Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 938/96
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1997-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Podatki inne
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Skoro zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi tu o miejsca, których lokalizację wyznacza gmina jak i każde inne miejsca, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko.

TEZY

Skoro zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi tu o miejsca, których lokalizację wyznacza gmina jak i każde inne miejsca, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z 29.04.1996 r. po rozpatrzeniu odwołania Andrzeja Ł. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z 21.12.1995 r. (...) w sprawie ustalenia opłaty targowej z tytułu sprzedaży towarów w hali targowej - Domu Handlowym w C. w kwocie 630 zł - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Okoliczności faktyczne sprawy są niesporne. Wynika z nich, że skarżący prowadził w hali targowej w C. sprzedaż na podstawie umowy najmu łączącej go z osobą prowadzącą targowisko. Konsekwencją tej działalności jest według organów samorządowych wymierzenie opłaty targowej.

Strona skarżąca zaprzecza, by prowadziła działalność na terenie targowiska. Nie jest nim według skarżącego hala targowa. W związku z powyższym skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niesporne jest, że pojęcie targowiska określone w art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest tożsame z pojęciem targowiska określonym w art. 1 ust. 1 dekretu o targach i targowiskach.

Ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru opłaty targowej decydujące znaczenie ma definicja targowiska zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z treścią art. 15 tej ustawy opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Z powyższego uregulowania wynika, że opłatę targową pobiera się od czynności sprzedaży na targowiskach. Jednocześnie w ust. 2 art. 15 ustawodawca określa, co w rozumieniu ustawy jest targowiskiem. Targowiskiem są więc wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel z ręki, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp., a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. W świetle powyższego uregulowania zarzut skarżącego niezgodności zaskarżonej decyzji z konstytucją RP nie może być skierowany pod adresem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut ten w istocie sprowadza się do niezgodności pojęcia targowiska z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i z dekretu o targach i targowiskach. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące prawo. Jest ona zgodna z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Pojęcie targowiska dla potrzeb opłaty targowej zawiera ustawa o podatkach i opłatach lokalnych a dla prawnego określenia organizacji stanowiącej zespół terenowo-budowlany przeznaczony do handlu - dekret o targach i targowiskach. Rozbieżność w definicji pojęcia targowiska nie uzasadnia jednak zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem, a więc ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.

Skoro zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż, to chodzi tu o miejsca, których lokalizację wyznacza gmina jak i każde inne miejsca, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko.

W takim rozumieniu targowiskiem jest m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny, byleby na tych miejscach prowadzono sprzedaż z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych itp. a także zwierząt, środków transportowych i części środków transportowych.

Jeżeli skarżący prowadził sprzedaż na stoisku w domu handlowym i nie był podatnikiem podatku od nieruchomości od stoiska wówczas winien uiszczać opłatę targową.

Skarżący nie twierdził w postępowaniu przed organami obu instancji, iż nie prowadził sprzedaży ze stoiska.

Zarzut powyższy podniesiony dopiero w skardze nie może odnieść skutku prawnego, gdyż nie mógł być przedmiotem oceny przez organy samorządowe. Nie zachodzi więc przypadek przypisywania w zaskarżonej decyzji pojęcia targowiska różnych znaczeń, skoro zaskarżona decyzja powołuje się na znaczenie zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych dla celu pobrania opłaty targowej.

Dla oceny, czy sprzedaż miała miejsce na targowisku nie miała znaczenia zmiana w planie zagospodarowania przestrzennego, skoro lokalizacja nie wiąże się z definicją targowiska zawartą w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy.

Skoro więc zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało oddalić.