Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 677/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 149, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20, art. 5, art. 6, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi E. B. – G. i W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., znak:[...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących E. B. – G. i W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Inwestycji Miejskich pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z oświetleniem, odwodnieniem, przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej oraz zapleczem szatniowo – sanitarnym na działkach nr 819/8 i 820/1 w P. W dniu 29 marca 2011r. do Starosty wpłynął wniosek W. G. i E. B. – G., właścicieli sąsiednich nieruchomości nr 833/5, 830/2 i 831/2, o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą decyzją, z uwagi na brak ich udziału w postępowaniu. Wskazali, że działka nr 833/5 sąsiaduje bezpośrednio z działką objętą inwestycją, natomiast działki nr 830/2 i 831/2 znajdują się w odległości około 13 metrów od zespołu boisk. W ich mniemaniu użytkowanie obiektu powoduje hałas o natężeniu przekraczającym na ich działce poziom 60 dB podczas, gdy norma dla terenów przeznaczonych pod zabudowę wynosi 50 dB. Ponadto oświetlenie boisk wywołuje efekt oślepienia, uniemożliwiający korzystanie z ich działek i znacznej części domu jednorodzinnego.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011r. Starosta wznowił postępowanie, a następnie, uznając, że wnioskodawcy nie są jego stroną, decyzją z dnia [...]r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 243,poz.1623 z późniejszymi zmianami), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących nadmiernej emisji hałasu, który zdaniem skarżących stanowi uciążliwość dla ich nieruchomości organ uznał je za bezzasadne, gdyż nie można uznać, że zostały przekroczone normy hałasu, określone w Rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Jak wynika z projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę brak jest informacji, jakoby inwestycja dopuszczalne normy przekraczała. Nie ma też podstawy do zbadania poziomu hałasu wytwarzanego na boiskach szkolnych przez osoby korzystające z tego obiektu, gdyż przepisy wprowadzają obostrzenia emisji hałasu wyłącznie w zakładach pracy oraz emitowane przez urządzenia. Trudno zatem dokonać konfrontacji hałasu, jaki występuje na boisku szkolnym z przepisami prawa ochrony środowiska. Równie bezzasadne, zdaniem organu, jest wywodzenie interesu prawnego z nadmiernej immisji świetlnej Brak jest bowiem w obowiązujących przepisach prawa obostrzeń, które regulowałyby kwestię nadmiernego oświetlenia.

Decyzją z dnia [...]. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy, także powołując się na art.3 pkt.20 i art. 28 ust.2 prawa budowlanego stwierdził, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Organ zaznaczył, że omawiane boiska sportowe zostały zlokalizowane na terenie czynnej od lat 60 ubiegłego wieku szkoły podstawowej, w miejscu, gdzie wcześniej znajdowało się boisko szkolne. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego W. C + D cz. 1 uchwalony Uchwałą Nr XX/178/04 Rady Miasta z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lube!. z 2004 r. Nr 148 poz. 2096 ze zm.) określa projektowane przeznaczenie terenu (A34 UO, US) na usługi oświaty i usługi sportu, z możliwością rozbudowy szkoły podstawowej Nr 4 im. Mikołaja Kopernika z salą gimnastyczną oraz terenowymi urządzeniami sportowymi. Zatem omawiana inwestycja, wbrew stwierdzeniom skarżących, w całości wpisuje się w ustalenia planu. Zastosowanie współczesnych rozwiązań jak oświetlenie, odwodnienie i zaplecze szatniowo-sanitarne ustaleń tych nie narusza i nie czyni usług oświaty i sportu uciążliwymi. Budynek mieszkalny skarżących został wybudowany w 2002r. w terenach oznaczonych A33 MNj, U przeznaczonych pod mieszkalnictwo jednorodzinne. W terenie tym leżą działki nr 830/2 i 831/2. Wskazana przez skarżących działka nr 833/5 nie jest objęta ustaleniami żadnego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawiona uchwała nie wprowadza stref ochronnych dla zabudowy jednorodzinnej i oświatowej. Obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 z późn zm.) nie wymienia boisk wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Boiska nie zostały także objęte obowiązującym od dnia 15 listopada 2010 r. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397). Nie są też stadionami, jak uważają odwołujący się. Można zatem stwierdzić, że przepisy dotyczące środowiska nie stanowią źródła ograniczeń dla zabudowy terenów wokół przedmiotowej inwestycji. Z kolei przepisy techniczno-budowlane mające zastosowanie w sprawie zostały zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Zdaniem organu, analiza przedłożonego projektu pozwoliła stwierdzić, że omawiana inwestycja nie zmienia w budynku mieszkalnym należącym do skarżących warunków nasłonecznienia i zapewnienia naturalnego oświetlenia w sposób naruszający wymagania przedstawione w § 13 i § 60 rozporządzenia. Wskazany przez skarżących przepis § 59 ust. 3 stanowiący, że oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących olśnienie przy przejściu między tymi pomieszczeniami, przedstawia wymagania co do oświetlenia instalowanego w budynku mieszkalnym skarżących, a więc pozostaje poza zakresem omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oświetlenie boisk jest oświetleniem zewnętrznym, a nie oświetleniem pomieszczeń podlegającym wymogom § 323, § 325 i § 326 warunków technicznych. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120 poz. 826) ustala, dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu 50 dB. Szczegółowe zasady określa powyższe rozporządzenie i art. 112a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.). Zgodnie z jej art. 118c ustawy wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu w środowisku. Organ nie podał jednak, czy takie badania były robione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. G.i E. B. – G. zarzucając decyzji Wojewody naruszenie:

- § 19 ust. 1 rozdziału 3 oraz § 4 ust. 2 rozdziału 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. C+D cz. 1 z dn. 17 sierpnia 2004r. ( opubl. w Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 148 poz.2096 z 2004r. ) i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dn. 7 lipca 1994r. prawo budowlane poprzez brak wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, oraz brak w projekcie danych określonych w § 11 ust. 2 pkt 10) lit. d) i e) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

wnieśli o uchylenie zarówno jej jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...]r. oraz o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...]r.

Skarżący dowodzili, że interes prawny wywodzą z §§ 59, 323, 325 i 326 ust.1 i 2 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także z art.5 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego. W ich ocenie obszar oddziaływania obiektu nie jest tylko metrycznie wyznaczoną strefą ochronną, ale jest nim także obszar, w którym projektowany obiekt doprowadzi do ograniczeń w zagospodarowaniu na podstawie indywidualnych cech tego jednostkowego projektowanego obiektu. Ponownie podkreślili, że zespół dwu boisk sportowych z zapleczem, wyposażony w system oświetlenia stosowany na stadionach jest: źródłem hałasu i drgań oraz promieniowania świetlnego wywołującego olśnienie (oślepianie), co może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu zarówno działki 833/5 jak i działek 830/2, 831/2. W mniemaniu skarżących ich użytkowanie będzie źródłem hałasu o dużym natężeniu (krzyki uczestników, uderzenia piłek o podłoże o sztucznej nawierzchni i w tablice do gry w koszykówkę oraz uderzenia piłki w siatki ogrodzeniowe itp.). Zaznaczyli, że boiska zostały wybudowane tuż przy granicy działek 819/8 i działki 833/5, a w skrajnym przypadku słup ogrodzenia boisk znajduje się w granicy oraz w odległości około 13m od granicy działek 830/2 i 831/2 oddzielonych od zespołu boisk ciągiem pieszo-jezdnym. Wobec braku jakichkolwiek przegród dźwiękochłonnych (naturalnych lub sztucznych) pomiędzy obiektem, a nieruchomościami, powstały podczas użytkowania boisk hałas przenosi się bez żadnych efektów tłumienia na ich nieruchomości. Skarżący zwrócili uwagę, że również oświetlenie boisk wpływa na ich nieruchomości. Tuż przy granicy działek 819/8 i działki 833/5 usytuowane są trzy maszty oświetleniowe, których belki (wysięgniki) znajdujące się na wysokości 10m (z umieszczonymi na nich ośmioma naświetlaczami mocy 400w każdy) znajdują się w granicy lub ją przekraczają, a następnych osiemnaście naświetlaczy oświetla działkę z różnych stron, wywołując nadmierne oświetlenie światłem o barwie nie używanej do oświetlania otoczenia i efekt silnego olśnienia (analogicznie oświetlane są działki 830/2 i 831/2 w tym bezpośrednio efekt bardzo silnego olśnienia występuje przy wyjściu z budynku mieszkalnego na schodki zewnętrzne). Skarżący wyjaśnili, że działki o numerach ewidencyjnych 830/2 i 831/2 są zlokalizowane w obszarze oznaczonym symbolem A33 MNj, U (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego) i są zabudowane wybudowanym w 2002r. budynkiem mieszkalnym, znajdującym się w odległości ok. 50m od zespołu boisk przesłoniętym na znacznej części szerokości działki budynkiem garażowo- gospodarczym znacznych rozmiarów i murem ochronnym (chroniącym przed hałasem drogowym). Budynek mieszkalny wybudowany jest z markowych materiałów wyposażony w odpowiednie izolacje, szczelne markowe okna i nie słychać w nim żadnych przejeżdżających w pobliżu pojazdów poza ciężkimi ciągnikami siodłowymi z naczepą pomimo tego, że nawierzchnie dróg wykonane są z tymczasowo położonych płyt betonowych, za to słyszalne są w nim np. uderzenia piłki do gry w koszykówkę o podłoże. Z kolei działka 833/5 znajduje się w obszarze nie objętym żadnym planem zagospodarowania przestrzennego (przylega w znacznej części do terenów zabudowy jednorodzinnej). W ich ocenie budowa zespołu boisk sportowych nie tylko wyłączyła znaczną cześć działki 833/5 z możliwości zabudowy budynkami mieszkalnymi ze względu na brak technicznych możliwości zachowania w nich norm hałasu określonych w powołanym rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz nadmierne oświetlenie i olśnienie, ale wobec pojawiających się nagle, nieregularnie dźwięków i drgań o dużej intensywności zdecydowanie ograniczyła możliwe sposoby jej użytkowania, związane z przebywaniem osób w części przylegającej do zespołu boisk. Decyzji zarzucono także niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przedmiotowy obiekt sportowy dla którego inwestor wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę nie jest funkcjonalnie związany ze szkołą podstawową. Budowa obiektu jest realizacją programu rządowego budowy kompleksów sportowo-rekreacyjnych "Moje boisko - Orlik 2012". Program zarządzany jest przez Ministerstwo Sportu i Turystyki i posiada sformalizowane założenia, których inwestor musi bezwzględnie przestrzegać. Wybudowany zespół boisk sportowych nie jest więc boiskiem szkolnym i nie jest funkcjonalnie związany ze szkołą. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w obszarze A34 UO, US (tereny usług oświaty i usług sportu) nie dopuszcza budowy obiektów sportowych innych, niż szkolne terenowe urządzenia sportowe.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim podkreślić trzeba, że postępowanie organów prowadzone było w warunkach wznowienia postępowania, umożliwiającego prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Określony w ten sposób tryb postępowania determinuje również zakres rozpoznania skargi. Zwrócić bowiem należy uwagę, że wznowienie przez organ postępowania w określonej sprawie nie oznacza jeszcze przeprowadzenia merytorycznej oceny zapadłych w nim decyzji. Wynika to z samej konstrukcji tej instytucji procesowej, gdzie we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub art. 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin ustanowiony w art. 148 k.p.a. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot w sposób oczywisty nie będący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku zobowiązany jest wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jednak stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot nie będący w rzeczywistości stroną albo, że nie zaistniały przesłanki wznowienia skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Tak też postąpiły organy w rozpoznawanej sprawie dowodząc, że skarżący nie są stroną postępowania, a tym samym nie zachodzi przesłanka wznowieniowa wskazana w art.145 § 1 pkt. 4 kpa. To z kolei oznacza, że nie mają znaczenia powoływane w skardze zarzuty dotyczące merytorycznej strony podejmowanych rozstrzygnięć i zawartości projektu budowlanego, skoro okoliczności te nie stanowiły podstawy zaskarżonej decyzji. Na uwagę zasługują natomiast te zastrzeżenia skargi, które zmierzają do podważenia oceny istnienia samej przesłanki wznowieniowej.

W tym kontekście zaakceptować trzeba zapatrywanie organu, że określenie stron w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, następuje z zastosowaniem reguł określonych w art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami). Stanowisko powyższe prezentowane jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych ( wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009r. II OSK 1923/08, wyrok z dnia 20 października 2010r. II OSK 1774/09 i podane tam orzecznictwo opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 tej ustawy wskazuje, że przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W literaturze przyjmuje się, że chodzi tu o wszelkie przepisy, które "wymuszają’’ jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (Zdzisław Kostka "Prawo budowlane. Komentarz" Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr spółka z o.o. Gdańsk 2007 str. 24 ). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu powinny uwzględniać jego funkcję, charakter, formę oraz konkretne i indywidualne parametry ( wyrok z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09 CBOSA , wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06 CBOSA ). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że przez odrębne przepisy, o jakich stanowi art.3 pkt.20 ustawy rozumie się także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie powoływanie się na jego regulacje nie może jednak odnieść zamierzonego skutku. § 1 rozporządzenia stanowi jasno, że ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ). Nie może zatem budzić wątpliwości, że nie ma ono w ogóle zastosowania do boisk sportowych, które przecież w świetle art. 3 pkt.2 powołanej ustawy za budynki nie mogą zostać uznane. Nie pozbawia to jednak argumentacji skarżących racjonalności. Warto zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegając w ograniczeniu podmiotowym wynikającym z przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego ingerencję w sferę praw i wolności chronionych konstytucyjnie (art. 21 ust. 1, art. 32, art. 64, art. 78 Konstytucji RP), wskazał, przy ustalaniu stron postępowania wywodzących swój interes z tego przepisu, na konieczność uwzględnienia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nakazujący poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jako przepisu o charakterze zasady ogólnej w prawie budowlanym ( wyrok z dnia 14 stycznia 2011r. II OSK 69/10 CBOSA ). Wobec braku ścisłego określenia tych interesów aprobować należy stanowisko, zgodnie z którym pojęcie to ma bardzo szeroki zakres ( por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005r. OSK 1559/04 powołany w Komentarzu do Prawa budowlanego pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego 4.wydanie C.H.BECK Warszawa 2011 str. 134 ). Uwaga powyższa nabiera istotnego znaczenia wobec podnoszonej przez skarżących okoliczności usytuowanie przy granicy z ich działką 833/5 trzech masztów oświetleniowych ze znajdującymi się na wysokości 10m ośmioma naświetlaczami o mocy 400 oraz dodatkowego oświetlenia boisk kolejnymi 18 naświetlaczami. Tak sformułowane zastrzeżenie zobowiązywało organy do rzetelnego sprawdzenia, czy takie usytuowanie i natężenie światła nie powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki skarżących, chociażby dotyczące wysokości projektowanych budynków. Również w oparciu o powyższy przepis należy ocenić zarzut dotyczący nadmiernego hałasu. Jakkolwiek niezrozumiałe jest jego uzasadnienie, z którego wynika, że dla skarżących, przebywających w budynku oddalonym o około 50m, znacznie bardziej odczuwalne są uderzenia piłek na boiskach, niż hałas wytwarzany przez przejeżdżający obok ich domu samochody, to oczywistym jest, że nie dokonano żadnych pomiarów pozwalających na wykluczenie stawianej przez nich tezy. Uzasadnienie Wojewody, poza podaniem poziomu dopuszczalnego hałasu w terenie zabudowy jednorodzinnej, niczego w tej mierze nie wyjaśnia. Z kolei Starosta przekonując o braku podstaw do uznania wspomnianego zarzutu powołuje się na projekt budowlany w którym brak jest informacji o przekroczeniu przez inwestycję dopuszczalnego poziomu hałasu. Wyjaśnienia tego nie można jednak uznać za wystarczające, ponieważ nie pozwala na poznanie przyczyn takiej oceny, co w omawianej sytuacji jest szczególnie istotne. W związku z usytuowaniem inwestycji w granicy z działką 833/5 należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że nie jest ona objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co zdaje się, stanowi dla organu oparcie dla ustalenia, że nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania przedmiotowych boisk. W przekonaniu sądu ocena ta nie jest przekonująca. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie akcentuje się stanowisko, według którego przez przepisy odrębne w rozumieniu art.3 pkt.20 prawa budowlanego należy rozumieć także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego ( wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011r. II OSK 644/10 LEX nr 852306 ), z czego wnioskować należy, że fakt pozostawania działki poza ustaleniami planu, wobec zrealizowania inwestycji, powinien właśnie skutkować przeprowadzeniem analizy ograniczeń jej zagospodarowania. Pogląd ten zasługuje na akceptację, skoro niewątpliwym jest, że przy braku planu w świetle art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zmianami ) to właśnie sposób zagospodarowania nieruchomości na której została zrealizowana inwestycja, będzie wpływał na możliwość zabudowy sąsiedniej działki 833/5. Niewątpliwym jest, że z faktu budowy boisk przy granicy wynikają oczywiste ograniczenia w sposobie zagospodarowania tej działki (np. co do miejsca usytuowania na niej nowo budowanych budynków), na co zdaje się, nie zwrócono uwagi. Uzasadnione jest również przekonanie, że organy odmawiając skarżącym legitymacji stron postępowania, zdają się nie dostrzegać rozmiaru inwestycji polegającej na budowie boisk sportowych do piłki nożnej oraz do piłki siatkowej i koszykówki wraz z budynkiem ich zaplecza, oświetleniem i infrastrukturą, która ma zostać zrealizowana, zgodnie z projektem budowlanym, na powierzchni 3 337,17 m2 ( poprawka na 2 922,44m2 naniesiona została ręcznie bez jakichkolwiek adnotacji jej autora). Wprawdzie w zaskarżonej decyzji słusznie podano, że obszar oddziaływania obiektu może obejmować także działki nie graniczące z terenem inwestycji, to jednak fakt usytuowania boisk w granicy z działką 833/5, na znacznej jej długości, jak już zaznaczono, nie może pozostać niezauważony. Nie można zwłaszcza bezkrytycznie przyjąć za organem, że obszar oddziaływania obejmuje wyłącznie działki 819/8 i 820/1. Trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stanowi o "terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego" ( II OSK 283/11 CBOSA). W powyższym wyroku zauważono, choć odwołując się do przepisów technicznych, że wspomniana definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do przyjęcia poglądu, iż nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, skoro przy usytuowaniu tego obiektu budowlanego zostały zachowane minimalne odległości od granicy działki sąsiedniej, wynikające z przepisów techniczno-budowlanych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Definicja ustawowa "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do takiego zawężającego rozumienia tego pojęcia. Pogląd ten podziela także sąd rozpoznający niniejszą skargę. Wychodząc z tego założenia stwierdzić należy, iż ograniczenie obszaru oddziaływania do działek stanowiących obszar realizacji inwestycji oznacza, że jego granice w istocie nie zostały ustalone w otoczeniu boisk, co stanowi naruszenie powołanego przepisu. Ponownie rozpoznając sprawę organy rozważą legitymację skarżących także z uwzględnieniem powołanych okoliczności.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 plt.1 lit. c) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty . O kosztach orzeczono na podstawie art.205 ust. 1 w związku z art. 200 powołanej ustawy.