Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1020/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145   par.  1 pkt 1 lit.b i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku z tyt. samotnego wychowywania dziecka I u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r. Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...]r. decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych / Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z póź. zm./, art. 12 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych / Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z póź. zm./ oraz § 1 pkt 16 lit.a Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych / Dz. U. Nr 198, poz. 1925/ po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Kierownika Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania pięciorga dzieci, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] r. sygn. [...] małżeństwo B. i Z. S. zostało rozwiązane przez rozwód bez orzekania o winie, B. S. powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad pięciorgiem dzieci, ograniczając ww. władzę Z. S., oboje małżonków zobowiązano do ponoszenia kosztów wychowania i utrzymania dzieci oraz pozostawiono bez zmian wysokość alimentów ustaloną ugodą sądową z [...] r. zawartą przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt [...] a także nie orzeczono o mieszkaniu stron. W dniu [...]r. B. S. złożyła wniosek do Kierownika Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dzieci. W dniu [...] r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, z którego wynika, że byli małżonkowie S. zamieszkują razem i wspólnie wychowują dzieci. Z. S. na co dzień zajmuje się domem, pomaga dzieciom w odrabianiu lekcji, spędza z nimi święta oraz otacza je opieką podczas wyjazdów matki za granicę w celach zarobkowych. Na podstawie powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że B. S. nie odpowiada definicji osoby samotnie wychowującej dzieci zawartej w art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i w związku z tym nie służy jej dodatek, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy.

B. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na powyższą decyzję i wskazała, że się z nią nie zgadza, bowiem samotnie wychowuje dzieci. Były mąż nie zajmuje się dziećmi i nie ponosi kosztów utrzymania dzieci i domu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga okazała się zasadna, choć nie z powodów w niej podnoszonych.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. / Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną.

Zasadnicze znaczenie ma w niniejszej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt K 16/04 / Dz. U. Nr 95, poz. 806/, który uznał art. 3 pkt 17 i art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych za niezgodne z art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 27 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. / Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz.526 z póź. zm./ .

Organy administracyjne obu instancji oparły swoje orzeczenia o powyższe zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny artykuły ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.b Ppsa, Sąd uchyla decyzję w całości jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego jest art. 145a § 1 Kpa, który stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Powyższe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej obu decyzji przesądza o uznaniu, że decyzje administracyjne I i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku B. S. organy administracyjne wszechstronnie wyjaśnią sprawę i podejmą stosowne decyzje zgodnie z obowiązującym stanem prawnym.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. /, orzekł jak w sentencji.