Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 278/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] roku S. W. i K. W. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy, dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb S., do Wójta Gminy M., celem "rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania parteru z mieszkalnego na usługowy".Wójt Gminy M., dnia [...] roku, wszczął postępowanie administracyjne w ww. sprawie i [...] roku, po zasięgnięciu opinii R. D. O. Ś. w S. oraz D. P. Z. D. w K., wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb S..

W dniu [...] roku A. I. złożyła wniosek, żądając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] roku, do Starostwa Powiatowego w K.. Dnia [...] roku Wojewoda Z. w trybie art. 65 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a. przekazał sprawę według właściwości do S. K. O. w S., które [...] roku przekazało sprawę S. K. O. w K., o czym została powiadomiona wnioskodawczyni.

A. I. w swoim wniosku zarzuciła, że ww. decyzja Wójta Gminy M. wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Jako uzasadnienie skarżąca wykazała, iż wady te wynikają z faktu, iż w wyniku rozbudowy budynku na działce nr [...] nastąpi przekroczenie "procentu" powierzchni zabudowy, nastąpi negatywne oddziaływanie obiektu na sąsiadujący budynek parterowy na działce nr [...] poprzez jego zacienienie z uwagi na zabudowę przy granicy działki oraz nie zachowanie warunków uchwalonych przez Radę Gminy Mielno Nr XLIV/459/10 z 27 kwietnia 2010 r. w sprawie zmian w ustaleniach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu sprawy w dniu [...] roku odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] roku, znak: nr [...] SKO dokonało analizy art. 156 k.p.a., w związku z zarzutem naruszenia przez ten organ art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa i że decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ II instancji zbadał postępowanie organu I instancji przez pryzmat zgodności z przepisami obowiązującymi na dzień wydania decyzji, tj. [...] roku. W ocenie SKO Wójt Gminy M. wykonał wszystkie czynności opisane w art. 59 do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. zbadał, czy złożony wniosek spełnia wymogi wynikające z art. 52 w związku z art. 64 ust. 1, dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych mających zastosowanie w danej sprawie, zbadał, czy planowana inwestycja łącznie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wyznaczył teren analizowany zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U.2003.164.1588), sporządził projekt decyzji o warunkach zabudowy na podstawie wyników analizy urb.-arch., poddał projekt decyzji do uzgodnienia właściwym organom, uwzględniono przepisy k.p.a. Organ odwoławczy nie stwierdził uchybień w zakresie opisanej procedury. Ponadto Kolegium stwierdziło, że wnioskodawczyni nie wskazała wady w trybie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a z powodu niedoszukania się uchybień w trybie wyżej wskazanym uznało zarzut za bezpodstawny. S. K. O. w S. badając zarzut zacienienia nieruchomości sąsiedniej spowodowanej zabudową na granicy obu nieruchomości zauważyło, że ta kwestia może być badana dopiero na etapie pozwolenia na budowę w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Organ dodał też, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru prawa miejscowego, przez co nie kreuje ani nie zmienia praw osób trzecich.

Dnia [...] roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem S. K. O. w K., wpłynęła skarga A. I. na decyzję S. K. O. w K. z dnia [...] roku o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji położonej na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb S. gmina M..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 5, pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 28, 77 k.p.a., a także art. 39 ust. 3 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 t. j.) i naruszenie art. 5, art. 29 ust. 3, ust. 4, art. 32 ust. 1, pkt 1, pkt 2 i art. 50 ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2017r., poz. 1332 t.j.) jak również § 12, § 13, § 216, § 249 ust. 6 w zw. z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 t.j.). i również naruszenie uchwały Rady Gminy Mielno nr XLIV/459/10 z 27.04.2010 r.

Wskazując na powyższe, wniosła o :

1) uchylenie zaskarżonej decyzji S. K. O. w K. z dnia [...] roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] roku w całości jako podjętej z naruszeniem tak wielu w/w przepisów prawa;

2) działając na podstawie art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 t.j.), żąda :

- stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. wówczas Wójta Gminy M. ustalającej na rzecz S. W. i K. W. warunki zabudowy działki nr [...] położonej w obrębie S. obarczonej wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w/w ustawy, w całości jako podjętej z naruszeniem prawa;

ewentualnie :

3) uchylenie zaskarżanej decyzji S. K. O. w K. z dnia [...] roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] roku, ustalającej na rzecz S. W. i D. W. warunki zabudowy działki nr [...] położonej w obrębie S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO w K., czy też aktualnie dla Burmistrza [...], celem ponownego ustalenia zasadności i zgodności z prawem warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie zabytkowego budynku mieszkalno-usługowego położonego w miejscowości S. na działce nr [...], położonej w obrębie S., Gmina M..

W odpowiedzi na skargę S. K. O. w K. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga nie jest zasadna, albowiem po rozpoznaniu sprawy według kryteriów określonych w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, czy materialnego w stopniu, który skutkowałby jej uchyleniem.

Granice postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczają przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W ramach tego postępowania nie ustala się na nowo stanu faktycznego i co do zasady nie uzupełnia się ustaleń w tym zakresie. Organ w takim postępowaniu nie orzeka co do meritum sprawy, bowiem przedmiotem ustaleń może być jedynie to, czy zachodzi któraś z przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie. Postępowanie nieważnościowe nie ma zatem na celu takiej weryfikacji decyzji, jaka powinna się odbyć w wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego przez organ II instancji. W jego ramach bada się tylko kwestie prawne w aspektach wyznaczonych kwalifikowanymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a., uzasadniającymi wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.

Podkreślenia wymaga, że wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi wyłom w ustanowionej w art. 16 K.p.a. generalnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych. Z tego względu, by mogło dojść do przełamania tej zasady, wady prawne decyzji muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ta korzysta z domniemania legalności, będącego konsekwencją ww. zasady, która ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych.

Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156-158 K.p.a. podlega wprawdzie takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, z tym, że różni się przedmiotem. Organ prowadząc postępowanie zwykłe zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze nie jest i nie może być jednak utożsamiane z postępowaniem w "trzeciej instancji", mającym na celu rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Kolegium zbadało decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r., przez pryzmat przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a w szczególności tych, na których zarzuty oparła skarżąca, tj. przesłance rażącego naruszenia prawa, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj., że decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przepisy Kodeksu nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa. Nie budzi jednak wątpliwości fakt, że nie każde naruszenie prawa jest rażące. W przypadku rażącego naruszenia prawa chodzi o naruszenie oczywiste, bezsporne. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego "można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność" (por: wyrok z 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt

III SA 565/95). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50).

W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać, ani tolerować (por. wyroki: NSA z dnia 4.07.1996 r., sygn. akt II SA 1621/95, LEX nr 30581, SN z dnia 22.10.1987 r. o sygn. akt III CRN 314/87 publ. OSP z. 1 z 1989r., poz. 4 i z dnia 16.02.1994 r. o sygn. akt III ARN 1/94 publ. OSN z. 1 z 1994 r. poz. 1).

Inaczej mówiąc, rażące naruszenie prawa to naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego.

Obowiązkiem zaś organu stwierdzającego nieważność decyzji – jako wydanej

z rażącym naruszeniem prawa – jest wyraźne wykazanie jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zasadnym jest stwierdzenie Kolegium o braku podstaw do uznania, że Wójt Gminy M., wydając decyzję o warunkach zabudowy, dopuścił się naruszenia prawa kwalifikowanego jako rażące.

Decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] r., której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca, wydana została na podstawie art. 59 ust. 1, który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Mając na względzie treść powołanego wyżej przepisu – w kontekście zarzutów stawianych przez A. I., zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu wyższego stopnia – wskazać trzeba, że Kolegium, badając ww. decyzję

o warunkach zabudowy, stwierdziło że w rozpoznawanej sprawie została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która potwierdza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego tj. zmiany sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy z rozbudową w S. , działka nr [...], obręb S., gmina M..

Decyzja ta zawiera wymagane prawem parametry zabudowy i inne obligatoryjne składniki decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem Sądu, o rażącym naruszeniu prawa w sprawie ustalenia warunków zabudowy można mówić jedynie wówczas, gdyby w aktach administracyjnych brak było w ogóle przeprowadzonej analizy, bądź też nie można byłoby w żaden sposób ustalić, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy. Nie budzi wątpliwości, że taka sytuacja nie występuje w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Jak już wyżej zostało powiedziane, postępowanie nadzorcze nie jest i nie może być utożsamiane z postępowaniem w "trzeciej instancji". Wbrew zarzutom skargi Kolegium wyjaśniło zgodnie z art. 7 k.p.a. sprawę w tych aspektach, a zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. jest bezzasadny. Materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy był już bowiem zgromadzony. Sama skarżąca poza ogólnikowymi zarzutami w tej materii nie precyzuje żadnych konkretów, które rzekomo nie zostały wyjaśnione. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Jeśli nie może być mowy o oczywistości naruszenia prawa, to nie ma przesłanek do poszukiwania i wyjaśniania kolejnych elementów, które muszą być przecież spełnione łącznie.

Z akt organu I instancji wynika, że planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc jej realizację można było zakwalifikować jako kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Z treści dołączonej analizy urbanistycznej wynika, że działka nr [...] położona jest w obszarze intensywnie zabudowanym o funkcji usług turystyki i mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie wolnostojącej co pozwoliło ustalić następujące parametry planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu: wielkość powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku do powierzchni działki - 60%; szerokość elewacji frontowej- [...];wysokość do gzymsu lub okapu- do [...] ; do kalenicy lub attyki - do [...], geometria dachu -dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci- do 15°. Nie budzi zastrzeżeń wbrew zarzutom skargi wskazana nieprzekraczalna linia zabudowy, którą ustalono - zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji (przedłużenie istniejącej linii na działkach nr [...] i nr [...]); wnioskowana funkcja - usługowa; w sąsiedztwie, wzdłuż ul. [...] przeważa funkcja usługowa; dopuszcza się lokalizację budynku po jego rozbudowie na granicy z działką nr [...] (podobnie jak na terenie działek sąsiednich: budynek na działce nr [...] graniczy z budynkiem na działce nr [...]; budynek na działce nr [...] graniczy z budynkiem na działce nr [...]). Nadto projekt decyzji został przesłany przy piśmie z dnia [...] r. do uzgodnienia do organów współdziałających (pismo to zostało przesłane do wiadomości A. I.: doręczone w dniu [...] r.): do R. D. O. Ś. (RDOS) w S., Wydział Spraw Terenowych w Z. i do P. Z. D. w K. z siedzibą w M. , gdyż [...] jest drogą powiatową (dowodem są zwrotne poświadczenia odbioru pisma przez w/w organy). W/w organy współdziałające skorzystały z zapisów art. 53 ust. 5 - zdanie drugie w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o pizp stanowiących, iż w przypadku nie zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane; w sytuacji uzgodnień z RDOŚ - w przypadku niezajęcia stanowiska tego organu przez 21 dni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o pizp).

Skoro zatem Wójt Gminy M. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wykonał wszystkie czynności wymagane przepisami art. 59 – art. 64 ust. 1 u.p.z.p. to trafnie wskazało SKO w K., że decyzji tej nie można uznać za nieważną.

Co do przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. podnieść należy, że przepisy prawne w dziedzinie administracji publicznej niezbyt często wprowadzają sankcję nieważności decyzji administracyjnej.

W treści skargi skarżąca wskazuje na niezgodność decyzji z dnia [...] r. z uchwałą Nr XLIV/459/10 Rady Gminy Mielno z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. w zakresie zabezpieczenia strefy ochronnej konserwatorskiej. Nie jest to jednak ten przypadek o którym mowa w tym przepisie. Wcześniejsza ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. w art. 34 (nieobowiązująca w dniu wydania decyzji) wskazywała, że sankcją nieważności jest dotknięta decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale jak trafnie zauważa Kolegium Studium nie jest obowiązującym prawem miejscowym. W podjętej uchwale Nr XXXIII/395/2017 Rady Miejskiej Mielna z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania części Gminy M. w obrębie S. w rozdziale [...] ustalenia ogólne w § 10 ust. 2 pkt 10 wymieniono dom mieszkalny, mieszany, ok. [...] r., ul. [...] jako obiekt zabytkowy, podlegający ochronie konserwatorskiej, ale w ust.3 pkt 2 dopuszczono rozbudowę i przebudowę w częściach tylnych i bocznych budynku zabytkowego. Plan ten nie obowiązywał w dacie wydania decyzji z dnia [...] r. i dlatego została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy.

Za nietrafne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (lub stwierdzenia jej nieważności) uznać należało zarzuty związane z kwestią zacienienia działek sąsiednich, ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, niezachowania odległości pomiędzy budynkami, w zakresie ochrony przeciwpożarowej (wskazane przez skarżącą przepisy § 12, § 13, § 216, § 249 ust. 6 w zw. z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), jak i przepisów prawa budowlanego, bowiem zarzuty te zbadane być mogą dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę.

Wbrew twierdzeniom skarżącej w decyzji z [...] r. znalazły się ustalenia w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich poprzez wskazanie, że zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane inwestycja nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich ani pogorszyć warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że zasadnie Kolegium podniosło, że weryfikacja podstaw nieważnościowych, wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., nie potwierdziła ich istnienia, a Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego należało ją oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.