Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 12/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi D. M. G. w przedmiocie wymierzenia Burmistrzowi Miasta grzywny za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Lu 658/05 dotyczącego zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. M. G. w skardze z dnia 8 grudnia 2008 r. zarzucił Burmistrzowi Miasta O. L. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2005 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Lu 658/05 i w związku z tym wniósł o wymierzenie temu organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż wielokrotnie wzywał organ do wykonania ww. wyroku Sądu, co nie odniosło jednak skutku. Stwierdził, iż od wielu lat podejmuje próby (m. in. poprzez ciągłe kształcenie) stworzenia własnego stanowiska pracy, jednakże organ pomocy społecznej stanowczo mu to utrudnia i odwraca uwagę organu odwoławczego. Zaznaczył, iż w całym kraju podopieczni otrzymują pożyczki na usamodzielnianie, a pomoc socjalna pomaga im w szkoleniach i osiągnięciu celu, jakim jest powrót na rynek pracy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta O. L. wskazał, że wskazany przez skarżącego wyrok Sadu został wykonany, dowodem czego jest decyzja z dnia 22 [...] 2005 r. nr [...]. Od decyzji tej skarżący nie odwoływał się i stała się ona prawomocna.

Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2009 r. podtrzymał zarzuty skargi i wskazał, iż decyzja na którą powołuje się organ nie stanowi dowodu wykonania wyroku sądu, bowiem nie odnosi się do całości żądań zawartych we wniosku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W pierwszej kolejności do rozważenia pozostaje zagadnienie dopuszczalności skargi. Zgodnie bowiem z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny z tym, że po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Burmistrzowi Miasta O. L., iż pozostaje bezczynny nie załatwiając sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 658/05.

W związku z tym kierując do tego organu w dniu 11 sierpnia 2008 r. wezwanie do załatwienia sprawy i wykonania powyższego wyroku spełnił ustawowy wymóg warunkujący dopuszczalność tego rodzaju skargi.

Jednakże w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do żądania wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Sądu.

Przedmiotowym wyrokiem z dnia 23 września 2005 r. (II SA/Lu 658/05) tut. Sąd na skutek skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 12 [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta O. L. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O. L. z dnia 18 [...] 2005 r. Nr [...].

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że uchylając wymienioną decyzję Sąd uznał, iż zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji naruszyły przepisy postępowania, w stopniu mającym wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd uznał, iż organy nie rozstrzygnęły o całości żądania wnioskodawcy, a ponadto wydane decyzje dotknięte są wadą braku spójności pomiędzy ich osnową a uzasadnieniem. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na naruszenie przez organy przepisu art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, w związku z powyższym wyrokiem po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego Burmistrz Miasta O. L. decyzją z dnia 22 [...] 2005 r. Nr [...] przyznał mu zasiłek celowy w wysokości 400 złotych na częściowe zabezpieczenie potrzeb przez niego wskazanych oraz uregulowanie zaległości i bieżących rachunków w Zakładzie Energetycznym. Bezspornym zatem jest, iż organ nie pozostał bezczynnym po wyroku uchylającym wydane uprzednio w sprawie decyzje.

W tym miejscu należy podkreślić, że zupełnie inną kwestią pozostaje wymiar legalności i prawidłowości tej decyzji. W niniejszym postępowaniu sądowym decyzja ta nie może być oceniona pod tym kątem, gdyż nie stanowi ona przedmiotu tego postępowania. Sąd administracyjny w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku, wniesionej w trybie art. 154 p.p.s.a. nie jest bowiem uprawniony do merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia, które zapadło w wyniku wykonania tego wyroku.

Skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania od tej decyzji a następnie skargi do sądu. Jednakże jak wynika z odpowiedzi organu na skargę skarżący nie podważał wydanej decyzji we wskazanych trybach. Należy wiec domniemywać, że decyzja ta spotkała się z uznaniem skarżącego.

Mając na uwadze przedmiot niniejszej skargi wskazać warto, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wielokrotnie podkreślano, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyr. NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00).

Natomiast odstąpienie od wiążącej oceny prawnej sądu nie stanowi uchylenia się od zastosowania do orzeczenia sądowego, lecz polega na nieprawidłowym wykonaniu orzeczenia (por. wyr. NSA z 27 marca 2001 r., I SA 2519/00). Niezastosowanie się do ochrony prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. post. NSA z dnia 25 maja 2001 r., V SA 354/01, ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Identyczne stanowisko prezentowane jest również w literaturze prawniczej (por. Komentarz do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005).

Nie jest zatem niewykonaniem wyroku sądu administracyjnego wydanie decyzji nie odpowiadającej żądaniu wnioskodawcy lub nie uwzględniającej uwag sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. Nie można bowiem w takiej sytuacji uznać, że organ pozostaje bezczynny w kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną. Nierespektowanie oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być zwalczane - jak już wskazano - w drodze postępowania instancyjnego i stanowić podstawę uchylenia tego rodzaju decyzji. W żadnym wypadku nie może stanowić o tym, iż organ pozostaje bezczynny. Nie zachodzi zatem sytuacja, o jakiej mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn za chybione również należało uznać twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż decyzja Burmistrza Miasta O. L. z dnia 22 [...] 2005 r. wydana po wyroku Sądu nie stanowi dowodu wykonania tego wyroku, gdyż nie odnosi się do całości żądań zawartych we wniosku skarżącego. Po pierwsze bezspornym bowiem jest, iż decyzja ta została wydana w wyniku rozpatrzenia przez organ m. in. wniosku skarżącego z dnia 5 kwietnia 2005 r. a zatem jednoznacznie stanowi kontynuację postępowania zakończonego uchyloną przez Sąd decyzją. A po wtóre (co już wskazano) zarzut ten skarżący mógł skutecznie podnosić jedynie w postępowaniu odwoławczym.

W tym stanie rzeczy skoro Burmistrz Miasta O. L. wydał decyzję skarga na bezczynność tego organu nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.