Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 846/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 20 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 846/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił J. G. - powołując się na przepisy art. 207 i art. 21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 – 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), uchwałę Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2011 r., Nr 388, poz. 4316) – podatek od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 18.697,- zł.

Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż wysokość podatku została ustalona od budynków mieszkalnych o pow. użyt. 160,49 m.kw., budynków związanych z działalnością gospodarczą - 778,47 m.kw., gruntów związanych z działalnością gospodarczą - 2.108,00 m.kw., gruntów pozostałych - 1.275,00 m.kw. Naliczenia podatku od nieruchomości dokonano na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji (wykazu) złożonej przez stronę. Podatek dotyczy nieruchomości położonych w P. na ulicy A 21 i B 22.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:

- art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione łącznie dwie przesłanki, tj. ustalenie zobowiązania podatkowego, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustala się corocznie i stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie;

- art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez niesporządzenie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego;

- art. 6 ust. 7 w związku z art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i 8 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez niewskazanie w rozstrzygnięciu decyzji umocowania do działania w imieniu Prezydenta Miasta P przez Kierownika Referatu Podatków i Opłat lokalnych;

- art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez doręczenie decyzji bez treści uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r. nr [...];

- art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez brak podjęcia niezbędnych działań zmierzających do ustalenia podstawy opodatkowania, jej wysokości wraz ze wskazaniem wyboru metody jej szacowania;

- art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie;

- art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy przy załatwieniu sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] – na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta P.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego zaskarżonej decyzji nie można zarzucić nieprawidłowości rozstrzygnięcia. Pomimo tego, że organ podatkowy pierwszej instancji nie przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, regulujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, to jednak przy określaniu przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości prawidłowo zastosował regulacje tej ustawy, biorąc pod uwagę złożoną przez podatnika w dniu 5 stycznia 2007 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości. Na podstawie danych zawartych w tej informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy pierwszej instancji wydała w dniu [...] r. decyzję dla podatnika. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów J. G. jest właścicielem położonych w obrębie 34 m. P. działek: nr 502 o pow. 0,2249 ha, nr 625 o pow. 0,1036 ha, nr 626 o pow. 0,0098 ha (łączna powierzchnia działek wynosi 0,3383 ha). Grunty działki nr 502, położone przy ul. A skalsyfikowane są jako "Bi", natomiast grunty działek nr 625 i nr 626 położone przy ul. B skalsyfikowane są jako "B". To na podatniku ciąży odpowiedzialność za dane wykazane w informacji składanej dla potrzeb określonego podatku, a złożona informacja stanowi podstawę wymiaru określonego podatku (art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło też, iż podatnik nie złożył żadnej informacji, która wskazywałaby na zmianę (w stosunku do stanu z roku 2007) przeznaczenia i sposobu użytkowania wskazanych wcześniej gruntów i budynków, bądź zmiany ich powierzchni. Organ podatkowy pierwszej instancji, ustalając wymiar podatku na 2012 r., oparł się na wskazanych w podstawie prawnej decyzji przepisach art. 2 – art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przyjmując jako podstawę opodatkowania w odniesieniu do gruntów – powierzchnię, a w odniesieniu do budynków – powierzchnię użytkową z informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 5 stycznia 2007 r. Za niezasadne zatem uznano zarzuty dotyczące niepodjęcia działań zmierzających do ustalenia podstawy opodatkowania i niewskazania "metody szacowania".

Także zastosowane stawki podatku z uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] nie przekraczają maksymalnych stawek wynikający z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2011 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2012 r. (M.P. Nr 95, poz. 961).

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej; zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. powstało przy niezmiennym stanie faktycznym w porównaniu z rokiem ubiegłym, o czym świadczy decyzja z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r., w której jest tożsamy przedmiot i podstawa opodatkowania. Zmiany wysokości stawek podatku od nieruchomości - wejście w życie nowej uchwały dotyczącej tych stawek, może być rozpatrywane w kategoriach zmiany "okoliczności prawnych", a nie zmiany stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy nie miał też obowiązku przesyłania przedmiotowej uchwały, skoro jest ona publikowana jako źródło powszechnie obowiązującego prawa miejscowego.

Organ odwoławczy podkreślił też, że zgodnie z art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie stosuje się w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, która to sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy uznał też, iż podpisująca przedmiotową decyzję Kierownik Referatu Podatków i Opłat Lokalnych w Urzędzie Miasta P. działała z upoważnienia Prezydenta tego Miasta, który jest właściwym w sprawie podatku od nieruchomości. Stosowne upoważnienie zostało udzielone Z. J. w dniu 31 grudnia 2009 r.

Także nieprzekazanie w terminie zakreślonym w art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu – jak podkreślono – w żaden sposób nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy, a może jedynie wywołać skutki w postaci nienaliczenia odsetek za zwłokę (art. 54 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. G. wniósł o uchylenie w/w decyzji SKO w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera istotnych uchybień, które kwalifikowałyby ją do uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji, poprzez orzekanie na podstawie regulaminu organizacyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., to jest stworzeniu w przedmiotowym regulaminie terminu na sporządzenie uzasadnienia do decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ II instancji nie zauważył, iż w rozstrzygnięciu decyzji z dnia [...] r. nie jest wskazana podstawa prawna, z której wynika jaki organ jest właściwy do wydania decyzji administracyjnej w kwestii ustalenia podatku od nieruchomości. Jeśli chodzi o upoważnienie konkretnej osoby do wydawania decyzji "w imieniu Prezydenta Miasta", to takie upoważnienie powinno znaleźć się w rozstrzygnięciu.

Zarzucono też, że postepowanie międzyinstancyjne było prowadzone przewlekle i niedbale. Ponadto organ drugiej instancji przyznał, iż decyzja pierwszoinstancyjne nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej, a mimo to wydał decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygniecie Prezydenta Miasta.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma żadnych uzasadnionych podstaw.

Analizując treść zaskarżonej decyzji nie można podzielić zarzutu skarżącego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję orzekało na podstawie regulaminu organizacyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r. Z rozstrzygnięcia, jak i z uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. jasno wynika, że podstawą wydania tej decyzji były przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), jak również przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.).

Art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje jakie elementy powinna zawierać decyzja podatkowa, a mianowicie: oznaczenie organu podatkowego; datę jej wydania; oznaczenie strony; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Niewątpliwie zaskarżona decyzja zawiera wszystkie w/w elementy. Tym samym nie można się zgodzić ze skarżącym, że rozstrzygnięcie decyzji powinno odnosić się do upoważnienia osoby działającej w imieniu organu podatkowego. Pojęcie rozstrzygnięcia wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej rozumiane być winno jako stanowienie o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów, albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2004 r. o sygn. akt GSK 943/04, LEX nr 969625).

W tym przypadku prawo Kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych do podpisywania dokumentów w imieniu Prezydenta Miasta wynika z samej istoty upoważnienia, które polega na spełnianiu jakiś czynności, obowiązków za kogoś, działaniu w czyimś imieniu. Kierownik Referatu Podatków i Opłat jest pracownikiem danego urzędu, o którym mowa w art. 143 czy w art. 283 Ordynacji podatkowej; z istoty rzeczy wykonuje on obowiązki m.in na podstawie upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta w trybie art. 143 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu decyzja podatkowa nie może być nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez osobę upoważnioną na podstawie art. 143 Ordynacji podatkowej, bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie organu podatkowego.

Ponadto należy wskazać, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, którym dał wiarę; w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił podstawy prawne decyzji i przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest bowiem tylko weryfikacja decyzji organu I instancji i ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu, ale ponowne rozpoznanie sprawy (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2008 o sygn.. akt I SA/Wr 1083/08, LEX nr 539710). Drobne niedociągnięcia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji nie wpływają zatem na prawidłowość rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego. Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że nieprzekazanie w terminie (14 dni), zakreślonym w art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej, odwołania wraz z aktami sprawy w żaden sposób nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd w tym składzie orzekającym uznał, iż w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej wykładni przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczących podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 w/w ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 tej ustawy przyznaje radom gmin uprawnienie do odrębnego określania wysokość stawek podatku od nieruchomości, także odrębnie dla budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie spór między stronami nie dotyczył ani podstawy opodatkowania, ani stawek podatkowych zastosowanych przez organy podatkowe w podatku od nieruchomości. Wszystkie grunty znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą, poza ściśle określonymi wyjątkami – budynkami mieszkalnymi i gruntami związanymi z tymi budynkami oraz gruntami pod jeziorami, zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. Takie ujęcie pojęcia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" pozwoliło ustawodawcy objąć wyższymi stawkami podatkowymi nawet grunty nie służące rzeczywiście prowadzeniu działalności gospodarczej, chyba że względy techniczne nie pozwalają na wykorzystanie tych przedmiotów opodatkowania. U podstaw tego legło niewątpliwie dążenie do objęcia wyższym podatkiem wszystkich nieruchomości, co może wpływać na proces pozbywania się gruntów zbędnych podatnikowi (por. uchwałę NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00, "Prokuratura i Prawo" nr 7-8 z 2001 r. poz. 41).

Bezspornym jest, iż J. G. jest właścicielem nieruchomości położonych w P. przy ulicy A 21 i B 22 i jako właściciel przedmiotowych nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości, co wynika bezpośrednio z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

W niniejszej sprawie nie doszło również do zmiany sposobu wykorzystania przedmiotów opodatkowania.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), należało skargę oddalić.

tf