Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 503/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 § 1 pkt 1, art. 21§1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art.104 ust. 1 pkt 2, art. 105 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.- dalej: O.p.), art.100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z.) z późn. zm.- dalej: upa ), po rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 października 2011r. w przedmiocie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę 58 235,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche [...] o nr nadwozia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:

W dniu 7 stycznia 2011r. R. G. zakupił na terenie Niemiec samochód marki Porsche [...] rok produkcji 2011, o nr nadwozia [...] za kwotę 79.000,00 EUR. Przedmiotowy pojazd został w dniu 1 marca 2011r. zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta L. jako samochód ciężarowy. Dokonując szczegółowej analizy otrzymanego materiału dowodowego oraz uwzględniając dane techniczne pojazdu organ podatkowy I instancji stwierdził, że nabyty wewnątrz wspólnotowo pojazd nosił znamiona samochodu osobowego odpowiadającego klasyfikacji do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej CN.

Jednocześnie Naczelnik Urzędu Celnego po dokonaniu weryfikacji w dostępnych systemach informatycznych stwierdził, że strona nie złożyła wymaganej przepisami deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) od przedmiotowego pojazdu i nie dokonała zapłaty podatku akcyzowego.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy I instancji wszczął z urzędu wobec strony postanowieniem z dnia 11 maja 2011r. postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodu marki Porsche [...] o nr nadwozia [...].

Naczelnik Urzędu Celnego w ramach pomocy prawnej pismem z dnia 4 sierpnia 2011r. przesłał do organu I instancji dokumentację w postaci m.in. protokołu z oględzin pojazdu wraz z kopiami 18 zdjęć.

W piśmie z dnia 22 września 2011r. pełnomocnik strony wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, bowiem brak jest, jego zdaniem, podstaw do obciążenia strony podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego samochodu.

Naczelnik Urzędu Celnego nie uwzględnił przedmiotowego wniosku i w decyzji nr [...] z dnia 7 października 2011r. określił R. G. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na kwotę 58.235,00zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche [...] o nr nadwozia [...].

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Przedmiotowej decyzji organu zarzucił:

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 120, art. 121, art. 122,art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1, art. 198 § 1 i 2, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływa na wynika sprawy, to jest art. 208 § 1 w zw. z art. 216 i art. 123 § 1 O.p.poprzez niewłaściwe zastosowanie.

naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 i art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105 oraz 106 upa poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Dyrektor Izby Celnej po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i przeanalizowaniu zarzutów odwołania, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia charakteru samochodu objętego nabyciem wewnątrzwspólnotowym. Zdaniem pełnomocnika strony przedmiotowy pojazd powinien był zostać uznany, na podstawie przedstawionych dokumentów, za samochód ciężarowy, z którego nabyciem nie wiąże się obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego.

Wskazując na treść art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 21 § 3 tej ustawy, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Art. 100 ust. 1 pkt 2 upa stanowi natomiast, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Obowiązek podatkowy w akcyzie z tego tytułu powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzaniem samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu ma terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 upa).

Podatnikiem, czyli osobą zobowiązaną do uregulowania zobowiązania podatkowego tj. zapłaty akcyzy w świetle art. 102 ust. 1 upa - jest podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego obowiązany jest po dokonaniu przemieszczenia samochodu osobowego na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 2 podstawą opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Samochodami osobowymi zgodnie z art. 100 ust. 4 upa - są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycja CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 upa do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej CN zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2. str. 382 z późn. zm.).

Klasyfikacja CN stosowana do celów poboru akcyzy, jest niezależna od innych przepisów obowiązujących na terenie kraju.

W celu zapewnienia jednolitej i właściwej interpretacji Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Światowa Organizacja Celna opracowała i wydała w formie publikacji "Noty Wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego".

W Notach Wyjaśniających dotyczących pozycji CN 8703 wskazano, że klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu osób, a nie do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu VAN, SUV, furgon, niektóre pojazdy typu pick-up). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, należą następujące cechy:

obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe lub składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych),

obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli,

obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu,

brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów,

wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Celnego w celu dokonania właściwej klasyfikacji pojazdu zwrócił się do urzędu celnego właściwego miejscowo ze względu na miejsce zamieszkania obecnego użytkownika pojazdu o przeprowadzenie oględzin. W wyniku oględzin stwierdzono pojazd o pięciodrzwiowym nadwoziu typu SUV z zamontowanymi na stałe siedzeniami - dwa miejsca siedzące dla kierowcy i pasażera (fotele z zagłówkami oraz pasy bezpieczeństwa), w drugim rzędzie -kanapa dwumiejscowa, wyposażona w dwa pasy bezpieczeństwa oraz 2 zagłówki. Pojazd posiadał 2 pary uchylnych, przeszklonych drzwi, z elektryczną regulacją opuszczania/podnoszenia szyb, oraz uchylną klapę bagażnika, również przeszkloną. Część bagażowa typowa dla samochodu osobowego, z podnoszoną podłogą, pod którą znajdowało się miejsce na narzędzia lub koło zapasowe. Wnętrze pojazdu luksusowo wyposażone w sposób kojarzony jednoznacznie z przestrzenią przeznaczoną dla pasażerów, tj. skórzana tapicerka, wentylacja, wykładzina podłogowa oraz boczna, jednolita podsufitka na całej długości pojazdu, uchwyty górne dla pasażerów za przednimi siedzeniami, w tylnej części fotela kierowcy i pasażera umieszczone monitorki, umożliwiające oglądanie filmów. Boczne szyby oraz tylna (w klapie bagażnika) były przyciemniane. W pojeździe stwierdzono zamontowaną metodą rzemieślniczą kratkę za drugim rzędem siedzeń.

Naczelnik Urzędu Celnego uwzględniając powyższe cechy samochodu stwierdził, że ponad wszelką wątpliwość winien on być klasyfikowany do kodu CN 8703, jako przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie ulega wątpliwości, że samochód marki Porsche [...] o nr nadwozia [...] jest samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej, gdyż na podstawie przeprowadzonych oględzin pojazdu można jednoznacznie stwierdzić, iż posiada szereg cech pozwalających zaklasyfikować go bezspornie do wskazanego kodu CN. Tym samym powyższy pojazd podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, wobec czego Strona postępowania dokonując jego wewnątrzwspólnotowego nabycia wykonała czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym i stała się podatnikiem podatku akcyzowego.

Zdaniem pełnomocnika nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód w momencie jego sprowadzenia do kraju był samochodem ciężarowym, wyposażonym jedynie w dwa miejsca siedzące, co mają potwierdzić niemieckie dokumenty oraz polskie badanie techniczne.

Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd cały czas był samochodem osobowym i nigdy nie zmienił swojego zasadniczego przeznaczenia, a jakiekolwiek zmiany dokonane w pojeździe były na tyle nieinwazyjne, że nie pozostawiły trwałego śladu. Powyższe potwierdza okoliczność, iż w momencie przeprowadzania oględzin pojazd wyposażony był w dwa rzędy siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa a całość wyposażenia przemawiała za osobowym charakterem pojazdu.

Wskazano dalej, że klasyfikacja pojazdów dla celów zakwalifikowania produktu do wyrobów akcyzowych nie jest prowadzona na podstawie przepisów prawa europejskiego dotyczących homologacji pojazdów, czy przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Powyższe przepisy są stosowane dla potrzeb ustalania rodzaju pojazdu przez producenta oraz późniejszej rejestracji pojazdów, lecz nie mają zastosowania do ustalania klasyfikacji pojazdów dla celów podatku akcyzowego.

Wobec powyższego sposób określenia pojazdu Porsche [...] w dokumentach identyfikujących pojazd nie jest wiążący dla organów podatkowych.

Przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem innych gałęzi prawa. Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje, że do celów poboru akcyzy należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. A zatem w kontekście ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez Stronę pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym.

Szczególnie podkreślono, że klasyfikacji pojazdów dla celów ustalenia podatku akcyzowego dokonuje się wyłącznie na podstawie ustawy o podatku akcyzowym oraz reguł i postanowień zawartych w Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich, co wynika wprost z zapisu użytego w art 3 ust. 2 cyt. ustawy. Sformułowanie: [...] dla celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację [...] oznacza, że wskazana klasyfikacja musi być stosowana, co uniemożliwia uwzględnienie przez organy podatkowe klasyfikacji tego samego wyrobu przeprowadzonej dla innych celów, np. rejestracyjnych, ewidencyjnych itp.

Tym samym dowód rejestracyjny pojazdu może być jednym z dowodów w sprawie, jednakże jego znaczenie - pomimo tego, że posiada przymiot decyzji administracyjnej i dokumentu urzędowego - jest ograniczone ze względu na autonomiczną regulację zawartą w art. 3 upa.

Zwrócono również uwagę na fakt, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie odsyłają, w tym zakresie, do regulacji zawartych w przepisach o rejestracji pojazdów, a w sposób samodzielny i autonomiczny wskazują na jedyną możliwą do stosowania klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym scalonej nomenklaturze (CN).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 208 w zw. z art. 216 O.p. poprzez nierozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że nie mogło mieć miejsca naruszenie wskazanego przepisu art. 208 w związku z art. 216 O.p., bowiem w myśl art. 208 § 1 gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podjęcie przez organ podatkowy decyzji o bezprzedmiotowości postępowania wymaga zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi procedurę wydania w tym zakresie stosownej decyzji, która kończy postępowanie. Organ podkreślił , że pismo Strony zawierające wniosek o umorzenie postępowania zostało złożone po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym , w związku z otrzymaniem zawiadomienie z art. 200 O.p. Z treści owego zawiadomienia wynikało wprost, że postępowanie dowodowe zostało zakończone, w związku z powyższym możliwe jest zapoznanie się z zebranym materiałem.

Pełnomocnik zarzucił organowi i instancji naruszenie przepisu art. 190 § 1 i § 2 oraz art. 198 §. 1 i § 2 O.p. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodu z oględzin samochodu, nie wskazał jednak na czym owo naruszenie miało polegać. W myśl art. 190 § 1 O.p strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. W przypadku pełnomocnika strony warunek ten został zachowany.

Jak wskazał organ nieuzasadnione są również wątpliwości pełnomocnika odnośnie prawidłowości przeprowadzenia czynności oględzin w Urzędzie Celnym skoro postępowanie organów podatkowych było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami zawartymi wprost w art. 157 § 1 O.p.

W zakresie pozostałych zarzutów odwołania dotyczących wadliwości postępowania dowodowego, w tym braku wystąpienia do firmy "PORSCHE" oraz nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej w celu rozstrzygnięcia wątpliwości związanych z klasyfikacją pojazdu oraz ustalenia rzeczywistego przeznaczenia pojazdu, organ odwoławczy stwierdził, że na mocy art. 3 ust. 2 upa organy celne są uprawnione do dokonywania klasyfikacji w układzie nomenklatury scalonej.

Według Dyrektora Izby Celnej nieuzasadniony jest również pogląd, iż podstawę zaskarżonej decyzji stanowiło pismo "KPI SPORTS CARS" Sp. z o.o., w który stwierdzono, że samochód marki Porsche [...] rok produkcji 2011, o nr nadwozia [...] został wyprodukowany z dużym prawdopodobieństwem jako pojazd osobowy. W przedmiotowej sprawie informacja uzyskana od generalnego importera samochodów marki PORSCHE nie przesądzała o dokonaniu właściwej klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN. Miała ona charakter pomocniczy i przemawia za tym ,że pojazd służy zasadniczo do przewozu osób, bowiem z takim przeznaczeniem został wyprodukowany i taką najprawdopodobniej uzyskał homologację.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zawierającego ustalenia stanu faktycznego i ocenę prawną. Dyrektor Izby Celnej uznaje w/w zarzut za chybiony, bowiem zaskarżona decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom zawartym, w art. 210 O.p.

W związku z dokonaniem nabycia wewnątrzwspólnotowego Strona nie złożyła deklaracji AKC-U oraz nie zapłaciła należnego podatku akcyzowego. Nabycie wewnątrzwspólnotowe tj. przemieszczenie z terytorium wspólnoty na terytorium kraju nastąpiło najpóźniej w dniu 22 lutego 2011r. gdyż w tym dniu przeprowadzono w kraju badanie techniczne pojazdu. Przeniesienia własności dokonano na podstawie faktury Rechnung Nr 2010110 dnia 7 stycznia 2011r. za kwotę 79 000,00 EUR.

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze treść wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie, sprawa C-313/05. Zgodnie z treścią tego orzeczenia należało, porównać kwotę podatku akcyzowego naliczoną od podstawy opodatkowania wynikającej z faktury z wartością kwoty rezydualnej tego podatku zawartą w średniej wartości rynkowej pojazdów zarejestrowanych w Polsce.

W celu określenia podstawy opodatkowania zastosowano kurs średni euro NBP na podstawie tabeli nr 36/A/NBP/2011 z dnia 22 lutego2011r. tj. z dnia, w którym dokonano nabycia wewnątrzwspólnotowego. I tak, 1 EUR miał wartość 3,9632 zł, zaś podstawa opodatkowania w euro wynosiła 79 000,00EUR, a w złotych 313 093,00 zł.

Zgodnie z treścią art. 105 pkt 1upa zastosowano stawkę 18,6% dla pojazdów samochodowych osobowych o pojemności silnika powyżej 2000cm3.

Należny podatek akcyzowy wynosi: 58 235,00 zł (313 093,00zł x 18,6%).

Dyrektor Izby Celnej podjął próby ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu podobnego, zarejestrowanego w kraju, celem obliczenia podatku rezydualnego jednak w dyspozycji organu nie znajdują się narzędzia umożliwiające dokonanie takiego porównania. Stwierdził, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z pojazdem o bardzo wysokiej cenie wyjściowej, który zakupiony został jako fabrycznie nowy na terenie Niemiec. Podkreślił, że w przypadku tego typu pojazdów, będących luksusowo wyposażonymi, cena jest ustalana indywidualnie, w zależności od wyposażenia ponadstandardowego, oferowanego w szerokiej gamie przez poszczególnych dealerów. Mając na uwadze że, przedmiotowy pojazd został nabyty na podstawie rachunku nr 20110110 za kwotę 79 000,00Euro (313 093,00 zł wg kursu euro na dzień nabycia) a następnie w dniu 22 lutego 2011r. sprzedany za kwotę 375 000,00 zł, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego przyjmując jako podstawę opodatkowania kwotę wynikającą z faktury zakupu

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik skarżącego zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 233 § 1 pkt U art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i §2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1, art. 198 § I i § 2, art. 210 § I pkt 6, art. 210 § 4 , art.208 § 1 w zw. z art. 216 i art. 123 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. i pkt 2, art. 105 oraz art. 106 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r., Nr 3, poz. 11 z późn. zmian.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 października 2011r.,zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie przez Sąd jej wykonania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu i dodatkowo powołał się na wyroki WSA w Kielcach o sygnaturach akt I SA/Ke 464/11 i I SA/Ke 473/11, w których podkreślono, że organ prowadzący postępowanie powinien dokładnie wyjaśnić, jakie jest przeznaczenie pojazdu, czego w rozpoznawanej sprawie, zdaniem pełnomocnika, organy obu instancji nie uczyniły.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zaklasyfikowanie przez organy podatkowe samochodu marki Porsche [...] rok prod. 2011 o nr nadwozia [...] do pozycji 8703 CN, obejmującej samochody osobowe, a nie jak domaga się tego strona skarżąca do pozycji CN 8704, obejmującej pojazdy ciężarowe.

Skarżący, nie zgadzając się z ustaleniami organów podatkowych, podważa przyjęte rozstrzygnięcie, podnosząc w skardze zarzuty zarówno o charakterze procesowym jak i materialnoprawnym.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez Sąd.

W kontekście tak postawionych zarzutów skargi niezbędna jest ocena ich zasadności pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych sprawy, w szczególności ocena, czy organy podatkowe rzetelnie zebrały, rozpatrzyły i oceniły całość materiału dowodowego w myśl reguł określonych w O.p. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 208 w zw. z art. 216 O.p. poprzez nierozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania, Sąd stwierdził, że nie mogło mieć miejsca naruszenie wskazanego przepisu art. 208 w związku z art. 216 O.p., bowiem w myśl art. 208 § 1 gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podjęcie przez organ podatkowy decyzji o bezprzedmiotowości postępowania wymaga zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi procedurę wydania w tym zakresie stosownej decyzji, która kończy postępowanie. Organ podkreślił, że pismo strony zawierające wniosek o umorzenie postępowania zostało złożone po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w związku z otrzymaniem zawiadomienia z art. 200 O.p. Z treści owego zawiadomienia wynikało wprost, że postępowanie dowodowe zostało zakończone, w związku z powyższym możliwe jest zapoznanie się z zebranym materiałem.

W treści uzasadnienia decyzji organ I instancji ustosunkował się do złożonego wniosku o umorzenie postępowania wskazując, że brak jest przesłanek do uznania postępowania za bezprzedmiotowe, a wydanie w tym zakresie postanowienia nie było konieczne ani uzasadnione i nie miałoby wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe zasady wynikającej z art.120 O.p. Należy zauważyć, że zasada ta wywodzi się z konstytucyjnej zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. W myśl tej zasady organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Tak więc, aby decyzja podjęta przez organ odpowiadała wymogom legalizmu, musi on posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie, musi działać zgodnie z odpowiadającymi procedurami decyzyjnymi, a treść jego postanowień musi być zgodna z przepisami prawa materialnego zawartego w ustawach i wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. Oznacza to, że organ nie może podejmować żadnych decyzji, z jednej strony bez podstawy prawnej, z drugiej strony, nie może unikać podejmowania decyzji, jeśli wiążące normy prawne nakładają na niego taki obowiązek. W przedmiotowej sprawie - zdaniem Sądu - nie doszło do naruszenia zasady praworządności, gdyż organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w granicach swoich kompetencji, a także zastosowały przepisy postępowania procesowego, jak i materialnego.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 O.p. Postępowanie wyjaśniające było prowadzone z udziałem pełnomocnika strony skarżącej, miała ona zatem możliwość zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego ( z czego skorzystała ). Sam fakt wydania decyzji niekorzystnej dla skarżącego nie uzasadnia zarzutu naruszenia wskazanej zasady.

Nie doszło również do naruszenia art. 122 O.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV O.p. regulujące postępowanie dowodowe, w tym m.in. art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Wprawdzie z dyspozycji art. 122 O.p. wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym zgodnie z art. 235 tej ustawy powyższa zasada winna być realizowana również w postępowaniu odwoławczym, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności, gdy konstrukcja konkretnego przepisu podatkowego prawa materialnego wymusza na podatniku ciężar udowodnienia określonych faktów.

W ocenie Sądu – wbrew zarzutom skargi - nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że z wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne (por. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 2547/99, Przegląd Podatkowy 2001/5/61; z dnia 10 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2348/99, LEX nr 53993; i z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1342/99. LEX nr 43051). Swobodna ocena dowodów nie oznacza jednak samowoli organu administracyjnego. Aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową, musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.BECK, Warszawa 1996, str. 377-378).

Należy również podkreślić, że obowiązek podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego nie oznacza, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m. in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III SA 1452/02, Monitor Podatkowy 2004/4/5). A zatem czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane, na co już wcześniej Sąd wskazywał, przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu, zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania należy uznać za bezzasadne.

Należało zatem zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekające w sprawie organy podatkowe, a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organy te naruszyły przepisy prawa materialnego.

Powyższe oznacza, że ocena stanowiska organów podatkowych co do charakteru spornego pojazdu nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaznaczyć też trzeba, że w rozstrzyganej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, albowiem organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego zbytecznym było powołanie biegłego rzeczoznawcy w myśl art. 197 O.p.

W ocenie Sądu, organy celne na podstawie właściwie zebranego materiału dowodowego prawidłowo wskazały, że sporny pojazd przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób. Powyższe organy ustaliły na podstawie zgromadzonych dokumentów oraz przeprowadzonych oględzin. Organy wzięły pod uwagę, że przedmiotowy pojazd posiada wszystkie znamiona samochodu osobowego, zasadnie konstatując, że został on zaprojektowany jako pojazd osobowy, o czym świadczy wyposażenie samochodu ustalone na podstawie oględzin u aktualnego użytkownika pojazdu.

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że sporny pojazd nabyty uprzednio na terenie Niemiec był zarejestrowany jako ciężarowy, o czym świadczy niemiecki dokument rejestracyjny. Nie jest kwestionowane także i to, że w polskim zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym samochód ten został uznany jako ciężarowy.

W tym miejscu należy podkreślić, że dowód rejestracyjny, jest decyzją administracyjną w przedmiocie dopuszczenia do ruchu zakupionego pojazdu i nie może być traktowany jako element jego identyfikacji, a co za tym idzie nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia rodzaju pojazdu dla celów podatkowych ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt. III SA 2793/03, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 października 2009 r. III SA/Gl 647/09 czy wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, prawidłowe pozostają ustalenia organu podatkowego w zakresie klasyfikacji pojazdu. Jak szczegółowo wyjaśnił organ, z czym Sąd w zupełności się zgadza, dokumenty na które powoływał się skarżący, i z których wynikało, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne niż podatkowe przepisy, które dla wymiaru podatku akcyzowego pozostają bez znaczenia. Powyższe dokumenty dla niniejszej sprawy stanowią dowód jedynie tego, że pojazd wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiążą organ podatkowy.

Zapisy w dowodzie rejestracyjnym, czy zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu jako sporządzone w oparciu o przepisy prawa o ruchu drogowym mogą mieć jedynie w procesie klasyfikacji pojazdu znaczenie posiłkowe i w żadnym wypadku nie przesądzają automatycznie o kwalifikacji pojazdu dokonywanej w oparciu o Nomenklaturę Scaloną.

Przechodząc zatem do zarzutów o charakterze materialnoprawnym, wskazać należy, że zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Noty wyjaśniające do systemu kodowania zostały opublikowane w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880). Zgodnie z tymi wyjaśnieniami klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Przejawem owych cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów objętych pozycją o kodzie CN są takie cechy jak obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Jak ponadto wynika z powyższych wyjaśnień, w pozycji 8703 CN sklasyfikowane są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Niniejsza pozycja obejmuje także "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary (pickup, van - pojazdy, które po spełnieniu określonych cech są klasyfikowane do pozycji 8704).

Treść powołanych wyżej unormowań nie pozostawia wątpliwości, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust. 2 u.p.a., według której do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnianie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych. Stąd zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia, na co wskazano już wcześniej. W niniejszej sprawie organy nie próbowały podważyć mocy dowodowej dokumentu urzędowego, lecz stosując się do zasad przyjętych przez samego ustawodawcę, dokonały klasyfikacji nabytego przez stronę pojazdu do odpowiedniego kodu CN, gdyż tylko taka klasyfikacja może mieć znaczenie w kontekście powołanych wyżej zasad poboru akcyzy.

W wyniku oględzin dokonanych w dniu 3 sierpnia 2011 r. z udziałem aktualnego użytkownika pojazdu a. B. stwierdzono, że pojazd wyposażony był w pięciodrzwiowe nadwozie typu SUV z zamontowanymi na stałe siedzeniami - dwa miejsca siedzące dla kierowcy i pasażera (fotele z zagłówkami oraz pasy bezpieczeństwa), w drugim rzędzie - kanapa dwumiejscowa, wyposażona w dwa pasy bezpieczeństwa oraz 2 zagłówki. Pojazd posiadał 2 pary uchylnych, przeszklonych drzwi, z elektryczną regulacją opuszczania/podnoszenia szyb, oraz uchylną klapę bagażnika, również przeszkloną. Część bagażowa typowa dla samochodu osobowego, z podnoszoną podłogą, pod którą znajdowało się miejsce na narzędzia lub koło zapasowe. Wnętrze pojazdu luksusowo wyposażone w sposób kojarzony jednoznacznie z przestrzenią przeznaczoną dla pasażerów, tj. skórzana tapicerka, wentylacja, wykładzina podłogowa oraz boczna, jednolita podsufitka na całej długości pojazdu, uchwyty górne dla pasażerów za przednimi siedzeniami, w tylnej części fotela kierowcy i pasażera umieszczone monitorki, umożliwiające oglądanie filmów. Boczne szyby oraz tylna (w klapie bagażnika) były przyciemniane. W pojeździe stwierdzono zamontowaną metodą rzemieślniczą kratkę za drugim rzędem siedzeń. Pojazd posiada alufelgi ( 4 sztuki )

Z uzasadnienia skargi wynika, że strona nie kwestionuje, że w dacie oględzin sporny pojazd posiadał opisane wyposażenie. Skarżący zarzuca natomiast, że organy nie dokonały ustalenia wyposażenia przedmiotowego pojazdu w momencie jego sprowadzenia do kraju, kiedy był jeszcze pojazdem ciężarowym, zgodnie z niemieckimi dokumentami rejestracyjnymi i polskim badaniem technicznym potwierdzającym wyposażenie samochodu jedynie w dwa miejsca siedzące.

W ocenie Sądu zarzuty pełnomocnika strony sformułowane w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne,

Przede wszystkim zmiany konstrukcyjne dokonane w przedmiotowym pojeździe ( wymontowanie tylnych siedzeń ) nie spowodowały, że pojazd osobowy uzyskał cechy konstrukcyjne właściwe dla pojazdu ciężarowego. Czasowe wymontowanie tylnej kanapy, dokonane tylko na moment przemieszczenia na terytorium kraju oraz sprzedaży pojazdu, nie powoduje, że dzięki temu zabiegowi pojazd uzyskał status samochodu ciężarowego i został tym samym zwolniony z opodatkowania podatkiem akcyzowym. Zdaniem Sądu oględziny spornego samochodu, w szczególności jego ponadstandardowe wyposażenie, jednoznacznie przesądzają o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu jako służącego do przewozu osób, co zasadnie podkreśliły organy obu instancji.

Skarżący starał się podważyć także wiarygodność oględzin podnosząc, że zostały one przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania.

W ocenie Sądu również i ten zarzut pozbawiony jest uzasadnionych podstaw.

Jak wynika z akt postępowania, pełnomocnik skarżącego o terminie oględzin został prawidłowo powiadomiony w dniu 11 lipca 2011r., a zatem działający w ramach pomocy prawnej Urząd Celny postąpił zgodnie z treścią art.190 § 1 O.p., skoro oględziny pojazdu odbyły się dopiero w dniu 3 sierpnia 2011r. Niewątpliwie została stronie zapewniona możliwość udziału w oględzinach, niewykorzystanie tej możliwości nie może skutkować skutecznością tego zarzutu. Zresztą ani w odwołaniu, ani tym bardziej w skardze pełnomocnik skarżącego, poza ogólnikowym stwierdzeniem nie wyjaśnił, na czym ów zarzut ma polegać i czy w ogóle mógł mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, jako całkowicie bezzasadne należy ocenić zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to w związku z wadliwie ustalonym przez organy stanem faktycznym sprawy, co w konsekwencji. zdaniem pełnomocnika strony, doprowadziło do nieprawidłowego wyliczenia wysokości podatku.

Otóż, zaklasyfikowanie samochodu Porsche [...] zgodnie z klasyfikacją CN do kategorii samochody osobowe - pozycja 8703, powoduje uznanie tego samochodu za wyrób akcyzowy podlegający opodatkowaniu podatkiem akcyzowym według stawki przewidzianej dla wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, jakimi są samochody osobowe, co też organy celne uczyniły w zgodzie z obowiązującymi w tej mierze przepisami. Podstawa opodatkowania słusznie została ustalona w oparciu o art. 104 ust.1 pkt 2 u.p.a., czyli w oparciu o kwotę wynikającą z faktury zakupu, która nie mogła być na pewno zawyżona, skoro w dniu przeprowadzenia pierwszego na terytorium kraju badania technicznego pojazdu wykonanego w dniu 22 lutego 2012 r. ( str.3 akt adm.) i w dniu jego sprzedaży na rzecz A wartość samochodu, co wynika z wystawionej faktury VAT FS 3/2011, wynosiła już kwotę 375.000, zł. Stawka podatku akcyzowego została ustalona na podstawie art. 105 pkt. 1 u.p.a., w wysokości 18,6%, a zatem zgodnie pojemnością silnika przekraczającą w rozpoznawanej sprawie wartość 2.000 cm3.

Ponieważ w związku z dokonaniem nabycia wewnątrzwspólnotowego strona nie złożyła deklaracji AKC-U oraz nie zapłaciła należnego podatku akcyzowego, zaś przemieszczenie z terytorium wspólnoty na terytorium kraju nastąpiło najpóźniej w dniu przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, tj. 22 lutego 2012 r., w myśl art. 106 ust.3 upa, w dniu pierwszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, czyli w dniu 1 marca 2011 r. powstał po stronie skarżącej obowiązek zapłaty akcyzy.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wskazał, poza gołosłownym stwierdzeniem, na czym jego zdaniem polega nieprawidłowość określenia przez organy wysokości podatku, dlatego Sąd nie dopatrując się w tej kwestii naruszenia przepisów prawa uznał, że strona nie posiadając żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska, w sposób uprawniony nie podważyła stanowiska organów podatkowych w tej kwestii.

Jak i pozostałych, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, organy celne właściwie zaklasyfikowały sporny pojazd, ponieważ został on wyprodukowany jako samochód osobowy, o czym pośrednio może świadczyć pismo "KPI SPORTS CARS" Sp. z o.o., w którym stwierdzono, że samochód marki Porsche [...] produkcji 2011, o nr nadwozia [...] został wyprodukowany z dużym prawdopodobieństwem jako pojazd osobowy.

Jak trafnie stwierdził Dyrektor Izby Celnej, w przedmiotowej sprawie informacja uzyskana od generalnego importera samochodów marki PORSCHE nie przesądzała o dokonaniu właściwej klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN. Miała ona charakter pomocniczy i przemawiała za tym, że pojazd służy zasadniczo do przewozu osób, bowiem z takim przeznaczeniem został wyprodukowany i taką najprawdopodobniej uzyskał homologację. Jednak o dokonaniu klasyfikacji do kodu CN 8703 przesądził całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, w tym decydujące znaczenia miały oględziny spornego pojazdu i to na ich podstawie organy podatkowe w sposób wynikający z Nomenklatury Scalonej właściwie oceniły pojazd jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, bowiem jego wyposażenie pozwala na wyciągnięcie takiego wniosku.

Innymi słowy oględziny ewidentnie wskazują na cechy pojazdu wskazane zgodnie z klasyfikacją CN 8703, co uzasadnia tezę o konieczności opodatkowania spornego pojazdu według zasad wynikających z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Sąd w tej mierze podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 139/11, że ewentualne zmiany konstrukcyjne dokonane w samochodzie osobowym wpływające na zmianę jego cech konstrukcyjnych, winny być potwierdzone w formie uzyskania nowej homologacji dla pojazdu ciężarowego, a z taką sytuacją w rozpoznawanej sprawie nie mamy miejsca.

Działanie podatnika należy ocenić jako zamierzone i mające na celu uniknięcia zapłaty podatku, a do wyeliminowania tak niepożądanego jego zachowania służy, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił jako bezzasadną.