Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 487/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1,  art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. postanowił: - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

K. S. (dalej jako Skarżąca), wnioskiem zawartym w formularzu PPF z 5 stycznia 2011 r., zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Poinformowała o tym, że na podstawie decyzji organu podatkowego nastąpiło zajęcie konta bankowego i majątku w wysokości uniemożliwiającej normalne funkcjonowanie. Wskazała, iż suma opłat sądowych od siedmiu jej skarg oraz siedmiu identycznych skarg jej męża – G. Z. wynosi 2.800 zł. Skarżąca podniosła, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dwoma córkami. Posiada mieszkanie o powierzchni 150 m², działkę rolną o powierzchni 1 hektara, obciążony zastawem skarbowym samochód. [...] (rok produkcji 2002, wartość 10.000 zł). Zadeklarowała dochód miesięczny brutto Skarżącej w wysokości około 3.500 zł, natomiast dochód męża około 6.000 zł.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Skarżąca pismem z 17 maja 2011 r. wniosła sprzeciw od ww. postanowienia, podnosząc iż przy wydawaniu postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy referendarz sądowy pominął okoliczności związane zarówno z deklarowanymi przez nią wydatkami ponoszonymi na utrzymanie gospodarstwa domowego, jak i okolicznością zajęcia jej konta bankowego w toku egzekucji administracyjnej. Powyższa okoliczność sprawia, że pomimo uzyskiwania dochodu, który obiektywnie wystarczyłby na pokrycie wpisu, w tej konkretnej sytuacji z uwagi na zablokowanie kont płatniczych, jest niemożliwe do spełnienia bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania jej i rodziny.

Zarządzeniem z 9 czerwca 2011 r. Sąd wezwał Skarżącą do nadesłania, w terminie 7 dni, dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów jej i męża. Z obowiązku nadesłania informacji Skarżąca jednak nie wywiązała się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 11 kwietnia 2011 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące.

Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż na Skarżącej ciąży obowiązek uiszczenia wpisów sądowych w siedmiu sprawach zawisłych przed tutejszym sądem (sygn. akt III SA/Wa 484/11 - III SA/Wa 490/11) na łączną kwotę 700 zł. W związku z powyższym oceniając zdolności płatnicze Skarżącej należało brać pod uwagę nie tylko koszty ciążące na niej w przedmiotowej sprawie, ale generalną kwotę, którą obowiązana jest uiścić. Wskazać należy, że Skarżąca nie przedłożyła do akt sądowych żądanych przez Sąd odpisów zeznań podatkowych własnych i męża, za lata 2009 i 2010, nie wskazała też dochodów osiągniętych w 2009 r., w 2010 r. i w 2011 r. Wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego Skarżącej powstają również w związku z nie przedstawieniem żądanych przez Sąd wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie 6 miesięcy. Zabrakło również aktualnego zestawienia ponoszonych przez ostatnie 3 miesiące wydatków i uzyskiwanych dochodów – ze wskazaniem źródła dochodu i celu wydatku oraz terminu uzyskania dochodu i poczynienia wydatku. Ponadto Skarżąca nie wykazała obrotu w ostatnich trzech miesiącach prowadzenia działalności gospodarczej, ani nie nadesłała zestawienia faktur wystawionych lub uzyskanych we wskazanym okresie. Równocześnie nie oznaczyła wszystkich źródeł utrzymania w ciągu ostatnich trzech miesięcy, ze wskazaniem wysokości i rodzaju świadczenia oraz terminu jego uzyskania. Na koniec należy wspomnieć, iż Skarżąca nie wskazała też innych aktualnych okoliczności, z których może wynikać konieczność przyznania prawa pomocy (zaświadczenie o stanie zdrowia, ponoszenie przymusowych wydatków, kalkulacja kosztów życia, wskazanie niezbędnych wydatków na poratowanie zdrowia, udokumentowanie ponoszonych i zadeklarowanych wydatków, obowiązek świadczeń alimentacyjnych, należności, do zapłaty których jest zobowiązana – w tym wobec organów państwa oraz inne ważne okoliczności).

Uwzględniając fakt, że Skarżąca nie przedstawiła do dnia wydania niniejszego postanowienia dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego oraz dochodowego własnego oraz osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, zaś z przedstawionych informacji w złożonym na formularzu PPF wniosku złożonego do akt sprawy nie wynika, że Skarżąca nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi jej pokrycie kwoty wpisu (która w niniejszej sprawie wynosi 100 zł) bez rzeczywistego uszczerbku dla normalnego funkcjonowania. Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, dla których nie jest w stanie wygospodarować z sumy około 9.500 zł, którą dysponuje wraz z osobą pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym, należnej kwoty wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.