Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 63/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1b pkt 1, ust. 3, art. 247 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 138 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 63/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art.138 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r. poz.2096 ze zm. dalej kpa) w związku z art. 17 ust.1 pkt 4, ust.1b pkt 1, ust.3 oraz art.24 ust.4 ustawy z dnia 28 października 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz.2220, ze zm. dalej ustawa), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. U. od decyzji z dnia [...] października 2019r., znak: [...], wydanej przez Wójta Gminy w J., odmawiającej B. U. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką J. M. - orzekło - uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przyznaje B. U. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spowodowanej koniecznością sprawowania opieki nad matką J. M., na okres od [...] lutego 2019r. na czas nieokreślony, w wysokości po 1583,00 zł miesięcznie.

Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia z dnia [...] października 2019r., znak: [...], wydanej przez Wójta Gminy w J., odmówiono B. U. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką J. M., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał przebieg postępowania i wskazał, że w dniu [...].09.2019r. B. U. złożyła oświadczenie, z żądaniem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 2018 roku przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy i organ wydał w tym przedmiocie decyzję z dnia [...].09.2019r. Ponadto przytoczył treść art.17 ust.1, 17 ust.1a i 17 ust 1b ustawy. Organ wskazał, że zgodnie z art.11 ust.1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1/ nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub

2l w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Odmowę g uzasadniono tym, że niepełnosprawność J. M. nie powstała przed 18 lub 25 rokiem życia.

Od decyzji odwołała się B. U., dalej jako ,,Skarżąca", wnosząc o zmianę decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem.

Podniosła, że na podstawie art.27 ust. 5 ustawy ma prawo dokonania wyboru miedzy świadczeniem pielęgnacyjnym a zasiłkiem specjalnym dla opiekuna. Wyjaśniła, że wyraziła zgodę w oświadczeniu znajdującym się w aktach sprawy na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej zasiłek specjalny dla opiekuna, natomiast wcześniejsza decyzja przyznająca zasiłek dla opiekuna została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazała, że wniosek powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r., sygn. akt. K 38/13. Podnosiła, iż otrzymuje pomoc z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką w kwocie niższej, co i tak obniża jej standard trudnej egzystencji.

Fakt pobierania przez odwołującą zasiłku specjalnego dla opiekuna z uwagi na rażące błędy pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej nie może być w okolicznościach danej sprawy przeszkodą do przyznania jej żądanego świadczenia.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:

Zgodnie z art. 17 ust.1 pkt 4 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje między innymi osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami – konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczona możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...].02.2019r. Skarżąca złożyła druku wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką J. M., ur. [...].1938r., obecnie wdową. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności J. M., wydane w dniu [...].05.2011r. przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności w R.. W orzeczeniu stwierdzono, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...].05.2011r., a orzeczenie wydaje się na stałe.

W oświadczeniu z dnia [...].02.2019.r., skarżąca stwierdziła, że po śmierci taty [...].12.2013r., ze względu na pogarszający się stan zdrowia matki, został jej przyznany zasiłek dla opiekuna, który decyzją z dnia [...].09.2018r. unieważniono i przestano wypłacać. Następnie od listopada 2018 r. przyznano jej specjalny zasiłek dla opiekuna na matkę.

Wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na matkę od dnia [...].12.2013r. i od tej daty potrącenie z przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego dotychczas pobranych zasiłków. Oświadczyła, że z chwilą przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego od śmierci taty ([...].12.2013r) zrezygnuje z dotychczas pobieranych zasiłków, co jej zagwarantuje ciągłość pomocy finansowej za opiekę oraz ubezpieczenia.

Następnie w oświadczeniu z dnia [...].06.2019r. skarżąca zrzekła się specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...].12.2013r.

Zrzeczenie to ponowiła w piśmie z dnia [...].09.2019r.

Podczas aktualizacji wywiadu w dniu [...].05.2019 r stwierdziła, że od 2011 r. sprawuje ciągłą opiekę nad matką.

Skarżąca miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy na matkę na okres od [...].011.2018r. do [...].10.2019r.- na mocy decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...].12.2018r. znak: [...].

Decyzją ostateczną z dnia [...].09.2019 roku Wójt Gminy J. uchylił decyzję własną z dnia [...].12.2018r.

We wniosku o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca oświadczyła, że od [...].05.2014r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym. W oświadczeniu z dnia [...].11.2019r. stwierdziła, że nie legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności.

Świadczenie pielęgnacyjne zostało uregulowane w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych.

Zgodnie z art.11 ust.1 pkt 4 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje min. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami.

W art.17 ust.1b ustawy zawarty jest zapis, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1/ nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Zdaniem organu odwoławczego błędne jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt, iż niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu 25 roku życia.

Wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, w sprawie K 38/13, który uznał art. 17 ust.1b ustawy za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie różnicowania co daty powstania niepełnosprawności.

Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie(patrz .wyroki Naczelnego S4du Administracyjnego: z 10.05.2017r. sygn.akt I OSK l58ll7; z 21.02.2018r. sygn.akt I OSK 2758117; z 14.12.2016r. sygn.akt I OSK 1614116; z 18.05.2017r. sygn.akt I OSK 128116; z 14.06.2017r. sygn.akt I OSK 2920116; z 2.03.2017r. sygn.akt I OSK 2407116; z 16.05.2018r. sygn.akt I OSK l32ll8; z 26.04.2019r. sygn.akt I OSK 8119, z 29.04.2019r. sygn.akt I OSK 300/19).

Kolegium podzieliło stanowisko w odniesieniu do przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i wykładni art.I7 ust,1b ustawy.

W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji w przedmiotowej

sprawie niezasadnie zastosował art.11 ust.1b ustawy w stosunku do skarżącej.

Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności oświadczenie B. U., iż nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bowiem musi opiekować się matką, jest wystarczające do uznania, iż skarżąca spełnia przesłanki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Matka skarżącej ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności, a skarżącą jako córkę obciąża obowiązek alimentacyjny w stosunku do matki. Skarżąca nie legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym.

W myśl art.24 ust.2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.

Zgodnie z art.24 ust.4 zdanie pierwsze ustawy, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony..

Skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu [...].02.2019r., zatem przysługuje ono od [...].02.2019r. na czas nieokreślony.

Przy czym Kolegium zauważyło, że skarżąca już we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dokonała wyboru świadczenia w oparciu o art. 27 ust. 5 ustawy, rezygnując ze specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego..

Z powyższych względów Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło

o przyznaniu B. U. świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...].02.2019r.

Jeżeli w okresie przyznania przez Kolegium świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca pobierała specjalny zasiłek dla opiekuna, to organ I instancji pomniejszy

świadczenie pielęgnacyjne o kwoty wypłaconego zasiłku specjalnego dla opiekuna.

Kolegium argumentowało natomiast, że nie jest możliwe przyznanie świadczenia

pielęgnacyjnego za okresy wcześniejsze przed złożeniem wniosku, gdyż Kolegium jest związane przepisem art.24 ust. 2 ustawy.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 roku, znak [...] przyznające świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej spowodowanej konieczności sprawowania opieki nad matką od dnia [...] lutego 2019 r wniosła B. U..

Zaskarżała przedmiotowa decyzję częściowo jedynie w zakresie w jakim SKO nie przyznało jej świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu [...].05.2014 r.

Przedmiotowej decyzji zarzucała naruszenie:

- prawa materialnego tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy poprzez nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza ona możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego

- prawa materialnego art. 27 ust. 5 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, ze w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, bowiem wnioskodawczyni wskazała, iż w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnuje ona z zasiłku opiekuńczego,

- przepisów postępowania tj. art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. poprzez brak uznania przez organ odwoławczy, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki do tego, aby w świetle przepisów ustawy otrzymała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem z dnia [...].05.2014 r, a nie jak blednie przyjęto od dnia [...] lutego 2019 r ., jak tez nieprawidłowe uznanie, że pobieranie przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego winno skutkować pozbawieniem skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w wyżej wnioskowanym okresie.

Jej zdaniem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż skarżąca spełnia warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie sposób jednak podzielić stanowiska SKO w zakresie ustalenia okresu za jaki przyznano jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Na skutek błędnych decyzji Wójta Gminy J. , nie uwzględniono jej wniosku z dnia [...].05.2015 r.

Skoro zatem skarżąca dokonała wyboru świadczenia, o którym mowa w art.. 27 ust. 5 pkt 5 ustawy, to nie może zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia pierwotnego wniosku, wyłącznie na skutek nieprawidłowych działań organu I instancji.

Podnosiła, że organ odwoławczy powinien w tej sytuacji przy określaniu daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zastosować art. 24 ust. 2 ustawy zgodnie z którym prawo do świadczenia rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Uwzględnienia wymaga przy tym okoliczność, iż nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, gdy tak jak w niniejszej sprawie, mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Rzeczą organu odwoławczego winno być zatem rozważenie możliwości przyznania skarżącej również za sporny okres - świadczenia odpowiadającego różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a specjalnego zasiłku opiekuńczego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 lutego 2018 r., II SA/I-d l0l8/17 oraz wyrok NSA z dnia 15 października 2018 r. I OSK 1401,18, a także wyroki WSA w Opolu z dnia 20 września 2018 r., II SA/Op 302118 i WSA w Krakowie z dnia24 maja 2018, III SA/Kr 353/18).

W tym stanie rzeczy należało uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając ostatnie odwołanie skarżącej od decyzji organu I Instancji błędnie pominęło uprzednio złożony wniosek.

Organ odpowiadając na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu i kontrowersji w przedmiotowej sprawie nie jest fakt, iż skarżącej przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a od kiedy to świadczenie powinno zostać przyznane.

Rozstrzygające znaczenie ma kwestia wykładni przepisu art. 24 ust.2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Skarżąca złożyła w dniu [...] lutego 2019 roku wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] grudnia 2013 roku. Termin z art. 24 ust.2 ustawy jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu na podstawie przepisów procedury administracyjnej. W świetle powołanego przepisu istotna jest data złożenia kompletnego wniosku. Oznacza to, że nawet jeśli spełnione były przez uprawnionego ustawowe przesłanki do otrzymania świadczenia, lecz wniosek o jego przyznanie nie został złożony, to organ nie ma prawnej możliwości przyznania świadczenia ,, wstecznie’’ czyli za miesiące, czy lata poprzedzające złożenie wniosku.

Okoliczności i przyczyny niezłożenia wniosku, w tym także ewentualny brak winy strony, aktualny stan zdrowia osoby podlegającej opiece nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia( por. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2018 roku, I OSK 197/18, z dnia 15 maja 2019 r, I OSK 3742/18).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, iż pierwszym wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej był wniosek z [...] lutego 2019 roku. Podnoszone przez skarżącą argumenty, iż przyznane jej świadczenia za wcześniejsze świadczenia i wnioski składane przez nią wynikały z błędnych pouczeń i działań pracowników organu pierwszej instancji nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ jest związany datą złożenia wniosku o konkretne świadczenie. Analiza akt administracyjnych w postępowaniach wszczętych przez skarżąca nie zawiera wniosku o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z [...] maja 2014 roku. Tak więc jej stanowisko w tym zakresie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw ( akta administracyjne GOPS w J., pismo SKO w R. k- [...] akt sądowoadministracyjnych).

Skarżąca nie ma racji stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust.5 pkt 1 lit.b) i art. 27 ust.5 ustawy ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy do ustalenia daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Przywołane przepisy odnoszą się do sytuacji tzw. zbiegu uprawnień danego podmiotu do różnych świadczeń rodzinnych i prawa dokonania wyboru przez uprawnionego świadczenia korzystniejszego.

Organ w żadnym stopniu nie zakwestionował prawa skarżącej do takiego wyboru i podkreślał, że podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącej zaistniały wcześniej niż od lutego 2019 roku, lecz wcześniej takiego wniosku do organu skarżąca nie złożyła.

Zdaniem Sądu również nie znajdują swojego usprawiedliwienia zarzuty naruszenia przepis procedury art.7, art. 8, art. 77 kpa. Organ zebrał pełny materiał dowodowy i dokonał jego całościowej oceny, która nie nosi znamion dowolności.

Przedstawione przez skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych odnosi się do kwestii zbiegu prawa do różnych świadczeń rodzinnych, a nie początkowego terminu przyznania świadczenia rodzinnego dlatego nie miały one wpływu na treść zapadłego wyroku.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.