Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 401/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 296/15 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. o sygn. akt I SA/Lu 296/15, orzekając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zawiesił z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2010 r. w kwocie 55 540 zł.

Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej przez J. M. stanowią przepisy art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 5, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej: u.p.a. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wr 562/14 WSA we W. (to orzeczenie i dalej powoływane dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego:

"1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 – 15 u.p.a.?

2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?

3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?".

Sąd stwierdził, że po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, powziął tożsame wątpliwości jakie zostały sformułowane przez WSA we W. w cytowanych wyżej pytaniach prejudycjalnych i uznał, że odpowiedź udzielona przez TSUE będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny TSUE będą bowiem te same regulacje u.p.a, które legły u podstaw decyzji zaskarżonej przez J. M.

W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) J. M. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 19 marca 2015 r. i zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego wg norm prawem przepisanych.

Składający zażalenie zarzucił zaskarżonej decyzji nieważność oraz wskazał, że Sąd nie doręczył mu odpowiedzi na skargę, więc skarżący nie mógł się zapoznać ze stanowiskiem organu w tej sprawie, co oznacza, że Sąd zawiesił postępowanie z urzędu przedwcześnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do treści przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie wymieniono wprost TSUE, ale nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed TSUE, gdyż jest to sąd wspólnotowy w znaczeniu ustrojowym (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1448/10). Należy mieć również na uwadze, że postępowanie przed TSUE prowadzone w odrębnej sprawie uzasadnia zawieszenie postępowania tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie podjęte w tejże sprawie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma zostać zawieszona (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. o sygn. akt I FSK 219/10).

W ocenie NSA Sąd I instancji, stosując art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zasadnie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora z dnia [...] grudnia 2014 r. do czasu udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytania prejudycjalne, zadane przez WSA we W. postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wr 562/14. NSA podziela w tym zakresie ocenę prawną wyrażoną przez sąd kasacyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2015 r. o sygn. akt I GZ 181/15 i przyjmuje ją za własną.

Wskazane w zażaleniu J. M. argumenty w zakresie wadliwości zaskarżonej decyzji nie mają związku z zastosowaniem przez Sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., natomiast akcentowane przez skarżącego niedoręczenie odpowiedzi organu na skargę jest błędem, który Sąd powinien naprawić poprzez doręczenie skarżącemu tego pisma procesowego przed rozpoznaniem sprawy. Brak doręczenia odpowiedzi na skargę nie ma jednak żadnego wpływu na stosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.