Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 828/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń z pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta C. Kierownik Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 ze zm.), przekazał wniosek D. B. o ustalenie prawa do świadczeń z pomocy społecznej wraz z aktualizacją wywiadu środowiskowego do organu właściwego, tj. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu zażalenia D. B., postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., uchyliło zaskarżone postanowienie.

Pismem z dnia [...] Burmistrz Miasta C. reprezentowany przez Zastępcę Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów i przyjęcie, ze osoba nie posiadająca prawa do lokalu i zamieszkująca w domu dla bezdomnych nie jest osobą bezdomną w rozumieniu przepisów ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Ponadto organ zauważył, że gmina, której organ wydał postanowienie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji sądowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego wydane w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Regulacja ta wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego.

W przedmiotowej sprawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., którym uchylono postanowienie wydane przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta C. Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. wniósł Burmistrz Miasta C. reprezentowany przez Zastępcę Kierownika MOPS. Wynika z tego, że skarga została wniesiona przez organ, z upoważnienia którego wydano postanowienie w pierwszej instancji.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z brzmieniem art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zatem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00 Lex 46440, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997r. sygn. akt IV SA 802/95 publ. ONSA z 1997r., nr 4, poz. 179). Organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest więc uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (tak NSA w postanowieniu z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 Lex nr 197511). Natomiast w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2008 r. II GSK 342/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że gmina wydając poprzez swój organ decyzję administracyjną działa jak organ administracji. Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż skarga Burmistrza Miasta C., jako pochodząca od organu który wydał postanowienie w pierwszej instancji, jest niedopuszczalna i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.