Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1995/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7,  art. 77,  art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi B. K., A. K. oraz Z. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. K., A. K. oraz Z. K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeni u odwołania B. K., A. K. i Z. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr – [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości nr ewid. [...] położonej przy ul. K. [...] w W. i zezwalającej A. K. na wznowienie robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji oraz nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w/w obiektu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., Nr – [...], wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez A. K. przy nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. K. [...] w W., nakazując jednocześnie wykonanie niezbędnych zabezpieczeń poprzez wygrodzenie terenu przed dostępem osób trzecich oraz nałożył na Inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

Po wykonaniu przez inwestora nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., Nr – [...] zobowiązał A. K. do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dotychczas wykonane roboty budowlane przy nadbudowie i rozbudowie przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...].

Wobec przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr – [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zezwolił na wznowienie robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji, nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. K., A. K. oraz Z. K., decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...], uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ rozpatrując sprawę dotyczącą decyzji zatwierdzającej projekt zamienny winien ocenić przedstawiony przez inwestorkę projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ustawy Prawo budowlane, biorąc pod uwagę zarzuty uczestniczących w postępowaniu właścicieli sąsiedniej nieruchomości, dotyczące naruszenia § 12, § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Po ponownej analizie materiału dowodowego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr – [...], zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, zezwalającą na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, od której odwołanie złożyli B. K., A. K. i Z. K.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję z dnia [...] września 2007 r., Nr [...].

W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż stan budynku nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi, mienia, czy pogorszenia warunków zdrowotnych albo użytkowych dla otoczenia. Z ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, teren przeznaczony pod funkcje mieszkaniowo-usługowe wynika, że funkcja budynku nie jest z nim sprzeczna. Zabudowa na sąsiedniej nieruchomości przy ul. I. [...] oddalona jest o około 20 m od przedmiotowego budynku. Do ściany zachodniej tego budynku, usytuowanej w granicy nieruchomości stanowiącej własność B., A., Z. K., przylega prawie na całej długości budynek garażowy z wiatą znajdujący się na nieruchomości skarżących przy ul. K. [...]. Budynek mieszkalny skarżących usytuowany jest w tej samej granicy, a narożniki obu budynków oddalone są od siebie o około 2,5 m.

W ocenie organu odwoławczego złożona przez A. K. dokumentacja, sporządzona przez mgr inż. arch. A. M. obejmuje zmiany dokonane przez inwestorów oraz uwzględnia zakres robót niezbędnych do zakończenia budowy, ponadto spełnia ona wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane. Tym samym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem.

Organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokami z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt: [...], oddalił skargi B. K., A. K. i Z. K. wniesione zarówno na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], jak i na decyzję nr [...].

Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli B. K., A. K. oraz Z. K., wnosząc o jej uchylenie.

W ocenie skarżących, organy rozpatrujące sprawę nie odniosły się w swoich decyzjach do wskazanego w wyroku z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zagadnienia, odnośnie zarzutu naruszenia § 12 oraz § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co stanowi naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto, zdaniem strony skarżącej, organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów poniesionych w odwołaniu. W opinii skarżących, w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż w sprawie nie mamy do czynienia z odstępstwem od zatwierdzonego projektu, a realizowana nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego prowadzona jest na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt [...].

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

"Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy.

Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r, sygn. akt IV SA 527/97).

Wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], wyrokiem z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...], poddał kontroli decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], w wyniku której została ona uchylona, jak również uchylona została decyzji organu pierwszej instancji. Sąd wyraził pogląd, iż organ rozpatrując sprawę dotyczącą decyzji zatwierdzającej projekt zamienny winien ocenić przedstawiony przez inwestorkę projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ustawy Prawo budowlane, biorąc pod uwagę zarzuty uczestniczących w postępowaniu właścicieli sąsiedniej nieruchomości, dotyczące naruszenia § 12, § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., decyzja powinna być należycie uzasadniona. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przeprowadzono bez uwzględnienia wskazań zawartych w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] października 2006 r.

W szczególności nie doszło do oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego w kontekście regulacji zawartej w art. 35 Prawa budowlanego. Organ nie zbadał zgodności projektu budowlanego z ustaleniami konkretnie wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ nie rozważył dopuszczalności projektu zamiennego w kontekście § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu i to, że swoje stanowisko musi uzasadnić zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, Sąd stwierdza, że bezzasadne jest stanowisko skarżących, zgodnie z którym w niniejszej sprawie organy prowadzą postępowanie, w niedopuszczalnym trybie wynikającym z przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zważyć, bowiem należy to, że zgodność z przepisami prawa postępowania w tym zakresie nie zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] orzekając w wyroku z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...].

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).