Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2153/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2020 r. nr [..] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik [...] US lub organ pierwszej instancji) z [...] grudnia 2019 r. nr [...] , orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M.K. (dalej: strona, skarżąca) wraz z F. sp. z o. o. (dalej: spółka) oraz drugim byłym członkiem zarządu, za zaległości tej spółki z tytułu nienależnego zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r.

Dyrektor IAS ustali w sprawie, co następuje:

Decyzją z [...] grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącej wraz ze spółką oraz drugim byłym członkiem zarządu za zaległości spółki z tytułu nienależnego zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r. w łącznej kwocie 304.872,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 145.078,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 22.270.00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła Naczelnikowi [...]US naruszenie:

- art. 121, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie oceny, czy w dniu odwołania skarżącej z zarządu, zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, podczas gdy przesłanką egzoneracyjną, uwalniającą członka zarządu od tej odpowiedzialności jest wykazanie, że niezgłoszenie ww. wniosku nastąpiło nie z jej winy, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż skarżąca nie wykazała, że nie ponosi winy w niezgłoszonym wniosku o ogłoszenie upadłości i przyczyniło się do orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe ze spółką;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i dokonanie jego oceny w sposób wybiórczy, poprzez pominięcie dowodów wskazujących na to, że w dniu odwołania skarżącej z pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki nie było przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a mianowicie zaległości podatkowe z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. powstały z [...] sierpnia 2016 r. (decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. znak [...] ) podczas, gdy skarżąca została odwołana z funkcji z 15 kwietnia 2015 r.;

- naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej i wydanie decyzji bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego oraz oparcie oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ podatkowy i tym samym orzeczenie o solidarnej ze spółka odpowiedzialności prezesa zarządu w sytuacji, kiedy z dowodów przedstawianych przez stronę wynika, że wykazała, iż nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki;

- naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie przez organ podatkowy postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, a także naruszenie przez organ podatkowy zasady prawdy obiektywnej i brak dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy podatkowej, będącej przedmiotem rozpoznania organu podatkowego, a w konsekwencji brak dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była, m. in., obraza prawa materialnego;

- naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem fundamentalnych zasad tego postępowania, a w szczególności z naruszeniem czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony i prowadzenie postępowania pod z góry założoną tezę;

- naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188. art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez działanie przez organ podatkowy pod presją czasu, z uwagi na zbliżający się termin przedawnienia i przedłożenie określonej w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej zasady szybkości i prostoty postępowania nad obowiązek zapewnienia stronie jej podstawowych praw;

- naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu podatkowego, w szczególności nieodniesienie się do wniosków oraz twierdzeń strony wskazywanych w piśmie w toku postępowania;

- naruszenie art. 216 Ordynacji podatkowej, poprzez niezachowanie formy pisemnego postanowienia na okoliczność odrzucenia wniosku dowodowego skarżącej, co stanowi naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy;

a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji członka zarządu jest okolicznością, która wyklucza możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że pełnienie funkcji członka zarządu jest jedynie pozytywną przesłanką do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności i wpływa na podwyższenie miary staranności, jaką powinien dołożyć członek zarządu przy ocenie zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wyklucza możliwości wykazania braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku;

- art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło z winy skarżącej, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności faktycznych prowadzi do wniosku, iż w czasie sprawowania funkcji prezesa zarządu przez skarżącą kondycja ekonomiczno-finansową była dobra, spółka była wypłacalna i nie posiadała zaległości podatkowych, co za tym idzie - nie było przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki;

- art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2003 r., nr 60, poz. 535 ze zm., dalej: Prawo upadłościowe) poprzez bezpodstawne uznanie, że w okresie, w którym skarżąca zasiadała w zarządzie spółki ziściła się przesłanka uzasadniająca zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy w aktach sprawy nie znajdują się dowody uzasadniające powyższą tezę, wręcz przeciwnie z okoliczności sprawy wynika, że na koniec 2013 roku spółka osiągnęła zysk w wysokości 250.938,39 złotych, nadto zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stały się wymagalne w dniu wydania decyzji, tj. z [...] sierpnia 2016 r., kiedy to strona nie reprezentowała już spółki, a także nie prowadziła jej spraw, co za tym idzie - nie była uprawniona do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki i nie miała na to żadnego wpływu, w związku z czym nie ponosi winy w niezłożeniu tego wniosku w 2013 r.

Wymienioną na wstępie decyzją, Dyrektor IAS utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przywołał przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej, regulujące odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki, w tym art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 2-3 oraz art.116 tej ustawy.

Dyrektor IAS poczynił przy tym ustalenia co do wymagalności zaległości podatkowych, wskazując, że w sprawie wystąpiły okoliczności z wskazane w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia, jak okoliczności określone w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki. W rezultacie organ przyjął, że zaległości podatkowe spółki nie uległy przedawnieniu i mogły być egzekwowane.

Dyrektor IAS ustalił również, że postępowanie wobec skarżącej w zakresie orzeczenia o jej solidarnej ze spółką odpowiedzialności za zaległości spółki zostało wszczęte [...] października 2019 r., natomiast decyzja wymiarowa wobec spółki wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. [...] sierpnia 2016 r., określająca spółce, m. in., prawidłową kwotę do zwrotu na rachunek bankowy za listopad-grudzień 2013 r., została doręczona spółce 24 sierpnia 2016 r. Zatem w sprawie spełniony został wymóg wynikający z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nastąpiło po doręczeniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Dyrektora IAS rozpatrzył następnie sprawę pod kątem przesłanek wynikających z art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.

Przede wszystkim organ ten wskazał, że termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu nienależnie otrzymanego przez spółkę zwrotu podatku za okresy listopad-grudzień 2013 r., upływał odpowiednio 3 stycznia 2014 r. oraz 25 kwietnia 2014 r., tj. w dacie dokonania zwrotu podatku spółce przez organ podatkowy.

Dyrektor IAS ustalił także, że skarżąca w terminie płatności zobowiązań spółki za listopad i grudzień 2013 r. pełniła funkcję członka zarządu. I tak, uchwałą nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 22 marca 2013 r. powołano stronę na prezesa zarządu spółki. Natomiast uchwałą nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 15 kwietnia 2015 r. odwołano skarżącą z tej funkcji. Organ wskazał też, że powyższe znajduje odzwierciedlenie w odpisie pełnym z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z 3 września 2020 r. nr [...] , z którego wynika, że skarżąca została wpisana jako prezes zarządu F. sp. z o. o. z 4 kwietnia 2013 r. (wpis nr 6), a wykreślona z 13 maja 2015 r. (wpis nr 10).

Organ odwoławczy wskazał też, że za zaległości z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r., skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową z drugim członkiem zarządu, tj. z A.N. – wiceprezesem spółki.

Następnie Dyrektor IAS odnosząc się do bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, która stanowi jedną z przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, wynikającą z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej ustalił, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie egzekucyjne wobec spółki w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za:

• styczeń 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• kwiecień 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• maj 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• lipiec 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• lipiec 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• lipiec 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• sierpień 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [..] ,

• wrzesień 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• październik 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] ,

• listopad 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...],

• grudzień 2013 r. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2016 r. nr [...] .

Powyższe postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki poprzedzone było postępowaniem zabezpieczającym prowadzonym w oparciu o wystawione przez Naczelnika [...]US na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r., zarządzenia zabezpieczenia z [...] czerwca 2016 r. nr [...] , obejmujące zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za okresy: styczeń, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2013 r.

Na podstawie ww. zarządzeń zabezpieczenia, zawiadomieniem z [...] lipca 2016 r. [...] , dokonano zajęcia zabezpieczającego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki prowadzonego przez [...] S.A. Bank poinformował, że na zajętym rachunku bankowym brak jest wierzytelności podlegającej zabezpieczeniu.

Kolejnym zawiadomieniem z [...] lipca 2016 r., nr [...] dokonano zajęcia zabezpieczającego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki prowadzonego przez [...] S.A. Bank poinformował, że zajęcie nie może zostać zrealizowane ze względu na brak środków.

W związku z wydaniem [...] sierpnia 2016 r. decyzji wymiarowej wobec spółki, zostały wystawione tytuły wykonawcze nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2013 r., wobec czego postępowanie zabezpieczające przekształciło się w postępowanie egzekucyjne, a dokonane czynności zabezpieczające w czynności egzekucyjne.

Pismem z 21 września 2016 r., nr [...] Naczelnik [...] US zawiadomił spółkę o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego dokonanego [...] lipca 2016 r. w zajęcie egzekucyjne. Przy ww. piśmie doręczono spółce odpisy ww. tytułów wykonawczych ze skutkiem na [...] października 2016 r. w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego z 14 czerwca 1966r. (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 z późn. zm., dalej k.p.a.).

Dyrektor IAS wskazał dalej, że w celu poszukiwania majątku spółki organ egzekucyjny wystąpił z wnioskami w sprawie udostępnienia danych do organów administracyjnych: Centralnej Ewidencja Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych. Informacje przekazane przez ww. instytucje nie doprowadziły do ujawnienia wierzytelności, praw majątkowych ani majątku w postaci ruchomości, czy nieruchomości będącego własnością strony, podlegającego zajęciu i sprzedaży egzekucyjnej. Pismem z 16 września 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że spółka aktualnie nie figuruje w systemie informatycznym ZUS jako płatnik składek.

W toku postępowania egzekucyjnego ustalono, że spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem ani nie pozostawiła żadnego majątku, do którego można skierować egzekucję. Umowa najmu lokalu przy ul. [...] w W. zawarta [...] października 2011 r. na czas nieokreślony nadal obowiązywała. Z treści tej umowy wynikało, że spółka posiadała prawo do lokalu o pow. 19 m2. Ponadto nie ustalono aby spółka pozostawiła informację o zmianie adresu swojej siedziby. Prezesem zarządu spółki jest N.K. , brak było dokumentów dotyczących ewentualnej rezygnacji z pełnionej funkcji; w Rejestrze Przedsiębiorców KRS adres siedziby spółki nie został wykreślony.

W rezultacie Naczelnik [...] US, jako organ egzekucyjny, postanowieniem z [...] września 2016 r. na podstawie art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 z późn. zm., dalej u.p.e.a), umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki, po ustaleniu, że spółka nie ma żadnego majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji.

W tym stanie rzeczy Dyrektor IAS stwierdził, że w sprawie została spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki.

Dyrektor IAS przechodząc do przesłanek egzoneracyjnych umożliwiających uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki przyjął, że w stosunku do spółki zaistniały przesłanki upadłości określone w art. 11 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego w brzmieniu ustawy obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.

Organ odwoławczy wskazał, że spółka wygenerowała zaległości względem Naczelnika [...]US z tytułu:

• podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec 2013 r. na podstawie art. 108 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (obecnie t.j. Dz.U.2020.106, dalej ustawa o VAT),

• z tytułu nienależnych zwrotów podatku od towarów i usług za styczeń, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2013 r., dokonanych w lutym, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2013 r. oraz z tytułu nienależnych zwrotów za listopad-grudzień 2013 r., dokonanych w styczniu i kwietniu 2014 r. w łącznej kwocie 1.226.329,00 zł.

W świetle art. 21 Prawa upadłościowego organ odwoławczy uznał, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać zgłoszony w połowie lipca 2013 r., gdyż w tym okresie spółka trwale nie wykonywała już swoich zobowiązań podatkowych. Przy czym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego – w tej sprawie decyzja z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określająca spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r., kwotę zwrotu podatku na rachunek bankowy wskazany przez podatnika za styczeń, lipiec, sierpień 2013r. oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za kwiecień, maj, lipiec 2013 r. - jedynie skorygowała wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowanego pierwotnie przez spółkę, które to zobowiązanie powstaje z mocy prawa, stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania.

Organ odwoławczy przeanalizował również sytuację finansową spółki pod kątem przesłanki określonej w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego. I tak, Dyrektor IAS uznał sprawozdanie finansowe spółki za 2013 r. za nierzetelne, jako że nie uwzględniło ono zobowiązania w podatku od towarów i usług określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] sierpnia 2016 r. Gdyby wartość zobowiązań spółki, obliczoną na 31 grudnia 2013 r. w kwocie 3.677.024,25 zł, a ujętą w bilansie za 2013 r., zwiększyć o kwoty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2013 r. w łącznej kwocie 921.457,00 zł, przewyższyłaby łączną wartość aktywów spółki ([...] zł). Zatem zdaniem organu, spełniona została również przesłanka, o której mowa w art. 11 ust. 2 ww. ustawy.

Dyrektor IAS ustalił też, że wobec spółki nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie doszło do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej.

Z kolei, odnosząc się do ostatniej przesłanki negatywnej odpowiedzialności członka (byłego) zarządu organ ten uznał, że skarżąca nie wskazała składników majątkowych spółki, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Zatem w sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej; ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponadto w skardze zawarto wniosek o zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy, a mianowicie:

- art. 121, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie oceny, czy w dniu odwołania skarżącej z zarządu spółki zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, podczas gdy przesłanką egzoneracyjną, uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności jest wykazanie, że niezgłoszenie ww. wniosku nastąpiło nie z jego winy, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, iż skarżąca nie wykazała, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości i przyczyniło się do orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe ze spółką;

- naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i dokonanie jego oceny w sposób wybiórczy, poprzez pominięcie dowodów wskazujących na to, że w dniu odwołania skarżącej z pełnienia funkcji prezesa zarządu nie było przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a mianowicie zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. powstały z [...] sierpnia 2016 r. (decyzja znak [...] ) podczas, gdy skarżąca została odwołana z tej funkcji z 13 maja 2015 r.;

- naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej i wydanie decyzji bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego oraz oparcie oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ podatkowy i tym samym orzeczenie o solidarnej ze spółką odpowiedzialności prezesa zarządu w sytuacji, kiedy z dowodów przedstawianych przez skarżącą wynika, że wykazała, iż nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszeniu upadłości spółki;

- art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie przez organy podatkowe postępowań podatkowych w sposób nie budzący zaufania, a także naruszenie przez organy podatkowe obu instancji zasady prawdy obiektywnej i brak dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji brak dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była, m. in., obraza prawa materialnego;

- art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem fundamentalnych zasad tego postępowania, a w szczególności z naruszeniem czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym;

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organów podatkowych obu instancji, w szczególności brak odniesienia się do zarzutów, wniosków, twierdzeń strony wskazywanych w odwołaniu, jak i pismach składanych w toku postępowania;

- art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, bowiem organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego i prawa procesowego wskazane w odwołaniu, jak również w niniejszej skardze;

a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji członka zarządu jest okolicznością, która wyklucza możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że pełnienie funkcji członka zarządu jest jedynie pozytywną przesłanką do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności i wpływa na podwyższenie miary staranności, jaką powinien dołożyć członek zarządu przy ocenie zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale e wyklucza możliwości wykazania braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku;

- art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że niezłożenie wniosku o upadłość spółki nastąpiło z winy skarżącej, podczas, gdy prawidłowa ocena okoliczności faktycznych prowadzi do wniosku, iż w czasie sprawowania funkcji prezesa zarządu spółki przez skarżącą kondycja ekonomiczno-finansowa spółki była dobra, spółka była wypłacalna i nie posiadała zaległości podatkowych;

- art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego, poprzez bezpodstawne uznanie, że w okresie, w którym skarżąca zasiadała w zarządzie spółki, ziściła się przesłanka uzasadniająca zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (spółka była niewypłacalna), podczas gdy w aktach sprawy nie znajdują się dowody uzasadniające powyższą tezę, wręcz przeciwnie - z okoliczności sprawy wynika, iż zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stały się wymagalne w dniu wydania decyzji, tj. [...] sierpnia 2016 r., kiedy skarżąca nie reprezentowała spółki, a także nie prowadziła jej spraw, co za tym idzie - nie była uprawniona do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki i nie miała na to żadnego upływu, w związku z czym nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku w 2014 r., kiedy wymagalne stało się zobowiązanie podatkowe wynikające z ww. decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca, która od 22 marca 2013 r. do 15 kwietnia 2015 r. pełniła funkcję członka zarządu spółki (prezesa jej zarządu) miała obowiązek wystąpić o ogłoszenie upadłości spółki z uwagi na to, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z Dyrektorem IAS, że zaległości podatkowe spółki, za które odpowiedzialność przeniesiono na skarżącą nie uległy przedawnieniu.

W tej sprawie zaległość podatkowa wynikała z nienależnego zwrotu podatku. Należy zatem wyjaśnić, że stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zgodnie zaś z art. 21 § 2 tej ustawy, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1. podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty.

Natomiast w myśl art. 21 § 3a ww. ustawy, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego na nim obowiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych.

Na podstawie art. 51 Ordynacji podatkowej, ww. zaległości stanowią zaległości podatkowe, od których naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 w zw. z art. 52 § 2 Ordynacji podatkowej, na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, ujęte w deklaracji lub we wniosku o zwrot podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

W niniejszej sprawie zaległość w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. z tytułu nienależnie otrzymanego przez spółkę zwrotu podatku za te okresy stawała się płatna odpowiednio - 3 stycznia 2014 r. oraz 25 kwietnia 2014 r., tj. w dacie dokonania zwrotu przez organ podatkowy.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08, z wykładni art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, dokonywanej w zgodzie z Konstytucją, a głównie z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z wynikającymi z tej reguły zasadami równości wobec prawa oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego, przy uwzględnieniu zasad wykładni historycznej oraz systemowej wewnętrznej wynika, że przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat (uchwała dostępna, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tak więc przedawnienie zobowiązania z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r. nastąpiłoby z końcem 2019 r., stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W sprawie natomiast doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że należy odróżnić przedawnienie prawa do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej (art. 118 Ordynacji podatkowej) od przedawnienia samego zobowiązania podatkowego (w tej sprawie zobowiązania spółki), o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Pierwsze oznacza utratę przez organ podatkowy, po upływie 5 lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa, kompetencji do działania na podstawie art. 116 ww. ustawy i tym samym wydania decyzji w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki. Upływ tego terminu nie powoduje jednak automatycznie wygaśnięcia zobowiązań spółki. Termin przedawnienia tych zobowiązań może być bowiem przedłużony ponad ustawowe 5 lat od końca roku, w którym powstało zobowiązanie, na skutek okoliczności o których mowa w art. 70 ww. ustawy (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1510/)

Zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Naczelnik [...] US wystawił zajęcia zabezpieczające nr [...] z [...] lipca 2016 r., które zostały doręczone do [...] S.A. oraz [...] S.A. w 4 lipca 2016 r., spółce odpisy zarządzeń zabezpieczenia dotyczące, m. in., zobowiązań z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu w podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r. wraz z zawiadomieniami zostały doręczone także 4 lipca 2016 r.

Następnie [...] września 2016 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze nr [...] , [...] , obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r. (na podstawie decyzji ostatecznej z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] , doręczone spółce 24 sierpnia 2016 r.). Z dniem wystawienia tytułów wykonawczych zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne i powstały skutki związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego (art. 154 § 4 pkt 1 i § 7 u p.e.a.).

Pismem z 21 września 2016 r. nr [...], doręczonym 11 października 2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., spółka została zawiadomiona o przekształceniu się z mocy prawa zajęcia zabezpieczającego na jej rachunkach bankowych, w zajęcie egzekucyjne.

W sprawie zatem doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu zobowiązania z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres, stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Następnie w sprawie doszło także do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

I tak, pismem z 1 października 2018 r. Naczelnik [...] US zawiadomił spółkę, że z [...] września 2018 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, m. in., w podatku od towarów i usług za listopad-grudzień 2013 r., na skutek wystąpienia przesłanki wymienionej wart. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pismo doręczono spółce 19 października 2018 r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej (akt administracyjne dotyczące odpowiedzialności strony k.39a-39c).

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego miało miejsce długo przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (w tej sprawie doszło bowiem do przerwania biegu tego terminu w 2016 r. i 5-cio letni termin ten zaczął biec od nowa).

Sąd miał na uwadze, że organ pierwszej instancji gromadził obszerny materiał dowodowy i go analizował, decyzja organu pierwszej instancji o odpowiedzialności skarżącej została wydana [...] rudnia 2019 r., została uzasadniona i powołano w niej szereg dowodów. Zatem wszczęcie postępowania karnoskarbowego [...] września 2018 r. nastąpiło w terminie rozsądnym na długo przed upływem terminu biegu przedawnienia, wówczas gdy organ podatkowy miał już wystarczającą i szeroką wiedzę o okolicznościach wystawiania spornych faktur, czyli wiedzę konieczną do wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Postępowania takie bowiem nie powinny być wszczynane pochopnie. Powyższe okoliczności wszczęcia postepowania karnego skarbowego ewidentnie wskazują, że nie było tak, iż dopiero wszczęcie tego postępowania karnego skarbowego miało zagwarantować Naczelnikowi [...]US czas do pozyskania dowodów i wiedzy istotnej dla tej sprawy. W rezultacie, brak jest podstaw aby uznać, że postępowanie karnoskarbowe nie było rozwojowe, a jego jedynym celem było zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Przechodząc następnie do analizy przesłanek analizowanej odpowiedzialności należy wyjaśnić, że granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie, jak zasadnie przyjęły organy podatkowe, przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. W sprawie znajdują bowiem zastosowanie regulacje obowiązujące przed 1 stycznia 2016 r., a to na podstawie art. 1 pkt 91 ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649). Zgodnie z tym przepisem do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie prawidłowo organy przyjęły natomiast, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym już w połowie 2013 r.

W myśl art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej).

Zdaniem sądu pierwszej instancji, Dyrektor IAS prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przypisanie stronie odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członków narządu, określona w art. 116 § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w § 4 art. 116 Ordynacji podatkowej.

Przesłanki upadłościowe w świetle odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej – jak wykazały okoliczności niniejszej sprawy i jak zasadnie przyjęły organy obu instancji – należało analizować na gruncie przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U.2003, nr 217, poz. 2125 ze zm.; dalej prawo upadłościowe) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. (wówczas ustawa nosiła tytuł Prawo upadłościowe i naprawcze). Obowiązują bowiem te przepisy prawa (materialnego), które obowiązywały w dniu zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa (upadłościowa) wiąże skutek prawny. Podstawy niewypłacalności spółki, co trafnie ustalono w zaskarżonej decyzji, istniały już w 2013 r.

Stosownie do art. 10 prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie, gdy powstały zobowiązania, które przerodziły się w zaległość podatkową spółki, oraz bezskuteczności egzekucji. Stronę natomiast obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność (np. wyroki NSA z 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1955/15 i z 19 maja 2017 r., II FSK 1110/15, wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3298/15).

W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) i jego swobodnej oceny (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że bezspornym było, iż skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki (prezesa jej zarządu) od 22 marca 2013 r. do 15 kwietnia 2015 r. (uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 22 marca 2013 r. oraz uchwała nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 15 kwietnia 2015 r.). Skarżąca pełniła zatem funkcję członka zarządu spółki w okresie, w którym upływał termin płatności powyższych zobowiązań podatkowych spółki. Dla przeniesienia odpowiedzialności określonej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, istotne jest bowiem to, że terminy płatności zobowiązań podatkowych spółki (z tytułu nienależnego zwrotu podatku) upływały w czasie pełnienia przez stronę obowiązków członka zarządu. Okoliczność, że decyzja wymiarowa Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydana wobec spółki została [...] sierpnia 2016 r., tj. w czasie kiedy skarżąca nie pełniła już obowiązków członka zarządu spółki, nie ma zatem żadnego znaczenia dla możliwości uwolnienia się przez nią od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Terminy płatności podatku od towarów i usług wynikają bowiem wprost z ustawy. Powyżej już wskazano, termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. z tytułu nienależnie otrzymanego przez spółkę zwrotu podatku za te okresy upływał w dacie dokonania zwrotu podatku przez organ podatkowy, czyli odpowiednio 3 stycznia 2014 r. oraz 25 kwietnia 2014 r. Do kwestii wymagalności zobowiązania podatkowego spółki sąd odniesie się jeszcze poniżej przy analizie przesłanek upadłościowych.

Organy podatkowe wykazały także w sprawie bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo przedstawił czynności egzekucyjne, jakie zostały podjęte w celu poszukiwania majątku spółki nadającego się do egzekucji (str. 13-16 zaskarżonej decyzji). Mianowie, organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego spółki w wymienionych bankach, a wskutek tych czynności okazało się, że brak jest środków pieniężnych spółki (dokumentacja k.18-60 akt administracyjnych egzekucyjnych wobec spółki). Ponadto na podstawie właściwych rejestrów: Centralnej Ewidencja Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych ustalono, że spółce nie przysługują wierzytelności, spółka nie ma praw majątkowych do rzeczy ruchomych (pojazdów), czy nieruchomości, słowem nie ma majątku podlegającego zajęciu i sprzedaży (k.68-70 akt administracyjnych egzekucyjnych). W trakcie służby w terenie sporządzono 23 września 2016 r. raport, z treści którego wynika, że spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem przy ul. [...] w W. , ani nie ma tam żadnego majątku, do którego można skierować egzekucję. Spółka, zgodnie z umową najmu, najmowała lokal o pow. 19 m2. Pod wskazanym adresem nie stwierdzono obecności osób zarządzających spółką, ani żadnych jej pracowników. Zgodnie z informacją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych spółka nie figuruje w systemie informatycznym ZUS jako płatnik składek (raport k.74 akt administracyjnych dotyczących spółki).

Zdaniem sądu organ egzekucyjny podjął wszelkie możliwe działania w ramach poszukiwania majątku spółki, działania te wykazały, że spółka nie ma majątku. Dowodem potwierdzającym tę okoliczność stało się postanowienie Naczelnika [...]US wydane [...] września 2016 r. na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec spółki, wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji (postanowienie k.72 akt administracyjnych dotyczących spółki).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "bezskuteczność egzekucji" oznacza, iż w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują przy tym, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji (wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1008/17).

Organy podatkowe zatem wykazały też w tej sprawie bezskuteczność egzekucji z majątku spółki.

Zdaniem sądu orzekającego, w sprawie wykazano także, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym i to jeszcze w 2013 r. zaistniały wobec niej podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Podstawy te zaistniały zatem w okresie kiedy skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki. Podkreślić przy tym należy, że wystarczającą do ustaleń w tym zakresie była jedna z dwóch przewidzianych prawem przesłanek upadłościowych, tj. wskazana przez organy podstawa zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, określona w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego.

Dyrektor IAS przyjął, że spółka już w lipcu 2013 r. była podmiotem niewypłacalnym. W ocenie sądu pierwszej instancji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, wykazał, że powyższe ustalenie jest prawidłowe.

Przede wszystkim należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec Skarbu Państwa – Naczelnika [...]US:

- z tytułu podatku od towarów i usług już od kwietnia 2013 r. i za kolejne miesiące, tj. za maj i za lipiec 2013 r. (zobowiązania w tym przypadku powstały na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT), oraz

- z tytułu nienależnych zwrotów podatku od towarów i usług za styczeń, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2013 r. dokonanych w lutym, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2013 r. oraz z tytułu nienależnych zwrotów za listopad i grudzień 2013 r. (zobowiązania za które odpowiedzialność przeniesiono na stronę w tej sprawie) dokonanych w styczniu i kwietniu 2014 r., w łącznej kwocie 1.226.329.00 zł.

Decyzja wymiarowa wydana przez Naczelnika [...]US [...] sierpnia 2016 r. wobec spółki określała, m. in., prawidłową kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r., której materialnoprawną podstawę stanowił art. 108 ustawy o VAT. Skoro obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze wynikał z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, do płatności tego podatku zastosowanie mają terminy określone w art. 103 ust. 1 ustawy VAT, a nie – jak twierdziła skarżąca – data wydania tej decyzji). Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, iż w sprawie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 108 ust. 1 ustawy VAT, podatnik ma obowiązek wpłacenia w terminie do 25 następnego miesiąca podatek w prawidłowej wysokości, od którego - o ile nie zostanie uregulowany - naliczane są odsetki za zwłokę.

Należy też podkreślić, że spółka nie spłaciła istniejących wymagalnych zobowiązań pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług, w tym z tytułu nienależnych zwrotów tego podatku, pomimo ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej potwierdzającej istnienie tych zaległości podatkowych. Powyższe wymagalne zobowiązania pieniężne spółki nie zostały w ogóle zapłacone przez spółkę, stan niewypłacalności spółki stale pogłębiał się. Biorąc pod uwagę zobowiązania spółki za kwiecień, maj i lipiec 2013 r., należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że stan niewypłacalności w rozumieniu art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego (w brzemieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.) w lipcu 2013 r. miał już charakter trwały i stan ten pogłębiał się wraz z powstaniem w 2013 r. i wymagalnością zobowiązań spółki z kolejne miesiące 2013 r.

W rezultacie należało w sprawie przyjąć, że niewypłacalność spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego powstała najpóźniej w lipcu 2013 r., zatem wniosek o ogłoszenie upadłości spółki skarżąca zobowiązana była zgłosić do końca lipca 2013 r. Natomiast wniosek o głoszenie upadłości spółki w ogóle nie został zgłoszony.

Przy czym, w ocenie sądu, ustalenie dziennej daty obowiązku zgłoszenia wniosku nie było konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem wniosek taki nie został złożony, tak w okresie kiedy skarżąca pełniła funkcję członka zarządu, jak i w okresie późniejszym, czyli po 15 kwietnia 2015 r.

Za niezasadne należało uznać w sprawie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, a także art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej oraz art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego. Podstawą ich sformułowania było stanowisko skarżącej, zgodnie z którym zaległości podatkowe spółki, za które odpowiedzialność w sprawie została przeniesiona na stronę, powstały [...] sierpnia 2016 r. (data wydania decyzji wymiarowej wobec spółki przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ), a zatem w dacie kiedy strona nie była już członkiem zarządu.

Powyższe stanowisko skarżącej – co już częściowo wyjaśniono powyżej - jest błędne. Powtórzyć należy, że w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa - art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (a takimi niewątpliwie były zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług), to spółka była zobowiązana do zapłaty tych zobowiązań w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa (bez oczekiwania na wydanie decyzji określającej przez organy).

Niewypełnienie tych obowiązków przez spółkę w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadniało wydanie decyzji określającej przez organ (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązania te już istniały (powstały z mocy prawa) i powinny zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (uzasadnienie uchwały NSA w składzie 7 sędziów z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, także wyrok NSA z 13 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1605/06; czy wyrok NSA z 6 października 2016 r., sygn.. akt I FSK 41/15).

Materialnoprawną podstawę decyzji wymiarowej wydanej wobec spółki, określającej, m. in., prawidłową kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r., stanowił art. 108 ustawy o VAT. Skoro obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze wynikał z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, to do płatności tego podatku zastosowanie miały terminy określone w art. 103 ust. 1 ustawy VAT. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, że w sprawie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 108 ust. 1 ustawy VAT, podatnik ma obowiązek wpłacenia w terminie do 25 następnego miesiąca podatek w prawidłowej wysokości, od którego naliczane są odsetki za zwłokę.

Rację ma zatem Dyrektor IAS, który przyjął, że okoliczność, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wobec spółki została wydana [...] sierpnia 2016 r, tj. w czasie kiedy skarżąca nie piastowała już funkcji członka zarządu,, nie ma żadnego znaczenia dla możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Terminy płatności podatku od towarów i usług wynikają bowiem wprost z ustawy.

Dla zobowiązań powstających z mocy prawa, wymagalność zobowiązania nie została więc powiązana z datą wydania lub doręczenia decyzji określającej jego wysokość. Na gruncie art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego w zw. z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej (tak w brzmieniu przed 1 stycznia 2016 r., jak i po tej dacie), także zobowiązanie wobec Skarbu Państwa – Naczelnika [...]US staje się wymagalne w dacie jego płatności, zobowiązany ma obowiązek zapłacić, a organ jest uprawniony do otrzymania zapłaty. Niezasadnie zatem skarżąca zarzuciła, że zaległości spółki powstały po uprawomocnieniu się decyzji określającej, a zatem pod odwołaniu skarżącej z funkcji członka zarządu.

Tym samym decyzja określająca spółce wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, m. in., za listopad, grudzień 2013 r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej ma charakter deklaratoryjny, tj. potwierdza istnienie zobowiązania podatkowego i jego wysokość. W konsekwencji wydanie spółce decyzji wymiarowej z [...] sierpnia 2016 r. pozostaje bez wpływu na moment powstania zobowiązań, których termin płatności przypadał w okresie, w którym skarżąca pełniła funkcję członka zarządu.

Zatem w razie stwierdzenia w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną nierzetelności rozliczeń podatkowych, członek zarządu nie może powoływać się na brak świadomości i wiedzy co do tego, jak powinien być rozliczony podatek (tak trafnie wyrok WSA we Wrocławiu z 27 kwietnia 2018r. sygn. akt I SA/Wr 37/18; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 kwietnia 2018r. sygn. akt 1 SA/Wr 182/18).

Wyjaśnić jednocześnie należy, że czym innym jest natomiast kwestia dotycząca tego, w jakiej wysokości uwzględnia się zobowiązania spółki w celu dokonania oceny, czy wobec niej zaistniała przesłanka upadłościowa określona w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego. Po pierwsze jednak, jak wyjaśniono powyżej, powstanie stanu niewypłacalności spółki w sprawie zostało stwierdzone na podstawie przesłanki z art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego. Zatem badanie zaistnienia podstaw określonych w ust. 2 tego przepisu, nie było nawet konieczne. Organ jednak to uczynił i dokonał prawidłowej oceny także i co do stwierdzenia wystąpienia przesłanki upadłościowej wynikające z art. 10 w zw. z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego. Należy wyjaśnić, jak wynika to zresztą z uzasadnienia powołanej uchwały NSA w sprawie II FPS 3/09, że przy określaniu stosunku wysokości istniejących zobowiązań spółki względem wartości jej majątku, należy uwzględniać wysokość zobowiązania określoną prawidłowo w ostatecznej decyzji organu, a nie np. w deklaracji składanej przez spółkę (jeżeli został złożona. Nie zmienia to okoliczności, że dane zobowiązanie powstało wcześniej z mocy prawa i wedle przepisów prawa została określona data jego wymagalności. Innymi słowy, dane zobowiązanie było płatne wcześniej, a w jakiej wysokości - określa to dopiero w sposób prawidłowy decyzja organu, skoro do jej wydania doszło (a zatem spółka w ogóle nie zadeklarowała danego zobowiązania lub zadeklarowała je w nieprawidłowej wysokości).

Dyrektor IAS zbadał sprawozdania finansowe spółki za lata 2013 i 2014 r. Zasadnie uznał sprawozdanie finansowe za 2013 rok za nierzetelne, jako że nie uwzględniało ono zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień październik, listopad i grudzień 2013 r., określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] sierpnia 2016 r. Gdyby wartość zobowiązań spółki, obliczoną na 31 grudnia 2013 r. w kwocie 3.677.024,25 zł, a ujętą w bilansie za 2013 r., zwiększyć o kwoty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień październik 2013 r., łącznej kwocie 921.457,00 zł przewyższyłaby łączną wartość aktywów spółki ([...] zł). Zatem spełniona byłaby również przesłanka, o której mowa w art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego.

Następnie stwierdzić należy, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku, jaki nakłada na członków zarządu art. 21 Prawa upadłościowego, bowiem pomimo wystąpienia przesłanek upadłościowych spółki, nie wystąpiła we właściwym czasie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

W niniejszej sprawie termin wskazany w art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego stanowił tzw. czas właściwy, w którym strona była zobowiązana przygotować, a następnie zgłosić wniosek o głoszenie upadłości spółki wobec braku regulowania przez spółkę wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

Uwzględniając zatem istnienie stanu niewypłacalności spółki już w lipcu 2013 r. oraz treść przepisu art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego, wniosek o ogłoszenie upadłości spółki powinien zostać zgłoszony najpóźniej z końcem lipca 2013 r.

W istocie jednak, dla rozstrzygnięcia w sprawie nie było decydujące ustalenie dokładnej daty kiedy w lipcu, czy już w sierpniu 2013 r. wystąpił obowiązek prawny zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w ogóle nie został zgłoszony. W tej kwestii należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 93/11, zgodnie z którym badanie tzw. upływu czasu właściwego musi mieć miejsce tylko w określonym stanie faktycznym - takim, w którym nastąpiło zgłoszenie tego wniosku.

Należy także podkreślić, że stan niewykonywania zobowiązań pieniężnych w myśl art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego stanowi jednocześnie wystarczającą tzn. samodzielną podstawę do uznania, że spółka stała się podmiotem niewypłacanym, i że zaistniały podstawy do ogłoszenia jej upadłości.

Z uwagi na powyższe w sprawie nie miało znaczenia, że – jak argumentowała skarżąca – spółka w 2013 r. osiągnęła zysk w wysokości 250.938,39 zł (wykazany w sprawozdaniu finansowym za 2013 r.) Powtórzyć należy, że okoliczność zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych jest wystarczającą przesłanką do ustalenia, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym w rozumieniu art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego. Ponadto organ podatkowy, stwierdzając także wystąpienie przesłanki upadłościowej wskazanej w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego, zbadał, że po uwzględnieniu wysokości zaległości podatkowych spółki potwierdzonych decyzją wymiarową wydaną 22 sierpnia 2019 r., wysokość zobowiązań spółki przewyższałaby wartość jej aktywów (sprawozdanie finansowe k.65 akt administracyjnych, uzasadnienie zaskarżonej decyzji str. 22-23).

W skardze strona zarzuciła organom także niepełne zgromadzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie pominięcie dowodu z opinii biegłego.

Powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym zakresie wyjaśnić należy, że do stwierdzenia stanu niewypłacalności spółki w tej sprawie nie było konieczne skorzystanie z wiadomości specjalnych.

Zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpatrywaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz okoliczności sprawy pozwoliły organom podatkowym na samodzielne ustalenie wystąpienia przesłanek upadłościowych wobec spółki, ocena dokonana przez organy jest prawidłowa, w sprawie nie było zatem podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

W przekonaniu sądu materiał dowodowy został w sprawie zgromadzony i rozpatrzony z zachowaniem reguł określonych w art. 121 § 1 , art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w sposób wszechstronny i kompletny. W sprawie organy orzekające przeprowadziły wszelkie czynności niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych. Organy podatkowe prawidłowo zebrały materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, organy wywiodły prawidłowe wnioski.

Rację ma skarżąca, że pomijając wniosek dowodowy o powołanie biegłego, organ podatkowy w istocie powinien wydać w tym przedmiocie postanowienie, niemniej – co należy podkreślić – uchybienie to nie stanowi automatycznie o naruszeniu art. 123 Ordynaci podatkowej. Stronie bowiem zapewniono czynny udział w sprawie podczas całego postępowania podatkowego. Strona nie dostarczyła żadnych dowodów (także takich które miałyby być ewentualnie materiałem do analizy biegłego), które podważałyby stanowisko organów, że spółka w okresie pełnienia przez stroną funkcji członka zarządu spółki zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

W sprawie zatem nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, dotyczących zasad prowadzenia postępowania podatkowego (dowodowego).

Chybiony był także zarzut naruszenia art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja został rzetelnie uzasadniona. Uzasadnienia to spełnia wszystkie wymogi ustawowe, jest jasne, zawiera przedstawienie okoliczności faktycznych na których organ się oparł, przepisy prawa stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji, oraz kompleksową analizę rozumowania organu i wyprowadzonych wniosków. Organ odwoławczy rzetelnie także odniósł się do zarzutów odwołania.

Organy orzekające także prawidłowo stwierdziły, że skarżąca nie wykazała żadnych okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Ciężar wykazania przesłanek wyłączających analizowaną odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu (byłym), bowiem tylko on może powołać się na wystąpienie w sprawie szczególnych okoliczności dotyczących jego osoby.

Wyjaśnić należy też, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość w terminie (ewentualnie brak otwarcia postępowania układowego w terminie) może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (tak trafnie wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10).

Powyższej powołane stanowisko judykatury sąd orzekający w sprawie podziela w całości.

Powyższych przesłanej egzoneracyjnych strona w sprawie nie wykazała.

Ordynacja podatkowa w art. 116 § 1 pkt 2 przewiduje również możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części.

W zakresie tej przesłanki Dyrektor IAS także prawidłowo przyjął, że skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości spółki (chociażby w jakiejkolwiek części).

Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, istnieje wówczas, gdy wskaże on istnienie takiego majątku spółki, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela (wyrok WSA w Gliwicach z 9 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/GI 785/09). Tak więc warunkiem zwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności jest wskazanie konkretnego mienia spółki, istniejącego rzeczywiście, nadającego się do egzekucji, przedstawiającego realną wartość finansową (por. Wyrok WSA w Łodzi z 12 lutego 2020 r., II SA/Łd 697/19 w, także w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 698/19).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 2089/19, podkreślił, że brzmienie art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że mienie spółki wskazywane przez członka zarządu uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące oraz umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć "egzekwowalną" wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości spółki. A zatem tylko realnie istniejące mienie, dokładnie zidentyfikowane i istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełnia przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 lutego 2020 r. I SA/Gl 1221/19)

Skarżąca nie wskazywała nawet, że po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec spółki istniał jeszcze jakiekolwiek majątek spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja zaległości, za które odpowiedzialność w tej sprawie została przeniesiona na skarżącą.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekający w sprawie doszedł do przekonania, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, były niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325).

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa mazowieckiego, mając na uwadze, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), zarządzono zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy na niejawny. Jednocześnie w sprawie sąd nie stwierdził konieczności rozpoznania sprawy na rozprawie. Sąd miał na uwadze, że materiał dowodowy w sprawie był kompletny, zaskarżona decyzja podlegała ocenie z punktu widzenia zgodności z prawem, strona swoje argumenty powołała w pismach procesowych, a dokonanie ich oceny prawnej, jak i weryfikacja zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie wymagało posiedzenia jawnego z udziałem stron.