Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2329/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 4 w zw. z par. 8 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Jacek Fronczyk, Protokolant asystent sędziego Monika Michnik – Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego wynagrodzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Rektor - Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, art. 6 ust. 1 pkt 11a i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), § 3 pkt 4 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 07 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] P. K. w sprawie przyznania dodatkowego wynagrodzenia z tytułu przeprowadzenia egzaminów w składzie komisji egzaminacyjnej w Kursie Szkolenia Rezerw, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmówił przyznania dodatkowego wynagrodzenia.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wymieniony złożył do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej zmianę, poprzez przyznanie mu wnioskowanego dodatku; zobowiązanie organu I instancji do wykonania zaleceń zawartych w wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1790/09 oraz decyzji MON nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwzględnieniem wniosku dowodowego zawartego powyżej.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że [...] P. K. od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym zastępcy kierownika Kursu Szkolenia Rezerw Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych. Rektor - Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych wyznaczył ww. do składu komisji egzaminacyjnej mającej na celu przeprowadzenie końcowego egzaminu ze słuchaczami w formie teoretycznego i praktycznego sprawdzianu wiedzy i umiejętności, objętego planem szkolenia. Wymieniony uznał, że przeprowadzone przez niego egzaminy miały charakter dodatkowych czynności w rozumieniu art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) objętych uprawnieniem do otrzymywania dodatkowego wynagrodzenia i w związku z tym w dniu [...] grudnia 2008 r. wystąpił do Rektora - Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych z wnioskiem o przyznanie dodatkowego wynagrodzenia za przeprowadzone w 2005 r. i 2006 r. egzaminy ze słuchaczami Kursu Szkolenia Rezerw. W odpowiedzi na powyższe Rektor - Komendant decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmówił przyznania ww. dodatkowego wynagrodzenia, a Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu odwołania P. K. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Rektora - Komendanta. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 04 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1790/09 uchylił ww. decyzje, podnosząc, że organy administracyjne nie wykazały, iż prowadzenie egzaminów wynikało z obowiązków przypisanych do stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego. Sąd uznał, że z wykazu obowiązków zawartych w karcie opisu stanowiska służbowego nie można doszukać się powinności prowadzenia przez ww. zajęć dydaktycznych i egzaminów. W ocenie Sądu, z "obowiązku realizacji procesu szkolenia kursu" nie wynikało obciążenie również prowadzeniem egzaminów i obowiązek ten mógł oznaczać odpowiedzialność w zakresie organizacyjno-logistycznym. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest również wymieniony w karcie opisu stanowiska obowiązek prowadzenia instruktarzy do zajęć programowych, co nie jest równoznaczne z prowadzeniem zajęć i egzaminów. W ww. wyroku stwierdzono, iż obowiązek "realizowania procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej" jest zawarty jedynie z opinii okresowej za okres od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r., ale nie ma tego zapisu w karcie opisu stanowiska, przy czym nie wyjaśniono pojęcia "kompetencyjnego zakresu odpowiedzialności". Zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił także kwestii oceny zasadności wydawania rozkazów o powołaniu określonych osób w skład komisji egzaminacyjnych, skoro egzaminy są immanentnym elementem całego procesu szkolenia. Dodatkowo organ powinien ustalić - poprzez analizę programu przeszkolenia i rozkładu zajęć - czy egzaminy były prowadzone z przedmiotów, z których skarżący prowadził zajęcia.

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Rektor - Komendant decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmówił przyznania oficerowi dodatkowego wynagrodzenia za przeprowadzone egzaminy. Następnie Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu odwołania oficera od ww. decyzji – decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rektor - Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą ponownie odmówił przyznania ww. dodatkowego wynagrodzenia. Od wymienionej decyzji P. K. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej.

Organ II instancji rozpoznając wniesione odwołanie wyjaśnił, że z art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wynika, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 07 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.), do czynności tych zaliczył zajęcia dydaktyczne organizowane w ramach szkolenia i doskonalenia zawodowego. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, któremu powierzono czynności polegające na przeprowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach prowadzonej przez szkoły wojskowe oraz etatowe ośrodki szkolenia działalności dydaktycznej, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości określonej w załączniku Nr 1 do tego rozporządzenia, wynoszące od 5 do 15 zł za jednego egzaminowanego. Minister wskazał, że z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawem do dodatkowego wynagrodzenia zostały objęte wyłącznie te czynności, które wykraczają poza zakres zadań przypisanych do zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego. Powyższe oznacza, że nie można otrzymać dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie czynności wskazanych w ww. rozporządzeniu w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, jeżeli zostały one ujęte w zakresie obowiązków żołnierza zawodowego.

Organ II instancji podniósł, że istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia czy prowadzenie egzaminów ze słuchaczami Kursu Szkolenia Rezerw należało do obowiązków P. K.

Minister wyjaśnił, że na podstawie programu szkolenia egzamin nie jest dodatkową czynnością realizowaną przez żołnierzy zawodowych obok pozostałych czynności szkoleniowych, a egzamin przeprowadzony ze słuchaczami Kursu Szkolenia Rezerw stanowił integralną część procesu szkolenia, dlatego obowiązek jego przeprowadzenia spoczywał na żołnierzach zawodowych, odpowiedzialnych za realizację programu szkolenia. W ocenie Ministra, nie można wywodzić, że do zadań żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Kursie Szkolenia Rezerw nie należało prowadzenie zajęć i egzaminów, skoro ta jednostka organizacyjna uczelni była powołana do prowadzenia procesu szkolenia uczestników kursu, w tym przeprowadzenia egzaminu stanowiącego integralną część szkolenia. Brak zapisu w karcie opisu stanowiska służbowego, mówiącego wprost o obowiązku prowadzenia zajęć lub egzaminów, zdaniem Ministra, nie może przesądzać, że cześć obligatoryjnych obowiązków szkoleniowych (prowadzenie zajęć i egzaminów) nie należy do obowiązków żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Kursie Szkolenia Rezerw. Tym bardziej, że obowiązek prowadzenia egzaminów ciążył przede wszystkim na żołnierzach zawodowych pełniących służbę w Kursie Szkolenia Rezerw. W ocenie organu II instancji, trudno więc uznać za prawidłową tezę, zgodnie z którą, komórka organizacyjna powołana do szkolenia i egzaminowania uczestników – zajęcia dydaktyczne i egzaminy prowadziłaby w ramach dodatkowych obowiązków. Obowiązek taki został jednak wyartykułowany w sposób pośredni w kartach opisu stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Kursie Szkolenia Rezerw, w tym również zastępcy kierownika kursu. Obowiązek prowadzenia zajęć i egzaminów ciążył na żołnierzach, którym w karcie opisu stanowiska nakazano "realizację procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej". Taki obowiązek przypisano również dla stanowiska służbowego zastępcy kierownika kursu. Obowiązek ten oznacza również powinność prowadzenia zajęć i egzaminów z uczestnikami kursu. W kartach opisu stanowiska nie wpisano wprost, że obowiązkiem żołnierza jest również prowadzenie zajęć dydaktycznych i egzaminów, gdyż stanowiłoby to powielenie tego obowiązku. Odrębne, enumeratywne i szczegółowe wyartykułowanie obowiązków nie byłoby również zgodne z istotą funkcjonowania karty opisu stanowiska służbowego. Zdaniem organu II instancji, dopuszczalne jest zapisanie w karcie opisu stanowiska danego obowiązku w formie hasłowej, o ile możliwe jest jego rozwinięcie w oparciu o inne dokumenty normatywne. Minister wyjaśnił, że w karcie opisu stanowiska służbowego zamieszcza się obowiązki podlegające ocenie w procesie opiniowania, natomiast w zakresie obowiązków można zamieszczać poszczególne części składowe obowiązku wyszczególnionego w karcie opisu stanowiska, jak też inne obowiązki niepodlegające opiniowaniu. W przypadku P. K. rozwinięcie obowiązków zawartych w karcie opisu stanowiska miało miejsce poprzez sporządzenie zakresu obowiązków zastępcy kierownika kursu. W tym dokumencie uszczegółowiono obowiązek "realizacji procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej, poprzez zamieszczenie obowiązku "realizacji procesu szkolenia kursu zgodnie z programem przeszkolenia i rozkładem zajęć". Przy czym obowiązek "realizacji procesu szkolenia kursu zgodnie z programem przeszkolenia i rozkładem zajęć" wynika z obowiązku "realizacji procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej". Minister wskazał, że takie stanowisko organu posiada swoje umocowanie w postanowieniach "Doktryny Szkolenia Sił Zbrojnych – DD/7", zgodnie z którą kompetencyjny zakres odpowiedzialności (ujęty w karcie opisu stanowiska) to zespół zadań, uprawnień i odpowiedzialności na danym stanowisku funkcyjnym, w zakresie organizacji i realizacji procesu szkolenia. Skoro więc w karcie opisu stanowiska nałożono na P. K. obowiązek "realizacji procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej", to w zakresie obowiązków można było zapisać wprost, że do obowiązków P. K. należy "realizacja procesu szkolenia kursu zgodnie z programem przeszkolenia i rozkładem zajęć" (obejmujący również prowadzenie zajęć i egzaminów). W ocenie organu odwoławczego, odpowiedzialność za realizację procesu szkolenia oznacza również obowiązek merytorycznego uczestniczenia w procesie szkolenia, który również może oznaczać obowiązek sprawdzenia wiedzy słuchaczy kursu. Zarówno w karcie opisu stanowiska służbowego, jak i w zakresie obowiązków wskazano czynności o charakterze organizacyjno-logistycznym nałożone na P. K.

Tym samym organ II instancji uznał, że egzamin stanowił integralną część procesu szkolenia słuchaczy Kursu Szkolenia Rezerw. P. K. w ramach wynikającego z opisu stanowiska obowiązku realizacji procesu szkolenia kursu, zgodnie z programem szkolenia i rozkładem zajęć, musiał się liczyć z tym, że w ramach tej odpowiedzialności będzie wykonywał czynności związane z realizacją tego procesu, a więc, że będzie mógł na niego zostać nałożony obowiązek prowadzenia zajęć oraz egzaminów.

Pismem z dnia 16 września 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nałożenie na P. K. prowadzenia zajęć dydaktycznych wraz z koniecznością przeprowadzenia egzaminów wyklucza możliwość przyznania mu dodatkowego wynagrodzenia, pomimo, że czynności te zostały wskazane w rozporządzeniu w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa.

Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ wydając skarżoną decyzję wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 04 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1790/09 uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd w wyżej powołanym wyroku przesądził m.in., że: " (...) organ w skarżonej decyzji położył szczególny nacisk, że skarżący był zobowiązany do realizowania procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej, co miało wynikać z Karty Opisu Stanowiska. Tymczasem jak wynika z analizy powyższego dokumentu załączonego do akt administracyjnych, powyższe odwołanie jest całkowicie gołosłowne, bowiem nie można w nim doszukać się powołanej w decyzji powinności. Niezależnie od powyższego, organ w żaden sposób nie powołał się na podstawowy dokument określający obowiązki skarżącego, a mianowicie na Zakres Obowiązków Zastępcy Kierownika Kursu. Tymczasem z jego treści wynika, że w zakresie obowiązków szkoleniowych skarżący odpowiada za realizację procesu szkolenia kursu zgodnie z programem przeszkolenia i rozkładem zajęć. Zatem po pierwsze nie ma tutaj mowy o prowadzeniu zajęć a o odpowiedzialności za realizację procesu szkolenia i zgodzić się należy ze skarżącym, że może to oznaczać jedynie odpowiedzialność (nadzór) w zakresie organizacyjno – logistycznym, bowiem jest to pojęcie szerokie. Ponadto analiza tego dokumentu prowadzi do wniosku, że jedyne zadania w zakresie działalności szkoleniowej, a nie odpowiedzialność za nie, zostały wyszczególnione w punkcie stanowiącym o "organizowaniu i prowadzeniu instruktaży do zajęć programowych oraz metodycznych kursu" co siłą rzeczy nie oznacza prowadzenia zajęć".

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanym wyroku zwrócił organowi uwagę na to, że: "cytowany przez organ obowiązek realizowania procesu szkolenia kursu zgodnie z kompetencyjnym zakresem odpowiedzialności szkoleniowej, jest zawarty jedynie w opinii okresowej za lata 2004-2005, jednakże organ w żaden sposób nie wyjaśnił jego relacji do braku podobnego zapisu w Karcie Opisu Stanowiska i Zakresie Obowiązków".

W cytowanym wyroku Sąd podkreślił również to, że: "organ nie podjął jakichkolwiek działań w wyjaśnieniu kwestii sprowadzającej się do oceny wyznaczenia skarżącego do przeprowadzenia egzaminów mocą rozkazów dziennych komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej a jest to na tyle istotne, bo wszak idąc tokiem rozumowania organu, skoro egzaminy są immanentnym elementem całego procesu szkolenia, to zbędnym się staje oddzielne wyznaczenie i w odmiennej formie do przeprowadzenia egzaminów".

Sąd uwypuklił także taką okoliczność, iż: "organ nie odniósł się do Programu Przeszkolenia Wojskowego Studentów oraz do rozkładu zajęć, na które to dokumenty powołuje się w rozkazach dziennych. Jest to o tyle istotne, że ich analiza, pozwoliłaby wyjaśnić, czy wspomniane egzaminy były z przedmiotów objętych prowadzonymi przez skarżącego wykładami, czy też nie. W konsekwencji wyjaśniłoby to czy wspomniane egzaminy były w rzeczywistości dodatkowymi czynnościami skarżącego".

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ nie wykonał powyższych zaleceń zawartych w wyroku z dnia 04 marca 2010 r. Nie uzupełnił bowiem materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami Sądu, który w sposób jasny i czytelny wypunktował braki dowodowe organu oraz nieprawidłową wykładnię przepisów.

W świetle treści skarżonej decyzji i jej uzasadnienia tutejszy Sąd jest także w obowiązku, aby ponownie podkreślić, iż zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 153 ppsa, organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Organ rozpoznając sprawę nie może więc dokonywać wykładni przepisów wbrew wykładni, jakiej dokonał już Sąd. Taka zaś sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej. Organ oceniając zapisy Zakresu Obowiązków Zastępcy Kierownika Kursu doszedł do wniosku, iż nakładają one na skarżącego obowiązek prowadzenia zajęć i egzaminów z uczestnikami kursu, pomimo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cytowanym wyroku przesądził już, że: "z jego treści (Zakresu Obowiązków Zastępcy Kierownika Kursu) wynika, że w zakresie obowiązków szkoleniowych skarżący odpowiada za realizację procesu szkolenia kursu zgodnie z programem przeszkolenia i rozkładem zajęć. Zatem po pierwsze nie ma tutaj mowy o prowadzeniu zajęć a o odpowiedzialności za realizację procesu szkolenia i zgodzić się należy ze skarżącym, że może to oznaczać jedynie odpowiedzialność (nadzór) w zakresie organizacyjno-logistycznym, bowiem jest to pojęcie szerokie. Ponadto analiza tego dokumentu prowadzi do wniosku, że jedyne zadania w zakresie działalności szkoleniowej, a nie odpowiedzialność za nie, zostały wyszczególnione w punkcie stanowiącym o "organizowaniu i prowadzeniu instruktaży do zajęć programowych oraz metodycznych kursu" co siłą rzeczy nie oznacza prowadzenia zajęć".

Wobec powyższego, omawiana wykładnia dokonana przez organ winna być traktowana, jako niedopuszczalna polemika z prawomocnym wyrokiem Sądu.

Na marginesie podnieść również należy, iż tutejszy Sąd nie podziela założenia przyjętego przez organ, iż suma obowiązków spoczywających na żołnierzach zawodowych pełniących służbę w danej jednostce organizacyjnej jest równa sumie obowiązków nałożonych na tą komórkę organizacyjną. Pełnienie służby w określonej jednostce organizacyjnej nie jest bowiem jednoznaczne z tym, iż na żołnierzu spoczywa obowiązek realizowania wszystkich zadań tej komórki. Inne dokumenty regulują bowiem zakres działania komórek organizacyjnych podmiotu, a inne dokumenty ustalają zakres obowiązków spoczywających na żołnierzu.

Na przeszkodzie w stosowaniu automatyzmu proponowanego przez organ stoi również to, iż żołnierze pełniący służbę w danej komórce mają różne stopnie wojskowe, różne predyspozycje intelektualne, osobowościowe, jak również różne wykształcenie. Dlatego też zakres obowiązków ustala się indywidualnie dla każdego żołnierza, biorąc pod uwagę jego właściwości osobiste. Przyjmując tok rozumowania zaprezentowany w skarżonej decyzji zbędnym byłoby zaś ustalanie zakresu obowiązków dla każdego żołnierza odrębnie.

W tym stanie sprawy, w związku z uchybieniami organu opisanymi w niniejszym uzasadnieniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

-----------------------

10