Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1785/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Teresa Zyglewska sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. L. i M. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] kwietnia 2016r., znak: [...] wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia D. i M. L. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...], organ I instancji) z [...] marca 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na "budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe".

W postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W piśmie z [...] lutego 2016 r., znak: [...] Burmistrz [...], działając w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zwrócił się do RDOŚ w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], na której planuje się realizację inwestycji polegającej na "budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe", w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty - [...] ([...]).

W postanowieniu z [...] marca 2016 r., znak: [...], organ I instancji odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja przedmiotowej inwestycji naruszyłaby zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. Nr [...], poz. [...], ze zm.) stanowiący, że w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. RDOŚ w [...] wskazał również, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy odstępstwo od ww. zakazu wynikające z jego treści nie ma zastosowania.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli D. i M. L., podnosząc, że działka, na której planuje się realizację spornej inwestycji, położona jest w zwartej zabudowie wsi oraz że przedmiotowa nieruchomość jest "idealna do przechowywania i wodowania sprzętu wodnego ze względu przynależności do linii brzegowej (nie ma potrzeby codziennego przenoszenia ciężkich łodzi do odległego obiektu magazynowego)". W zażaleniu wskazano również, że "obiekt będzie służył do wynajmu kajaków dla turystów i łodzi dla wędkarzy".

W postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem GDOŚ, w niniejszej sprawie kluczowe było ustalenie przez organ I instancji, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy o ochronie przyrody wynikającymi z utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Według organu odwoławczego, w zaskarżonym postanowieniu RDOŚ w [...] wskazał, że "cała działka będąca przedmiotem uzgodnienia położona jest w pasie 100 m od koryta starorzecza rzeki [...]". Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w powyższym zakresie. W ocenie GDOŚ, z map stanowiących załączniki graficzne do przedłożonego projektu decyzji wynika, że przedmiotowa działka graniczy od strony zachodniej ze starorzeczem [...] (stanowiącym działkę o numerze ewidencyjnym [...] i oznaczonym symbolem Wp - wody płynące). Powyższe znajduje potwierdzenie w tekście projektu decyzji oraz na zdjęciach satelitarnych i mapach topograficznych umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl). Organ II instancji wskazał również, że przedmiotowej okoliczności nie kwestionują także skarżący w złożonym zażaleniu.

Zarówno z map stanowiących złączniki graficzne do przedłożonego projektu decyzji, jak i ze zdjęć satelitarnych umieszczonych na portalu, wynika, że aktualnie występuje przepływ wód między głównym korytem [...], a przedmiotowym starorzeczem (starorzecze jest zasilane wodami z głównego koryta rzeki), zatem starorzecze to nie jest jeszcze tzw. jeziorem przyrzecznym (które w wyniku odcięcia dopływu wód stanowi zbiornik wodny z wodą stojącą). Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego wiąże się bezsprzecznie z naruszeniem zakazu określonego w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] PK, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ odwoławczy rozpatrzył odstępstwa od ww. zakazu i stwierdził, że przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie można również zaliczyć do objętych odstępstwem obiektów służących turystyce wodnej. GDOŚ wskazuje ponadto, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie stanowi obiektu bezpośrednio służącego turystyce wodnej, a tylko takowe należy zakwalifikować do obiektów służących turystyce wodnej, o których mowa w odstępstwie od analizowanego zakazu. Według organ II instancji, przedmiotowe przedsięwzięcie, tj. budynek do przechowywania sprzętu pływającego z towarzyszącą infrastrukturą niewątpliwie jest związany z prowadzeniem turystyki wodnej (w tym przypadku mającej charakter indywidualny). Nie oznacza to jednakże, że realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego musi znajdować się w pasie 100 metrów od rzeki, jeziora czy innego zbiornika wodnego. GDOŚ uważa, że budowa spornego budynku poza pasem 100 metrów od starorzecza [...] w żaden sposób nie wpłynie na możliwość kajakarstwa czy użytkowania innego sprzętu wodnego. W opinii organu II instancji, ustawodawca właśnie uwzględniając potrzebę realizacji turystyki wodnej (w ramach popularyzacji wartości przyrodniczych, krajobrazowych parku krajobrazowego) z równoczesną potrzebą poszanowania zasad zrównoważonego rozwoju, wprowadził odstępstwo od omawianego zakazu dotyczące realizacji obiektów służących turystyce wodnej w pasie 100 metrów od rzek i zbiorników wodnych. Zdaniem GDOŚ, w świetle powyższego nie znajduje potwierdzenia teza, by celem ustawodawcy w ramach odstępstwa od zakazu dotyczącego turystyki wodnej była realizacja w pasie 100 metrów od brzegów wód różnego rodzaju magazynów, hangarów i innych obiektów budowlanych związanych z turystyką wodną (zarówno indywidualną, jak i usługami z nią związanymi).

W podsumowaniu, organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowania nie ma żadne z określonych w rozporządzeniu w sprawie [...] PK oraz ustawie o ochronie przyrody odstępstw od obowiązującego w granicach [...] Parku Krajobrazowego zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania zakończonego spornym postanowieniem pominięto zupełnie kwestię obecności zadrzewień na przedmiotowej działce oraz analizę w tym kontekście zgodności przedłożonego projektu decyzji z zakazami obowiązującymi w granicach [...] Parku Krajobrazowego. GDOŚ wyjaśnił, że z mapy stanowiącej załącznik graficzny do przedłożonego projektu decyzji wynika, że wzdłuż zachodniej granicy działki o numerze ewidencyjnym [...] (w części przeznaczonej pod realizację inwestycji) znajdują się zadrzewienia nadwodne (porastające teren położony wzdłuż koryta starorzecza). Według organu odwoławczego, realizacja spornej inwestycji, planowana na części działki, na której znajdują się zadrzewienia nadwodne, stałaby w sprzeczności również z zakazem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie [...] PK, zgodnie z którym na tym terenie zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. W przedmiotowej sprawie, nie występują przesłanki do zastosowania odstępstwa wynikającego z treści ww. zakazu, jak również odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody.

Organ II instancji odnosząc się do zawartych w zażaleniu argumentów, że planowany "obiekt będzie służył do wynajmu kajaków dla turystów i łodzi dla wędkarzy" oraz informacji co do trybu jego funkcjonowania, wyjaśnił, że w przedłożonym projekcie wskazano jednoznacznie, że inwestycja polega na "budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe", nie zawiera on natomiast ustaleń, które wskazywałyby na funkcję usługową ww. obiektu budowlanego (polegającą na wynajmowaniu sprzętu wodnego). Zatem wszelkie wskazane w zażaleniu wyjaśnienia i deklaracje dotyczące rodzaju i sposób funkcjonowania inwestycji nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. GDOŚ wskazał, że nawet gdyby sporna inwestycja stanowiła obiekt służący do prowadzenia działalności usługowej we wskazanym przez skarżących zakresie, to nie miałoby to wpływu na możliwość zastosowania odstępstw od zakazu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia.

GDOŚ zwrócił uwagę, że organ I instancji nie rozpatrzył części odstępstw od zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 (o których mowa w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia oraz w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody) oraz pominął analizę zgodności przedłożonego projektu decyzji z zakazem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, jednakże uchybienia te nie wymagały uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem nie miały wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia oraz zostały wyeliminowane w toku postępowania odwoławczego poprzez właściwe rozpatrzenie sprawy w przedmiotowym zakresie.

W piśmie z 30 maja 2016 r. skarżący reprezentowani przez r. pr. K. N. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie GDOŚ z [...] kwietnia 2016 r., zaskarżając to postanowienie w całości. "Zaskarżonej decyzji" zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

a) § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) poprzez przyjęcie, że planowana przez skarżących inwestycja budowlana nie znajduje się w katalogu odstępstw wskazanych w przywołanym przepisie tj. należącym do nowych obiektów budowlanych, budowanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych na których realizacje wyjątkowo się zezwala jako obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, gdy tymczasem inwestycja planowana przez skarżących tj. budowa budynku przeznaczonego na przechowywanie sprzętu pływającego z zapleczem socjalnym oraz zbiornika na nieczystości ciekłe (szamba) właśnie do takich inwestycji należy i powinna była zyskać pozytywne uzgodnienie organu;

b) § 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) poprzez przyjęcie, że ma on w sprawie zastosowanie, gdy tymczasem skarżący w żaden sposób w ramach realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie zakładali jakiegokolwiek likwidowania bądź niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych bądź nadwodnych, a na przedmiotowej działce istnieje taka możliwość lokalizacji zaplanowanej inwestycji budowalnej, aby nie likwidować i nie niszczyć zadrzewień;

2. naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 k.p.a. tj. zasady praworządności, art. 7 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej, art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, art. 77 § 1 k.p.a. tj. zasady należytego zebrania i oceny dowodów, art. 80 k.p.a. tj. zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez pobieżną i dowolną ocenę i analizę rzeczywistego stanu faktycznego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych - dotyczących budowy na działce o nr ewid. [...] w obrębie miejscowości [...] gm. [...] budynku przeznaczonego na przechowywanie sprzętu pływającego z zapleczem socjalnym oraz zbiornika na nieczystości ciekłe (szamba), a które to zamierzenie inwestycyjne co wyjaśniali skarżący dotyczy budowy budynku który będzie służył turystce wodnej, jako budynek magazynowy na sprzęt pływający i akcesoria związane z wypożyczalnią kajaków i łodzi, a którego to obiektu funkcją będzie zapewnienie obsługi ruchu turystycznego bazującego na dostępie do wody, w sposób bezpieczny i dogodny dla turystów korzystających z wód, nadto organ II instancji pominął okoliczność, że w linii brzegowej dotyczącej działki skarżących znajduje się wiele działek zabudowanych, natomiast nieruchomość skarżących praktycznie jako jedyna pozostaje niezabudowana, a jej zabudowa nie spowoduje zniszczenia bądź zmiany linii brzegowej jak i żadna roślinność oraz drzewa nie zostaną zniszczone, a które to wskazane naruszenia postępowania spowodowały nieuzasadnioną odmowę udzielenia skarżącym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stosując przy tym przewidziane przez ustawodawcę odstępstwa.

Skarżący wnieśli o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia GDOŚ z [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ w [...] z [...] marca 2016 r. znak: [...] odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji,

2. zasądzenie od organu na rzecz "skarżącego" zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący kwestionują i zaprzeczają ustaleniom organu, że w niniejszej sprawie ww. okoliczności dotyczące odstępstw nie mają zastosowania. Jeżeli racjonalny ustawodawca przewidział w ustawowych zapisach dane wyjątki/odstępstwa, to oznacza to, że organy stosujące przepisy mogą z nich korzystać, organ Il-instancji w zaskarżonej decyzji z jednej strony podkreśla, że brak jest definicji obiektu służącego turystce wodnej, z drugiej natomiast prowadząc drobiazgowe rozważania znaczenia tych słów w odniesieniu do znaczenia języka potocznego dochodzi do negatywnych dla skarżących wniosków, dokonując błędnej oceny ich zamierzenia budowalnego. Zdaniem skarżących, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zaplanowana przez skarżących budowa budynku przeznaczonego na przechowywanie sprzętu pływającego z zapleczem socjalnym oraz zbiornika na nieczystości ciekłe (szamba) na działce położonej bezpośrednio nad rzeką [...] - nie służy bezpośrednio turystce wodnej. Podobnie w ocenie skarżących, chybione i niezrozumiałe pozostają rozważania organu II instancji, jakoby budowa spornego budynku poza pasem 100 m od starorzecza [...] w żaden sposób nie wpłynie na możliwość kajakarstwa czy użytkowania innego sprzętu wodnego. Skarżący posiadają działkę o nr ewid. [...] w obrębie miejscowości [...] gm. [...] położoną w pasie 100 m od koryta starorzecza rzeki [...] i na tej właśnie działce mają zamiar wybudować obiekt służący turystyce wodnej. Skarżący nie mają innej działki poza tym pasem i nie chcą budować przedmiotowego obiektu w innym miejscu. Ponadto budowa zaplanowanego obiektu z dala od wody np. na nieruchomości poza pasem 100 m - wbrew ustaleniom organu II instancji nie miałaby uzasadnionego logistycznie sensu, przedsięwzięcie traciłoby swój wymiar i cel jako służący bezpośrednio turystyce wodnej. Z tego względu skarżący kwestionują ustalenia organu II instancji, jakoby odstępstwo, o którym mowa § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Według skarżących, za niewłaściwe i błędne przyjąć także należy ustalenia organu II instancji, że realizacja przez skarżących spornej inwestycji sprzeczna byłaby z zakazem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego odnoszącego się do zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych bądź nawodnych. Organ nie ustalił, że skarżący zamierzają wycinać jakiekolwiek drzewa, nadto okoliczności takiej jednoznacznie zaprzeczają skarżący. Według skarżących, organ II instancji czyni hipotetyczne rozważania mające na celu doprowadzenie do pozyskania dodatkowej argumentacji dla odmowy uzgodnienia warunków zabudowy na działce skarżących. Uszło uwadze organu II instancji, że organ ochrony środowiska nie może odmówić uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obowiązujący na danym terenie zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień, zakładając tylko, że istnieje potencjalna możliwość wycięcia drzew na terenie planowanej inwestycji. Ponadto zdaniem skarżących organ wydając odmowną dla skarżącego decyzję, naruszył także przepisy prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6,7,8, i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W ocenie skarżących, dokonano pobieżnej oceny i analizy rzeczywistego stanu faktycznego i nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Nie uwzględniono rzeczywistego celu i przesłanek zamierzenia budowlanego skarżących dotyczącego ich działki o nr ewid. [...] w obrębie miejscowości [...] gm. [...]. Skarżący podnoszą, że chcą wybudować budynek, który będzie służył turystce wodnej, jako budynek magazynowy na sprzęt pływający i akcesoria związane z wypożyczalnią kajaków i łodzi.

Według skarżących, organ II instancji dokonał dowolnej, zamiast swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Ponadto GDOŚ w ogóle nie rozważył okoliczności, że w linii brzegowej przy której położona jest nieruchomość skarżących znajduje się wiele działek zabudowanych, natomiast nieruchomość skarżących praktycznie jako jedyna pozostaje niezabudowana, a jej zabudowa nie spowoduje zniszczenia bądź zmiany linii brzegowej jak i żadna roślinność oraz drzewa nie zostaną zniszczone.

Skarżący podnoszą również, że nie powinno ujść uwadze, że w niniejszej sprawie decyzją z [...] listopada 2015 r. Burmistrz [...] odmówił już skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla ich działki, która to decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r. Nr [...] r. i przekazana do ponownego rozpoznania. SKO nakazało zbadać czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle postanowień u.p.z.p. i dokonać stosownych uzgodnień ze wszystkimi umocowanymi do tego organami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy.

Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. Nr [...], poz. [...], ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty dotyczące prawa procesowego i prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W pierwszej kolejności przechodząc do oceny zarzutów dotyczących przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności.

Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie postanowienia przez organ I instancji o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe.

W przedmiotowej sprawie w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. GDOŚ ustosunkował się do twierdzeń skarżących wynikających z treści zażalenia, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając postanowienie z [...] marca 2016 r.

Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w postanowieniu GDOŚ z [...] kwietnia 2016 r. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ II instancji powołał się także na motywy wyrażone przez organ I instancji w postanowieniu z [...] marca 2016 r. GDOŚ w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zarzutów wynikających z zażalenia skarżących.

Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w zażaleniu, a postanowieniem z [...] marca 2016 r. wydanym przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDOŚ szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Organ przywołał również przepisy prawne, które stosował wydając rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił dlaczego mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze zasad postępowania określonych w art. 6,7 i 8 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, udowodnienie okoliczności związanych z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że w niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że cała działka o numerze ewidencyjnym [...] (której dotyczy przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy) położona jest w pasie 100 metrów od linii brzegowej starorzecza [...]. Oznacza to, że realizacja planowanej inwestycji obejmującej budowę budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na tym terenie naruszyłaby zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia w sprawie [...] PK, zgodnie z którym na terenie ww. obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W ocenie Sądu, sprzeczności przedłożonego projektu decyzji z ww. zakazem, jak i możliwości zastosowania poszczególnych odstępstw od tego zakazu, zostały należycie rozpatrzone w toku postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem GDOŚ.

Zarzuty podniesione w skardze koncentrują się na dwóch zasadniczych kwestiach: 1. zakresu przedmiotowego oraz funkcji inwestycji, której dotyczy przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, 2. możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie odstępstwa wynikającego z treści ww. zakazu, dopuszczającego realizację w pasie 100 metrów od linii brzegowej, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych obiektów budowlanych służących turystyce wodnej. W skardze skarżący podnoszą, że GDOŚ w toku prowadzonego postępowania pominął kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wyjaśnienia skarżących, że zaplanowany obiekt będzie służył do wynajmu kajaków dla turystów i łodzi dla wędkarzy oraz że komercyjny charakter zamierzonego przez skarżących zadania inwestycyjnego, sama nazwa jako budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym i jego lokalizacja tj. bezpośrednio na wodzie - nie powinny budzić wątpliwości odnośnie tego, że skarżącym chodzi o budynek, który będzie usługowo służył turystyce wodnej.

Odnosząc się do tak wyrażonego stanowiska skarżących wskazać należy, że do kwestii usługowej funkcji przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stwierdzając, że nie ma ona znaczenia w sprawie. Zdaniem Sądu, organy uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy, wzięły pod uwagę ustalenia w nim zawarte, w tym warunki dotyczące lokalizacji obiektów budowlanych, ich rodzaju oraz zagospodarowania terenu.

Uzgodnieniu podlegał wyłącznie przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ prowadzący postępowanie główne czyli Burmistrz [...] zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja polega na budowie budynku na sprzęt pływający z zapleczem socjalnym oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe w zabudowie uzupełniającej służącej turystyce wodnej bez żadnych ustaleń, które wskazywałyby na usługową funkcję ww. obiektu budowlanego.

Należy podkreślić, że w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy brak jest sformułowań oraz informacji, które potwierdzałyby deklaracje skarżących, że przedmiotowy budynek będzie służył do wynajmu kajaków dla turystów i łodzi dla wędkarzy. W konsekwencji podnoszone w zażaleniu wyjaśnienia i deklaracje związane z rodzajem oraz funkcją przedmiotowej inwestycji nie mają odzwierciedlenia w projekcie decyzji i nie miały znaczenia w przedmiotowej sprawie. Zauważyć należy również, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z [...] czerwca 2015 r. skarżący nie wskazywali na usługową funkcję obiektu.

Z tego powodu jako chybiony należało uznać zarzut skarżących, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący zamierzają wybudować budynek, który będzie służył turystyce wodnej, jako budynek magazynowy na sprzęt pływający i akcesoria związane z wypożyczalnią kajaków i łodzi. Wbrew stanowisku skarżących z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika, że inwestycja polega na budowie budynku do przechowywania sprzętu pływającego (wraz z towarzyszącą infrastrukturą) w ramach zabudowy służącej turystyce wodnej. Nie są zatem w ocenie Sądu, uzasadnione zarzuty skarżących, które odnoszą się do błędnego określenia charakteru i funkcji planowanej inwestycji.

W przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania odstępstwa dopuszczającego budowę w pasie 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nowych obiektów budowlanych służących turystyce wodnej.

Należy zaznaczyć, że do obiektów służących turystyce wodnej można zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie jest możliwe. Funkcja tego rodzaju obiektów sprowadza się zatem do zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne (budynek do przechowywania sprzętu pływającego wraz z infrastruktura towarzyszącą) nie stanowi obiektu bezpośrednio służącego turystyce wodnej ponieważ wykracza poza zakres obiektów budowlanych związanych z przemieszczaniem się po wodach. Tylko bowiem takie mogą być zakwalifikowane do obiektów służących turystyce wodnej, o których mowa w odstępstwie od analizowanego zakazu. Budynek do przechowywania sprzętu pływającego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, podobnie jak inne obiekty tego rodzaju, jest związany pośrednio z prowadzeniem turystyki wodnej. Wprowadzone odstępstwo od zakazu ma na celu zapewnienie możliwości budowy takich obiektów, które umożliwią realizację aktywności ściśle związanej z wodą (tj. rzekami, jeziorami i innymi zbiornikami wodnymi). Obiekty służące przechowywaniu sprzętu wodnego są innymi obiektami, niż te, związane w sposób bezpośredni z turystycznym wykorzystaniem zasobów wodnych i dlatego nie mogą być zaliczone do kategorii obiektów służących turystyce wodnej w rozumieniu przedmiotowego rozporządzenia. Ponadto obiekty budowlane, w których przechowuje się sprzęt pływający, nie muszą być zlokalizowane w pasie 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Lokalizacja tego typu budynków jak również innych obiektów wykorzystywanych jako zaplecze turystyki wodnej, takich jak baza noclegowa czy gastronomiczna poza pasem 100 metrów od linii brzegów wód, w żaden niekorzystny sposób nie wpłynie na możliwość uprawiania kajakarstwa czy użytkowania innego sprzętu wodnego. W ocenie Sądu, celem ustawodawcy w ramach odstępstwa od zakazu dotyczącego turystyki wodnej, nie była realizacja obiektów do przechowywania sprzętu wodnego czy bazy noclegowej i gastronomicznej.

Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżących wyrażonym w skardze że budowa zaplanowanego obiektu z dala od wody np. na nieruchomości poza pasem 100 m nie miałaby uzasadnionego logistycznie sensu, gdyż wówczas konieczne byłoby przenoszenie sprzętu wodnego (łodzi, kajaków, kanu) na dalsze odległości. Wskazać również należy, że zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowy budynek nie stanowi wypożyczalni kajaków i łodzi. Dla pływania kajakami czy też organizacji spływów kajakowych nie ma znaczenia lokalizacja budynku do przechowywania sprzętu dla potrzeb spływów kajakowych w strefie 100 metrowej. Brak lokalizacji budynku w strefie 100 metrów nie spowoduje bowiem wyłączenia wykorzystania rzeki do spływów kajakowych. Nie miały w ocenie Sądu, znaczenia w przedmiotowej sprawy argumenty w postaci tego, że w linii brzegowej dotyczącej działki skarżących znajduje się wiele działek zabudowanych, natomiast nieruchomość skarżących praktycznie jako jedyna pozostaje niezabudowana oraz, że [...] to typowo rekreacyjna miejscowość.

W przedmiotowej sprawie, organy obu instancji miały bowiem obowiązek ustalić, czy w zakresie wymagań związanych z ochroną przyrody, dotyczących [...] Parku Krajobrazowego, dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji (przy założeniach przedstawionych w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy). Oznacza to, że badanie przez organy orzekające w niniejszej sprawie jakichkolwiek innych kwestii (w tym tych dotyczących zagospodarowania przestrzennego rejonu inwestycji oraz rekreacyjnego charakteru miejscowości [...] stanowiłoby przekroczenie granic kompetencji rzeczowej organu.

W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem, ze względu na zakres uzgodnienia, nie miała również znaczenia podniesiona w skardze okoliczność, że w niniejszej sprawie decyzją z [...] listopada 2015 r. Burmistrz [...] odmówił skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla ich dziatki, która to decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r.

W niniejszej sprawie wystąpiła bowiem sprzeczność przedłożonego projektu decyzji z zakazem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie [...] PK. Ponadto przedłożony projekt decyzji dopuszcza realizację spornego budynku na dowolnym fragmencie oznaczonej części działki, także w miejscu, w którym znajdują się zadrzewienia nadwodne.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.