Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3315/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Dudra, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak ( spr. ), sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia , po wznowieniu postępowania , decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2000 r. w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2001 r. Sygn.akt III SA 1127/01 oddalił skargę na powyższą decyzję.

Pismem z dnia [...] lipca 2003 r. Skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2001 r. Jako przesłankę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podniosła, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie dysponowały istniejącymi w dacie orzekania następującymi dokumentami: zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie dokonania wpisu Centralnego Ośrodka [...] w W. do rejestru zakładów opieki zdrowotnej (zał.2); protokołem przekazania [...] z dnia [...] lutego 1996 r. Hali [...] – budynku "C" przez Zarząd Inwestycji Centralnych Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej Centralnemu Ośrodkowi [...] (zał.3); protokołem odbioru i przekazania obiektu do użytku – Centralnej Przychodni [...] w W. bud. "C" – Hala [...] – załącznikiem do Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1972 r. (zał.4); protokołem odbioru i przekazania obiektu Nr [...] z dnia [...] maja 1994 r .budynku Przychodni [...] przez Zarząd Inwestycji Centralnych Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej dla Centralnej Przychodni [...] (zał. 5) i protokołem odbioru i przekazania do użytku obiektu Centralnej Przychodni [...] z dnia [...] lutego 1994 r. (zał. 6).

Ponadto Skarżąca dołączyła wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2003 r. Sygn.akt III SA 2553/01w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. Jej zdaniem ustalenia Sądu w tej sprawie dotyczą także decyzji w sprawie podatku dochodowego.

Izba Skarbowa w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. wznowiła postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2001 r. Podniósł, że w sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 21 grudnia 2001 r. Sygn.akt III SA 1127/01), który określił znaczenie umowy najmu pokoju przy ul. [...], zawartej przez Skarżącą z Samodzielnym Zakładem Opieki Zdrowotnej Centralnym Ośrodkiem [...]. Z kolei w wyroku z dnia 20 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umowa ta oraz umowa dzierżawy pomieszczeń konsultacyjno-zabiegowych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w momencie orzekania o wymiarze organy podatkowe I i II instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny dysponowały protokołem przekazania [...] oraz protokołem odbioru i przekazania [...]. Pozostałe dokumenty uznał za nie mające wpływu na rozstrzygnięcie w podatku dochodowym od osób prawnych. Powołując się na art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyjaśnił, że "nie znajduje uzasadnienia zaliczenie kwot najmu i dzierżawy zapłaconych na rzecz Centralnego Ośrodka [...] do kosztów uzyskania przychodów Fundacji".

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca zarzuciła że bezzasadnie uznano, że nowo powołane dowody nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w podatku dochodowym od osób prawnych. Nie negując wyrażonego w niej twierdzenia, że kluczową kwestią dla sprawy jest okoliczność, że Fundacja z dniem [...] grudnia 1998 r. skutecznie nabyła prawo użytkowania wieczystego działki wraz z prawem własności zabudowań podniosła, iż pogląd ten w żaden sposób nie odnosi się do zagadnienia prawnego poruszonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2003 r., a mianowicie konfliktu między decyzją administracyjną, na mocy której Centralny Ośrodek [...] nabył prawo użytkowania budynków a umową cywilnoprawną, której treścią jest prawo pobierania pożytków (art. 252 k.c.). Skoro decyzja administracyjna rodziła skutki w sferze prawa cywilnego, to organ podatkowy winien rozpatrzyć wynikające z tego konsekwencje, czego nie uczynił, dopuszczając się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli zaś nie mógł samodzielnie ocenić tych skutków, powinien był powołać biegłego na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca podniosła, że dołączyła dowody, których nie wymieniono ani w protokole Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2000 r. ani w decyzjach wymiarowych obu instancji. Dlatego też nie mógł ich uwzględnić Naczelny Sąd Administracyjny.

Następnie Skarżąca przedstawiła okoliczności związane z zakupem działki przy ulicy [...] i powody dalszego uiszczania czynszu z tytułu umów najmu i dzierżawy. Podjęła polemikę ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2001 r. Odwołując się do treści wyroku tego Sądu z dnia 20 maja 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, Skarżąca powtórzyła za Sądem, że "analiza powyższych aktów prawnych jest niezbędna do przyjęcia, czy w sprawie w ogóle mamy do czynienia z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT".

W piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. zatytułowanym "wnioski dowodowe strony" Skarżąca podniosła, że w znajdującym się w aktach sprawy "Protokole z kontroli" Inspektora Kontroli Skarbowej brak jest dokumentów wskazujących na sposób uzyskania władania budynkami przy ulicy [...] przez Centralny Ośrodek [...], a dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania. Wywiodła stąd, że brak było podstaw do przyjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej, braku wpływu nowo powołanych dowodów na rozstrzygnięcie w podatku dochodowym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w pierwszej instancji. Wyjaśnił, że protokoły przekazania Nr [...] z dnia [...] lutego 1996 r. i Nr [...] z dnia [...] maja 1994 r. znajdowały się w aktach sprawy jako załączniki do wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu Fundacji z dnia [...] listopada 2000 r. do protokołu z badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] listopada 2000 r. Podtrzymał stanowisko, że pozostałe dokumenty nie mają wpływu na możliwość zaliczenia przez Fundację w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwot opłat za najem i dzierżawę uiszczonych na rzecz Centralnego Ośrodka [...]. Wyjaśnił, że z dokumentów nieznanych organom podatkowym tj. Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] maja 1993 r. wynika jedynie informacja o wpisaniu Centralnego Ośrodka [...] do rejestru zakładów opieki zdrowotnej, natomiast protokoły odbioru i przekazania do użytku Hali [...] i Centralnej Przychodni [...] przy ul. [...] zawierają dane techniczne oraz wykaz dokumentów przedstawionych odbierającemu obiekty.

Za nieuzasadniony uznał Dyrektor Izby zarzut braku w aktach sprawy dokumentów, na podstawie których orzekały organy podatkowe i Naczelny Sąd Administracyjny, a dotyczących sposobu uzyskania przez Centralny Ośrodek [...] władania budynkami przy ul. [...]. Protokoły przekazania tych obiektów znajdowały się w aktach sprawy, a "pozostałe dokumenty dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią samoistnego dowodu na podnoszoną przez skarżącą okoliczność". Także ww. Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej nie rozstrzygało kwestii sposobu uzyskania władania nieruchomością położoną przy ulicy [...]. Ponownie odwołał się do art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazując tu na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyraził pogląd, że Skarżąca nie udowodniła istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami na najem i dzierżawę a uzyskanym przychodem.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wiążąca była dla niego ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 21 grudnia 2001 r. Sygn.akt III SA 1127/01. Dlatego też uznał, że ustosunkowanie się do zarzutów związanych z treścią tego wyroku przekracza jego kompetencje.

W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 197 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej, a ponadto niewłaściwą interpretacje i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej).

Odnosząc się do stwierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej, iż protokół przekazania Nr [...] i Nr [...] znane były organom podatkowym i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, Skarżąca stwierdziła, że dokumenty te "leżały w aktach", ale żadne słowo w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej i Izby Skarbowej nie wskazuje, aby zapoznały się one z tymi dokumentami, ani też dlaczego dowody te pominięto przy rozstrzyganiu sprawy.

Następnie Skarżąca wskazała na błędne odczytanie znaczenia pozostałych przedłożonych przez nią dowodów. Oba nowe dowody – protokoły przekazania stanowią bowiem załącznik do aktu administracyjnego, jakim jest Zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1972 r. Z kolei Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] maja 1993 r. dowodzi, że Centralny Ośrodek [...] jest spadkobiercą prawnym Centralnej Przychodni [...]. Dowody te powinny być rozpatrywane łącznie z zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1997 r. w sprawie przekształcenia Centralnego Ośrodka [...] – Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej – COMS. Zdaniem Skarżącej, organ II instancji powinien był przesłuchać członków zarządu R. "[...]", który to klub jest użytkownikiem wieczystym terenu zabudowanego budynkami przekazanymi Centralnemu Ośrodkowi [...].

Ponadto Skarżąca wskazała na sprzeczność stanowiska Izby Skarbowej o braku znaczenia Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1997 r. z jej stanowiskiem wyrażonym w decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2003 r. za błędne uznała "mniemanie Izby Skarbowej, iż uprzednie rozstrzygnięcie w danej sprawie przez NSA dalej wiąże organy podatkowe". W jej ocenie oznaczałoby to, że "instytucja wznowienia postępowania, przy wskazaniu nowych dowodów jest tylko formalnością..." Skarżąca szczegółowo przedstawiła relacje miedzy podmiotami będącymi stronami umów najmu i dzierżawy. Wywiodła stąd, że "ratio legis ponoszenia kosztów najmu i dzierżawy, po jej stronie nie odpadło, zaś korzystanie z pomieszczeń jest bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu (znajdują się tam gabinety zabiegowe)", a zatem miała prawo zaliczyć te wydatki do kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że biorąc pod uwagę, iż nowe dowody nie mają wpływu na rozstrzygnięcie istoty sprawy, prawomocny wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r. "ma powagę rzeczy osadzonej w związku z przedmiotem sporu".

Skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia [...] października 2004 r., do którego dołączyła wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wynik kontroli z dnia [...] lipca 2004 r. w przedmiocie prawidłowości rozliczeń Skarżącej z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za 1999 r. Z treści tego dokumentu wynika, że nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawę przejął do rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość podjętej przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania.

W trybie tym podlegają wzruszeniu ostateczne decyzje organów podatkowych, wydanie których poprzedzone było postępowaniem dotkniętym jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocenie Sądu podlegała więc okoliczność, czy organ podatkowy prawidłowo ocenił, iż w sprawie nie wystąpiły określone w tym przepisie przesłanki wznowienia postępowania.

Nieskuteczne musiały być zatem wszelkie argumenty Skarżącej dotyczące merytorycznej poprawności decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Postępowanie wznowieniowe nie jest swojego rodzaju "trzecią instancją", nie jest to bowiem kontynuacja postępowania instancyjnego.

W przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych, należnego od Skarżącej za 1999 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2001 r. Sygn. akt III SA 1127/01. Wyrok ten nie został wzruszony, a zatem wyrażona w nim ocena prawna wiązała organy podatkowe, zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Z mocy zaś art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) ocena ta wiąże także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podkreślić jednakże należy, że związanie to dotyczy kwestii wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych, ten zaś nie jest przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie.

Przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że wzruszenie decyzji po oddaleniu skargi przez sąd, w trybie administracyjnego postępowania wznowieniowego jest możliwe wtedy, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji ostatecznej, ponieważ tylko takie okoliczności pozostawały poza zakresem kognicji sądu (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Ordynacja Podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis; Warszawa 2004; s. 610). Uznając więc co do zasady możliwość wznowienia postępowania w sprawie, w której sąd administracyjny oddalił skargę, należało ocenić, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania.

Skarżąca jako przesłankę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Nie można przy tym utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Skarżąca w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie wskazała wprost na nowe okoliczności faktyczne. Dołączyła natomiast do niego dokumenty – dowody, którymi jej zdaniem nie dysponowały organ I instancji i organ odwoławczy w momencie orzekania.

Odnosząc się do poszczególnych dokumentów przedłożonych przez Skarżącą stwierdzić należy przede wszystkim, że powstały one przed datą wydania przez Izbę Skarbową w W. ostatecznej decyzji wymiarowej i przed datą wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę na tę decyzję.

Dwa z tych dokumentów, a mianowicie protokół przekazania [...] z dnia [...] lutego 1996r. i protokół odbioru i przekazania obiektu nr [...] znajdowały się w aktach sprawy i były znane zarówno organom podatkowym, jak i Sądowi. Braki uzasadnienia decyzji wymiarowych, na które powołuje się Skarżąca, a dotyczące nie odniesienia się do ich treści lub wskazania przyczyn ich pominięcia były więc przedmiotem oceny Sądu rozpatrującego skargę na decyzję wymiarową. Zarzut ten także z tego względu nie mógł być skutecznie podnoszony w niniejszej sprawie. Zauważyć tu jedynie można, że w wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r. Sygn. akt V SA 1831/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił".

Z pozostałych dokumentów wskazanych przez Skarżącą jako nowe dowody, nie wynikają żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania. Zauważyć przy tym należy, że wynikający z Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] maja 2003 r. fakt wpisania Centralnego Ośrodka [...] w W. do rejestru zakładów opieki zdrowotnej, prowadzonego przez Wojewodę [...], znany był organom podatkowym. Odwołuje się do niego Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w swoim zarządzeniu z dnia [...] września 1997 r. w sprawie przekształcenia Centralnego Ośrodka [...] Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej pod nazwą Centralny Ośrodek [...]. Zarządzenie to stanowi załącznik nr 5 do wyjaśnień złożonych przez Skarżącą pismem z dnia [...] listopada 2000 r. do protokołu z kontroli. W wyroku z dnia 10 lutego 1999 r. Sygn. akt III SA 1224/00 (POP 2002/3/72) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził: "nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadniać wznowienia postępowania".

Oceniając natomiast znaczenie tych dowodów dla sprawy, stwierdzić należy, że zasadne jest w tym względzie stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. Z protokołów odbioru i przekazania do użytku obiektów, stanowiących załącznik do Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 1972 r. także nie wynikają nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dokumentują one odbiór obiektów przez Centralną Przychodnię [...] w W., a nie Centralny Ośrodek [...]. Opisano w nich, jak to zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, dane techniczne obiektów i stan, w jakim były przekazywane.

Jak się wydaje, podstawowym dokumentem, na którym opierała się Skarżąca występując z wnioskiem o wznowienie postępowania był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2003 r. Sygn. akt III SA 2553/01 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. W wyroku tym Sąd wyraził pogląd, iż dla ustalenia czy w sprawie wystąpiły czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem, istotne jest ustalenie "jaki był rzeczywisty tytuł prawny COMS do przedmiotowych nieruchomości w dacie wydania zarządzenia [Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1997 r.- przypis WSA] jak i w dacie sporządzenia aktu notarialnego z dnia [...].12.1998 r. (...) W szczególności istotne jest ustalenie, czy czynność udostępnienia pomieszczeń SPZOZ – COMS nastąpiła na podstawie publicznoprawnej czy też cywilnoprawnej".

Pozostałe dokumenty przedłożone przez Skarżącą w gruncie rzeczy mają wykazać istnienie okoliczności uznanych tu przez Sąd za istotne, a mianowicie fakt nabycia przez Centralny Ośrodek [...] przedmiotowych obiektów w drodze decyzji administracyjnej.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wyrok ten dotyczył opodatkowania Skarżącej podatkiem od towarów i usług. Nie uchylał on, ani też w żaden inny sposób nie wpływał na moc wiążącą oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2001 r., dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych.

Przepis art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a także art. 99 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Związanie oceną prawną może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku, w którym ocena ta została zawarta (zob. wyrok NSA z 23 października 1998 r. IV SA 1663/96 lex 43744). Żadna z takich przesłanek w niniejszej sprawie nie wystąpiła, w szczególności zaś nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy. Wyrok oddalał skargę, z zatem nie prowadzono już w sprawie żadnego postępowania podatkowego, w którym stan ten mógłby być ustalany. W postępowaniu wznowieniowym natomiast okoliczności faktyczne i dowody badane są jako przesłanka uzasadniająca wznowienie.

W tym stanie rzeczy za niedopuszczalną prawnie należy uznać polemikę Skarżącej z treścią wyroku z dnia 20 grudnia 2001 r., a sprowadzającą się do odmiennej oceny materiału dowodowego, w tym jego kompletności.

Zauważyć tu należy, że wyrok z dnia 20 maja 2003 r. jedynie nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia istnienia okoliczności faktycznych istotnych dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Natomiast to, czy okoliczności te w rzeczywistości wystąpiły nie wynika i nie może wynikać z treści wyroku, to dopiero miały ustalić organy podatkowe. W szczególności Sąd nie stwierdził, że nabycie nieruchomości przez Centralny Ośrodek [...] nastąpiło na mocy decyzji administracyjnej, bądź innego aktu administracyjnego.

Okoliczność zatem, że po wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób prawnych, zapadł wyrok w przedmiocie podatku od towarów i usług nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wyrok ten nie dokumentuje istnienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy podatku dochodowego, o których mowa w tym przepisie. Gdyby nawet przyjąć, że zawiera on ocenę materiału dowodowego odmienną od dokonanej przez Sąd w wyroku z dnia 20 grudnia 2001 r. i że ocena ta mogłaby mieć wpływ na opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych, to i tak odmienność ocen stanu faktycznego nie uzasadnia wznowienia postępowania. Ocena stanu faktycznego, tak jak i zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa nie są bowiem w ogóle okolicznościami faktycznymi.

Skarżąca dołączyła do skargi decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. uchylającą decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wydanie tej decyzji, której uzasadnienie jest w gruncie rzeczy powtórzeniem uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2003 r., także nie mogło uzasadniać wznowienia postępowania. Tak jak i wyrok, decyzja ta nakazywała dopiero dokonanie stosownych ustaleń faktycznych.

Przedstawiony przez Skarżącą wynik kontroli z dnia [...] lipca 2004 r., potwierdzający prawidłowość rozliczeń Skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za 1999 r. nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawujący kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny sprawy istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Będąca przedmiotem skargi decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została [...] listopada 2003 r., a w dacie tej ww. wynik kontroli nie istniał.

Oznacza to, że jego wydanie nie mogło być uwzględnione przez Sąd jako okoliczność uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji. Na marginesie można tu jedynie zauważyć, że wynik ten nie odwołuje się do żadnego z dokumentów wskazanych przez Skarżącą jako nowe dowody w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych. Z oczywistych względów okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 197 § 1 i art. 199 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W skardze skoncentrowała się jednak na wykazaniu zasadności uchylenia decyzji wymiarowej w podatku dochodowym, nie wskazując żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających te zarzuty.

W ocenie Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wznowieniowe zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami Ordynacji podatkowej.

Reasumując stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo stwierdził brak istnienia w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania, a w związku z tym odmówił uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.