Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 664/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 233 par 1 pkt 2 lita
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Małgorzata Fita,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M. C. wynagrodzenie w kwocie [...] złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania B. G.i W. G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] znak [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. za nieruchomość położona przy ul. [...] w kwocie 41 zł – uchyliło w całości decyzję organu I instancji i ustaliło wymiar podatku na kwotę 37 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ I instancji ustalił małżonkom B. i W. G. podatek od nieruchomości na 2009r., opodatkowując grunt o pow. 39,02m2 stawką podatkową określoną dla gruntów pozostałych w wysokości 0,34 zł za m2 powierzchni (podatek - 13,27 zł), budynki mieszkalne lub ich części o pow. 47,55 m2 wg stawki określonej dla budynków mieszkalnych w wysokości 0,58 zł za m2 powierzchni (podatek - 27,58 zł).

W uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że małżonkowie G. aktem notarialnym z dnia 19 listopada 2007r. nabyli udział we własności działki nr 125/35 wynoszący 4143/808692, lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 39,03 m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. użytkowej 2,40 m2 oraz taki sam udział we współwłasności części wspólnych budynków i innych urządzeń nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Według wyjaśnienia Spółdzielni Mieszkaniowej im. [..] w dnia 5 listopada 2009r. powierzchnie części wspólnych budynków położonych w Lublinie przy ul. [...] wynoszą 498,83 m2 o wysokości od 1,40 do 2,20 m oraz 1179,28 m 2 o wysokości powyżej 2,20 m. Organ w związku z tym wskazał, iż powierzchnię budynku wynoszącą 47,55 m2 opodatkował stosownie do powierzchni nabytego lokalu i piwnicy oraz przypadającego udziału w częściach wspólnych budynku z uwzględnieniem ich powierzchni i wysokości.

W odwołaniu od tej decyzji B. G. i W. G. podnosili, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera szereg nieprawidłowości, bowiem opiera się na nieważnym akcie notarialnym ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz nieprawidłowej powierzchni lokalu mieszkalnego. Podnosili, że spłacili kredyt lokatorski za mieszkanie dołączając na tą okoliczność szereg dokumentów, w tym dokument przydziału lokalu mieszkalnego, rozliczenia końcowego wartości mieszkań, kserokopię pisma Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 13 marca 2009r. zawierającego wyliczenie powierzchni, do jakich prawo przysługuje małż. G. - w tym uwzględniono pow. klatek schodowych – 6,04 m2 , wniosek o naprawienie szkody z tytułu naruszenia prawa własności.

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej – SKO) w pierwszej kolejności wskazało, iż decyzja organu I instancji została wydana w wyniku uchylenia decyzji uprzednio wydanej przez ten organ.

W dalszej kolejności SKO wskazało na znaczenie w sprawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), a następnie, iż z akt sprawy wynika, że małżonkowie G. są współwłaścicielami na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. 39,03 m2 w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Powierzchnia tego lokalu ustalona została przez SKO w oparciu o treść wypisu z rejestru gruntów, budynków i lokali Wydziału Geodezji UM z dnia [...]., a powierzchnia ta zgodna jest z uwidocznioną w dokumencie przydziału lokalu mieszkalnego, którą dołączono do odwołania oraz w treści aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] Z treści zaś tego aktu notarialnego wynika, że małżonkowie G. zawarli ze Spółdzielnią Mieszkaniową im. [...] w L. umowę przeniesienia odrębnej własności lokalu.

W oparciu o materiał dowodowy SKO uznało, iż małżonkowie B. i W. G. są współwłaścicielami na prawie wspólności ustawowej małżeńskiej: lokalu mieszkalnego nr[...] o pow. użytkowej 39,03 m 2 położonego w budynku nr [...]przy ul. [...] w L., lokalu przynależnego lokalowi mieszkalnemu - piwnicy nr [...] o pow. użytkowej 2,40m2 , przy czym z uwagi na treść art. 4 ust 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /wysokość piwnicy mieści się w przedziale od 1,40 do 2,20m/ jako podstawę opodatkowania uwzględniono jej powierzchnię w 50% - tj. 1,20m2 , co łącznie daje 40,23 m 2.

Dalej SKO wskazało na treść art. 3 ust 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wyjaśniło, iż z wypisu z ewidencji gruntów, budynków i lokali, jak i zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej wynika, że powierzchnia użytkowa całego budynku wynosi 808,692 m 2., stąd dla potrzeb obliczenia podatku od nieruchomości, udział związany z własnością lokalu mieszkalnego we współwłasności części wspólnych budynków i innych urządzeń nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali wynosi 4023/808692 części. W związku z tym wyjaśniło, iż odmienna wysokość tego udziału od wynikającego z aktu notarialnego - umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu - wynika z definicji powierzchni użytkowej budynku zawartej w art. 1a ust 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji z innego sposobu obliczania udziału w postępowaniu podatkowym ( art. 3 ust. 5 tej ustawy). W tej kwestii SKO powołało również treść art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali wskazując, iż w rozumieniu tej ustawy przy obliczaniu udziału nie pomniejsza się o 50% powierzchni pomieszczeń o wysokości 1,40 do 2,20 m oraz nie odlicza się powierzchni klatek schodowych.

Dalej SKO ustaliło, że na części wspólne budynków i innych urządzeń nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali składają się: klatki schodowe - nie podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz korytarze, pomieszczenia do wysokości 2,20m o pow. 498,83m2 / 50% - art. 4 ust 2 / . Wskazało, iż z treści decyzji organu I instancji wynika, iż w rzeczywistości opodatkował on klatki schodowe, bowiem pismo Spółdzielni Mieszkaniowej zawiera błąd matematyczny w sumowaniu powierzchni.

Zdaniem SKO powierzchnia stanowiąca podstawę opodatkowania powinna być obliczona: udział we współwłasności 4023/808692 x pow. łączna korytarzy 498,83 m2 x 50% = 1,24m2 .

W takiej sytuacji łączna powierzchnia stanowiąca podstawę opodatkowania tych przedmiotów opodatkowania wynosi 41,47 m2 , co wynika ze zsumowania powierzchni 39,03 + 1,20 + 1,24, a w konsekwencji obliczony od tej powierzchni podatek wg stawki 0,58 zł/m2 wynosi 24,05 zł.

SKO wskazało dalej, iż z własnością lokalu mieszkalnego związany jest również udział 4023/808692 we własności działki nr [...] obszaru 0,7617 (wypis z ewidencji gruntów) wobec czego udział we współwłasności 4023/808692 x pow. gruntu 7617 m 2 = 37,89 m 2 , co daje należny podatek od powierzchni gruntu wg stawki 0,34 zł – 12,88 zł. Łączna kwota podatku za 2009r. wynosi zatem 37 zł ( po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej).

SKO odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania oraz treści pism składanych przez stronę w toku postępowania podatkowego wskazało, iż nie mają one związku ze sprawą, bowiem organ odwoławczy nie jest właściwy do sprostowania ewentualnych nieprawidłowości zawartych w KW czy umowie ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy też podejmowania czynności na podstawie k.p.k.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. G. i W.G. w oparciu o art. 156 § 2 k.p.a wnosili o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pociągniecie do odpowiedzialności karnej winnych zaistniałym faktom oraz zasądzenie na rzecz skarżących odszkodowania.

W uzasadnieniu skargi podnosili, iż ustalenia faktyczne poczynione zostały w oparciu o fałszywe dane zawarte w akcie notarialnym z dnia [...] Rep. [...], którego do chwili obecnej nie udało im się wzruszyć. Na podstawie tak sfałszowanych dokumentów nie może być wydana decyzja administracyjna. W dalszej części skargi wskazywali na te sfałszowane w ich opinii dane oraz podnosili, że w oparciu o sfałszowany akt notarialny nie są ani właścicielami gruntu, ani mieszkania. Podkreślali, że określenie w akcie notarialnym, że wpłacili cały wkład budowlany odpowiadający całości kosztów budowy nie znajduje uzasadnienia w ustawach dotyczących rozliczeń kosztów. W swoim mniemaniu nie spłacali kredytu lokatorskiego, lecz kredyt budowlany, który nigdy nie został im umorzony w żadnej części. Podnosili, iż W. G. nigdy nie był członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej, a wykryte przez nich w Wydziale Geodezji Urzędu Miasta i opisane w piśmie z dnia 8 września 2011r. fakty nie zostały wzięte pod uwagę przez SKO. Z naruszeniem art. 36 § 1 k.p.a. nie zostali powiadomieni o przedłużeniu terminu do wydania decyzji, którą otrzymali dopiero w dniu 16.09.2011r. Dalej podnosili, iż nie negują konieczności płacenia podatku, lecz nie w oparciu o fałszywe dane. W związku z tym, że w wydanych decyzjach i postanowieniach pominięto meritum sprawy sfałszowanego aktu notarialnego – dokumentu urzędowego, powołali art. 270 § 1 k.k. Wskazali na wyrok TK z dnia 17.12.2008r. w sprawie P16/08, a następnie opisali fakty związane z otrzymaniem mieszkania w Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz poniesionymi przez nich wielokrotnie kosztami nabycia lokalu jak i gruntu. Opisywali nieprawidłowości, jakie ich zdaniem popełniła Spółdzielnia Mieszkaniowa w stosunku do swoich członków. W takiej sytuacji zażądali od Sądu Administracyjnego usunięcia na koszt Spółdzielni Mieszkaniowej [...] szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania oraz przedsięwzięcia niezbędnych czynności ścigania dokonanych przestępstw z art. 231 k.k., art. 239 k.k., art.271k.k. , art. 273 k.k., art. 286 k.k. oraz 303 pkt 2 k.k. Do skargi dołączyli szereg pism, które w ich ocenie potwierdzają podnoszone zarzuty / k.- 9 -30/.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i w całości podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2012r. B.G. i W. G. rozszerzyli skargę przez żądanie unieważnienia: decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości z 2007r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2008r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2009r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] decyzji SKO z dnia [...]. [...] w sprawie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. nr [...] oraz szeregu postanowień wydanych w toku postępowania podatkowego szczegółowo opisanych w ww. piśmie procesowym.

Wnosili nadto o "wyłączenie z dalszego postępowania funkcjonariuszy publicznych SKO" oraz "pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej funkcjonariuszy publicznych organów I i II instancji", a nadto "dostarczenie z Urzędu Miasta z Wydziału Ewidencji Gruntów i Budynków i z Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości dokumentów ujawniających właścicieli nieruchomości gruntowych i budowlanych" (k.- 88 i nast.).

Na rozprawie w dniu 24 lutego 2012r. małżonkowie G. oświadczyli, iż żądają rozstrzygnięcia wszystkich wniosków zgłoszonych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2012r. w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec sformułowanych przez skarżących w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2012r. wniosków i żądań przede wszystkim wskazania wymaga, iż stosownie do art. 1 § 1ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – powoływana dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa zatem art. 1 § 2 ww. ustawy – Prawo o ustroju sadów administracyjnych. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach:

a) oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym;

b) dochowania wymaganej prawem procedury;

c) respektowania reguł kompetencji ( por. A.Kabat – Komentarz do art. 3 ustawy p.p.s.a. w Komentarz Lex 2011).

Wskazać również należy, iż stosownie do art. 134 § 1p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). "W postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot" ( por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104).

Z powyższego wynika, iż przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu nie mogły być orzeczenia wydane w toku innych postępowań przed organem podatkowym, których przedmiotem była kwestia ustalenia małż. G. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata inne niż rok 2009.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była zatem decyzja organu podatkowego wydana wobec skarżących: B. G. i W. G. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009r. za nieruchomość położoną w Lublinie przy ul. [...] w kwocie 37 zł. Wskazany przedmiot postępowania zakreślał "granice sprawy".

W nawiązaniu zaś do powołanego wyżej art. 3 § 1 p.p.s.a. wskazać nadto należy, iż stosownie do art. 145 § 1 Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze wyżej przytoczone kryteria i dokonując zgodnie ze swoją kognicją kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów materialnego prawa podatkowego, które stanowiły podstawę jej wydania.

Ustalenia faktyczne niniejszej sprawy, ze względu na przedmiot postępowania, determinowały przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – dalej powoływana jako u.p.o.l..

Z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej /ten przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie nie występuje/.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie zaś do art. 3 ust. 4 tej ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5.

W myśl zaś art. 3 ust. 5 u.p.o.l, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Z art. 4 ust. 1u.p.o.l.wynika, iż podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (ust. 2).

Z treści zaskarżonej decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż organy podatkowe czyniły ustalenia faktyczne sprawy pod kątem zastosowania ww. przepisów prawa materialnego, a postępowanie podatkowe toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa / por. art. 2 § 1 pkt 1 tej ustawy/.

Mając na uwadze wnioski zawarte w piśmie z dnia 23 lutego 2012r. ( wniosek V-XIV) sąd nie stwierdził, by w toku postępowania doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy (powołany wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a).

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż SKO, działając jako organ odwoławczy, w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej uchyliło w całości decyzję organu I instancji i orzekło w sprawie merytorycznie zmniejszając ustaloną przez organ I instancji kwotę zobowiązania podatkowego na 2009r. z kwoty 41 zł do 37zł.

Kompetencja organu odwoławczego obejmuje zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy rozpoznaje sprawę co do istoty tylko wtedy, gdy w postępowaniu przed organem I instancji doszło do niezbędnych ustaleń faktycznych, a ewentualne braki w tym zakresie mogą być uzupełnione w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej został zebrany i oceniony materiał dowodowy niezbędny do merytorycznego rozstrzygnięcia, strona w toku postępowania korzystała w pełni ze swoich uprawnień procesowych składając dowody, pisma procesowe, odwołania, oraz korzystała z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego / art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej /.

Obowiązek wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wynika wprost z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej (przed wydaniem decyzji organ podatkowy "wyznacza"), bowiem w sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 3 tej ustawy, a więc wypełniając go organ podatkowy nie naruszył obowiązujących przepisów prawa.

Organ odwoławczy ferując zaskarżoną decyzję oparł się na dowodach zebranych w toku postępowania przed organem I instancji i dokonał korekty ustaleń faktycznych sprawy, wskazując z jakich dowodów i dlaczego wynikają okoliczności odmienne od przyjętych przez organ I instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Bez naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej ocenił zebrane dowody, czemu również dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ ustalił, iż małżonkowie B. i W. G. są współwłaścicielami na prawie wspólności ustawowej małżeńskiej lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. użytkowej 39,03 m2 w budynku nr [...] przy ul. [...], lokalu przynależnego – piwnicy o pow. użytkowej 2,40 m 2 o wysokości w świetle od 1,40 do 2,20 m./ art. 3 ust. 4 u.p.o.l./ Stąd powierzchnia użytkowa piwnicy dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości wynosi – 1,20m2. / art. 4 ust. 2 u.p.o.l / Suma powierzchni użytkowych tych pomieszczeń dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości wynosi 40,23 m2 / art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l./ .

Ustalono ponadto, że udział związany z własnością ww. lokalu mieszkalnego we współwłasności części wspólnych budynków nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali wynosi 4023/808692.

Ustalono także, że na części wspólne budynku nie służące do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali składają się: klatki schodowe, które nie podlegają opodatkowaniu / art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l./ oraz korytarze, pomieszczenia do wysokości 2,20m2 o łącznej pow. 498,83 m 2 , co dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości dla skarżących wynosi 1,24 m2 .

Z własnością lokalu mieszkalnego związany jest również udział 4023/808692 we własności działki nr [...] o powierzchni 0,7617ha / art. 3 ust. 5 u.p.o.l./.

Ustalenia powyższe, niezbędne dla prawidłowego zastosowania wyżej przytoczonych przepisów u.p.o.l. dokonane zostały na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, budynków i lokali Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z dnia [...] (k.- 30), przydziału lokalu mieszkalnego złożonego do akt przez stronę (k.-43), wypisu aktu notarialnego z dnia [...] Rep. [...](k.- 16), pisma Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] z dnia 11 października 2010r.(k.- 72). Trafnie przy tym wskazało SKO, iż ww. pismo Spółdzielni Mieszkaniowej zawiera błąd matematyczny; suma 39,03 + 1,20 + 1,28 nie jest równe 47,55, jak podała Spółdzielnia. Błąd ten został skorygowany przez SKO zgodnie z jego kompetencjami, co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji / por. str. 5 uzasadnienia/.

Za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa uznać należało stanowisko SKO, iż w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji wypisy z ewidencji dotyczące gruntów i budynków mają decydujące znaczenie dla organów podatkowych, przy ustalaniu podatku od nieruchomości. Podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

Fakt niedochowania przez SKO nowego terminu wyznaczonego do załatwienia sprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania, jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W toku postępowania strona zaś miała możliwość skorzystania z przysługujących jej uprawnień przewidzianych w art. 140 Ordynacji podatkowej.

Główny zarzut skargi opiera się na twierdzeniu skarżących, iż decyzja podatkowa wydana została w oparciu o nieważny – ich zdaniem – akt notarialny z dnia [...] Rep. [...] "którego do chwili obecnej nie mogą wzruszyć".

Wskazać jednak należy, iż stwierdzenie nieważności ww. aktu notarialnego nie leży w kompetencjach ani organów podatkowych, ani sądu administracyjnego, bowiem w tej kwestii właściwy jest sąd powszechny (por. art. 1 oraz art. 2 § 1 k.p.c.).

Odnosi się to również do zawartego w skardze żądania zasądzenia od Spółdzielni Mieszkaniowej [...] odszkodowania "z tytułu szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania".

Pozostałe kwestie związane w ocenie skarżących z nieprawidłowościami w działaniu tej Spółdzielni leżą również poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie i pozostają bez wpływu na zakres kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Brak ustalenia wartości przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz wartości udziału w gruncie, co również akcentują skarżący, nie stanowił o naruszeniu prawa przez organy podatkowe, gdy się zważy, iż z wyżej przytoczonego art. 4 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia zaś dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a nie wartość gruntu, budynku lub jego części.

W takiej sytuacji, skoro kontrola legalności zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem prowadzi do wniosku, że została ona wydana bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz bez naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu zwykłym, to nie można przyjąć, iż została ona wydana w warunkach kwalifikowanego naruszenia prawa prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

Natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw. w związku z § 6 pkt 1 x 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn), w tym podatek VAT.