Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1000/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3 i  art. 220  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 sierpnia 2016 r., skarżąca spółka została wezwana pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r. do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 sierpnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.628 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłki zawierające wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostały skierowane na adres skarżącej spółki. Skuteczne doręczenie ww. przesyłek nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2016 r. (po podwójnym awizowaniu w dniach: 16 i 24 sierpnia 2016 r., karty 38 i 39).

W dniu 7 września 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 49) skarżąca spółka nadesłała odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. W tym samym dniu strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Z informacji przekazanej przez Oddział Finansowy tut. Sądu wynika, że ww. kwota wpisu sądowego od skargi nie została uiszczona.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienie braku formalnego skargi po upływie ustawowego terminu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi, należy zauważyć, że zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Pismem takim na mocy art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. jest także skarga.

W oparciu o art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku, działając na podstawie art. 220 § 1 zdanie 2 w związku z § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił od niej wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd.

Z kolei w kwestii braków formalnych skargi, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone między innymi w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że brakiem formalnym skargi jest brak podpisu strony. Nie oznacza to jedynie takich przypadków, gdy żaden podpis nie został fizycznie złożony pod skargą, ale również przypadki, gdy osoba podpisująca się nie wykazała swojego umocowania do działania w imieniu strony.

W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest spółka, będąca osobą prawną.

W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. ta kategoria podmiotów działa na gruncie procedury sądowo-administracyjnej przez swoje organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty te, na podstawie art. 29 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej.

W razie stwierdzenia wystąpienia braku w tym zakresie, przewodniczący w oparciu o art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia tej skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia.

Terminy w postępowaniu sądowo-administracyjnym oblicza się zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., według przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 459, dalej: k.c.), z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei na podstawie art. 111 § 1 i § 2 k.c. termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

W oparciu o akta sprawy należy stwierdzić, że doręczenie spółce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło w trybie art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie w trybie art. 67 § 2 p.p.s.a., regulującego sposób wykonywania doręczeń względem osób prawnych, pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte.

Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.

W niniejszej sprawie próby doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego miały miejsce w dniach 16 i 24 sierpnia 2016 r. (karty 38 i 39). Czternastodniowy termin na odebranie przesyłek, liczony od dnia 16 sierpnia 2016 r., upłynął zatem w dniu 30 sierpnia 2016 r. (środa). Z tym dniem należało uznać doręczenie przesyłek za skuteczne.

Tym samym, siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 6 września 2016 r. Pomimo tego, strona skarżąca nadesłała odpis z rejestru przedsiębiorców KRS dopiero w dniu 7 września 2016 r. (data stempla pocztowego, k. 49), a zatem dzień po upływie zakreślonego terminu. W tym samym dniu strona wniosła o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z uwagi na zakres wniosku (strona wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu "w celu sporządzenia skargi do sądu"), sprawę w pierwszej kolejności skierowano do referendarza sądowego, który prawomocnym postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. odmówił przyznania prawa pomocy w ww. zakresie.

Z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku fiskalnego oraz braku formalnego skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.