Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 929/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r.

W skardze pełnomocnik podatnika zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w związku z prowadzonymi wobec skarżącego postępowaniami podatkowymi 30 grudnia 2016r. doszło do zajęcia kwot na prowadzonym przez niego rachunku bankowym na łączną kwotę 44.935,75 zł. Dokonane zajęcie w istotnym zakresie spowodowało blokadę zakupów towarów handlowych. Z uwagi na zajęcie tak dużej sumy i utracenie płynności finansowej wpływy ze sprzedaży spadły aż o 43%. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. przed rozpoznaniem skargi może spowodować coraz mniejsze obroty i przychody, a w konsekwencji spowodować nieodwracalne straty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a. Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W szczególności nie jest taką okolicznością możliwość pozbawienia podatnika środków do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy wskazać, że dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość zmniejszenia obrotów, czy przychodów, a nawet, co nie jest sporne w orzecznictwie zaprzestania jej prowadzenia bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA: z 17 listopada 2009 r., I FSK 1243/08, z 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11, z 12 października 2005 r., II FSK 1231/05; z 9 listopada 2005 r., I FZ 480/05; z 15 grudnia 2005 r., I FZ 633/05 – wszystkie dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

W niniejszej sprawie działalność prowadzona przez podatnika w 2009r. generowała przychód wielokrotnie przekraczający wysokość zobowiązania określonego przez organy podatkowe. W oparciu o zestawienie transakcji organy dokonały wyliczenia wartości sprzedaży podatnika za 2009 rok na prowadzonych przez niego w serwisie aukcyjnym [...] kontach, z którego wynika, iż przychód netto wyniósł 344.271,30 zł. W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, jego zdolność finansową obrazują uzyskiwane przychody, nie zaś dochód podatkowy wyliczony na użytek podatku dochodowego. Nawet wykazanie przez podatnika straty w prowadzonej działalności, nie oznacza utraty płynności finansowej, ani też braku środków finansowych (postanowienia NSA: z 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13 oraz z 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14, CBOSA). Z uwagi zatem na same rozmiary prowadzonej działalności trudno zgodzić się z podatnikiem, że konieczność zapłaty podatku spowoduje nieodwracalne straty. Należy podkreślić, że zapłata podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji podatkowej.

Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W ocenie sądu podatnik nie wykazał w swoim wniosku, że okoliczności takie mogą mieć miejsce. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę, któremu to obowiązkowi podatnik nie sprostał.

Ponadto zauważyć należy, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe co do zasady nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Skarżący może również skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części (art. 67a § 1 w zw. z art. 67b § 1 O.p.). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (zob. postanowienie NSA z 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1549/09).

Sąd podkreśla także, że nawet w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, podatnik nie jest pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ake.