Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 680/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Z. W. wniósł w dniu 23 września 2013 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] zarzucając, że organ ten nie rozpoznał jego wniosku z dnia 21 sierpnia 2013 r. o "świadczenie dla psa i dwóch kotów".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 20 września 2013 r. wydał decyzję znak: [...] w przedmiocie wskazanego wyżej wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2013 r., którą odmówił przyznania świadczenia z pomocy społecznej dla psa i kota.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.

W myśl art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.

Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowanym, że decyzją z dnia 20 września 2013 r., znak [...], organ pierwszej instancji rozpoznał opisany na wstępie wniosek skarżącego Z. W. z dnia 21 sierpnia 2013 r., odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia z pomocy społecznej.

Nie ulega również wątpliwości, że skarga Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] polegająca na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 21 sierpnia 2013 r. wpłynęła do Urzędu Gminy [...] w dniu 23 września 2013 r.

Z powyższego wynika, że nie można skutecznie zarzucić bezczynności Wójtowi Gminy [...] w niniejszej sprawie.

Należy przy tym zauważyć, że na wynik sprawy nie może mieć wpływu fakt, że decyzja organu z dnia 20 września 2013 r., znak [...], została doręczona skarżącemu w dniu 4 października 2013 r., a więc już po wniesieniu przez niego skargi na bezczynność.

W nauce prawa podkreśla się bowiem, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej, którego bezczynność stanowiła przedmiot skargi do sądu administracyjnego, wydał decyzję przed wniesieniem takiej skargi do sądu, to brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje to, że decyzję doręczono stronie po dacie wniesienia przez nią skargi na bezczynność (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 585).

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględniania skargi, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).