Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2788/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 119 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 76 par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 4; art. 5 ust. 1 i 2;
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 224
law: Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 lipca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. z siedzibą w [...] (Białoruś) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] sierpnia 2019 r. o nałożeniu na O. [...], Białoruś ( dalej "Skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł i ponownie nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. x, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a i g, 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.- dalej u.t.d.), art. 6 ust. 1 umowy z dnia 20 maja 1992 r. między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych (M. P. z 2001 r. nr 4 poz. 40 ze zm.) oraz lp. 3.4 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z akt sprawy powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 14 kwietnia 2019 r. na autostradzie [...] ([...]) przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Koegel o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan V. G.. Kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy O. z siedzibą w [...] na Białorusi. Kierujący przewoził ładunek towaru z Niemiec na Białoruś.

Do kontroli kierujący okazał m. in. zezwolenie CEMT/ECMT BY nr [...] i certyfikat nr BY/D [...] dla ww. ciągnika ważny do dnia 23 czerwca 2019 r. oraz certyfikat nr [...] wydany dla ww. naczepy w dniu 28 lutego 2012 r., potwierdzające spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z 14 kwietnia 2019 r.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. WITD nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Jako podstawę prawną organ I instancji wskazał art. 92a ust. 1,6,7 u.t.d. oraz lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca podniosła, że podczas wykonywania skontrolowanego przewozu drogowego kierujący posiadał ważny certyfikat dla naczepy, ale nie zrozumiał jakiego dokumentu żądali kontrolujący go inspektorzy.

Pismem z 28 kwietnia 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił stronę o zmianie kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego z lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia na lp. 3.4 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu wymaganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD po zacytowaniu obowiązujących przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie wskazał, że w przypadku wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy kierujący jest zobowiązany posiadać dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane do wykonania międzynarodowego przewozu drogowego. Jeżeli międzynarodowy przewóz drogowy jest wykonywany na podstawie zezwolenia CEMT/ECMT kierujący musi posiadać w pojeździe certyfikat potwierdzający spełnienie odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu przez każdy pojazd, którym przewóz jest wykonywany.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierujący wykonywał przewóz na podstawie zezwolenia CEMT/ECMT BY nr [...]. Okoliczności wykonywania tego przewozu potwierdza protokół kontroli i książka pojazdu stanowiąca załącznik do ww. zezwolenia. Wraz z tym zezwoleniem kierujący oprócz certyfikat nr BY/D [...] dla ww. ciągnika ważnego do dnia 23 czerwca 2019 r., potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu, okazał też certyfikat nr [...] wydany dla ww. naczepy w dniu 28 lutego 2012 r., potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu.

GITD stwierdził zatem, że wymienione certyfikaty są ważne tylko przez 12 miesięcy, więc ww. certyfikat dla naczepy w dacie kontroli był nieważny. Innego certyfikatu kierujący nie posiadał. Zatem podczas przeprowadzonej kontroli kierujący nie posiadał w pojeździe wszystkich dokumentów niezbędnych do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Organ odwoławczy wskazał , że zgodnie z rozdziałem 6 rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final pojazdy powinny spełniać wymogi dotyczące oceny ich stanu technicznego opisane w Dyrektywie 96/96 UE, uzupełnionej przez Dyrektywę 1999/52 UE. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w przytoczonych przepisach, ocena stanu technicznego pojazdu powinna być przeprowadzona, z pozytywnym wynikiem corocznie, dlatego okres ważności certyfikatu zgodności również nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Certyfikat zawierający wymagania w zakresie bezpieczeństwa dla pojazdów typu "EURO" powinien być odnawiany co najmniej corocznie, po pozytywnym zaliczeniu przeglądu technicznego. Zatem warunkiem wydania certyfikatu jest przeprowadzenie oceny stanu technicznego zarówno ciągnika samochodowego, jak i naczepy. Brak takiej oceny czyni certyfikat nieważnym. Zezwolenia, do których nie dołączono aktualnych świadectw potwierdzających zgodność z rodzajem zastosowanego zezwolenia, tj. dla pojazdów kategorii EURO IV, EURO V lub EURO VI, są uznawane za nieważne.

Ponadto z zezwoleń EKMT dla pojazdów określonych kategorii EURO mogą korzystać jedynie pojazdy, które spełniają określone wymogi techniczne opisane w Instrukcji korzystania z kontyngentów tych zezwoleń. Zezwolenia te są ważne tylko wtedy, gdy przedstawione są razem z poprawnie wypełnionymi świadectwami potwierdzającymi zgodność pojazdu z wymaganiami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Wymagania dotyczą zarówno ciągnika samochodowego jak i naczepy. Dlatego przewoźnik podczas wykonywania przewozów obowiązany jest posiadać zezwolenie wraz z certyfikatem zgodności stanu technicznego zarówno ciągnika samochodowego jak i przyczepy. Z jednego zezwolenia może korzystać jednocześnie tylko jeden pojazd. Musi ono znajdować się w pojeździe podczas jego podróży na trasie pomiędzy punktem załadunku (od momentu załadowania pojazdu) a rozładunku (do momentu rozładowania pojazdu) podczas każdego przebiegu z ładunkiem lub również podczas przebiegu pustego który następuje przed lub po przebiegu z ładunkiem.

Uzasadniając zmianę kwalifikacji prawnej naruszenia GITD podkreślił, że naruszenie określone w przepisie lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Jednakże w dniu kontroli kierujący posiadał zezwolenie wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego i okazał je do kontroli. Było to zezwolenie CEMT/ECMT BY nr [...]. Kierujący posiadał także książkę pojazdu stanowiącą załącznik do tego zezwolenia, której kopia strony 05 znajduje się w aktach sprawy. Książka zawierała wpisy dotyczące m. in. skontrolowanego przewozu drogowego. Zatem nie można uznać, że kierujący w imieniu strony wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Jednak oprócz ww. książki pojazdu do wymienionego zezwolenia wymagane są także certyfikaty potwierdzające spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu. Kierujący musi posiadać w pojeździe takie certyfikaty dla wszystkich pojazdów, którymi wykonuje przewóz drogowy. Skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Mercedes i naczepy marki Koegel więc kierujący powinien mieć certyfikaty dla obydwu pojazdów. Ważny certyfikat kierujący posiadał tylko dla ww. ciągnika. Był to certyfikat nr BY/D [...] dla tego ciągnika ważny do dnia 23 czerwca 2019 r. Natomiast certyfikat nr [...] wydany dla ww. naczepy w dniu 28 lutego 2012 r., w dniu kontroli był nieważny, ponieważ takie certyfikaty są ważne tylko przez 12 miesięcy. Tym samym kierujący wykonując skontrolowany przewóz drogowy zespołem pojazdów, którego naczepa nie miała ważnego certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez nią odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu wypełnił przesłanki przepisu lp. 3.4 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu wymaganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia także jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Zmiana zaskarżonej decyzji nie miała wpływu na wysokość kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie i dlatego organ odwoławczy nałożył karę w takiej samej wysokości jak organ I instancji, tj. w wysokości 12.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD wyjaśnił, że dokumenty przedkładane przez stronę po przeprowadzonej kontroli nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem przewoźnik wykonujący międzynarodowy transport drogowy ma obowiązek posiadać wszystkie dokumenty, poprawnie wypełnione niezbędne do wykonania danego przewozu podczas jego wykonywania. Skoro kierujący okazał certyfikat wydany w 2012 r., to dlatego, że tylko taki certyfikat posiadał w pojeździe. Jak wynika z pisma strony z dnia 10 maja 2019 r. pracownicy Skarżącej spółki nawet nie wiedzieli czy certyfikat naczepy, w który kierowca został wyposażony jest ważny, skoro kontaktowali się z urzędem w Niemczech w celu ustalenia daty ważności certyfikatu, a kopię tego certyfikatu strona przedłożyła w załączeniu do tego pisma. Zatem wbrew twierdzeniom Skarżącej kierujący nie został wyposażony w ważny certyfikat naczepy, bowiem gdyby strona w taki certyfikat go wyposażyła, to kierujący okazałby go do kontroli. Tym samym wyjaśnienia strony dotyczące wyposażenia kierowcy we wszystkie wymagane dokumenty są niewiarygodne.

Zdaniem GITD podniesiony zarzut dotyczący dokonywania czynności postępowania z udziałem tłumacza także nie jest zasadny. Zgodnie z art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 224 ze zm.) językiem urzędowym jest język polski i w tym języku wnosi się podania, składa oświadczenia woli, toczy się postępowanie oraz sporządza dokumenty i decyzje. Zatem organ kontrolny nie jest zobowiązany do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (sygn. akt VI SA/Wa 1298/14).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz Ip. 3.4 pkt. 1 załącznika nr 3 do tejże ustawy, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że nieokazanie dokumentów do kontroli tożsame jest z nieposiadaniem w ogóle w pojeździe wymaganego zezwolenia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w przyjęciu przez organ II instancji, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała przesłanka warunkująca umorzenie postępowania z uwagi na okoliczność, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia, oraz że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć, a to z uwagi na barierę językową, na skutek której kierowca nie okazał organowi kontrolującemu wymaganego certyfikatu potwierdzającego zgodność spełnienia przez naczepę odpowiednich warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu przez organ błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oderwaniu od zasad logiki i doświadczenia życiowego, przejawiającej się w uznaniu, iż dowody zgromadzone w sprawie nie pozwalają na przyjęcie, że bariera językowa miała decydujący wpływ na nieokazanie przez kierowcę certyfikatu dotyczącego naczepy w trakcie kontroli przy jednoczesnym dysponowaniu owym dokumentem przez kierowcę;

4. naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z pisemnego oświadczenia kierowcy V. G. z dnia 15 kwietnia 2019 r., które przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy i nie przedłużyłoby postępowania prowadzonego przez organ II instancji;

5. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w niniejszej sprawie - w stadium kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego, poprzez uniemożliwienie zapewnienia stronie tłumacza dla osoby niewładającej językiem polskim - kierowcy V. G.;

6. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, przejawiający się w tym, że organ II instancji przyjął, iż kierujący pojazdem obywatel [...] - V. G. nie okazał certyfikatu potwierdzającego zgodność spełnienia przez naczepę odpowiednich warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa, podczas gdy kierowca z uwagi na nieznajomość języka polskiego nie zrozumiał o okazanie jakiego dokumentu jest proszony, pomimo faktu, że w ten dokument został zaopatrzony przez przedsiębiorcę. Kierowca po kontroli zorientował się jaki popełnił błąd niezwłocznie informując o tym przełożonych, którzy to z kolei skontaktowali się z wydawcą certyfikatu, który potwierdził ważność dokumentu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych;

Ponadto w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi oświadczenia kierowcy V. G. z dnia 15 kwietnia 2019 r.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie GITD wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a Skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy nałożenia na Skarżącą jako podmiot wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy - przewóz towarów z Niemiec na Białoruś - kary pieniężnej za brak ważnego certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez naczepę odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i warunków dopuszczenia do ruchu. Z akt sprawy wynika, że ważny certyfikat kierujący posiadał tylko dla ciągnika, zaś okazany podczas kontroli certyfikat nr [...] był wydany dla naczepy w dniu 28 lutego 2012 r. zatem w dniu kontroli był nieważny, ponieważ takie certyfikaty są ważne tylko przez 12 miesięcy.

Zarzuty skargi zarówno te procesowe, jak i dotyczące prawa materialnego uzupełniają się wzajemnie i sprowadzają się w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych podczas kontroli drogowej w dniu 14 kwietnia 2019 r.

Skarżąca podnosi, że momencie kontroli kierowca posiadał ważny certyfikat EKMT dotyczący naczepy, o czym poinformował osobę kontrolującą niezwłocznie po zorientowaniu się, o jaki dokument kontrolerowi chodzi. Zatem, dokument znajdował się w pojeździe, a jedynie został nieokazany, następnie został odnaleziony i przedstawiony organowi w toku postępowania. Zdaniem Skarżącej nieokazanie certyfikatu (w momencie zwrócenia się o niego przez kontrolera) nie jest równoznaczne z brakiem posiadania go w pojeździe. Ponadto Skarżąca twierdzi, że przyczyną nieokazania przez kierowcę posiadanego w pojeździe certyfikatu ( wydanego w dniu 5 września 2018 r.) dla naczepy mógł być fakt, że nie zapewniono stronie nie władającej językiem polskim udziału tłumacza, zatem doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Z tym stanowiskiem Skarżącej nie sposób się zgodzić.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, że podstawowe znaczenie mają bowiem ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli i opisane w protokole kontroli. Zasadniczo jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475).

W tym aspekcie sprawy zasadnicze znaczenia ma fakt, że w toku kontroli kierowca nie okazał ważnego certyfikatu dla naczepy, choć taki obowiązek wynika z treści lp.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Regulacja ta wyraźnie stanowi, że kierowca musi posiadać w pojeździe ten certyfikat, co jest równoznaczne z koniecznością okazania tego certyfikatu na żądanie Inspektora Transportu Drogowego. Natomiast, wbrew zarzutom skargi, późniejsze ( czyli po kontroli) przedstawienie przez Skarżącą ważnego certyfikatu dla naczepy, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Odnośnie zarzutu oparcia materiału dowodowego na protokole sporządzonym przy udziale obywatela Białorusi nie władającego językiem polskim ( kierowcy) Sąd zauważa, że zgodnie z art. 4 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, terenowych organów administracji publicznej, instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, organów, instytucji i urzędów podległych organom ww. wymienionym, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie jest więc zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca zagraniczny zatrudniając osobę, która nie zna języka kraju, przez którego terytorium ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. Ustawa o języku polskim nie tylko uprawnia, ale także zobowiązuje do posługiwania się przy czynnościach urzędowych językiem polskim i prowadzenia postępowania w języku polskim, zatem organy kontroli działały tu zgodnie z prawem. Profesjonalny kierowca, musi znać wymagania stawiane wykonywanym przewozom (por. też wyrok NSA z 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt II GSK 141/15).

Ustosunkowując się do wniosku dowodowego zawartego w skardze należy podkreślić, że Sąd może wprawdzie dopuścić przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, ale tylko wówczas, jeżeli w jego ocenie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tej sprawie Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze dotyczącego oświadczenia kierowcy, bowiem ta sporna okoliczność została już oceniona przez organy w toku postępowania i na podstawie tak zebranego materiału dowodowego zasadnie uznano, że kierowca nie posiadał w pojeździe ważnego certyfikatu naczepy w chwili kontroli. Słuszne jest też stanowisko organu, że gdyby rzeczywiście Skarżąca w taki certyfikat wyposażyła kierowcę, to ten ważny certyfikat kierowca okazałby do kontroli.

Dlatego też w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, (który Sąd przyjmuje za podstawę swojego wyrokowania), jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego i procesowego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpującą.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.