Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 566/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.- dalej "ustawa") oraz 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o utracie przez J. L. prawa do zasiłku od dnia 4 stycznia 2017 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

J. L. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu 8 lipca 2016 r. uzyskując status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 lipca 2016 r. w wysokości 831.10 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, od 6 października 2016 r. w wysokości 652,60 zł brutto miesięcznie przez pozostały okres posiadania prawa do zasiłku, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę lub wstrzymanie.

Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...]r.nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy, orzekł o utracie przez J. L. prawa do zasiłku od dnia 4 stycznia 2017 r.. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

J. L. skierował do organu pismo z dnia 6 lutego 2017 r., w którym podkreślał, że nie ma środków na utrzymanie. Organ I instancji odpowiedział na to pismo w dniu 7 lutego 2017 r.

W piśmie z dnia 7 marca 2017 r. J. L. wskazał, że jego pismo z dnia 6 lutego 2017 r. stanowi odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r.

W treści złożonego odwołania J. L. podniósł, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji i wskazał na trudną sytuację zdrowotną i finansową w jakiej się obecnie znajduje. Podniósł nadto, że utrata zasiłku dla bezrobotnych pozbawi go środków do życia oraz uniemożliwi regulowanie płatności wynikających z otrzymywanych rachunków.

Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]

W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy, organ odwoławczy wskazał, że okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Powiat [...] należy do wyżej wymienionego obszaru, a więc okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni.

Podkreślił, że przedstawione przez stronę postępowania w dniu rejestracji dowody potwierdziły okres uprawniający do zasiłku wynoszący 10 lat 9 miesięcy i 15 dni, a z dniem 4 stycznia 2017 r. upłynął przysługujący J. L. okres zasiłkowy. W ocenie Wojewody [...] prawidłowo organ I instancji orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia.

Odnosząc się natomiast do kwestii przedłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa warunki przyznawania poszczególnych świadczeń oraz okresy ich wypłaty. Wskazał, że w myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 tej ustawy okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni, dla bezrobotnych:

- zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętej stopy bezrobocia w kraju, lub

- powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku, lub

- którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

- samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Wojewoda [...] podkreślił, że strona żadnej z wymienionych przesłanek nie spełnia. Skoro więc wyczerpany został przysługujący okres zasiłkowy wynoszący 180 dni, a jednocześnie J. L. nie spełnia warunków do jego przedłużenia, to brak jest podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o przyznaniu lub utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy powyższe nie dają organom administracji publicznej możliwości uznaniowego orzekania w tym zakresie, np. np. z uwagi na trudną sytuację materialną czy zdrowotną bezrobotnego. W takich okolicznościach stosownej pomocy może udzielić właściwy ośrodek pomocy społecznej, po spełnieniu warunków określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 930 z późn. zm.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. L. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Wojewody [...]. Podtrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu wyrażając pogląd, że w trakcie postępowania administracyjnego przedstawił wszystkie fakty. Wniósł o "pomoc i uznanie jego zasadnych roszczeń w całości".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że decyzja o przyznaniu lub utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego, lecz organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. Wojewoda [...] przesłał do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach pismo skarżącego z dnia 21 lipca 2017 r., w którym skarżący ponownie podkreślił, że nie zgadza się z decyzjami organu odwoławczego.

Pismem z dnia 18 września 2017 r. skarżący odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę stwierdził, że nie zgadza się z jej treścią wskazując na naruszenie prawa "materiałowego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację, błędne ustalenie faktów, zapisów posługującej się ustawy, w tym zapisów Konstytucyjnych oraz rozporządzeń przyjętych prze RP, jakie zostały wydane przez Unię, a ratyfikowane przez Polskę". Ponownie podkreślił, że nie zgadza się z zapadłymi decyzjami w całości i zaskarża je w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017, poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a.").

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o . o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.- dalej "ustawa"). Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Powiat [...] należy do obszaru, na którym okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni.

Decyzją z dnia [...]r. Starosta [...] działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku. Powodem takiego rozstrzygnięcia był upływ maksymalnego okresu jego pobierania.

Odnosząc się do kwestii przedłużenia okresu pobierania zasiłku należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy ten okres wynosi 365 dni dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub,

d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Sąd zauważa, że w przypadku gdy strona w okresie pobierania zasiłku zamieszkuje na obszarze powiatu, gdzie stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, ani też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b), c) lub d) ustawy, to przyznawane jest jej prawo do zasiłku na okres 180 dni. Decyzja taka ma charakter związany.

Zauważyć należy, że przedłużenie okresu pobierania zasiłku określonego w art. 73 ust. 1 ustawy możliwe jest w sytuacji określonej w art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy. W ocenie Sądu skarżący nie spełnia przesłanek opisanych we wskazanym przepisie natomiast został wyczerpany przysługujący mu okres zasiłkowy wynoszący 180 dni. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro skarżącemu został przyznany zasiłek na okres 180 dni, to po upływie tego okresu, zaistniały przesłanki do wydania decyzji o utracie prawa do tego zasiłku. Co więcej, wydanie takiej decyzji było obowiązkiem organu. Upłynął bowiem okres pobierania zasiłku i brak było podstaw prawnych do jego przedłużenia.

Zaznaczyć również należy, że przy wydawaniu decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych organy administracji publicznej obowiązane są brać pod uwagę wyłącznie przesłanki określone w analizowanym przepisie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają zatem okoliczności podnoszone przez skarżącego takie jak posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, czy też trudna sytuacja materialna.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają ustawy. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że skarżący od dnia 4 stycznia 2017 r. utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę stosując art. 151 p.p.s.a.