Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 95/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność P. z siedzibą w K. J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje P. z siedzibą w K. J. do rozpatrzenia wniosku T. P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku ; 2. stwierdza, że bezczynność P. z siedzibą w K. J. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od P. z siedzibą w K. J. na rzecz T. P. kwotę [...](słownie trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SAB/Po [...]

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. skargę na bezczynność P. (dalej – " Spółka") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zwróciła się do Spółki m. in. o udostępnienie – w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej "u.d.i.p." także "ustawa") - kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce [...] położonej w miejscowości G..

W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącej ponownie wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich decyzji oraz innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. P. poinformowały pełnomocnika skarżącej, że wniosek o udostępnienie kserokopii i innych dokumentów nie określa, do jakich konkretnie decyzji (innych dokumentów) skarżąca oczekuje dostępu. Z tego powodu ww. Spółka zwróciła się do pełnomocnika o doprecyzowanie wniosku, poprzez wskazanie jakich konkretnie decyzji (dokumentów urzędowych) żąda skarżąca.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu skargę na bezczynność Spółki poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie wymienionej spółki do udzielenia powyższej informacji i w żądanej formie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżąca podała, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca nie jest związana jakimkolwiek terminem na jej wniesienia. Ponadto podniesiono, że spółka jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W ocenie strony dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są "zadaniami publicznymi" i w konsekwencji żądane informacje dotyczą "sprawy publicznej" oraz nakładają obowiązek jej udzielenia. Wskazała również, że skarga na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, bowiem celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie i Kodeks postępowania administracyjnego nie ma do niej zastosowania, gdyż ustawa o dostępie do informacji zawiera odesłanie do stosowania Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. W ocenie strony, skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Strona wskazał, że do dnia sporządzania skargi nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, ewentualnie zaś o jej odrzucenie.

Spółka podniosła brak legitymacji biernej do występowania w niniejszej sprawie, gdyż nie jest właścicielem stacji elektroenergetycznych, linii wysokich, średnich i niskich napięć, a więc nie jest dysponentem decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii przebiegającej przez nieruchomość skarżącej.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Spółka wskazała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Spółka wskazała, ze skarżąca wprawdzie powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej ale w rzeczywistości informacja, o którą wnosi, nie dotyczy tej ustawy, ale dotyczy realizacji swojego indywidualnego roszczenia cywilnego.

Ponadto Spółka wyjaśniła, że skarżąca nie odpowiedziała na pismo wzywające do sprecyzowania żądanie. Natomiast fakt wysłania powyższego pisma świadczy o braku bezczynności.

Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "Ppsa"), do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym (sygn. akt K 58/13).

. Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie. Wprawdzie do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie została rozpoznana sprawa K 58/13, jednak Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego cofnął większość zarzutów w sprawie K 58/13, w tym dotyczących zbadania zgodności art. 113 ust. 1, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a, lit b lub lit c, art. 145 § 1 pkt 3, art. 145 § 2, art. 146 § 1 I § 2, art. 147 § 1 Ppsa z art. 2 i art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 141 ust. 4 i art. 149 Ppsa z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji i sprecyzował wniosek w zakresie m.in. dotyczącym ochrony prywatności, danych osobowych, przepisów art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie (informacja powszechnie znana ze strony Trybunału Konstytucyjnego – trybunał.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2014r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) na mocy art. 2 tej ustawy stosuje się przepis art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Przepisy te zostały bowiem zmienione w art. 1 pkt 1 lit b i c oraz w art. 1 pkt 40 ustawy zmieniającej, które nie zostały wymienione w art. 2 ustawy zmieniającej jako te, które stosuje się w nowym brzmieniu do sprawy wszczętych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i w tym zakresie stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa Wprawdzie art. 52 § 3 Ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia stronie skarżącej decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku, jak również dotyczących jej modernizacji.

Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie należy również ustalić czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy.

Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie.

W tym zakresie Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd – ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych – w myśl którego informacje (w tym zwłaszcza decyzje) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce są, co do zasady, informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np.: wyrok NSA z 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2753/13; wyroki WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 60/14 oraz z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 24/13 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl).

Ponadto wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżąca wystąpiła z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.).

Podkreślić należy, że to wnioskodawca decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb wynikający z u.d.i.p., a sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Samo bowiem formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącą wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na ww. działce w trybie u.d.i.p., a zatem nie naruszono art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1966/13, dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek Spółki o odrzucenie skargi.

Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej"

Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych.

Uznając, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną, a Spółka będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na gruncie ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że – jak wynika z akt sprawy – wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Spółki w dniu [...] września 2012 r. Od tego dnia rozpoczął się bieg terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Z treści pisma z dnia [...] maja 2013 r. adresowanego do pełnomocnika skarżącej nie wynika, aby Spółka dokonała kwalifikacji wniosku strony skarżącej pod kątem oceny, czy obejmuje on żądanie udzielenia informacji publicznej. Spółka w pierwszym piśmie skierowanym do skarżącej zawarła wyjaśnienia dotyczące kwestii roszczenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości nie odnosząc się w żadnym stopniu do zgłoszonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r., na skutek pisma strony z dnia [...] czerwca 2013 r., Spółka poinformowała stronę, że żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie przewidzianej we wniosku z uwagi na brak precyzyjnych danych, jakich dokładnie decyzji dotyczy wniosek. W piśmie tym Spółka wezwała jednocześnie do sprecyzowania tych informacji.

Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska Spółki, iż, skarga powinna zostać oddalona wobec nieudzielania odpowiedzi przez skarżącą na pismo, w którym wezwano skarżącą o sprecyzowanie danych dotyczących decyzji (dokumentów) objętych wnioskiem, Sąd wskazuje, że stanowisko Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego powodu, że zarówno we wniosku jak i w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca podała, iż chodzi jej o decyzje i dokumenty związane z lokalizacją i budową linii elektroenergetycznych na jej nieruchomości podając jednocześnie numer działki oraz nr księgi wieczystej. Zatem w ocenie Sądu wniosek skarżącej był na tyle precyzyjny, ze pozwalał Spółce na jednoznaczne zidentyfikowanie treści żądania.

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż do dnia rozpoznania sprawy organ nie udzielił żądanej informacji.

W tym miejscu wskazać należy, że w toku postępowania sądowego, z dniem [...] czerwca 2014 r., wszelkie prawa i obowiązki P. przejęła spółka P. z siedzibą w K. . Podstawą połączenia spółek był przepis art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.). Powyższe znajduje potwierdzenie w aktualnym odpisie z rejestru przedsiębiorców (k. 90 – 106 akt sądowych). Z uwagi na powyższe istotny jest zapis przepisu art. 494 § 1 Kodeksu spółek handlowych, w myśl którego spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Z powyższego wynika zatem, że status strony przysługujący osobie prawnej wygasa z chwilą jej połączenia się z inną spółką. Sukcesorem jej praw i obowiązków staje się spółka przejmująca. W niniejszej sprawie P. z siedzibą w K. .

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą zmieniającą z dnia [...] kwietnia 2014 r., zobowiązał P. z siedzibą w K. Spółki do załatwienia wniosku skarżącej z w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku).

Odnosząc się do kwestii, czy bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie miało charakter rażący. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż od dnia złożenia wniosku tj. od dnia [...] września 2012 r., do dnia orzekania w niniejszej sprawie upłynęło ponad 4 lata. Sąd ma na uwadze, iż przy ocenie charakteru naruszenia prawa długość okresu bezczynności nie jest wyłącznym kryterium oceny. Jednakże biorąc pod uwagę, że orzecznictwo w zakresie obowiązków przedsiębiorstwa energetycznego udostępnienia informacji publicznej w postaci decyzji jest jednolite i znane Spółce, z uwagi na ilość skarg na bezczynność Spółki i reprezentacje przez profesjonalnego pełnomocnika, uznać należało, że bezczynność Spółki miała charakter rażący. Wyjaśniając powyższe wskazać, iż o ile w okresie składnia wniosku istniały uzasadnione wątpliwości czy mamy do czynienia z informacją publiczna i czy Spółka jest podmiotem obowiązanym do udzielenia tej informacji, to jednakże na skutek orzecznictwa jakie zapadało w latach 2012 -2013, dalsze pozostawanie w bezczynności nie miało uzasadnienia.

Z tych względów Sąd na podstawie art.149 § 1 zd. 2 Ppsa orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 Ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804).