Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 703/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 165 ust. 7, art. 169 , art. 170
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej M.B. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (określany dalej jako DIAS) - powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016r., poz.1948 ze zm. – określanej dalej jako u.p.w.KAS) - złożył M.B. – naczelnikowi wydziału Izby Administracji Skarbowej, propozycję określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, proponując:

1) rodzaj służby - służba stała,

2) stopień służbowy – nadkomisarz,

3) stanowisko służbowe – młodszy ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane

do grupy kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy,

4) jednostka organizacyjna KAS, w której będzie realizować zadania: Urząd Celno-Skarbowy,

5) komórka organizacyjna - Drugi Referat Realizacji - SENT,

6) miejsce pełnienia służby - [...],

7) uposażenie:

– uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,310 kwoty bazowej ustalonej

w ustawie budżetowej;

– dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,625 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej;

– dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego, dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby.

W piśmie zawarto pouczenie, że zaproponowane warunki służby będą obowiązywać od dnia następującego po ich przyjęciu, jednakże nie wcześniej niż od dnia 1 czerwca 2017 r. oraz że złożona propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, od której w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także, że złożenie wniosku nie wstrzymuje wykonania decyzji.

W dniu 9 czerwca 2017r. M.B. złożyła oświadczenie o przyjęciu propozycji służby. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. zwróciła się jednak do DIAS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując tym samym obniżenie stanowiska służbowego z eksperta Służby Celnej na młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz obniżenie uposażenia zasadniczego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na zmianę jaką wprowadziła z dniem 1 marca 2017 r. u.p.w.KAS, zgodnie z którą pracownicy zatrudnieni w izbach celnych i urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stali się odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zachowując ciągłość pracy i służby. Podkreślił również, że zgodnie z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS dyrektor izby administracji skarbowej oraz inne organy wymienione w tym przepisie, składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom w terminie do 31 maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Zdaniem DIAS ustawodawca w treści powołanego przepisu nie ograniczył w żaden sposób jego kompetencji co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, w tym warunków pełnienia służby. Przedkładając odwołującej zaskarżoną propozycję pełnienia służby wzięto pod uwagę posiadane przez nią kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

2. Na skutek złożonej przez M.B. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 15/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że w przepisie art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS zawarte zostały kryteria merytoryczne, jakimi należy się kierować przy składaniu propozycji pełnienia służby, a zastosowanie tych kryteriów musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie składania propozycji funkcjonariuszowi nowych warunków dalszej służby.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniło powyższych wymogów, jest bowiem sporządzone tak, że poza elementami sprawozdawczymi może być przenoszone do innych decyzji administracyjnych, co zresztą nastąpiło w innych sprawach. Organ lakonicznie stwierdził, że złożył propozycję pracy uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, jednakże nie opisał tych kwalifikacji, ani przebiegu służby, nie wskazał również, które elementy miały istotne znaczenie w złożeniu takiej, a nie innej propozycji. Twierdzenie organu, że zachowanie stanowisk eksperta Służby Celno – Skarbowej nastąpi tylko w stosunku do funkcjonariuszy zastępujących kierowników komórek lub realizujących najbardziej skomplikowane i odpowiedzialne zadania związane z prowadzeniem postępowań, orzecznictwem lub realizujących dodatkowe zadania o charakterze centralnym, uchyla się spod jakiejkolwiek kontroli skoro organ nie sprecyzował jakie zadania powierzono skarżącej.

Za zbyt ogólnikowe Sąd uznał twierdzenie organu, że przy określaniu nowych warunków pełnienia służby wzięto pod uwagę zapewnienie właściwej obsady kadrowej oraz zadania nałożone na jednostkę przy uwzględnieniu limitu etatów funkcjonariuszy i środków przeznaczonych na ich uposażenia, skoro nie zostało to wykazane dowodami zindywidualizowanymi do sytuacji skarżącej oraz jednostki w której pełni służbę. Zdaniem sądu w przypadku reorganizacji i zmiany proponowanych nowych warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza konieczne jest także wykazanie obiektywnych przyczyn, z powodu których dano prymat interesowi społecznemu przed słusznym interesem funkcjonariusza.

Konkludując sprawa nie została należycie wyjaśniona, oceniona oraz uzasadniona, co stanowiło o naruszeniu przepisów art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako p.p.s.a.). Wyrok nie został zaskarżony.

3. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] DIAS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., art. 169 ust. 4 i 6 u.p.w.KAS, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów u.p.w.KAS, w tym art. 159, art. 165, art. 170 oraz art. 169. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS przed złożeniem skarżącej pismem z dnia [...] maja 2017 r. propozycji służby, wnikliwej analizie poddano zarówno posiadane przez niego kwalifikacje do pełnienia służby, dotychczasowy przebieg tej służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania strony i w oparciu o te kryteria ukształtowano merytoryczną treść tej propozycji.

Propozycja z dnia [...] maja 2017 r. została złożona w reakcji na wyrażony przez stronę akces pełnienia służby w komórce organizacyjnej, nazwanej SENT, realizującej zadania wynikające z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Wejście w życie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów nałożyło na organy KAS szereg zadań, w szczególności: kontrolę przestrzegania obowiązków dokonywania zgłoszenia przewozu towarów przez podmioty, kontrolę zgodności danych dotyczących towaru zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, w tym pobór próbek, wydawanie decyzji w zakresie nałożenia kar pieniężnych.

Organ opisał proces naboru na do komórki SENT, do której m.in. zakwalifikowana została skarżąca i podkreślił, że konsekwencją złożenia propozycji służby w SENT, po zgłoszeniu skarżącego, były także dalsze warunki tej propozycji, które zostały zaproponowane w oparciu o zakres zadań nowopowstałej komórki, poziom trudności tych zadań, a także fakt, że zadania wykonywane w nowopowstałej komórce są zadaniami nowymi, nieznanymi osobie, której będą powierzone i do których osoba ta musi się przystosować i w praktyce zdobywać doświadczenie. To zdaniem organu oznacza, że mimo posiadania nawet wieloletniego stażu służby w innych komórkach, w zakresie zadań powierzonych w SENT, funkcjonariusz nie mógł być uznany za w pełni doświadczonego, co przełożyło się na ukształtowanie propozycji stanowiska służbowego i uposażenia.

Dalej wskazał, że decyzją Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego powołano Zespół ds. przygotowania wstępnych propozycji stanowisk służbowych dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zespół ten przyjął, że będzie brał pod uwagę przyszłe zadania realizowane w komórce (złożoność realizowanych zadań, wykorzystanie dotychczasowej wiedzy i doświadczenia zawodowego, umiejętność radzenia sobie z nowymi zadaniami), a także realizację ewentualnych dodatkowych zadań oraz że rekomendować będzie zachowanie stanowiska eksperta funkcjonariuszom zastępującym kierowników komórek lub realizującym najbardziej skomplikowane i odpowiedzialne zadania związane z prowadzeniem postępowań, orzecznictwem lub realizującym zadania o charakterze centralnym, a funkcjonariuszom posiadającym dotychczas stanowiska eksperta nie realizującym wyżej wymienionych zadań rekomendować będzie stanowiska młodszego eksperta.

Po przyjęciu propozycji z dnia [...] maja 2017 r., strona objęła stanowisko z dotychczasowym stopniem służbowym i z uposażeniem według mnożnika 2,310, z wynagrodzeniem w kwocie brutto 6.625,24 zł, uposażenie strony uległo zmniejszeniu o 458,46 zł. Zdaniem organu warunki propozycji służby, mimo obniżenia wynagrodzenia uwzględniają posiadane przez stronę kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy oraz służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

4. W skardze na wydaną ponownie decyzję M.B. zarzuciła jej naruszenie:

1) przepisu art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, tj. brak precyzyjnego wyjaśnienia indywidualnych przesłanek i przyczyn obniżenia stanowiska służbowego, a w konsekwencji ustalenia mnożnika kwoty bazowej na poziomie 2,310 dla danego stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącą;

2) przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego ze skutkiem w postaci rażącego naruszenia słusznego interesu skarżącej, poprzez niedostateczne odniesienie się przez organ do posiadanego przez skarżącą doświadczenia zawodowego i kwalifikacji, co skutkowało niepełnym rozpoznaniem sprawy i zaproponowaniem skarżącej warunków pełnienia służby z uposażeniem poniżej posiadanych kwalifikacji i doświadczenia zawodowego;

3) przepisu art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, poprzez zaproponowanie skarżącej warunków pełnienia służby, które nie uwzględniają posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, czego wyrazem było obniżenie stanowiska służbowego i w konsekwencji ustalenie mnożnika kwoty bazowej na poziomie 2,310 dla zajmowanego stanowiska służbowego oraz poprzez zastosowanie przy składaniu propozycji przesłanek w nim niewymienionych, tj. dostosowanie stanowiska i uposażenia do zadań nowopowstałej komórki, w której zaproponowano pełnienie służby.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji DIAS w części dotyczącej zaproponowanego stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia DIAS celem wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz wyrównania uposażenia za okres od 10 czerwca 2017 r. do dnia wydania prawidłowej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ponadto skarżąca wniosła o zobowiązanie DIAS do przedłożenia sądowi kilkunastu dokumentów, szczegółowo wymienionych w pkt VI skargi i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg dotychczasowej służby oraz postępowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się bezpośrednio do stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że organ w zasadzie nie wyjaśnił dlaczego ustalono skarżącej mnożnik kwoty bazowej na poziomie 2,310. Zdaniem strony organ powinien szczegółowo wyjaśnić jakie racje przemawiały za ustaleniem uposażenia w niższej wysokości, w szczególności czy powodem był brak odpowiedniego doświadczenia zawodowego skarżącej lub poziom jej kompetencji.

W ocenie skarżącej nie sposób zgodzić się z argumentacją organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim z tym, że stanowiska eksperckie zostaną zachowane tylko w stosunku do funkcjonariuszy, którzy m.in. zastępują kierowników komórki lub realizują najbardziej skomplikowane i odpowiedzialne zadania związane z prowadzeniem postępowań. Fakt podniesienia tego argumentu w skarżonej decyzji świadczy jedynie o tym, że w trakcie prowadzonego postępowania, wielokrotnie przedłużanego, nie został ustalony w sposób rzetelny stan faktyczny, albowiem skarżąca zarówno zastępuje kierownika komórki, jak również prowadzi postępowania na podstawie "ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów". Dodatkowo organ nie wskazał czy opinia Zespołu ds. przygotowania wstępnych propozycji stanowisk służbowych dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w komórkach organizacyjnych Urzędu Celno-Skarbowego rekomendowała wobec skarżącej obniżenie uposażenia zasadniczego.

Skarżąca podniosła także, że organ bardzo lakonicznie odniósł się do kwalifikacji zawodowych skarżącej, które rzekomo wzięto pod uwagę przy ustaleniu nowej propozycji warunków pełnienia służby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie jest decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu, którą określono skarżącemu, będącego funkcjonariuszem celnym, nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Zgodnie z tym przepisem, dyrektor izby administracji skarbowej składa funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w przepisie art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby (art. 169 ust. 4 u.p.w.KAS). Zgodnie z art. 169 ust. 6 u.p.w.KAS do postępowań w przedmiocie propozycji składanej przez organ funkcjonariuszowi, ustalającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, stosuje się przepisy k.p.a.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że właściwe organy administracji celno-skarbowej wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza składając mu propozycję pełnienia dalszej służby w Służbie Celno-Skarbowej i zarazem ustalając nowe warunki pełnienia służby. Funkcjonariuszowi, który nie zgadza się z propozycją (całością lub częścią określonych w niej warunków służby) przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 169 ust. 4 zdanie drugie u.p.w.KAS), a po wyczerpaniu tego trybu - złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 7 u.p.w.KAS). W niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana, dlatego skutecznie wniesiona skarga podlegała rozpoznaniu merytorycznego.

6. Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji z [...] listopada 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję określającą warunki służby - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 lutego 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 15/18. W związku z tym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi związanie oceną prawną wyrażoną w tej sprawie (art. 153 p.p.s.a).

Istota oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawarte w powyższym wyroku sprowadzały się do wadliwości sporządzonego uzasadnienia, które pozbawione było wymiaru indywidualnego, odnoszącego się do konkretnych okoliczności, kryteriów, którymi powinien się kierować organ składając propozycję, określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, tj. posiadanych przez skarżącego funkcjonariusza kwalifikacji i przebiegu jego dotychczasowej służby, a także jego dotychczasowego miejsce zamieszkania. Przez pryzmat indywidualizacji i konkretyzacji tych kryteriów dokonuje się bowiem zobiektywizowana ocena przydatności konkretnej osoby do realizacji zadań w krajowej administracji skarbowej.

W powołanym wyroku Sąd podkreślił, że orzekanie w warunkach uznania administracyjnego wymusza szczególną staranność przy uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tylko ono może bowiem ochronić organ od zarzutu przekroczenia granicy swobodnego uznania. Propozycja pełnienia służby ma charakter uznaniowy, czyli upoważniający organ administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa. Nie oznacza to jednak dowolności i arbitralności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia. Decyzja ta nie ma autonomicznego charakteru, jak starał się to przedstawić organ. W sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. Orzekanie w warunkach uznania administracyjnego wymusza szczególną staranność przy uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tylko ono może bowiem ochronić organ od zarzutu przekroczenia granicy swobodnego uznania.

7. W ocenie Sądu czynionej z perspektywy związania opisanego w punkcie wyżej organ nie zastosował się wszystkich wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 15/18 i w sposób niedostateczny rozważył wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Wprawdzie zaskarżona decyzja jest w porównaniu z poprzednią dużo bardziej rozbudowana i zindywidualizowana, jednakże w sposób niewystarczający i nadal niestety można przypisać jej cechy dowolności świadczące o przekroczeniu granic uznania.

Zdaniem Sądu jedynie w zakresie przesłanki "miejsca dotychczasowego zamieszkania" organ dokonał wszechstronnej oceny, wyjaśniając w sposób przekonywujący i logiczny, dlaczego wyznaczył skarżącej określone miejsce pracy (nie jest to kwestionowane). DIAS dokonał natomiast niewystarczających ustaleń – z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – w zakresie dwóch pozostałych przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, tj. "kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby" skarżącej, a w konsekwencji również ocena organu w odniesieniu do tych okoliczności nie była wszechstronna, co przesądziło o przypisaniu zaskarżonej decyzji cech arbitralności.

Organ wprawdzie wskazał jakie zajmowała skarżąca stanowiska jednakże uczynił to w sposób nader lakoniczny. Ustalenia w tym zakresie sprowadzają się bowiem do wymienienia niektórych zajmowanych przez skarżącą stanowisk lub funkcji, a także wskazania, iż skarżąca w toku pełnienia służby przechodziła liczne szkolenia a także uzupełniała wykształcenie. Tak poczynione ograniczone ustalenia nie w pełni obrazują przebieg służby skarżącej oraz jej kwalifikacje, na co wskazują akta osobowe skarżącej, dołączone do akt sprawy. Przede wszystkim nie wskazano jakie skarżąca ma wykształcenie oraz konkretne kwalifikacje. Analiza akt służbowych wskazuje, że nie wymieniono również wszystkich stanowisk służbowych, które dotychczas zajmowała. Ponadto w decyzji nie określono zakresu obowiązków jakie wykonywała na zajmowanych stanowiskach, a tym samym kluczowa dla sprawy kwestia – rozpatrywana szczególnie z punktu widzenia spornego mnożnika kwoty bazowej prowadzącego do istotnego obniżenia wynagrodzenia w porównaniu z poprzednio uzyskiwanym), to jest ocena, że dotychczasowy przebieg służby i zdobyte w trakcie niego doświadczenie oraz kwalifikacje są nieprzydatne w komórce, w której wykonuje służbę, nie poddaje się weryfikacji. Wskazać również należy, że organ nie odniósł się do innych umiejętności skarżącej, poszerzania wiedzy specjalistycznej oraz wyróżnień i awansów, (wynikających z akt osobowych), mimo że jest o tym wyraźnie mowa w uzasadnianiu wyroku uchylającego poprzednią decyzję.

8. W tym kontekście twierdzenia organ o nieposiadaniu przez skarżącą "pełnych kwalifikacji" brzmią nieprzekonywującą i to nawet w sytuacji, gdy komórka w której pracuje skarżący realizuje nowe zadania. Podkreślić ponadto należy, że każdy funkcjonariusz celno-skarbowy, podobnie jak każdy urzędnik organów administracji, w związku z nieustająco zmienianymi przepisami, zderzać się musi z nowymi zadaniami, co nie oznacza, iż nie posiada on wystarczających kwalifikacji do ich realizacji. Uproszczeniem – oderwanym od konkretnej sytuacji danego funkcjonariusza – są zatem twierdzenia organu, że nie można z góry założyć, że osoba wykonująca w sposób prawidłowy zadania w jednej komórce organizacyjnej danego urzędu, w innej zupełnie nowej będzie wykonywała nowe zadania w ten sam prawidłowy sposób, wykaże się takim samym zaangażowaniem i wynikami.

Wręcz przeciwnie bardziej uzasadnione jest odmienne stanowisko bo to właśnie zdobywane przez lata pracy wykształcenie i doświadczenie pozwala funkcjonariuszowi (urzędnikowi) zmierzać się z nowymi obowiązkami i nie sposób z tego powodu zarzucać mu niewystarczających kompetencji i kształtować na nowo jego stosunek służbowy w zakresie uposażenia w sposób prowadzący do jego obniżenia.

Ponadto organ dokonując oceny kwalifikacji skarżącej, wydając zaskarżoną decyzję, czynił to z tej samej perspektywy jak w momencie składania propozycji określającej warunki służby, abstrahując całkowicie od tego, że czynił to już po ponad roku funkcjonowania skarżącego na nowym stanowisku, realizując nowe zadania pomijając to, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2018 r. uzyskała maksymalną ocenę punktową w zakresie swoich kwalifikacji i doświadczenia w wykonywaniu czynności kontrolnych na nowym stanowisku.

Ponadto DIAS – wbrew wyraźnym wskazaniom Sądu zawarty w poprzednim wyroku nie wyjaśnił dlaczego w istocie przyznane skarżącej wynagrodzenie miesięczne jest istotnie niższe od poprzednio uzyskiwanego. Zgodnie z tabelą II, stanowiącą załącznik do rozporządzenia MRiF z dnia 28 lutego 2017 r. dla zaproponowanego skarżącej stanowiska służbowego uposażenie zasadnicze przewidziane jest w przedziale mnożnika kwoty bazowej od 1,974 do 2,481. W okolicznościach niniejszej sprawy organ winien był więc przede wszystkim podać konkretne przyczyny, z powodu których ustalił wysokość uposażania skarżącej na poziomie 2,310 kwoty bazowej, skoro przedział mnożnika kwoty bazowej umożliwiał przyznanie wyższego uposażenia, zwłaszcza, iż dotychczas ustalone było w oparciu o wyższy mnożnik kwoty bazowej, czego nie rekompensuje zwiększony dodatek.

Organ powołując się na ograniczenia budżetowe, które jakoby uniemożliwiałyby przyznanie skarżącej wyższego wynagrodzenie formułuje je na tak wysokim poziomie ogólności, nie uzasadniając tych twierdzeń faktami zindywidualizowanymi do sytuacji skarżącego i jednostki w której pełni służbę, na co Sąd również zwracał uwagę w poprzednim wyroku, podkreślając wyraźnie, że w przypadku reorganizacji i zmiany proponowanych nowych warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza konieczne jest także wykazanie obiektywnych przyczyn, z powodu których dano prymat interesowi społecznemu przed słusznym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.). Zwraca uwagę fakt, że skarżąca podnosi, że nie wszystkim funkcjonariuszom o tym samych lub podobnych kwalifikacjach obniżono istotnie uposażenie, co wymaga odniesienia się organu, gdyż przepis art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS nie może być stosowany z naruszeniem zasad równości i proporcjonalności (art. 6, art. 8 § 1 k.p.a.).

9. Wskazane uchybienia dowodzą, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, oceniona oraz uzasadniona, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji uzasadniło uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z tych przyczyn nadal przedwczesne jest stanowcze wypowiadanie się do co zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i kolejny raz sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym sformułowanymi w powołanych wyżej przepisach, w szczególności zaś należytego i wyczerpującego przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji odnoszących się indywidualnie do kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS.