Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 379/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Asesor WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w J. G. na rzecz skarżącej kwotę 1.429 zł (tysiąc czterysta dwadzieścia dziewięć złotych ), tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] , nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...], określającą skarżącej G. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. w kwocie [...].

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżącej, na mocy art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – dalej: uptu, nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zapłacony przy nabyciu towarów i usług. W postępowaniu przeprowadzonym ponownie po uchyleniu przez WSA we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 19.10.2004 r. , sygn. akt I SA/Wr 3708/02 poprzedniej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu OZ w J. G. – orzekającej w tym samym przedmiocie – organ I instancji stwierdził bowiem, że skarżąca w dniu złożenia deklaracji VAT-7 za luty 2002 r. (tj. dnia [...]) nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgłoszenia rejestracyjnego, zdaniem organu, skarżąca dokonała dopiero w dniu [...]. Jak ustalił organ, w dniach pomiędzy [...] oraz [...] wpłynęły do Urzędu Skarbowego w L. Ś. przesyłki polecone od skarżącej oraz od spółki cywilnej G. i M. P., w których to przesyłkach znajdowały się – zdaniem organu – jedynie zawiadomienia o rozpoczęciu ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej, a nie – jak twierdziła skarżąca – zgłoszenia rejestracyjne w podatku od towarów i usług VAT-R oraz zgłoszenie aktualizacyjne NIP-1. Według organu, zgłoszenie o rozpoczęciu ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej nie mogło bowiem dotrzeć do organu żadną inną przesyłką, niż wymienione, natomiast analiza korespondencji przychodzącej w miesiącach: od grudnia 2001 do lutego 2002 nie potwierdziła wpływu do organu zgłoszenia VAT-R i NIP-1.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., G. P. zarzuciła organowi naruszenie art. 19 ust. 1 uptu w zw. z art. 9 i art. 25 ust. 3 uptu – poprzez pozbawienie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, a także naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a - poprzez nieuwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w powołanym wyroku WSA. Zdaniem skarżącej organy wbrew wskazaniom wyroku nie przeprowadziły żadnego dowodu co do zawartości przesyłek, ale ograniczyły się do powtórzenia stwierdzenia, że w przesyłce nr [...] przesłano jedynie informację o rozpoczęciu z dniem [...] ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej. Tymczasem przesyłka ta zawierała także dokumenty rejestracyjne VAT-R i NIP-1. Jako argument świadczący o złożeniu zgłoszenia rejestracyjnego w VAT skarżąca załączyła do skargi decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...], określającą skarżącej zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2002 r. w wysokości [...] , wydaną po sprawdzeniu poprawności złożonej przez skarżącą deklaracji VAT-7 za styczeń 2002 r., w której wykazano do zwrotu na rachunek bankowy kwotę [...]. Z decyzji wynikało, że zgodnie z art. 18 ust. 1 uptu organ uznał, że zwrotowi podlega kwota [...], zaś pozostałą część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym pozostawiono do rozliczenia w lutym 2002 r. W dalszej części skargi skarżąca, powołując się na zasadę neutralności podatku od towarów i usług i przytaczając stanowisko zawarte w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), dowodziła, że dopełnienie przez nią obowiązku rejestracji dla potrzeb VAT nie mogło warunkować prawa do odliczenia podatku naliczonego, które należy wiązać z nabyciem towarów i usług, z zamiarem wykorzystania ich dla potrzeb działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. stwierdził, że nie był mu znany fakt rozstrzygnięcia ostateczną decyzją z dnia [...] kwestii prawidłowości rozliczenia skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. Decyzja ta bowiem nie została przekazana organowi odwoławczemu przez organ I instancji, zaś strona sama nie wskazywała na istnienie takiej decyzji w toku postępowania podatkowego. Ponieważ jednak we wspomnianej decyzji z [...] organ uwzględnił prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego i rozliczenia nadwyżki podatku za styczeń, niepodlegającej zwrotowi na rachunek bankowy, w następnym okresie rozliczeniowym, organ na obecnym etapie sprawy uznał, skarżąca mogła być przekonana o prawidłowości złożonych dokumentów, skutkujących prawem do odliczenia podatku naliczonego. Powołując się zatem na wynikającą z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) zasadę zaufania do organów podatkowych, organ uznał, że należy uwzględnić prawo strony do odliczenia podatku naliczonego za luty 2002 r., mimo że rejestracji dla potrzeb VAT strona dokonała dopiero [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., działając na podstawie art. 54 § 3 p.s.a. uchylił we własnym zakresie zaskarżoną decyzję dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 3 p.s.a , skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji wynikało – jak można wnioskować z uzasadnienia decyzji z dnia [...] , nr [...], wydanej w niniejszej sprawie na podstawie art. 54 § 3 p.s.a. – z uwzględnienia zasady działania przez organy w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych. Uwzględnienie, w oparciu o tę zasadę prawa skarżącej do rozliczenia podatku naliczonego za luty 2002 r., oznacza de facto, że organ uznał prawidłowość ustaleń wynikających z powołanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...] - które w odniesieniu do lutego 2002 r. potwierdzały uprawnienie skarżącej do rozliczenia w deklaracji za luty 2002 r. tej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, określonej przez organ w w/w decyzji. Oznacza też – co wynika wprost z uzasadnienia decyzji z dnia [...] – że organ uznał w ogóle prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego za ten okres rozliczeniowy, nawet jeśli nie podzielił jej zarzutów co do ustaleń dowodowych w kwestii daty złożenia zgłoszenia rejestracyjnego. W istocie jednak uwzględnił w ten sposób całość żądania skarżącej, wynikającego z wniesionej skargi.

Wobec powyższego należało uznać, iż uchylając swoją decyzję z dnia [...] oraz decyzję ją poprzedzającą i umarzając postępowanie w sprawie organ uwzględnił skargę w całości.

W tym stanie sprawy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, a zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.s.a, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu.

O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.s.a.