Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 397/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
oddalono wniosek o przyznanie sumy pieniężnej
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1 pkt 2-4, art. 13
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, par. 1a, par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 kwietnia 2019 r. ([...]) o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Radę Miasta do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że Rada Miasta dopuściła się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala wniosek o przyznanie od Rady Miasta na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; V. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] (data wpływu do organu – 4 kwietnia 2019 r.) opatrzonym znakiem: [...], A. F. zwrócił się do Rady Miasta Z. o wydanie mu w trybie dostępu do informacji publicznej "kopii z oryginału dokumentu protokołu odbioru robót budowlanych polegających na budowie drogi publicznej ul. [...] w Z. z zachowaniem odległości określonej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, którego treść stanowi jednocześnie udzielenie informacji publicznej".

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 17 kwietnia 2019 r. (nadanym w dniu 29 kwietnia 2019 r.) Burmistrz Miasta Z. wskazał, że ww. wniosek skierowany do Rady Miasta Z. został mu przekazany w dniu 8 kwietnia 2019 r., jednocześnie informując, że "odpowiedź w tej sprawie udzielona została Panu pismem znak: [...] z dnia 9 kwietnia 2019 r.". W piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r., doręczonym A. F. w dniu 16 kwietnia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 4 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu – 5 kwietnia 2019 r.) dotyczący udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu "odbioru budowlanego z zachowaniem granicy odległości 6 m dla ul. [...]" poinformowano wnioskodawcę, że "Burmistrz Miasta Z. nie posiada żądanych przez Pana dokumentów. W związku z powyższym nie jest możliwe udzielenie informacji w zakresie wskazanym we wniosku". Jednocześnie w piśmie tym organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie ma obowiązku przekazania wniosku do właściwego podmiotu zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a., a w przypadku braku informacji, która to sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, będącego odpowiedzią na wniosek, co uwalnia organ od zarzutu bezczynności.

W dniu 23 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu – 26 kwietnia 2019 r.), A. F. wniósł za pośrednictwem Rady Miasta Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność ww. organu (oznaczenie skargi wprowadzone przez skarżącego: [...]) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] o znaku: [...] o wydanie kopii z oryginału dokumentu protokołu odbioru robót budowlanych polegających na budowie drogi publicznej ul. [...] w Z. z zachowaniem odległości określonej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, którego treść stanowi jednocześnie udzielenie informacji publicznej, zarzucając przy tym organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 i art. 63 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga;

2. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu;

3. przyznanie na rzecz skarżącego od Rady Miasta Z. sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący opisał również procedurę udostępniania informacji publicznych określoną przepisami u.d.i.p., wskazując przy tym, że pomimo upływu zawitego dyspozycją art. 13 ust. 1 u.d.i.p., terminu, organ nie udostępnił mu informacji publicznej określonej ww. wnioskiem, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania.

Jednocześnie w piśmie z dnia 30 kwietnia 2019 r. zatytułowanym jako uzupełnienie skargi na bezczynność Rady Miasta Z. (data wpływu do organu – 6 maja 2019 r.), wniesionym za pośrednictwem organu (oznaczenie uzupełnienia skargi wprowadzone przez skarżącego: [...]), skarżący uzupełnił argumentację na poparcie złożonej skargi, podnosząc m.in., że w odpowiedzi na jego wniosek Burmistrz Miasta Z. pismem znak: [...] poinformował go, iż jego wniosek został mu przekazany do rozpatrzenia według właściwości, mimo iż nie był on jego adresatem. Skarżący zaznaczył również, że w sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy art. 65 § 1 i art. 243 k.p.a., a nadto powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że procedura postępowania w sprawie o udzielenie informacji publicznej nie przewiduje instytucji przekazania wniosku według właściwości, w związku z czym kierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wniosek wyznacza ramy podmiotowe i przedmiotowe postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, co oznacza, iż tylko organ będący adresatem wniosku może go rozpatrzyć. Skarżący zwrócił również uwagę, że organ będący adresatem wniosku powinien przeanalizować, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną oraz czy organ informacją tą dysponuje, natomiast stwierdzenie przez organ braku dysponowania żądaną informacją nie może prowadzić do przekazania wniosku o udostępnienie informacji innemu organowi dysponującemu informacją zgodnie z właściwością. Podniesiono bowiem, że przepisy regulujące ogólne postępowanie administracyjne znajdują zastosowanie w postępowaniu o udzielenie informacji tylko w określonych w ustawie przypadkach, a w związku z tym organ będący adresatem wniosku może i powinien go merytorycznie rozpoznać i udzielić odpowiedzi, gdyż przez przekazanie wniosku innemu organowi naraża się na zarzut bezczynności w sprawie. Skarżący podkreślił także, że nie stosuje się wobec tej procedury przepisu nakazującego organowi, do którego wniesiono podanie, a który nie jest właściwy do jego załatwienia – przekazanie podania do organu właściwego. Dlatego też w ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie Rada Miasta Z. całkowicie zignorowała powyższe dyspozycje u.d.i.p. i bezpodstawnie stosując się do dyspozycji art. 65 § 1 k.p.a., niewątpliwie działała naruszając normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych – z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 9 maja 2019 r. Jednocześnie organ ustosunkowując się do wniosków, które wpłynęły w dniach 4 i 5 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej wskazał, że pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. (wysłane dnia 12 kwietnia 2019 r.), a więc z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., poinformowano wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanego przez niego dokumentu, natomiast pismami informacyjnymi z dnia 17 kwietnia 2019 r. (wysłanymi odpowiednio w dniu 18 i 29 kwietnia 2019 r.) wskazano wnioskodawcy datę i sygnaturę pisma, w którym udzielono mu uprzednio odpowiedzi.

Ponadto w piśmie z dnia 29 października 2019 r. (data wpływu do Sądu – 4 listopada 2019 r.) skarżący ponownie zakwestionował zasadność przekazania jego wniosku przez Radę Miasta Z. Burmistrzowi Miasta Z. w trybie art. 65 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159).

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez A. F. była bezczynność Rady Miasta Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] (data wpływu do organu – 4 kwietnia 2019 r.) opatrzonego znakiem: [...], o wydanie mu w trybie dostępu do informacji publicznej "kopii z oryginału dokumentu protokołu odbioru robót budowlanych polegających na budowie drogi publicznej ul. [...] w Z. z zachowaniem odległości określonej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, którego treść stanowi jednocześnie udzielenie informacji publicznej".

Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia (bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej), w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych również na gruncie obecnego brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a. (po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2017 r., poz. 935) nie budzi wątpliwości, iż wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (tj. ponagleniem, które zastąpiło zażalenie oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), a zatem wyłączony został obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. W tym zakresie podnosi się bowiem, że swoją aktualność zachowuje ugruntowane od lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazujące, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), w trybie unormowanym w k.p.a. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nadal przyjmuje się, że brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1650/18, LEX nr 2639245 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2830/18, LEX nr 2682467 oraz powołane tam orzecznictwo). Dlatego też należało uznać, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez A. F. jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że istota sporu pomiędzy stronami w kontrolowanej sprawie sprowadza się do oceny sposobu postępowania organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2019 r. (w tym określenia kto i w jakiej formie powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek), a w konsekwencji konieczności ustalenia czy Rada Miasta Z. dopuściła się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Co istotne, dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu ona powstała i czy była ona zawiniona.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju informacją jest w szczególności informacja dotycząca sposobu i trybu realizacji zadań publicznych przez organy jednostek samorządu terytorialnego (w tym organy gminy) w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., jak również dotycząca danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Dodać przy tym należy, że taki przymiot posiadać będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez dany podmiot, ale również takie dokumenty, które podmiot ten używa do realizowania powierzonych mu zadań, nawet w sytuacji, gdy nie pochodzą one wprost od niego, a pozostają jedynie w jego posiadaniu. Tym samym przyjąć należy, że wobec braku zamkniętego katalogu informacji publicznych, o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść.

W świetle przedstawionych powyżej unormowań, nie ulega zatem wątpliwości, iż objęty wnioskiem skarżącego protokół odbioru robót budowlanych polegających na budowie drogi publicznej ul. [...] w Z. stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i w związku z tym powinien on zostać udostępniony przez Radę Miasta Z., w sytuacji w której byłaby ona w posiadaniu tego rodzaju dokumentu.

W tym zakresie wymaga bowiem podkreślenia, że w kontrolowanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Rady Miasta Z., który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w kręgu podmiotów określonych przez ustawodawcę jako obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim byłaby ona dysponentem żądanej informacji oraz zastosowanie do żądanej informacji miałby tryb przewidziany w u.d.i.p. Rada Miasta Z. jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego posiada bowiem podmiotowość publicznoprawną związaną z wykonywaniem powierzonych jej zadań publicznych, a wobec tego jest ona zobowiązana do rozpoznania kierowanych do niej wniosków w trybie przepisów u.d.i.p. Wymaga przy tym podkreślenia, że w doktrynie przyjmuje się, iż z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, iż adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów, a w związku z tym obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Komentarz do art. 4, uwaga 6, LEX online). Jednocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. to wnioskodawca inicjujący postępowanie decyduje o tym, od którego podmiotu mieszczącego się kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i..p. chce uzyskać żądaną przez siebie informację, a w związku z tym nie można wykluczyć sytuacji, w której zwróci się on z wnioskiem o udzielenie tej samej informacji do kilku różnych podmiotów.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania w ocenie Sądu należało uznać, że złożony w rozpoznawanej sprawie przez A. F. wniosek z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] (data wpływu do organu – 4 kwietnia 2019 r.) opatrzony znakiem: [...] o udostępnienie informacji publicznej w ww. zakresie spełniał wszelkie wymogi przewidziane w u.d.i.p. i podmiot, do którego został skierowany (Rada Miasta Z.) był zobowiązany rozpoznać przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, prowadzi do konstatacji, iż na dzień złożenia skargi do sądu, jak i w dacie orzekania przez Sąd, Rada Miasta Z. pozostawała w bezczynności. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Rada Miasta Z. nie odpowiedziała skarżącemu na przedmiotowy wniosek, ale przekazała go Burmistrzowi Miasta Z. (k. 50 akt administracyjnych), który pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r. (nadanym w dniu 29 kwietnia 2019 r.) poinformował skarżącego, że "odpowiedź w tej sprawie udzielona została Panu pismem znak: [...] z dnia 9 kwietnia 2019 r.". Tymczasem w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r., doręczonym A. F. w dniu 16 kwietnia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 4 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu – 5 kwietnia 2019 r.) dotyczący udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu "odbioru budowlanego z zachowaniem granicy odległości 6 m dla ul. [...]" poinformowano skarżącego, że "Burmistrz Miasta Z. nie posiada żądanych przez Pana dokumentów. W związku z powyższym nie jest możliwe udzielenie informacji w zakresie wskazanym we wniosku". Tym samym w ocenie Sądu, zarówno z pisma z dnia 17 kwietnia 2019 r., jak z dnia 9 kwietnia 2019 r., nie wynikało w sposób wyraźny, czy Rada Miasta Z. była w posiadaniu takiego dokumentu. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r. zawarto bowiem jedynie informację, że jej dysponentem nie jest Burmistrz Miasta Z., natomiast w piśmie z dnia 17 kwietnia 2019 r. odwołano się do ww. odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez Burmistrza Miasta Z. pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r., nie udzielając przy tym w sposób wyraźny odpowiedzi, że także Rada Miasta Z. nie jest dysponentem żądanej informacji. Wymaga bowiem podkreślenia, że nawet jeśli Rada Miasta Z. przekazałaby upoważnienie do udzielenia odpowiedzi na wniosek innemu organowi (w tym przypadku Burmistrzowi Miasta Z.), to musiałby on sformułować odpowiedź w imieniu adresata wniosku, tj. Rady Miasta Z. i to w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był w posiadaniu żądanego dokumentu.

W świetle powyższego stwierdzić więc należało, że Rada Miasta Z. wobec niezałatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] (data wpływu do organu – 4 kwietnia 2019 r.) opatrzonym znakiem: [...] pozostawała w stanie bezczynności i stan ten występował nadal w chwili orzekania przez Sąd, a w związku z tym konieczne było zobowiązanie tego podmiotu do załatwienia sprawy – stosownie do powyższych wskazań – we wskazanym przez Sąd terminie w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Rada Miasta Z. dopuściła się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] (data wpływu do organu – 4 kwietnia 2019 r.) opatrzonego znakiem: [...], przy czym bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II i III sentencji wyroku. W ocenie Sądu, bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie wynikała bowiem z oczywistego naruszenia przepisów u.d.i.p., lecz była spowodowana mylnym przyjęciem, że na ww. wniosek powinien odpowiedzieć Burmistrz Miasta Z., jako organ reprezentujący gminę na zewnątrz, a nie Rada Miasta Z.. Nie bez znaczenia pozostawała również okoliczność, iż z akt sprawy wynika, że skarżący kieruje znaczną ilość wniosków o udostępnienie informacji publicznej o tożsamej treści do różnych organów działających w ramach tej samej jednostki samorządu terytorialnego, co dodatkowo może powodować zamieszanie i dezorganizację w funkcjonowaniu tych organów, a nadto w sposób oczywisty przekłada się na wydłużenie czasu rozpoznawania wniosków skarżącego. Tym samym mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, nierozpoznanie wniosku skarżącego przez Radę Miasta Z. nie było działaniem zamierzonym, ani też nie miało na celu utrudnienia skarżącemu dostępu do informacji publicznej.

Ponadto zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna, ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej przez niego skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17, LEX nr 2440285 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o którą zawnioskował w skardze, gdyż – jak zostało to wskazane powyżej – brak rozpoznania wniosku skarżącego nie wynikał z celowego działania organu, ani też nie miał na celu utrudnienia skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Wymaga również podkreślenia, że skarżący nie podał w treści skargi żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na poniesioną przez niego szkodę spowodowaną nieudzieleniem mu żądanej informacji w zakreślonym do tego terminie, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku. Dlatego też Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku.

Stosownie natomiast do art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie V sentencji wyroku, zasądzając od Rady Miasta Z. na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, odpowiadającą wysokością kwocie uiszczonego wpisu.