Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 711/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 4,  art. 4 ust. 1 pkt 1,  art. 6 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.), dalej zwanej : "O.p.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...]r. Nr [...] ustalającą K. S. wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz wydał decyzję nr [...], orzekając na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, w tym, złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego oraz ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach prawa podatkowego i w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 313) dalej u.p.o.l.. Do podstawy opodatkowania organ przyjął powierzchnię [...] m kw. dla budynków pozostałych i zastosował stawkę [...] zł za m kw., natomiast powierzchnię [...] m kw gruntów pozostałych opodatkował stawką [...] zł, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, K. S., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, stwierdził, że zastosowano zbyt wysoką stawkę podatku,

z uwagi na to, iż będące przedmiotem opodatkowania hale nie są trwale związane

z gruntem. Poza tym, strona wskazała na zły stan techniczny budowli oraz fakt, iż grunt pod tymi budowlami jest stale zalewany przez wodę. Skarżący podniósł także, że koszty utrzymania i dzierżawy obu hal są ogromne (ok. [...] zł rocznie za dzierżawę gruntu, [...] zł – za hale) i również potrzeba olbrzymich pieniędzy, aby teren podnieść, ażeby można było z niego korzystać. Ponadto wskazano, że obecnie nieruchomościami zajmuje się pełnomocnik podatnika – jego matka J. S., która nie może poradzić sobie z tym problemem, gdyż jest po operacji

i nie jest w pełni sprawna, a nadto ma niską emerytuję. W związku z tym podatnik zwrócił się z prośbą o pomoc w załatwieniu tej sprawy, jak również o umorzenie chociaż części zaległości w podatku od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się do konstytucyjnej zasady obowiązkowego ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, wskazał na podstawowe przepisy kształtujące obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, tj. przepisy u.p.o.l. i art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 dotyczące przedmiotu opodatkowania, podatnika, momentu powstania obowiązku podatkowego i podstawy opodatkowania. Wskazano także, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Następnie, stwierdził, że na K. S., który na mocy umowy dzierżawy zawartej z Gminą na okres od [...] r., do dnia [...] r., był posiadaczem zależnym gruntu o powierzchni [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego działkę o numerze ewidencyjnym [...], na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy, ustalił, że w 2012 r., podatnik nie zawarł umowy dzierżawy, z uwagi na nieuregulowanie zaległości z tytułu czynszu dzierżawnego, jednakże w ocenie organu nadal pozostaje podatnikiem jako posiadacz bez tytułu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że K. S. jest posiadaczem samoistnym dwóch hal magazynowych położonych na działce [...] i z tego tytułu ciąży na nim obowiązek podatkowy w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. Zdaniem organu II instancji, wobec powyższego zasadnym było wymierzenie podatnikowi przez organ I instancji podatku od nieruchomości za 2012 r.

Dalej w uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy, odnosząc się do argumentów podatnika z odwołania, wskazał, że kwestia ustalenia, czy opodatkowane hale są obiektami nietrwale związanymi z gruntem była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez Burmistrza w latach [...]. Wyjaśnił, że w wyniku oględzin ww. nieruchomości przeprowadzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przy udziale pełnomocnika strony ustalono, że obie hale są trwale związane z gruntem i spełniają definicję budynku. Ponadto o tym, że ww. hale są

budynkami przesądza fakt, iż w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego oznaczone są symbolem "[...]", tj. budynki produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa.

W kwestii zarzutu dotyczącego stanu technicznego hal oraz braku możliwości wykorzystania hal i dzierżawionego od gminy gruntu z uwagi na okresowe podtopienia terenu przy tzw. cofce, jak również znacznych kosztów oddania terenu gminie wiążącego się z koniecznością rozebrania hal i ogrodzenia organ odwoławczy, odwołując się do wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wskazał, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też wymaga nakładów. Podkreślił także, iż inwestor, decydując się na budowę hal na terenie zalewowym musiał brać pod uwagę prawdopodobieństwo zalania terenu w trakcie cofki, będącej zjawiskiem powtarzalnym, zależnym od warunków atmosferycznych.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku podatnika

o częściowe umorzenie zaległości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wniosek taki podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. S. powtórzył zarzuty i argumentację podniesione w odwołaniu. Jego zdaniem podatek od nieruchomości, którym obciążono dwie hale jest za wysoki, z uwagi na to, że budynki te są w złym stanie technicznym, nie są trwale związane z gruntem, wykonane są z blachy, ich przeniesienie i rozebranie nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych. W ocenie podatnika są to zatem budowle, od których według uchwały Rady Miejskiej Nr [...] podatek powinien być określony od ich wartości w stawce [...] %. Do skargi załączył opinię budowlaną sporządzoną przez inż. J. W..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w odpowiedzi na skargę do przedłożonej przez niego opinii budowlanej, a ponadto stwierdził, że za zły stan techniczny, dalsze niszczenie nieruchomości i nierozwiązany problem podtapiania terenu odpowiedzialna jest gmina. Do pisma dołączono dokumentację fotograficzną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji

z prawem.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a."

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności opodatkowania nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], na działce [...], stawką przewidziana dla budynków "pozostałych" wynoszącą w roku 2012 kwotę [...] zł za m kw.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l. "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a/ wynika z umowy zawartej z właścicielem, lub

z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, bądź b/ jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2."

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że w świetle wyżej powołanej regulacji (a konkretnie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.) skarżący w 2012 r. pozostawał podatnikiem podatku od nieruchomości, z uwagi na posiadanie nieruchomości bez tytułu prawnego. Z akt sprawy wynika, bowiem, że w dniu [...] r. przestała obowiązywać dotychczasowa umowa dzierżawy zawarta z Gminą, a do zawarcia nowej umowy nie doszło z uwagi na zadłużenie skarżącego z tytułu czynszu dzierżawnego, jednakże jest okolicznością przyznaną przez stronę, że nieruchomość pozostaje w jej faktycznym władaniu.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, przy czym, od dnia 1 stycznia 2003 r. – zgodnie z dodanym do niej art. 1a ust. 1 pkt 1 – budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z treści art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika natomiast, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa,

a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień

1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy.

Należy także wskazać, że po myśli art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy

w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Stosownie zaś do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne zobowiązane są złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia o którym mowa w jego ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (ust. 7 art. 6).

Zaznaczenia również wymaga, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla: budynków mieszkalnych lub ich części; budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym; budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Biorąc to pod uwagę, za "budynki pozostałe" – co jest istotne ze względu na przedmiot sporu w niniejszej sprawie – uznać należy wszystkie budynki niemieszczące się ani w pojęciu budynków mieszkalnych, ani też w pojęciu budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (zajętych na prowadzenie takiej działalności).

Kwalifikowanie budynków do określonej kategorii, w celu zastosowania właściwej stawki opodatkowania, może wywoływać kontrowersje, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. (II FPS 1/09). Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera bowiem własnej definicji wymienionych wyżej rodzajów (typów) budynków. Podkreślenia wymaga wszakże to, że pomocne w procesie dokonywania kwalifikacji, o której mowa, są jednak rozwiązania przyjęte w innych aktach prawnych.

Szczególnego znaczenia – co podkreślił także NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. – nabiera w tym zakresie rozwiązanie przyjęte w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej "p.g.k.", wedle którego: "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków (celowe podkreślenie składu orzekającego) i świadczeń, oznaczenia nieruchomości

w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". W związku z tym, opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Natomiast o opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków "pozostałych" zaważy sklasyfikowanie w ewidencji obiektu jako pełniącego funkcję inną niż mieszkalna i związana z działalnością gospodarczą. Jeżeli budynek jest wpisany do ewidencji budynków, organ podatkowy jest zobowiązany uwzględnić dane dotyczące klasyfikacji (przeznaczenia) budynku zawarte w tej ewidencji. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem, organy administracji nie mogą bowiem odmówić stosowania przepisów prawa (w tym przypadku art. 21 ust. 1 p.g.k.), których treść jest jasna i nie budzi wątpliwości. Skoro przepis prawa nakazuje uwzględnić przy wymiarze podatku dane z ewidencji, dotyczące zarówno gruntu, jak i budynku, to informacje zawarte w ewidencji gruntów są dla organów wiążące, co oznacza, niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe.

Ponadto, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie z uregulowaniem art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone".

Nie sposób zatem pominąć, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt III Sa/Wa 257/04, z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1718/05, z dnia

7 lipca 2005 r., sygn. akt III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zauważyć przy tym należy, że kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów czy też zaklasyfikowania obiektów do budynków czy budowli może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym (i przez uprawnione podmioty) i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów i budynków. Do czasu zmiany w ewidencji dane z ewidencji muszą stanowić jedyną podstawę ustalenia wielkości powierzchni nieruchomości i kategorii obiektu podlegającej opodatkowaniu.

Za prawidłowe należy uznać zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym będące przedmiotem opodatkowania dwie hale magazynowe położone w [...], na działce [...] uznano za budynki związane trwale z gruntem z uwagi na to, że w znajdującym się w aktach sprawy wypisie

z ewidencji gruntów, obiekty te ujęte zostały właśnie jako budynki oznaczone symbolem "G" ze względu na ich funkcję (budynki produkcyjne, usługowe, gospodarcze dla rolnictwa). Ponadto taki też charakter obiektów zadeklarował sam podatnik w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego według stanu na dzień [...] r. Przedmiotową nieruchomość wpisał bowiem w części D.2 POWIERZCHNIA UŻYTKOWA - BUDYNKÓW LUB ICH CZĘŚCI, pod poz. 5 dotyczącą budynków "Pozostałych".

Niezależnie od powyższego, jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, rodzaj obiektu (budynek trwale związany z gruntem) został bezspornie ustalony w trakcie oględzin terenu przeprowadzonych w związku z postępowaniem podatkowym toczącym się w zakresie podatku od nieruchomości za lata [...], co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych niniejszej sprawy.

Podnoszone przez skarżącego argumenty i zarzuty zawarte w skardze

i piśmie procesowym nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. Trafnie zauważył organ odwoławczy, że ze względu na majątkowy charakter podatku od nieruchomości, który przejawia się w opodatkowaniu samego posiadania nieruchomości, okoliczności takie jak zły stan techniczny, niedochodowość, konieczność ponoszenia nakładów nie mają znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego.

Uzupełniając to stanowisko należy wyjaśnić, że ustawodawca podatkowy uznał, że względy techniczne mogą powodować wyłączenie z kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą opodatkowanych najwyższą stawką i opodatkowanie ich według stawek dla gruntów, budynków, budowli pozostałych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła, podatnik w 2012 r. nie jest przedsiębiorcą a nieruchomość nie była związana z działalnością gospodarczą. Tymczasem nie ma to (stan techniczny) żadnego wpływu i nie powoduje zmiany klasyfikacji obiektu z budynku na budowlę i zmiany stawki z kwotowej przewidzianej dla budynków pozostałych na procentową dla budowli, jak zdaje się sugerować skarżący i dołączone do pisma procesowego fotografie.

Wypada w tym kontekście ponownie zauważyć, że zmiana dotychczasowej klasyfikacji może być dokonana jedynie w sposób formalny (na wniosek uprawnionych podmiotów i przez uprawniony organ prowadzący ewidencję), a więc poprzez zmianę zapisów w wiążącej organy podatkowej ewidencji gruntów i budynków na podstawie przepisów wyżej wskazanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast o tym, czy obiekt budowlany jest budynkiem trwale związanym z gruntem czy budowlą zdecydowały organy podatkowe, w oparciu o kryteria wynikające z Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, organy te zasadnie przyjęły, że okoliczność, iż sporne hale są trwale związane z gruntem, została udowodniona w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem przeprowadzonych oględzin. Oceny tej nie zmienia załączona do skargi opinia budowlana ze [...] r. inż. J. W. zlecona przez K. S. Dokument ten znajduje się w aktach administracyjnych i podlegał ocenie organów podatkowych w postępowaniach za lata wcześniejsze, i jak wynika z decyzji podatkowych podlegał ocenie organów podatkowych, nie wpłynął na ustalenie faktyczne kwestii charakteru spornych obiektów. Nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu to, że ustalenia te następnie zostały przyjęte w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku za 2012 r.

Kwestia zaś nieustosunkowania się do opinii budowlanej przez organ w jego odpowiedzi na skargę nie ma żadnego wpływu na ocenę legalności decyzji organu jako wykraczającą poza ramy postępowania podatkowego.

Dotychczasowe rozważania prowadzą do ostatecznej konkluzji, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom prawa materialnego, stosując w odniesieniu do spornych budynków stawki podatkowe przewidziane dla budynków "pozostałych". Dokonane w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] r., opodatkowanie wg stawki [...] zł za m kw. było prawidłowe.

Poczynione przez organy ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały

z dowodów zgromadzonych w sprawie (informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego, wypis z ewidencji gruntów i budynków) oraz

z przyjętych w sprawie ustaleń organów.

Mając powyższe na uwadze uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.