Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2129/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: par. 23, par. 13 pkt 2, par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 132, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi P. M na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie określone w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu w całości, 3. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] września 2014 r., wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 ze zm.) rozpoznała u P. M. urodzonego w dniu [...] stycznia 1989 r., kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej krótkowzroczność i niedowidzenie oka lewego - §13p2r4N. Na tej podstawie orzekła, iż P. M. jest niezdolny do służby w PSP.

W uzasadnieniu Okręgowa Komisja Lekarska MSW wskazała, iż po zapoznaniu się z odwołaniem, dokumentacją orzeczniczo - medyczną, oraz po dodatkowej konsultacji okulistycznej w dniu [...] września 2014 r. stwierdza, że kandydat jest aktualnie niezdolny do służby w PSP - zgodnie z zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 146, poz. 712), w paragrafie 13, punkt 2, w rubryce 4 widnieje tylko litera "N" - niezdolny do służby w PSP.

Okręgowa Komisja Lekarska MSW dodała także, iż wysokie wymagania zdrowotne wobec kandydatów wynikają z warunków i właściwości służby w PSP, które często stają się przyczyną nasilenia stwierdzonych u kandydatów schorzeń i ułomności, przyczyniając się do pogorszenia stanu zdrowia.

Wobec powyższego OKL uchyliła orzeczenie WKL nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. i wydała orzeczenie jak wyżej.

P. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznym w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., poprzez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów, które nie mają zastosowania do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej i oparcie na tej błędnej podstawie prawnej rozstrzygnięcia wydanego w przedmiotowej sprawie;

2. § 13 ust. 1 pkt 5 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez ustalenie stopnia zdolności skarżącego do służby w sposób niezgodny z terminologią ustaloną w rozporządzeniu;

3. § 10 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia w zw. z art. 107 § 3 Kpa, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu przedmiotowego orzeczenia;

4. § 23 i § 25 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez brak szczegółowego uzasadnienia wydanej przez organ decyzji, niewyjaśnienie które z faktów organ uznał za udowodnione, niewyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia i nieprzytoczenie przepisów prawa stanowiących podstawę prawną orzeczenia;

5. § 12 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób wszechstronny i wyczerpujący;

6. § 28 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i uchylenie orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej zamiast jego zatwierdzenia;

7. § 20 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez niespełnienie wymogów formalnych, które powinna spełniać decyzja, a mianowicie poprzez brak podpisów wszystkich członków komisji lekarskiej.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi P. M. podniósł, iż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 roku (w brzmieniu obowiązującym obecnie), orzeczenia o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej wydaje się na podstawie załącznika nr 2a do rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 2 tego rozporządzenia orzeczenie powinno zawierać wyszczególnienie wszystkich schorzeń i ułomności, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz powołaniem się na odpowiednie paragrafy i punkty wykazu.

W przedmiotowej sprawie organ jako rozpoznanie wskazał "krótkowzroczność i niedowidzenie oka lewego - §13p2r4N". Dopiero w polu "uwagi" doprecyzował, że jest to schorzenie przewidziane w załączniku nr 2 do wyżej powoływanego rozporządzenia. Wskazał również, że w rubryce odpowiadającej temu schorzeniu widnieje tylko litera "N", co oznacza, że kandydat jest niezdolny do służby. W tym miejscu należy zauważyć, iż w załączniku nr 2 we wskazywanym przez organ miejscu widnieje zarówno litera "N" - niezdolny do służby, jak również litera "Z" - zdolny do służby. Trudno więc powiedzieć na jakiej podstawie organ uznał skarżącego za osobę niezdolną do służby. Nie wynika to z treści przesłanego orzeczenia. Trzeba też zauważyć, iż organ dokonał oceny zdolności skarżącego do służby na podstawie niewłaściwych przepisów. W przypadku kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej oceny zdolności do służby należałoby dokonywać na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2a, a nie załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia stanowi, że orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. W wydanym orzeczeniu skarżący w jednym miejscu został opisany jako "niezdolny do służby w PSP" w innym miejscu wskazana, że "kandydat jest aktualnie niezdolny do służby w PSP". Tym samym komisja lekarska nie określiła stopnia zdolności do służby zgodnie z terminologią ustaloną w rozporządzeniu, co również rodzi uzasadnioną wątpliwość, co do poprawności i rzetelności wydanego rozstrzygnięcia.

Dalej skarżący konkludował, iż być może organ posługując się terminem "aktualnie niezdolny do służby w PSP" zamierzał obejść obowiązek szczegółowego uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej wyrażonego w § 23 przedmiotowego rozporządzenia i poprzestać na "zwykłym" uzasadnieniu przewidzianym w § 25 ust. 2 rozporządzenia. Trudno jednak uznać, iż bardzo lakoniczne uzasadnienie zawarte w pkt 8 zawiadomienia o orzeczeniu spełnia choćby taki wymóg.

Skarżący zarzucił również, iż organ nie przytoczył przepisów prawa, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Ograniczył się jedynie do wskazania, że decyzja jest zgodna z załącznikiem nr 2 do powoływanego wyżej rozporządzenia (choć jak wskazano wyżej orzeczenie nie jest zgodne z wykazem chorób znajdujących się w tym załączniku, a ponadto wykaz znajdujący się w załączniku nr 2 nie znajduje zastosowania do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej).

W dalszej kolejności skarżący zauważa, iż § 12 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia nakłada na organ obowiązek wydania orzeczenia o stanie zdrowia i zdolności do służby po wszechstronnym zbadaniu przez członków komisji, także z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych.

Powołując się na wskazane wyżej uchybienia, szczególnie w zakresie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, skarżący twierdzi, iż fakt dokonania wszechstronnego zbadania i oceny zdolności skarżącego do służby budzi poważne wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW wniosła o jej oddalenie.

Argumentowała, iż przywołanie niewłaściwego numeru załącznika jest omyłką pisarską niemającą wpływu na treść orzeczenia.

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego, w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz strażaków - załącznik nr 2a. Natomiast w dalszej części rozporządzenia załącznik ten jest oznaczony jako nr 3. W odpowiedniej, przywołanej w orzeczeniu, rubryce: §13p2r4 widnieje litera "N".

Sformułowanie "niezdolny do służby" jest zgodne z nomenklaturą § 10 ust. 1 pkt 2 wyżej powołanego rozporządzenia.

Niezasadny jest także zarzut braku podpisów na orzeczeniu. Zgodnie z § 25 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia przewodniczący komisji lekarskiej przesyła zainteresowanemu treść orzeczenia wg wzoru stanowiącego załącznik nr 10 a zatem wyłącznie z podpisem przewodniczącego komisji. Na pełnym orzeczeniu znajdują się oczywiście podpisy wszystkich członków komisji.

W ocenie organu nawet ewentualne naruszenia proceduralne, które jednak nie miały wpływu na wynik sprawy, nie mogą być podstawą uchylenia orzeczeń komisji lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, że komisje lekarskie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzekają na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 ze zm.), które zostało zmienione między innymi rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 listopada 1995 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 146, poz. 712), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 i z 1995 r. Nr 4, poz. 17).

Zgodnie z § 23 rozporządzenia orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą niezdolność do służby powinny być szczegółowo uzasadnione. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Ustalony między innymi w oparciu o wyżej wymienione dokumenty stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia zwłaszcza komisji lekarskiej drugiej instancji.

Powyższa uwaga jest niezwykle istotna dla prawidłowości procesu orzeczniczego, gdy zważy się na okoliczność, iż w procedurze ustalania stanu zdrowia funkcjonariuszy orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW jest ostateczne i lekarze orzecznicy pracujący w tej Komisji stanowią ostateczny autorytet orzeczniczy w sprawach medycznych – oceny stanu zdrowia. W przeciwieństwie np. do postępowań cywilnych, orzeczeń komisji lekarskich nie można poddać kontroli w drodze opinii np. biegłych sądowych czy medycznych instytutów naukowych. Z tych też przyczyn orzeczenia komisji lekarskich powinny cechować się dużą staranności i precyzją a w zakresie uzasadnień, dokładnie wyjaśniać przyczyny danego ustalenia, takiego a nie innego zakwalifikowania stanu zdrowia zainteresowanego.

Powyżej wskazane akty prawne nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, jednakże nie trudno wywieść takie zasady. Orzeczenie to powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie, daleki jest od stosowania w tym zakresie wprost przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem wspomniane wyżej rozporządzenie określa własną procedurę do rozpatrywania tego typu spraw przez komisje lekarskie. Jednakże zagadnienie stosowania art. 107 Kpa w zakresie uzasadnienia przez komisje lekarskie swoich orzeczeń znajduje swoje uzasadnienie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (porównaj np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2351/13 oraz z dnia 15 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2184/14).

Nie sposób jednak nie dostrzegać, iż lakoniczne i niepełne sformułowanie prowadzi do niepotrzebnych sporów i wytwarza w osobach poddanych takiemu orzecznictwu uzasadnione odczucie nieprawidłowego załatwienia ich sprawy, a co za tym idzie prowadzą wprost do uniemożliwienia skontrolowania prawidłowości tych orzeczeń pod kątem formalnych przez sąd administracyjny.

Obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te komisje lekarskie w toku załatwiania spraw, jest także jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji. Motywy rozstrzygnięcia powinny znaleźć swój wyraz również w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych rozstrzygnięć. Bez zachowania tego elementu strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma – w ocenie Sądu – nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1995 r. o sygn. akt SA/Lu 2479/94).

Zaskarżone orzeczenie – zdaniem Sądu – nie spełnia przedstawionych wyżej wymagań dotyczących prawidłowego uzasadnienia w rozumieniu § 23 rozporządzenia. Zawiera ono jedynie lakoniczne i ogólne stwierdzenia. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość w rozpoznaniu sprawy i nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu, a tym samym powoduje, że poprzez brak rzeczowej argumentacji, orzeczenia nie można poddać kontroli.

Ustawodawca w rozporządzeniu z 31 grudnia 1995 r. ustanowił szczegółowe i niezbędne wyjaśnienie do zakwalifikowania do konkretnego § oraz konkretnego podpunktu poszczególnych chorób i ułomności wskazanych w załącznikach do tego rozporządzenia, ułatwiające diagnozowanie danych kategorii przypadłości zdrowotnych - chorób i ułomności. W uzasadnieniu orzeczenia powyższe wskazania powinny zostać w sposób dokładny zastosowane, aby rozpoznanie było konkretne i nie budziło wątpliwości, a także po to aby w taki sposób, aby wytłumaczyć rozpoznanie danej choroby i ułomności, który będzie zrozumiały dla strony.

Takich dokładnych wyjaśnień opisu stanu zdrowia, w tym stwierdzonej wady wzroku skarżącego, zaskarżone orzeczenie nie zawiera. Nie wiadomo dlaczego została ona zakwalifikowana jako krótkowzroczność i niedowidzenie oka lewego - §13p2r4, co zdaniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW skutkowało orzeczeniem o niezdolności skarżącego do służby w PSP.

W tym aspekcie sprawy wskazać należy, iż załącznik w rubryce pod tytułem "Choroby i ułomności" dla § 13 pkt 2 wskazuje dokładne kryteria optyczne niezbędne dla zakwalifikowania danego schorzenia to tego konkretnego § i punktu. Należy zatem dokładnie podać ostrość wzroku w dioptriach w odpowiedniej korelacji z rodzajami szkieł. Dopiero wynik przekraczający ustalony w powyższej rubryce poziom ostrości wzroku, powoduje przypisanie badanemu konkretnej kwalifikacji – tu § 13 pkt 2. Jakie dokładnie dla skarżącego ustalono parametry ostrości wzroku oka lewego i z zastosowaniem korekcji jakich rodzajów szkieł z rozpoznania nie wiadomo. Zatem nie wiadomo dlaczego rozpoznanie, lakonicznie wskazujące jedynie na "krótkowzroczność i niedowidzenie oka lewego" powinno zostać zakwalifikowane w §13p2r4.

Dokonanie w taki lakoniczny i niepełny sposób rozpoznania stanu zdrowia skarżącego stanowi istotną wadę kontrolowanego orzeczenia, świadczącą o niedokładności tego rozpoznania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie taka wada, z uwagi, iż prawidłowe rozpoznanie choroby czy ułomności ma istotny wpływ na wynik sprawy, musi skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia we wskazanej w sentencji wyroku części.

Zaskarżone orzeczenie musi być także uchylone z innej przyczyny, wadliwości w przywołanej podstawie prawnej, stanowiącej o sposobie zakwalifikowania stanu zdrowia skarżącego.

Otóż w sentencji orzeczenia wskazano jako podstawę do orzekania w powyższym przedmiocie na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 ze zm.), a ściślej na załącznik nr 2 do tego rozporządzenia.

W skardze skarżący wskazał w tym aspekcie, iż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. (w brzmieniu obowiązującym obecnie), orzeczenia o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej wydaje się na podstawie załącznika nr 2a do rozporządzenia.

Z kolei, organ ustosunkowując się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę, wskazał, iż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego, w stosunku do kandydatów do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz strażaków - załącznik nr 2a. Natomiast w dalszej części rozporządzenia załącznik ten jest oznaczony jako nr 3.

Zatem wg którego załącznika orzekał organ, gdy porówna się treść orzeczenia z treścią odpowiedzi na skargę nie wiadomo.

Nie jest w ogóle dopuszczalne aby strona, czy też sąd administracyjny, miał się domyślać, jakie przepisy i z jakiego okresu ich obowiązywania zastosował organ do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych od jego publikacji w 1991 roku miało do chwili orzekania przez organ w niniejszej sprawie pięć zmian. Najistotniejsza dla niniejszej sprawy i sposobu orzekania przez komisję lekarską miała zmiana wprowadzona z dniem 31 grudnia 1995 r. przez § 1 pkt 10 rozporządzenia z dnia 2 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 146, poz. 712), która wprowadziła nie tylko zmiany w niektórych zapisach ale także w numeracji załączników do rozporządzenia.

W obecnie obowiązującym brzemieniu rozporządzenia (według stanu obowiązującego w chwili orzekania przez komisje lekarskie) zawiera ono 11 załączników, przy czym wykaz chorób i ułomności zawarto w załączniku nr 2 oraz w załączniku o nr 3, odpowiednio w zależności od rodzaju służb.

Zatem obowiązkiem organu było nie tylko dokonać dokładnego, wyczerpującego odpowiednie zapisy dla danej jednostki choroby czy ułomności opisu stanu zdrowia skarżącego (o czym wyżej), ale także zastosowanie i przywołanie odpowiedniej podstawy prawnej, wskazującej aktualne przepisy z dokładnym wyszczególnieniem obowiązującego dla danej służby załącznika i odpowiedniego § oraz podpunktu.

Braki powyższe uniemożliwiają Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny legalności zaskarżonego orzeczenia, pod kątem właściwego zastosowania przez organ przepisów obowiązujących w dacie rozpatrywania przez niego danej sprawy.

W procesie orzeczniczym, a zwłaszcza w formułowaniu treści orzeczeń organ winien posługiwać się jedynie terminami zawartymi w rozporządzeniu.

Zatem całkowicie niepotrzebne, mylące i zbędne jest użycie w zaskarżonym orzeczeniu sformułowania "kandydat jest aktualnie niezdolny do służby w PSP". Słowo "aktualny" nie ma swojego desygnatu w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Niezasadny jest natomiast zarzut skarżącego dotyczący braku podpisów członków komisji. Orzeczenie zostało podpisane zarówno przez przewodniczącego komisji, jak i jej członków, zaś zgodnie z procedurą działania komisji lekarskich, odpis orzeczenia, które otrzymuje zainteresowany, zawiera jedynie podpis przewodniczącego komisji.

Również prawidłowe pod względem procedury obowiązującej w rozpatrywaniu niniejszych spraw jest takie formułowanie orzeczenia organu drugiej instancji, aby zastępowało ono orzeczenie organu pierwszej instancji.

W powyższym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela zasadność twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę i wyjaśniających niezasadność obu tych zarzutów.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 132 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku odnośnie orzeczenia w zakresie ustalającym zdolność do służby.

W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił, albowiem skarżący zaskarżył orzeczenie w całości, zaś kognicja sądów administracyjnych sprowadza się jedynie do oceny powyższego orzeczenia jedynie w zakresie ustalenia czy zainteresowany jest zdolny czy też niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej.