Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4185/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. W. jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej "organ" lub "Minister") z dnia [...] października 2021 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), Minister odmówił wyłączenia wobec K. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Powyższa decyzja został przesłana na adres wnioskodawcy. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została zwrócona do organu wraz z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] i [...] października 2020 r. i zwrocie w dniu [...] listopada 2020 r. z uwagi na niepodjęcie w terminie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. K. W. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym wskazał, że organ do dnia złożenia tego pisma nie wydał decyzji w jego sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. poinformował stronę, że wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2020 r. odmówił wyłączenia art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Minister wyjaśnił również, że decyzja ta została uznana za doręczoną na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej "k.p.a."

Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. K. W. wystąpił do Ministra z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie odebrał decyzji z nie swojej winy, ponieważ przebywał poza miejscem zamieszkania. W dniu [...] października 2020 r wyjechał na leczenie sanatoryjne, gdzie przebywał do [...] listopada 2020 r. Po zakończeniu leczenia w sanatorium przebywał w Szpitalu MSWiA w [...] do [...] grudnia 2020 r. Następnie po nowym roku przeszedł operacje na oddziale chirurgicznym w Szpitalu Specjalistycznym w [...] i przebywał na zwolnieniu lekarskim do [...] maja.

Strona wskazał, że w związku z powyższym prosi o przywrócenie terminu celem złożenia odwołania od decyzji, z która się całkowicie nie zgadza, gdyż powiela poprzednie decyzje uchylone przez Sąd, a także zawiera jedną całkowicie zmanipulowaną informację nie mająca znaczenia do sprawy.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Minister wezwał stronę do uzupełnienia, w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu w postaci dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane we wniosku uniemożliwiające złożenie w ustawowym terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (np. zaświadczenie o pobycie w szpitalu, sanatorium, zwolnienie lekarskie) oraz złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. strona odpowiedziała na powyższe wezwanie. W piśmie tym powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu. Wyjaśniła, że Szpital MSWiA nie wydaje zaświadczeń o pobycie i można to potwierdzić telefonicznie. Strona wskazała, że o decyzji Ministra dowiedział się w związku ze złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Do pisma tego strona dołączyła kartę informacyjną leczenia sanatoryjnego oraz zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2021 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Minister, działając na podstawie art. 58 oraz 59 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść

w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie

z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Stosownie natomiast do treści art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), dalej ustawa o COVID-19, w przypadku,

o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść

w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Dalej organ wyjaśnił, że w pierwszej kolejności należało ocenić, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Minister stwierdził, że moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty [...] maja 2021 r. (niedziela), kiedy strona opuściła Szpital Specjalistyczny w [...]. W tym dniu strona ostatecznie zakończyła leczenie w placówkach zdrowotnych. W związku z tym, ww. termin (wynikający z art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy o COVID-19 upłynął w dniu [...] czerwca 2021 r. Zdaniem organu w rezultacie należy przyjąć, iż skarżący nie dochował trzydziestodniowego terminu przewidzianego w powyższej ustawie, bowiem wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu [...] lipca 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej). Organ zarzucił też, że jednocześnie wraz z prośbą o przywrócenie terminu strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, więc nie dopełniła tej czynności, dla której określony był termin. Organ wskazał również, że z treści pisma strony nie wynika, aby w 30-dniowym terminie od ustania przyczyny uchybienia terminu (tj. po dniu [...] maja 2021 r.) przebywała nadal w placówce opieki zdrowotnej bądź nie była zdolna do podjęcia wskazanej czynności procesowej.

Następnie Minister podał, że w jego ocenie strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku wniesienia odwołania w terminie można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od strony oraz trwać przez cały bieg terminu dla dokonania czynności procesowej. Zdaniem organu z sytuacją taką nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnienia strony nie uprawdopodabniają braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W ocenie Ministra, fakt wyjazdu do sanatorium na pobyt leczniczy nie był zdarzeniem, nagłym, lecz z uwagi na istniejące procedury i terminy oczekiwania był czynnością planowaną. Strona przewidując opuszczenie miejsca zamieszkania na zamierzony wyjazd powinna odpowiednio dbać o swoje interesy (w tym o odbiór kierowanej do siebie korespondencji), szczególnie mając świadomość, że przed Ministrem toczy się postępowanie administracyjne, którego jest stroną. Mogła (na czas swojej nieobecności), upoważnić kogoś do odbioru korespondencji, bądź ustanowić pełnomocnika.

Organ podkreślił, że decyzja organu z dnia [...] października 2020 r. została prawidłowo doręczona stronie w dniu [...] listopada 2020 r., na jedyny znany organowi (i wskazany przez skarżącego w aktach sprawy) adres do doręczeń. Rozstrzygnięcie zawierało pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra. Ponadto organ zaznaczył, że strona nie dopełniła także czynności, dla której wnosił o przywrócenie terminu, ponieważ nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na powyższe postanowienie K. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania postanowienia przywracającego termin do złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ prowadził postępowanie w jego sprawie przewlekle, kilka lat. W dniu [...] kwietnia 2021 r sporządził wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa, a w dniu [...] maja 2021 r., gdyż do tego dnia nie otrzymał żadnej informacji z MSWiA, sporządził skargę do WSA na bezczynność Ministra Dopiero po tych pismach otrzymał informacje z MSWiA, że w dniu [...] października 2020 r na poczcie była adresowania do niego przesyłka z MSWiA z odmowną decyzją.

Skarżący wyjaśnił, że o wyjedzie do sanatorium dowiedział z dnia na dzień i nie ma nikogo kogo komu mógłby udzielić pełnomocnictwa do odbioru korespondencji, ponieważ mieszka sam. Ponadto skarżący podniósł, że z nie z swojej winy przebywał poza miejscem zamieszkania.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga jest niezasadna, choć uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest częściowo błędne.

Na wstępie podnieść należy, że prawidłowo organ stwierdził, iż decyzję Ministra z dnia [...] października 2020 r. należało uznać za doręczoną. Powyższa decyzja została przesłana na prawidłowy adres. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została zwrócona do organu wraz z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] i [...] października 2020 r. i zwrocie w dniu [...] listopada 2020 r. z uwagi na niepodjęcie w terminie. W tej sytuacji, w oparciu o art. 44 k.p.a., należało uznać decyzję za doręczoną z dniem [...] listopada 2020 r.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Stosownie natomiast do treści art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Prawidłowo organ stwierdził, że rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności należy ocenić, czy został on wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 58 § 1 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy zastosowanie miał z kolei art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy o COVID-19, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Organ błędnie jednak uznał, że termin ten należy liczyć od dnia opuszczenia przez skarżącego Szpitala w [...], co zdaniem organu miało miejsce w dniu [...] maja 2021 r.

Analizując tę kwestię na wstępie należy zauważyć, że skarżący nie wskazywał, że opuścił Szpital w [...] w dniu [...] maja 2021 r. Skarżący wyjaśniał, że miał w tym Szpitalu operację i przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] maja 2021 r.

Z nadesłanego przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] września 2021 r. zaświadczenia lekarskiego wynika, że operacja miała miejsce w dniu [...] marca 2021 r., a na zwolnieniu lekarskim skarżący przebywał do dnia [...] maja 2021 r. Z przedstawionych przez skarżącego informacji nie wynika, że zakończenie zwolnienia lekarskiego nastąpiło w tym samym dniu co zakończenie pobytu w Szpitalu.

Powyższe niedokładności nie mają jednak znaczenia, albowiem organ przede wszystkim nieprawidłowo ocenił co było przyczyną uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazuje tu na ciąg zdarzeń związany z pobytem skarżącego w różnego rodzaju placówkach medycznych. Jednak w ocenie Sądu powodem uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy był w tym przypadku brak wiedzy skarżącego o wydanej w jego sprawie decyzji Ministra z dnia [...] października 2021 r., który spowodowany był nieobecnością skarżącego w miejscu zamieszkania w czasie doręczania mu przedmiotowej decyzji. To z kolei było spowodowane pobytem skarżącego w sanatorium w dniach [...] października 2020 r. – [...] listopada 2020 r. Skarżący wprawdzie wskazuje na swoje dalsze leczenie (pobyt w Szpitalu MSWiA w [...], gdzie przebywał po pobycie w sanatorium do dnia [...] grudnia 2020 r., nie wiadomo jednak od jakiej dokładnie daty; operacja w Szpitalu w [...] w dniu [...] marca 2020 r.; pobyt na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] maja 2021 r. bądź do [...] maja 2021 r.), jednakże okoliczności te nie miały bezpośredniego wpływu na uchybienie terminu.

W piśmie z dnia [...] września 2021 r. skarżący wskazuje, że o wydaniu decyzji dowiedział się w związku ze złożonym przez niego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co nastąpiło pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Podnosi to również w skardze.

Organ winien w tej sytuacji ustalić, kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2020 r. i od tego momentu liczyć termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kluczowe w tej sytuacji było zatem ustalenie kiedy doręczono skarżącemu pismo organu z dnia [...] kwietnia 2021 r., w którym poinformowano go o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2021 r. Organ tego nie uczynił, a w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego pisma.

Kolejne uchybienie organu polega na uznaniu, że skarżący wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu nie dopełnił czynności, dla której określony był termin, tj. że nie złożył jednocześnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu skarżący uczynił to we wniosku o przywrócenie terminu, tj. w piśmie z dnia [...] lipca 2021 r.

W piśmie tym wskazał bowiem: "W związku z tym proszę o przywrócenie terminu celem złożenia odwołania od decyzji, z która się całkowicie nie zgadzam, gdyż powiela poprzednie decyzje uchylone przez Sąd a także zawiera jedną całkowicie zmanipulowaną informację nie mająca znaczenia do sprawy."

Wyjaśnić należy stosownie do treści art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zgodnie zaś z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej

w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu

z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

W świetle tej regulacji, zdaniem Sądu, za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy uznać przytoczony wyżej fragment wniosku o przywrócenie terminu,

w którym skarżący wskazuje, że nie zgadza się z wydaną w jego sprawie decyzją.

Warunek jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której dokonania termin został przez stronę uchybiony, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu jest bowiem spełniony, gdy strona we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu zawarła czynność, dla której określony był termin, np. wzmiankę o tym, że jest niezadowolona

z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co należy rozumieć jako dokonanie czynności polegającej na wniesieniu odwołania (por wyrok NSA z 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 762/06, LEX nr 347861).

Powyższe uchybienia organu nie mają jednak wpływu na wynik sprawy. Przyjmując nawet, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w art. 15zzzzzn2 ust. ust. 3 ustawy o COVID-19 oraz że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to i tak należało odmówić przywrócenia terminu albowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska [w:] Komentarz do k.p.c., 1999, s. 322). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski [w:] Komentarz do k.p.c., 1999, s. 274).

W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 136). W konsekwencji "pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 136). "Jeżeli nawet przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 136–137). Zgodnie z wyrokiem NSA z 13 grudnia 2017 r., II GSK 2857/17, LEX nr 2428541, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Przeszkody powodując uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu.

Zdaniem Sądu organ słusznie podniósł, że wyjazd do sanatorium na pobyt leczniczy nie mógł być zdarzeniem nagłym. Skarżący nie uprawdopodobnił, że było inaczej. Nie podał dokładnej daty, kiedy został powiadomiony o możliwości wyjazdu. Doświadczenie życiowe wskazuje, że tego typu informacje przekazywane są przynajmniej na kilka dni przed rozpoczęciem leczenia. Skarżący mając na uwadze wyjazd do sanatorium oraz mając świadomość, że toczy się przed Ministrem postępowanie z jego udziałem, w którym może być wydana decyzja administracyjna, powinien odpowiednio zadbać o swoje interesy w celu zapewnienia odbioru kierowanej do niego korespondencji. Tak jak podnosi organ mógł on na czas swojej nieobecności upoważnić kogoś do odbioru korespondencji, bądź też ustanowić pełnomocnika. Spodziewając się wydania decyzji i wiedząc, że nie znajduje się pod wskazanym organowi adresem korespondencyjnym, skarżący mógł także skontaktować się telefonicznie z Ministerstwem w celu ustalenia na jakim etapie znajduje się jego sprawa. Nie była to przeszkoda, której nie można by było przezwyciężyć. Tego rodzaju okoliczności nie sposób rozpatrywać w kategoriach siły wyższej.

Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 k.p.a.).

W sytuacji, gdy skarżący nie uczynił nic aby zapewnić sobie odbiór kierowanej do niego korespondencji, ani też bezpośrednio po powrocie z sanatorium lub jeszcze w trakcie pobytu nie wykazał zainteresowanie swoją sprawą choćby kontaktując się z organem telefonicznie w celu ustalenia na jakim etapie znajduje się jego sprawa, ani też nie powiadomił organu o zmianie adresu swojego pobytu, nie można uznać, że dochował on należytej staranności w dbaniu o swoje interesy.

Organ prawidłowo zatem odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarga jest zatem niezasadna.

Z wymienionych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.