Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1812/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. na podstawie art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu wniosku T. K. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].08.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] GSM nr [...], na działce nr [...] w obrębie [...], gmina S. – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...].

W uzasadnieniu organ podał, że T. K. wnioskiem z dnia 13.02.2012 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].08.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S. A. pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] GSM nr [...] (oznaczenie po sprostowaniu ww. decyzji) tj. stalowej wieży antenowej o wysokości 72,5 m przeznaczonej do zamontowania anten nadawczo-odbiorczych GSM, zamontowanie anten sektorowych i radioliniowych na wieży, wykonanie instalacji antenowej, ustawienie kontenerów technicznych i mostów kablowych, ogrodzenie terenu stacji bazowej na działce nr ew. [...], obr. [...]. gm. S.

Wnioskodawczyni podnosiła we wniosku, że jej gospodarstwo może znajdować się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i z tego względu mógłby przysługiwać jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją. Wskazała, iż nie doręczono jej nigdy tej decyzji i pozbawiono ją prawa wniesienia odwołania. Podniosła również, iż istnieją podstawy materialnoprawne do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalne, warunkujące jego dopuszczalność.

Zgodnie z art. 61 a § 1 Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje wówczas postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wnioskodawczyni nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].08.2010 r.

W celu oceny interesu prawnego wnioskodawczyni Wojewoda [...] wystąpił do Starosty [...] o przesłanie aktualnego skróconego wypisu z rejestru gruntów dotyczącego nieruchomości objętych kwestionowaną decyzją (dz. nr [...], [...], [...]) oraz nieruchomości skarżącej wraz z załącznikiem graficznym.

Organ na podstawie elektronicznej księgi wieczystej numer [...] ustalił, iż do T. K. należą nieruchomości nr [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości [...], gmina S.

Ocena przedmiotowego projektu budowlanego wykazała, iż instalacja radiokomunikacyjna z wyłączeniem radiolinii, emitująca pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w odniesieniu do obowiązującego wówczas § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) - nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Z analizy tej wynikało, iż pola, w których poziom promieniowania elektromagnetycznego jest wyższy od wartości dopuszczalnej 0,1 W/m2, znajdują się w obszarach niedostępnych dla ludności przebywającej w otoczeniu stacji, to jest na wysokości powyżej 45,5 m n.p.t. w odległości do 34,7 m od czoła anten sektorowych GSM900/DCS1800 MHz i na wysokości powyżej 31,6 m n.p.t. w odległości do 29,9 m od czoła anten sektorowych UMTS 2100 MHz.

Działka o nr [...], położona najbliżej spośród wymienionych działek skarżącej, znajduje się w odległości ponad 140 m od projektowanej inwestycji. Tym samym inwestycja nie oddziałuje na działki skarżącej o nr [...], [...], [...], [...], gdyż znajdują się one w odległości większej niż wyżej określone zasięgi pól promieniowania elektromagnetycznego.

Na tej podstawie organ stwierdził, iż wnioskodawczym nie należy do grona podmiotów wymienionych w przepisie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - nie jest: inwestorem, właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego.

Starosta [...] w kwestionowanej decyzji z dnia [...].08.2010 r. prawidłowo nie uwzględnił w obszarze jej oddziaływania nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], których właścicielką jest T. K. Projektowana inwestycja nie będzie miała wpływu na zagospodarowanie jej nieruchomości. Działki skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co uniemożliwia przyznanie wnioskodawczyni przymiotu strony.

T. K. złożyła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia T. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wszczęcie postępowania nieważnościowego na wniosek osoby nie będącej stroną w sprawie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.

Stosownie do dyspozycji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek".

Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt 1 OSK 1559/06).

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r. Nr 243. poz. 1623 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (wyr. WSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (wyr. WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 07 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07).

Organ wskazał, że z dokumentacji techniczno-budowlanej wynika, iż przedmiotem inwestycji jest stacja bazowa [...] GSM nr [...] tj. stalowa wieża antenowa o wysokości 72,5 m przeznaczona do zamontowania anten nadawczo-odbiorczych GSM, zamontowania anten sektorowych i radioliniowych na wieży, wykonanie instalacji antenowej, ustawienie kontenerów technicznych i mostów kablowych oraz wykonanie ogrodzenia terenu stacji bazowej.

T. K. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania prawa własności działek nr [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. S. (Księga wieczysta Nr [...]). Powyższe nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid. [...], obr. [...]. gm. S.

Z projektu zagospodarowania terenu oraz kopii mapy ewidencyjnej gruntów załączonej do pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wynika, że sporna stacja bazowa zaprojektowana na działce nr [...], jest oddalona od najbliższej działki skarżącej (tj. działki nr [...]) o ok. 140 m i oddzielona od w/w działki nr [...], działką nr [...]. Takie usytuowanie stacji bazowej, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w żaden sposób nie może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu w/w nieruchomości należących do strony skarżącej.

Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ani ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883).

Na mapie załączonej do projektu budowlanego (rys. nr 4, str. 106) zaznaczono przewidywalne rozkłady obszarów w płaszczyźnie poziomej, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej 0,1 W/m2 (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu, co wynika z załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r.). Z analizy mapy, która zawiera obszar zasięgu występujących pól elektromagnetycznych wynika jednak, że tak wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, nie obejmuje żadnej z nieruchomości należących do T. K.

Nieruchomości należące do wnioskodawczyni znajdują się poza zasięgiem obszaru o gęstości mocy promieniowania > 0.1 W/m2 od anten dyfuzyjnych w płaszczyźnie poziomej (o którym stanowi w/w rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r.).

Również z charakteru inwestycji nie wynika, aby powodowała ona - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu w/w działek o nr [...], [...]. [...] i [...].

Argumenty podnoszone przez skarżącą należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego"

Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawała argumentacja zażalenia podważająca prawidłowość znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji złożonej przez inwestora, m. in. informacji o planowanym przedsięwzięciu stacji bazowej telefonii komórkowej [...].

Stosownie do w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w ocenie ustawodawcy promieniowanie elektromagnetyczne o wartości poniżej 0,1 w/m2 nie jest promieniowaniem szkodliwym dla zdrowia ludzi i środowiska.

Nadto na ocenę legitymacji procesowej do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie miała również wpływu kwestia merytorycznej prawidłowości tego rozstrzygnięcia.

T. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 28 k.p.a., przepisów ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. - w szczególności art. 28 § 2, art. 29-30 i art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy a także art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że z uwagi na schorzenia na które cierpi (choroba nowotworowa) lokalizacja stacji może mieć bezpośredni negatywny wpływ na jej zdrowie.

Wskazała, że wymagania techniczne dla telekomunikacyjnych obiektów budowlanych określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864).

Stosownie do § 9 tego rozporządzenia przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne.

Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.

Realizacja inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.). Szczegółowy wykaz takich inwestycji został określony w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późn. zm.).

Zarówno anteny, jak i radioliniowe o bardzo "wąskiej" charakterystyce promieniowania są źródłem promieniowania elektromagnetycznego z zakresu mikrofalowego. Stacje bazowe, których nieodłączonym elementem są wspomniane anteny, stanowią w myśl obowiązujących przepisów, inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym podlegają stosownej procedurze lokalizacyjnej.

Jako właścicielka sąsiednich działek wykazała, że posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa.

Natomiast organy nie wykazały w sposób jednoznaczny, że stacja bazowa telefonii [...] o wysokości 72,5 m, nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego w takim zasięgu, iż nie będzie to szkodliwe.

Lokalizacja stacji mogła być zupełnie inna, natomiast zdecydowano o jej wybudowaniu bezpośrednio przy zabudowaniach mieszkalnych. Skarżąca podnosiła, iż zamierzała sprzedać nieruchomość, ale potencjalni nabywcy odstąpili od tego zamiaru z uwagi na bezpośrednią bliskość stacji [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do art. 157 § 2 Kpa. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia.

Wnioskodawczyni nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].08.2010 r.

W celu oceny interesu prawnego wnioskodawczyni należało się odnieść do dyspozycji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek".

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem przywołanego art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Z dokumentacji techniczno-budowlanej zatwierdzonej kwestionowaną decyzją wynikało, że przedmiotem inwestycji jest stacja bazowa [...] nr [...] tj. stalowa wieża antenowa o wysokości 72,5 m przeznaczona do zamontowania anten nadawczo-odbiorczych GSM, zamontowania anten sektorowych i radioliniowych na wieży, wykonanie instalacji antenowej, ustawienie kontenerów technicznych i mostów kablowych oraz wykonanie ogrodzenia terenu stacji bazowej.

T. K. wywodziła swój interes prawny z tytułu posiadania prawa własności działek nr [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. S. Jednak nieruchomości wnioskodawczyni nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...], obr. [...]. gm. S.

Z projektu zagospodarowania terenu oraz kopii mapy ewidencyjnej gruntów wynikało, że stacja bazowa zaprojektowana na działce nr [...], jest oddalona od najbliższej działki skarżącej - nr [...], o ok. 140 m i oddzielona od niej działką nr [...].

Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż takie usytuowanie stacji bazowej w związku z jej parametrami technicznymi, nie może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości należących do skarżącej.

Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ani ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883).

W dokumentacji technicznej przedstawiono przewidywalne rozkłady obszarów, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od dopuszczalnej 0,1 W/m2 (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu, co wynika z załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r.).

Tak wyznaczony obszar oddziaływania stacji bazowej, nie obejmuje żadnej z nieruchomości należących do T.K. Nieruchomości należące do wnioskodawczyni znajdują się poza zasięgiem obszaru o mocy promieniowania > 0.1 W/m2 od anten dyfuzyjnych w płaszczyźnie poziomej.

Z charakteru inwestycji nie wynika również, aby powodowała ona uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącej o nr [...], [...]. [...] i [...].

Wprawdzie skarżąca podważała prawidłowość dokumentacji złożonej przez inwestora, w zakresie zasięgu negatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego, ale były to twierdzenia gołosłowne.

Natomiast nie miały znaczenia prawnego zarzuty dotyczące błędnej interpretacji przepisów art. 36 ust. 1 pkt 1-6 , art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, gdyż nie stanowiły one podstawy do ustalania interesu prawnego w ww. postępowaniu.

Na ocenę legitymacji prawnej skarżącej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nie mogły mieć również wpływu zarzuty co do merytorycznej prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Subiektywne odczucie, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomości, nie było wystarczające do uznania, że nieruchomości te są usytuowane w obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.