Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 851/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie czynności kontrolnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych) 2


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. strona skarżąca A sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie czynności kontrolnych, utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] r. w sprawie sprzeciwu przedsiębiorcy wobec podjęcia i wykonywania kontroli z naruszeniem przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

I. Konwencji nr 81 Międzynarodowej Organizacji Pracy (dalej: "Konwencja MOP") poprzez jej błędne zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy postanowienia organu I i II instancji w przedmiocie prowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorstwa przez Państwową Inspekcję Pracy, podczas gdy bezzasadne jest powoływanie się przez Państwową Inspekcji Pracy na przepisy Konwencji, których nie należy stosować do przedsiębiorstwa Skarżącego;

II. art. 16 Konwencji MOP poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy postanowienia organu I i II instancji w przedmiocie prowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorstwa przez Państwową Inspekcję Pracy, podczas gdy przepis ten nie zawiera ograniczenia czasowego kontroli i nie przewiduje, że przepisy prawa krajowego mogę takie ograniczenie wprowadzać;

III. art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: "u.s.d.g.") w związku z art. 16 Konwencji MOP poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy postanowienia organu I i II instancji w przedmiocie prowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorstwa przez Państwową Inspekcję Pracy, podczas gdy błędna wykładnia przepisu doprowadziła do przyjęcia, że wskazany przepis Konwencji jest źródłem zakazu wprowadzenia ograniczeń czasowych kontroli prowadzonych przez Państwową Inspekcję Pracy;

IV. art. 83 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g poprzez błędną wykładnię przepisu prowadzącą do utrzymania w mocy postanowienia organu I i II instancji w przedmiocie prowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorstwa przez Państwową Inspekcję Pracy, polegającą na przyjęciu, że okoliczności leżące po stronie organu kontroli i fakt wnoszenia środków zaskarżenia przez kontrolowanego uzasadnia przedłużenie kontroli; a także art. 83 ust. 1 u.s.d.g poprzez jego błędną wykładnię a także poprzez błędną subsumpcję stanu faktycznego do tego przepisu prawa.

V. art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997

r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej - Konstytucja RP) poprzez jego niezastosowanie prowadzące do błędnej wykładni przepisów polegającej na przyjęciu, że postanowienia Konwencji MOP mają walor bezpośredniego stosowania w polskim porządku prawnym z wyłączeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

Wobec powyższego na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a), c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy w K. w całości poprzez jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy jako organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Skarżąca spółka w piśmie z dnia 29 września 2017 r. zatytułowanym "replika na odpowiedź na skargę" podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku ze złożonym zażaleniem na przewlekłość postępowania, będącego wynikiem postanowienia z dnia [...]r. Tym samym skarga na wydane postanowienie z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy orzeczenia z dnia [...] r. dotyczy przewlekłości postępowania kontrolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W ocenie Sądu odnosząc się do treści pisma strony skarżącej z dnia 29 września 2017 r., zatytułowanego "replika na odpowiedź na skargę", należy podkreślić, że przedmiotowa skarga została zatytułowana "skarga na przewlekłe prowadzenie kontroli na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...]". Ponadto w sposób jednoznaczny zostały w niej sformułowane zarzuty dotyczące postanowienia z dnia [...] r., wymieniając je jako "zaskarżone postanowienie", które zdaniem Sądu stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Tym samym skarga nie dotyczy przewlekłego prowadzenia kontroli.

Jak wynika z akt sprawy, inspektor pracy podjął w dniu 4 lipca 2017 r. czynności kontrolne w A sp. z o.o. w K. W związku ze sprzeciwem na czynności kontrolne złożonym przez stronę skarżącą, inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 84c ust. 9 u.s.d.g. postanowił kontynuować czynności kontrolne. Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. Okręgowy Inspektor Pracy w K. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 84c ust. 10 i 16 u.s.d.g. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. Na powyższe postanowienie z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 stycznia 2014 r. sygn. akt II GPS 3/13 wskazał, że postępowanie, o którym mowa w art. 84c u.s.d.g. nie jest postępowaniem administracyjnym, zatem wydane na podstawie art. 84c ust. 9 ustawy postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych nie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i tym samym brak jest podstaw prawnych do ustalenia właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi od tegoż postanowienia.

Należy zaakcentować, że postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Akty, o których mowa w tym przepisie mają charakter władczy, choć nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, nie mają charakteru aktów stosowania prawa, ponieważ nie kształtują sytuacji prawnej indywidualnego adresata na podstawie normy prawnej, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli, a ponadto dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Takiego charakteru nie sposób przypisać zaskarżonemu postanowieniu. Należy powtórzyć, że Sąd podziela w związku z tym stanowisko zaprezentowane w cytowanej wyżej uchwale 7 sędziów NSA z dnia 13 stycznia 2014 r. sygn. akt II GPS 3/13, zgodnie z którym postępowanie, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest postępowaniem administracyjnym. Rozdział 5 tej ustawy reguluje bowiem zorganizowany ciąg działań, które podejmują organy kontroli, a których przedmiotem jest wyłącznie ocena prawidłowości działalności gospodarczej, nie zaś załatwienie sprawy administracyjnej, wymienionej w art. 1 pkt 1-4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie o kontynuowaniu czynności kontrolnych nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach lub obowiązkach materialnoprawnych przedsiębiorcy, a jedynie może mieć wpływ na faktyczną sytuację przedsiębiorcy. Postanowienie to jest kierowane do organu i ma na celu rozstrzygnięcie, czy kontrola prowadzona przez ten organ ma być kontynuowana czy też nie. Jednocześnie odesłanie zawarte w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy tylko rozpatrzenia sprzeciwu i zażalenia na postanowienie, a tym samym nie przesądza o administracyjnym charakterze postępowania.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. nie mieści się w żadnej z kategorii aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, przewidujących właściwość sądu administracyjnego we wskazanym zakresie (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

-----------------------

5