Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 354/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 2a, art. 3 ust. 1  pkt 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 121, art. 187 par 1, art. 191, art. 180, art. 122, art. 210 par 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151, art. 134,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi M. B. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (zwane dalej: "organem

II instancji", "organem odwoławczym" lub "Kolegium") zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 2022 r. znak SKO.414.3077.2021 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Kołobrzeg (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") z dnia 22 listopada 2021 r. znak BF.IV.3120.1.10.2021 ustalającą M. B. i P. B. (zwanym dalej: "Podatnikami", "Stronami", "Skarżącymi") wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 rok w kwocie [...]zł.

Zasadnicze ustalenia stanu faktycznego są następujące.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał opisaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku weryfikacji danych zawartych w kartotece podatników z zapisami danych w ewidencji gruntów i budynków, stwierdził istotne rozbieżności dotyczące przedmiotów, które miały wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. W związku z tym faktem w piśmie z dnia 17 marca 2021 r. wezwał Podatników do złożenia aktualnej informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2021 rok.

Odpowiadając na wezwanie, Podatnicy przedłożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W informacji tej wskazali do opodatkowania podatkiem

od nieruchomości:

- [...] m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- [...] m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

o kondygnacji powyżej 2,20 m,

- [...] m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

w tym kondygnacji o wysokości 1,40 - 2,20 m,

- [...] m2 - budynków pozostałych, w tym kondygnacji o wysokości powyżej

2,20 m,

- [...] m2 budynków pozostałych, w tym kondygnacji o wysokości 1,40 - 2,20 m.

W przedłożonej informacji nie wykazali wartości budowli. Wartość ta wynikała

z przedłożonego załącznika ZIN-1 i wynosiła [...] zł.

W związku z powziętymi przez organ wątpliwościami co do wskazanych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, organ wezwał Podatników

do złożenia wyjaśnień i stosownych dokumentów. Wątpliwości organu pierwszej instancji budził fakt wskazania przez Podatnika, będącego przedsiębiorcą, powierzchni [...] m2 w pozycji budynki pozostałe, w tym kondygnacji o wysokości 2,20 m i [...] m2 oraz kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m.

W dniu 20 października 2021 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo Podatników wraz z załącznikami dotyczącymi obliczenia powierzchni użytkowej budynków posadowionych na działkach nr [...] i [...] w D. . Dodatkowo Podatnicy przedłożyli ewidencję środków trwałych (stan na dzień 8 października 2021 r.), z której wynikała wskazana w złożonym załączniku do informacji podatkowej

ZIN-1 wartość budowli. Ponadto wyjaśnili, że w złożonej informacji podatkowej IN-1 wskazano powierzchnię budynków [...] m2 (stanowiącą salę gimnastyczną)

w pozycji "budynki pozostałe", ponieważ zgodnie z przepisami prawnymi, interpretacjami i interpelacjami oraz wyrokami sądów, jako obiekt sportowy powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek jak za budynki pozostałe. Podatnicy nadmienili również, że w odniesieniu do sali wielofunkcyjnej z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości mogły korzystać te części sali, które były faktycznie zajęte

w zakresie kultury fizycznej i sportu. Podatnicy dodali, że w Polsce wiele samorządów wprowadziło w tym zakresie zwolnienie z podatku od nieruchomości.

Organ po zweryfikowaniu danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ustalił, że Podatnicy na zasadzie ustawowej współwłasności małżeńskiej byli właścicielami działek w D. o numerach:

- [...] o powierzchni [...] ha - sklasyfikowanej jako Bi - inne tereny zabudowane,

- [...] o powierzchni [...] ha - sklasyfikowanej jako Bi - inne tereny zabudowane,

- [...] o powierzchni [...] ha - sklasyfikowanej jako Bi - inne treny zabudowane,

- [...] o powierzchni [...] ha - sklasyfikowanej jako Bi - inne tereny zabudowane ([...] ha) i Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy ([...] ha).

Działki te zabudowane były [...] budynkami niemieszkalnymi, opisanym przez organ w decyzji. Organ podatkowy nie miał zastrzeżeń co do powierzchni budynków, które Podatnicy zadeklarowali do opodatkowania podatkiem

od nieruchomości oraz co do wartości budowli i powierzchni gruntów. Natomiast wątpliwości organu budziło zakwalifikowanie przez Podatników części budynków

- tj. powierzchni [...] m2 sali gimnastycznej do opodatkowania podatkiem

od nieruchomości, według stawek jak za budynki pozostałe. Zdaniem organu powierzchnia sali gimnastycznej powinna być opodatkowana podatkiem

od nieruchomości według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż cała nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Organ wskazał, że zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej Podatnik był aktywnym przedsiębiorcą, który prowadził działalność pod nazwą P. B. Z. G. , B. Jako stałe miejsce prowadzonej działalności gospodarczej Podatnik wskazał adres: D. ul. [...], [...], jako dodatkowe miejsce prowadzonej działalności gospodarczej wskazał adres: D. ul. [...], [...]. Ponadto organ wskazał, że w przesłanej ewidencji środków trwałych w punkcie 4 wykazu środków trwałych przedsiębiorstwa Podatnika budynek sali gimnastycznej widniał jako budynek murowany - sala gimnastyczna

nr [...] data ewid. [...] r., o wartości

[...] zł/wartość początkowa.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ pierwszej instancji ustalił, że Podatnik jest przedsiębiorcą i z samego faktu bycia przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia

1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.o.l."), w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U z 2021 r. poz. 162) wynikało, że znajdujące się w jego władaniu nieruchomości, zaliczane są do kategorii związanych z działalnością gospodarczą, opodatkowanych najwyższą stawką podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a, pkt 2 lit. b oraz pkt 3 u.p.o.l.). Przedmiotowe budynki nie były budynkami mieszkalnymi (według danych z wypisu z ewidencji) stanowiły własność i były w posiadaniu przedsiębiorcy, z tego względu zarówno grunt, jak i posadowione na nim budynki, były związane z działalnością gospodarczą.

Organ dodał, że na uwagę zasługiwał również fakt, iż Rada Gminy Kołobrzeg nie podjęła żadnych uchwał obniżających podatek od nieruchomości lub też zwalniających

z podatku od nieruchomości obiekty sportowe i rekreacyjne, a w związku z powyższym Wójt, działający jako organ podatkowy, uznał, że wszystkie budynki, które były

w posiadaniu przedsiębiorcy – Podatnika, winny zostać opodatkowane podatkiem

od nieruchomości według najwyższych stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na koniec organ przedstawił szczegółowe wyliczenie wysokości ustalonego podatku od nieruchomości.

Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 24 marca

2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji

po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną pomiędzy organem a Podatnikami było to, jaką stawką winien być opodatkowany budynek sali gimnastycznej w zakresie powierzchni użytkowej [...] m2. Zdaniem Podatników stawką jak dla budynków pozostałych, natomiast według organu jak dla związanych z działalnością gospodarczą.

Następnie organ powołując się na regulację prawną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynikało, iż w 2021 r. wszystkie nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie zmieniała tego okoliczność,

że na nieruchomościach tych nie prowadzono w pewnych okresach działalności

w związku z ograniczeniami związanymi ze stanem epidemii. Organ wskazując na wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3960/21, wyjaśnił, że wprawdzie dotyczył on sytuacji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, ale potwierdzał opisany przez organ sposób rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na ocenę tę nie wpłynął także fakt, iż sala gimnastyczna służyła celom w zakresie kultury fizycznej

i sportu, albowiem - po pierwsze: przepisy u.p.o.l. nie przewidywały samoistnego zwolnienia z opodatkowania nieruchomości przeznaczonej na ten cel ani obniżenia stawki podatku, po drugie: żadna uchwała Rady Gminy Kołobrzeg nie przewidywała takiego zwolnienia, czy obniżenia stawki, a po trzecie: w niniejszej sprawie, przedmiotowa sala gimnastyczna była przeznaczona na cele kultury fizycznej i sportu,

a także rekreacji, ale w ramach prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej i pozostawała z nią związana. Świadczyło o tym jej ujęcie w ewidencji środków trwałych, a także zawarcie na stronie internetowej informacji, że O. , którego właścicielem jest Podatnik, ma możliwość korzystania z sali gimnastycznej.

Organ dodał, że zapadły w dniu 24 lutego 2021 r. wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 39/19 nie wpływał na ocenę rozstrzygnięcia

w sprawie Podatników, bowiem omawiana nieruchomość stanowiła część przedsiębiorstwa i była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ zwrócił uwagę, że powstał problem doprecyzowania "związku" nieruchomości

z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny

- nie mógł opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie taki związek został dokładnie wykazany. Organ dodał, że podatek

od nieruchomości jest podatkiem majątkowym - od posiadania a nie od dochodu.

W związku z tym o opodatkowaniu nieruchomości decyduje samo jej posiadanie.

Zdaniem organu odwoławczego okoliczności, na które powołują się Podatnicy

w zakresie ograniczeń związanych ze stanem epidemii, nie mogły więc stanowić

o zastosowaniu do przedmiotów opodatkowania innej niż najwyższa stawki podatkowej. Okoliczności te mogły ewentualnie być brane pod uwagę w postępowaniu o udzielenie ulg podatkowych. Konkludując, wszystkie przedmioty opodatkowania (grunty, budowle, budynki) były ściśle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym także sporny budynek sali gimnastycznej. Organ zaznaczył, że podstawą orzeczenia Trybunału było założenie konieczności oddzielania (w przypadku osób fizycznych) majątku osobistego od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skutkiem tego wyroku była eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ograniczała się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Organ odwoławczy zgodził się z organem podatkowym I instancji, że powoływanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 marca

2018 r., sygn. akt I SA/Ke 23/18 było chybione, albowiem dotyczył on sytuacji, w której Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę, na mocy której budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kultury fizycznej i sportu zostały objęte preferencyjną stawką podatku.

W efekcie wyliczenie podatku od nieruchomości za 2021 r., dokonane przez organ I instancji, Kolegium uznało za zasadne i prawidłowe. Stawki podatku przyjęto zgodnie

z uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg Nr XI/106/2019 z dnia 29 października

2019 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zach. poz. 5728 z dnia 7 listopada 2019 r.), obowiązującą także w 2021 roku.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie uchybiła żadnym przepisom prawa materialnego ani prawa procesowego i nie było podstaw do jej uchylenia. Postępowanie organu pierwszej instancji przeprowadzone zostało w zgodzie

z przepisami, organ zgromadził w nim adekwatny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, Podatnicy mieli zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu na każdym etapie sprawy, zaś w decyzji organ opisał dowody, stan prawny mający zastosowanie w sprawie i wnioski, które doprowadziły do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zarzuty Stron nie znalazły uzasadnienia ani w przepisach prawa ani w stanie faktycznym sprawy.

Podatnicy w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie zaskarżyli decyzję w części dotyczącej ustalenia maksymalnej stawki podatku dla budynku sali gimnastycznej, o powierzchni użytkowej [...] m2,

tj.: w zakresie kwoty [...]zł jako różnicy między kwotą [...]zł a kwotą [...]zł, czyli w części przekraczającej tę kwotę. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa

i interesu prawnego Skarżących, w tym wynikającego z art. 2 i art. 64 ust. 2 w związku

z art. 20 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także przepisów postępowania.

W związku z powyższym wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji;

2) zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z pytaniem prawnym o zgodność obciążenia wszystkich przedsiębiorców maksymalną stawką podatku od nieruchomości, niezależnie od rodzaju i charakteru prowadzonej działalności (w tym sezonowego charakteru działalności) jak też przeznaczenia

i sposobu wykorzystywania oraz miejsca położenia posiadanych budynków bardzo wysoką, maksymalną stawką podatku od budynków (wielokrotnie wyższą

np.: od budynków mieszkalnych) z art. 2, art 20 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;

3) zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm prawnych.

W uzasadnieniu skargi strona poczyniła wywody, uzasadniające - jej zdaniem

– zaskarżenie decyzji. Powołała się m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia

24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu 25 sierpnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału I skierował sprawę

do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym strony zostały zawiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Skarga jako niezasługująca na uwzględnienie, podlega w całości oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."). Jednakże zauważyć należy, że Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, że istotę sporu

w niniejszej sprawie stanowi kwestia opodatkowania budynku znajdującego się

w posiadaniu Skarżących, tj. sali gimnastycznej o powierzchni użytkowej

[...] m2. W ocenie organu podatkowego sala gimnastyczna, była związana

z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a zatem powinna być opodatkowana najwyższą stawką podatkową, przewidzianą przez ustawodawcę

dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Na zmianę opodatkowania nie miała wpływu okoliczność, że w pewnym okresie Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej ze względu na jej charakter (tj. sezonowy), rodzaj oraz sposób wykorzystania. Zaś zdaniem Skarżących budynek sali gimnastycznej podlega opodatkowaniu stawką jak dla budynków pozostałych.

Z uwagi na zaistniały spór, wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych - w brzmieniu obowiązującym w 2021 roku. Zgodnie z treścią

art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części

i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tą definicją grunty, budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki

i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Natomiast art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa

w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Według brzmienia

art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót

i ich zakończenia.

Ustawodawca w przytoczonych powyżej przepisach uznał, że w celu uniknięcia opodatkowania nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, według stawki jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku

do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja nie została wydana, wobec czego stwierdzić należy, że przepis art. 1 ust 2a u.p.o.l., nie znajduje zastosowania

w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku

od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości

lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 i użytkownikami wieczystymi gruntów.

W ocenie Sądu, skoro w niniejszym przypadku bezsporne jest, że Skarżący, mający z żoną małżeńską wspólność majątkową, prowadził w 2021 roku działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., również znajdujący się w jego władaniu budynek, stanowiący salę gimnastyczną, uznać należało za związany z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przewidział najwyższą stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Wskazać przy tym należy, że stanowiska powyższego nie mogą zmienić podnoszone przez Stronę skarżącą argumenty, że sala gimnastyczna, od której został naliczony wyższy podatek, nie jest przez cały rok podatkowy związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, z uwagi na świadczenie przez Skarżącego usług sezonowo. Jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z danych

z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że Skarżący jest przedsiębiorcą, który prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą P. B. Z. ., G. B. Jako stałe miejsce prowadzonej działalności gospodarczej podatnik podał adres

w D. , a jako dodatkowe miejsce prowadzonej działalności gospodarczej adres

w D.. Należy zauważyć, że sporna sala gimnastyczna położona jest

na nieruchomości gruntowej, na terenie której Skarżący prowadzi swoją działalność gospodarczą w D. , w tym m.in. z zakresu wypożyczenia i dzierżawy sprzętu rekreacyjnego i sportowego (kod PKD 77.21.Z), obiektów noclegowych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (kod PKD 55.20.Z). Z ww. ewidencji wynika również,

że status indywidualnej działalności gospodarczej Skarżącego jest aktywny, co więcej nie zawarto w niej żadnej informacji o zawieszeniu przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej w kontrolowanym 2021 roku. Ponadto w punkcie

4 przedłożonego przez Stronę wykazu środków trwałych przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego, będący przedmiotem sporu budynek, opisano jako "budynek murowany sala gimnastyczna", "Nr ewid./[...], jako datę zaewidencjonowania podano [...] roku, wartość początkową wykazano

w wysokości [...] zł. A zatem uzasadnione jest twierdzenie organu, że wszystkie nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania w zaskarżonej decyzji, w tym sala gimnastyczna, były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie zmienia tego okoliczność, że w sali gimnastycznej działalność była prowadzona z przerwami. Zatem podnoszone przez Stronę skarżącą argumenty, że sala gimnastyczna nie mogła być nieprzerwanie wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie mają wpływu

na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia norm konstytucyjnych na skutek zastosowania przez organ najwyższej stawki podatku z tytułu podatku od nieruchomości za cały 2021 rok, pomimo że działalność gospodarcza była prowadzona jedynie sezonowo, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zauważyć bowiem trzeba, że sporny budynek, wobec jego ujęcia w ewidencji środków trwałych, stanowi majątek przedsiębiorcy – Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą. W tych okolicznościach uprawniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornego budynku do kategorii budynków niezwiązanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania go obniżoną stawką podatku przewidzianą dla budynków pozostałych. Dodać również należy, że – jak słusznie zauważył organ odwoławczy - fakt zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podatnika i nie może mieć w związku

z tym wpływu na wysokość podatku. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą

nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. W aspekcie podatku od nieruchomości nie ma również znaczenia intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to czy przynosi

to jakiekolwiek przychody. Zauważyć bowiem należy, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca koncentruje się

na posiadaniu przez podatników określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza,

że z punktu widzenia podatkowego stanu faktycznego nie jest ważna okoliczność,

czy i jak wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem także znaczenia czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 482/18). W konsekwencji nie budzą zastrzeżeń Sądu ustalenia organów odnośnie do charakteru budynku z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych w zakresie zastosowania właściwej stawki podatkowej. W związku

z tym podniesione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa należy ocenić jako niezasadne.

Na zmianę stanowiska organu nie mogła wpłynąć również podnoszona przez skarżących okoliczność, że sala gimnastyczna służy celom w zakresie kultury fizycznej i sportu, albowiem – jak słusznie zauważył organ - przepisy u.p.o.l. nie przewidują zwolnienia z opodatkowania nieruchomości przeznaczonej na ten cel, ani nie wprowadzają obniżenia stawki podatku. Ponadto, nie została podjęta przez Radę Gminy Kołobrzeg uchwała, na mocy której wprowadzono by takie zwolnienie czy obniżenie stawki podatku. Wobec powyższego powoływanie się przez Skarżących na wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 23/18 należy uznać

za bezpodstawne, bowiem wprawdzie dotyczył on sprawy, w której Rada Gminy podjęła uchwałę w zakresie objęcia budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kultury fizycznej i sportu preferencyjną stawką podatku, natomiast decyzja została uchylona przez orzekający Sąd z powodu naruszenia przez organ przepisów procesowych.

Sąd podziela także pogląd organu co do tego, że w rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 nie znajduje zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Sąd zauważa, że przesłanką nakazującą zakwalifikować dany budynek jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest okoliczność posiadania budynku przez przedsiębiorcę. Niemniej przepis ten należy interpretować przez pryzmat ww. wyroku TK, który orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.). "Związek" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Rozpoznając niniejszą sprawę, należy odnieść się do wyroku NSA z dnia

15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, w którym wyjaśniono, że jeżeli jedyną formą aktywności podatnika - przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Obecnie rozpoznający sprawę skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podziela to stanowisko

i przyjmuje jako własne stwierdzenie, że za związane z działalnością gospodarczą

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

- wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.), w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu

na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

- przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana

na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

- nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej

w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Za takim rozumieniem określenia "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" opowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 896/21, stwierdzając, że związek z działalnością gospodarczą oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym

lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności,

jak wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków

na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej.

O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie.

W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że sporna sala gimnastyczna jest ściśle związana

z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a swoje ustalenia organ nie oparł wyłącznie na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Jak była już o tym mowa powyżej, sala gimnastyczna służy Stronie do wykonywania jego działalności gospodarczej z zakresu sportu i rekreacji, co wynika choćby z CEiIDG,

a także z informacji zamieszczonych przez Skarżącego na stronach internetowych reklamujących jego o. w D. . Ponadto została wpisana już w 2007 roku do wykazu środków trwałych. Sąd zgadza się z organem także co do tego, że okoliczności, na które powołują się Skarżący, a które ich zdaniem mają uzasadniać zastosowanie niższej stawki podatku,

ze względu na tylko okresowe prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem sali gimnastycznej czy to z uwagi na sezonowe świadczenie usług czy też z powodu pandemii, mogą być podstawą do ubiegania się o udzielenie Skarżącym ulg podatkowych.

Ponadto, Sąd stwierdza, że wbrew bardzo ogólnym zarzutom skargi, organy podatkowe nie naruszyły innych przepisów prawa procesowego w stopniu który skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, w tym w szczególności art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Postępowanie, które toczyło się przed organami, prowadzone było z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania podatkowego. Przepisy procesowe określające m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą materialną (art. 122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, co stanowi podstawowy warunek uznania, że w toku postępowania została zrealizowana przez organ zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ podjął wszelkie niezbędne kroki do zgromadzenia materiału dowodowego, bowiem nie tylko z własnej inicjatywy uzyskał dane z ewidencji gruntów i budynków oraz informację z CEiID, ale także zobowiązał Skarżących do przedłożenia dokumentów (m.in. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, ewidencji środków trwałych) oraz złożenia wyjaśnień dlaczego wykazali salę gimnastyczną jako budynek podlegający opodatkowaniu niższą stawką podatku. Jako dowód organ dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, postępując stosownie do art. 180 § 1 O.p. Organ przeprowadził ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów, wypowiedział się

co do każdego z nich (art. 187 § 1 O.p.), czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, postępując w myśl zasady zaufania i informowania stron postępowania (art. 121 O.p.).

Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazana podstawa prawna decyzji znalazły swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Natomiast Organ II instancji swoje rozstrzygnięcie wydał po uprzednim, ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Podsumowując organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, w oparciu o którą zasadnie przyjęły, że sporna nieruchomość jest

w posiadaniu przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą. W tych okolicznościach uprawniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornej sali gimnastycznej do kategorii budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania jej obniżoną stawką podatku. W toku postępowania organy podatkowe nie dopuściły się naruszeń prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie decyzji.

Na koniec Sąd wskazuje, że w zakresie sformułowanego w skardze żądania złożenia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd nie jest takim żądaniem związany. Nie podzielając zatem wątpliwości Skarżących we wskazanym we wniosku zakresie, Sąd uznał, iż nie ma podstaw do występowania z takim wnioskiem do Trybunału.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę.