Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2397/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania produktów z obrotu wraz z orzeczeniem ich przepadku i zniszczenia oraz wytwarzania i wprowadzania produktów do obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

[...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia sierpnia 2016 r. w przedmiocie nakazu wycofania produktów z obrotu wraz z orzeczeniem ich przepadku i zniszczenia oraz wytwarzania i wprowadzania produktów do obrotu, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż zaskarżona decyzja podlega egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 i art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz 1619 ze zm.), a jej wykonanie spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów powodujących konieczność jej uchylenia, a nadto, iż poniosła już znaczne koszty związane z brakiem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, co może w przyszłości skutkować koniecznością likwidacji sklepu modelarskiego oraz koniecznością zwolnienia pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).

Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż bez wątpienia wykonanie decyzji nakazującej wycofanie produktów z obrotu wraz z orzeczeniem ich przepadku i zniszczenia oraz wytwarzania i wprowadzania produktów do obrotu, niewątpliwie spowoduje wystąpienie po stronie skarżącej określonych strat finansowych. Wystąpienie tego rodzaju kosztów nie oznacza jednak, że w każdym przypadku spowoduje to znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozmiar szkody i charakter skutków zależeć bowiem będzie od zakresu prowadzonej przez spółkę działalności, jej rozmiaru oraz możliwości zrekompensowania strat dzięki przychodom uzyskiwanym z pozostałej działalności.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie nakazu wycofania produktów z obrotu wraz z orzeczeniem ich przepadku i zniszczenia oraz wytwarzania i wprowadzania produktów do obrotu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Twierdzenia zawarte przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie zagrożenia upadłością spółki, czy konieczności zwolnienia pracowników nie znajdują pokrycia w przedstawionych dokumentach oraz zgromadzonych w sprawie aktach administracyjnych. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób szkoda w postaci wartości utraconej sprzedaży wycofanych produktów wpłynie negatywnie na kondycję finansową spółki. Sąd staje zatem na stanowisku, że w na podstawie przedstawionych dowodów i twierdzeń skarżącej nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczną, a zatem, czy sytuacja spółki uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić również należy, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje kolejny zarzut skarżącej odnoszący się do wydania decyzji z naruszeniem prawa w stopniu uprawdopodabniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Powyższy zarzut i wywody zawarte w skardze nie stanowią bowiem ustawowych przesłanek, w oparciu o które dokonuje się oceny zasadności wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.