Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 611/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 4 pkt 17, art. 5 ust. 3, art. 15 ust. 1 pkt 2 i 2a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska ( spr ) Protokolant Sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski JH


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b oraz art. 15 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. -dalej kpa), cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, wydaną przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] grudnia 2004 r. na nazwisko M. W., zam. [...], ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2009 r. zostało wszczęte postępowanie kontrolne wobec M.W. w sprawie spełniania przez przedsiębiorcę wymogów niezbędnych do posiadania licencji. Pismem z dnia [...] lutego 2009r. organ licencyjny zwrócił się do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o osobie M. W.. W odpowiedzi na powyższe z Ministerstwa Sprawiedliwości - Krajowy Rejestr Karny, z dnia [...]lutego 2009r. uzyskano informację, iż M. W., syn J., zamieszkały w K. W., ul. P. A. K. [...], Nr PESEL [...], został skazany przez Wydział Grodzki Sądu Rejonowego w L. w dniu [...] marca 2007r. wyrokiem za przestępstwo z art. 270 § 1 kk (Kodeks Karny -Rozdział XXXIV - Przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów). Wyrok ten uprawomocnił się z dniem [...] marca 2007r. i w świetle ustawy o transporcie drogowym stanowi przesłankę do cofnięcia licencji zgodnie z przepisami przywołanymi na wstępie. Dodatkowo organ wskazał, iż M. W., zgłaszając się na wezwanie z dnia [...]lutego 2009r. do kontroli w sprawie spełniana przez przedsiębiorcę wymogów niezbędnych do posiadania licencji, poświadczył nieprawdę składając fałszywe oświadczenie o niekaralności, mając jednocześnie świadomość grożącej mu odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

W zakreślonym terminie M. W. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w którym zwrócił się z uprzejmą prośbą o niecofanie licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego. Na poparcie stanowiska wskazał, że przez 11 lat świadczy usługi

transportowe i przez ten okres nie wpłynęła żadna skarga na jego działalność. W dniu [...] lutego 2009 r. zostało wszczęte postępowanie kontrolne w sprawie spełniania przez przedsiębiorcę wymogów niezbędnych do posiadania licencji. Odwołujący wyjaśnił, iż wśród niniejszych wymogów znajdowało się między innymi oświadczenie o niekaralności, które odwołujący podpisał nie będąc świadomy ciążącego na nim wyroku. Wyrok został wydany przez Wydział Grodzki Sądu Rejonowego w L. w dniu [...] marca 2007 r., a uprawomocnił się z dniem [...] marca 2007 r. [...] maja 2007 r. wykonano karę grzywny w wysokości 500 zł. Wyrok został odczytany bez udziału odwołującego i nie otrzymał pisma z wyrokiem. Powodem błędu odwołującego przy składaniu oświadczenia o niekaralności był również fakt, że strona nie zwracała się z zapytaniem o udzielenie informacji do Krajowego Rejestru Karnego od [...]października 2006 r. Jednocześnie odwołujący ponownie podkreślił, że fakt karalności powstał w wyniku wydania wyroku z dnia [...] marca 2007 r. Wyrok za przestępstwo z art. 270 § 1 kk uważa się za czyn zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, co oznacza, że jest występkiem. W konsekwencji zgodnie z art. 8 kk zawsze i tylko umyślnie można popełnić zbrodnię, natomiast występek można popełnić także nieumyślnie. A biorąc pod uwagę art. 9 kk czyn zabroniony jest popełniony nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał lub mógł przewidzieć. Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2009 r. wynika, że zaistniała sytuacja stanowi jedynie przesłankę do cofnięcia licencji. Odwołujący wskazał, iż nie został również poinformowany o możliwości złożenia wyjaśnień w powyższej sprawie, taka możliwość wiązała się jedynie ze złożeniem odwołania od głównej decyzji cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, według zaleceń urzędnika z Wydziału Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P.. W dalszej części odwołania M. W. wskazał na koszty jakie ponosi, a które związane są z prowadzeniem przedsiębiorstwa transportowego, a także że w przypadku cofnięcia licencji zostanie zmuszony do zwolnienia zatrudnianych pracowników, co w pewnym stopniu przyczyni się do zwiększenia stopy bezrobocia w regionie.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856) art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał m. in., że ponad wszelką wątpliwość M. W. skazany został za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) licencję cofa się jeżeli jej posiadacz: nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, odstąpił licencję osobie trzeciej, zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców. W ocenie Kolegium, w badanym przypadku, cofnięcie licencji nastąpiło w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z powołanym przepisem prawa, licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymagania od których spełnienia uzależnione jest wydanie licencji określa art. 5 ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 5 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, przedsiębiorcy udziela się licencji jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Bezsporne jest to, że M. W. został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów, jakim jest przestępstwo z art. 270 § 1 kk. Zgodnie z treścią art. art. 270 § 1 kk, kto w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Czyn zabroniony jest umyślnie popełniony, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi - art. 9 § 1 kk. W ocenie składu orzekającego treść art. 270 kk wskazuje na to, że jest to przestępstwo popełnione z winy umyślnej. Podkreślić należy to, że przepis art. 270 zamieszczony jest w rozdziale XXXIV Kodeksu karnego, poświęconym przestępstwom przeciwko wiarygodności dokumentów, a zatem spełniona została przesłanka cofnięcia M. W. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W ocenie organu odwoławczego M. W., w związku z uznaniem go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk nie spełnia wymogu dobrej reputacji określonego w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organy administracji mają obowiązek cofnięcia licencji w przypadku wystąpienia którejkolwiek przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i nie mogą od tego obowiązku odstąpić, ponieważ przepisy ustawy o transporcie drogowym nie pozostawiają im swobody działania w tym zakresie. Mimo zrozumienia trudnej sytuacji w jakiej znalazł się odwołujący Kolegium nie może uwzględnić odwołania. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja Prezydenta M. P. jest słuszna merytorycznie i z tego powodu należało utrzymać ją w mocy. Kolegium nie może też obecnie "wydłużyć terminu cofnięcia licencji" - czego domaga się Odwołujący.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu [...] lutego 2009r. zostało wszczęte postępowanie kontrolne wobec jego firmy w sprawie spełniania przez przedsiębiorstwo wymogów niezbędnych do posiadania licencji. Wśród niniejszych wymogów znajdowało się między innymi oświadczenie o niekaralności, które skarżący podpisał nie będąc świadomym ciążącym na nim wyroku. Wyrok został wydany przez Wydział Grodzki Sądu Rejonowego w L. w dniu [...] marca 2007 r. W dniu [...]maja 2007 r. wykonano karę grzywny w wysokości 500 zł. Skarżący podniósł, iż wyrok został odczytany bez jego udziału i nie otrzymał on pisma z wyrokiem. W ocenie skarżącego powodem błędu przy składaniu oświadczenia o niekaralności był fakt, że nie zwracał się on z zapytaniem o udzielenie informacji do Krajowego Rejestru Karnego od [...] października 2006 r. Skarżący wskazał, że został już ukarany za zarzucany mu czyn, więc odebranie licencji będzie równoznaczne z ukaraniem go po raz drugi za ten sam czyn. Jednocześnie skarżący podtrzymał swoje zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że po przeanalizowaniu argumentów podniesionych w skardze nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. W związku z powyższym w całości podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował normy prawne. Nie mogą zatem rozstrzygać spraw w oparciu o zasady współżycia społecznego ani zasady słuszności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, rozstrzygając sprawę dotyczącą cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani tez przepisów postępowania administracyjnego.

Wykonywanie transportu drogowego podlega reglamentacji i nadzorowi ze strony właściwych organów administracji. Osoba, która zamierza podjąć działalność gospodarczą w powyższym zakresie musi uzyskać odpowiednią licencję. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym licencja jest to decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Uprawnienie to nie ma charakteru nieodwołalnego, gdyż zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz:

a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,

rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa,

c) odstąpił licencję osobie trzeciej,

d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,

e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 cyt ustawy przedsiębiorcy udziela się licencji m.in., jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli powyższe osoby:

a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu,

b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że M. W. został w dniu [...] marca 2007r. skazany prawomocnym wyrokiem przez Wydział Grodzki Sądu Rejonowego w L. w sprawie sygn. akt [...] na podstawie art. 270 § 1 kk. Prawdą jest, że przestępstwo z art. 270 § 1 kk za którego popełnienie został skazany skarżący jest występkiem i że występek można popełnić także z winy nieumyślnej. Jednak o charakterze przestępstwa decyduje ustawa ( Kodeks karny ), a nie subiektywne przekonanie skarżącego. Przestępstwo określone w art. 270 § 1 kk, zwane fałszerstwem materialnym dokumentu ma charakter kierunkowy i może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Tym samym ma charakter przestępstwa umyślnego ( por. wyrok SN z 9 lutego 2004 r. V KK 194/03, OSNKW 2004, nr 4, poz. 42, A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 kk, Zakamycze, 2006, wyd. II.).

W ocenie sądu oznacza to jednoznacznie, że skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, co implikuje uznanie, że tym samym przestał spełniać wymagania uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Cofnięcie licencji bynajmniej nie może być utożsamiane jak to czyni skarżący z karą wymierzaną za popełnienie przestępstwa określonego w kk. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2a ustawy o transporcie drogowym, jest jednoznaczny i nie pozwala organowi na żaden zakres uznania. Wynika to wprost z imperatywnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nakazującej cofnięcie licencji w razie stwierdzenia występowania pozytywnych przesłanek cofnięcia licencji. Okoliczności osobiste i społeczno-gospodarcze, na które powołuje się strona nie mają prawnej doniosłości dla przedmiotowej sprawy. Skarżący nie podnosi względem zaskarżonej decyzji żadnych zarzutów natury prawnej bądź proceduralnej, a jedynie wskazuje na negatywne skutki cofnięcia licencji w kontekście jego sytuacji zawodowej i materialnej. Z tego względu argumenty niewątpliwie istotne z punktu widzenia skarżącego nie mogą implikować odmiennej oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała oddaleniu.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski

mb

-----------------------

7