Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1984/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1 i 2,  art. 4  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 916
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - tekst jedn.
article: art. 218  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. e i  c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Wa1984/20

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 roku prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] w prawo własności – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu [...] marca 2020 r. Prezydent [...] postanowieniem nr [...], odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 roku prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] w prawo własności.

Organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia [...] maja 2018 r. wynika, że południowo- zachodnia część działki znajduje się w liniach rozgraniczających ulicy [...] - dojazdowej oznaczonej na rysunku symbolem [...] o szerokości [...] m. Z kolei północnozachodni fragment przedmiotowej działki znajduje się w liniach rozgraniczających ul. [...] - wewnętrznej oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] o szerokości [...] m.

Z kolei pismo Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2019r. wskazuje, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1984 r. o drogach publicznych na podstawie Uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 2004 r.

Organ zwrócił uwagę, że zasięg drogi gminnej jest niejednoznaczny, gdyż nie wskazuje konkretnej granicy tej drogi gminnej umożliwiającej jej wskazanie na mapie. Organ podkreślił, że nie można domyślać się gdzie ta granica przebiega, dlatego za wiadomą granicę omawianej drogi gminnej, zdaniem organu należy przyjąć szczegółowe linie rozgraniczające drogi. Zgodnie z przekazanymi przez Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. analizami projektowanych linii rozgraniczających nr [...] i [...] tj. ulicy [...], opracowanych w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] zatwierdzony uchwałą nr [...]Rady [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. pas o szerokości około [...] m od południo-zachodniej granicy działki nr [...], na odcinku od punktu granicznego nr [...] do punktu granicznego nr [...], znajduje się w granicach pasa drogowej drogi gminnej ulicy [...], oznaczoną symbolem [...].

Świadczy to zdaniem organu o tym, że na przedmiotowej nieruchomości oprócz budynku mieszkalnego wielorodzinnego o adresie ul. [...] znajduje się także część pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] stanowiącego chodnik z płyt betonowych.

Organ zwrócił uwagę, że drogi publiczne stanowią odpowiednio własność publiczną lub samorządową, co stanowi negatywną przesłankę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na powyższe postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]– utrzymało je w mocy.

Organ odwoławczy podzielić stanowisko organu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Jeszcze raz podkreślił, że na podstawie art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy użyte w niej określenie "pas drogowy" oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Z normy zawartej w tym przepisie wynika zatem, że własność dróg publicznych nie może być przypisana innym podmiotom niż podmioty publicznoprawne w nim wymienione. Tym samym nie może ona być także przeniesiona na rzecz osób fizycznych. Drogi te bowiem, jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, stanowią rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucała :

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że organ I instancji prawidłowo ustalił, że nie wystąpiła podstawa do wydania rzeczonego zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania nieruchomości w prawo własności, zważywszy że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające pomijając dowody z dokumentów w których był posiadaniu tj:

- umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste z dnia [...] kwietnia 1972r., z której wynika że cała nieruchomość została oddana na cele mieszkaniowe pod zabudowę budynkami mieszkalnymi;

- wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika że nieruchomość jako całość zorganizowana nie stanowi drogi publicznej, a zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, opis użytków - tereny mieszkaniowe "[...]";

- aktualnej informacji z treści księgi wieczystej [...], z której treści wynika z działu [...] tej księgi, że sposób korzystania z nieruchomości wskazano [...]-tereny mieszkaniowe;

co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ stanął na stanowisku, że wydanie zaświadczenia nie jest możliwe z uwagi na to, iż część nieruchomości stanowi drogę o charakterze publicznym, w sytuacji gdy na organie spoczywa obowiązek uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, która została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych, co nie nastąpiło, a także to że wydanie zaświadczenia w przedmiotowej sprawie ma charakter specyficzny od innych zaświadczeń organu albowiem wydane zaświadczenie ma stwierdzać w sposób wiążący zaistnienie skutku prawnego w postaci przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności oraz stanowić podstawę ujawnienia tego prawa w księdze wieczystej.

b) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że nie wystąpiła podstawa do wydania zaświadczenia - zważywszy, że organ I instancji miał dostęp do wszelkich dokumentów oraz decyzji związanych z przedmiotową nieruchomością, które świadczyłyby o tym, że nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, nie został zrobiony podział nieruchomości z przeznaczeniem pod przejęcie części nieruchomości pod pas drogowy, czego Prezydent [...], jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w ogóle nie zważyły, co w rezultacie doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania rzeczonego zaświadczenia;

c) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne ustalenie istnienia pasa drogowego w części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], dokonanie ustaleń co do istnienia pasa drogowego wbrew zapisom w istniejących rejestrach (tj. ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych), a także uchwały Rady [...] o zaliczeniu niektórych dróg do kategorii dróg publicznych;

d) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną analizę uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXXVll/846/2004 z dnia 16 września 2004r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.st. Warszawie do kategorii dróg gminnych , co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego uznania przez organ, iż nieruchomość częściowo znajduje się w pasie drogowym (drogi publicznej) ul. [...], w sytuacji gdy analiza treści uchwały w tym załącznika nr [...]. tabela poz. [...] jednoznacznie wskazuje, iż nieruchomość ta nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych ze względu na to. że ma numer porządkowy - [...] i znajduje się już na odcinku drogi wewnętrznej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej:

e) pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia okoliczności, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje powstaniem drogi publicznej od chwili jego uchwalenia i wejścia w życie, ale dopiero w razie wdrożenia podziału geodezyjnego, a jedynie może on umożliwiać jego dokonanie poprzez wydzielenie działek pod ustanowienie przyszłej drogi publicznej, a zaświadczenie powinno być wydawane w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny na dzień 1 stycznia 2019 r., a nie w oparciu o stan prawny i faktyczny, który jest niepewny i może nastąpić dopiero w przyszłości;

f) art 8 a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść Skarżącej wątpliwości

co do stanu faktycznego nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem postępowanie jest potwierdzenie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności;

g) art 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zgłoszonych przez Skarżącą dowodów w postaci umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jak również wypisów z rejestru gruntów, a także pominięcie okoliczności, że cała nieruchomość jest przedmiotem obrotu prawnego, skoro Skarżąca Spółdzielnia stosownie do treści art. 12 oraz art. 17 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych przenosi odrębną własność lokali w nieruchomości i udział w nieruchomości gruntowej na rzecz swoich członków.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

a) art. 1 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowanie wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie przez organ, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, a także innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego, a także mając na uwadze to, że sam fakt planistycznego przeznaczenia danego gruntu pod drogę publiczną, bez ewidencyjnego i prawnego wydzielenia tego gruntu i wybudowania na nim drogi nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego istniejącego na gruncie w dacie istotnej dla przekształcenia;

b) art 1a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wprowadzenie tej regulacji ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1309) rozszerzono zakres działania ustawy przekształceniowej na te części nieruchomości nie mające stricte funkcji mieszkaniowej.

c) art 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie albowiem analiza uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w [...] do kategorii dróg gminnych prowadzi do wniosku, iż ulica [...] jest drogą publiczną jedynie w części – do kategorii dróg gminnych zaliczono fragment ul. [...] od ulicy [...] do ul. [...]. a w pozostałym zakresie stanowi ona drogę wewnętrzną [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, a więc przedmiotowa nieruchomość jest poza obszarem ujętym ww. uchwale.

Skarżąca podkreśliła, że z załącznika nr 18 do uchwały wynika, że do kategorii dróg gminnych (publicznych) zaliczono fragment ulicy [...] od ulicy [...] do ul. [...]. a w pozostałym zakresie ulica ta stanowi drogę wewnętrzną Spółdzielni.

Skarżąca na podstawie art 145 § 1 pkt 1) lit ) p.p.s.a. wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. oraz postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2020 r.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów( Dz.U. z 2019r. poz. 916). Przekształcenie praw przynależnych do tego rodzaju gruntów, po myśli art. 1 ust. 1 powołanej ustawy następuje ex lege z dniem 1 stycznia 2019 r. Grunty objęte powyższą regulacją zdefiniowano natomiast w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).

Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest więc dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W szczególności zaś nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna.

Organ odwoławczy wskazał, że przyczyną odmowy wydania zaświadczenia było to, że na przedmiotowej nieruchomości oprócz budynku mieszkalnego wielorodzinnego o adresie ul. [...] znajduje się także część pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] stanowiącego chodnik z płyt betonowych.

Organ dokonał tych ustaleń w oparciu o Uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 2004 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg publicznych gminnych oraz w oparciu o wskazania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.

Przy czym należy przypomnieć, że z załącznika nr [...] do uchwały Rady [...] z dnia [...] września 2004 r. wynika, że do kategorii dróg gminnych (publicznych) zaliczono fragment ulicy [...] od ulicy [...] do ul. [...] a w pozostałym zakresie ulica ta stanowi drogę wewnętrzną Spółdzielni.

Organ zwrócił uwagę, że tak określony zasięg drogi gminnej jest niejednoznaczny, gdyż nie wskazuje konkretnej granicy tej drogi gminnej umożliwiającej jej wskazanie na mapie dlatego za wiadomą granicę omawianej drogi gminnej, zdaniem organu należy przyjąć szczegółowe linie rozgraniczające drogi wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...].

Nie ulega wątpliwości, że aby organ mógł wydać zaświadczenie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości musi być ona zabudowana budynkami wyłącznie mieszkalnymi, ewentualnie wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W skład przedmiotowej nieruchomości nie może wchodzić pas drogi publicznej.

Jak słusznie zauważył organ własność dróg publicznych nie może być przypisana innym podmiotom niż podmioty publicznoprawne wymienione w art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Rację ma organ, że drogi publiczne stanowią odpowiednio własność publiczną lub samorządową, co stanowi negatywną przesłankę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Jednakże ulica [...] jest drogą publiczną jedynie w części gdyż do kategorii dróg gminnych zaliczono fragment ul. [...] od ulicy [...] do ul. [...] , a w pozostałym zakresie stanowi ona drogę wewnętrzną [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, a mając na uwadze, zastrzeżenia organu że zasięg drogi gminnej nie wskazuje konkretnej granicy tej drogi na mapie to i tak przedmiotowa nieruchomość jest poza obszarem ujętym ww. uchwale.

Ponadto jak słusznie zauważyła skarżąca z wypisu z rejestru gruntów wynika że przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, opis użytków - tereny mieszkaniowe "[...]", a w księdze wieczystej [...], w dziale [...] sposób korzystania z nieruchomości, wskazano [...]-tereny mieszkaniowe.

Organ ustalił istnienie pasa drogowego w części nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], wbrew zapisom w istniejących rejestrach (tj. ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych), a także wbrew uchwale Rady [...] o zaliczeniu niektórych dróg do kategorii dróg publicznych.

Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje powstaniem drogi publicznej, a o tym czy dana ulica jest zaliczona do odpowiedniej kategorii drogi publicznej rozstrzyga uchwała sejmiku województwa. rady powiatu czy też uchwała rady gminy.

Żeby zaliczyć drogę do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, Skarb Państwa, województwo, powiat albo gmina muszą być właścicielem gruntu, przez który ta droga przebiega.

Drogi nie zaliczone do żadnej kategorii są drogami wewnętrznymi i mogą należeć do właściciela gruntu.

Rację ma zatem skarżący, że zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] wydane zostało z istotnym naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. To z kolei prowadziło do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy przekształceniowej, poprzez jego niezastosowanie i niewydanie żądanego zaświadczenia, choć w świetle danych ewidencyjnych dostępnych organowi brak było podstaw do kwestionowania spełnienia przez przedmiotową nieruchomość pozytywnych przesłanek przekształcenia, a z akt nie wynika by w stosunku do niej zachodziły okoliczności opisane w art. 3, wyłączające ją spod działania ustawy. To zaś prowadzić musi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę organ, mając na uwadze ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na znaczny wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, co znajdowało odzwierciedlenie na stronie www.worldometers.info/coronavirus/country/poland, objęcie Warszawy strefą zagrożenia przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).