Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 70/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2133
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych
article: par. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej określane skrótem SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] roku [...] odmawiającą przyznania K.T. (dalej określanemu jako skarżący) dodatku mieszkaniowego.

W podstawie prawnej decyzji powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej określanej skrótem K.p.a.), Zaś w uzasadnieniu ustaliło, że po rozpatrzeniu wniosku nr [...] z [...] roku, decyzją z [...] roku nr [...] organ pierwszej instancji odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Uznał że ten dodatek nie przysługuje skarżącemu. Stosowne wyliczenie przedstawił w uzasadnieniu swojej decyzji.

W odwołaniu skarżący domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy i przyznani mu dodatku mieszkaniowego.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO ustaliło, że [...] roku skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku stwierdził, iż jest najemcą lokalu o pow. 43,29 m2, w lokalu brak jest centralnie dostarczanej cieplej wody oraz brak jest centralnego ogrzewania. Natomiast jest instalacja gazu przewodowego. Podał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a jego dochody za ostatnie 3 miesiące wynoszą [...] złotych brutto (renta). Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wynosi [...] złotych Dane te potwierdził zarządca budynku.

Dalej SKO wyjaśniło, że, w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2133, dalej określanej jako ustawa) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, ., o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, iż jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.

Stosownie zaś do postanowień art. 5 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego wynosi 35m2 . Zgodnie z art, 6 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym.

Z akt sprawy wynika, iż wydatki mieszkaniowe strony na powierzchnię lokalu 43,29 m2 wynoszą [...] złotych. Kwota wydatków na powierzchnię normatywną 35 m2 wynosi [...] złotych Organ odwoławczy ustalił, iż przyjęto dla obliczenia zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych wydatki w kwocie [...] złotych. Łączna kwota wydatków wraz z ryczałtem wynosi [...] złotych. Wysokość dodatku mieszkaniowego obliczonego łącznie z ryczałtem wynosi [...] złotych i stanowi różnicę pomiędzy wydatkami wraz z ryczałtem a 15% udziału średniego miesięcznego dochodu na członka rodziny tj.[...] złotych - 15% z [...] złotych -[...] złotych

Ponieważ wyliczona wartość dodatku ([...] złotych) jest niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury (24,00 złotych) SKO stwierdziło, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje skarżącemu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zakwestionował wyliczenie przedstawione w decyzji . Stwierdził, ze dodatek powinien wynieść 50% ponoszonych przez niego kosztów. Poza tym podniósł, iż Referat Dodatków Mieszkaniowych, działając na zlecenie osób trzecich, w tym [...] polityków (prezydentów miasta), dokonuje kolejnego oszustwa w jego sprawie. Współdziała przy tym razem z SKO oraz prokuratorami różnych szczebli.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III tut. Sądu, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej uCOVID-19) oraz rozporządzanie nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 października 2020 r, w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARScoV-2, zarządzeniem z 17 marca 2021 r., skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi.

Zdaniem Sądu, uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10 P.p.s.a.) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90 § 1 P.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, za dopuszczalne uznano rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Bowiem z powołanych przepisów wynika odpowiednio, że: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2) oraz "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3).

Dalej należy wskazać, biorąc pod uwagę sposób sformułowania żądania skargi, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325., dalej P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto orzekanie – na podstawie art. 135 P.p.s.a – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Zatem, co do zasady, sąd administracyjny nie orzeka o przyznaniu prawa lub odmowie jego przyznania. Jedynie rozstrzyga, czy decyzja administracyjna rozstrzygająca w tej kwestii jest zgodna, czy też nie jest zgodna z prawem. Nie rozstrzyga także o skargach strony do prokuratur różnego szczebla. Jest to poza jego kognicją.

Rozpoznając zatem zarzuty skargi oraz badając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie została wydana z naruszeniem prawa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy).

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, iż jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę.

Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m2. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest także powierzchnia użytkowa lokalu, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym.

W myśl ust. 3 i 4 art. 5 wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego i są nimi czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Wreszcie z § 3 z 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.) w sprawie dodatków mieszkaniowych wynika, że:

1. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opalu, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych ma lm2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych.

2. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa.

3. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opalu, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporna wielkość lokalu zajmowanego przez skarżącego oraz wielkość jego dochodu. Kwota wydatków na powierzchnię normatywną 35 m2 wynosi [...] złotych Organ odwoławczy ustalił, iż przyjęto dla obliczenia zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych wydatki w kwocie [...] złotych. Łączna kwota wydatków wraz z ryczałtem wynoszącym [...] zł. zamknęła się kwotą [...] złotych. Maksymalna wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem wynosi 70 % łącznej kwoty wydatków (uwzględniających ryczałt), czyli o owe [...] zł. w Konsekwencji wysokość dodatku mieszkaniowego obliczonego łącznie z ryczałtem wynosi [...] złotych i stanowi różnicę pomiędzy wydatkami wraz z ryczałtem a 15% udziału średniego miesięcznego dochodu na członka rodziny tj.[...] złotych - 15% z [...] złotych, czyli [...] zł. Prawidłowo zatem organy wyliczyły, że ten dodatek mógłby wynieść [...] złotych. Tle tylko, co trafnie zaakcentowało SKO, zgodnie z art 7 ust. 6 cyt. ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Skoro najniższa emerytura w dniu wydania decyzji wynosiła 1200 zł, to 2% od tej kwoty wyniosło 24 zł. Zatem potencjalny dodatek jest niższy od powyższych 2% i dlatego skarżącemu nie przysługuje.

Trzeba też dodać, że obliczenia dodatku mieszkaniowego nie budzą wątpliwości i opierają się na danych przedstawionych przez skarżącego, jak też potwierdzonych przez zarządcę nieruchomości we wniosku o jego przyznanie. Stąd też podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej, wobec kompletnych wyliczeń dodatku mieszkaniowego nie mogły być wzięte pod uwagę.

Końcowo, odnosząc się do uwagi skarżącego o istnieniu jakiegoś wyroku- widma sąd z urzędu zauważa, że na posiedzeniu niejawnym w innej sprawie skarżącego noszącej sygnaturę akt III SA/Gl443/20 6 listopada zapadł wyrok oddalający jego skargę. Wobec braku wniosku o jego uzasadnienie, takowego nie sporządzono.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.