Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 179/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 29 października 2020 r., nr [..] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 21 sierpnia 2020 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynęło zgłoszenie dotyczące składowania odpadów niebezpiecznych (drewnianych podkładów kolejowych) w piwnicy na terenie nieruchomości zlokalizowanej w L., przy ul. D., gmina B. (działka nr [..], obręb ewidencyjny L., gm. B.).

W toku postępowania ustalono, że działka nr [..] położona w obrębie ewidencyjnym L. stanowi współwłasność M. i H. F. oraz A. Najemcą lokalu stanowiącego własność A. jest A. S. zamieszkały w L., ul. D.

W toku postępowania sprawie nielegalnego składowania odpadów przeprowadzono w dniu 21 września 2020 r. oględziny nieruchomości, podczas których stwierdzono obecność odpadów należących do rodzaju odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (drewniane podkłady kolejowe) – kod 17 02 04*. Odpady zgromadzone były na przyczepce samochodowej znajdującej się na działce sąsiedniej w stosunku do działki nr [..], tj. nr [..] stanowiącej własność Gminy B. W piwnicy budynku na działce nr [..], użytkowanej przez skarżącego, nie znajdowały się już wyżej wskazane odpady, jednakże odnotowano w tym pomieszczeniu piwnicznym wyczuwalny intensywny, charakterystyczny zapach, świadczący o tym, że wcześniej były tam gromadzone przedmiotowe odpady. Podczas oględzin nieruchomości A. S. oświadczył, że w związku ze zobowiązaniem go pismem Burmistrza z dnia 17 lipca 2020 r. do usunięcia drewna opałowego, które było zgromadzone na działce sąsiedniej (nr [..]) należącej do Gminy, drewno opałowe wraz z podkładami kolejowymi, na których było ono zgromadzone, zostało przez niego usunięte z działki nr [..], pocięte na klocki i zmagazynowane w piwnicy budynku mieszkalnego na działce nr [..]. Skarżący wskazał, że nie był świadomy, że drewniane podkłady kolejowe stanowią odpad niebezpieczny, a usunął je z działki nr [..] wraz z drewnem opałowym w celu pozostawienia terenu w należytym porządku. Po powzięciu w dniu 14 września 2020 r. informacji, że jest to odpad niebezpieczny, skarżący opróżnił piwnicę i zgromadził drewniane podkłady kolejowe na przyczepce samochodowej na działce sąsiedniej – nr [..] należącej do Gminy.

Organ ustalił, że opisywane odpady zostały pocięte na klocki o wymiarach umożliwiających ich prawdopodobne spalenie w piecu, a ich szacunkowa ilość wynosiła 1,19 m3 (0,4 m x 2,2 m x 1,35 m).

Pismo Burmistrza z dnia 17 lipca 2020 r. zobowiązujące skarżącego do usunięcia drewna opałowego, na które powołał się on w trakcie oględzin nieruchomości, zostało sporządzone w związku z ustaleniem, że ma miejsce bezumowne korzystanie z działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym L., należącej do Gminy, przez lokatora wynajmującego pomieszczenia mieszkalne od A.

W toku postępowania A. S. nie przyznał się do tego, że był i jest posiadaczem odpadów i wnioskował o odstąpienie od wydania decyzji nakazującej mu usunięcie drewnianych podkładów kolejowych z działki nr [..].

Decyzją z dnia 29 października 2020 r. Burmistrz, na podstawie art. 26 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 779), i § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10) nakazał A. S., najemcy nieruchomości stanowiącej własność A., położonej w miejscowości L., przy ul. D., jako posiadaczowi zgromadzonych na działce nr [..], obręb L. odpadów o kodzie 17 02 04* Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi w postaci drewnianych podkładów kolejowych (na dzień wydania niniejszej decyzji składowanych na przyczepce samochodowej znajdującej się na działce nr [..]), usunięcie, a następnie przekazanie całej ilości ww. odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie na zbieranie tego typu odpadów w celu ich unieszkodliwienia. Organ I instancji określił także, że termin wykonania powyższego obowiązku wynosi 14 dni od dnia, w którym powyższa decyzja stanie się ostateczna, a wykonanie to należy udokumentować poprzez złożenie w Urzędzie Miejskim dokumentacji potwierdzającej przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie na zbieranie tego typu odpadów w celu ich unieszkodliwienia, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ za nieprzekonywującą uznał argumentację skarżącego, jakoby usunął on całe drewno (w tym podkłady kolejowe) przez niefrasobliwość, z poczucia sumienności i przez niewiedzę o tym, że podkłady są materiałem niebezpiecznym. Zdaniem organu, poczynania skarżącego, tj. sposób zgromadzenia drewna i podkładów, usunięcie drewna z terenu nieruchomości, pocięcie celem użycia jako opału, stanowią niezbity dowód, że skarżący był i jest posiadaczem odpadów, którego składowanie jest przedmiotem postępowania. Ponadto, organ odniósł się do próby wykazania przez A. S., że podkłady kolejowe stanowią własność Gminy z uwagi na to, że były one składowane na jej gruncie i wskazał, że w jego ocenie niejasne jest to, iż skarżący uważa, że część stosu, tj. drewno opałowe stanowi jego własność, a pozostała część stosu (podkłady kolejowe) nie wchodzi ani w zakres jego własności, ani posiadania. W związku z powyższym, organ uznał, że A. S. jest posiadaczem drewnianych podkładów kolejowych, które wcześniej miał zgromadzone na terenie działki nr [..] i z tego względu jest on zobowiązany, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, do usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

Rozpoznając odwołanie skarżącego decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, statuującego obowiązek posiadacza odpadów do ich usunięcia oraz art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, zawierającego definicję posiadacza odpadów i domniemanie, że jest nim władający powierzchnią ziemi. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie w stosunku do A. S. nie można było zastosować domniemania ustawowego, określającego podmiot będący posiadaczem odpadów, ponieważ przyczepka, na której zostały one zgromadzone znajduje się na nieruchomości, do której nie posiada on tytułu prawnego. Jednocześnie podkreślono, że w niniejszej sprawie domniemanie określone w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, że władający powierzchnią ziemi, a więc Gmina, jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, zostało obalone.

W ocenie Kolegium, z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, w sposób niebudzący wątpliwości, wynika, że A. S. jest posiadaczem odpadów – drewnianych podkładów towarowych. Sposób zgromadzenia całego drewna na stosie oraz jego zabezpieczenia świadczą o tym, że A. S. w sposób faktyczny dysponował odpadami i że czuł się posiadaczem zarówno drewna opałowego, jak i podkładów. Podkreślono, że organ I instancji w sposób prawidłowy nakazał dokonanie usunięcia odpadów z uwagi na to, że skarżący jest faktycznym ich posiadaczem.

W skardze A. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia 29 października 2020 r., a w konsekwencji o umorzenie postępowania w tej sprawie. Ewentualnie, w razie nieuznania zasadności zarzutu nieważności, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w tej sprawie. Wniosek o umorzenie postępowania został uzasadniony okolicznością, iż odpad niebezpieczny znajduje się na innej działce, tj. o nr [..], stanowiącej własność Gminy, a zatem dalsze prowadzenie postępowania w stosunku do działki nr [..], w ocenie skarżącego, staje się bezprzedmiotowe. Ponadto, A. S. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

- naruszenie prawa stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności postępowania w postaci naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach poprzez wydanie decyzji w sprawie, w której organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska, co skutkuje tym, że decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.,

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu obowiązku usunięcia przez A. S. odpadów z działki [..], mimo, iż nie był on właścicielem tej działki ani posiadaczem przedmiotowych odpadów, a czego skutkiem było wydanie w sprawie decyzji nakazującej usunięcie tychże odpadów w stosunku do osoby, wobec której obowiązku takiego orzec nie można;

- naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania ustalenia faktycznego w zakresie składowania podobnych odpadów na działce nr [..] przez poprzednich właścicieli oraz przez samą Gminę, co mogłoby potwierdzić stanowisko skarżącego w zakresie posiadania odpadów przez właściciela działki nr [..],

2) art. 67 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu z oględzin, które zostały przeprowadzone przez organ w bliżej nieokreślonej dacie, a które określa w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji jako "pobieżne oględziny", a który to protokół jednoznacznie wskazałby na okoliczność, iż odpady niebezpieczne znajdują się na działce nr [..] stanowiącej własność Gminy,

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy powinna być ona co najmniej uchylona w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W ocenie skarżącego obie wydane w niniejszej sprawie decyzje są obarczone wadami i jako takie w obrocie prawnym ostać się nie mogą. Decyzje te zostały wydane w stosunku do skarżącego jako najemcy nieruchomości położonej w miejscowości L. przy ul. D. oznaczonej nr [..], stanowiącej własność A. oraz osób prywatnych, natomiast odpady, będące przedmiotem postępowania, znajdują się na sąsiadującej działce nr [..], która dawniej stanowiła własność A. i jej poprzedników prawnych, ale obecnie jest własnością Gminy. Ponadto, skarżący wskazał, że pismem Burmistrza z dnia 17 lipca 2020 r. został zobowiązany do usunięcia drewna z działki nr [..] (własność Gminy), a w związku z faktem, iż podkłady kolejowe, których dotyczy postępowanie są drewniane, skarżący potraktował pismo organu jako zobowiązanie do usunięcia drewna opałowego łącznie z podkładami, co też wskazywał w trakcie postępowania administracyjnego.

Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisu art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach z uwagi na to, że działka nr [..], na której w rzeczywistości znajdowały się odpady przed wszczęciem postępowania w sprawie oraz na której znajdowały się one w dniu przeprowadzenia oględzin i w dniu wydania decyzji, a także w dniu wniesienia skargi, stanowi własność Gminy. W ocenie skarżącego organ wystosował do niego pismo z dnia 17 lipca 2020 r. ([..]) w celu ominięcia ustalonej przez ustawodawcę właściwości organu w przypadku tożsamości organu i właściciela lub władającego nieruchomością, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do działki o nr [..]. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzję w przedmiotowej sprawie powinien wydać regionalny dyrektor ochrony środowiska, na którego taki obowiązek nałożono na mocy art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach. Jednocześnie podkreślił on, że mimo, iż organy obu instancji wskazują w rozstrzygnięciu decyzji działkę nr [..], to w rzeczywistości postępowanie toczy się w stosunku do działki nr [..], na której znajdują się odpady.

Skarżący wskazał na związanie organu domniemaniem z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach oraz na fakt, iż adresat decyzji wydanej przez organ I instancji nie jest władającym powierzchnią ziemi, tj. działką nr [..], ani też działką nr [..] w rozumieniu art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219) i w związku z tym w niniejszej sprawie konieczne było obalenie domniemania. Skarżący posiadał przedmiotowe odpady w okresie od dnia 17 lipca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r., tj. w okresie, w którym posprzątał odpady po wezwaniu wystosowanym przez gminę. Przed tą datą i po niej, a więc zarówno w dniu dokonania oględzin, jak i wydania decyzji w sprawie przez organy obu instancji, odpady znajdowały się tylko i wyłącznie na działce nr [..] stanowiącej własność Gminy, a więc na działce sąsiedniej, niebędącej przedmiotem decyzji, co potwierdza protokół oględzin z dnia 21 września 2020 r. Powyższe warunkuje odmienny tryb postępowania oraz sprowadza się do obalenia domniemania na gruncie innego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego, organ winien prowadzić postępowanie w stosunku do działki nr [..], której właścicielem jest Gmina, a w związku z tym właściwie przekazać postępowanie do prowadzenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska w związku z brzmieniem art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach.

W ocenie skarżącego, organy I i II instancji dopuściły się również naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania ustalenia faktycznego w zakresie składowania podobnych odpadów na działce nr [..] przez poprzednich właścicieli oraz przez samą Gminę, co mogłoby potwierdzić stanowisko skarżącego w zakresie posiadania odpadów przez właściciela działki nr [..]. Skarżący podkreślił, że odpady będące przedmiotem niniejszego postępowania nie należą do niego i są pozostałością po sąsiadujących liniach kolejowych, których właścicielami były przedsiębiorstwa kolejowe, które były również poprzednimi właścicielami działek o nr [..] i [..]. Zdaniem skarżącego, organ próbuje przerzucić odpowiedzialność i koszty usunięcia odpadów na mieszkańca gminy, pomimo tego, że powinien on samodzielnie dokonać usunięcia odpadów niebezpiecznych z uwagi na fakt, że znajdowały się one na działce będącej w jego władaniu. Skarżący wskazał, że organ powinien był ustalić co znajduje się na jego działce – czy było to drewno opałowe czy inny materiał, czego jednak nie uczynił w niniejszej sprawie, o czym świadczy fakt zwrócenia się organu I instancji do poprzedniego właściciela działki nr [..] (A.) z żądaniem usunięcia drewna opałowego, bez uprzedniego zweryfikowania czy materiały znajdujące się na działce to wyłącznie drewno opałowe. Ponadto, skarżący podkreślił, że już na podstawie samych zdjęć satelitarnych pozyskanych za pośrednictwem strony internetowej google maps, organ mógł sam ustalić, że belki są zużytym podkładem kolejowym już w dniu powzięcia wiadomości i obecności stosu drewna na działce nr [..], a nie dopiero w ramach niniejszego postępowania.

Wątpliwości skarżącego budzi także przeprowadzenie przez organ "pobieżnych oględzin" we wrześniu 2020 r., które poprzedzały oględziny z dnia 21 września 2020 r. i z których organ nie sporządził żadnego protokołu, notatki, ani też nie zapewnił w nich udziału stronom. Wskazał on, że organ dokonał przedmiotowych oględzin w dacie, kiedy materiał opałowy i podkłady kolejowe znajdowały się na działce nr [..], dlatego już wtedy organ powinien był podjąć odpowiednie działania, niezależnie od braku wiedzy co do niebezpiecznego charakteru tychże materiałów. Na brak wiedzy w tym zakresie powoływał się w swoich pismach skarżący, co zostało zignorowane przez organ.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi A. S. Według Kolegium zarzut nieważności decyzji z uwagi na wydanie jej przez niewłaściwy organ jest pozbawiony podstaw. W ocenie organu, skarżący błędnie przyjmuje, że z treści art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach wynika, że jedyną przesłanką do wydania decyzji w przedmiocie usunięcia odpadów przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jest przysługujące gminie prawo własności nieruchomości, na której znajdują się odpady. Przesłanką dodatkową jest natomiast przyjęcie, że zgromadzone na nieruchomości odpady znajdują się w posiadaniu gminy, a w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że posiadaczem odpadów jest A. S., a nie gmina. Z tego względu przepis art. 26 ust. 3 nie miał zastosowania w sprawie. Na poparcie powyższego organ przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2020 r. (II OW 171/19), w którym wyjaśniono m.in., że określenie "niebędących w posiadaniu innego podmiotu", które występuje w art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach, odnosi się do posiadania odpadów, a nie do posiadania nieruchomości oraz że w sytuacji, gdy znany jest posiadacz odpadów i nie jest nim gmina, to wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, co wyklucza właściwość regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Kolegium przywołało stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sformułowane w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. (II SA/Sz 1100/17), zgodnie z którym domniemanie, że posiadaczem odpadów jest właściciel nieruchomości, może zostać w konkretnych okolicznościach obalone, a ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na właścicielu nieruchomości, który musi udowodnić i wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów, zobowiązanego do ich usunięcia, tj. wykazać, że to inne osoby umieściły na jego działce odpady albo wykazać, że działką włada inny podmiot, także bez jego zgody, czyli ustalić posiadacza samoistnego nieruchomości. Jeżeli właściciel tego nie uczynił, a prowadzone postępowanie nie doprowadziło do ustalenia, kto "podrzuca" na działkę odpady, to odpady te musi usunąć właściciel nieruchomości.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie można było zastosować w stosunku do A. S. domniemania ustawowego określającego podmiot będący posiadaczem odpadów, ponieważ przyczepka, na których zostały one zgromadzone znajduje się na nieruchomości, do której nie posiada on tytułu prawnego. Jednocześnie organ podkreślił, że domniemanie określone w art. 3 ust. 1 pkt 19, że władający powierzchnią ziemi, tj. Gmina, jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało w niniejszej sprawie obalone. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynikało, że to skarżący jest posiadaczem odpadów, których dotyczy zaskarżone orzeczenie, tj. drewnianych podkładów torowych. Poczynania skarżącego, tj. sposób zgromadzenia drewna opałowego i podkładów, usunięcie drewna z terenu sąsiedniej nieruchomości, pocięcie celem zużycia na opał wskazują, że w sposób faktyczny dysponował on odpadami i był ich posiadaczem. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie to skarżący jest posiadaczem odpadów, w ocenie organu II instancji, prawidłowe było nakazanie mu dokonania ich usunięcia i tym samym przy rozpoznawaniu sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Kontrola legalności zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza z dnia 29 października 2020 r. nakazująca skarżącemu, jako posiadaczowi odpadów w postaci drewnianych podkładów kolejowych, zgromadzonych na działce nr [..], a obecnie składowanych na przyczepce samochodowej znajdującej się na działce nr [..], usunięcie całej ilości ww. odpadów i przekazanie podmiotowi posiadającemu zezwolenie na zbieranie tego typu odpadów w celu ich unieszkodliwienia, są zgodne z prawem.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanych rozstrzygnięć jest przepis art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U z 2020 r., poz. 797), zwanej dalej ustawą o odpadach. Zgodnie z art. 26 ust. 1 tejże ustawy posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W decyzji organu gminy, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia odpadów (ust. 6).

Z powyższych przepisów wynika, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności:

1. istnienia odpadów w rozumieniu ustawy,

2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania,

3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wszystkie te elementy zostały prawidłowo ustalone i udokumentowane przez organy administracji obu instancji. W świetle zgromadzonych dowodów: z oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 21 września 2020 r. w L., przy ul. D., gmina B., z oświadczeń skarżącego A. S. oraz dokumentacji fotograficznej, nie budzi wątpliwości Sądu, że organy były zobligowane do nałożenia nakazu usunięcia odpadów składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym, albowiem ziściły się przesłanki przewidziane w art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że przedmiotem niniejszego postępowania jest usunięcie drewnianych podkładów kolejowych, sklasyfikowanych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10), pod kodem 17 02 04* jako odpadów z drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierających lub zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi (drewniane podkłady kolejowe), uznanych za odpady niebezpieczne. W ocenie Sądu zaliczenie wskazanych wyżej materiałów do odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy nie budzi wątpliwości, podobnie jak ich klasyfikacja poczyniona przez organy, co znajduje potwierdzenie w świetle ujawnionych okoliczności faktycznych.

W dacie orzekania miejscem składowania tych odpadów na przyczepce samochodowej była działka nr [..]. Z ustaleń organów, którym nie zaprzeczył skarżący wynika, że podkłady te pierwotnie były usytuowane razem z opałem drewnianym na stosie drewna na działce nr [..] – stanowiły element konstrukcji wsporczej tegoż stosu oraz służyły do ustabilizowania pokrywy – osłony przed deszczem. W dalszej kolejności drewno opałowe wraz z podkładami kolejowymi, na których zostało ono zgromadzone, zostało usunięte przez skarżącego z działki [..], pocięte na klocki i zmagazynowane w piwnicy budynku mieszkalnego na działce nr [..]. Do tak opisanego stanu rzeczy odniosła się sąsiadka skarżącego, M. F. w prośbie o interwencję organów gminy z dnia 21 sierpnia 2020 r.

Ostatecznie skarżący, po powzięciu informacji w dniu 14 września 2020 r., że podkłady są odpadem niebezpiecznym, opróżnił piwnicę budynku zlokalizowanego na działce nr [..] i zgromadził drewniane podkłady kolejowe na przyczepce samochodowej na działce sąsiedniej – nr [..], stanowiącej własność Gminy. Powyższe okoliczności wynikają zarówno z dokumentacji przedstawionej przez organy, jak i z oświadczeń skarżącego, w szczególności tych poczynionych w trakcie oględzin nieruchomości w dniu 21 września 2020 r. i z tego względu nie budzą one wątpliwości Sądu.

Wskazać należy, że organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że teren nieruchomości znajdujących się przy ul. D. L. nie jest przeznaczony do magazynowania bądź składowania odpadów. Co prawda ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów", ani nie określił czym jest składowanie odpadów, aczkolwiek w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach sformułowano definicję magazynowania odpadów, którym jest czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów lub magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W odniesieniu do składowania odpadów można przyjąć, że jest to legalnie działająca instalacja (obiekt budowlany), mająca status składowiska odpadów, które z kolei zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 25 jako obiekt budowalny przeznaczony do składowania odpadów (D. Danecka, W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, LEX/el. 2020).

W związku z powyższym należy wskazać, że ani teren działki nr [..], na którym pierwotnie znajdowały się i obecnie znajdują się przedmiotowe odpady, ani teren działki nr [..], na którym usytuowany jest budynek mieszkalny, w którego piwnicy skarżący w międzyczasie je zmagazynował, nie stanowią miejsca przeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów. Okoliczność ta nie była podważana przez skarżącego ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze. W konsekwencji organy trafnie przyjęły, że w niniejszej sprawie teren działki nr [..] i teren działki nr [..] nie są miejscem przeznaczonym do składowania bądź magazynowania odpadów.

Zasadnicze zarzuty rozpatrywanej skargi koncentrują się przede wszystkim wokół prawidłowego wskazania podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów. Skarżący twierdzi bowiem, że decyzja nakazująca usunięcie odpadów została wydana w niniejszej sprawie w stosunku do osoby, wobec której obowiązku takiego nie można było orzec, gdyż nie jest on władającym powierzchnią gruntu, tj. działki nr [..] ani działki nr [..], a także w żaden sposób nie manifestował on władztwa do odpadów, a wręcz wyzbył się ich posiadania, zwracając je z powrotem na działkę nr [..] po uprzednim magazynowaniu ich w piwnicy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [..]. W jego ocenie, podmiotem odpowiedzialnym za usunięcie odpadów jest właściciel działki nr [..], na której przedmiotowe odpady znajdowały się zarówno w dniu dokonania oględzin nieruchomości, jak i wydania decyzji w sprawie przez organy obu instancji, czyli Gmina.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów jest ich posiadacz. Definicję legalną pojęcia "posiadacz odpadów" określa art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, który stanowi, że posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ze względu na brak definicji pojęcia "władającego powierzchnią ziemi" w ustawie o odpadach, skorzystać należy z definicji sformułowanej w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219), zwanej dalej p.o.ś. Pod pojęciem "władającego powierzchnią ziemi" p.o.ś. rozumie właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ujawniono inny podmiot władający gruntem – podmiot ujawniony jako władający. Za zastosowaniem powyższej definicji na gruncie ustawy o odpadach przemawia wykładnia systemowa (vide: uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o odpadach, dostępne na stronie internetowej: www.sejm.gov.pl). Domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, w której brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym, domniemanie to może być obalone w przypadku, gdy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady poprzez wykazanie, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (zob. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2008, s. 327; wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2011 r., II SA/Lu 889/10, a także wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., II OSK 1721/06 i z dnia 26 września 2013 r., II OSK 330/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez Kolegium w zaskarżonej decyzji i uznać, w świetle jednoznacznych ustaleń faktycznych, że domniemanie określone w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, że władający powierzchnią ziemi (tj. Gmina w stosunku do działki [..], na której aktualnie znajdują się odpady), jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, zostało w niniejszej sprawie obalone. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej prawidłowo wykazały, na podstawie zgromadzonego materiału, że to skarżący jest posiadaczem odpadów, których usunięcie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organy słusznie zauważyły, że sposób postępowania skarżącego z odpadami, tj. sposób zgromadzenia drewna opałowego i podkładów torowych, usunięcie drewna i podkładów z terenu sąsiedniej nieruchomości (działki nr [..]), pocięcie podkładów celem zużycia na opał, wskazują, że faktycznie dysponował on odpadami w sposób czyniący go ich posiadaczem. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Na posiadanie w rozumieniu tego przepisu składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) i element psychiczny (animus). Corpus oznacza, że osoba znajduje się w sytuacji, która pozwala na korzystanie z rzeczy w taki sposób, jak to mają prawo czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo. Animus oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie, we własnym imieniu. Inaczej mówiąc, posiadaczem rzecz jest ten, kto włada rzeczą i postępuje z nią jak osoba, której przysługuje do niej prawo własności lub inne prawo. Udokumentowane postępowanie skarżącego z odpadami świadczy o tym, że jest on ich posiadaczem wyłącznie decydującym o ich losie.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, który wskazał, że sposób ułożenia podkładów razem z drewnem w stosie świadczył o tym, że skarżący dążył do wykorzystania ich w określony sposób. Stanowiły one element konstrukcji wsporczej stosu drewna oraz posłużyły do ustabilizowania pokrywy – osłony przed deszczem, na co wskazuje dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach sprawy. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego, że usunął on i przeniósł do piwnicy budynku na działce nr [..] podkłady wraz z drewnem przypadkowo, przez niefrasobliwość, z poczucia sumienności i przez niewiedzę o tym, że podkłady są materiałem niebezpiecznym, pozostaje bez wpływu na przypisaną mu – zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach – odpowiedzialnością za składowanie i magazynowanie zidentyfikowanych odpadów niebezpiecznych. Podobnie należało ocenić stanowisko skarżącego, że jedynie część stosu, tj. drewno opałowe, stanowi jego własność, a pozostała część stosu (podkłady kolejowe) nie pozostawała w jego dyspozycji. Stanowisku temu przeczą bowiem wyjaśnienia samego skarżącego, który nie negował czynności, którym poddał podkłady torowe, tj. pocięcia ich na klocki celem dalszego użycia do planowanych celów i przeniesienia do piwnicy.

Dla ustalenia, że posiadaczem odpadów jest A. S. i w konsekwencji obciążenia go odpowiedzialnością w trybie art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach nie ma także znaczenia kwestia zmiany miejsca położenia odpadów – z działki nr [..] na działkę nr [..], a następnie z powrotem na działkę nr [..]. Jego posiadanie nie jest bowiem zależne od faktu posiadania nieruchomości, na której w danym momencie znajdowały i znajdują się odpady, gdyż sposób, w jaki dysponował on odpadami, nie rozróżniając ich od drewna opałowego, a także sam fakt przeniesienia przez niego odpadów z działki nr [..] do piwnicy znajdującej się na działce nr [..], a ostatecznie na przyczepkę samochodową na terenie działki nr [..] świadczy o tym, że skarżący świadomie podejmował działania, których przedmiotem były przedmiotowe odpady i wszedł w ich posiadanie. Należy podkreślić, że skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w zakresie tego, jakich czynności dokonał w stosunku do drewnianych podkładów kolejowych, zarówno w trakcie postępowania administracyjnego (w szczególności podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 21 września 2020 r.), jak i w samej skardze. Przyznał on wręcz, że posiadał przedmiotowe odpady, ale jedynie w okresie 17 lipca 2020 r. – 14 września 2020 r., czyli w okresie, w którym usunął odpady z działki nr [..] po wezwaniu wystosowanym przez gminę. W ocenie skarżącego wyzbył się on posiadania odpadów, zwracając je z powrotem na działkę nr [..] i to gmina, jako właściciel tejże działki, jest posiadaczem odpadów, odpowiedzialnym na podstawie ustawy o odpadach do usunięcia ich z terenu nieruchomości. Sąd nie podziela powyższego stanowiska, gdyż nie można uznać, że przeniesienie odpadów na nieruchomość, która nie znajduje się w posiadaniu skarżącego, ani też nie łączy go z nią żaden stosunek faktyczny czy prawny, jest jednoznaczne z wyzbyciem się posiadania tychże odpadów. Do istnienia posiadania wystarcza bowiem sama możność wykonywania władztwa nad rzeczą, nie jest natomiast konieczne efektywne wykonywanie władztwa. Pozbycie się odpadów przez skarżącego poprzez ich przemieszczenie z piwnicy na działkę nr [..] nie spowodowało wyzbycia się przez skarżącego ich posiadania w takim sensie, że mogłoby zdezaktualizować obalone w niniejszej sprawie domniemanie, że posiadaczem odpadów jest Gmina jako właściciel działki nr [..].

Wobec niewątpliwego wykazania posiadania odpadów przez skarżącego zarzut nieważności postępowania wskutek naruszenia przepisów o właściwości organów (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) należało uznać za niezasadny.

Art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach stanowi, że nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jak władający powierzchnią ziemi, a niebędących w posiadaniu innego podmiotu wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, w sytuacji analogicznej do tej, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. kiedy to gmina jest właścicielem nieruchomości, na której znajdują się i z której mają zostać usunięte odpady, organem właściwym do orzekania w sprawie nakazu usunięcia odpadów co do zasady jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Jednakże należy wskazać, że z brzmienia art. 26 ust. 3 ustawy wynika, że aby można było mówić o właściwości tego organu, musi zostać spełniona jeszcze dodatkowa przesłanka. Oprócz władania daną nieruchomością przez gminę, musi ona także być posiadaczem odpadów usytuowanych na tejże nieruchomości. W związku z powyższym, należy zgodzić się z argumentacją wyrażoną przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę, w szczególności z tym, że w niniejszej sprawie przepis art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach nie będzie miał zastosowania z uwagi na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, że posiadaczem odpadów w postaci drewnianych podkładów kolejowych jest skarżący, a nie gmina. Organ II instancji słusznie odwołał się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 marca 2020 r. (II OW 171/19), w którym rozpoznał wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, a burmistrzem przez wskazanie organu właściwego w sprawie usunięcia odpadów. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że określenie "niebędących w posiadaniu innego podmiotu", którym ustawodawca posłużyć się w art. 26 ust 3 ustawy o odpadach, odnosi się do posiadania odpadów, a nie do posiadania nieruchomości. Co prawda domniemanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, wskazuje wyraźnie, że domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, aczkolwiek w niniejszej sprawie odpady znajdujące się na działce nr [..] są w posiadaniu innego niż gmina podmiotu. Wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy o odpadach zaproponowana przez skarżącego w skardze byłaby prawidłowa, gdyby to gmina była posiadaczem przedmiotowych odpadów. Wówczas właściwość regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie wydania decyzji o usunięciu odpadów pozwalałaby uniknąć sytuacji, w której gmina wydaje nakaz usunięcia odpadów skierowany w stosunku do samej siebie.

Jednak w sytuacji, gdy znany jest posiadacz wszystkich odpadów znajdujących się na działce nr [..] i nie jest nim gmina, to właściwość regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest wyłączona. W takim wypadku nakaz usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania wydaje w drodze z urzędu skierowanej do posiadacza odpadów, wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie ustalono, że to skarżący jest posiadaczem odpadów, właściwym do wydania decyzji o usunięciu odpadów był Burmistrz. Organ ten miał więc kompetencję do wydania decyzji z dnia 29 października 2020 r. i tym samym należy uznać, że decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności, pomimo zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

Należy także podkreślić, że pojęcie posiadacza rzeczy i właściciela nie są równoznaczne i nie zawsze posiadacz rzeczy może być utożsamiany z jej właścicielem. Z tego względu zarzuty skarżącego co do nieuwzględnienia przez organy kwestii pochodzenia odpadów i ustalenia poprzednich właścicieli działek nr [..] i [..], na których znajdowały się odpady, nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, nie są to okoliczności, które organy powinny wziąć pod uwagę, ustalając posiadacza odpadów. Z tego względu nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. Ponadto, należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, bowiem zarówno organ II, jak i I instancji trafnie wskazał, że to skarżący jest posiadaczem odpadów, odpowiedzialnym za ich usunięcie, co wynika jednoznacznie z ustalonych okoliczności faktycznych. Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie pozwalał na przyjęcie, iż posiadaczem odpadów jest inny podmiot niż skarżący, w szczególności, że jest nim właściciel nieruchomości, na której usytuowane są odpady.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 67 § 1 k.p.a. Okoliczność, iż odpady niebezpieczne znajdują się na działce nr [..], stanowiącej własność Gminy, została bezspornie ustalona przez organy administracji publicznej i uwidoczniona w rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu decyzji Burmistrza i podtrzymującej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Potwierdza to zebrana w sprawie dokumentacja oraz oświadczenia skarżącego, w szczególności te składane podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 21 września 2021 r., których prawidłowości proceduralnej skarżący nie kwestionował. Fakt, iż z tzw. "pobieżnych oględzin" nie sporządzono protokołu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż – wbrew temu, co wskazuje skarżący – nie są one podstawą ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nałożenie na stronę wynikających z ustawy o odpadach obowiązków powinno wynikać z jednoznacznie ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego i jego odzwierciedlenia w przepisach prawa. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa procesowego czy materialnego w stopniu podważającym ich legalność. W ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie zatem utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia 29 października 2020 r. nakazującą skarżącemu usunięcie odpadów w postaci drewnianych podkładów kolejowych, a zarzuty skargi nie zdołały podważyć powyższej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy stanowił, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Z uwagi na panujący stan epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).