Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 927/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P.


UZASADNIENIE

A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną.

W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podnosząc, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca Spółka zaznaczyła, że wykonanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję udzielającą pozwolenia na budowę będzie oznaczało rozpoczęcie prac budowlanych w ramach inwestycji wnioskodawcy, co z uwagi na przedstawione w skardze zarzuty może skutecznie uniemożliwić potencjalne zagospodarowanie nieruchomości skarżącej, a tym samym może spowodować szkodę wnioskodawcy. W skardze podkreślono ponadto, że skutki wykonania decyzji będą trudne do odwrócenia, gdyż w sytuacji uwzględnienia skargi wnioskodawca mógłby być zmuszony do dokonania rozbiórki tejże inwestycji, co może spowodować daleko idące negatywne konsekwencje zarówno dla wnioskodawcy jak i skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wyjaśnić należy, że znaczną szkodę, o której mowa w wyżej powołanym przepisie, należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r. sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r. sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014r. sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć również trzeba, że niezbędnym warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu w danej sprawie. Wnioskodawca jest zatem zobligowany do rzeczowego uzasadnienia własnego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku, a zatem nie może działać w tym zakresie za stronę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, jak i ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę bez wskazania konkretnych dowodów na poparcie swego stanowiska nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (vide postanowienia: NSA z dnia 20 lipca 2015r. sygn. akt II FZ 542/15, z dnia 25 lutego 2015r. sygn. akt II GSK 136/15 i z dnia 18 lutego 2014r. sygn. akt II GZ 50/14; WSA: w Warszawie z dnia 2 marca 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 3894/14, w Lublinie z dnia 14 lipca 2010r. sygn. akt III SA/Lu 243/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Analizując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie tejże decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Argumentacja wniosku odnosząca się do podnoszonych w skardze zarzutów sformułowanych w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, będzie przedmiotem kontroli Sądu na dalszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego w toku rozstrzygania zasadności samej skargi. Ponadto stwierdzić należy, że wnioskodawca w istocie nie wykazał prawdopodobieństwa powstania znaczniej szkody wskutek realizacji inwestycji. Wprawdzie powołał się na możliwość powstania znacznej szkody w wyniku rozpoczęcia wykonywania prac budowlanych, jednakże nie przedstawił żadnej dokumentacji uprawdopodobniającej te okoliczności. Niepoparte z kolei żadnym dowodem twierdzenia nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Podniesiona z kolei kwestia pozbawienia możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącej Spółki w wyniku realizacji inwestycji stanie się przedmiotem oceny Sądu w ramach kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji i na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie przedwczesnym byłoby przesądzanie tej kwestii. W toku merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd oceni, czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa i czy zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Powołanie się na możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie uwzględnienia skargi i wynikającej z tegoż faktu konieczności dokonania rozbiórki przedmiotu inwestycji również nie stanowią uzasadnienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym względzie wyjaśnić trzeba, że ewentualny nakaz rozbiórki obiektu i związane z nim koszty, obciążają inwestora i tym samym nie mogą wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w odniesieniu do skarżącej.

Podsumowując podkreślić należy, że rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o zasadności wniesionej skargi, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest bowiem tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego i z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.

A. P.