Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 223/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par 1 pkt 6 i par 3 ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu D. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa działając na podstawie art. 33 a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.), art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), w związku z § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie upoważnienia organów i jednostek do uznawania kwalifikacji w zawodach regulowanych (Dz.U. Nr 237, poz. 2007), odmówiła D. M. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie, w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wnioskodawca nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Wskazał także, że dokument poświadczający doświadczenie zawodowe wnioskodawcy nie potwierdza pełnienia przez niego samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a zwłaszcza w zakresie projektowania budynków w technologii konstrukcji murowych, żelbetowych, stalowych, zespolonych oraz sprężonych.

Po rozpatrzeniu wniosku D. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, którą organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów,

- uchylił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., w części dotyczącej odmowy uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń i orzekł o uznaniu kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił zarzuty zawarte we wniosku D. M., z dnia 21 lipca 2009 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy i zauważył, iż wnioskodawca zarzucił decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] naruszenie:

- art. 6, 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.;

- art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych oraz art. 33 a ust. 4, 5 i 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a także art. 1 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

- art. 16 Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22 z późn. zm.) poprzez nieuznanie za dowód posiadania wiedzy i doświadczenia o charakterze zawodowym faktu, iż wnioskodawca wykonywał taką działalność w innym Państwie Członkowskim.

Ponadto, organ zauważył, iż wnioskodawca podniósł, że jako inżynier budownictwa spełnia wszystkie warunki, aby jego kwalifikacje zawodowe zostały uznane we wnioskowanej specjalności oraz że pełnił samodzielne funkcje techniczne zarówno w biurze projektów, jak i na budowie.

W ocenie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez D. M. zasługiwał na uwzględnienie w części.

Argumentując decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podniosła, iż na mocy przepisów ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz art. 33 a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, właściwa Krajowa Rada Izby wszczyna postępowanie w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych architekta, inżyniera budownictwa lub urbanisty na wniosek obywatela państwa członkowskiego.

W niniejszej sprawie D. M. złożył wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych załączając do niego wymagane dokumenty, tj. 1) dokument potwierdzający obywatelstwo; 2) dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe inżyniera budownictwa oraz zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym, 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że inżynierowi budownictwa nie zawieszono prawa do wykonywania działalności lub nie zakazano mu wykonywania zawodu, złożone nie później niż 3 miesiące od daty jego wydania.

Z dokumentu potwierdzającego doświadczenie zawodowe wnioskodawcy, wynika, że D. M. pełnił funkcje: projektanta i inżyniera budowy. Tytuł Chartered Engineer, tj. tytuł inżyniera z uprawnieniami budowlanymi, został nadany D. M. z dniem 17 października 2007 r. Wnioskodawca wykonując w/w funkcje był odpowiedzialny m. in. za prace projektowe dotyczące przykładowo wyznaczania zbrojenia żelbetowych płyt stropowych, obliczeń statyczno-wytrzymałościowych, sporządzenia projektu budowlanego obiektu, jak również sprawował nadzór nad robotami dotyczącymi m.in.: wyznaczania obrysu budynku, wykopania fundamentów, montażu zbrojenia fundamentów, wykonania podmurówki, wylania posadzki betonowej, wymurowania ścian parteru, montażu stalowych belek stropowych, montażu płyt stropowych, ułożenia zbrojenia górnego i wylania nadbetonu, montażu stalowych ram, wykonania drewnianych stropów, montażu ścian zewnętrznych, wewnętrznych, stropów i więźby dachowej.

Mając powyższe na uwadze, a także wynik rozmowy odbytej w dniu 5 listopada 2009 r., której przedmiotem było doświadczenie zawodowe strony, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznała, że wnioskodawca pełnił samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, tzn. wykonywał działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pełniąc funkcję projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń w okresie od 25 lutego 2004 r. do 7 września 2009 r.

Przedstawione doświadczenie zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi na stanowisku inżyniera budowy, w okresie od 18 września 2007 r. do 30 listopada 2008 r., w opinii Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa było niewystarczające do uznania kwalifikacji zawodowych w/w specjalności.

Wobec tego Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że D. M. posiada wymagane wykształcenie i doświadczenie zawodowe i może wykonywać zawód regulowany w Polsce odpowiadający samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. złożył D. M. wnosząc o jej uchylenie w części, w której organ nie uznał kwalifikacji zawodowych skarżącego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nie znajdującej uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa;

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie, rozpatrzenie i ocenę całego materiału dowodowego polegające na przyjęciu, iż przedstawione przez skarżącego doświadczenie zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi jest niewystarczające do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie;

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaświadczeniom o odbyciu praktyki zawodowej przedstawionym przez skarżącego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

naruszenie art. 12a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, poprzez przyjęcie, iż doświadczenie zawodowe polegające na pełnieniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi przesłankę uznania kwalifikacji zawodowych;

naruszenie art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt li 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia wymagań określonych w ustawie;

- naruszenie przepisu art. 33a ust. 4, 5 oraz 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia warunków określonych w ustawie;

- naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia warunków i wymagań określonych w ustawie;

- naruszenie art. 16 Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, poprzez nieuznanie za dowód posiadania wiedzy i doświadczenia o charakterze zawodowym faktu, iż wnioskodawca wykonywał taką działalność w innym Państwie Członkowskim.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 127 § 3 kpa do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zatem rozstrzygnięcie zapadłe w wyniku rozpoznania tego wniosku, stosownie do treści art. 138 kpa oraz art. 15 kpa powinno uwzględniać wszystkie kwestie co do których orzekał organ I instancji.

Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmówiła uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

Mimo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w całości, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] orzekła jedynie w kwestii uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno – budowlanej do projektowania bez ograniczeń, pominęła natomiast wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie w zakresie uprawnień kierowania robotami budowlanymi. W konsekwencji należy uznać, iż w zakresie uprawnień budowlanych do kierowania robotami bez ograniczeń nie została wydana decyzja, a organ w tym względzie pozostaje w bezczynności. Wniesiona przez skarżącego D. M. skarga dotyczyła wyłącznie nieuznania przez organ Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwalifikacji zawodowych skarżącego w specjalności konstrukcyjno budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, a zatem skarga obejmowała kwestie co do których nie została wydana decyzja przez organ ponownie rozpoznający sprawę. Skarga została zatem wniesiona przedwcześnie, zanim jeszcze organ odwoławczy rozstrzygnął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd w tym składzie nie podzielił stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. VII SA/Wa 224/10. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne domniemanie co do treści rozstrzygnięcia poprzez wykładnię uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie jest istotnym elementem decyzji bez którego nie może ona funkcjonować w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Koszty zostały zwrócone na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.)