Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 669/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie płatne z budżetu państwa
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 2  ust. 3,  par. 18  ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1,2,3,  par. 21 ust. 1  pkt 1 lit. c,  par. 21  ust. 1  pkt 2,  par. 22
journal: Dz.U. 2015 poz 1801
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

SENTENCJA

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...], nr [...] [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokat J. D. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 720/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy i ustanowił mu adwokata, którym wyznaczona została adwokat J. D.. Pełnomocnik ten upoważnił aplikanta celem zapoznania się z aktami sprawy (k. 134-135 akt), pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. zażądał kopii całości akt administracyjnych, a po wydaniu wyroku, co nastąpiło na posiedzeniu niejawnym dnia 7 czerwca 2016 r., wniósł o doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem. Następnie przedstawił zwięzłą opinię "o bezzasadności wnoszenia skargi kasacyjnej", w której podzielił stanowisko Sądu i wniósł o "zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego", oświadczając, iż pomoc prawna udzielona z urzędu nie została opłacona ani w całości, ani w części.

Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej rozporządzenie z 22 października 2015 r.). W myśl jego § 22 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Oznacza to, że rozporządzenie z 22 października 2015 r. można w sprawie zastosować, ustalając wynagrodzenie jedynie za instancję drugą, gdyż wynagrodzenie za instancję pierwszą, która została wszczęta przed jego wejściem w życie, musi być przyznane na podstawie przepisów obowiązującego wcześniej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., dalej rozporządzenie z 28 września 2002 r.).

Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę

w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 28 września 2002 r., znajdującego się w jego rozdziale 5, określono takie stawki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych, w kwocie 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Została ona bowiem zainicjowana skargą na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot są odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).

Wedle § 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2002 r. przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).

Z kolei w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 22 października 2015 r. przewidziano wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jako czynność dokonaną w instancji drugiej, określając stawkę maksymalną opłaty – w przypadku, gdy, jak w rozpatrywanej sprawie, sprawę prowadził ten sam adwokat – na 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1. Ze wskazanych wyżej powodów nie ulega wątpliwości , że chodzi o stawkę wskazaną

w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 22 października 2015 r. dla spraw innych niż wymienione w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia, wynoszącą 480 zł. 50% tej kwoty to 240 zł.

Według § 4 rozporządzenia z 22 października 2015 r. opłatę ustala się

w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej (ust. 1), a ustalenie jej w wysokości wyższej, lecz nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy

w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych

w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (ust. 2). W ocenie rozpoznającego wniosek w sprawie nie wystąpiły ostatnio wymienione okoliczności uzasadniające podwyższenie opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Czynność ta nie wiązała się z ponadprzeciętnym nakładem pracy, skoro pełnomocnik nie musiał w tym celu stawić się w Sądzie i mógł ograniczyć się do podzielenia argumentacji zawartej w orzeczeniu, z którego zaskarżenia zrezygnował.

W oczywisty nie przyczynił się przez to do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego opłatę ustalono w wysokości połowy opłaty maksymalnej, czyli w kwocie

120 zł.

Według § 4 ust. 3 rozporządzenia z 22 października 2015 r. opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, tj. o 23% (27,60 zł).

Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r. oraz

§ 4 ust. 1, 2 i 3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b i § 22 rozporządzenia 22 października 2015 r. orzeczono jak w sentencji.