Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1378/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 kwietnia 2021r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej "KWP") wszczął z urzędu [...] grudnia 2019r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1019r., poz. 284, ze zm., zwana dalej "u.b.a.") postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. D. (zwany dalej "Skarżącym") pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie przez Wydział [...] KWP w [...] orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym, zgodnie z którym Skarżący nie może dysponować bronią.

Skarżącego zobowiązano - pismem z [...] września 2019r. - na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i do przedstawienia orzeczeń. KWP nie uzyskał bowiem z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] (zwany dalej "WOMP") informacji o stanie zdrowia Skarżącego. Z pisma WOMP wynikało, że podczas badania w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, stwierdzono szereg istotnych chorób przewlekłych o niestabilnym przebiegu, których zaostrzenie może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia z uwzględnieniem sytuacji stresowych, a ich przebieg i brak ich systematycznego leczenia farmakologicznego rzutują na upośledzenie sprawności psychofizycznej i percepcji.

Do KWP [...] października 2019r. wpłynęły orzeczenia z:

- [...] października 2019r. nr [...], wydane przez dr S. M. -psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (zaświadczenie [...]), stwierdzające, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i może dysponować bronią;

- [...] października 2019r. nr [...], wydane przez W. R. - lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (zaświadczenie [...]), stwierdzające, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i może dysponować bronią.

KWP wniósł odwołania od ww., pozytywnych orzeczeń: psychologicznego i lekarskiego. Do KWP wpłynęło [...] listopada 2019r. orzeczenie psychologiczne z [...] listopada 2019r. nr [...] - wydane w trybie odwoławczym przez E. P. (psycholog upoważnioną do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną -nr zaświadczenia [...]), stwierdzające, że Skarżący nie może dysponować bronią.

Skarżący 6 grudnia 2019r. zapoznał się z aktami postępowania, nie wniósł uwag co do trybu i sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, sporządził natomiast kopie dokumentów zgromadzonych w sprawie.

Funkcjonariusze Posterunku Policji w [...] [...] grudnia 2019r. zatrzymali broń należącą do Skarżącego, na podstawie art. 19 u.b.a., a [...] grudnia 2019r. broń przekazano do depozytu KWP.

Do KWP [...] grudnia 2019r. wpłynęło pismo Skarżącego o doręczenie odpisu odwołań z uzasadnieniem od orzeczeń: psychologicznego z [...] października 2019r. nr [...] i lekarskiego z [...] października 2019r. Skarżący [...] grudnia 2019r. poinformował telefonicznie, że złożył do Wojewody [...] wniosek o przeprowadzenie kontroli wykonania badania psychologicznego i orzeczenia psychologicznego w trybie odwoławczym.

KWP przesłał Skarżącemu [...] stycznia 2020r. żądane odpisy odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego i poinformował, że zrezygnował z uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, które byłoby wydane na skutek odwołania.

Wojewoda [...] w odpowiedzi z [...] stycznia 2020r. na zapytanie KWP z [...] stycznia 2020r. poinformował, że upoważniony przez Wojewodę [...] psycholog przeprowadził kontrolę w WOMP, u mgr E. P., której przedmiotem było wykonywanie i dokumentowanie badań psychologicznych i wydawanych orzeczeń w trybie odwoławczym za 2019r., ze szczególnym uwzględnieniem postępowania odwoławczego wobec Skarżącego (orzeczenie z [...] listopada 2019r. nr [...]). Działalność WOMP oceniono pozytywnie i stwierdzono, że mgr E. P. wykonała Skarżącemu prawidłowe badania psychologiczne odwoławcze i wydała właściwe orzeczenie.

2. KWP decyzją z [...] marca 2020r. nr [...] cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, w podstawie prawnej wskazując art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a.

KWP w uzasadnieniu wskazał, że posiadanie broni przez obywateli nie jest obojętne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Osoby posiadające broń w żadnym wypadku nie mogą stanowić zagrożenia dla osób trzecich, jak i samych siebie. Dlatego też osoby te muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i obchodzenia się z nią i nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości. Z woli ustawodawcy jedną z gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią jest wymóg posiadania zdolności psychologicznych do dysponowania bronią, potwierdzony stosownym orzeczeniem. Przeprowadzanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich i psychologicznych wobec osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie przekazano upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia psychologicznego i lekarskiego ściśle określono w przepisach u.b.a. i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 7 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2019r., poz. 1562). Od orzeczenia psychologicznego, zgodnie z art. 15h u.b.a., przysługuje odwołanie, które może wnieść osoba badana i Komendanta Wojewódzkiego Policji. Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne.

KWP wyjaśnił, że informacje dotyczące stanu zdrowia Skarżącego stanowiły jedynie podstawę do weryfikacji jego stanu zdrowia pod kątem predyspozycji do dysponowania bronią, a wiążące dla organu Policji jest negatywne orzeczenie psychologiczne, wydane w trybie odwoławczym z [...] listopada 2019r. nr [...]. Zgromadzony materiał dostatecznie uzasadniał podejrzenie, że Skarżący może należeć do osób wymienionych m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Powstałe wątpliwości co do stanu zdrowia Skarżącego i dalszej możliwości posługiwania się przez Niego bronią mogły zostać zweryfikowane w drodze orzeczeń psychologicznego i lekarskiego, na podstawie przepisów u.b.a., która nie dopuszcza możliwości wzruszenia ostatecznego orzeczenia psychologicznego - wydanego w trybie odwoławczym. Organy Policji nie maja więc kompetencji do oceny prawidłowości przeprowadzonych badań i wydawanych na ich podstawie orzeczeń, a tym samym pracy orzeczników. Wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia jest organem właściwym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych i wydawanych orzeczeń psychologicznych, stosownie do art. 15i ust. 1 u.b.a. NSA w wyroku z 17 marca 2005r. sygn. akt 1273/04 wypowiedział się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie odwoławczym, stwierdzając, że organy Policji są związane orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym w trybie odwoławczym, co wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń. Badania lekarskie i psychologiczne oraz wydane na ich podstawie orzeczenia są czynnościami specjalistycznymi, które należą do upoważnionych lekarzy, psychologów oraz organów sprawujących nad nimi kontrolę, a organy Policji nie należą do tych podmiotów. Organy Policji nie tylko nie są uprawnione do weryfikacji ostatecznych orzeczeń psychologicznych wydawanych w trybie art. 15h u.b.a., ale także są nimi związane. Dopóki niekorzystne orzeczenie psychologiczne nie zostanie wzruszone w trybie kontroli uprawnionych organów, dopóty wiąże ono organ Policji.

Do Wojewody [...] złożono wniosek o przeprowadzenie kontroli dokumentacji badania Skarżącego i w toku kontroli stwierdzono, że u Skarżącego wykonano prawidłowe badanie psychologiczne odwoławcze i wydano właściwe orzeczenie. Skoro nie wzruszono orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym, jest ono wiążące i zgodnie z nim Skarżący nie może dysponować bronią. Organ Policji, stosując zasadę prawdy obiektywnej, ma obowiązek rozpatrzyć sprawę, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes strony. W interesie publicznym nie leży zachowanie Skarżącemu prawa do posiadania broni, skoro posiada On negatywne orzeczenie psychologiczne i bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnienia indywidualnego - dalszego posiadania pozwolenia na broń. Ustawodawca nadał art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. charakter obligatoryjny, wiążący organ Policji, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

3. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji KWP i odstąpienie od cofnięcia pozwolenia na broń, bądź o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na naruszenie: a) art. 7 i art. 8 k.p.a. - przez przekroczenie granic uznania administracyjnego, przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu obywatela i niewyjaśnieniu rzeczywistego stanu zdrowia strony, w kontekście prawa do posiadania broni, pomimo wątpliwości w tym zakresie i uzyskaniu w toku postępowania sprzecznych opinii; b) art. 77 § 1 k.p.a. - przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału, polegający na nieuzasadnionym odstąpieniu od uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, które byłoby wydane na skutek odwołania wniesionego przez KWP oraz brak merytorycznej oceny treści orzeczenia lekarskiego wydanego w drugiej instancji; c) art. 77 § 2 k.p.a. - przez nieuzupełnienie materiału dowodowego w przedmiocie uzyskania jednoznacznej opinii co do zdrowia strony; d) art. 77 § 3 k.p.a. - przez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, skąd KWP wywodził wątpliwości, co do stanu zdrowia, przy dwóch pozytywnych orzeczeniach psychologa i psychiatry; e) art. 15 h u.b.a. - przez błędną ocenę orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym.

4. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") decyzją z[...] maja 2020r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., utrzymał w mocy ww. decyzję KWP z [...] marca 2020r., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.

KGP w uzasadnieniu wskazał, że osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi mieć do tego zdolność, potwierdzoną orzeczeniem psychologicznym i lekarskim. Ustalenia w sprawie wskazują, że Skarżący nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., a w takiej sytuacji ustawodawca nałożył na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. W sprawie zastosowanie ma pkt 3 - wykazujący istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, na co wskazuje orzeczenie psychologiczne. Organy Policji nie otrzymują informacji o przyczynach wydania negatywnego orzeczenia przez psychologa w trybie odwoławczym. Informacje te objęte są tajemnicą lekarską i dostępne są osobie poddanej badaniu. Treść orzeczeń wiąże organy Policji. Takim orzeczeniem jest wydane wobec Skarżącego negatywne, ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] listopada 2019r. nr [...], zgodnie z art. 15a ust. 1 i 3, 4 w związku z art. 15g ust. 1 u.b.a. Orzeczeniem tym stwierdzono przeciwwskazania do dysponowania bronią przez Skarżącego. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne. Organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem, nie mogą więc dokonywać ich oceny. Art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. zawiera jednoznaczne sformułowanie "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego". Organ Policji nie dysponuje zatem w tym względzie luzem decyzyjnym i jest związany ww. ostateczną opinią psychologa. Skoro w takim przypadku nie można wydać pozwolenia na broń, to osobie, która takie pozwolenia posiada, należy je bezwzględnie cofnąć.

Ustawodawca zobligował organy Policji do cofnięcia pozwoleń na broń osobom, wobec których uprawniony psycholog orzekł o braku możliwości dysponowania bronią. Postępowanie takie podyktowane jest przede wszystkim koniecznością ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Broń, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ją posiadają (lub o nią się ubiegają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego negatywne orzeczenie wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń jest bezwzględną przesłanką jego cofnięcia. Już jedno negatywne orzeczenie obliguje organy Policji do określonego działania. Skoro organ dysponuje negatywnym orzeczeniem psychologicznym, wydanym w trybie odwoławczym, to kwestia pozytywnego orzeczenia psychologicznego, wydanego w pierwszej instancji, nie wpływa na sposób rozpatrzenia sprawy. Ostateczne orzeczenie psychologiczne, wydane w trybie odwoławczym, uchyla moc dowodową orzeczenia ją poprzedzającego.

W ocenie KGP nieuzasadniony był też zarzut odstąpienia od zakończenia procedury odwoławczej w przypadku orzeczenia lekarskiego. Skoro ostateczne, a więc niepodważalne jest orzeczenie psychologiczne, wydane w trybie odwołania, organy Policji są nim związane i nie mogą dokonywać jego oceny. Ponadto każde orzeczenie z osobna (lekarskie czy psychologiczne) ma znaczenie w sprawie, bo już jedno negatywne dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń. Nawet, jeśli drugie z orzeczeń jest pozytywne, nie zmienia tego stanu rzeczy. Ewentualne uzyskanie przez stronę pozytywnego orzeczenia lekarskiego w drugiej instancji, nie miałoby więc wpływu na sposób procedowania w sprawie. Dodatkowo, jeśli osoba poddana badaniom psychologicznym, uważa, że orzeczenie psychologiczne dotknięte jest jakąś wadą, ma prawo zwrócić się w tym zakresie do właściwego wojewody. Kontrolę przeprowadza psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody (art. 15i ust. 2 u.b.a.). Podczas wykonywania czynności kontrolnych osoby do tego upoważnione, mają prawo, po okazaniu upoważnienia, m.in. do żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień odpowiednio od lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego wykonującego badania albo od kierownika podmiotu wykonującego badania (art. 15i ust. 4 pkt 2 u.b.a.), wglądu do dokumentacji medycznej (art. 15i ust. 4 pkt 4 u.b.a.). Z czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 u.b.a.). Na podstawie ustaleń kontroli, wojewoda może przedstawić psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonane w podmiocie leczniczym - również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym, zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określające termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 u.b.a.). Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i zwrócił się do Wojewody o przeprowadzenie kontroli, ale jej wynik, nie był pozytywny. Kontrola nie wykazała bowiem błędu w tym zakresie, w związku z czym ww. orzeczenie psychologiczne odwoławcze było wiążące.

KGP ocenił, że chybiony był też zarzut Skarżącego o naruszeniu przez KWP art. 15h ust. 7 u.b.a., polegający na błędnej ocenie orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym, ewidentnie sprzecznego z wydanym wcześniej orzeczeniem psychologicznym. KGP wskazał, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Organy Policji nie mają też kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w pierwszej, jak i w drugiej instancji. KWP działał na podstawie i w granicach przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Ocenę całokształtu materiału dowodowego przeprowadzono zgodnie z normami prawa procesowego, po podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego dla wydania prawidłowej decyzji. Decyzja KWP zawiera elementy wskazane w art. 107 k.p.a., a w jej uzasadnieniu nie pominięto okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskazując konkretne ustalenia faktyczne. Uzasadnienie pozwala na poznanie przez organ odwoławczy motywów, jakimi kierował się KWP przy załatwianiu sprawy strony, dlatego możliwa jest kontrola i ocena legalności decyzji.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na naruszenie:

a) art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. - przez błędną ich wykładnię i niesłuszne przyjęcie, że Skarżący jednoznacznie kwalifikuje się do kręgu osób ujętych w ustawie, zważając na stan zdrowia;

b) art. 15 h ust. 7 u.b.a. - przez błędną ocenę orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym, pomimo jego sprzeczności z wydanym wcześniej orzeczeniem psychologa i psychiatry;

c) art. 7 i art. 8 k.p.a. - przez przekroczenie granic uznania administracyjnego, przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu obywatela, przez brak wyjaśnienia rzeczywistego stanu zdrowia Skarżącego, pomimo wątpliwości w tym zakresie i uzyskania sprzecznych opinii stwierdzających, że Skarżący może dysponować bronią: orzeczenia psychologicznego dr S. M. z [...] października 2019r. nr [...] i orzeczenia psychiatry W. R. - z [...] października 2019r. nr [...]; brak zasięgnięcia opinii lekarza psychiatry w trybie odwoławczym przy kolejnym orzeczeniu psychologicznym E. P. z [...] listopada 2019r. nr [...], stwierdzającym, że Skarżący nie może dysponować bronią, ale bez uzasadnienia, mimo pisemnego wniosku Skarżącego o sporządzenie takiego uzasadnienia, co uniemożliwia ocenę merytoryczną orzeczenia;

d) art. 7 k.p.a - przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu zdrowia Skarżącego w ujęciu psychiatrycznym i psychologicznym, przez brak przeprowadzenia badania Skarżącego w trybie nadzoru przez psychologa upoważnionego przez Wojewodę [...], choć Skarżący złożył taki wniosek, a poinformowano Go, że kontrola będzie przeprowadzona, kiedy zostanie powołany upoważniony psycholog;

e) art. 77 § 1 k.p.a. - przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez nieuzasadnione odstąpienie od uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, które byłoby wydane na skutek odwołania przez KWP, mimo treści opinii lekarza psychiatry W. R. i braku dokonania merytorycznej oceny treści opinii mgr E. P., a ograniczenie się do kontroli formalnej;

f) art. 77 § 2 k.p.a. - przez brak uzupełnienia materiału dowodowego, co do stanu zdrowia Skarżącego;

g) art. 77 § 3 k.p.a - przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do sprzecznych ze sobą opinii psychologicznych i opinii psychiatrycznej - wydanych w toku postępowania.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że KGP przekroczył granicę uznania administracyjnego, przy pominięciu słusznego interesu obywatela, nie dążąc do ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia strony, w kontekście prawa do posiadania broni, pomimo wątpliwości w tym zakresie. KGP, mimo wielokrotnych interwencji, nie ustalił rzeczywistego stanu zdrowia Skarżącego, choć wydano w tym zakresie sprzeczne opinie. Skarżący ponownie odwołał się do korzystnych orzeczeń: psychologa z [...] października 2019r. i psychiatry z [...] października 2019r., które stwierdzały, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w artykule 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i może dysponować bronią, jak również wskazał na negatywne orzeczenie z [...] listopada 2019r. oraz wyjaśnił, że brak wskazania w uzasadnieniu, na jakiej podstawie KWP stwierdził, że powstały wątpliwości, co do stanu zdrowia strony, narusza art. 107 § 3 k.p.a. Za wadliwe Skarżący uznał oparcie decyzji wyłącznie na orzeczeniu psychologa E. P., które jest na tyle lakoniczne, iż trudno dokonać jego merytorycznej oceny. Dodatkowo wskazał, że KGP nie odniósł się do faktu, że KWP zrezygnował z uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, a poprzestał jedynie na ww. ostatecznym orzeczeniu psychologicznym. Skoro KWP zrezygnował z uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, które byłoby wydane na wskutek odwołania, to powinien zażądać uzasadnienia orzeczenia E. P.. Brak jego uzasadnienia pozbawił stronę możliwości jego oceny, jako dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Skarżący, powołując się na wyrok NSA z 6 kwietnia 2017r. II OSK 2966/15, stwierdził, że niepodważalność orzeczenia lekarskiego wydanego w postępowaniu odwoławczym i wiążącym jego charakterze, nie wyklucza oceny takiego orzeczenia. Ocena orzeczenia lekarskiego i psychologicznego może dotyczyć zagadnień nie tylko formalnych (czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot), ale również w kwestii materialno-prawnych związanych z orzeczeniem. Orzeczenie takie powinno zawierać uzasadnienie sporządzone na żądanie strony lub organu i wówczas należałoby je zbadać w zakresie jego spójności z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Ocena takiego orzeczenia w takim zakresie jest niezbędna, aby postępowanie administracyjne odpowiadało standardom określonym w k.p.a. Nie jest bowiem dopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, aby dowód i to o wiążącym charakterze (orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne) pozostawał poza jakąkolwiek kontrolą i oceną.

Skarżący podważył też skuteczność nadzoru Wojewody [...] i wskazał, że zwracał się do tego organu o kontrolę badań psychologicznych z [...] listopada 2019r. W odpowiedzi otrzymał pismo z 3 stycznia 2020r. z informacją, że aktualnie brak psychologa uprawnionego do przeprowadzenia badań w zakresie pozwolenia na broń i procedura powoływania osoby na to stanowisko jest w toku. Po zakończeniu formalności kontrola zostanie przeprowadzona. Ponieważ 5 lutego 2020r. otrzymał informację, że taką kontrolę przeprowadzono, zwrócił się pismem z 20 lutego 2020r., że nie uwzględniono i nie rozpoznano Jego wniosku o ponowne badanie psychologiczne w trybie nadzoru. Skarżący podniósł też, że KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokonując oceny zasadności decyzji KWP skupił się na ocenie stanu zdrowia Skarżącego i przyjął, że zalicza się on do kręgu osób "wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego".

6. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 22 kwietnia 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Sąd stwierdza ponadto, że Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania.

Sąd wyjaśnia także, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2294 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).

3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję KGP w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu, tym samym żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny.

Sąd stwierdza przede wszystkim, że wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, organy administracyjne obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy: art. 15 us. 1 pkt 3 u.b.a. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a.

Stosownie do art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Natomiast art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a.

KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyraźny wyjaśnił, że w odniesieniu do Skarżącego moc wiążącą ma ostateczne negatywne orzeczenie właściwego w sprawie psychologa z [...] listopada 2019r. nr [...], znajdujące się na k. 77 akt administracyjnych sprawy. KGP wskazał też, że ww. orzeczenie wydano zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa: art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. w związku z art. 15g ust. 1 u.b.a.

Z art. 15g ust. 1 u.b.a. wynika, że 1. psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4.

Przepis art. 15a ust. 1 u.b.a. stanowi, że osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5, zwane dalej "osobami ubiegającymi się", są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym.

Przepis art. 15a ust. 3 u.b.a. stanowi, że badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby.

Przepis art. 15a ust. 4 u.b.a. stanowi, że zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się.

KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się również do art. 15h u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., wskazując prawidłowo, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne. KGP należycie wyjaśnił też, że organy Policji nie otrzymują informacji o przyczynach wydania przez uprawnionego psychologa negatywnego orzeczenia, wystawionego w trybie odwoławczym. Informacje te objęte są tajemnicą lekarską i dostęp do nich ma osoba poddana badaniu. Treść orzeczenia psychologicznego jest jednak wiążąca w rozpoznawanej sprawie, bo jest ono ostateczne, a więc niepodważalne. Organy Policji nie mogą podważać treści ostatecznych orzeczeń i dokonywać ich oceny. Z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wynika, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego".

Tym samym organ prawidłowo, z zachowaniem zasady przekonywania, wynikającej z art. 11 k.p.a., wyjaśnił Skarżącemu, dlaczego konieczne było wydanie zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej w mocy decyzji KWP z [...] marca 2020r. W tym kontekście trafne jest stwierdzenie KGP, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Rację miał również KGP, że w rozpoznawanej sprawie, skoro z ww. przepisów prawa materialnego wynikało, że nie można w sytuacji przewidzianej w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wydać pozwolenia na broń, to i osobie, która takie pozwolenia posiada należy bezwzględnie je cofnąć. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie prezentowane w judykaturze (por. m.in. wyroki: WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1504/16; NSA z 8 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 1678/17 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd poglądy te popiera i uznaje za własne, podkreślając ponadto, że w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest też stanowisko, że od 30 listopada 2015r. jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń, jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym w u.b.a. Tryb ten przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie przez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h u.b.a. Dopuszczalność odwołania jest jedną z gwarancji rzetelności wydanego orzeczenia. Dodatkowo gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b u.b.a.) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j u.b.a.). Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2020r. sygn. akt II OSK 839/18, mając na względzie zamknięty katalog środków dowodowych przewidzianych w u.b.a., mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie.

W kontekście przewidzianego w u.b.a. zamkniętego katalogu środków dowodowych, za bezzasadne w rozpoznawanej sprawie należało uznać podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Z akt sprawy wynikało bowiem, że w toku postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte przez KWP z urzędu, wyjaśniono w sposób należyty, że Skarżący uruchomił stosowny tryb odwoławczy (art. 15i u.b.e.a.) przed Wojewodą [...], od niekorzystnego, w jego ocenie, ostatecznego orzeczenia psychologicznego, wydanego przez właściwego lekarza [...] listopada 2019r. nr [...]. Uruchomiony przez Skarżącego tryb odwoławczy nie przyniósł jednak oczekiwanych przez Skarżącego rezultatów. Z akt administracyjnych sprawy wynika – na co prawidłowo powołał się KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że Zastępca Dyrektora Wydziału [...] [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w piśmie z [...] lutego 2020r. stwierdził, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w WOMP w zakresie wykonywania, jak i udokumentowania badania psychologicznego oraz wydanego na jego podstawie orzeczenia, ustalono, że mgr E. P. prawidłowo wykonała badania psychologiczne w trybie odwoławczym i wydała właściwe orzeczenie z [...] listopada 2019r. nr [...] (k. 111 akt administracyjnych).

Tym samym pierwotnie wydane wobec Skarżącego orzeczenia psychologa z [...] października 2019r. i psychiatry z [...] października 2019r., stwierdzające, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. - na które to orzeczenia powołał się w stanie faktycznym sprawy zarówno KWP, jak również KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – nie mogły być brane pod uwagę jako istotne w sprawie, ani nie mogły być oceniane przez organy obu instancji w trybie art. 80 k.p.a. Przemawiała za tym treść art. 15h ust. 7 u.b.a., który stanowi, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Tym samym prawidłowe w świetle art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. było odwołanie się przez organy obu instancji do wiążącego w sprawie, ostatecznego orzeczenia psychologicznego z [...] listopada 2019r. nr [...], które poddano kontroli w trybie przewidzianym w art. 15i u.b.a., z inicjatywy Skarżącego.

Sąd stwierdza również, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji KGP, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji KWP z [...] marca 2020r., wynika, że Skarżącemu wyjaśniono w toku postępowania, na jakiej podstawie wszczęto postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, wyjaśniając ponadto podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji: art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Dodatkowo KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Skarżącego. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że każde z orzeczeń – psychologiczne czy lekarskie - ma znaczenie w sprawie, a ponadto już jedno negatywne orzeczenie psychologiczne, czy lekarskie, dyskwalifikuje stronę w zakresie posiadania pozwolenia na broń, nawet wówczas, gdy drugie jest pozytywne. Tym samym nawet istnienie w sprawie pozytywnego orzeczenia lekarskiego wydanego wobec Skarżącego , nie mogło mieć przesądzającego znaczenia w sprawie, gdy KWP w wyniku wniesienia odwołania w trybie art. 15h ust. 2 u.b.a. doprowadził do wydania ww., ostatecznego orzeczenia psychologicznego z [...] listopada 2019r. KGP prawidłowo też odwołał się w tym zakresie do poglądów prezentowanych w judykaturze.

Sąd stanowisko wyrażone w przywołanym przez organ odwoławczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1739/16, aprobuje i wskazuje, że ww. orzeczenie lekarza psychologa z [...] listopada 2019r. nr [...], wydane w postępowaniu odwoławczym wszczętym przez KWP w trybie art. 15h ust. 2 u.b.a., miało wiążący charakter, z uwagi na treść art. 15h ust. 7 u.b.a. Organy administracyjne obu instancji były więc zobligowane wziąć je pod rozwagę przy wydawaniu decyzji z [...] marca 2020r. i decyzji z[...] maja 2020r.

Zdaniem Sądu rację miał również KGP, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez Skarżącego bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Organy Policji nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub osobie już posiadającej broń orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Takie stanowisko KGP ma uzasadnienie w stanowisku judykatury. Poza orzeczeniem powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, warto wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2020r. sygn. akt II OSK 842/18 wyraził stanowisko, że postępowanie dotyczące wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, na podstawie przepisów u.b.a., nie jest sprawą administracyjną, w której miałyby zastosowanie przepisy k.p.a. Tym samym w toku postępowania toczącego się przed wydaniem orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego niemożliwe jest stosowania przepisów k.p.a.

Sąd w związku z tym, jak również mając na względzie podnoszone w skardze zarzuty, wskazuje, że stoi na stanowisku, że skoro obowiązujące przepisy prawa nie przewidują obowiązku uzasadniania orzeczenia lekarskiego, czy psychologicznego wydawanego na podstawie przepisów u.b.a., niemożliwe było uznanie za zasadne zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez Skarżącego w skardze w kontekście wadliwości zawartych w zaskarżonej decyzji.

Sąd, mając powyższe rozważania na względzie, reasumując stwierdza, że za oczywiście bezzasadny uznał zarzut naruszenia przez KGP przepisów art. 107 § 3, art. 77 § 2 i 3 k.p.a., jak również pozostałe zarzuty natury procesowej i materialnoprawnej podnoszone w skardze.

Sąd, odnosząc się do zarzutu naruszenia słusznego interesu Skarżącego przez organy administracyjnego w toku postępowania, wyjaśnia, że prawo do posiadania broni w Polsce nie należy do kategorii praw i wolności osobistych. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane w drodze decyzji administracyjnej. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, że broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005r. sygn. akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Prawo do posiadania broni nie może być zatem zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009r. sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSAiWSA 2010r., nr 1, poz. 5; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1292/11, Legalis 814375).

Stwierdzić też należy, że osoby, posiadające broń w żadnym wypadku nie mogą stanowić zagrożenia dla osób trzecich, jak i samych siebie. Dlatego też osoby te muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i obchodzenia się z nią i nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości. Z woli ustawodawcy jedną z gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią jest wymóg posiadania zdolności psychologicznych do dysponowania bronią, potwierdzony stosownym orzeczeniem. Przeprowadzanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich i psychologicznych wobec osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie przekazano upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia psychologicznego, czy lekarskiego ściśle określono w przepisach u.b.a. i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 7 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2019r., poz. 1562).

W toku postępowania administracyjnego, z zachowaniem reguł przewidzianych w u.b.a. i k.p.a., zweryfikowano wątpliwości co do stanu zdrowia Skarżącego i dalszej możliwości posługiwania się przez Niego bronią, zgodnie z przepisami u.b.a., które nie dopuszczały możliwości wzruszenia ostatecznego orzeczenia psychologicznego z [...] listopada 2019r. - wydanego w trybie odwoławczym przez właściwą osobę. Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach, w tym w powołanym przez KWP wyroku z 17 marca 2005r. sygn. akt 1273/04, wypowiedział się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie odwoławczym, stwierdzając, że organy Policji są związane orzeczeniem lekarskim, czy psychologicznym, które wydano w trybie odwoławczym, co wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią wydanych i ostatecznych orzeczeń.

Powyższe poglądy dotychczas konsekwentnie wyrażane w judykaturze wskazują, że zarówno warunki uzyskania pozwolenia na broń, jak i jej posiadania, powinny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ administracyjny, także w rozpoznawanej sprawie, dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy zachodzi przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., dysponując i mając na względzie ostateczne orzeczenie psychologiczne, stosownie do art. 15h ust. 7 u.b.a. Sąd bada natomiast, czy ocena dokonana przez organ nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone obowiązujące przepisy i to zarówno natury procesowej, jak również materialnoprawnej.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracyjne, mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zgromadziły i rozpatrzyły obszerny materiał dowodowy, istotny z punktu widzenia przepisów prawa materialnego - mających zastosowanie w sprawie, zapewniając Skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie doszło do przekroczenia przez organ odwoławczy granicy uznania administracyjnego. Ponadto całokształt ocen organu odwoławczego wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należało uznać za logiczny i spójny, który w żadnej mierze nie nosił znamion dowolności, wprost przeciwnie pozwalał uznać, że dokładnie w ramach możliwości przewidzianych przepisami u.b.a., wyjaśniono stan zdrowia Skarżącego w ujęciu psychiatrycznym i psychologicznym, biorąc pod uwagę ostateczne orzeczenie wydane przez właściwy organ, którego kontroli dokonano w trybie u.b.a. KGP, oceniając ponadto okoliczności faktyczne sprawy, które wynikały z wszystkich zebranych w sprawie dowodów, na które powołano się w części wstępnej uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazał obowiązujące przepisy prawa, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji i dokonał ich prawidłowej wykładni. KGP stwierdził też w sposób wyraźny, że dokonane w sprawie ustalenia wskazywały, że Skarżący nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., a w takiej sytuacji ustawodawca nałożył na organy Policji obowiązek cofnięcia posiadanego przez Skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Z tego powodu należało przyjąć, że - wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze - organy obu instancji, w należycie ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, dokonały prawidłowej wykładni zarówno art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a., jak i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., biorąc przy tym pod rozwagę art. 15i i art. 15h u.b.a. Słusznie ponadto KGP podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że argumenty powołane przez Skarżącego oraz zgromadzone w toku postępowania dowody nie dają podstaw do wydania przez organ odwoławczy odmiennej decyzji, niż ta, którą wydał KWP w pierwszej instancji. Sąd zgadza się z tym stanowiskiem i stwierdza, że prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich i nie ma charakteru powszechnego. Podlega więc administracyjnej reglamentacji, a argumenty i okoliczności wskazywane przez Skarżącego, które podlegały weryfikacji w toku postępowania administracyjnego, nie wypełniały wszystkich wymogów określonych w stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. W toku postępowania administracyjnego żaden z organów administracyjnych nie naruszył obowiązujących przepisów prawa i prawidłowo uznał, że prowadzone wobec Skarżącego postępowanie było podyktowane przede wszystkim koniecznością ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Broń, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ją posiadają (lub o nią się ubiegają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego negatywne orzeczenie psychologiczne wydane w odniesieniu do Skarżącego, jako wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń palną, było bezwzględną przesłanką do cofnięcia tego pozwolenia przez właściwy w sprawie organ administracyjny. W ten sposób nie sposób uznać, że w sprawie doszło do naruszenia słusznego interesu obywatela, o którym mowa w skardze.

5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.