Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1316/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprzeciwu H. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia 12 października 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 2 marca 2020 r. znak [...] Starosta Tarnowski orzekł:

- w pkt 1 - o ustaleniu odszkodowania w wysokości 124 920 zł na rzecz H. Z. c. W. i E. w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości oraz ze zmniejszeniem wartości nieruchomości oznaczonej, jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości R., gm. T., objętych księgami wieczystymi: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] - na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w Tarnowie wydanej dnia 12 sierpnia 1982 r. znak [...] oraz decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy T. z 15 sierpnia 1982 r. znak [...]/82;

- w pkt 2 - o zobowiązaniu firma A z siedzibą w K., wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla [...], XI Wydział Gospodarczy KRS pod numerem [...], będącego następcą prawnym firma B i właścicielem linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Rzeszów-Tarnów, Tarnów-Krosno, do wypłaty ustalonego w pkt 1 jednorazowego odszkodowania na rzecz H. Z. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W przypadku zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania, zastosowanie mają odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego;

- w pkt 3 - o zobowiązaniu firma A z siedzibą w K., do przedłożenia Staroście Tarnowskiemu dowodu wpłaty opisanego w pkt 1 odszkodowania celem dołączenia do akt administracyjnych.

Ustalając wysokość odszkodowania organ I instancji oparł się na operacie szacunkowym z 8 października 2019 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego B. S..

Odwołanie od ww. decyzji złożyła spółka firma A z siedzibą w K., wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 października 2020 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W rozległym uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał na cztery powody uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Po pierwsze: biegła w swoich wyliczeniach przyjęła przeznaczenie przedmiotowych działek (które uległy wielokrotnym podziałom) wynikające z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości R., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Tarnów Nr XL/382/2009 z dnia 2 grudnia 2009 r., według którego działki powstałe z podziału działek nr [...] w większości znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczonym 1.MNU oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1.MN i częściowo w terenie dróg publicznych 1.KDD, czym naruszyła dyspozycję art. 130 ust. 1 u.g.n. według którego winien to być stan przedmiotowej nieruchomości z daty ostateczności decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy T. znak [...]/82 z 15 lipca 1982 r. i decyzji Naczelnika Gminy w Tarnowie wydanej dnia 12 sierpnia 1982 r. znak [...], który przecież biegła ustaliła wcześniej w punkcie 9 swojej opinii. W punkcie 9 opracowania biegła oszacowała wysokość odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przedmiotowej nieruchomości stanowiącej pierwotnie działki nr [...] i nr [...] poł. w R. na kwotę 4 340 zł przyjmując przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości według stanu z dnia wydania decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy T. znak [...]/82 z 15 lipca 1982 r. zezwalającej firma C na posadowienie na ww. nieruchomości urządzeń przesyłowych sieci elektroenergetycznej 110 kV. Według obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnów, ww. nieruchomość była położona w terenie oznaczonym symbolem 1.2l.R - Teren istniejących upraw rolnych, adaptacja stała. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w 1982 roku dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość, wyraźnie wskazują, iż działki nr [...] i nr [...] nie były położone na obszarze budownictwa mieszkaniowego. Co więcej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w 1982 roku dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość, przewidywał możliwość powstawania na tym obszarze obiektów liniowych w tym sieci energetycznych. W sporządzonym operacie szacunkowym biegła nie dokonała oszacowania odszkodowania za zmniejszenie wartości przedmiotowej nieruchomości skutkiem jej zajęcia w celu posadowienia urządzeń przesyłowych sieci elektroenergetycznej 110 kV, zgodnie z przeznaczeniem określonym w obowiązującym w 1982 r. planie miejscowym, ale w pierwszej kolejności dokonała oszacowania zwiększenia się wartości przedmiotowej nieruchomości (przed podziałami działek nr [...] i nr [...]) w skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy Tarnów w miejscowości R., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Tarnów Nr XL/382/2009 z dnia 2 grudnia 2009 r.

Po drugie: rzeczoznawca oszacowała także straty wynikające z utraty sadu owocowego (jabłonie) w obrębie osi przebiegających przez przedmiotowe działki przewodów linii 110 kV, niemniej kwestia ta nie została dokładnie wyjaśniona, bowiem oprócz oświadczenia wnioskodawczyni brak jest innych dowodów potwierdzających istnienie w tym okresie takiego sadu.

Powyższe oznacza, iż operat szacunkowy z 8 października 2019 r. autorstwa rzeczoznawcy majątkowego B. S., jako oparty na błędnych założeniach, nie może stanowić dowodu w przedmiotowej sprawie, bowiem sposób wyliczenia obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości nie uwzględnia jej przeznaczenia w dniu ograniczenia prawa własności, tj. w dacie obowiązywania Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnów zatwierdzonego uchwałą nr X/52/80 Gminnej Rady Narodowej w Tarnowie z dnia 31 stycznia 1980 r.

Następnie Wojewoda wskazał, że "należy mieć na względzie", że zasadnicza część przedmiotowej nieruchomości (oprócz działki nr [...]) została przez H. Z. i A. Z. zbyte aktami notarialnymi darowizny oraz sprzedaży - i tak: działka nr [...] o powierzchni 1 ha została darowana aktem notarialnym rep. A numer [...] z 25 listopada 1982 r. na rzecz R. Z. i K. Z.; działka nr [...] o powierzchni 0,3900 ha została darowana aktem notarialnym rep. A [...] z 15 maja 1998 r. P. Z. i K. Z.; działka nr [...] o powierzchni 0,1416 ha została sprzedana aktem notarialnym rep. A nr [...] z 10 grudnia 2015 r. na rzecz M. Z..

Wreszcie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji nie zweryfikował danych adresowych siedziby głównej firma A jak również nie wskazał właściwie, o jaką linię energetyczną chodzi, podając w pkt 2 sentencji niewłaściwy adres oraz niewłaściwe informacje w tym zakresie.

Zdaniem Wojewody okoliczności te powodują, iż zachodzi konieczność uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z 2 marca 2020 r. znak [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez zaaprobowanie wadliwie sporządzonego operatu szacunkowego oraz brak poczynienia stosownych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co w świetle przytoczonych argumentów, w zasadniczy sposób wpłynęło na treść wydanego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Cytując liczne orzeczenia sądów administracyjnych Wojewoda podkreślił, że "w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 136 § 2 i 3 k.p.a.".

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. Z., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zwróciła uwagę, że jest osobą starszą, a wraz z jej śmiercią wygaśnie roszczenie odszkodowawcze. Postępowanie trwa już cztery lata i dalsze jego przedłużanie skarżąca odbiera, jako niesprawiedliwe i zmierzające do pozbawienia jej należnego odszkodowania. W ocenie skarżącej decyzja organu I instancji była prawidłowa, podobnie jak operat szacunkowy, na którym została oparta, natomiast z ostrożności procesowej podniosła, że ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego mogło nastąpić w ramach postępowania odwoławczego.

Przede wszystkim zakwestionowano podstawowy argument Wojewody Małopolskiego, co do rolnego przeznaczenia gruntów w dacie wywłaszczenia. Strona w trakcie postępowania administracyjnego złożyła do akt projekt budowy domu z 15.05.1978 r. zatwierdzony przez Zarząd Inwestycji Rolniczych i opatrzony pieczątką Urzędu Gminy Tarnów oraz podpisem przedstawiciela Gminy Tarnów. Ponadto wnioskodawczyni w piśmie z dnia 25.05.2017 r. oświadczyła, że "Przed 1983 r na terenie naszej działki trwała budowa domu mieszkalnego, który stoi do chwili obecnej. Do działki była podprowadzona i podłączona kanalizacja, woda, energia elektryczna (...) Nie mogliśmy też postawić zabudowań gospodarczych, które widać na planie zagospodarowania parceli z dnia 15.05.1978 r Budowle nr [...])". Powyższych okoliczności Wojewoda nie zbadał i nie zauważył, że w dacie wydania decyzji działka wnioskodawczyni przeznaczona był pod zabudowę mieszkaniową, a co za tym idzie biegła B. S. do wyliczeń przyjęła właściwe ceny gruntów.

Dalej wskazano, że zarzuty do biegłej rzeczoznawcy B. S., że wyliczyła utracone pożytki na podstawie oświadczenia wnioskodawczyni są zupełnie nie na miejscu. Oświadczenie wnioskodawczyni jest dowodem w sprawie, a uczestnik nie zaproponował żadnych twierdzeń lub dowodów mogących okoliczności te podważyć. Biegła do pisma z dnia 27.01.2020r. załączyła również zdjęcia fotograficzne sadu z daty budowy linii 110 kV, które znajdowały się w Starostwie Powiatowym w Tarnowie - co ostatecznie potwierdza prawidłowość jej ustaleń.

Zdaniem skarżącej zupełnie bez znaczenia w sprawie jest podnoszona przez Wojewodę okoliczność, że cześć działki wnioskodawczyni została później zbyta na rzecz innych właścicieli. Decyzje wywłaszczeniowe wydane w sprawie pod budowę przedmiotowej linii 110 kV dotyczyły bowiem wnioskodawczyni oraz jej męża A. Z..

Wreszcie twierdzenia Wojewody, że organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji nie zweryfikował danych adresowych siedziby głównej firma A., jak również nic wskazał właściwie o jaką linię energetyczna chodzi, podając w pkt 2 sentencji niewłaściwy adres oraz niewłaściwe informacje o jaką linię elektroenergetyczną chodzi - w żaden sposób nie uzasadniały przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślono, że żadna ze stron nie miała wątpliwości, co do tych okoliczności, a uczestnik miał zapewniony udział w sprawie skoro złożył skutecznie odwołanie. Tożsamość linii nie była kwestią sporną, czy budząca wątpliwości w sprawie, a w aktach znajduje się treść postanowienia Sądu Rejonowego w T. sygn. akt I Ns 55/13 z dnia 13.11.2014r. oraz z postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie sygn. akt I Ca 44/15 z dnia 21.14.2015r. w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu na nieruchomościach objętych niniejszym postępowaniem, z których wynikało, że przebiega przez nie dwutorowa linia 110 kV relacji Tarnów-Tuchów, Tarnów -Ciężkowice wraz z jednym stanowiskiem słupowym, co przyznał uczestnik w tamtym postępowaniu. Zdaniem skarżącej pkt 2 treści decyzji Starosty wymagał jedynie sprostowania poprzez umieszczenie w miejsce treści "będących następcą prawnym firma B i właścicielem linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Rzeszów- Tarnów, Tarnów - Krosno" treści o brzmieniu "będących następcą prawnym firma C i właścicielem linii 110 kV relacji Tarnów-Tuchów oraz Tarnów - Ciężkowice".

Ponadto w sprzeciwie odniesiono się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, mimo, że nie były one przedmiotem rozważań organu odwoławczego.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Z powołanego wyżej art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a p.p.s.a. wynika, że kognicja sądu w sprawie zainicjowanej sprzeciwem ogranicza się wyłącznie do kwestii procesowych tj. do zbadania, czy prawidłowo zastosowano art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie jest władny rozstrzygać kwestii materialnoprawnych – nie tylko ze względu na treść powyższych przepisów, ale również z uwagi na ograniczenie kręgu stron postępowania. W kontrolowanej sprawie administracyjnej występują dwie strony postępowania, z których jedna (podmiot wywłaszczony) domaga się ustalenia odszkodowania od drugiej (przedsiębiorcy przesyłowego). Strony te mają sprzeczne interesy, natomiast w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem od decyzji kasatoryjnej ta strona, która nie wniosła sprzeciwu w ogóle nie bierze udziału, a w konsekwencji nie może również przedstawić swojego stanowiska, co do zasadności sprzeciwu. Trzeba też pamiętać, że od wyroku uwzględniającego sprzeciw nie przysługuje środek zaskarżenia do Sądu wyższej instancji, dlatego też formułowanie wskazań i wytycznych, co do dalszego postępowania musi uwzględniać specyfikę postępowania w sprawie zainicjowanej sprzeciwem.

W okolicznościach niniejszej sprawy kwestią sporną jest ocena prawidłowości sporządzonego na potrzeby postępowania operatu szacunkowego oraz opartej na nim decyzji organu I instancji. Wojewoda Małopolski uznał ten dowód za całkowicie nieprzydatny, "jako oparty na błędnych założeniach". To, zdaniem organu odwoławczego, uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego narusza powyższy przepis. Organ II instancji bezpodstawnie zakwestionował dowód w postaci operatu szacunkowego. Jak już wcześniej stwierdzono – Sąd w niniejszej sprawie nie może wyrazić wiążącego stanowiska, w którym kompleksowo oceni omawiany dowód, niemniej jednak ma kompetencję by przeanalizować, czy w sprawie konieczne jest przeprowadzenie tego dowodu całkowicie na nowo, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji czy zasadne jest przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Kwestionując wartość operatu organ II instancji wskazał, że "sposób wyliczenia obniżenia wartości przedmiotowej nieruchomości nie uwzględnia jej przeznaczenia w dniu ograniczenia prawa własności, tj. w dacie obowiązywania Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tarnów zatwierdzonego uchwałą nr X/52/80 Gminnej Rady Narodowej w Tarnowie z dnia 31 stycznia 1980 r.". Jednocześnie na str. 7 – 8 zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdza: "W operacie szacunkowym z 8 października 2019 r., stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji, biegła w punkcie 9 opracowania oszacowała wysokość odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przedmiotowej nieruchomości stanowiącej pierwotnie działki nr [...] i nr [...] poł. w R. na kwotę: 4 340 zł przyjmując przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości według stanu z dnia wydania decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy T. znak [...]/82 z 15 lipca 1982 r. zezwalającej firma C na posadowienie na ww. nieruchomości urządzeń przesyłowych sieci elektroenergetycznej 110 kV. Według obowiązującego wówczas, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., ww. nieruchomość była położona w terenie oznaczonym symbolem 1.2l.R - Teren istniejących upraw rolnych, adaptacja stała".

W stwierdzeniach tych widać sprzeczność. Jeśli organ stwierdza, że biegła oszacowała nie tylko odszkodowanie według obecnego przeznaczenia działek (pkt 10 operatu), ale również według przeznaczenia nieruchomości przyjmując w dacie wydania decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy T. znak [...] z 15 lipca 1982 r. (pkt 9 operatu), to nie jest jasne, dlaczego należałoby sporządzić kolejny operat szacunkowy. Jeżeli organ odwoławczy ma wątpliwości co do zakresu wyceny zawartej w pkt 9 operatu, to może kwestie te wyjaśnić we własnym zakresie, działając na podstawie art. 136 k.p.a., wzywając biegłą do uzupełnienia opinii bądź udzielenia stosownych wyjaśnień.

Skarżąca twierdzi, że biegła prawidłowo ustaliła wartość odszkodowania, bowiem już w dacie wywłaszczenia nieruchomość była przeznaczona na cele budowlane. Sąd nie może rozstrzygnąć o zasadności tego twierdzenia, niemniej jednak Wojewoda Małopolski powinien argumenty te wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jeżeli uzna je za słuszne – tym bardziej brak będzie podstaw do kwestionowania wartości dowodowej operatu szacunkowego.

Także pozostałe kwestie wskazywane przez organ II instancji nie stanowią podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd całkowicie podziela argumenty sprzeciwu, co do podstaw do wyliczenia odszkodowania również za sad, który miał znajdować się na nieruchomości. Nie sposób wyobrazić sobie by biegły po niemal 40 latach od wywłaszczenia miał prowadzić szczegółowo postępowanie wyjaśniające, co do stanu nieruchomości z daty wywłaszczenia, kwestionując oświadczenia ówczesnej właścicielki nieruchomości. Trzeba też przypomnieć, że argument ten był przez spółkę Tauron podnoszony jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. W odpowiedzi na zastrzeżenia dotyczące tej kwestii biegła wyjaśniła, że "istnienie sadu znajdującego się na analizowanych działkach w miejscowości R. potwierdzone zostało na podstawie dokumentacji fotograficznej z tamtego okresu, w posiadaniu której znajduje się Starostwo Powiatowe w Tarnowie, a które zostało dołączone do niniejszych wyjaśnień" (k. 566 akt administracyjnych organu I instancji). W tych okolicznościach nie ma wątpliwości, że istniały podstawy do uwzględnienia wartości sadu w wykonanym operacie i nie ma potrzeby dalszego wyjaśniania tej kwestii.

Dalej podkreślając, że "należy mieć na względzie", że nieruchomość wyceniana była przedmiotem obrotu Wojewoda nie wyjaśnił, jakie ma to znaczenie dla niniejszej sprawy i dlaczego w ogóle jest to kwestia istotna. W świetle najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych uprawnionym do uzyskania odszkodowania w omawianym trybie jest osoba, która została wywłaszczona, a nie jej następcy prawni pod tytułem ogólnym bądź szczególnym - trudno więc nadawać omawianej okoliczności jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia. W żaden sposób nie warunkuje się przyznania odszkodowania od tego, czy ta sama osoba w dalszym ciągu jest właścicielem nieruchomości, której korzystanie zostało ograniczone.

Istotne znaczenie ma podnoszony w sprzeciwie fakt, że skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, a po jej śmierci roszczenie odszkodowawcze wygaśnie. Powinno to skłonić organy do sprawnego i jak najszybszego zakończenia postępowania, a nie do wydłużania go, co może w istocie skutkować pozbawieniem właściciela nieruchomości prawa do naprawienia wyrządzonej mu szkody.

Również ostatni podany przez Wojewodę argument nie uzasadnia wydania decyzji kasatoryjnej. W istocie rozbieżność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia organu I instancji a treścią uzasadnienia decyzji ma charakter oczywistej omyłki i w żaden sposób nie uzasadnia przyjęcia, że nie wiadomo, o jaką linię elektroenergetyczną chodzi. Podobnie wskazywany w zaskarżonej decyzji brak weryfikacji danych adresowych siedziby głównej firma A nie miał żadnych negatywnych skutków dla strony, skoro otrzymała ona decyzję i zaskarżyła ją odwołaniem. W tym zakresie Sąd całkowicie podziela argumenty podniesione w sprzeciwie.

Na podsumowanie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, bowiem została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Jej uzasadnienie w znacznej części stanowi cytaty z orzecznictwa sądów administracyjnych, natomiast sama argumentacja organu co do podstaw zastosowania omawianego przepisu nie jest prawidłowa.

W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że zaskarżona sprzeciwem decyzja naruszała przepis art. 138 § 2 k.p.a. i dlatego podlegała uchyleniu na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Na zasądzone od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).