ich wykorzystywania ustalonymi w tej decyzji. Inaczej mówiąc, podmiot posiadający rezerwację uzyskuje prawo do dysponowania częstotliwością na cele związane z uzyskiwaniem pozwoleń radiowych, lecz tylko, co do zasady, takich pozwoleń, których warunki odpowiadają warunkom wykorzystywania określonym w rezerwacji częstotliwości. Zatem uprawnienie do uzyskania pozwoleń radiowych na podstawie rezerwacji częstotliwości dotyczyć będzie jedynie takich pozwoleń radiowych, w których prawo do wykorzystywania częstotliwości dotyczyć będzie częstotliwości objętych rezerwacją częstotliwości, a warunki wykorzystywania częstotliwości określone zostały w sposób zgodny z tą rezerwacją. Natomiast w przypadku pozwolenia tymczasowego wnioskodawca może uzyskać pozwolenie radiowe na inne iż określone w rezerwacji warunki wykorzystania częstotliwości czyli: na inną lokalizację, inną moc promieniowaną czy polaryzację, inną wysokość zawieszenia anteny, czy też inny obszar wykorzystania częstotliwości. Wówczas takie pozwolenie nie jest związane z wydaną wcześniej rezerwacją częstotliwości.

Odnosząc się do przywołanej przez skarżącą nowelizacji art. 185 p.t. Prezes UKE wskazał, że nastąpiła ona jedynie w części, tj. nie znowelizowano art. 185 ust. 1 i ust. 3 p.t. i zauważył, że owa zmiana pozostaje bez wpływu na fakt, że skarżąca wraz z pozwoleniem tymczasowym uzyskuje prawo wykorzystywania częstotliwości na innych warunkach wykorzystania (tj. niejako obok rezerwacji częstotliwości) w tym np. na inny obszar jej wykorzystywania i zobowiązana jest do uiszczenia za to pozwolenie opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Nadto organ dodał, że ustawodawca ustawą z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw zaproponował zmianę sposobu naliczania opłat, gdyż uznał, że to obszar wykorzystania częstotliwości oraz jego klasyfikacja jest najbardziej miarodajnym parametrem wyceny częstotliwości, a nie jak dotychczas moc promieniowana i wysokość zawieszenia anteny stacji nadawczej. Prezes UKE podał przy tym, że zdarzały się takie przypadki, że nadawca dysponujący urządzeniem radiowym, znajdującym się na wzniesieniu, mógł objąć zasięgiem nadawania znaczny obszar przy użyciu urządzenia radiowego o małej mocy. Zobowiązany był on wówczas do uiszczenia stosunkowo niewielkiej opłaty. Natomiast inny podmiot, posiadający urządzenie radiowe na terenie płaskim, w celu pokrycia równie dużego obszaru, zmuszony był do wykorzystania urządzenia radiowego o znacznie większej mocy, co wiązało się z naliczeniem znacznie wyższej opłaty niż w pierwszym z opisywanych przypadków.

Prezes UKE nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, jakoby podmiot wnioskujący do niego o wydanie pozwolenia radiowego nie mógł uzyskać tymczasowego pozwolenia radiowego, jeżeli uprzednio nie uzyskał na tę samą częstotliwość decyzji rezerwacyjnej. Organ wskazał, że przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne pozwalają na wydanie pozwolenia tymczasowego bez uprzedniego uzyskania przez podmiot decyzji rezerwacyjnej. Dodał przy tym, że wielokrotnie wydawał takie pozwolenia bez wcześniejszej decyzji rezerwacyjnej, ponieważ jeśli przeprowadzone przez niego analizy kompatybilnościowe wskazywały, że możliwe jest uruchomianie np. stacji radiofonicznej na warunkach wykorzystywania częstotliwości przedstawionych przez podmiot we wniosku o wydanie takiego pozwolenia tymczasowego, a podmiot wnioskujący posiada koncesję na rozpowszechnianie programu radiofonicznego wydaną przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na obszarze planowanego wykorzystania częstotliwości, to był on uprawniony do uzyskania od tymczasowego pozwolenia radiowego.

Nadto organ stwierdził, że wbrew temu co twierdzi skarżąca, istnieje również możliwość zrezygnowania z decyzji rezerwacyjnej w części dotyczącej częstotliwości objętej pozwoleniem tymczasowym i rozpowszechniania programu radiowego w oparciu o pozwolenie radiowe. Pozwolenie tymczasowe nie wygasa bowiem, wraz z rezerwacją (zgodnie z art. 147 ust. 5 p.t.) tak jak pozostałe pozwolenia radiowe, gdyż pozwolenie tymczasowe nie jest wydawane w oparciu o rezerwację częstotliwości. Prezes UKE zwrócił jednocześnie uwagę, że w pozwoleniach tymczasowych (w przeciwieństwie do "zwykłych" pozwoleń radiowych) brak jest odesłania do rezerwacji częstotliwości oraz że tylko pozwolenia radiowe, w których zostały przewidziane te same warunki wykorzystania częstotliwości, które zostały wskazane uprzednio w decyzji rezerwacyjnej oraz w których znajduje się wyraźne odwołanie do decyzji o rezerwacji częstotliwości, wygasają w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości.

W tej sytuacji zdaniem Prezesa UKE uzyskanie przez podmiot pozwolenia tymczasowego, określającego warunki wykorzystywania częstotliwości, które są niezależne od warunków wykorzystywania częstotliwości określonych w posiadanej przez ten podmiot rezerwacji częstotliwości, jest osobną i odrębną podstawą do wykorzystywania częstotliwości i jednocześnie powoduje konieczność uiszczenia odrębnej opłaty. W ocenie Prezesa UKE jeżeli pozwolenie tymczasowe i rezerwacja częstotliwości dotyczą wprawdzie tych samych częstotliwości, lecz różnią się co do warunków ich wykorzystania tj. np. różnią się co do lokalizacji, obszaru wykorzystania częstotliwości, mocy promieniowanej, czy polaryzacji, to podmiot z nich upoważniony zobowiązany jest do uiszczenia dwóch opłat, obliczonych zgodnie ze stosownymi przepisami wykonawczymi do ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Prezes UKE przypomniał, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreśliła, że wbrew jego twierdzeniom, uzyskanie pozwolenia radiowego nie kreuje dla niej nowego prawa, ani nie daje jej dodatkowej możliwości wykorzystania posiadanej częstotliwości. Wynika to z faktu działania praw fizyki, które powodują, że ta sama częstotliwość, na tym samym obszarze, może być wykorzystywane wyłącznie w jeden sposób ze sposobów albo wynikający z decyzji rezerwacyjnej, albo z pozwolenia radiowego. Tak więc w okresie obowiązywania dwóch decyzji administracyjnych, skarżąca ma jednocześnie prawo do dysponowania na podstawie rezerwacji częstotliwości oraz prawo do wykorzystywania na podstawie tymczasowego pozwolenia radiowego, częstotliwością w dwóch różnych lokalizacjach, a tym samym na różnych warunkach wykorzystania częstotliwości.

Odnosząc się do przywołanego przez skarżącą wyroku NSA, zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA 3200/01, Prezes UKE podtrzymał stanowisko, że w szczególnych przypadkach, tj. gdy podmiot posiada prawo do dysponowania częstotliwością, a w rezerwacji przyznającej to prawo określone zostały warunki wykorzystywania częstotliwości i jednocześnie podmiot ten uprawniony jest do wykorzystywania tych samych częstotliwości na podstawie tymczasowego pozwolenia radiowego, jednakże na odmiennych warunkach ich wykorzystywania, podmiot ten, w obowiązującym na dzień wydania tej decyzji stanie prawnym, zobowiązany będzie do uiszczenia zarówno opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, na podstawie art. 185 ust. 1 p.t. za prawo związane z uzyskaniem takiej rezerwacji, jak i zobowiązany będzie do uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. w związku z wykorzystywaniem pozwolenia radiowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie O. Sp. z .o.o. z siedzibą w K. wniosła o jej uchylenie.

Zarzuciła naruszenie art. 185 ust. 1 i ust. 3 p.t. poprzez jego błędną wykładnię prowadząca do przyjęcia, że w przypadku w którym podmiot posiada rezerwacje określonych częstotliwości wraz z określonymi warunkami ich wykorzystywania oraz pozwolenie radiowe, dotyczące tych częstotliwości, ale określające inne niż rezerwacja tych częstotliwości warunki ich wykorzystywania, wówczas zobowiązany jest do:

1. uiszczenia opłaty rocznej za prawo dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 p.t. z tytułu uzyskania prawa do dysponowania częstotliwością wynikającego z ww. rezerwacji częstotliwości

oraz jednocześnie do

2. uiszczenia opłaty rocznej za prawo dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. z tytułu posiadania uprawnienia do wykorzystywania częstotliwości wynikającego z ww. pozwolenia radiowego.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, że opłata wynikająca z art. 185 p.t. jest to opłata za uzyskanie prawa do rzadkiego dobra, jakim jest korzystanie z częstotliwości. Opłata ta jest ponoszona za uzyskanie tego prawa, a nie za sposób jego wykorzystywania. Art. 185 p.t. w żadnym miejscu nie nawiązuje do warunków wykorzystywania częstotliwości, lecz jedynie do faktu dysponowania tą częstotliwością.

Skarżąca zarzuciła, że "warunków wykorzystywania częstotliwości" nie można wprowadzić do art. 185 ust. 1 i ust. 3 p.t. poprzez art. 115 p.t., jak chce uczynić to Prezes UKE. Jej zdaniem nie jest zasadą, wynikającą z art. 115 p.t., że decyzja o rezerwacji częstotliwości zawiera również warunki jej wykorzystywania, gdyż artykuł ten posługuje się stwierdzeniem "może określić". W konsekwencji przyjęła, że skoro warunki wykorzystywania częstotliwości nie są elementem obligatoryjnym ww. decyzji, to nie można ich wprowadzić do art. 185 p.t.

Wnosząca skargę wskazała, że dla korzystania z częstotliwości wymagane jest posiadanie co najmniej trzech aktów administracyjnych (koncesji, decyzji rezerwacyjnej oraz pozwolenia radiowego), przy czym akty te nie są od siebie niezależne, nie tworzą odrębnych uprawnień, ale doprecyzowują sposób korzystania z tej samej częstotliwości. Wobec tego stanęła na stanowisku, że pozwolenie radiowe, zwłaszcza tymczasowe, ma charakter wtórny w odniesieniu do pozostałych aktów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze skarżąca podniosła, że w myśl stanowiska organ płaci ona dwukrotnie za to samo prawo, co uznała za niedopuszczalne, zwłaszcza w świetle nowelizacji Prawa telekomunikacyjnego, które zmierza do tego, że warunki wykorzystywania częstotliwości nie są kryterium zasługującym na uwzględnienie przy ustalaniu opłaty wysokości opłaty.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie zasady zaufania do państwa i prawa. Podniosła, że w przedmiotowej sprawie stan prawny nie uległ zmianie od wielu lat i Prezes UKE przez cały czas stosował art. 185 p.t. zgodnie z wykładnią przedstawiona przez nią. Radykalna zmiana nastąpiła zaś dopiero przy wydaniu niniejszej interpretacji, tym samym w jej ocenie zachodzą okoliczności opisane w przywołanym wyroku NSA, zapadłym w sprawie II SA 3200/01.

Prezes UKE w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności należy przywołać treść art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a mianowicie; "Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji." Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu "Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, natomiast zgodnie z ust. 3 "Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie." Kolejny, 4 ust. art. 10 ustawy określa zawartość wniosku o wydanie interpretacji, a w ust. 5 stwierdza się, że "Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia." Następne przepisy (ust. 6 – 9 art. 10) dotyczą opłat, którym podlega wniosek o wydanie interpretacji, przy czym w ust. 8 stwierdza się wprost, że opłaty te stanowią odpowiednio dochód budżetu państwa, Narodowego Funduszu Zdrowia albo jednostki samorządu terytorialnego.

Z treści powołanych przepisów wynika, że wniosek o wydanie pisemnej interpretacji w indywidualnej sprawie może dotyczyć jedynie sytuacji związanej ze stosowaniem przepisów prawa o daninach publicznych. Taka okoliczność w niniejszej sprawie miała miejsce bowiem opłaty telekomunikacyjne objęte pytaniem skarżącej stanowią niewątpliwie takie należności.

Istota sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania dotyczyła możliwości uzyskania przez skarżącą Spółkę na podstawie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447) pisemnej interpretacji Prezesa UKE w zakresie obowiązku uiszczania opłat telekomunikacyjnych. Skarżąca we wniosku wskazywała, że w praktyce pojawiają się sytuacje, w których opłaty te różnią się. Natomiast w skardze do Sądu skarżąca zarzuciła, że interpretacja dokonana przez organ polegająca na konieczności uiszczania opłat telekomunikacyjnych za tę samą częstotliwość dwukrotnie, a mianowicie na podstawie decyzji rezerwacyjnej oraz pozwolenia tymczasowego jest błędna bowiem narusza zasadę zaufania do państwa i prawa.

Opowiadając na zadaną interpretację Prezes UKE wyjaśnił, że możliwa jest sytuacja, w której wobec jednego podmiotu ustalane są opłaty w zależności od tego czy określone w przyznanej rezerwacji warunki wykorzystania częstotliwości takie jak np.; lokalizacja, moc promieniowana, wysokość zawieszenia anteny, czy też inny obszar wykorzystania częstotliwości są takie same czy też nie. I tak cytując fragment sentencji decyzji;

"W przypadku, w którym podmiot posiada rezerwację określonych częstotliwości wraz z określonymi warunkami ich wykorzystania oraz pozwolenie radiowe dotyczące tych częstotliwości, ale określające inne niż rezerwacja tych częstotliwości warunki ich wykorzystywania, wówczas podmiot ten zobowiązany jest do:

• uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 1 p.t. z tytułu uzyskania prawa do dysponowania częstotliwości wynikającego z ww. rezerwacji częstotliwości, oraz jednocześnie do

• uiszczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. z tytułu posiadania uprawnienia do wykorzystywania częstotliwości wynikającego z ww. pozwolenia radiowego."

Ustawa Prawo telekomunikacyjne w art. 185 ust. 1 stanowi, że podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. W myśl art. 185 ust. 3 p.t. podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu, uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust. 1.

W związku z brzmieniem cytowanych przepisów należy podzielić co do zasady interpretację przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne dokonaną przez Prezesa UKE w zaskarżonej decyzji. Słuszne jest stanowisko organu, że podmiot posiadający rezerwację uzyskuje prawo do dysponowania częstotliwością na cele związane z uzyskiwaniem pozwoleń radiowych, lecz tylko takich pozwoleń, których warunki odpowiadają warunkom wykorzystywania określonym w rezerwacji częstotliwości. W wypadku pozwolenia tymczasowego wnioskodawca może uzyskać pozwolenie radiowe na inne niż określone w rezerwacji warunki wykorzystania częstotliwości czyli: na inną lokalizację, inną moc promieniowaną, inną wysokość zawieszenia anteny, czy też inny obszar wykorzystania częstotliwości, co powoduje konieczność naliczenia stosownej opłaty telekomunikacyjnej.

Sąd zauważa, że prezentowane przez Prezesa UKE stanowisko znajduje poparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 1536/10. W wyroku tym został wyrażony pogląd prawny zgodny z interpretacją dokonaną przez Prezesa UKE w niniejszej sprawie. Przede wszystkim podzielone zostało stanowisko co do tego, że prawo dysponowania częstotliwościami może wiązać się z więcej niż jedną stacją satelitarną ( lokalizacją). Zgodnie bowiem z art. 145 ust. 1 pkt 3 p.t., pozwolenie radiowe określa m.in. warunki wykorzystania częstotliwości. Zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) p.t., warunki wykorzystania częstotliwości dla naziemnej stacji satelitarnej powinny określać m.in. lokalizację naziemnej stacji satelitarnej lub obszar jej przemieszczania. Jak wywodzi NSA pozwolenie radiowe określa lokalizację naziemnej stacji satelitarnej, zaś ta lokalizacja to nie jest adres pocztowy, tylko miejsce określone parametrami geograficznymi, w których są umieszczone urządzenia telekomunikacyjne. Zdaniem NSA z powyższych przepisów ustawy Prawa telekomunikacyjnego wynika, że " prawo dysponowania częstotliwością może wiązać się z więcej niż jedną stacją satelitarną, zaś opłata wymierzana jest za prawo dysponowania częstotliwością w każdej stacji satelitarnej, a nie za samo prawo dysponowania częstotliwością".

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Prezesa UKE, że posiadanie przez podmiot rezerwacji częstotliwości na odmienne warunki jej wykorzystania niż warunki określone na mocy pozwolenia radiowego prowadzi do naliczenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie art. 185 ust. 3 p.t. wobec tego podmiotu.

W tej sytuacji nie można sie zgodzić z zarzutami skarżącej o naruszeniu przez organ art. 185 p.t.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać również należy drugi zarzut skarżącej dotyczący naruszenia zasady zaufania do organów państwa. Zdaniem Sądu interpretacja dokonana przez Prezesa UKE zawiera szczegółowe wyjaśnienia dotyczące stosowania przez organ przepisów prawa odnoszących się do opłat telekomunikacyjnych. Podzielając tę argumentację Sąd uznał , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień procesowych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.