Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1188/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] J. F. została uznana za osobę bezrobotną. Następnie decyzją tego organu z dnia [...] nr [...] uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Z kolei decyzjami z dnia [...] nr [...] oraz nr [...] kolejno orzeczono o utracie przez stronę prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem z dniem 12 lipca 1999 r. z powodu podjęcia pracy.

Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr[...] , wydanym na podstawie art. 123, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "k.p.a.", , wznowione zostało z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych wymienionymi decyzjami.

W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że wyszły na jaw nowe okoliczności istotne dla sprawy. Na podstawie wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwanej dalej w skrócie jako: "CEIDG", stwierdzono bowiem, że J. F. w dniu 18 lipca 2012 r. wykreśliła wpis do tej ewidencji dokonany przez nią w dniu 15 października 1990 r. Fakt ten jest istotny dla sprawy uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 z późn. zm.)

J. F. w piśmie z dnia 13 sierpnia 2012 r. wyjaśniła, że zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej w miesiącu styczniu 1992 r. i zgłosiła to do Urzędu Miasta oraz Urzędu Skarbowego. Nie wie, dlaczego widniała nadal w CEIDG,oczym dowiedziała się w dniu 18 lipca 2012 r. podczas starania się o przyznanie dotacji dla osoby bezrobotnej na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Zaznaczyła, że wyrejestrowania działalności dokonała ponownie w dniu 18 lipca 2012 r. Ponadto przedłożyła zaświadczenie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 lipca 2012 r. o niefigurowaniu w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznych decyzji: z dnia [...] nr [...] o uznaniu J. F. za osobę bezrobotną; z dnia [...] nr [...] o uzyskaniu przezeń prawa do zasiłku dla bezrobotnych; z dnia 19 lipca 1999 r. nr [...] o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz z dna 19 lipca 1999 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem z dniem 12 lipca 1999 r. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że wymienione decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa bowiem strona nie zgłosiła faktu podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotnym mogła być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Decyzje nie mogły zostać uchylone na skutek upływu 5 letniego okresu od dnia ich doręczenia (art. 146 § 1 k.p.a.).

J. F. w odwołaniu od tej decyzji ponownie argumentowała, że w styczniu 1992 r. wyrejestrowała działalność zarówno w Urzędzie Skarbowym, jak i w Urzędzie Miasta K. oraz jest w posiadaniu dowodu potwierdzającego wyrejestrowanie jej działalności z Urzędu Skarbowego w K., nie dysponuje natomiast takim potwierdzeniem z Urzędu Miasta K.. Tym nie mniej po uzyskaniu informacji, że jest nadal w ewidencji CEIDG, złożyła wniosek i uzyskała zaświadczenie o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej z dniem 18 lipca 2012 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej nstancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia w myśl którego bezrobotny jest osoba spełniająca warunki określone w cytowanym przepisie, która jednocześnie nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Ponadto organ wskazał, że w dniu rejestracji strony w urzędzie pracy, tj. 8 czerwca 1999 r. obowiązywała ustawa z dnia 14 czerwca 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, której przepis 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) stanowił wówczas, że bezrobotnym jest osoba o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie z zastrzeżeniem litery g), nie ucząca się w szkole w systemie dziennym zarejestrowana we właściwym urzędzie miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy jeżeli: nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega – na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Następnie organ stwierdził, że odwołująca rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 8 czerwca 1999 r. oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej a nadto, że nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Zdaniem organu w sprzeczności z tym oświadczeniem kształtuje się stan faktyczny sprawy. Organ zatrudnienia uzyskał bowiem w dniu 24 lipca 2012 r, informację dotyczącą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, posiadanego przez stronę w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej, tj. w okresie od 08.06.1999 r. i posiada wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z tego dnia, który wskazuje, że prowadziła działalność gospodarczą w okresie od 15.10.1990r. do 18.07.2012 r. Z dokumentu tego wynika ponadto, że wykreślenia działalności gospodarczej dokonano z dniem 24 lipca 2012 r. O fakcie prowadzenia działalności gospodarczej odwołująca nie informowała wcześniej PUP w K. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadnie wznowiono postępowanie w sprawach zakończonych czterema przywołanymi już wcześniej decyzjami ostatecznymi z dnia [...]i [...]a następnie orzeczono, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa. Powyższe decyzje z uwagi na przepis art. 146k.p.a.nie mogły zostać uchylone, gdyż od ich doręczenia stronie do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji upłynęło ponad 5 lat. Organ pierwszej instancji prawidłowo wydał powyższe rozstrzygnięcie, gdyż strona nie spełniała przesłanek do uznania za osobę bezrobotną w dniu 08.06.2012 r., określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z 4 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

J. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzji organu odwoławczego. Przyznała, że faktycznie figurowała w bazie danych jako osoba prowadząca działalność gospodarczą od dnia 15 października 1990 r., jednakże wniosek o jej wykreślenie złożyła już w 1992 r. zarówno w Urzędzie Miasta, jak i w Urzędzie Skarbowym. Dopiero ubiegając się o dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej w związku z ponowną rejestracją w PUP w 2012 r. dowiedziała się iż figuruje w CEIDG, co było przeszkoda do uzyskania przedmiotowej dotacji Z tej przyczyny, pomimo, ze wcześniej wyrejestrowała działalność gospodarczą, 18 lipca 2012 r. złożyła ponowny wniosek o jej wyrejestrowanie. Zaznaczyła, że jest jedynie w posiadaniu dowodu potwierdzającego wyrejestrowanie jej działalności w Urzędzie skarbowym, nie dysponuje natomiast takim potwierdzeniem z Urzędu Miasta, gdyż był to rok 1992. Ponadto urząd sprawdzał czy przy wydaniu wcześniejszych decyzji nie figuruje jako osoba prowadząca działalność gospodarcza, w przeciwnym razie nie otrzymałaby statusu osoby bezrobotnej.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2013 r. podniosła, że w latach 1991-1992 prowadziła działalność gospodarczą, którą po roku jej prowadzenia wyrejestrowała. W 2012 r. chciała rozpocząć działalność gospodarczą i w tym celu składała wniosek o przyznanie dotacji z Powiatowego Urzędu Pracy w K. ze świadomością, iż takiego wpisu nie posiada. Akcentowała, iż wyrejestrowanie przez nią z ewidencji działalności nastąpiło w 1992 r. i po tej dacie jej nie prowadziła, chociaż figurowała w bazie danych CEIDG. W jej ocenie, winę za zaistniałą sytuację ponoszą organy administracji, które wielokrotnie wydawały w jej sprawach różne decyzje ustalając wadliwie stan faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 - P.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że sądowej kontroli poddane jest postępowanie, mocą którego wznowiono postępowanie w zakresie decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] o uznaniu J. F. za osobę bezrobotną, decyzji z dnia [...] nr [...] o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zakresem wznowienia objęte zostały także decyzje z dnia[...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] kolejno o utracie przez J. F. prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem z dniem 12 lipca 1999 r. z powodu podjęcia pracy.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1 lub 145a § 1 k.p.a. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Powołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie wznawia się zatem postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po wtóre - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, a wreszcie po trzecie - okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Natomiast po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. (odnośnie przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy), zgodnie z art. 151 § 1 organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, lub 145b (pkt 1) albouchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w przypadku, gdy uchylenie decyzji nie może nastąpić z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., bowiem od dnia doręczenie lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, wówczas organ ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przyczyną wznowienia postępowania było uzyskanie przez organ informacji za pośrednictwem wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), że dopiero w dniu 18 lipca 2012 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, którą rozpoczęła w dniu 15 października 1990 r., a tym samym zataiła ten fakt podczas ubiegania się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej w dniu 15 czerwca 1999 r.

Na tle powyższego organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej. (oraz pochodnych od niej spraw) z uwagi na okoliczności nie znane wcześniej organowi Ponadto okoliczności te miały istotne znaczenie w sprawie dotyczącej uznania skarżącej za bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która obowiązywała w dacie wydania decyzji ostatecznych objętych wznowieniem, bezrobotnym może być osoba, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g), nieucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, jeżeli (...) nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników lub zaopatrzenia emerytalnego.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że bezrobotny to osoba, która z powodu braku zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej poszukuje ich z zamiarem gotowości ich podjęcia. Odnośnie ustalenia na tym tle statusu osoby posiadającej wpis do ewidencji działalności gospodarczej, o czym mowa w lit. f powołanego przepisu, wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko wyrażone przez ten Sąd w uchwale z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 5/96 (ONSA z 1997 r. Nr 2, poz. 47), zgodnie, z którym osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba, że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności(por. też wyroki NSA z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 42/05 oraz z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt I OSK 153/05 – publ. Lex nr 191809 oraz nr 192138; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 74/07 – niepubl.).

Oznacza to, że stanowisko judykatury jest jasne, a mianowicie bezrobotnym może zostać tylko taka osoba, która była wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli taka działalność do dnia jej wyrejestrowania nie została podjęta. Podjęcie takiej działalności, nawet przed rejestracją w urzędzie zatrudnienia skutkuje tym, że zaprzestanie prowadzenia tej działalności przed rejestracją w urzędzie zatrudnienia bez wcześniejszego jej wyrejestrowania skutkuje niemożnością uznania danej osoby za osobę bezrobotną, a w przypadku zarejestrowania się stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie kwestionowała istnienia wpisu w CEIDG świadczącego o prowadzeniu przez nią w okresie od 15 października 1990 r. do 18 lipca 2012 r. działalności gospodarczej, potwierdziła, że działalność gospodarczą prowadziła, jednakże do 1992 r. oraz, że w 1992 r. złożyła zarówno w Urzędzie Miasta jak i w Urzędzie Skarbowym w K. wniosek o wykreślenie z ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie skarżącej jej dalsze pozostawanie w rejestrze musi wynikać z niewłaściwego wprowadzania danych lub błędu Urzędu Miasta w K. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedstawiła między innymi zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o niefigurowaniu w ewidencji osób wykonujących działalność gospodarczą.

Istota sporu dotyczy zatem nie tego, czy skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w związku z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej, bowiem fakt prowadzenia takiej działalności (a więc jej podjęcia) skarżąca przyznała, ale czy. działalność ta została wyrejestrowana z ewidencji działalności gospodarczej w 1992 r., a więc czy nastąpiło to przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy, tj. w dniu 15 czerwca 1999 r..

Przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) istnieje domniemanie, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o jego sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie. W związku z powyższym organy orzekające w sprawie były związane treścią wpisu skarżącej do CEIDG i nie mogły poczynić własnych ustaleń, odmiennych niż dane w nim zawarte. Tym samym zgłoszenie przez skarżąca zarzutu złożenia przez nią wniosku o wykreślenie z ewidencji w 1992 r., nawet poparte konkretnymi dowodami nie mogło odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Organ nie mógł bowiem przeprowadzić postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie. Przykładowo, nawet gdyby skarżąca dysponowała kopią wniosku o wykreślenie z CEIDG, to jednak nadal organ byłby zobowiązany do wznowienia postępowania w jej sprawie. Wniosek ten wynika wprost z zasady domniemania prawdziwości danych w rejestrze CEIDG, określonej w art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie można wobec tego zarzucić organom orzekającym w sprawie braku wyjaśnienia jej stanu faktycznego, skoro nie istnieją podstawy do kwestionowania prawdziwości danych zawartych w CEIDG.

Można na marginesie zauważyć, że zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w K. zostało wydane w dniu 18 lipca 2012 r. i potwierdzało stan ewidencji podatkowej na ten dzień, co wprost nie wyklucza wcześniejszego figurowania w tej ewidencji skarżącej. Nie jest to, jak argumentuje skarżąca, dowód na wyrejestrowanie działalności gospodarczej w roku 1992.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że jedyną właściwą drogą do potwierdzenia przez skarżącą faktu wyrejestrowania przez nią działalności gospodarczej już w roku 1992 byłoby złożenie do CEIDG wniosku o sprostowanie istniejącego wpisu, skoro zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zwarte w nim dane były błędne, a wiedzę o tym skarżąca powzięła dopiero w dniu 18 lipca 2012 r. Nie ulega również wątpliwości, że ciężar wykazania istnienia błędu w CEIDG spoczywał wyłącznie na skarżącej i wykluczał możliwość wszczęcia tego postępowania z urzędu przez organy administracji obu instancji orzekające w sprawie. Dopiero sprostowanie informacji znajdującej w CEIDG dałoby podstawę do odmiennego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W rezultacie przyjdzie stwierdzić, że skarżąca w dniu 5 czerwca 1999 r. nie spełniała przesłanek do uznania jej za osobę bezrobotną, co musiało skutkować uznaniem braku statusu bezrobotnego i w konsekwencji braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a co za tym idzie i braku podstaw do stwierdzenia utraty zasiłkuoraz utraty statusu bezrobotnego w związku podjęciem zatrudnienia.

Uzasadniało to stwierdzenie, że decyzje w tym przedmiocie wydane zostały z naruszeniem prawa

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.