Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1798/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2, 6 i 10 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 79a ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2013 r., r. nr [...], którą ustalono opłatę w kwocie 6.714,00 (sześć tysięcy siedemset czternaście) złotych za używanie przez A. K., przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.K. [...] (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") 12 (dwunastu) niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. upoważnieni pracownicy Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. - działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem [...],[...], zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą A. K., przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. K. [...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności T. K. - managera.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 12 odbiorników telewizyjnych. W protokole kontroli odnotowano, iż: "Po uruchomieniu odbiorników przez: brak możliwości uruchomienia - złożono oświadczenie, stwierdzono, że odbiorniki w ilości 12 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". Stwierdzono ponadto, że okres używania odbiorników wynosi 23 dni. W protokole wskazano jednocześnie, iż: "Poinformowano o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych. Według oświadczenia Pana T. K. okres użytkowania odbiorników wynosi 23 dni. Urządzenia są technicznie dostosowane do odbioru programu. Odbiór programów z anteny naziemnej". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i oraz obecnego podczas kontroli T. K.

Do protokołu kontroli załączono ponadto oświadczenie menagera T. K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym osoba ta wskazała, iż 12 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę skarżącą jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jednocześnie wskazano, że "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje wynajęte przez gości".

Pismem z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 10 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji poinformował skarżącą o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma organ załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz kopię złożonego w toku kontroli oświadczenia.

W dniu 6 września 2013 r. strona skarżąca przesłała do organu pierwszej instancji pisemną informację, iż zarejestrowała 12 odbiorników telewizyjnych zakupionych w lipcu, a podłączonych w sierpniu.

Pismem z dnia 1 października 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. wyjaśnił stronie skarżącej, jakie ustalenia zostały poczynione podczas przeprowadzonej kontroli oraz jakie są konsekwencje prawne stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników rtv.

W wyniku dokonanych ustaleń, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działając na podstawie art. art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczenia opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia i wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] , ustalił opłatę za używanie dwunastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 6.714,00 złotych (12 sztuk odbiorników x 30 x 18,65 złotych).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. ustalono, że w lokalu użytkowanym przez stronę skarżącą znajdowało się 12 (dwanaście) odbiorników telewizyjnych, które były sprawne techniczne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz były użytkowane w lokalu przez 23 dni. Jednocześnie organ zauważył, że strona po przeprowadzonej kontroli, w dniu [...] sierpnia 2013 r. dopełniła obowiązku rejestracji wspomnianych dwunastu odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 w/w ustawy oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o płacie abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Ponadto, organ podniósł, że art. 2 ust. 2 cyt. ustawy zawiera domniemanie, polegające na przypuszczeniu, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Organ zauważył, że art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, określają obowiązek zarejestrowania odbiorników w placówkach operatora publicznego, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Ponadto, powołując się przepis art. 5 ust. 3 cyt. ustawy, organ określił opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych 8 odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił, że miesięczna opłata abonamentowa została określona w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2013 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 543) i zgodnie z brzmieniem § 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia wynosi 18,65 złotych za jeden miesiąc.

Pismem z dnia 12 lutego 2014 r. skarżąca A. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca zarzuciła, iż kontrola dotycząca odbiorników została przeprowadzona podczas jej nieobecności w obiekcie, gdy tymczasem obecny w toku czynności kontrolnych T. K., wbrew zapisowi widniejącemu w protokole, nie zajmuje stanowiska menagera, ani nie jest upoważniony do podpisywania pism, oświadczeń i protokołów kontroli. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, iż T. K. nie był zorientowany w temacie problemów dotyczących podłączenia telewizji. Skarżąca stwierdziła, że telewizory były w dniu kontroli zawieszone w pokojach i przygotowane do odbioru, ale ze względu na trudności instalacyjne i brak sygnału telewizji naziemnej, odbiór nastąpił 20 sierpnia 2013 r., a nie 1 sierpnia 2013 r. Strona skarżąca wskazała, iż zakup odbiorników nie może być jednoznaczny z ich używaniem. Strona podniosła, że w dniu 20 sierpnia 2013 r. instalacja zadziałała, na dowód czego załączyła protokół zdawczo-odbiorczy, który był podstawą wystawienia faktury za usługę podłączenia. W tej sytuacji, skarżąca zauważyła, iż powinna zarejestrować odbiorniki wciągu 14 dni od podłączenia, a następnie dokonać opłaty od miesiąca następującego po miesiącu rejestracji, czyli od września 2013 r. Strona wskazała, iż zapłaciła abonament również za miesiąc sierpień 2013 r. w pełnej wysokości, a więc zgodnie z ustawą powinna mieć nadpłatę. Do odwołania strona załączyła zarówno wspomniany wyżej protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 31 sierpnia 2013 r., jak również fakturę Vat z dnia 1 lipca 2013 r. dotyczącą zakupu odbiorników telewizyjnych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdaniem organ odwoławczego, w świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5.

Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r. kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 12 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że stwierdzony w toku kontroli okres używania spornych odbiorników wynosił 23 dni. Powyższe ustalenia, jak stwierdził organ, zostały odnotowane zarówno w protokole z kontroli, jak i złożonym oświadczeniu, w którym obecny przy czynnościach kontrolnych T.K. podał, jako przyczynę braku możliwości bezpośredniego skontrolowania zdolności odbiorników do odbioru programu, iż jest to możliwe z uwagi na fakt wynajęcia pokoi przez gości.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, iż okoliczność używania przez stronę skarżącą, w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, 12 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu - nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutów przeprowadzenia kontroli podczas nieobecności strony skarżącej w obiekcie, a także zarzutów związanych z obecnością T.K. , jako osoby niebędącej upoważnioną do podpisywania pism, oświadczeń i protokołów kontroli, a także niezorientowaną w temacie problemów dotyczących podłączenia telewizji, organ odwoławczy zauważył, iż ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania miejsc, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli osoby uczestniczącej w kontroli. Z tych też względów, zdaniem organu odwoławczego, okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie T.K. niewątpliwie posiadał wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli, skoro w tym zakresie złożył odpowiednie oświadczenie, a protokół z kontroli podpisał bez zastrzeżeń. Minister Administracji i Cyfryzacji podkreśli, że gdyby istotnie prawdziwe były okoliczności podniesione przez stronę skarżącą w odwołaniu odnośnie terminu używania ujawnionych odbiorników, to osoba uczestnicząca w kontroli nie podałaby ilości 23 dni, jako tego okresu, a podnoszone w odwołaniu okoliczności znalazłyby odzwierciedlenie w protokole w postaci odpowiednich zapisów. Organ odwoławczy, oceniając zapisy zawarte w protokole kontroli dokonane na podstawie oświadczeń osoby uczestniczącej w kontroli oraz argumentację zawartą w odwołaniu oraz załączonych do niego dokumentach, z uwagi na przytoczone wyżej okoliczności dał wiarę spontanicznym oświadczeniom T.K. składanym w toku przeprowadzonej kontroli. Tym samym, Minister uznał, że podniesiona w odwołaniu argumentacja strony skarżącej stanowi próbę odwrócenia niekorzystnych dla niej skutków, jakie wywołały oświadczenia T.K. - składane w toku kontroli. Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że niewątpliwie osoba ta posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli, skoro w tym zakresie złożyła stosowne wyjaśnienia do protokołu. W ocenie organu odwoławczego, bez wątpienia T.K. był rozeznany w temacie ujawnionych odbiorników telewizyjnych, mając jednocześnie świadomość celu kontroli, w której brał udział. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia tej osoby stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonanie ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Minister Administracji i Cyfryzacji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - uznał, iż ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może być dokonane w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w danej kontroli. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno jeden, jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1615/12). Zdaniem Ministra, w przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie T.K. , który podpisał protokół z kontroli bez zastrzeżeń. Organ zauważył jednocześnie, iż jego oświadczenie wiedzy nie zostało przez tą osobę zmienione, ani cofnięte w toku postępowania.

Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też, by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo, organ odwoławczy zauważył, iż należy pamiętać, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Ponadto, jak podkreślił organ odwołując się do powyższego wyroku WSA w Warszawie, nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. recepcjonista, czy też inna osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas, jak wskazał organ, podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie bez wątpienia T.K. posiadał wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli, skoro złożył stosowne oświadczenie.

Ustosunkowując się z kolei do wyjaśnień strony skarżącej, iż odbiór nastąpił dopiero w dniu 20 sierpnia 2013 r., a nie w dniu 1 sierpnia 2013 r., Minister wskazał, że zgodnie z obowiązującymi w dniu kontroli zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, odbiorniki podlegały zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, podkreślić należy, że stwierdzony okres używania odbiorników telewizyjnych wynosił 23 dni. Organ odwoławczy podkreślił, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy uznał, że złożone przez T.K. oświadczenie jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Minister wskazał, że gdyby okres używania odbiorników rzeczywiście wynosił 3 dni w dniu kontroli, to osoba uczestnicząca w owej kontroli, zwróciłaby na tę okoliczność uwagę kontrolujących i wówczas okoliczność ta niewątpliwie znalazłaby odzwierciedlenie w podpisanym bez zastrzeżeń przez T.K. protokole z kontroli. Ponadto, organ wskazał, że jeśli osoba ta nie miałaby wiedzy dotyczącej okresu używania ujawnionych odbiorników, to nie złożyłaby w toku kontroli oświadczeń w tej kwestii. W ocenie organu odwoławczego, załączona do odwołania kopia protokołu zdawczo-odbiorczego nie może stanowić podstawy do obalenia ustaleń z kontroli, podczas której osoba uczestnicząca w kontroli precyzyjnie określiła okres używania ujawnionych odbiorników oraz wskazała, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Odnosząc się ponadto do informacji, jakoby strona skarżąca nie otrzymała pisma organu pierwszej instancji z dnia 1 października 2013 r., Minister wskazał, iż - wbrew sugestiom skarżącej - pismo to niewątpliwie zostało odebrane w dniu 2 października 2013 r. przez T.K. . Zdaniem organu, fakt nieprzekazania ww. korespondencji stronie skarżącej przez jej pracownika nie stanowi podstawy do uznania, iż ta nie mogła odnieść się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy uznał, że osoba ta niewątpliwie odbierając przesyłkę adresowaną do strony skarżącej, podjęła się oddania jej adresatowi.

Organ odwoławczy stwierdził, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że jedyną przesłanką, na podstawie której - zgodnie z obowiązującymi przepisami - ustalany jest obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej jest dostosowanie urządzenia do odbioru programu. W ocenie organu odwoławczego, dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych, niż publiczne mediów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2437/06). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem, nie mogą być uznane za zdolne do natychmiastowego odbioru programu m.in. odbiorniki niedostosowane do odbioru programu (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 250/05). Zdaniem Ministra, przesłanka ta, w świetle ustaleń protokołu kontroli, w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w przepisie art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym traktuje się, jako dowód, wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem.

Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że w trakcie spornej kontroli ustalono, iż strona skarżąca posiada wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników, jak również, że są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zdaniem organu odwoławczego, sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż sporne odbiorniki telewizyjne są używane. Organ odwoławczy uznał, że przeprowadzono postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaś organ pierwszej instancji zapewnił stronie skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. W konsekwencji, Minister stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z przepisami k.p.a., a więc ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie ilości odbiorników, ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu ich używania.

Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że mając na względzie fakt zarejestrowania ujawnionych odbiorników po przeprowadzonej kontroli, organ pierwszej instancji słusznie orzekł jedynie w zakresie ustalenia stosownej opłaty. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał wyraźnie, iż zarejestrowanie odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie stanowi podstawy prawnej do zmiany decyzji organu pierwszej instancji.

Konkludując, organ odwoławczy uznał, że sporna decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. odpowiada prawu, albowiem bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez stronę skarżącą znajdowało się 12 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co dało podstawę do pobrania stosownej opłaty tytułem używania wskazanych odbiorników.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. skarżąca A.K. , reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r.

Wnosząc o uchylenie spornych decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 77 ust. 1 i ust. 6 oraz art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, przez niezapewnienie obecności strony w trakcie prowadzenia czynności kontrolnych w dniu [...] sierpnia 2013 r. i uniemożliwienie jej w ten sposób udzielania na bieżąco wyjaśnień i składania oświadczeń mających istotne znaczenie dla sprawy, a także poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka T.K. i zaniechaniu zawiadomienia strony o prawie uczestniczenia w takim przesłuchaniu,

naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i całkowite pominięcie słusznego interesu strony oraz dowodów przez nią wskazywanych (w związku z art. 245 k.p.c.), a także poprzez prowadzenie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez sprzeczność ustaleń poczynionych w decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego,

naruszenie art. 9 k.p.a. - poprzez zaniechania wyczerpującego informowania strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, a także zaniechanie udzielania jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, iż sporne decyzje organów obu instancji są sprzeczne z prawem i winny zostać uchylone.

Przede wszystkim skarżąca uznała, że podstawowe dowody, na jakich oparły się organy administracji obu instancji, tj. protokół z kontroli przeprowadzonej w Osadzie [...] w dniu [...] sierpnia 2013 r. oraz oświadczenie świadka T.K. , nie mogą mieć żadnej mocy dowodowej, albowiem z przepisu art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, iż dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

Strona skarżąca zarzuciła, iż sporna kontrola przeprowadzona w dniu [...] sierpnia 2013 r. została przeprowadzona niezgodnie z art. 77 ust. 1 cyt. ustawy, gdyż winna być przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu przedsiębiorcy o zamiarze jej przeprowadzenia z zachowaniem stosownych terminów (art. 79 cyt. ustawy). Skarżąca wskazała, że przed przeprowadzeniem spornej kontroli nie została o niej zawiadomiona, a zatem nie mogła brać udziału w czynnościach kontrolnych, wypowiadać się co do przeprowadzanych dowodów, treści protokołu i istotnych dla niej okolicznościach. Ponadto, strona skarżąca stwierdziła, że biorący udział w kontroli T.K. nie miał żadnego upoważnienia do reprezentowania skarżącej w czasie kontroli, ani składania wyjaśnień lub oświadczeń. Jednocześnie, strona skarżąca zauważyła, że wbrew ustaleniom organu, wspomniana osoba nie zajmuje stanowiska "menagera". Tym samym, zdaniem strony skarżącej, doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organy obu instancji niezasadnie dały bezkrytycznie wiarę niespójnym oświadczeniom T.K. , iż sporne odbiorniki telewizyjne były użytkowane przez 23 dni. Strona zauważyła, że okoliczność ta nie została poparta żadnym dokumentem, a więc już sama ta okoliczność winna wywołać uzasadnione wątpliwości organu co do tej okoliczności. W związku z tym, w celu weryfikacji tej informacji organ winien, działając zgodnie z art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., wyczerpująco zebrać materiał dowodowy. Niestety, zdaniem skarżącej, organy obu instancji zinterpretowały wątpliwość na niekorzyść strony skarżącej.

Ponadto, strona skarżąca stwierdziła, że skoro organ pierwszej instancji uznał T.K. za świadka, to powinien był przeprowadzić dowód z jego przesłuchania, w trybie art. 79 k.p.a., zaś skarżąca miała prawo uczestniczyć w tym przesłuchaniu, zadawać pytania i składać wyjaśnienia, a przede wszystkim winna była być o nim zawiadomiona przynajmniej 7 dni wcześniej (art. 79 k.p.a.). W ocenie strony skarżącej, gdyby dowód z przesłuchania wspomnianego świadka został przeprowadzony zgodnie z przepisami k.p.a., to z pewnością wyżej wymienione wątpliwości zostałyby w sposób należyty wyjaśnione. Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie informował jednak strony, jakie znaczenie nada oświadczeniom T.K. i w jaki sposób strona mogła ustosunkować się do tych okoliczności, czym został naruszony przepis art. 9 k.p.a.

Strona skarżąca uznała, że w sposób logiczny i spójny z przedstawionymi dowodami, wyjaśniła, iż zakupione już w lipcu 2013 r. odbiorniki telewizyjne zostały zawieszone w pokojach gości, jednakże instalacja - z powodów problemów technicznych - nie była zdolna do przesyłu sygnału TV do odbiorników. Strona wskazała, że problemy techniczne zostały przez firmę instalacyjną usunięte i możliwość odbioru sygnału TV pojawiła się dopiero w dniu 20 sierpnia 2013 r., zgodnie z przedstawionym przez skarżącą protokołem zdawczo-odbiorczym robót instalacyjnych sporządzonym w dniu 31 sierpnia 2013 r.

Strona skarżąca podniosła, że istotnie przepis art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych ustanawia domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Jednakże, skarżąca uznała, że przepis ten dotyczy odbiornika znajdującego się "w stanie w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu", a zatem organ winien w każdym wypadku najpierw ustalić, od kiedy sporny odbiornik ma cechę "natychmiastowej" możliwości odbioru programu. Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie organ poniechał tego ustalenia. Poza tym, strona skarżąca zauważyła, że domniemanie, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, jest domniemaniem wzruszalnym (jak każde domniemanie), a więc może ono być podważone przy pomocy każdego wiarygodnego dowodu. Według skarżącej, w niniejszej sprawie dowodem takim jest przede wszystkim "protokół zdawczo-odbiorczy" z dnia 31 sierpnia 2013 r. wystawiony przez firmę instalacyjną PHU [...] oraz pisemne oświadczenie strony skarżącej złożone przed organem pierwszej instancji po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w którym wyjaśniono, że podłączenie telewizorów nastąpiło dopiero w sierpniu 2013 r. Strona skarżąca uznała, że wiarygodność tych dokumentów, a zwłaszcza protokołu zdawczo-odbiorczego, jako dokumentu prywatnego, oraz zawartego w nim oświadczenia nie została podważona przez organy obu instancji. Strona skarżąca, powołując się na przepis art. 245 k.p.c. - stwierdziła, że dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Ponadto, skarżąca uznała, że nie było również przeszkód, aby pracownicy powyższej firmy instalacyjnej zostali przesłuchani w charakterze świadków. W tej sytuacji, skarżąca zarzuciła, iż powstała sprzeczność pomiędzy zgromadzonym materiałem dowodowym a ustaleniami poczynionymi w decyzji, albowiem organ nie wykorzystał całego materiału dowodowego do udowodnienia kluczowej okoliczności w sprawie, czym dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a.

Strona skarżąca zarzuciła, że organowi odwoławczemu w ogóle nie towarzyszyła refleksja, iż oświadczenie T.K. mogło być nie tyle "spontaniczne", co po prostu błędne - wynikające z braku wiedzy o problemach z instalacjami w budynku. Zdaniem strony, organ a priori założył, że skoro T.K. brał udział w kontroli, to miał tym samym wiedzę o okresie użytkowania odbiorników. Tymczasem, według skarżącej, wiedzę taką z całą pewnością posiadała strona i jednocześnie współwłaściciel budynku. Skarżąca zarzuciła, że organ nie rozważył, czy owo "użytkowanie" odbiorników od 23 dni, o którym wspomniał T. K., mogło polegać jedynie na możliwości używania spornych telewizorów jako monitorów, które mogły być podłączone do przenośnych komputerów, smartfonów, kamer lub aparatów fotograficznych gości.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 stycznia 2015 r. pełnomocnik Ministra Administracji i Cyfryzacji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga A. K., przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.K. [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r. - nie naruszają przepisów prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym obiekcie ([...]), w którym prowadzi swoją działalność gospodarczą skarżąca A.K. , znajdowało się 12 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, że sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżąca nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników.

W sytuacji, gdy strona w sposób profesjonalny zajmuje się wynajmem lokali i pomieszczeń, trudno uznać, by w pokojach przystosowanych w tym celu znajdowały się urządzenia mające jedynie imitować odbiorniki telewizyjne. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób - bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Nie jest zatem wymagane w tym przedmiocie oświadczenie woli osoby działającej z upoważnienia podmiotu kontrolowanego. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownik złożył w trakcie kontroli, jest miarodajnym źródłem dowodowym. Zdaniem Sądu, okoliczności powoływane przez skarżącą nie obalają domniemania wynikającego z przepisów ww. ustawy o opłatach abonamentowych.

Podstawowym i jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącego w niej pracownika - T.K. . Bez wątpienia osoba ta, zatrudniona w charakterze menagera (według oświadczenia), była zorientowana w przedmiocie dotyczącym przeprowadzanej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie, które to nie zostało przez nią ani zmienione, ani odwołane. Osoba ta musiała zatem wiedzieć, jaka jest ilość znajdujących się w posiadaniu skarżącej odbiorników telewizyjnych funkcjonujących w pokojach gościnnych. Była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, świadoma celu kontroli, w której brała udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, a następnie nie podpisałaby stosownego oświadczenia. W ocenie Sądu, złożone przez T.K. oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych w sprawie. Zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli. Podkreślić również należy, iż osoba uczestnicząca w kontroli oświadczenia swego na żadnym etapie postępowania nie cofnęła. Strona w odwołaniu nie wykazała natomiast, iż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, czy też wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd uznał, że ustawodawca wskazując Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A, jako organ uprawniony do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu, czy też osoby uczestniczącej w kontroli.

Z oświadczenia T.K. wynika, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było możliwe, ponieważ w dniu kontroli pokoje były zajęte przez gości.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzenie posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu musiało się zasadnie opierać na oświadczeniu wiedzy złożonym przez pracownika obiektu uczestniczącym w kontroli.

Istotne przy tym jest, że kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie wiąże się bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa strony skarżącej, wszak dotyczy jedynie ustalenia, czy podmiot istniejący w obrocie używa odbiorników RTV, czy są one zarejestrowane i czy z tego tytułu uiszczona została należna opłata. Co więcej, ustalenia takiej kontroli nie wpływają w żaden sposób ani na przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, ani na prowadzenie jej samej. Z tego względu, należy uznać, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ nie miał obowiązku wcześniejszego informowania strony o terminie planowanej kontroli, czy też udzielania pouczeń przewidzianych w art. 79a ust. 6 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), jak również nie był zobowiązany do przedstawiania upoważnienia do kontroli, spełniającego wymagania określone w art. 79a ust. 6 tej ustawy, i przeprowadzania jej w obecności osoby do tego upoważnionej, gdyż w tym zakresie art. 80 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania.

Należy zauważyć, że w przepisie art. 7 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych ustawodawca zawarł upoważnienie dla ministra właściwego do spraw łączności, by w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określił, w drodze rozporządzenia, jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzające kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV i wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasady i tryb wydawania upoważnień, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego wykonania czynności kontrolnych i organizację operatora wyznaczonego. W dniu 10 września 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji wydał rozporządzenie w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140), które w § 3 ust. 1 stanowi, że określa się wzór druku upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych w zakresie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Przywołane rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.), które w § 2 również wskazywało, iż określa się wzór upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Skoro więc ustawodawca dla potrzeb kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV wprowadza odrębny wzór upoważnienia do kontroli, zaś art. 79a ust. 6 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określa minimalną treść upoważnienia do kontroli, to wynika z tego, że ustawodawca zakresem stosowania przepisów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dotyczą przeprowadzania kontroli u przedsiębiorców, nie obejmuje kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Należy więc przyjąć, że do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV u przedsiębiorców nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dotyczące przeprowadzania u tychże przedsiębiorców kontroli (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyrok z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 92/12).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej, należy ponadto uznać, że w sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia przepisów art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, oraz art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, sposób, w jaki dokonano ustaleń faktycznych, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania co do używania spornych odbiorników telewizyjnych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając przy tym stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Organy odniosły się ponadto do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w oparciu o art. 80 k.p.a. i została należycie uzasadniona. Nie może być zatem mowy o naruszeniu powołanych w skardze przepisów postępowania. Również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.

W myśl art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona skarżąca posiada dwanaście niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Ustosunkowując się w tym miejscu do przedłożonego w toku postepowania protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 31 sierpnia 2013 r., warto zauważyć, że w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki.

Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd uznał, że nie można uznać, iż dokument ten czyni niewiarygodnym oświadczenie złożone przez pracownika strony skarżącej na etapie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2013 r. Zwykłe zasady logiki i doświadczenia wynikającego m.in. z szeregu podobnych sprawa będących przedmiotem oceny Sądu - wskazują, że w takim przypadku osoba będąca menagerem obiektu użytkowanego przez stronę skarżąca, broniąc się przed spodziewanymi w przyszłości zarzutami, już w toku prowadzonego postępowania kontrolnego wskazywałaby na brak możliwości odbioru programu telewizyjnego na odbiornikach umieszczonych w pokojach gościnnych, celem wykazania braku podstaw do nałożenia przez organ sankcji i obowiązków publicznoprawnych. Nie sposób - zdaniem Sądu - przyjąć za wiarygodne, że osoba będąca menagerem obiektu całkowicie zapomniała w toku kontroli, czy też w ogóle nie wiedziała, że pokoje gościnne zaopatrzone są w niesprawne odbiorniki. Z tej przyczyny nie można stawiać organom obu instancji uzasadnionego zarzutu w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Zdaniem Sądu, należy przyjąć, że zarówno Minister Administracji i Cyfryzacji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2014 r., jak również Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. - kierowali się prawidłowo zasadami postępowania administracyjnego, albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organy obu instancji nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w petitum skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.