Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 26/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 368
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.
article: art. 29 ust. 4
journal: Dz.U. 1992 nr 5 poz 19
law: Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia kwatery oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19), art. 13 ust. 4 i 5, art. 24 ust. 1, art. 41 ust. 2 pkt 1, art. 42 ust. 1, art.87 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. F. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] 2003 r., w sprawie zwolnienia kwatery ;

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w związku z otrzymaniem przez J. F. bezzwrotnej pomocy finansowej na remont kapitalny mieszkania przy ul. M. w S., na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów, decyzją z dnia [...] 1994 r. przydzielono skarżącemu na czas pełnienia służby osobną kwaterę stałą w L. przy ul. R.

W związku ze zwolnieniem J. F. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 2003 r., powstał obowiązek przekazania zajmowanej przez niego kwatery.

Powyższe okoliczności faktyczne legły u podstaw decyzji wydanej przez organ I instancji.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania stwierdzając, że zarówno przepisy ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, jak też ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewidują możliwość realizacji przez osobę uprawnioną, na jej wniosek prawa do kwatery poprzez możliwość wyboru: przydziału kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (dawniej pomoc finansowa).

Możliwość otrzymania kwatery w sytuacji skorzystania przez osobę uprawnioną z pomocy finansowej istniała zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. jedynie w przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do innej miejscowości i przydzielenia mu osobnej kwatery stałej tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości. Kwaterę można było przydzielić na stałe, jeżeli żołnierz w ściśle określonych sytuacjach zwrócił otrzymaną pomoc finansową.

Skoro J. F. nie zwrócił otrzymanej pomocy finansowej z chwilą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jest zobowiązany do zwolnienia kwatery – przydzielonej tylko na czas służby.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że na podstawie decyzji z dnia [...] 1994 r. skarżący otrzymał kwaterę w L. tylko na czas służby.

Powyższa decyzja jest decyzją ostateczną.

Okoliczność , że decyzją z dnia [...] stwierdzono, iż J. F. zachował uprawnienia do kwatery, nie jest równoznaczna z możliwością realizacji tego uprawnienia.

Skarżący mylnie rozumuje, że skierowanie do niego pisma Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM o wszczęciu procedury sprzedaży kwater stanowi potwierdzenie istnienia uprawnienia do wykupu kwatery. Taka informacja kierowana jest do ogółu mieszkańców danego budynku. Zgodnie z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. – osoba, która z mocy prawa jest obowiązana zwolnić zajmowaną kwaterę, nie jest uprawniona do nabycia tej kwatery.

Na decyzję powyższą skargę sądową złożył J. F., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1, art. 41 ust. 1 pk 5 i art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej a nadto art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że uprawnienia skarżącego do kwatery stałej reguluje decyzja z dnia [...] wydana przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM. W tej sytuacji, nie miał zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r., jak również nie był słuszny argument dotyczący wcześniejszego przyznania pomocy finansowej.

Art.41 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. odnosi się do sytuacji, gdy żołnierz zajmuje osobną kwaterę stałą, a następnie otrzymuje pomoc na budownictwo mieszkaniowe (art. 41 ust.1 pkt 5). Ustawa ta nie przewiduje już pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, jako realizacji prawa do kwatery. To prawo jest realizowane przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Taką formę (pomoc finansowa) przewidywały przepisy ustawy z dnia 20 maja 1976 r. Zgodnie z tymi przepisami – w przypadku przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, wygasło prawo do przydzielenia kwatery stałej. W przypadku skarżącego – otrzymanie pomocy finansowej nastąpiło w momencie, kiedy nie posiadał jeszcze osobnej kwatery stałej, co skutkuje brakiem podstaw do zastosowania art. 41 ust.1 pkt 2.

Również w przypadku uzyskania pomocy finansowej na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów i przydzielenia kwatery w oparciu o aktualne przepisy, nie można mówić o zaistnieniu przesłanek zawartych w art. 41 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przy czym dokonując kontroli sądowej, należy wziąć pod uwagę przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) zwanej dalej " ustawą" w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji.

Decyzją ostateczną z dnia [...] 1994 r. Komendant Garnizonu przydzielił J. F. osobną kwaterę stałą na czas pełnienia służby, przy ul. R. w L. Wprawdzie w decyzji tej nie wskazano podstawy materialnoprawnej, jednak nie jest sporne, że taką podstawę stanowił art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.).

Mowa o tym m.in. w piśmie Komendanta Garnizonu z dnia [...] 1993 r. Owa decyzja została zmieniona w trybie art. 155 kpa (w zakresie powierzchni mieszkalnej) decyzją Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy z dnia [...] , utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Niesporne jest, że skarżący został zwolniony ze służby wojskowej w dniu [...] 2003 r., w związku z uzyskaniem uprawnień do emerytury wojskowej od dnia [...] 2003 r.

Na wniosek skarżącego Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy decyzją ostateczną z dnia [...] stwierdził, że J. F. zachował uprawnienia do kwatery stałej.

Wywody skarżącego, w których utrzymuje, że ową decyzją przydzielono mu kwaterę przy ul. R. są nietrafne.

Przepisy ustawy przewidują, że żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową (stałą) oraz takim żołnierzom, którzy nabyli uprawnienia do emerytury wojskowej albo wojskowej renty inwalidzkiej przysługuje prawo do kwatery (art. 22 ust. 1 i art. 23 ust.1).

W związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej, na wniosek skarżącego wydano decyzję w zakresie "zachowania uprawnień do kwatery", na podstawie art. 23 ust. 1 i ust. 5 ustawy.

Wydanie tego rodzaju decyzji, nie rodzi jeszcze samoistnienia żadnych skutków w zakresie "prawa do kwatery". " Prawo do kwatery" realizuje się bowiem dopiero na wniosek osoby uprawnionej przez: przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (art. 24 ust. 1 ustawy).

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący złożył wniosek zmierzający do realizacji "prawa do kwatery". Skoro tak, to chybione są wywody organu odwoławczego w zakresie braku uprawnień do przydziału kwatery albo wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego. Zadaniem organu, była wyłącznie instancyjna kontrola decyzji z dnia [...] wydanej przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy – osoba, o której mowa w art. 23 ust .1 lub 2, jest obowiązana przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli występują odpowiednio okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5 – 9 lub 11 (m.in. w sytuacji , gdy żołnierza zwolniono z zawodowej służby wojskowej, a kwaterę przydzielono mu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości – pkt 5).

Skoro skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na skutek nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, a kwaterę przydzielono mu tylko na czas pełnienia służby, przeto organ I instancji trafnie wydał decyzję o zwolnieniu tej kwatery (art. 42 ust. 1 ustawy).

Wbrew zarzutom skargi, organy decyzyjne nie dopuściły się naruszenia zasad postępowania, skoro zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, który prawidłowo oceniły.

Przytoczone wcześniej uchybienia dostrzeżone w zaskarżonej decyzji nie miały wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.