Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 727/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych~Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 ust 1 pkt 5, 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2164/17 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu udostępnienia danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2164/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu udostępnienia danych osobowych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) zwanej dalej "u.o.d.o.", albowiem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie wykazał zaistnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek warunkujących przetwarzanie danych osobowych. Organ winien był ustalić, czy wola skorzystania przez wnioskodawcę Szkołę [...] Sp. j. z siedzibą w Ł. z przysługującego prawa do sądu wobec osób, które mogły zamieścić na forum internetowym wpisy godzące w jego dobra osobiste, jest realna. Niedopuszczalne jest powoływanie się na powyższe prawo tylko w celu poznania danych osobowych innej osoby. Ocena, czy cel wnioskodawcy jest prawnie usprawiedliwiony należy nie tylko do kompetencji organu ochrony danych osobowych, ale także do jego obowiązków w ramach realizacji normy prawnej określonej w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. Dalej Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przy udostępnianiu informacji o osobach korzystających z portali internetowych należy mieć na uwadze dobra takie jak wolność wypowiedzi, czy ochrona prywatności. Ochrona tych wartości nie ma charakteru bezwzględnego, ale warunkami odstąpienia od nich jest proporcjonalność środków i celów oraz równowaga pomiędzy ochroną różnych dóbr, tj. wolności wypowiedzi i prawa do ochrony dóbr osobistych, tj. czci, godności, czy dobrego imienia. Zagadnienia te, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie były jednak przedmiotem oceny organu.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a.", które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszeniem przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o.

Skargę kasacyjną złożył Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (następca prawny Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych), zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niezasadne uznanie, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prowadząc postępowanie naruszył ww. przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponadto Prezes UODO zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

2. art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 4 pkt 2 u.o.d.o. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że zamiar wszczęcia postępowania cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych wraz z wystąpieniem z żądaniem zadośćuczynienia nie stanowi podstawy do udostępnienia danych osobowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd pierwszej instancji niewłaściwie uznał, iż zamiar wszczęcia postępowania cywilnego nie stanowi podstawy udostępnienia danych osobowych na potrzeby wniesienia pozwu. Zdaniem organu pełnomocnik wnioskodawcy wiarygodnie uzasadnił potrzebę pozyskania tych danych. Przyjęcie, że udostępnienie danych osób, które mogły zamieścić na forum internetowym wpisy godzące w dobra osobiste szkoły, narusza ich prawa i wolności, byłoby równoznaczne z udzieleniem tym osobom nieuzasadnionej ochrony przed ewentualną odpowiedzialnością prawną. Nieuzasadnione są zatem rozważania Sądu pierwszej instancji, iż organ nie rozważył zasadności udostępnienia danych osobowych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydając kwestionowane rozstrzygnięcie kierował się zasadą proporcjonalności, biorąc pod uwagę także interes osób, których dane były objęte wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zwrot od organu na rzecz A. S.A. poniesionych niezbędnych kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną jej autorka podniosła, że sama deklaracja o zamiarze skorzystania z drogi sądowej nie przesądza o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. Organ winien był zweryfikować, czy zamiar wniesienia pozwu jest realny i rzeczywisty. Zdaniem A. S.A. z siedzibą w W. wnioskodawca nie wykazał w żaden wiarygodny sposób, iż pozyskanie danych użytkowników jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów przez niego realizowanych. Brak jest gwarancji, że udostępnione dane osobowe będą wykorzystane wyłącznie w procesie sądowym. Ponadto stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej pomija, iż funkcjonujące w systemie prawa regulacje chronią dane takie jak adresy IP użytkowników Internetu. Wydanie takich danych następuje na podstawie postanowienia sądu lub prokuratora albo wniosku Policji. W ocenie autorki skargi kasacyjnej przyjęcie stanowiska, iż podmiot, niebędący organem ochrony prawnej może żądać udostępnienia danych osobowych w sposób prostszy i bardziej skuteczny niż organ ścigania, wyposażony przez ustawodawcę w środki mające na celu ochronę praworządności, a jednocześnie z racji działania na podstawie prawa i w jego granicach, dający rękojmię ochrony uzyskanych danych i wykorzystania ich zgodnie z celem udostępnienia, stoi w rażącej sprzeczności z obowiązującym przy dokonywaniu wykładni prawa założeniem racjonalnego ustawodawcy. Tymczasem wbrew twierdzeniom organu odmowa udostępnienia danych osobowych nie zamyka wnioskodawcy prawa do sądu, ponieważ sądy, prokuratorzy i Policja w prowadzonych postępowaniach ustalają niezbędne dane osobowe.

Pismem z 14 września 2021 r. A. S.A. z siedzibą w W. wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Następnie pismem z 15 września 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Pismem z 22 września 2021 r. pełnomocnik uczestnika Szkoły [...] sp. j. z siedzibą w Ł. poinformował, że uczestnik nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wnosząc o przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym.

Wskazać zatem należy, że pomimo braku zgody uczestniczki Szkoły [...] sp. j. z siedzibą w Ł. na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Sąd na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19) w brzmieniu od 3 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 poz. 1090) COVID-19 rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 15zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Przewodniczący uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, zaś wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia "art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 4 pkt 2" ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Skarżący kasacyjnie organ upatruje go w błędnej wykładni tych przepisów i przyjęciu przez Sąd, że zamiar wszczęcia postępowania cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych wraz z żądaniem zadośćuczynienia nie stanowi podstawy do udostępnienia danych osobowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. Stosownie do treści art. 23. ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 4 pkt 2 u.o.d.o. za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności: dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości wykładnię tych przepisów obszernie przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, mająca oparcie w przytoczonym szeroko przez ten Sąd orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ze stanowiska Sądu pierwszej instancji wynika, że zamiar wszczęcia postępowania cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych może stanowić podstawę do udostępnienia danych osobowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o., jednak musi być realny (aktualny i pewny) a nie pozorny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ nie wywiązał się z obowiązku ustalenia tej okoliczności, co było jedną z przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji nakazującej A. S.A. udostępnienie Szkole [...] danych osobowych dotyczących autorów wypowiedzi zamieszczonych na forum internetowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że błędna jest wykładnia art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. prezentowana przez organ sprowadzająca się do tego, że sama deklaracja podmiotu wnioskującego o nakazanie udostępnienia danych użytkowników serwisu internetowego na potrzeby dochodzenia roszczeń na drodze sądowej, przesądza o dopuszczalności przetwarzania danych osobowych na podstawie tego przepisu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla nakazania przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. udostępnienia danych osobowych osób na potrzeby wniesienia powództwa do sądu przez podmiot wnioskujący o te dane, konieczne jest, jak to prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, wnikliwe przeanalizowanie i zweryfikowanie przez organ, czy posiadanie danych osobowych jest konieczne do osiągnięcia celu wskazanego we wniosku, oraz że zamiar tego podmiotu skorzystania z prawa do sądu jest realny. Udostępnienie danych każdemu podmiotowi, który tego zażąda, uzasadniając krótko, iż uzyskane dane są mu potrzebne do dochodzenia roszczeń na drodze sądowej, oznaczałoby w istocie, iż przepisy ustawy, której celem jest ochrona danych stałaby się podstawą do w zasadzie niekontrolowanego wypływu tych danych ze zbiorów posiadanych przez podmiot administrujący danymi użytkowników forum internetowego. W razie udostępnienia żądanych danych ich dysponentem będzie żądający udostępnienia, do którego wyłącznej decyzji będzie należało ewentualne skierowanie do sądu pozwu. Nie można bowiem wykluczyć, że żądający udostępnienia danych osobowych będzie nie tylko pierwszym ale i ostatnim dysponentem uzyskanych danych, nie ulega bowiem wątpliwości, że w systemie prawa cywilnego brak jest instrumentów pozwalających wymusić wniesienie do sądu powództwa. Nie ma zatem gwarancji, że udostępnione dane osobowe zostaną wykorzystane wyłącznie w procesie sądowym, a kontrolę nad ich wykorzystaniem będzie wykonywał sąd. Na ocenę tę nie wpływa akcentowana w skardze kasacyjnej możliwość ugodowego przedsądowego zakończenie sporu. Prezentowane przez organ stanowisko, w myśl którego do realizacji usprawiedliwionego celu przez odbiorcę danych dochodzi w każdej sytuacji, w której wnioskodawca wskazuje cel związany z dochodzeniem roszczeń przez sądem, prowadzi do uznania, iż każdorazowo interes wnioskodawcy przeważa nad interesem osób, których dane dotyczą. Taka wykładnia pozostaje w niezgodzie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. oraz celem ustawy o ochronie danych osobowych jakim jest przede wszystkim ochrona danych osobowych i prywatności.

Żądająca udostępnia danych osobowych użytkowników forum internetowego Szkoła [...] nie wykazała w wiarygodny sposób, iż pozyskanie danych użytkowników jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów, przez nią realizowanych. Lakoniczne stwierdzenie, iż uzyskanie danych umożliwi jej wszczęcie postępowania sądowego nie może być uznane za wystarczające.

Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że organ w niniejszej sprawie nie dokonał wyważenia interesu użytkowników portalu rozumianego jako wolność wypowiedzi i ochrona prywatności oraz interesu uczestnika Szkoły [...]. Rozstrzygając niniejszą sprawę organ w obu podjętych decyzjach oparł się wyłącznie na konstatacji, iż wobec stwierdzenia wnioskodawcy wskazującego cel pozyskania danych związany z dochodzeniem roszczeń, przyjąć należy zaistnienie przesłanki niezbędności. Organ nie pochylił się nad sprawą w kontekście zasady proporcjonalności, całkowicie pomijając interes osób, których dane objęte żądaniem udostępnienia dotyczą. Zauważyć należy, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie dotyczy konstytucyjnych wolności i praw osób, których dane zostały objęte żądaniem udostępnienia, jednak z oczywistych względów w toku postepowania nie może nastąpić konkretyzacja tych osób, co uniemożliwia im obronę i ochronę ich interesu prawnego. Tym bardziej ciężar działania w tym zakresie, a więc ustalenie i uwzględnienie interesu prawnego tych osób spoczywa na organie. Organ winien brać pod uwagę nie tylko interes podmiotu wnioskującego o udostępnienie danych osobowych, ale także wszystkich tych, których dane osobowe mają zostać udostępnione. Tymczasem organ nie wyważył interesów obu stron, tj. wnioskodawcy i osób, których dane objęte zostały nakazem udostępnienia. Jak słusznie podnosi A. S.A. organ nawet nie podjął próby takiego wyważenia, przyjął jedynie, że skoro Szkoła [...] we wniosku wskazała, iż celem pozyskania danych użytkowników forum jest dochodzenie praw przed sądem, to zachodzi prawnie usprawiedliwiony cel z art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. a zarazem uznał, że udostępnienie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą, albowiem takie ujęcie prowadziłoby do nieuzasadnionej ochrony takich osób przed ewentualną odpowiedzialnością za swoje działania, zwłaszcza, że osoby takie mogą w trakcie postępowania sądowego korzystać z praw zagwarantowanych przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Takie uzasadnienie stanowiska organu, pomija całkowicie podnoszone przez A. S.A. okoliczności, w zakresie możliwej między autorami wpisów a Szkołą [...] zależności, co prowadzi do wniosku, że organ nie podjął się koniecznej indywidualnej oceny okoliczności sprawy, nie dokonał wyważenia przeciwstawnych interesów, jakimi jest prawo do ochrony danych osobowych i prawo do ochrony czci, godności, dobrego imienia, z uwzględnieniem wymogów wynikających z zasady proporcjonalności, tak aby stosowane środki były adekwatne do zagrożenia dobra wymagającego w danej sprawie większej ochrony, co doprowadziłoby do stwierdzenia przez organ, czy żądane przez wnioskodawcę dane rzeczywiście są mu potrzebne aby wszcząć postępowanie sądowe, czy też tylko po to, by dowiedzieć się, kto jest autorem wpisów zamieszczonych w Internecie. Tymczasem, jak wynika z treści wpisów wskazującej na znakomitą znajomość sytuacji i stosunków wewnątrz szkoły, niektórzy użytkownicy, których dane są objęte żądaniem, mogą być rodzicami uczniów, uczniami lub pracownikami szkoły. Wobec braku instrumentów pozwalających na jakąkolwiek kontrolę wykorzystania udostępnionych danych, należało wziąć w niniejszej sprawie pod uwagę możliwość wykorzystania udostępnionych danych osobowych w celu niezgodnym z tym, dla którego będą udostępnione. Stosując zasadę proporcjonalności, należy wziąć pod uwagę, że możemy mieć do czynienia w niniejszej sprawie z kolizją interesów spółki – placówki oświatowej z interesami osób fizycznych, rodziców uczniów, uczniów bądź pracowników szkoły. Zależność występująca między autorami wpisów a wnioskodawcą rodzi szczególne obawy o możliwość wystąpienia niezgodnego z celem wykorzystania uzyskanych danych.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z kolizją praw i wolności, tj. z prawem żądającego udostępnienia danych osobowych do dochodzenia naruszonych praw przed sądem i prawem do prywatności oraz do poufności komunikacji gwarantowanej w art. 49 Konstytucji RP. Warunkami domagania się udostępnienia danych, jakie zgromadził administrator serwisu internetowego, są proporcjonalność środków i celów oraz równowaga pomiędzy ochroną różnych dóbr: wolności wypowiedzi i prawa do ochrony dóbr osobistych. Wnioskodawczyni Szkoła [...] jest jednostką edukacyjną kształcącą i wychowującą dzieci i młodzież i jako taka znajduje się w sferze zainteresowania społecznego i musi liczyć się także z negatywnymi i krytycznymi ocenami. Przedmiotowe wpisy zamieszczone na forum dyskusyjnym portalu [...] zawierają krytykę działalności placówki edukacyjnej oraz jej dyrekcji. Przyjąć zatem należy, iż treści te są przejawem publicznej debaty. Wolność wyrażania opinii służy debacie publicznej, która jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa demokratycznego. W jej trakcie następuje wymiana poglądów oraz informacji dotyczących spraw budzących zainteresowanie opinii publicznej, w tym dotyczących tak ważkiej kwestii jaką jest jakość edukacji i działalność placówek oświatowych. Bezrefleksyjny automatyzm w udostępnianiu informacji o osobach korzystających z wolności wypowiedzi w Internecie może wywołać tzw. efekt mrożący (ang. chilling effect), zniechęcający do prezentowania własnych racji i poglądów, a zatem godzić w wolność myśli i słowa. W niniejszej sprawie nie można abstrahować od tego, iż niekiedy wypowiedzi stanowiące asumpt do wystąpienia przez dany podmiot na drogę sądową wobec ich autora, mają znaczny walor społeczny z uwagi na to, że zwracają uwagę na istotny problem czy nieprawidłowości objęte zainteresowaniem publicznym.

Oczywistą konsekwencją błędnej wykładni art. 23 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 pkt 2 u.o.d.o. dokonanej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było nierozpoznanie sprawy w zakresie wynikającym z przedstawionej wykładni tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. Organ nie przedsięwziął wszystkich wnikających z prawidłowej wykładni tych przepisów czynności służących wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy i nie dokonał ich prawidłowej oceny. Wobec tego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego od organu na rzecz A. S.A. w W., ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.