Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 184/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1091/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1091/16 odmówił G. G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 19 października 2016 r. nr ... w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że zaskarżoną decyzją nałożono na G. G. (dalej: "skarżący") karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł, której wyegzekwowanie, jak twierdzi skarżący, spowoduje nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz utrudni bieżące regulowanie danin publicznoprawnych. Wskazał, że w okresie od stycznia do kwietnia 2016 r. przychód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 604 896,29 zł zaś koszty uzyskania przychodu wyniosły 605 994,12 zł. Zaś dochód wyliczono na kwotę 1124,83 zł.

Sąd pierwszej instancji stwierdził brak podstaw uwzględnienia wniosku z uwagi na niewystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej ppsa), które uzasadniałyby przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej na tym etapie postępowania sądowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał, aby rygor natychmiastowej wykonalności nadany zaskarżonej decyzji mógł wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować nieodwracalne skutki dla wykonywanej przez niego działalności gospodarczej. Sąd powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06) wyjaśnił, że, w świetle art. 61 § 3 ppsa, chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący powinien zatem uprawdopodobnić wystąpienie okoliczności pozwalających wywieść sądowi, że jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozwoli uniknąć negatywnych skutków określonych w art. 61 § 3 ppsa. Tymczasem wniosek skarżącego zawierał ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej, które, według Sądu pierwszej instancji, okazały się niewystarczające do stwierdzenia ryzyka wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność, na którą powołuje się skarżący, że wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uniemożliwiają mu opłacenie kary pieniężnej, nie przesądza o jego zdolnościach płatniczych. Nadwyżka kosztów nad uzyskanym przychodem nie świadczy jeszcze o niewypłacalności skarżącego. Ponadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wskazał we wniosku, w jakim zakresie konieczność regulowania zobowiązań publicznoprawnych spowodowałaby jego niewypłacalność i w konsekwencji doprowadziłaby do likwidacji działalności gospodarczej.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 października 2016 r. o wskazanym wyżej numerze, na skutek czego, sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego uległa znacznemu pogorszeniu. Skarżący podkreślił, że nie dysponuje środkami pieniężnymi na pokrycie nałożonej kary pieniężnej z powodu braku dostatecznych wpływów z wykonywanej działalności gospodarczej, która w 2016 r. została znacznie ograniczona.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków.

Zasadą jest, o czym należy przypomnieć, wykonalność zaskarżonych decyzji lub aktów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Strona chcąc uchylić się od skutków wykonania decyzji administracyjnej na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego winna złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji i uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewykazanie przez stronę związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., powoduje, że wniosek nie może być uwzględniony, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Dyrektor Izby Celnej w W. w zaskarżonej decyzji nałożył na G. G. karę pieniężną w wysokości 36.000 zł z tytułu prowadzenia gier na automatach poza kasynem gry. Skarżący występując do Sądu pierwszej instancji z wnioskiem o przyznanie mu ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowego nie uprawdopodobnił zarówno ryzyka wystąpienia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków dla wykonywanej przez niego działalności związanych z wyegzekwowaniem przez organ powyższej kwoty. W świetle tego, o czym wyżej powiedziano, wykazanie przez wnioskodawcę związku przyczynowego pomiędzy natychmiastowym wykonaniem decyzji administracyjnej a wystąpieniem jednego z skutków określonych w art. 61 § 3 ppsa może uzasadniać ewentualne uwzględnienie wniosku. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji informacje podane przez skarżącego odnoszące się do jego sytuacji finansowej były zbyt ogólne, bowiem wystąpienie nadwyżki kosztów nad uzyskanym dochodem z wykonywanej działalności gospodarczej nie stanowi jeszcze o złej kondycji finansowej skarżącego. Skarżący nie wyjaśnił, z jakiego tytułu uzyskał przychód wysokości 604 869,29 zł w niepełnym rozliczeniu rocznym (od stycznia do kwietnia 2016 r.) tzn. czy jest to przychód wyłącznie z wykonywanej działalności gospodarczej czy został on wygenerowany również z innych, niezdefiniowanych źródeł. Ponadto, niejasne jest, na co poniesiono koszty w wysokości. 605 994,12 zł. Poza wykazaniem straty finansowej skarżący nie sprecyzował negatywnych skutków dla jego działalności gospodarczej mogących wyniknąć z egzekucji zaskarżonej decyzji. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach, która polega na ciągłym obracaniu znaczną gotówką w związku z dokonywaniem przez użytkowników automatów zakładów i wpłacaniem przez nich na ten cel pieniędzy. Trudno zatem uznać, że skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi do zapłacenia kary pieniężnej nałożonej w zaskarżonej decyzji. Kara pieniężna, istotnie, jest dolegliwością finansową dla podmiotu zobowiązanego do jej uregulowania, lecz samo jej nałożenie nie jest jeszcze dostatecznym argumentem uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji była prawidłowa i na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.