Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 506/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Marek Zalewski (spr.), Protokolant asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.O. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A.O. pismem z dnia 25 listopada 2003 r. złożył środek odwoławczy od postanowienia nr [...] wydanego w dniu [...] kwietnia 2003 r. przez Komendanta Wojewódzkiego o zawieszeniu postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską do czasu ostatecznego zakończenia toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego.

Postanowienie zostało mu prawidłowo doręczone w dniu 9 kwietnia 2003 r. (co skarżący potwierdza w piśmie) i zawierało prawidłowe pouczenie, iż przysługuje na nie zażalenie do Komendanta Głównego Policji w W., które może zostać wniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem organu I instancji.

Środek odwoławczy został opatrzony nazwą "zażalenie", lecz skarżący skierował go po upływie przeszło pół roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący podnosi brak merytorycznych podstaw do wydania wobec niego decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni.

Skarga została przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej bez wyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Niewątpliwie postanowienie o zawieszeniu postępowania może być co do zasady przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, skoro zgodnie z art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego przysługuje na nie zażalenie.

Jednakże zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wniósł zażalenia w zakreślonym terminie do właściwego organu odwoławczego, mimo że został o tym pouczony. Tym samym wobec niewyczerpania w stosownym czasie środków zaskarżenia, skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, wobec czego Sąd ten nie może merytorycznie rozpoznać sprawy.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn niż enumeratywnie wyliczone w § 1 pkt 1 – 5 cyt. przepisu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.