Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1030/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 253a  par. 1 art. 259 par. 1 pkt 2 art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]

nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., rozłożył T. N. spłatę zaległości z tytułu podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2000 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę –[...] zł oraz za rok 2002 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę – [...] zł, na trzynaście rat. Okres spłaty ustalono w ratach płatnych miesięcznie od 2 maja 2011 r. do 2 maja 2012 r., w kwotach po [...] zł, a ostatnia, trzynasta rata, w kwocie [...] zł.

Pismem z 7 marca 2012 r., uzupełnionym pismem z 23 marca 2012 r. Strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji ratalnej, w części dotyczącej trzynastej raty, przez rozłożenie kwoty w niej ujętej na dalszych 13 rat (12 rat po [...] zł, a ostatnia rata miała obejmować pozostałą kwotę). Na uzasadnienie wniosku T. N. trudną sytuację finansową, bowiem utrzymuje się z emerytury a pożytki z posiadanej nieruchomości (dochody z oddania nieruchomości w odpłatne użytkowanie) nie wystarczają na jednorazową spłatę zaległości podatkowych. Dodatkowo utrudnienie dla Strony stanowi konieczność zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S., w kwocie [...] zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego

w K. nie uwzględnił wniosku T. N. i decyzją z dnia [....] . nr [...] odmówił zmiany ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] r. - rozkładającej podatnikowi na raty spłatę przedmiotowych zaległości podatkowych - w części dotyczącej trzynastej raty.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, pismem z dnia 9 lipca 2012 r., uzupełnianym pismami z 19 lipca i 6 sierpnia 2012 r., Strona odwołała się od tej decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, że wywiązała się z ustalonego przez organ podatkowy układu ratalnego w zakresie dwunastu równych kwotowo rat, ustalonych po [...] zł, natomiast -według zapewnień organu podatkowego - rozłożenie ostatniej raty z tego układu na kolejne, mniejsze kwotowo raty, miało nastąpić po spłaceniu rat poprzednich. Zdaniem Podatnika, organ nie wywiązał się ze swojego zapewnienia, wydając decyzję odmowną. Strona przedstawiła aktualną sytuację finansową informując, że nie jest w stanie jednorazowo uregulować pozostałej kwoty zaległości, tj. [...] zł należności głównej oraz naliczonych od niej odsetek za zwłokę. Możliwość takiego uregulowania daje natomiast układ ratalny, którego źródłem finansowania byłyby środki z wynajmu należącej do Strony nieruchomości.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [....] r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze.

Powołując treść odpowiednich przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), organ odwoławczy wskazał, że ww. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego

w K. z dnia [...] r. wygasła wobec rat 1-3 oraz 6-12 na skutek

ich zapłaty, zatem w tej zrealizowanej części zobowiązanie podatkowe wygasło

na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., natomiast w odniesieniu do zobowiązania ustalonego w ratach: 4, 5 i 13 - w tej części decyzja wygasła na podstawie art. 259 § 1 pkt 2 O.p., na skutek niedokonania ich zapłaty w wyznaczonym terminie, przy czym raty 4 i 5 zostały uiszczone po ustalonym terminie płatności, a ostatnia, trzynasta rata nie została uregulowana.

W ocenie organu odwoławczego, decyzja ostateczna o zmianę której Strona wnosi, nie funkcjonuje w obrocie prawnym, ani w części, ani w całości, bowiem wygasła z mocy prawa, z powodów wyżej wskazanych. Postępowanie odwoławcze należało wobec powyższego umorzyć jako bezprzedmiotowe, z powodu braku przedmiotu sporu. Organ pouczył przy tym Stronę, że zaistniała sytuacja nie wyklucza jednak prawa Podatnika do złożenia nowego wniosku o ulgę w płatności przedmiotowej zaległości podatkowej, bowiem dopóki istnieje zaległość podatkowa, Podatnik ma możliwość wnioskowania o zastosowanie wobec niego podatkowych ulg uznaniowych.

Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego T. N.-reprezentowany przez adwokata - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono, że została wydana z naruszeniem:

1) przepisu art. 208 § 1 O.p. przez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego i uznanie, że zachodzi bezprzedmiotowość tego postępowania;

2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. artykułów: 67a § 1, 120, 121 § 1, 122, 180 § 1, 187, 190, 210, 216 O.p. w zw. z art. 140 O.p., przez:

- naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego wskazanych

w tych przepisach,

- nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na jej wynik, a w szczególności nieuwzględnienie zawinienia (bezczynność i inne działania niezgodne z prawem) ze strony organu I instancji,

- naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, polegające na obciążeniu Skarżącego konsekwencjami bezczynności i błędów organów podatkowych,

- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wbrew zasadom logiki

i doświadczenia życiowego,

- przekroczenie granic uznania administracyjnego na skutek dowolności organu przy rozstrzyganiu sprawy,

- nieprawidłowe uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że wywiązywał się z przyznanego mu układu ratalnego i zgodnie z zapewnieniem organu I instancji przed upływem terminu płatności trzynastej raty, tj. w dniu 7 marca 2012 r. złożył wniosek o rozłożenie na następne raty, kwoty ustalonej w trzynastej racie, deklarując jednocześnie spłacanie zaległości w wyższej niż do tej pory ratach miesięcznych. Z dniem złożenia ww. wniosku, zgodnie z art. 165 § 3 O.p., zostało wszczęte postępowanie w sprawie rozłożenia wskazanego zobowiązania na raty. Od tego dnia zaczęły zatem biec ustawowe terminy załatwienia tej sprawy, organ I instancji nie uwzględnił jednak wniosku Skarżącego.

W ocenie Skarżącego, organ II instancji bezpodstawnie zastosował art. 208 § 1 O.p., gdyż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w tym przepisie, rozumianej jako brak przedmiotu postępowania.

Wniosek o rozłożenie trzynastej raty (w kwocie ponad [...] zł) na następne raty złożony został na ponad 2 miesiące przed upływem terminu płatności tej raty, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami z Organem I instancji, który od takiego działania uzależnił wydanie decyzji rozkładającej to zobowiązanie podatkowe na raty. Zamiarem Skarżącego było zatem uruchomienie nowego postępowania mającego na celu zmianę decyzji ostatecznej ze względu na nowe okoliczności powstałe w toku postępowania oraz ważny interes podatnika.

Zdaniem Skarżącego, organ I instancji winien był rozpatrzyć ten wniosek

w ustawowym terminie, a w razie ewentualnego przedłużenia postępowania zawiadomić o tym Stronę jeszcze przed upływem tego terminu. Tego jednak nie uczynił. Doręczenie pełnomocnikowi Strony postanowienia o przedłużeniu postępowania nastąpiło już po upływie terminu wyznaczonego do załatwienia sprawy, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 216 w zw. z art. 140 § 1 O.p. przez niezałatwienie sprawy w terminie.

Nadto, Skarżący wskazał, że po dołączeniu do akt decyzji Wójta Gminy U. M. z dnia [....] r., niezależnie od tego, kto ten dokument do akt przedłożył, organ I instancji był zobowiązany do wyznaczenia Stronie po raz kolejny terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału, zwłaszcza, że do dnia 25 maja 2012 r. w aktach znajdowała się pozytywna dla Strony, analiza sprawy przychylająca się do wniosku, sporządzona przez starszego inspektora Ł. K., a w dniu 19 czerwca 2012 r. znalazła się opinia negatywna, sporządzona w tym dniu przez kierownika Działu Postępowań Podatkowych A. Ł. Z tą opinią negatywną Strona wcześniej (do 25 maja 2012 r.) również nie mogła się zapoznać i nie mogła na nią zareagować, składając stosowne wnioski dowodowe, aby ją zmienić.

Zdaniem Skarżącego, za rozłożeniem na raty przemawia w niniejszej sprawie przede wszystkim ważny interes podatnika, co wyraźnie ustalił prawomocnie organ

I instancji w decyzji z [....] a to że 13. (kolosalna) rata będzie

w przyszłości rozkładana na kolejne mniejsze, w zależności od aktualnych możliwości finansowych Strony, było także ustalone. Strona wywiązała się ze swego zobowiązania, czego nie można powiedzieć o organie I instancji. Zaskarżona decyzja narusza więc również zasadę zaufania, zdefiniowaną w art. 121 § 1 O.p.

Końcowo Skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może mieć charakteru dowolnego. Skoro organ I instancji w 2011 r. ustalił, że istnieje przesłanka "ważnego interesu podatnika" uzasadniająca rozłożenie zaległości na raty, a od tego czasu do chwili obecnej nic, co legło u podstaw tej oceny, nie uległo zmianie (poprawie), to stwierdzić należy, że stanowisko tego organu zaprezentowane w decyzji z 21 czerwca 2012 r. jest dowolne.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a. - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji.

Spór w sprawie dotyczy zasadności umorzenia postępowania odwoławczego. Dyrektor Izby Skarbowej w S., umarzając postępowanie odwoławcze od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. – przyznającej Skarżącemu układ ratalny wobec zaległości z tytułu podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za lata 2000 i 2002 (w zakresie rozłożenia spłaty kwoty ustalonej w trzynastej racie na następne 13 rat), jako uzasadnienie faktyczne tegoż rozstrzygnięcia wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [....] r. wygasła, wobec czego postępowanie odwoławcze należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu, podjęte przez organ rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Wskazać należy, że stosownie do art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: O.p. - decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

W myśl art. 233 § 1 O.p.: "Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów

o właściwości, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.".

Z kolei art. 208 § 1 O.p. stanowi, że: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Brzmienie tego przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że w przypadku bezprzedmiotowości postępowania, umorzenie ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie podatkowe. Ogólnie można stwierdzić, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por.: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80 oraz wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt III SA 102/00, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 9, poz. 63). Przyczyny tak pojmowanej bezprzedmiotowości postępowania mogą stanowić zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. W literaturze podkreśla się jednak, że charakter przyczyn bezprzedmiotowości nie ma znaczenia, gdyż art. 208 § 1 O.p. nakazuje umorzenie postępowania, gdy "z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe". W komentowanym przepisie chodzi więc o każdą przyczynę powodującą brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego (por.: M. Masternak [w:] B. Brzeziński. M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska: Ordynacja podatkowa. Komentarz, s. 688).

Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 6, s. 25).

W kontrolowanej sprawie taka bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zaistniała z uwagi na brak przedmiotu sprawy, o którym można by rozstrzygać merytorycznie.

Jak słusznie organ odwoławczy wskazał, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. (o zmianę której - w części dotyczącej ostatniej raty - strona skarżąca wnosiła), wygasła. W odniesieniu do rat 1-3 oraz 6-12 decyzja wygasła na skutek ich zapłaty, zatem w tej zrealizowanej części zobowiązanie podatkowe wygasło na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie

z którym, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Natomiast w odniesieniu do zobowiązania ustalonego w ratach: 4, 5 i 13 - w tej części decyzja wygasła na podstawie art. 259 § 1 pkt 2 O.p., na skutek niedokonania ich zapłaty w wyznaczonym terminie, przy czym raty 4 i 5 zostały uiszczone po ustalonym terminie płatności, a ostatnia, trzynasta rata nie została uregulowana. Stosownie bowiem do treści art. 259 § 1 pkt 2 O.p., w razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji, o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności. W każdym z tych przypadków wygaśnięcie zobowiązania podatkowego jest równoznaczne z wygaśnięciem stosunku podatkowoprawnego, który powstał w momencie indywidualizacji obowiązku podatkowego (art. 5 O.p.).

W zakresie tym Sąd orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 września 2007 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 869/07 (LEX nr 385473): "Wygaśnięcie decyzji administracyjnej powoduje,

że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć, skoro nie ma przedmiotu zaskarżenia". Sąd orzekający podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie II FSK 602/05 (LEX nr 231365): "Wpływ wygaśnięcia decyzji na jej istnienie w obrocie prawnym jest bezsporny i nie budzi wątpliwości. Wygaśnięcie decyzji ma bowiem ten skutek, że przestaje ona istnieć w obrocie prawnym (...). W sytuacji, gdy z mocy przepisu prawa następuje wygaśnięcie decyzji, co usuwa ją z obrotu prawnego, organ odwoławczy nie może zadecydować o jej losie prawnym. Ten bowiem rozstrzygnięty został przez przepis prawa w sposób jednoznaczny".

Wskazać przy tym należy jednak – o czym słusznie organ odwoławczy pouczył Stronę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że zaistniała sytuacja nie wyklucza prawa Skarżącego do złożenia nowego wniosku o ulgę w płatności przedmiotowej zaległości podatkowej, bowiem dopóki istnieje zaległość podatkowa, podatnik ma możliwość wnioskowania o zastosowanie wobec niego podatkowych ulg uznaniowych. Zauważyć też należy, że w istocie zawarta w skardze argumentacja zmierza do wykazania, że sytuacja majątkowa Skarżącego ("ważny interes podatnika") przemawia za rozłożeniem mu na raty pozostałej zaległości podatkowej, lecz – w ocenie Sądu – kwestia ta powinna być rozważana w ewentualnym nowym postępowaniu wywołanym nowym wnioskiem Podatnika, a nie w postępowaniu o zmianę ostatecznej decyzji, która już nie istnieje w obrocie prawnym, bowiem z ww. powodów wygasła z mocy prawa.

Z tego też powodu nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podniesiony w skardze zarzut, że organ I instancji zapewniał Skarżącego

o kolejnym rozłożeniu na raty zaległości podatkowej, po spłacie pierwszych

12 miesięcznych rat. Takie argumenty mogą być ewentualnie podnoszone w razie złożenia nowego wniosku o rozłożenie zaległości na kolejne raty.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, stwierdzić należy, że nie są one trafne. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w tym zakresie w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Tym samym Sąd uznał, że przedstawiana w tej mierze argumentacja Skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonego rozstrzygnięcia nie uprawnia bowiem do stwierdzenia, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa, skutkującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy, będąc zobowiązanymi mocą przepisów Ordynacji podatkowej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy. To, że Skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Z wyrażonej

w przepisie art. 122 O.p. zasady wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby

w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy. Również analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia stanowiska o dowolności oceny materiału dowodowego. To, że treść decyzji nie odpowiada oczekiwaniom Strony, w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Istotą zaufania do organu podatkowego jest przyjęcie, że jego orzeczenia będą zgodne z prawem. Nie można, powołując się na tę zasadę, oczekiwać decyzji niezgodnej z prawem.

Już tylko na marginesie Sąd zauważa, że zarzut wydania decyzji przez organ

I instancji z naruszeniem terminów określonych w przepisach Ordynacji podatkowej nie miał wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że strona skarżąca nie korzystała

z instytucji ponaglenia, o której mowa w art. 141 O.p., czy skargi na bezczynność organu.

Reasumując Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe a postępowanie prowadzone było zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, przy braku podstaw faktycznych

i prawnych do uwzględnienia skargi – stosownie do art. 151 p.p.s.a. - należało ją oddalić.