Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1862/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął M. C. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [..]. maja 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, z uwagi na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. [..] Wydział Karny, sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., skazujący M. C. za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk, na karę grzywny oraz na zasadzie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekający wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Karny, sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2012 r. został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. w ten sposób, że podwyższył orzeczoną wobec oskarżonego M. C. grzywnę oraz obniżył orzeczony wobec oskarżonego M. C. środek karny

w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 roku. Organ podniósł, że z powyższego wyroku wynika, że Sąd uznał M. C. za winnego tego, że w dniu [...] października 2011 r. w S. na

ul. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował w ruchu lądowym samochodem. Ponadto organ wskazał, że z informacji przesłanej przez Komendę Powiatową Policji w S. wynika, że M. C. w miejscu zamieszkania posiada opinię osoby spokojnej, przestrzegającej zasad i norm współżycia społecznego, nie przejawia skłonności do nadużywania alkoholu oraz innych środków o podobnym działaniu.

W ocenie organu, fakt prawomocnego skazania M. C. za popełnienie przestępstwa umyślnego stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Od decyzji tej M. C. wniósł odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy

o broni i amunicji przez błędne przyjęcie, że na podstawie wyżej wymienionych przepisów [...] Komendant Wojewódzki Policji jest uprawniony do cofnięcia pozwolenia na broń, podczas gdy przestępstwo za które został skazany nie zostało popełnione umyślnie, a jest nieumyślnym przestępstwem drogowym, co nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i tym samym pozostawienie w mocy pozwolenia na broń nr [...] z dnia [...] maja1969 r. W uzasadnieniu odwołania M. C. podniósł, że został skazany za czyn, którego nie dopuścił się w sposób umyślny, a ponadto czyn ten nie miał żadnego związku z używaniem broni objętej pozwoleniem na broń do celów łowieckich. Podkreślił, że Sądy przy wymiarze kary brały pod uwagę jego wieloletni nienaganny sposób życia, dobrą opinię w miejscu zamieszkania, przestrzeganie zasad współżycia społecznego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lipca 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazując, że organ I instancji podstawą prawną decyzji uczynił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni

i amunicji, podkreślił, że przepisy te mają charakter obligatoryjny, zatem wiążą organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania, m.in. za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt. 6 w drodze postępowania dowodowego. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Takim jest natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 kk, popełnione przez M. C., bowiem znajduje się ono w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie, czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego.

Zdaniem organu, wobec ustalenia, że M. C. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 kk, polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawa sama rozstrzyga, iż zagrożenie dla wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji dóbr wynika, m.in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, należy cofnąć.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. C.

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której, wnosząc

o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucił jej naruszenie art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów

i materiałów przed wydaniem decyzji, przez co organ uniemożliwił mu wzięcie czynnego udziału w sprawie.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji przez błędne przyjęcie, że na podstawie wyżej wymienionych przepisów Komendant Główny Policji jest uprawniony do utrzymania

w mocy decyzji organu I instancji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, podczas gdy przestępstwo, za które został skazany nie zostało popełnione umyślnie, a jest nieumyślnym przestępstwem drogowym, co nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto czyn ten nie miał w ogóle związku z posiadaniem broni i nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem nie jest czynem skierowanym przeciwko życiu lub zdrowiu ludzkiemu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności

z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz utrzymana nią

w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r., cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane

z naruszeniem prawa.

Przede wszystkim, Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

A. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo

lub umyślne przestępstwo skarbowe,

B. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

1. przeciwko życiu i zdrowiu;

2. przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny, sygn. akt [...]

z dnia [...] grudnia 2011 r., został skazany za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk, na karę grzywny oraz na zasadzie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [..] Wydział Karny sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2012 r., został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. w ten sposób, że podwyższył orzeczoną wobec oskarżonego M. C. grzywnę oraz obniżył orzeczony wobec oskarżonego M. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 roku.

Zgodzić się należy z organami obu instancji, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Dlatego też, żadne inne dowody, na które powołuje się skarżący, choćby dla niego pozytywne, jak np. opinia z miejsca zamieszkania, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Bezspornym jest bowiem, że czyn z art. 178a § 1 K.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je, sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zaś w toku czynności wyjaśniających, że skarżący w dniu [...] października 2011 r. w S. kierował samochodem marki [...] nr rej. [...] na ulicy L. w stanie nietrzeźwości (0,93 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu k. [...]), tj. popełnił umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., za które został skazany na karę grzywny oraz na zasadzie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział K. sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2012 r., został zmieniony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. w ten sposób, że podwyższył orzeczoną wobec oskarżonego M. C. grzywnę oraz obniżył orzeczony wobec oskarżonego M. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 roku.

Słusznie zatem stwierdza organ Policji, że skarżący stworzył tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują natomiast przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych.

Dokonana zatem przez skarżącego interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte

w dniu [...] maja 2012 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Powyższe oznacza, że sprawa skarżącego może być rozpatrywana tylko na ich podstawie.

Zdaniem Sądu, powyższa ocena dokonana przez organ Policji jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli.

Na marginesie niniejszej sprawy zauważyć tylko można, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 K.k. mogą być – i nierzadko są – wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy

o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący, co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia, polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób, lub nawet na ich śmierci.

Zauważyć zaś należy, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni

i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko

w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w R., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. również należy uznać za niezasadny.

Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.