Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1358/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 134 , art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33, art. 114 ust. 1, art. 107 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Komendanta Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...].


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w Ł., decyzją z dnia [...] r., nr [...] przyznał mł. asp. w st. spocz. S. G. prawo do należności pieniężnych i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, tj. za 191,5 godziny za lata 2009 - 2015 na podstawie art. 33 ust. 1 – 3 oraz art. 107 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

Pismem z 23 sierpnia 2016 r. S. G. złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowej decyzji zarzucił:

1) zaniżenie w sposób istotny ilości wypracowanych nadgodzin,

2) naruszenie w sposób rażący przepisów postępowania administracyjnego, w tym:

- art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nie wyłączenie z urzędu od udziału w toczącym się postępowaniu działającego z upoważnienia I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Ł. mł. insp. R. R.;

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków do wyjaśnienia sprawy, przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej i brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy;

* art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przeprowadzenia dowodów żądanych przez stronę,

* art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez oceny całokształtu materiału dowodowego.

Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki podał, że w sprawie ustalony został następujący stan faktyczny.

S. G. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W dniu [...] r. złożył raport w celu ustalenia ilości nierozliczonych nadgodzin z tytułu służby w ramach dni wolnych oraz godzin nadliczbowych powstałych w okresie służby w Posterunku Policji w R. w latach 2009 - 2015.

W toku prowadzonego postępowania zwrócono się do przełożonych S. G. celem ustalenia, czy pełnił on służbę w ponadnormatywnym czasie. Kwerendzie poddano grafiki służb, notatniki, książki kontroli pracy sprzętu transportowego, dziennik użycia psa służbowego, pisma z Zespołu Interdyscyplinarnego. Na podstawie zebranych dowodów Komendant Powiatowy Policji w Ł. decyzją z [...] r., nr [...] przyznał S. G. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby, tj. za 182 godziny.

Od powyższej decyzji S. G. złożył odwołanie, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto zarzucił, że Komendant Powiatowy Policji w Ł. w sposób istotny zaniżył ilość wypracowanych przez niego nadgodzin oraz nie zapewnił mu możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niezapoznanie skarżącego z całością materiału dowodowego.

W dniu [...] r. S. G. złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o wyłączenie A. Z. - prowadzącej postępowanie administracyjne w jego sprawie oraz o przeprowadzenie dodatkowych czynności i o doliczenie mu 9,5 godziny.

Komendant Powiatowy Policji w Ł. postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., wyłączył A. Z. z prowadzenia postępowania i wyznaczył A. T. - kierownika Kancelarii Tajnej Komendy Powiatowej Policji w Ł.

Po analizie otrzymanych dokumentów (od Komendanta Komisariatu Policji

w R. oraz od zastępcy naczelnika WPiRD KPP w Ł.) doliczono byłemu funkcjonariuszowi wnioskowane przez niego 9,5 godziny.

Następnie, S. G. wniósł o dołączenie do akt sprawy rejestru nadgodzin za pracę z psem służbowym za okres od [...] r., a po zapoznaniu się z aktami sprawy wniósł o doliczenie mu jeszcze 25 godzin z tytułu sprawowania opieki nad psem służbowym w ww. dniach, który to wniosek organ uznał za bezzasadny.

Odpowiadając na żądanie strony dotyczące doliczenia godzin z uwagi na uczestnictwo w pracach Zespołu Interdyscyplinarnego organ I instancji wskazał,

że sprawa ta została już rozstrzygnięta w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] r.

Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w S., powołując się na treść przepisów art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 1-3 ustawy o Policji oraz przepisów § 3-5, § 8 ust. 1-2 i § 9 ust.1, 5, 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), wskazał, że z przepisów tych wynika jednoznacznie obowiązek ewidencjonowania czasu służby policjanta. Ewidencja ta powinna odzwierciedlać faktyczny przebieg służby w okresie rozliczeniowym, a więc także w godzinach ponadnormatywnych, jak i udzielony w zamian za te godziny czas wolny, aby została zachowana norma 40 godzin służby w tygodniu (tzw. średniotygodniowa norma w okresie rozliczeniowym).

W ocenie organu odwoławczego, analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że po uchyleniu wydanych decyzji i skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Komendant Powiatowy Policji w Ł. wykonał przewidziane w k.p.a. czynności procesowe. Dokonał szczegółowej weryfikacji grafików oraz list obecności skarżącego, wydruków z systemów informatycznych, z których wynika, że S. G. wypracował 191,5 godziny, za które przyznano mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystanie tego czasu w okresie pełnienia służby.

Analizując czynności procesowe organu I instancji w kontekście unormowań wynikających z art. 7 -10 k.p.a. Komendant Wojewódzki stwierdził, że respektował on przysługujące policjantowi jako stronie uprawnienia, a w szczególności poinformował go o wszczęciu postępowania oraz zapewnił mu możliwość wypowiedzenia się na temat zgromadzonych dowodów. Przed wydaniem decyzji skarżący mógł zapoznać

się z materiałem dowodowym oraz złożyć ewentualne wnioski lub oświadczenia.

W ocenie organu II instancji, Komendant Powiatowy Policji w Ł., przeprowadził postępowanie w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy

i uzasadnił przyznanie ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby we wskazanej liczbie godzin. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zastosował się do poprzednich wskazań. Ustalenia poczynione przez organ są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy.

Odnosząc się do zarzutu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r., dotyczącego wyłączenia z urzędu od udziału w postępowaniu

mł. insp. R. R. organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie mł. insp. R. R. został upoważniony do działania w imieniu organu, tj. Komendanta Powiatowego Policji w Ł., a więc do jego ewentualnego wyłączenia miałyby zastosowanie przepisy dotyczące wyłączenia pracownika zawarte w art. 24 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. następuje wówczas, gdy pracownik brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nakazuje on wyłączenie od rozpatrzenia sprawy pracownika organu administracji publicznej, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji w niższej instancji lub w tej samej instancji. Ogranicza się to jednak tylko do pracowników organów rozpatrujących środki zaskarżenia od decyzji administracyjnych.

W przedmiotowej sprawie organ II instancji uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wobec czego nie istnieje już "zaskarżona" decyzja. Organ odwoławczy zaznaczył, że Komendant Powiatowy Policji w Ł. wyłączył od prowadzenia postępowania pracownika kadr - st. insp. A. Z., co nie było w tym przypadku konieczne i nie miało wpływu na jego istotę i rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącego, dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego, zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego Komendant Wojewódzki wskazał, że są one bezzasadne.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i został wnikliwie rozpatrzony przez Komendanta Powiatowego Policji

w Ł.

Opisaną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. S. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przeanalizowanie dokumentacji służbowej w postaci kart pracy, kart szkoleń oraz przesłuchania wskazanego świadka, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W oparciu o wykazane uchybienia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ nie znajdując podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. S. G. poparł zarzuty i wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd, zgodnie z art. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według tego kryterium wykazała, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji

w S., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o przyznaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Skarżący we wniosku z dnia [...] r. domagał się wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby w okresie od [...] r. We wniosku tym wskazywał, że na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Komendantem Powiatowym Policji w Ł. i Burmistrzem R., uczestniczył w pracach Zespołu Interdyscyplinarnego, powołanego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. i podnosił, że większość spotkań w zespole odbywała się poza godzinami jego służby. Nadto skarżący domagał się przyznania ekwiwalentu z tytułu sprawowania opieki nad psem służbowym w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2013 r., w zastępstwie za przewodnika psa, który przebywał w tym okresie na zwolnieniu lekarskim wskazując, że czynności związane z opieką wykonywał poza godzinami służby.

Ponadto skarżący domagał się wypłaty ekwiwalentu za dzień 22 maja 2014 r.

i 18 kwietnia 2014 r. oraz inne nadgodziny z tytułu służby w godzinach nadliczbowych lub w dniach wolnych od służby, które znajdują się w dokumentacji służbowej Posterunku Policji w R.

Komendant Powiatowy Policji w R. rozpoznawał sprawę dwukrotnie – decyzją z dnia [...] r., nr [...] przyznał skarżącemu prawo do należności pieniężnych i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, za niewykorzystany czas wolny od służby za 182 godziny, a po uchyleniu decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., decyzją z dnia [...] r., nr [...] przyznał skarżącemu prawo do należności pieniężnych i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, za niewykorzystany czas wolny od służby za 191,5 godzin, uwzględniając tym samym nadgodziny wypracowane przez skarżącego w dniu 9 października 2014r. (9,5 godziny). W pozostałym zakresie wniosek skarżącego o wypłatę ekwiwalentu za nadgodziny został uwzględniony jedynie częściowo. Jak wywodzi skarżący nie uwzględniono 25 nadgodzin z tytułu opieki nad psem służbowym, uczestnictwa w Zespole Interdyscyplinarnym w pełnym zakresie oraz nie wyjaśniono ilości wypracowanych nadgodzin w żądanym okresie od 2009 r. do 2015 r.

Problematykę związaną z czasem służby policjantów regulują przepisy ustawy

z dnia 9 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 – j.t. ze zm.), dalej również jako "u.p." Zgodnie z art. 33 tej ustawy czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku (ust. 1). Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym (ust. 2). W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1(ust. 3).

Zgodnie z art. 114 ust. 1 u.p. 1. Policjant zwalniany ze służby otrzymuje,

z zastrzeżeniem ust. 2-4:

1) odprawę;

2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33

ust. 3;

3) zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu.

Stosownie do art. 107 ust. 1 u.p. roszczenia z tytułu prawa do uposażenia

i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Szczegółowe regulacje w zakresie czasu służby policjantów zawiera rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471 ze zm.).

W § 8 ust. 1 rozporządzenia przewidziano, że przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w szczególności ze względu na konieczność:

1) wykonania rozpoczętych czynności: dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane,

2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły,

3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki.

W § 9 rozporządzenia przewidziano zasady rozliczania przedłużonego czasu służby i tak: za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33

ust. 2 ustawy policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego,

z zastrzeżeniem § 10 (ust. 1). W okresie rozliczeniowym każde 8 godzin przekraczające normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy jest równoważne jednemu dniowi wolnemu (ust. 2). W zamian za służbę pełnioną w dniu wolnym od służby policjant otrzymuje dzień wolny w innym dniu tygodnia (ust. 3).

W świetle przytoczonych wyżej przepisów regułą w przypadku wypracowania przez policjanta nadgodzin jest udzielenie czasu wolnego, natomiast

w przypadku gdy nie zostanie on wykorzystany do dnia zwolnienia ze służby, policjantowi przysługuje rekompensata pieniężna. Termin biegu przedawnienia roszczeń z tego tytułu rozpoczyna zatem swój bieg w dacie zwolnienia ze służby, bowiem dopiero wówczas materializuje się roszczenie o wypłatę świadczenia.

Skarżący, jak wynika z akt sprawy, został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] r., zatem żądanie wypłaty rekompensaty pieniężnej zostało zgłoszone organowi przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.

Analiza akt postępowania załączonych do odpowiedzi na skargę prowadzi do wniosku, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa. Przede wszystkim wskazać należy, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie zawierają wyczerpującego i poddającego się kontroli uzasadnienia.

Skarżący domagał się rekompensaty za nadgodziny wypracowane w okresie od [...] r., a zatem decyzja, którą przyznano świadczenie powinna szczegółowo opisywać, które nadgodziny zostały przez organ uwzględnione, a których nie wzięto pod uwagę przy wyliczeniu i z jakich przyczyn. Organ powinien również wyczerpująco wyjaśnić jakimi względami kierował się dokonując wyliczenia nadgodzin z tytułu uczestnictwa skarżącego w Zespole Interdyscyplinarnym, za jaki okres nadgodziny z tego tytułu uwzględnił, a jakiego nie wziął pod uwagę i z jakich przyczyn.

W aktach sprawy znajduje się dokument z dnia [...] r., stanowiący odpowiedź na pismo organu z dnia [...] r., z którego wynika, kiedy odbywały się posiedzenia Zespołu Interdyscyplinarnego w okresie od 1 stycznia 2013 r. do dnia 29 października 2014 r. W oparciu o przekazaną informację pracownik organu prowadzący postępowanie przedstawił w formie tabelarycznej wyliczenie nadgodzin wypracowanych przez skarżącego we wskazanym okresie.

Brak jest jednak przedstawienia w uzasadnieniu decyzji szczegółowego wyjaśnienia w przedmiocie sposobu obliczenia nadgodzin, podobnie jak – na co nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, brak jest uzasadnienia dlaczego taki właśnie okres został przyjęty do naliczenia rekompensaty, skoro skarżący wywodził we wniosku,

że w posiedzeniach zespołu brał udział już w 2011 r. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta została już rozstrzygnięta decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] r. Argument ten jest jednak chybiony, bowiem decyzja ta została uchylona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że uzasadnienie tej decyzji nie zawierało wystarczającego wyjaśnienia kwestii nadgodzin wypracowanych przez skarżącego w Zespole Interdyscyplinarnym, z wyszczególnieniem za które dni przyznano prawo do rekompensaty i w jaki sposób organ dokonał ustaleń dotyczących ilości tych nadgodzin.

Sąd nie podzielił argumentacji organu w zakresie nadgodzin z tytułu opieki nad psem służbowym. Z akt postępowania wynika, że skarżący przejął opiekę nad psem służbowym w dniu [...] r., w zastępstwie za chorego przewodnika.

W dzienniku użycia psa służbowego widnieje adnotacja potwierdzająca przejęcie opieki nad psem w okresie od [...] r. Pod adnotacją widnieje podpis Kierownika Posterunku Policji w R. – insp. A. W. z adnotacją "zapoznałem się". W aktach sprawy znajdują się ponadto dokumenty z odprawy do służby w dniach 30 listopada 2014 r, 9 grudnia 2014 r. i 21 grudnia 2013 r., a więc obejmujące dni, w których skarżący sprawował opiekę nad psem służbowym, podpisane również przez insp. A. W. Z dokumentów tych nie wynika aby skarżący miał zaplanowany w przebiegu służby czas na opiekę nad psem. Skoro zaś odprawy do służby dokonywała ta sama osoba, która przyjęła do wiadomości, że skarżący przejął opiekę nad psem, to należy przyjąć, że planując skarżącemu służbę powinna uwzględnić czas niezbędny na wykonanie czynności związanych z opieką nad psem. Tymczasem ze wskazanych dokumentów nie wynika, aby skarżącemu taki czas został zaplanowany, co może prowadzić do wniosku, że jego przełożony zakładał, iż czynności te są wykonywane poza godzinami służby.

Okoliczności te nie zostały przez organ dostatecznie wyjaśnione. Organ odmawiając skarżącemu przyznania należności z tytułu opieki nad psem służbowym stwierdził, że skoro w dzienniku użycia psa służbowego brak jest zapisów dotyczących czynności związanych z wykonywaniem tej opieki, to oznacza, że nie była ona świadczona. Analiza załączonej do akt karty dziennika użycia psa służbowego, na której znajduje się adnotacja o przekazaniu opieki nad psem skarżącemu, prowadzi do wniosku, że informacje o wykonywaniu czynności związanych z codzienną opieką nie były tam zamieszczane. Świadczą o ty wpisy za okres od 5 listopada 2014 do 17 listopada 2014 r. oraz od 1 stycznia 2014 r. do 3 lutego 2014 r. w dzienniku zapisywano jedynie czynności z udziałem psa służbowego np. tropienie, patrol, szkolenie.

Zgromadzona w aktach postępowania dokumentacja jest obszerna, jednak jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie sposób wywieść w jaki sposób zostały obliczone nadgodziny. Organ opisał co prawda szczegółowo jakie dokumenty zostały zgromadzone w aktach sprawy, jednak nie dokonał ich analizy i nie wyjaśnił stronie, które z nich stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a które nie zostały wzięte pod uwagę i dlaczego, przede wszystkim jednak z uzasadnienia nie wynika, za jakie nadgodziny przyznano prawo do rekompensaty, co sprawia, że kontrola zaskarżonej decyzji jest utrudniona i przesądza o tym, iż jej uzasadnienie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uprawniony jest zatem zarzut naruszenia przez organ podstawowych zasad postępowania, o których mowa w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Rozpatrując sprawę ponownie organ zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych uwag i ponownego przeanalizowania zgromadzonej dokumentacji,

a w razie potrzeby jej uzupełnienia i sporządzenia rozstrzygnięcia w taki sposób,

aby wynikało z niego za jakie dni i godziny organ uznał prawo do rekompensaty,

w jakim zakresie ( z uwzględnieniem dni i nadgodzin) żądania skarżącego nie uznał za uzasadnione.

W tym stanie rzeczy sąd uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo

w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ł.