Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32  ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego S. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym S. G. z dniem 31 sierpnia 2009 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 września 2009 r. przeniósł z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji – W. Komendy Stołecznej Policji.

Powyższy rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

W jej uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż przeniesienie ww. funkcjonariusza "wynika z konieczności wzmocnienia osobowego oddziałów liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań (...)".

Pełnomocnik S. G., w złożonym odwołaniu, zarzucił, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa, poprzez nieokreślenie organu uprawnionego do wydania przedmiotowego rozkazu personalnego, względnie braku podstawy prawnej do jego wydania przez Komendę Główną Policji i podpisanego przez dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP.

W przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu, pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż przedmiotowy rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 10 § 1 Kpa i powołując się na art. 136 Kpa złożył wnioski dowodowe, które w jego ocenie, powinny zostać rozpoznane przez organ odwoławczy.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił również w odwołaniu, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, jak również z naruszeniem art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżącego doszło do naruszenia art. 108 § 1 Kpa, gdyż nie zaistniały obiektywne przesłanki do nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Pełnomocnik skarżącego, ponosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego lub jego uchylenie i umorzenie postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy m.in. odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i uznał je za chybione. Stwierdził również, iż w sprawie nie bez znaczenia jest to, że odwołujący się dotychczas pełnił służbę na stanowisku referenta w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.060 zł z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 620 zł miesięcznie, a po przeniesieniu do KRP W. został mianowany na stanowisko równorzędne – referenta w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.060 zł z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 620 zł miesięcznie oraz dodatkiem stołecznym.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pełnomocnik skarżącego powtórzył w skardze zarzuty podniesione w odwołaniu od rozkazu personalnego, a ponadto zarzucił, iż organy naruszyły art. 7, 12 i art. 138 § 2 Kpa. Podnosząc te zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Powyższy przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono bowiem w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w przedmiocie w nim określonych. Jednakże nie ulega wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, w którym ustawodawca określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 Kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354).

O ile przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków, to przeniesienie na stanowisko równorzędne jest zawsze dopuszczalne z uwagi na charakter stosunku służbowego, którego cechami są podporządkowanie i dyspozycyjność.

Przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy dotyczące innych służb mundurowych pozostawiają w tym zakresie właściwym przełożonym uprawnienia do oceny celowości i zasadności przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe. Jednakże, przeniesienie to, powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza, musi być należycie, przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość przeniesienia na to nowe stanowisko.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wymagań tych nie spełnia, jak również utrzymany nią w mocy rozkaz personalny.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżący nie został w należyty sposób poinformowany o toczącym się postępowaniu w sprawie jego przeniesienia w sytuacji, gdy podjął on działania związane ze zmianą komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji.

Uchybienie w tym zakresie, co prawda nie jest na tyle istotne, ze dyskwalifikuje rozkaz personalny organu pierwszej instancji, ale mając na uwadze to procesowe uchybienie - tym bardziej konieczne było przekonujące jego uzasadnienie. Tymczasem uzasadnienie rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji jest lakoniczne, a w istocie sprowadza się ono do powołania się na "zapewnienie prawidłowego poziomu realizacji zadań (...) ". Organ pierwszej instancji odnośnie kwestii równorzędności nowego stanowiska służbowego nie zawiera natomiast żadnego uzasadnienia. To uchybienie organu pierwszej instancji próbował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konwalidować organ odwoławczy, jednakże w ocenie Sądu, jego działanie wykroczyło poza zakres dyspozycji zawartej w art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Na podstawie tego przepisu, organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję w mocy jedynie w przypadku, gdy jego ocena co do istoty sprawy jest tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, gdyż organ pierwszej instancji nie rozstrzygał o przeniesieniu skarżącego na stanowisko równorzędne.

Skoro więc w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji, poza stanowiskiem, nie określił parametrów stanowiska służbowego, na które został przeniesiony skarżący, a było to konieczne ze względu na możliwość dokonania oceny równorzędności stanowisk, to tym samym Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy przeniesienie skarżącego na nowe stanowisko służbowe nastąpiło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sam fakt, iż skarżącemu utrzymano dotychczas pobierane uposażenie, a być może uległo ono zwiększeniu (dodatek stołeczny), nie przesądza o równorzędności stanowisk.

Zdaniem Sądu, dopiero wykazanie przez organ, iż przeniesienie skarżącego na inne równorzędne stanowisko służbowe umożliwi ocenę, czy przeniesienie nie ma cech dowolności, tym bardziej, że przeniesienie nastąpiło pomiędzy nierównorzędnymi jednostkami organizacyjnymi Policji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji publicznej, a w szczególności organ I instancji, powinien uzasadnić swoją decyzję zgodnie z warunkami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. Organ nie może poprzestać li tylko na ogólnych stwierdzeniach w tym zakresie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.