Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1025/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2018 poz 132
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów oddala skargę


UZASADNIENIE

Z.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm.).

Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organ administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Z.K. w dniu 20 października 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, na podstawie art. 8a tej ustawy, uzasadniając wniosek krótkotrwałością służby przed 30 lipca 1990 r. oraz przebiegiem służby pełnionej w demokratycznej Polsce.

Wnioskodawca we wniosku opisał przebieg swojej służby. Z.K. podał, że w latach 1983 r. - 1990 r. pełnił służbę w SB RUSW w [...]. W dniu [...] sierpnia 1990 r. został przyjęty do Policji i pełnił służbę w pionie-operacyjno-dochodzeniowym Komendy Rejonowej Policji w [...], a od lutego 1991 r. był Komendantem Komisariatu Policji w [...] KRP w [...]. W latach 1994-2000 jako wykwalifikowany i doceniany funkcjonariusz piastował wiele stanowisk kierowniczych w KRP w [...]. W 1995 r. została powołana pod jego kierownictwem specjalna grupa operacyjno-dochodzeniowa w związku z licznymi zabójstwami, a za zatrzymanie sprawców przestępstw otrzymał nagrodę KGP. Z.K. dodał, że w 2001 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Policji w [...], które ukończył w czerwca 2002 r. W latach 2002-2006 był I Zastępcą Komendanta Powiatowego Policji w [...].

Z.K. stwierdził, że jego służba przed dniem 31 lipca 1990 r. była służbą krótkotrwałą (trwała krótko), co więcej pełniąc tę służbę "nigdy nie sprzyjał reżimowi, w jakim przyszło mu funkcjonować", a poniekąd wręcz działał na rzecz struktur podziemnych i solidarnościowych". Wnioskodawca wyjaśnił, że przed 1990 r. bez wiedzy przełożonych wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, czego dowodem są oświadczenia świadków (z 10 i 12 września 2017 r.) załączone do wniosku.

Skarżący dodał, że po 1990 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w służbie, o czym świadczą otrzymywane wymienione we wniosku opinie służbowe, wyróżnienia i nagrody oraz awanse w służbie. W konkluzji wnioskodawca stwierdził, że w jego sprawie ma miejsce tzw. szczególnie uzasadniony przypadek o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z [...] marca 2019 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec Z.K. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 8a ust. 1 tej ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w formacjach wymienionych w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po 12 września 1989 r., nie są dostateczną podstawą do wyłączenia stosowania wobec byłego funkcjonariusza przepisów regulujących zasady wyliczenia świadczeń zaopatrzeniowych w obniżonej wysokości. Uprawnienie z art. 8a ust. 1 ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, których służba na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała, i którzy po 12 września 1989 r. pełnili służbę wyjątkowo rzetelnie, szczególnie wyróżniali się na tle funkcjonariuszy, legitymują się nadzwyczajnymi, bezdyskusyjnymi osiągnięciami. Tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Organ przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdził, że odmówił zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dlatego, że ponad sześcioletnia służba skarżącego (od [...] października 1983 r. do [...] stycznia 1990 r.) na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, nie była służbą krótkotrwałą, tymczasową zarówno w ujęciu bezwzględnym (6 lat, 3 miesiące i 16 dni) jak i w porównaniu do całości okresu jego służby (22 lata, 7 miesięcy i 16 dni).

Zdaniem organu w przypadku skarżącego została spełniona druga przesłanka zastosowania art. 8a ustawy, określona w ust. 1 pkt 2 tego artykułu. Z akt osobowych skarżącego oraz z pisma KGP z 19 kwietnia 2018 r. dotyczącego przebiegu służby funkcjonariusza wynika, że Z.K. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki, niemniej brak dowodów, aby ta służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Minister dodał, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy. Skarżący nie legitymuje się bowiem wybitnymi osiągnięciami w służbie szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Organ odnosząc do argumentów zawartych we wniosku, dotyczących podejmowania przez skarżącego działań na rzecz niepodległości Państwa Polskiego powołał art. 15c ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy i stwierdził, że jest związany informacją IPN o przebiegu służby skarżącego, o której mowa w art. 13a ust. 1 ustawy.

Z.K. w skardze do Sądu na tę decyzję zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj:

a) art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej przez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że jego służba na rzecz totalitarnego państwa, stanowiąca 28% jego łącznej służby nie była służbą krótkotrwałą; w uzasadnieniu tego zarzutu skarżący podniósł m. in., że w służbie przed 31 lipca 1990 r. nie wykonywał żadnych czynności operacyjnych, nie czuł się funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, nie stosował "przemocy politycznej". Jego zdaniem służba krótkotrwała to służba trwająca "krótki czas", nie zaś służba doraźna, tymczasowa, epizodyczna.

b) art. 8 ust. 1 ustawy przez nieprawidłową wykładnię pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku"; w uzasadnieniu tego zarzutu Z.K. wskazał na przebieg swojej służby po 1990 r. i stwierdził, że osiągnięcia i zasługi w służbie oraz działania podejmowane na rzecz niepodległości państwa świadczą o tym, że w jego sprawie zachodzi tzw. szczególnie uzasadniony przypadek;

c) art. 2 Konstytucji przez "arbitralne" obniżenie skarżącemu świadczenia emerytalnego, z naruszeniem zasady praw nabytych, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady zaufania obywatela do państwa i prawa oraz niedziałania prawa wstecz;

d) art. 30 oraz art. 47 Konstytucji RP w związku z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez ich niezastosowanie,

e) art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 14 tej Konwencji, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowy Wolności, przez zastosowanie swego rodzaju represji bez chociażby próby wykazania winy skarżącego, naruszenie art. 64 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji oraz art. 14 Konwencji, przez arbitralne obniżenie przysługującego skarżącemu prawa do świadczenia zaopatrzeniowego.

W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący podniósł, że w dyskursie prawniczym zwraca się uwagę na niekonstytucyjność ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy zaopatrzeniowej, jej niezgodność z Konwencją oraz Protokołem nr 1. Nowela ustawy zaopatrzeniowej została negatywnie oceniona przez Sąd Najwyższy i Helsińską Fundację Praw Człowieka. Sąd Najwyższy wskazał na zasadę ochrony praw nabytych, wywodzoną z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). W jego ocenie projekt ten "ma charakter represyjny", przez co dochodzi do naruszenia konstytucyjnej zasady podziału władzy. Zdaniem Sądu Najwyższego trzeba pamiętać o osobach, które w trakcie służby nie wykonywały żadnych czynności oprawczych, zbrodniczych etc., związanych z funkcjonowaniem w okresie PRL aparatu represji, jak również tych, którzy przeszli pozytywną "weryfikację". W ocenie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, ustawa nowelizująca stanowi zaprzeczenie zasady zaufania obywatela do organów państwa, a przyjęty w niej "automatyzm" jest nieproporcjonalnym ograniczeniem praw związanych z zabezpieczeniem społecznym (odpowiedzialność zbiorowa).

Organy przypisały skarżącemu winę za działania związane z naruszeniami praw człowieka, których dopuszczały się władze publiczne w okresie PRL-u. Zaskarżona decyzja narusza z tego powodu art. 30 oraz art. 47 Konstytucji w zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Przysługujące skarżącemu świadczenie emerytalne pozostaje pod ochroną art. 1 protokołu nr 1 do tej Konwencji, gwarantującego prawo do poszanowania mienia.

Z.K. w skardze do Sądu postawił ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. Według skarżącego organ prowadził postępowanie "niewspółmiernie długo", w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, nie przeprowadził dowodów przez niego wskazanych (jego przesłuchanie oraz przesłuchania wskazanych świadków), dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny przesłanki krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa oraz dowodów w tym dokumentów (opinii, awansów, rozkazów, dyplomów, odznaczeń) z których wynika, że osiągnięcia skarżącego były wybitne i że zachodzi tzw. szczególnie uzasadniony przypadek, determinujący odstępstwo od stosowania art. 15c ustawy. Z.K. podniósł, że został odznaczony odznaką Zasłużony Policjant oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi, który jest nadawany policjantowi w uznaniu jego szczególnych zasług i osiągnieć w służbie. Skarżący dodał, że był funkcjonariuszem wybitnym ("szczególnym przypadkiem"), także dlatego, że przed 1990 r. bez wiedzy i zgody przełożonych wspierał osoby i organizacje działające na rzecz niepodległości państwa polskiego, rozpowszechniał ulotki Solidarności pod groźbą zniweczenia kariery zawodowej.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wyłączenie jest zatem dopuszczalne tylko w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, które kontynuowały służbę "po weryfikacji", już na rzecz państwa demokratycznego.

W świetle art. 8a ust. 1 ustawy decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy. Organ może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 8a ust. 1 ustawy jedynie w szczególnie uzasadnionych (a wiec wyjątkowych) przypadkach. Określone tam przesłanki zastosowania tego przepisu muszą być spełnione łącznie. Muszą one wskazywać na wyjątkowy charakter rozpatrywanego, indywidualnego przypadku. Oznacza to, że sama krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1990 r. i samo rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. nie są wystarczające do zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy.

Sąd zauważa jednocześnie, na co zresztą zwrócił uwagę skarżący w skardze, że ustawodawca nie udziela wskazań, co do tego, jak należy rozumieć te wymagania określone za pomocą pojęć w swej treści niedookreślonych. W szczególności co oznacza służba krótkotrwała i kiedy, w jakich okolicznościach można mówić o tym, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek zastosowania wyłączenia na podstawie tego przepisu.

Odnosząc te rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela zapatrywanie organu co do tego, że służba skarżącego (od [...] października 1983 r. do [...] stycznia 1990 r.) na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, nie była służbą krótkotrwałą, tymczasową i uznaje, że ocena organu w tym zakresie nie jest dowolna, przekraczająca granice uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo dokonał wykładni tego pojęcia i zasadnie uznał, że służba skarżącej przez okres ponad sześciu lat nie jest przejściowa, chwilowa, epizodyczna (stanowiła jak podniósł skarżący 26 % łącznego okresu służby). Sześć lat, trzy miesiące i szesnaście dni służby przed 31 lipca 1990 r. to nie jest krótki okres, zarówno według kryterium obiektywnego - samego upływu czasu, jak i biorąc pod uwagę typowe przypadki przebiegu zatrudnienia (służby), w których często po takim okresie nabywa się pewne uprawnienia związane ze stażem w służbie.

Z tego powodu nie ma znaczenia dla wyniku postępowania ocena zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Ocena, czy dany przypadek jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym, mogłaby mieć znaczenie w sprawie wyłącznie wówczas, gdyby spełnione zostały obie przesłanki z pkt 1 i pkt 2 ust. 1 art. 8a powołanej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że w przepisie art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ustawodawca zdefiniował służbę na rzecz totalitarnego państwa według kryterium miejsca pełnienia służby - instytucji czy formacji i jednostki organizacyjnej, w której służba jest pełniona, nie zaś według stanowiska albo treści obowiązków i czynności tam wykonywanych. Wynika z tego, że w świetle art. 13b ust. 1 ustawy dla uznania, że mamy do czynienia ze służbą na rzecz totalitarnego państwa, nie ma żadnego znaczenia (jest obojętne), na czym polegała służba w jednostkach i formacjach tam wymienionych i jaki był osobisty stosunek funkcjonariusza do tej służby. Nie ma więc najmniejszego znaczenia dla wyniku postępowania twierdzenia skarżącego że "nigdy nie sprzyjał reżimowi, w jakim przyszło mu funkcjonować". Liczy się bowiem fakt, że w tym reżimie funkcjonował.

W odniesieniu do zarzutów Z.K. dotyczących pominięcia przez organ, że skarżący przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjął współpracę i czynnie wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, należy wyjaśnić, że okoliczności, o których mowa w art. 15c ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej (współpraca i czynne wspieranie osób lub organizacji działających na rzecz niepodległości Państwa Polskiego) mogą być podnoszone i dowodzone przez funkcjonariusza w postępowaniu wszczętym z urzędu przez organ rentowy na podstawie art. 2 ust. 1 - 3 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy zaopatrzeniowej, a zatem również w postępowaniu odwoławczym w tej sprawie, przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 15c ust. 6 w tym postępowaniu środkiem dowodowym może być zarówno informacja IPN o przebiegu służby funkcjonariusza, jak i inne dowody, w szczególności wyrok skazujący, choćby nieprawomocny, za działalność polegającą na podjęciu, bez wiedzy przełożonych, czynnej współpracy z osobami lub organizacjami działającymi na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, w okresie służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. W razie wykazania tych okoliczności nie stosuje się art. 15c ust. 1 - 3, a więc organ rentowy nie podejmuje decyzji o obniżeniu emerytury.

Nie mogły też znaleźć uznania Sądu podniesione w skardze zarzuty natury konstytucyjnej. Sąd z urzędu posiada wiedzę o tym, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. o sygn. akt XIII 1 U 326/18, Sąd Okręgowy w Warszawie Sekcja XIII Wydziału Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15c, art. 22a, art. 13 ust. 1 lit. 1c, w związku z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej i w związku z art. 1 ustawy nowelizującej, jak również zgodności art. 1 i art. 2 ustawy nowelizującej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt P 4/18). Podkreślić jednakże należy, że zbadanie konstytucyjności wskazanych przepisów, odnoszących się do ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego, nie ma wpływu na administracyjny tryb wprowadzony w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Minister orzeka w tym trybie nie z urzędu, lecz na wniosek zainteresowanego, zatem tylko od woli Skarżącego zależało, czy skorzysta on z tej możliwości. Skoro zatem Skarżący wystąpił z takim wnioskiem w dniu 8 marca 2017 r., upatrując w tym szansy na uzyskanie korzystnego wyniku w postaci wyłączenia stosowania wskazanych przepisów, to niezrozumiałym jest kwestionowanie konstytucyjności materialnoprawnej podstawy do złożenia wniosku, dopiero po uzyskaniu decyzji negatywnej. Logicznym byłoby bowiem w takiej sytuacji odstąpienie przez skarżącego od "korzystania" z niekonstytucyjnych (w jego ocenie) rozwiązań ustawy zaopatrzeniowej. Niemniej jednak takie stanowisko zdaje się polegać na nieporozumieniu, bowiem skarżącemu w istocie chodzi o przepisy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, które - co jeszcze raz podkreślić należy - nie stanowiły podstawy prawnej kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji Ministra i tym samym pozostawały poza granicami normatywnymi niniejszej sprawy. Kwestie dotyczące stosowania tych przepisów, w tym ich zgodności z Konstytucją RP, mogą być rozważane wyłącznie przez sąd powszechny, w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem od decyzji o ponownym ustaleniu wysokości świadczenia zaopatrzeniowego.

Z tych samych względów w rozpatrywanej sprawie nie podlegają kontroli zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji. Skarżący dopatruje się ich naruszenia przez arbitralne obniżenie przysługującego mu prawa do świadczenia zaopatrzeniowego. O tym prawie orzekano natomiast w innym postępowaniu administracyjnym, podlegającym kontroli sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.

Problem w tej sprawie sprowadza się do odmowy zastosowania przez organ art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w szczególności do dokonanej przez organ oceny służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r. jako służby niekrótkotrwałej. Według Sądu organ z tego zadania wywiązał się w sposób, który nie uzasadnia postawionych mu zarzutów naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Minister dokonując oceny krótkotrwałości służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w uzasadnieniu decyzji wystarczająco wyjaśnił powody dla których uznał, że służba skarżącego na rzecz państwa totalitarnego, stanowiąca 26 % całkowitego okresu jego służby nie może być oceniona jako epizodyczna (doraźna, chwilowa).

Na zakończenie Sąd zauważa, że zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywanych na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną. Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny polega zatem na ocenie, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.