Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2141/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu poddania zabiegowi prawidłowego oznakowania partii wyrobu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) w związku z art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 47 ust. 1, art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.) oraz art. 5, 8, 16 i 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31, 01/02/2002 s. 1-24), po rozpatrzeniu odwołania J. P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przetwórstwo [...] (dalej cyt. jako skarżąca), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] nakazującą poddania partii produktu o nazwie "[...]", wielkość partii 20 kg (40 szt. a' 500g), partia produkcyjna 20 kg (40 szt. a' 500g), oznaczonej datą minimalnej trwałości: najlepiej spożyć przed: 24 KWI 2011 (data jest jednocześnie numerem partii produkcyjnej), data produkcji 14.02.2011, w cenie zbytu 7,14 zł/szt, zabiegowi prawidłowego oznakowania polegającego na usunięciu sformułowań: "Produkt polski" oraz "Najlepsze śledzie".

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach [...] i [...] lutego 2011 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych przeprowadzili kontrolę w Przedsiębiorstwie [...] w P. prowadzonym przez J. P., w zakresie jakości handlowej przetworów rybnych.

W toku kontroli w dniu [...] lutego 2011 r. do oceny prawidłowości znakowania pobrano próbkę z partii 20 kg (40 szt. a* 500 g) produktu o nazwie "[...]", oznaczonej datą minimalnej trwałości: "Najlepiej spożyć przed: 24 KWI 2011" (data jest jednocześnie numerem partii produkcyjnej), wielkość partii produkcyjnej: 20 kg (40 szt. a' 500 g).

W wyniku oceny prawidłowości oznakowania ww. partii produktu stwierdzono, że:

- na etykietach użyto sformułowania "Produkt Polski" stosując jako surowiec rybny filety śledziowe pochodzące ze śledzi poławianych na obszarze Północno- Wschodniego Atlantyku, co mogło wprowadzać konsumenta w błąd co do pochodzenia wyrobu. W ocenie organu powyższe było niezgodne z art. 6 ust. 2 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z treścią którego oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji

- w oznakowaniu użyto określenia "Najlepsze śledzie" sugerując konsumentowi, że wyrób posiada specjalne właściwości. Powyższe było niezgodne z art. 6 ust. 2 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Pismem z dnia [...] marca 2011 roku [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia do obrotu ww. produktu jako artykułłu rolno-spożywczego nieprawidłowo oznakowanego.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 2, ust. 3, i art. 21 w związku z art. 3 pkt 10 lit. c i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 104 k.p.a., art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nakazał poddanie partii tego artykułu zabiegowi prawidłowego oznakowania polegającego na usunięciu z etykiet sformułowań "Produkt Polski" oraz "Najlepsze śledzie".

Organ I instancji potwierdził zaistnienie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli. Podkreślił, że nieprawidłowość dotycząca umieszczenia w oznakowaniu sformułowania "Produkt Polski" wskazuje na zafałszowanie artykułu rolno-spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, natomiast umieszczenie w oznakowaniu określenia "Najlepsze śledzie" świadczy o niespełnieniu wymagań w zakresie jakości handlowej, określonych w przepisach o jakości handlowej - art. 4 ust. 1 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Umieszczenie w oznakowaniu sformułowania "Produkt Polski", sugeruje konsumentowi, że podstawowy surowiec użyty do produkcji był pochodzenia krajowego, gdy w rzeczywistości surowcem użytym do produkcji były filety śledziowe pochodzące ze śledzi poławianych na obszarze (Catching area): "Northeast Atlantic" (Północno-Wschodni Atlantyk) z kodowym oznaczeniem obszaru w postaci FAO 27. Użycie określenia "Najlepsze śledzie" sugerowało konsumentowi, że zakupiony produkt posiada szczególne właściwości dzięki zastosowaniu w produkcji surowca, którego jakość wyróżnia się w porównaniu z surowcami stosowanymi w innych zakładach tego typu.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. W odwołaniu skarżąca wskazała, że zastosowanie określenia "Produkt Polski" bez użycia biało-czerwonej flagi jest w pełni zasadne, ponieważ produkty skarżącej w 100% wyprodukowane były w Polsce, mimo iż, surowiec rybny pochodził z obszaru (Catching area): "Northeast Atlantic" (Północno - Wschodni Atlantyk) z kodowym oznaczeniem obszaru w postaci FAO 27. Wszystkie pozostałe surowce (m.in. cebula, ogórek, papryka, olej roślinny, sosy, sól, cukier, naturalne przyprawy) pochodzą z Polski od polskich rolników. W związku z tym nie można jednoznacznie stwierdzić, iż użycie określenia "Produkt Polski" było nieprawidłowością. Ponadto skarżąca oświadczyła, iż użyte określenie " Najlepsze śledzie" oraz "Produkt Polski" są w pełni prawdziwe ponieważ wyroby pochodzące z zakładu skarżącej kilkakrotnie otrzymały wyróżnienie "[...] smak" - pierwsze miejsce. W roku 2009 i 2010 firma zdobyła wyróżnienie "[...]" na szczeblu ogólnokrajowym oraz w 2009 roku za wyprodukowane wyroby firma otrzymała statuetkę "[...]" oraz nagrodę Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w postaci medalu "[...]". Również kilkakrotnie na szczeblu województwa [...] firma zdobyła wyróżnienie w konkursie "[...]" co między innymi oceniał organ I instancji mając w jury przedstawiciela. Dwukrotnie firma zdobyła tytuł wicemistrza [...] w kategorii "Firma". W 2008 r. Marszałek Województwa [...] nominował firmę do Ogólnopolskiego Konkursu "Agro Polska" promującego polskie firmy i ich produkty.

W ocenie skarżącej z załączonych dyplomów i podziękowań wynika, iż zaprezentowane rynkowi wyroby firmy przyczyniają się w istotny sposób do wzmocnienia potencjału produktów regionalnych, tradycyjnych i ekologicznych pochodzących z [...] i zasługują na miano "Najlepsze śledzie".

Produkty skarżącej były pozytywnie i wysoko ocenione na Akademii Rolniczej (obecna nazwa Uniwersytet Rolniczy), Wydział Technologii Żywienia podczas badań do pracy magisterskiej absolwentów tejże uczelni. Podczas zapytań ankietowych klientów w 100% wszystkie osoby potwierdziły ustnie, iż są to najlepsze śledzie.

Do odwołania skarżąca załączyła kserokopie szeregu dyplomów, nominacji i wyróżnień oraz wzór ankiety skierowanej do konsumentów.

Organ II instancji dwukrotnie, pismami z dnia 14 czerwca i 22 lipca 2011 r., wzywał skarżącą do przedstawienia dowodów w postaci wyników badań, atestów jakościowych łub certyfikatów odnoszących się do filetów śledziowy, tj. półproduktów użytych do produkcji "[...]", uzasadniających użycie określenia "Najlepsze śledzie" w oznakowaniu tego produktu.

Skarżąca, odpowiadając na powyższe wezwania, przy piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. przesłała kserokopie czterech wypełnionych przez konsumentów ankiet oraz podsumowanie ankiety przeprowadzonej wśród 100 potencjalnych klientów kupujących przetwory rybne, a także kserokopie Nominacji Marszałka Województwa [...] do tytułu "[...]" i dyplomu za zajęcie I miejsca w plebiscycie [...] Smak za produkt [...].

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] marca 2010 r.

W uzasadnieniach swych decyzji organ, przytaczając treść art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 5, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podtrzymał argumentację zawartą w decyzjach I instancji. Ponownie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie kwestionowana partia produktu o nazwie "[...]", nie spełniała wymagań zawartych w przytoczonych wyżej aktach prawnych, z uwagi na oznakowanie, wprowadzające konsumenta w błąd, poprzez zastosowanie niewłaściwego opisu.

W opisie produktu użyto określenia "Produkt polski", które sugeruje użycie jedynie surowców polskiego pochodzenia, podczas gdy głównym surowcem użytym do produkcji były filety śledziowe pochodzące ze śledzi poławianych na obszarze północno-wschodniego Atlantyku. Takie oznakowanie, które jednoznacznie sugeruje, że produkt został sporządzony z polskich składników, a tak nie jest w rzeczywistości, może wprowadzać konsumenta w błąd co do tożsamości produktu. Konsument ma prawo oczekiwać, iż nabywany przez niego produkt spełnia wymagania jakościowe, o których zostaje poinformowany przez przedsiębiorcę w oznakowaniu produktu.

W ocenie organu odwoławczego zastosowanie określenia "Najlepsze śledzie" mogło sugerować potencjalnemu nabywcy, że filety śledziowe, będące półproduktem użytym do produkcji omawianego artykułu są najwyższej jakości i zdecydowanie wyróżniają się spośród filetów śledziowych używanych przez inne przedsiębiorstwa do produkcji przetworów rybnych i było niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ustosunkowując sie natomiast do dokumentów przesłanych przez skarżącą przy piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. organ podniósł, że załączone wyniki ankiet, dyplomy i wyróżnienia nie odnoszą się bezpośrednio do półproduktu, jakim są filety śledziowe, lecz do wyrobów gotowych lub też są wyróżnieniem dla całego przedsiębiorstwa jako producenta przetworów rybnych.

W dniu 20 wrzesnia 2011 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej z dnia 15 września 2011 r., przy którym przesłano kopię dyplomu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi za produkt “[...]" przyznany w dniu [...] wrzesnia 2011 r. na Targach [...] w P.

Od wymienionych decyzji J. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wskazując, iż jej dotychczasowe argumenty nie zostały wzięte pod uwagę przez organ II instancji. Nadmieniła, że zmiany związane z wykreśleniem sformułowań "Najlepsze śledzie" oraz "Produkt Polski" z etykiet wiążą się z kosztem wymiany projektów wszystkich etykiet. Ze względu na koszt tych zmian – około 32.000 zł – jest to trudne do zrealizowania.

Do skargi załączono kopie wszystkich dotychczas przesłanych dokumentów oraz oświadczenie Wicemarszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2011r., iż śledzie produkowane przez przedsiębiorstwo skarżącej zasługują na miano najlepszych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. strona skarżąca podniosła, że rzeczywiście w opakowaniach znajdują się śledzie dalekomorskie, czyli nie złowione w Polsce, jednakże podkreśliła, że pozostałe 50% dodatków do produktów jest rdzennie polskie. Produkt polski nie zależy od tego, czy śledź pochodzi z Atlantyku, tylko od miejsca produkcji wyrobu końcowego. W kwestii "najlepszych śledzi" skarżąca podkreśliła, iż w roku 2011 r. uzyskała jeszcze 2 dyplomu uznania i poparcie Marszałka Województwa [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W związku z tym należy podzielić pogląd organu, iż niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu. etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, (Dz. Urz. WE L. 31 z. 1 lutego 2002. str. 1. z późn. zm.: Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15. t. 6. str. 463. z późn. zm.), podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie:

a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;

fałszowaniu żywności, oraz

wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

Stosownie do art. 16 ww. rozporządzenia, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

W przedmiotowej sprawie kwestionowana partia "[...]" nie spełniały wymagań zawartych w przytoczonych wyżej aktach prawnych, z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, wprowadzające konsumenta w błąd, ze względu na oznakowanie, wprowadzające konsumenta w błąd, poprzez zastosowanie niewłaściwego opisu.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oznakowanie artykułu rolno-spożywczego zawiera informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego, w szczególności nazwę, pod którą artykuł rolno-spożywczy jest wprowadzany do obrotu.

W przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych).

Bezsporne jest w przedmiotowej sprawie, że w opisie produktu użyto określenia "Produkt Polski". Należy zgodzić się z organem, iż użycie takiego określenia sugeruje, iż wszystkie składniki produktu są pochodzenia polskiego pochodzenia, podczas gdy głównym surowcem użytym do produkcji były filety śledziowe pochodzące ze śledzi poławianych na obszarze północo-wschodniego Atlantyku. Oznakowanie jednoznacznie sugerujące że produkt został sporządzony z polskich składników a tak nie jest w rzeczywistości, może wprowadzić konsumenta w błąd co do tożsamości produktu, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ponadto, co słusznie wskazały organy, nieprawidłowość dotycząca umieszczenia w oznakowaniu produktu ww. określenia wskazuje na zafałszowanie artykułu rolno-spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w myśl którego artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym jest produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Strona podniosła, że rzeczywiście w opakowaniach znajdują się śledzie dalekomorskie, czyli nie złowione w Polsce, jednakże pozostałe 50% dodatków do produktów jest rdzennie polskie, a określenie "Produkt polski" nie zależy od tego, czy śledź pochodzi z Atlantyku, tylko od miejsca produkcji wyrobu końcowego. W ocenie Sądu powyższy tok rozumowania strony jest nieprawidłowy, bo dopuszczałby możliwość oznaczania określeniem "Produkt Polski" artykułów, gdzie wszystkie lub prawie wszystkie składniki są pochodzenia zagranicznego (np. owoce egzotyczne), lecz wyrób końcowy został wytworzony w Polsce.

Odnosząc się do zastosowania przez skarżącą określenia "Najlepsze śledzie", należy zgodzić się z organem, iż mogło ono sugerować potencjalnemu nabywcy, że filety śledziowe, będące półproduktem użytym do wyrobu omawianego artykułu, są najwyższej jakości i zdecydowanie wyróżniają się spośród filetów śledziowych używanych przez inne przedsiębiorstwa do produkcji przetworów rybnych. Załączone wyniki ankiet, dyplomy i wyróżnienia nie odnoszą się bezpośrednio do półproduktu, jakim są filety śledziowe, lecz do wyrobów gotowych lub też są wyróżnieniem dla całego przedsiębiorstwa jako producenta przetworów rybnych. Natomiast dokumenty w postaci Dyplomu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dla [...] za produkt [...] oraz oświadczenie Wicemarszałka [...], że śledzie produkowane przez "K." zasługują na miano najlepszych, zostały doręczone organowi w dniach 15 i 20 września, tj. po wydaniu w dniu [...] września 2011 zaskarżonej decyzji i nie odnoszą się do przedmiotowego produktu. Tym samym należy uznać, że skarżąca stosując określenie “Najlepsze śledzie" do omawianego produktu naruszyła art. 6 ust. 2 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a nieprawidłowość dotycząca umieszczenia w oznakowaniu produktu ww. określenia wskazuje na zafałszowanie artykułu rolno-spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutem, że organ II instancji nie uwzględnił argumentów strony, a tym bardziej, że nie wziął pod uwagę dowodów w sprawie. Wydane decyzje zapadły po wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy. Organ II instancji wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko i opierając je na konkretnych przepisach prawa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.