Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1505/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy L. zatwierdził, na wniosek A. i T. B., projekt podziału położonej w T. działki nr [...] na działkę [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu Wójt podkreślił, że podział zgodny jest z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Działka znajduje się bowiem w strefie F 24 MM ("Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa") i spełnia warunki dopuszczalności podziału. Wydanie decyzji, o której mowa, poprzedziło wydanie przez Wójta Gminy L. w dniu [...] r. postanowienia pozytywnie opiniującego zamierzony podział potwierdzając jego zgodność z planem miejscowym.

W dniu [...] r. działkę nr [...] nabyła od małżonków B. A. S. (dowód: akt notarialny repertorium A Nr [...]).

Pismem z dnia [...] r., wniesionym po upływie ponad [...] lat od nabycia powstałej w wyniku podziału działki, A. S., reprezentowana przez pełnomocnika adw. S. S., złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Wójta Gminy L. zarzucając jej rażące naruszenie prawa. Zdaniem pełnomocnika projekt podziału nie uwzględniał znajdującego się na zakupionej przez A. S. działce nr [...] budynku mieszkalnego, a w konsekwencji Wójt zatwierdził projekt podziału w sytuacji gdy granica działki przebiega w odległości 1 m od ściany budynku. Stan ten jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego wymagającymi odległości co najmniej 3 m w przypadku braku otworów okiennych.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy L. z [...] r., informując jednocześnie strony o możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

W wyniku przeprowadzenia ww. postępowania, w ramach którego zgromadzono związaną z podziałem działki dokumentację, umożliwiono też stronom czynny udział, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności zatwierdzającej podział działki decyzji Wójta Gminy L. z [...] r. W obszernym uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało faktyczny stan sprawy, a następnie przytoczyło przepisy regulujące kwestie podziału nieruchomości. Kolejno wskazało, że dokonany podział był zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co zostało stwierdzone w postanowieniu Wójta Gminy L. z dnia [...] r. opiniującym zamierzony podział przedstawiony we wstępnym projekcie, bo dzielona nieruchomość według planu miejscowego była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. Z mapy podziału wynika, że dzielona nieruchomość w chwili podziału była zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi. W toku postępowania A. i T. B. składając wyjaśnienia do protokołu wyjaśnili, że działka nr [...] w chwili podziału była faktycznie zabudowana trzema budynkami tj. budynkiem mieszkalnym nr [...] oraz nowym budynkiem mieszkalnym, który geodeta naniósł na mapę podziału w czasie dokonywania czynności podziałowej oraz budynkiem gospodarczym, który nadal istnieje. W wyniku podziału została wydzielona działka nr [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym nr [...] oraz działka nr [...] zabudowana nowym budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Wydzielone w wyniku podziału działki posiadają dostęp do drogi publicznej, drogą oznaczoną na mapie podziału nr [...]. Kolegium wskazało nadto, że według stanu na dzień wydania decyzji podziałowej z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. (Dz. U. 1998 r., Nr 25) wynika, że projekt podziału winien zawierać wyliczone w przepisie tym dane dotyczące nieruchomości podlegającej podziałowi i nowo wydzielonych działek gruntu. Wymogi te zostały spełnione. W rozpatrywanej sprawie stosownie do przepisów § 5 rozporządzenia projekt podziału nieruchomości został opracowany na wniosek jej właściciela przez osobą posiadającą uprawnienia zawodowe. Projekt zawierał nazwę jednostki ewidencyjnej, skalę mapy, oraz granice nieruchomości podlegającej podziałowi według zasad obowiązujących przy oznaczeniu nieruchomości w księgach wieczystych. a także oznaczenie nieruchomości sąsiednich, przedstawione w kolorze czerwonym granice projektowanych działek oraz ich oznaczenia (numery). Projekt nie wymagał sporządzenia wykazu synchronizacyjnego ponieważ oznaczenie nieruchomości w ewidencji gruntów i księdze wieczystej jest takie same, co potwierdza znajdujący się w aktach wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...] oraz stwierdzenie zawarte w § 1 umowy sprzedaży, gdzie zapisano że księga wieczysta nr [...] obejmuje jedynie działkę nr [...]. Projekt nie wymagał zawarcia propozycji ustanowienia służebności drogowych, ponieważ projektowane do wydzielenia działki gruntu mają zapewniony dostęp do drogi publicznej istniejącą drogą. Projekt nie zawierał innych niż istniejące budynki mieszkalne elementów zagospodarowania terenu. Nadto decyzja została wydana przez organ posiadający uprawnienia do jej wydania. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego dzielona nieruchomość była przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i zagrodowe, oraz że w wyniku podziału zostały wydzielone dwie działki, jedna zabudowana budynkiem mieszkalnym, a druga budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, uznać należy, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i jest dopuszczalny, bo wydzielone działki posiadają dostęp do drogi publicznej. Kolegium wskazało natomiast, że Wójt Gminy L. uchybił wymogom z art. 107 k.p.a., bo wydając postanowienie opiniujące zamierzony przez A. i T. B. podział nieruchomości, a następnie decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości nie zawarł w nich należycie wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uchybienie to nie może być jednak uznane za rażące, bo nie wywołało skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Natomiast zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. nie znalazł potwierdzenia w toku postępowania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzji Kolegium naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczności nie wypełniają przesłanek wymienionych w tych przepisach. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż nie można zgodzić się z twierdzeniami SKO, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Dokonanie podziału w sposób zatwierdzony decyzją Wójta spowodowało bowiem, iż powstał stan niezgodny z przepisami prawa budowlanego. Wątpliwości budzi również powierzchnia nowopowstałej działki nr [...] czyli [...] m2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy organ w tym względzie dokonał ustaleń zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wójt wydał co prawda postanowienie o zgodności podziału z planem przestrzennym wątpliwe jest jednak czy postanowienie to jest zgodne z prawem.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy wydaną przez siebie decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności zatwierdzającej podział decyzji Wójta Gminy L. W uzasadnieniu Kolegium ponownie zrelacjonowało okoliczności faktyczne sprawy podkreślając, iż podział był zgodny z ustaleniami planu miejscowego bo działki zostały wydzielone w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową, a nadto był dopuszczalny ponieważ wydzielone działki posiadają dostęp do drogi publicznej. Ani zaś przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, ani też przepisy rozporządzenia nie określały odległości budynku od granicy działki, jaką należy zachować przy wydzielaniu działki zabudowanej. Nie określały też, co należy rozumieć pod pojęciem działki zabudowanej -jak to czyni ustawa w obecnym brzmieniu w art. 4 pkt 3a. Zdaniem Kolegium przepisy prawa budowlanego nie mają w tej sprawie zastosowania, ponieważ regulują one sprawy dotyczące projektowania nowych obiektów budowlanych, a w tym przypadku w wyniku podziału została wydzielona działka już zabudowana budynkiem mieszkalnym użytkowanym przez poprzednich właścicieli. Skoro zatem przepisy regulujące zasady podziału nieruchomości nie określały odległości granic działek od ściany budynku jakie winny być zachowane przy dokonywaniu podziału polegającego na wydzieleniu działki zabudowanej to nie można mówić w tym przypadku o naruszeniu prawa. Kolegium podkreśliło w tej mierze, że pełnomocnik zarzucając decyzji Wójta Gminy, a także decyzji Kolegium, rażące naruszenie prawa nie wskazał przepisu, który został naruszony. To zaś, że odległość od granicy i wielkość działki uniemożliwiają obecnie dokonywanie zmian w substancji budynku i utrudniają korzystanie z nieruchomości nie mogą być uznane za naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o podziale, bo zarówno wielkość jak i odległość budynku od granicy działki były A. S. znane już w chwili nabycia działki wraz z budynkiem mieszkalnym.

Pismem z dnia [...] r. A. S., reprezentowana przez adw. S. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Kolegium wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczności nie wypełniają przesłanek wymienionych w tych przepisach, jak również naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a w szczególności brak dokonania analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji Wójta Gminy L. w zakresie możliwości dokonania podziału przedmiotowej działki. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podkreślił, że projekt podziału nie uwzględniał wszystkich elementów zagospodarowania terenu w tym w szczególności przedmiotowego budynku mieszkalnego. W konsekwencji Wójt Gminy L. zatwierdził projekt podziału w sytuacji, gdy granica nowopowstałej działki [...] przebiega w odległości ok. 1 m od ściany budynku podczas gdy zgodnie z przepisami prawa budowlanego odległość budynku od granicy nieruchomości musi wynosić co najmniej 3 m w przypadku braku otworów okiennych. Wątpliwości budzi również powierzchnia nowopowstałej działki nr [...] czyli [...] m2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy organ w tym względzie dokonał ustaleń zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia, co prawda wynika, iż Wójt wydał postanowienie o zgodności podziału z planem przestrzennym wątpliwe jest jednak czy postanowienie to jest zgodne z prawem. Organ przyjął a priori, iż skoro Wójt wydał postanowienie o zgodności projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to właśnie tak jest. Takie stanowisko SKO jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7 i 8 k.p.a. Ponadto organ zobowiązany był do zbadania czy nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 k.p.k. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ przeprowadził postępowanie w zakresie wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Bezpodstawne jest też stanowisko SKO, iż przepisy prawa budowlanego nie mają zastosowania w postępowaniu dotyczącym podziału działki. Nadto zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu określono warunki jakie powinien spełniać projekt podziału w tym w szczególności inne niezbędne elementy zagospodarowania terenu. W przedmiotowym projekcie podziału nie uwzględniono budynku gospodarczego, który to budynek jest również zbliżony do spornej granicy, a tym samym wpływ na możliwości dokonywania zmian w budynku na działce nr [...]. Organ błędnie stwierdził, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla ważności decyzji.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że w toku postępowania dokonało oceny decyzji Wójta Gminy L. także przy uwzględnieniu pozostałych, poza rażącym naruszeniem prawa, przesłanek z art. 156 k.p.a. i nie stwierdziło aby którakolwiek z nich w sprawie występowała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przytoczony przepis, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wylicza enumeratywnie te istotne kwalifikowane wady decyzji administracyjnej, których ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83). Zdaniem skarżącej taka właśnie sytuacja nastąpiła albowiem decyzja Wójta Gminy L. zatwierdziła podział niezgodny z prawem. Budynek usytuowany na powstałej w wyniku podziału działce nr [...] stoi bowiem w odległości 1 m od granicy co niezgodne jest z wymogami prawa budowlanego. Należy zatem w tym miejscu wskazać, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Zdaniem z kolei organu, które w tej mierze należy podzielić, okoliczność taka w przedmiotowej sprawie nie występuje. Trafnie bowiem Kolegium wskazało, że dokonany w roku 1998 podział działki nr 313 nastąpił na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział nie wprowadzał wymogów co do odległości, jaka dzielić ma ścianę usytuowanego na działce budynku od granicy działki. Wymogów takich nie wprowadzały także pozostałe przepisy regulujące w ustawie dopuszczalność ww. podziału, ani też przepisy wydanych na podstawie ustawy aktów wykonawczych. Trafnie zaś Kolegium podkreśla, że przepisy prawa budowlanego nie mają w tej sprawie zastosowania, ponieważ regulują one sprawy dotyczące projektowania nowych obiektów budowlanych, a w tym przypadku w wyniku podziału została wydzielona działka już zabudowana budynkiem mieszkalnym użytkowanym przez poprzednich właścicieli. Skoro zatem przepisy regulujące zasady podziału nieruchomości nie określały odległości granic działek od ściany budynku jakie winny być zachowane przy dokonywaniu podziału polegającego na wydzieleniu działki zabudowanej nie można mówić w tym przypadku o naruszeniu prawa, a tym bardziej, jak twierdzi skarżąca o "rażącym naruszeniu prawa".

Nie zasługuje nadto na uwzględnienie sformułowany w skardze przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej zarzut dotyczący niezgodności dokonanego podziału z planem miejscowym. Zarzut ten nie wskazuje zresztą z jakimi konkretnie zapisami planu, zdaniem pełnomocnika, podział pozostawał w sprzeczności, a jedynie, jak stwierdza pełnomocnik, powierzchnia działki budzi "wątpliwości", a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy organ w tym względzie dokonał ustaleń co do zgodności powierzchni działki z wymogami planu. Pomijając nawet w tym miejscu ogólnikowość wskazanego zarzutu poprzez sformułowanie go jako "wątpliwość", bez podania dalszej argumentacji, Sąd stwierdza, iż wbrew twierdzeniom skargi zarówno w trakcie postępowania podziałowego, jak też obecnego postępowania w przedmiocie nieważności orzekające w sprawie organy rozważały kwestię zgodności podziału z zapisami planu miejscowego. W trakcie postępowania podziałowego Wójt wydał bowiem postanowienie o zgodności podziału z planem miejscowym, zgodność tę potwierdził także w uzasadnieniu decyzji zatwierdzającej podział. Od ww. decyzji nie wniesiono odwołania. Także w obydwu wydanych w trakcie postępowania w przedmiocie nieważności decyzjach SKO w B. (z dnia [...] r. i z dnia [...] r.) Kolegium odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. przywołało ustalenia planu miejscowego formułując w uzasadnieniach tezę o zgodności dokonanego podziału z planem. Szczególnie szeroko kwestię tę Kolegium przedstawiło w decyzji z dnia [...] r. stwierdzając w konkluzji tego fragmentu wywodów, iż podział był zgodny z ustaleniami planu miejscowego, skarżąca ani jej pełnomocnik w toku postępowania nie wskazali zaś w tej mierze żadnych argumentów, które tezę tę podważałyby. Jak zresztą wynika z akt sprawy skarżąca i jej pełnomocnik nie skorzystali z możliwości czynnego udziału w postępowaniu pomimo, że postanowieniem wszczynającym postępowanie organ poinformował o możliwości przeglądania akt, zgłaszania uwag i żądań.

Notabene podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jak wynika z akt sprawy A. S. nabyła powstałą w wyniku podziału działkę nr [...] w roku [...], kilka dni po jej wydzieleniu przedmiotową decyzją Wójta Gminy L. Uczyniła to zatem ze świadomością zarówno wielkości działki, jak i istnienia nabywanego budynku mieszkalnego oraz jego usytuowania. Zawierając przed notariuszem umowę strony tj. małżonkowie B. oraz A. S., przedłożyły projekt podziału działki i przedmiotową decyzję Wójta Gminy L., w pełni zatem wówczas dokumenty te akceptując. Także przez kolejnych ponad [...] lat A. S. nie kwestionowała decyzji, w wyniku której mogła nabyć przedmiotową nieruchomość (co przyznała w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 12 czerwca 2013 r.). Niezrozumiałe są w konsekwencji sformułowane w skardze obecne zarzuty skarżącej o wadliwości sporządzonego przez geodetę projektu podziału, jak twierdzi nie uwzględniającego budynku mieszkalnego na działce [...], skoro m.in. w oparciu o ten dokument przywołanym aktem notarialnym nabyła działkę wraz z posadowionym na niej właśnie tym, szczegółowo opisanym w akcie notarialnym i wyrysowanym w projekcie podziału budynkiem. Odnośnie zaś zarzutu skargi co do nieuwzględnienia w projekcie budynku gospodarczego położonego na działce małżonków B. Sąd zauważa, że stosownie do § 7 § 1 pkt 10 przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lutego 1998 r. projekt podziału winien był zawierać jedynie te elementy zagospodarowania terenu, które są niezbędne dla dokonania podziału.

Odnosząc się natomiast do sformułowanego w skardze zarzutu, iż Kolegium ustosunkowało się jedynie do wskazanego przez skarżącą zarzutu rażącego naruszenia prawa, którym jej zdaniem dotknięta była decyzja zatwierdzająca podział, nie odniosło się natomiast z urzędu do innych wyliczonych w art. 156 k.p.a. przesłanek nieważnościach Sąd stwierdza, iż istotnie wszczęcie postępowania na żądanie strony wskazującej tylko wybraną bądź wybrane przesłanki nieważności spośród wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie zwalnia organu od przeprowadzenia kontroli decyzji, w sprawie której wszczęto postępowanie, w pełnym zakresie pod względem występowania wszystkich wskazanych w przepisie tym przesłanek – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 645/99. Istotnie też w zaskarżonej decyzji brak precyzyjnego wyliczenia innych poza rażącym naruszeniem prawa, przesłanek nieważności, które organ w trakcie postępowania rozważył. Z treści uzasadnień zawartych w wydanych przez Kolegium decyzjach wynika jednak jednoznacznie, iż Kolegium oceniło decyzję Wójta Gminy L. we wszystkich jej aspektach (co potwierdziło w odpowiedzi na skargę), stwierdzając w decyzji z dnia [...] r., że jedynym uchybieniem jakiego dopuścił się Wójt była nadmierna lakoniczność uzasadnienia, stojąca w niezgodzie z art. 107 k.p.a. co jednak zdaniem Kolegium nie wywołało skutków niemożliwych do zaakceptowania. Podkreślenia wymaga nadto, że w odpowiedzi na pytanie Sądu, postawione w trakcie rozprawy w dniu 12 czerwca 2012 r., profesjonalny pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie powołuje żadnych innych niż zarzut rażącego naruszenia prawa, okoliczności z art. 156 k.p.a., które dawałyby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.