Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1442/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 7, art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania E.S. (dalej też jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej też jako kpa), art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 18 b ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 2 lit. a), art. 92 oraz na podstawie lp. 1.2, lp. 2.1, lp. 2.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej też jako utd., ustawa).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Podczas kontroli drogowej dnia [...] grudnia 2008 r. w N. skontrolowano pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] prowadzony przez T.S. Ustalono, że przewóz osób wykonywany był na rzecz przedsiębiorcy E.S., który wykonywał transport drogowy osób z D. do N. Z zapisu w dowodzie rejestracyjnym wynikało, że jest to pojazd przystosowany do przewozu 9 osób, zatem stwierdzono, iż pojazd nie jest autobusem.

Organ ocenił, na podstawie zeznań świadków, trojga uczniów szkoły średniej, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz regularny osób na trasie z D. do N. Odjazd z D. następował codziennie ok. godziny 7:30, a przyjazd do N. ok. godziny 7:50. Za przejazd pobierana była opłata w wysokości 2,50 zł. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

Podczas przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż ww. pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W związku z powyższymi ustaleniami decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 15 000 złotych za:

1. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (kara w kwocie 8 000 zł.),

2. wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus (kara w kwocie 1 000 zł),

3. wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (kara w kwocie 6 000 zł.).

W odwołaniu od niniejszej decyzji skarżący podniósł, iż kontrolowany przejazd nie był przewozem regularnym, gdyż nie spełniał on warunków zawartych w definicji takiego przewozu, m.in. nie było rozkładu jazdy. Co za tym idzie nie było obowiązku wykonywania tego przewozu autobusem. Natomiast użycie pojazdu niezgłoszonego do licencji było wynikiem "wyższej konieczności" spowodowanej awarią pojazdu, którym były dokonywane te przewozy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Podkreślił, iż nie można wymagać od podmiotu wykonującego przewozy niezgodnie z prawem oraz nieposiadającego stosownego zezwolenia, aby stosował się on do wszystkich przesłanek wymienionych w definicji przewozu regularnego. Przyjęcie tezy przedstawionej przez skarżącego jest nie do przyjęcia. Gdyby przyjąć stanowisko, iż przewozem regularnym jest jedynie ten spełniający przesłanki z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, to każdy przewoźnik mógłby swobodnie wykonywać takie przewozy celowo nie wywieszając rozkładów jazdy lub np. wykonując je pojazdami przeznaczonymi do przewozu 9 osób. Skoro nie spełniałby przesłanek, to nie musiałby mieć też zezwolenia i nie mógłby ponieść żadnych konsekwencji wykonywania przewozów niezgodnie z obowiązującym prawem. Zeznania świadków jednoznacznie wykazały, iż kontrolowany przejazd miał znamiona przewozu regularnego, gdyż przewozy te odbywały się na stałej trasie, o stałych godzinach i za stałą opłatę.

W związku ze stwierdzeniem wykonywania przewozu regularnego osób, uzasadnione jest również nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie tego typu przewozu pojazdem do tego nieprzystosowanym. Stosownie do treści art. 2 pkt 41 ustawy prawo o ruchu drogowym, autobus jest to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Natomiast z dowodu rejestracyjnego zatrzymanego pojazdu wynika, iż jest to pojazd przystosowany do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd autobusem z całą pewnością więc nie był. Natomiast prawo nakazuje wykonywanie przewozów regularnych autobusem.

Bezsprzeczny jest również fakt wykonywania transportu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w dniu kontroli pojazd nie był zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego Transportu Drogowego osób. Takie zgłoszenie nastąpiło dopiero dnia [...] grudnia 2008 r.

W skardze do tut. Sądu skarżący ponownie wskazał na to, że w istocie transport wykonywany w dniu [...] grudnia 2008 r. na trasie między D. a N. przez samochód osobowy należący do E.S. nie spełniał w zasadzie żadnej przesłanki umożliwiającej zakwalifikowanie go do przewozu regularnego osób ponieważ:

- wykonywany był samochodem osobowym 9-cio osobowym,

- nie miał rozkładu jazdy i nie był on podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych,

- wsiadanie i wysiadanie pasażerów nie odbywało się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, pasażerowie zabierani byli w różnych miejscach i w różnych miejscach wysiadali,

- nie miał stałego cennika opłat, obowiązywały ceny umowne, zaś pasażerowi w zależności od tego czy byli np. uczniami, emerytami, mogli otrzymać umowną zniżkę,

- nie było opracowanego i podanego do publicznej wiadomości regulaminu określającego warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy,

- nie było podanego do publicznej wiadomości cennika opłat.

Nadto wbrew zakazom dotyczącym przewozów regularnych (określonym w art. 18 ust. 2 ustawy) podczas przejazdu w dniu [...] grudnia 2008 r. na trasie D.-N. kierowca korzystał z wielu przystanków, które nie były ściśle określone, oznaczone i przyporządkowane do trasy przejazdu, wysadzał pasażerów poza przystankami. Tym samym nieuzasadnione są twierdzenia, że wykonywany przewóz nosił znamiona regularnego krajowego transportu drogowego osób.

Skarżący powołał się przy tym między innymi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 660/04, gdzie stwierdzono, iż "dla uznania określonej usługi za przewóz regularny konieczne jest spełnienie łączne przesłanek określonych w art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym". Skarżący podkreślił zarazem, iż podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1089/04, w którym wskazał, że "w zgromadzonych przez organ administracji publicznej dowodach brak jest ustaleń dotyczących sposobu "naboru" pasażerów i miejsca czy miejsc, w których opuszczają oni pojazd, nie ma żadnej wzmianki co do odpłatności wykonywanego przewozu i czy dokonywał się on w oparciu o przyjęty cennik opłat podany do publicznej wiadomości, a wreszcie brak jest ustaleń co do rozkładu jazdy. Jeżeli zatem nie są spełnione przesłanki dla przyjęcia, że realizowany był przewóz regularny osób, nie można żądać od kierowcy pojazdu, którym dokonywano przewozu, okazania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i za brak takiego zezwolenia, jako działania naruszającego ustawę, o którym stanowi art. 92 ust. 1, karać karą pieniężną". Skoro więc zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zezwolenia wymaga przewóz regularny, to tym samym nie wymaga zezwolenia usługa nie spełniająca któregokolwiek z kryteriów wskazanych w art. 4 pkt 7 utd.

Skarżący podniósł ponadto, iż nietrafne są twierdzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że zeznania świadków jednoznacznie wykazały, że przewóz wykonywany kontrolowanym pojazdem miał znamiona przewozu regularnego. Z zeznań kierowcy wynika bowiem, że wykonuje przejazdy na trasie z D. do N. Trudno o to, aby wykonywał je po różnych trasach, skoro z D. do N. prowadzi tylko jedna droga. Odnośnie stałych godzin stwierdził, że jeździ "około" godziny 7.40 co znaczy, iż jednego dnia może to być godzina 7.30, a innego 7.50. Nie można z tego wywodzić, że transport wykonywany był o stałej godzinie. Nadto świadek wskazał, że nieraz wykonuje więcej niż jeden transport, co przeczy twierdzeniom organu administracji na temat stałości godziny odjazdu oraz regularności kursów. Nie można także podzielić twierdzeń organu administracji co do stałości opłat, skoro nie miał stałego cennika opłat, zaś ceny mogły być negocjowane.

Odnośnie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, skarżący wskazał, iż w dniu kontroli ze względu na awarię samochodu, którym zazwyczaj dokonywano przejazdu, a także konieczność przewiezienia umówionych osób z D. do N. kierowca działając w dobrej wierze skorzystał z samochodu, który nie posiadał jeszcze zgłoszenia do licencji. Zdaniem skarżącego nie można mieć wątpliwości, że w tym wypadku zaistniał stan wyższej konieczności, albowiem ze względu na okres zimowy, zimno, brak możliwości innego transportu dla pasażerów, w tym także dzieci udających się do szkoły istniały nadzwyczajne okoliczności, które winien uwzględnić organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Natomiast organy inspekcji transportu drogowego całkowicie pominęły powyższe okoliczności, nie uwzględniając w żaden sposób stopnia zawinienia skarżącego oraz społecznej szkodliwości czynu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację wskazaną uprzednio w decyzji drugoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako nie są spełnione przesłanki dla przyjęcia, że realizowany był przewóz regularny osób) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozów regularnych bez wymaganego zezwolenia i pojazdem innym niż autobus.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. -Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, ze zm.). Z kolei w myśl art. 18 b ustawy o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących;

5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych: (...);

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się (ust. 2 art. 18 b):

1) używania do przewozu innych pojazdów niż autobusy, jak też autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18".

Wykonywanie przewozów regularnych wymaga przy tym zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez organy w tym przepisie wskazane (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy (art. 18 ust. 1a ustawy) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie (art. 18 ust. 3 ustawy).

Skarżący twierdzi, iż nie wykonywał przewozów regularnych, bowiem transport wykonywany w dniu [...] grudnia 2008 r. na trasie pomiędzy D. a N. nie spełniał w zasadzie żadnej wskazanej w art. 4

pkt 7 utd. przesłanki umożliwiającej zakwalifikowanie go do przewozu regularnego osób. Powołał się przy tym między innymi na wyrok tut. Sądu z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1089/04, gdzie Sąd stwierdził, że nie są spełnione przesłanki dla przyjęcia realizowania przewozu regularnego osób, gdy brak jest ustaleń dotyczących sposobu "naboru" pasażerów i miejsca, czy miejsc, w których opuszczają oni pojazd, nie ma wzmianki co do odpłatności wykonywanego przewozu, czy dokonywał się on w oparciu o przyjęty cennik opłat podany do publicznej wiadomości i brak jest ustaleń co do rozkładu jazdy.

Kluczową kwestią dla oceny prawidłowości dokonanego przez organy inspekcji transportu drogowego rozstrzygnięcia jest ocena możliwości nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której nie spełniał on wszystkich przesłanek definicji przewozu regularnego wymienionych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Odpowiedź na powyższe pytanie determinuje jednocześnie zasadność ukarania skarżącego za wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus. Taki obowiązek nie ciążyłby bowiem na skarżącym przy wykonywaniu przewozu innego niż regularny. Sam bowiem fakt, iż przewóz osób w chwili kontroli wykonywany był samochodem osobowym, a nie autobusem, jest bezsporny.

W istocie, w powołanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1089/04 wskazano, że nie można przyjąć, aby był wykonywany regularny przewóz osób z uwagi na to, że nie spełniał warunków definicji tego przewozu wymienionych w art. 4 pkt 7 ustawy. Innymi słowy, o przewozie regularnym możnaby mówić tylko wtedy, jeżeli odpowiada on wszystkim przesłankom składającym się na określenie przewozu regularnego wynikającym z art. 4 pkt 7 podpunkty od "a" do "d".

Należy jednak podkreślić, że pogląd ten nie został zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który na wskutek wniesionej od niego skargi kasacyjnej uchylił cytowany w skardze wyrok i skargę w tamtej sprawie oddalił (wyrok z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 947/05).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż takie rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, że dany podmiot, który wykonuje przewóz osób i bagażu nie posiadając zezwolenia na jego wykonywanie, wobec nie spełnienia wszystkich warunków określających definicję przewozu regularnego, nie wykonuje tego przewozu, a zatem umieszczenie art. 92 ust. 1 pkt 2 w ustawie o transporcie drogowym, który przewiduje karę pieniężną za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia nie miałoby racji bytu, a jak już podniesiono ustawa o transporcie drogowym ustala zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego.

Reasumując, dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia - w dosłownym rozumieniu tego słowa - wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym.

Również zacytowany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 660/04 został uchylony przez Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 774/05. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż gdyby podzielić rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że definicja przewozu regularnego przesądza o wykonywaniu tego rodzaju transportu, to niezrozumiałe staje się wyłączenie spod tej definicji podpunktu "d" pkt 7 art. 4 ustawy. Definicja przewozu regularnego, jakiej użył ustawodawca na potrzeby niniejszej ustawy, to publiczny przewóz osób i rzeczy, jeżeli tylko spełnia on wszystkie warunki zawarte w kolejnych podpunktach wzmiankowanego przepisu. Oznacza to, że definicję tę stosować należy do osób wykonujących przewóz zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, a więc posiadających, stosownie do art. 18, odpowiednie zezwolenie. W przypadku wykonywania przewozu osób należy więc w oparciu o całokształt materiału ustalić, czy przewóz osób w sposób wynikający z okoliczności konkretnej sprawy, wymaga zezwolenia.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu ustalenia dokonane podczas kontroli i ujęte w protokole stanowiły wystarczający materiał dowodowy do uznania, iż w rozpatrywanym przypadku miał miejsce regularny przewóz osób. W szczególności na regularny charakter przewozu wskazują zeznania świadków, wśród których nie występują istotne rozbieżności. Pasażerowie zeznali, iż pojazd stale około godziny 7.30 - 7.40 wyrusza z D. do N. Zatem porusza się po określonej trasie i zwykle o godzinie 7.30 zabiera pasażerów z przystanku, który znajduje się w okolicach dworca autobusowego. Świadek A.W. zeznała np., iż z usług przewoźnika korzysta od około miesiąca, jechała w ten sposób około 20 razy, przy czym wyjazd był zawsze o 7.30 z D.

W związku z tym organy obu instancji, prawidłowo kwalifikując działalność przedsiębiorcy jako wykonywanie regularnych przewozów osób, uznały, że wykonywał tę działalność bez wymaganego przez art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia wydanego przez właściwy organ.

Nie można podzielić również podniesionych w skardze zarzutów odnośnie braku podstaw dla ukarania skarżącego kwotą 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W tym przypadku zaznaczyć należy, iż stan faktyczny jest bezsporny, strony różnią się natomiast co do konieczności nałożenia samej kary. Jest ona w ocenie skarżącego niewspółmiernie wysoka do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Skarżący powołał się na fakt, iż w dniu kontroli ze względu na awarię samochodu, którym zazwyczaj dokonywano przejazdu, a także konieczność przewiezienia umówionych osób z D. do N. kierowca działając w dobrej wierze skorzystał z samochodu, który nie posiadał jeszcze zgłoszenia do licencji. Zdaniem skarżącego nie można mieć wątpliwości, że w tym wypadku zaistniał stan wyższej konieczności, albowiem ze względu na okres zimowy, zimno, brak możliwości innego transportu dla pasażerów, w tym także dzieci udających się do szkoły istniały nadzwyczajne okoliczności, które winien uwzględnić organ administracyjny przy wydawaniu decyzji.

Argumentacja powyższa jest jednakże irrelewantna dla dokonanej przez organ oceny stanu faktycznego. Według art. 5 ust. 1 utd. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Stosownie do art. 14 ust. 1 tejże ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W konsekwencji, stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych, wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 cyt. ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji lp. 1.2. naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", za które została przewidziana kara 8 000 zł.

Z przytoczonych wyżej przepisów ustawowych wynika, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji.

Odmienna wykładnia art. 14 prowadziłaby do niespójności z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 utd. Potwierdzeniem zaś przedstawionego toku rozumowania jest wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 roku sygn. IIGSK 156/06).

Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Tym samym przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu.

Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ. Wskazane przepisy ustawy i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.