Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 334/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Teza: Organ egzekucyjny nie ma prawa badać zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż nie jest upawniony do merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

TEZY

Organ egzekucyjny nie ma prawa badać zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż nie jest upawniony do merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi B.S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., powołując się na art. 122 w zw. z art. 119, 120, 121 § 4 i 5 oraz art. 64 "a" § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968) nałożył na skarżącą B.S. grzywnę w kwocie 33.746,43 złotych z powodu uchylania się od wykonania obowiązku rozbiórki realizowanej we wsi S.Ł. rozbudowy budynku mieszkalnego, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz opłatę egzekucyjną za wydanie postanowienia w kwocie 58 złotych. Organ egzekucyjny powołał się na fakt ostatecznego nakazu rozbiórki, doręczenia w dniu [...] sierpnia 2003 r. skarżącej upomnienia i wystawienia w dniu [...] stycznia 2004 r. tytułu wykonawczego.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca przedstawiła po raz kolejny przyczyny, dla których – po pożarze mieszkania – zmuszona była przystąpić do rozbudowy domu rodziców i wniosła o rozpatrzenie sprawy dotyczącej rozbudowy budynku według przepisów obowiązujących na początku lat 90-tych XX wieku,

tj. w momencie rozpoczęcia rozbudowy, a nie według ustawy – Prawo budowlane

z 1994 r. Skarżąca wskazała, iż nie stać jej na jednorazowe poniesienie tak dużej grzywny.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego podkreślając, iż postanowienie to jest konsekwencją niewykonania przez skarżącą obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki. Wybrany sposób egzekucji realizuje zasadę stosowania sposobu egzekucji skutecznie zmierzającego do realizacji obowiązku, ale nie nadmiernie obciążającego zobowiązaną (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ II instancji stwierdził też, iż wysokość grzywny nałożonej przez organ pierwszoinstancyjny odpowiada treści art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz dodał, że wykonanie obowiązku przez zobowiązaną spowoduje umorzenie nałożonej, a nie ściągniętej grzywny.

W skardze wywiedzionej na to postanowienie do sądu administracyjnego B.S. po raz kolejny opisała przyczyny, dla których przystąpiła do rozbudowy domu oraz wskazała na swoją trudną sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Przedmiotem skargi jest czynność organu egzekucyjnego polegająca na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego, samowolnie rozbudowanego przez skarżącą, przy czym skarżąca ani nie twierdzi, iż organ egzekucyjny zastosował niewłaściwy środek egzekucyjny, ani nie podważa procedury związanej z nałożeniem grzywny w celu przymuszenia, ani wreszcie nie wskazuje na nieprawidłowości w naliczeniu wysokości grzywny. Skarżąca skupia swe zarzuty wyłącznie wokół treści tytułu wykonawczego. Tymczasem zgodnie

z art. 29 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 z późn. zmianami) organ egzekucyjny nie miał prawa badać zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż nie był uprawniony do merytorycznej kontroli słuszności bądź niesłuszności rozstrzygnięcia w sprawie samowoli budowlanej. Decyzja orzekająca

w stosunku do skarżącej rozbiórkę realizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego we wsi S.Ł., ma walor decyzji ostatecznej i jako taka skutecznie stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Prawa do merytorycznej kontroli tejże decyzji na etapie postępowania egzekucyjnego, nie ma też sąd sprawdzający wyłącznie prawidłowość toku egzekucji. W niniejszej sprawie sądowej ocenie zgodności z prawem podlega wyłącznie postanowienie organu egzekucyjnego

o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd nie ma więc uprawnień by się odnieść do podniesionych w skardze motywów, które legły u podstaw przystąpienia przez skarżącą do rozbudowy budynku. Życiowe względy, które opisuje strona, są bez znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia. Zakres kognicji sądu w konkretnej sprawie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (vide: wyroku NSA z 24 marca 1998 r., sygn. akt IV SA 170/88).

Poddając z urzędu ocenie zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, iż organ egzekucyjny nie uchybił określonym w ustawie

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązkom proceduralnym poprzedzającym nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Czynność tę poprzedziło upomnienie wzywające do wykonania rozbiórki (art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a postanowienie o nałożeniu grzywny wydano

po upływie zakreślonego upomnieniem terminu do wykonania obowiązku. Skarżącej doręczono odpis tytułu wykonawczego z pouczeniem o przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym środkach zaskarżenia. Zastosowany przez organ środek egzekucji jest wymieniony jako jeden ze środków egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym a jego głównym celem nie jest doprowadzenie do odczucia dolegliwości finansowej przez zobowiązanego, ale przymuszenie pod sankcją groźby tej dolegliwości – do wykonania obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. Wykonanie przez zobowiązanego obowiązku spowoduje umorzenie grzywny nie ściągniętej, zaś w przypadku jej wcześniejszego uiszczenia bądź ściągnięcia możliwy jest w uzasadnionych przypadkach zwrot grzywny (art. 125 § 1 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Ustalenie wysokości grzywny nastąpiło bez naruszenia treści art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, iż wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki budynku lub jego części, jest iloczynem powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętych nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, w tym przypadku kwoty 2.432 złotych (Dz. Urzędowy GUS

z 2004 r. nr 2, poz. 14).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżonym postanowieniem i w konsekwencji skargę oddalił (art. 151 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –

Dz. U. nr 153, poz. 1270).