Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 633/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 880
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 333/16 w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., sygn. II SA/Gd 333/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t., dziewięciu anten sektorowych, czterech anten radioliniowych, urządzeń sterujących i zasilających oraz linii zasilającej na terenie działki o nr [...] położonej przy ul. O. w S.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2015 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent Miasta [...] – na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazując, że planowana inwestycja nie spełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "O. [...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła Spółka argumentując, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W jej ocenie, ograniczenie zawarte w karcie terenu 01 dotyczy tylko masztów, nie zaś masztów telekomunikacyjnych i nie rozciąga się do wież, a zatem konstrukcji nieposiadających odciągów. Ponadto, decyzja narusza przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675 ze zm., dalej jako: "ustawa").

Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 46 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z § 10 ust. 4 oraz 1.MN (karta terenu) pkt 03 uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...] poprzez przyjęcie, że zakazy wskazane w planie miejscowym skutecznie uniemożliwiają realizację inwestycji, oraz przyjęcie, że nie stoją w sprzeczności z art. 46 ustawy;

b) § 3 pkt 13 w zw. z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie") w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.) w zw. z 1.MN (karta terenu) pkt 03 planu miejscowego poprzez przyjęcie, że zakaz wskazany w planie miejscowym, polegający na zakazie budowy nowych masztów wolnostojących, sprzeciwia się budowie wieży, jaką planuje wybudować Spółka.

Opierając się na wskazanych zarzutach skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 października 2016 r. oddalił skargę Spółki na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. W ocenie Sądu I instancji, trafne jest stanowisko organów, że zaplanowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. wraz z dziewięcioma antenami sektorowymi, czterema antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz linią zasilającą na terenie działki nr [...] przy ul. O. w S., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak podkreślił Sąd, obszar na którym położona jest działka nr [...], objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., poz. [...]). Zgodnie z rysunkiem tego planu, działka nr [...] zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej 01.1.MN, dla której obowiązują ustalenia karty terenu nr 01, a przeznaczenie 1.MN to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W punkcie 03 – Szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazy zabudowy określono, że ustala się zakaz budowy nowych masztów wolnostojących. Ponadto, w przepisach ogólnych planu, zawartych w § 10 pkt 4 rozdziału 7 (określającego parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy) określono, że ze względu na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego [...], na całym jego obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m n.p.m., a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza (napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m n.p.m.

Niewątpliwie zaplanowana przez Spółkę wieża stalowa o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. (107,40 m n.p.m.) wraz z dziewięcioma antenami sektorowymi i czterema antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz linią zasilającą stanowi maszt wolnostojący, o jakim mowa w powołanym przepisie planu miejscowego. Zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia, wolno stojący maszt antenowy to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Z kolei, zgodnie z § 3 pkt 13 rozporządzenia, wolno stojąca wieża antenowa to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Niewątpliwie również, zaplanowana inwestycja przekracza wysokość ustaloną w § 10 pkt 4 planu miejscowego.

W ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, iż taka wykładnia zapisów planu miejscowego narusza art. 46 ust. 1 i 2 ustawy. Sąd cytując przepis art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 2147 ze zm.), jak i art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego stwierdził, iż planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale nie należy do kategorii infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych.

Zapisy planu miejscowego powinny być odczytywane z uwzględnieniem art. 46 ustawy, ale – zdaniem Sądu – obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej przepisu art. 46 ustawy, przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami planu miejscowego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji zapisów planu miejscowego, których treść jest jasna i precyzyjna.

W sprawie inwestycja została zaprojektowana na terenie, dla którego obowiązujący plan miejscowy wprowadza jasne i precyzyjne zapisy, które nadają się do stosowania wprost, bez konieczności dokonywania procesu wykładni i odkodowania treści zawartej w nich normy prawnej. Planowana wieża zlokalizowana ma być na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego [...], co także w przekonaniu Sądu wyklucza jej lokalizację. Ponadto, powoływane w sprawie zapisy planu nie wprowadzają zakazu lokalizacji masztów wolnostojących na całym obszarze objętym planem, a nadto nie dotyczą wszystkich rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie masztów wolnostojących. Nie można zatem twierdzić, że plan obowiązujący dla tego terenu uniemożliwia lokalizację takich inwestycji.

Niezgodność zaś projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji zapisami planu miejscowego, która nie została usunięta pomimo wystosowanego wezwania, obligowała Prezydenta Miasta [...] do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że decyzje obu instancji są zgodne z prawem, zatem działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wskazała na naruszenie:

a) prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację:

1. art. 46 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z § 10 ust. 4 oraz § 18 1.MN (karta terenu) pkt 03 uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...] poprzez przyjęcie, że zakazy wskazane w planie miejscowym skutecznie uniemożliwiają realizację inwestycji, oraz przyjęcie, że nie stoją w sprzeczności z art. 46 ustawy;

2. § 3 pkt 13 w zw. z § 3 pkt 9 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z 1.MN (karta terenu) pkt 03 planu miejscowego poprzez przyjęcie, że zakaz wskazany w planie miejscowym, polegający na zakazie budowy nowych masztów wolnostojących, sprzeciwia się budowie wieży, jaką planuje wybudować Spółka,

3. art. 32 Konstytucji RP poprzez taką interpretacje zapisów planu miejscowego, w szczególności § 10 ust. 4 i karty terenu MN 01 pkt 03, która całkowicie, bez uzasadnienia dyskryminuje niektórych przedsiębiorców (w tym Spółkę) poprzez zezwolenie na realizację przedsięwzięć telekomunikacyjnych jednostkowemu, konkurencyjnemu przedsiębiorcy, którego stacja bazowa już istnieje, zakazując tym samym innym podmiotom konkurowania na rynku usług telekomunikacyjnych;

4. art. 64 (w szczególności ust. 3) Konstytucji RP w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia1964 r. Kodeks cywilny poprzez ograniczenie prawa własności dotyczącego działki [...] w sposób nieznajdujący uzasadnienia wobec dotychczasowego i przyszłego sposobu wykorzystania obu działek;

b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z ww. przepisami prawa materialnego poprzez niezastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i nieuchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji, na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mimo zaistnienia przesłanki do jej uchylenia.

Skarżąca Spółka, w związku z podniesionymi zarzutami, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r. oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że oceniając zgodność zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego organ powinien stosować zasadę swoistej reguły interpretacyjnej i dokonywać wykładni postanowień planów miejscowych w zw. z art. 46 ustawy. Podniosła, że planowana inwestycja nie stoi w żadnej sprzeczności z obowiązującym planem miejscowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z § 10 ust. 4 i § 18 uchwały Rady Miejskiej w [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...], należy uznać za nietrafny.

Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń (art. 46 ust. 2 ustawy). Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2 ustawy).

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy, nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje telekomunikacyjne mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści planu miejscowego. Przepisy planu miejscowego wymagają interpretacji z punktu widzenia zasady wynikającej z art. 46 ust. 1 ustawy. Możliwość zastosowania art. 46 ustawy w konkretnej sprawie wymaga spełnienia określonych warunków. Brak jest podstaw prawnych do uznania, że ww. przepis wprowadza dowolność, uzależnioną tylko od woli inwestora w zakresie zrealizowania inwestycji w określonym miejscu. Niewątpliwie przepis art. 46 ustawy został wprowadzony do porządku prawnego celem usunięcia barier prawnych, które m.in. przez liczne zakazy i ograniczenia w planach miejscowych prowadziły do tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych (Uzasadnienie do projektu ustawy Sejm RP VI Kadencji, druk sejmowy nr 2546). Dlatego też, jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Inwestycja telekomunikacyjna musi być wszak zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany przepis obejmuje zatem swoją treścią także inne wartości, które w obowiązującym systemie prawa są chronione, a więc wymagają uwzględnienia. Przepis art. 46 ustawy stanowi punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa (Uzasadnienie do projektu ustawy Sejm RP VI Kadencji, druk sejmowy nr 2546). Wskazane cele zawiera treść art. 46 ustawy, albowiem plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Istotą omawianego unormowania jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy.

W sprawie ustalono, że inwestycja w postaci wieży antenowej o wysokości 107,4 m n.p.m., została zaplanowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 01.1.MN, definiowanym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na terenie oznaczonym symbolem 01.1.MN wprowadzono zakaz budowy nowych masztów wolnostojących. Ponadto, zgodnie z § 10 ust. 4 planu, z uwagi na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego, na całym obszarze objętym zapisami planu miejscowego obowiązuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m n.p.m., a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza (napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m n.p.m.

W skardze kasacyjnej błędnie argumentowano, że z uwagi na regułę interpretacyjną wynikającą z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy, przedmiotowa inwestycja może zostać zrealizowana w projektowanym miejscu. Jak już wyżej wskazano, wprost z treści ww. przepisów taka możliwość nie wynika. W skardze kasacyjnej nie wykazano, że plan miejscowy uniemożliwiał w ogóle realizację inwestycji telekomunikacyjnych (plan miejscowy takiego ogólnego, generalnego zakazu nie wprowadza, przewidując tylko zakaz lokalizowania nowych masztów wolnostojących, zakaz ten nie dotyczy masztów usytuowanych na istniejących obiektach budowlanych). Ponadto autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że ustanowione w planie miejscowym ograniczenia były nieuzasadnione (sąsiedztwo lotniska wojskowego usprawiedliwia wprowadzone ograniczenie wysokości). W konsekwencji nie można przyjąć, że treść planu miejscowego prowadzi do powstania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. Przedstawiona wykładnia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy, za niewystarczającą czyni argumentację skargi kasacyjnej, która nie podważa skutecznie oceny Sądu I instancji. Mając na względzie powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że treść § 10 ust. 4 i § 18 planu miejscowego nie wprowadza generalnego i bezwzględnego zakazu lokalizacji masztów telefonii komórkowej na całym obszarze objętym planem. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał aby w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności umożliwiające odpowiednie zastosowanie zasady wynikającej z art. 46 ust. 1 ustawy. Dlatego trafnie Sąd I instancji ocenił, że w sprawie uwzględnienie treści art. 46 ustawy przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu, nie może prowadzić do pominięcia przez organy zapisów planu. Z tych powodów nie sposób zakwestionować poglądu Sądu I instancji, jak i organów administracji architektoniczno – budowlanej, iż planowana inwestycja w kształcie określonym w projekcie budowlanym, narusza zapisy planu miejscowego.

Z tychże powodów, nie można w sprawie doszukać się naruszenia art. 32 Konstytucji RP dotyczącego zasady równości wobec prawa, czy naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Poza wpływem na rozstrzygnięcie pozostają wszelkie argumenty związane z uchwaleniem planu miejscowego, a także oceną, czy maszt zlokalizowany na sąsiedniej działce spełnia wymagania obowiązującego planu miejscowego.

W sprawie nie można także podzielić zarzutu naruszenia § 3 pkt 13 w zw. z § 3 pkt 9 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez przyjęcie, że plan miejscowy poprzez zakaz budowy nowych masztów wolnostojących, sprzeciwia się budowie wieży, którą planuje wybudować strona skarżąca. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia, wolno stojąca wieża antenowa to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Natomiast wolno stojący maszt antenowy to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami (§ 3 pkt 9 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego, infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, kwalifikacji planowanej inwestycji nie zmienia okoliczność, czy inwestor nazwie ją wieżą, czy masztem wolnostojącym. Zgodnie z treścią powołanego wyżej § 10 ust. 4 planu, na całym obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89m nad poziomem morza a w przypadku obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza do 75m nad poziomem morza. Wykaz tych obiektów nie jest zamknięty. Ustalenie w karcie terenu nr 01, w punkcie 03, że ustala się zakaz zabudowy nowych wolnostojących masztów, nie oznacza, że na tym terenie można wznosić inne obiekty o wysokościach przekraczających wskazane wyżej parametry. Taka interpretacja treści zapisów planu byłaby wewnętrznie sprzeczna i prowadziłaby do obejścia zapisów dotyczących ograniczenia wysokości wznoszonych obiektów. Wieża, niezależnie czy jest wieżą antenową czy też ma inne przeznaczenie, jest obiektem budowlanym i nie może przekraczać wysokości określonych w powołanym § 10 ust. 4 planu.

Ponadto podnieść należy, że organy administracji architektoniczno – budowlanej związane są zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem tenże jest aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust 2 Konstytucji RP należy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Kwestionowanie przez Spółkę ograniczenia prawa własności w zakresie dysponowania gruntem powinno odbywać się w trybie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nie zaś odwołania od decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.