Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 242/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA : Anna Lech Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 548/06 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 548/06, oddalił skargę A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. A. S. wystąpił do Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny w postaci lampy Bioptron Pro ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Do wniosku załączył m.in. zaświadczenia lekarskie potwierdzające wskazania do leczenia światłem lampy Bioptron w warunkach domowych.

Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie pismem z dnia [...] marca 2006r. poinformowała A. S., że jego wniosek o dofinansowanie zakupu lampy Bioptron został przez Komisję rozpatrzony negatywnie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. A. S. wniósł do Prezydenta Miasta Olsztyn odwołanie od niezgodnej z prawem decyzji Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie odmawiającej dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego.

Prezydent Miasta Olsztyn pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] udzielił wnioskodawcy wyjaśnień w sprawie rozpoznanego wniosku. Podał, że był on rozpatrzony przez wieloosobową komisję, wskazał jakimi kryteriami kierowała się komisja oraz, że limit środków z PFRON, który otrzymuje miasto na realizację ustawowych zadań jest rozdzielany stosownie do potrzeb osób uprawnionych i został zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] marca 2006 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. A. S. wniósł do Prezydenta Miasta Olsztyn wezwanie "przedsądowe", w którym ponowił wniosek o przyznanie dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego.

W odpowiedzi wskazano, iż stosowne wyjaśnienia otrzymał już w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Następnie A. S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie pismo zatytułowane "odwołaniem" od decyzji Prezydenta Miasta Olsztyna z [...] kwietnia 2006 r. wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i przyznanie dofinansowania do sprzętu rehabilitacyjnego – lampy Bioptron Pro, która jest niezbędna do zapobiegania pogłębianiu jego niepełnosprawności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie postanowieniem z [...] maja 2006 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 34 ust. 7, art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c/, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 96, poz. 861 ze zm.), stwierdziło niedopuszczalność odwołania w sprawie wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny (lampy Bioptron) ze środków PFRON.

W motywach uzasadnienia wyjaśniło, iż kwestie dofinansowania ze środków PFRON regulują zapisy cyt. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Przepis art. 34 ust. 7 lit. c stanowi, że zadania wynikające z tej ustawy realizują organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego i Fundusz, przy czym dofinansowanie do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny należy do zadań powiatu, który realizuje je poprzez powiatowe centra pomocy rodzinie (art. 35a ust. 2 pkt 1 w/w ustawy). Na terenie miasta Olsztyn dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny należy do zadań Miejskiego Zespołu do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie, o czym stanowi zapis § 4 ust. 2 pkt 10 uchwały Rady Miasta Olsztyn z dnia 28 maja 2003 r. nr X/142/03 w sprawie nadania statutu Miejskiemu Zespołowi do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 85, poz. 1248). Przede wszystkim jednak podstawę dofinansowania ze środków Funduszu w przypadku dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, o czym stanowi § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r., w ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy Kodeksu cywilnego.

Kolegium stwierdziło również, iż w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw prawnych do uznania pisma Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] kwietnia 2006 r. za decyzję administracyjną, zaś w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia (decyzji administracyjnej) zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której podniósł on, że pismo Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] kwietnia 2006 r. jest w istocie decyzją, gdyż rozpoznaje indywidualną sprawę administracyjną i zawiera niezbędne elementy decyzji. Posiada bowiem oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy, jak również podpis reprezentującej organ osoby. Zdaniem skarżącego odmowa przyznania obywatelowi określonego prawa winna zawsze przybierać formę decyzji administracyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, ani pisma Prezydenta Miasta Olsztyn informującego skarżącego o przyczynach negatywnego rozpoznania jego wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny z dnia [...] kwietnia 2006 r. ani poprzedzającej informacji Dyrektora Miejskiego Zespołu do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2006 r. zawiadamiającej o negatywnym rozpatrzeniu wniosku przez Komisję nie można uznać za decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeku postępowania administracyjnego.

Ponadto stosownie do art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c/ powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów, przy czym zadania te są realizowane przez powiatowe centra pomocy rodzinie (art. 35a ust. 2 pkt 1).

Ustawa ta w art. 35a ust. 4 upoważnia ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, uwzględniając w szczególności wymagania, jakie powinny spełnić podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także tryb postępowania i zasady ich dofinansowania ze środków Funduszu. Na podstawie tego upoważnienia Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 25 czerwca 2002 r. w którym określił tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków PFRON – § 1 ust. 1 pkt 3.

Z § 10 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego dla miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Z § 11 ust. 1 wynika natomiast jakie informacje powinien zawierać wniosek, przy czym w przypadku wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny wniosek może być złożony w każdym czasie (§ 12 ust. 2). W przypadku zaś, gdy złożony wniosek zawiera uchybienia, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje podmiot, który złożył wniosek, o występujących we wniosku uchybieniach, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie ich w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia). Podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej – § 14 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższego zapisu wynika zatem niezbicie, że właściwym do skompletowania dokumentacji dotyczącej prawidłowego złożenia wniosku jest właściwa jednostka organizacyjnej samorządu terytorialnego, jaką w omawianej sprawie jest Miejski Zespół ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie powołany mocą uchwały Rady Miejskiej nr XIX/269/99 z dnia 24 listopada 1999 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej – Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych oraz uchwały Rady Miasta Olsztyn nr X/142/03 z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie nadania tej jednostce budżetowej statutu, natomiast umowę stanowiącą podstawę dofinansowania zawiera prezydent miasta na prawach powiatu – Prezydent Miasta Olsztyna. Zdaniem sądu pierwszej instancji w przedstawionym stanie prawnym oświadczenie woli Prezydenta o zawarciu umowy dotyczącej dofinansowania ma charakter cywilnoprawny, jednakże jest ono poprzedzone czynnością materialno-techniczną o charakterze władczym i jednostronnym, w przedmiocie zadecydowania komu takie dofinansowanie zostanie udzielone.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w powołanych wyżej regulacjach prawnych w żadnym miejscu nie wskazano formy załatwienia wniosku o dofinansowanie. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby taka forma dofinansowania ze środków Funduszu następowała w formie decyzji administracyjnej, to w ustawie o rehabilitacji zawodowej zawarłby wprost taki zapis, jak ma to miejsce w odniesieniu do innych form udzielania pomocy np. pomocy udzielanej pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne w postaci miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników, w formie czynności materialno-technicznej przekazania kwoty miesięcznego dofinansowania na rachunek bankowy pracodawcy (art. 26b-26c), zaś odmowa wypłaty dofinansowania następuje w formie decyzji wydawanej przez Fundusz. W tych przypadkach ustawodawca wyraźnie określił formę załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej.

Zatem skoro w rozpoznawanej sprawie brak jest takiego wyraźnego zapisu, jak również nawet zapisu, który w formie czasownikowej, wskazywałby na decyzyjną formę odmowy udzielenia takiego dofinansowania, to nie można podzielić poglądu skarżącego, że odmowa udzielenia mu dofinansowania nastąpiła w formie decyzji administracyjnej. Sam fakt posiadania przez ten organ kompetencji do władczego wypowiadania się w sprawie udzielenia dofinansowania i dysponowania środkami publicznymi nie wystarczy bowiem do takiego uznania. Zwłaszcza, że nie należy do wyjątków posługiwanie się środkami niewładczymi (cywilnoprawnymi) w zakresie wykonywania przez organ administracji zadań publicznych.

W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznało, że w sprawie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu niepełnosprawnych i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. brak jest podstaw do uznania istnienia przedmiotu zaskarżenia w sytuacji odmowy udzielenia dofinansowania. Wobec tego skoro pisma Prezydenta Miasta Olsztyna z dnia [...] kwietnia 2006 r. i poprzedzającej go informacji Dyrektor Miejskiego Zespołu do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych nie można było uznać za decyzje administracyjne, to prawidłowo przyjęto brak przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji, stwierdzono niedopuszczalność odwołania.

Sąd pierwszej instancji stwierdził jednak, że powyższe nie oznacza, że czynność organu odmawiająca dofinansowania ze środków Funduszu nie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a., jednakże w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy wyczerpać środki, o których mowa w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, nie zaś czynność Prezydenta Miasta Olsztyna, Sąd nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, a dotyczących faktycznych podstaw podjętego rozstrzygnięcia o odmowie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu i zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi z uwagi na to, iż czynność organu odmawiająca dofinansowania ze środków Funduszu nie podlega kontroli sądu administracyjnego, podczas, gdy pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r. do Prezydenta Miasta Olsztyn należy traktować jako skuteczne wezwanie na. piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, co dawało podstawę do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż koszty te nie zostały opłacone.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że o znaczeniu czynności podjętej przez stronę decyduje treść złożonego oświadczenia woli. Niewłaściwe jej oznaczenie, jak również niewłaściwe jej nazwanie, nie ma znaczenia decydującego dla wywołania skutków prawnych podjętej czynności.

Skarżący podniósł, iż treść jego pisma z dnia [...] kwietnia 2006 r. do Prezydenta Miasta Olsztyn wskazuje na naruszenie przez organ administracyjny przepisów prawa i zawiera żądanie jego usunięcia. Z jego treści wynika oczywisty wniosek, iż strona podjęła realizację działań zmierzających do uchylenia niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia administracyjnego.

Pismo skarżącego skierowane zostało do właściwego, zgodnie z przepisem art. 53 § 3 P.p.s.a., organu. Zachowany również został termin 14-dniowy, liczony od dnia otrzymania przez skarżącego pisma Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z którego treści skarżący dowiedział się o naruszeniu prawa.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, wolę skarżącego, który nie jest prawnikiem, nie posiada zatem wiedzy w zakresie przepisów prawnych procesowych, natomiast swoje żądania wyraża jak nieprofesjonalista, należy traktować jak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewłaściwe oznaczenie czynności strony (w tym pisma) nie pozbawia tej czynności znaczenia prawnego.

Ponadto w skardze kasacyjnej podkreślono, że Prezydent Miasta Olsztyn nie pouczył skarżącego o prawie do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wskazane w § 2 art. 183 tej ustawy, w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę.

Istota sprawy sprowadza się do określenia prawnej formy załatwienia sprawy dofinansowania skarżącemu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny w postaci lampy Bioptron Pro ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przez organ administracji publicznej, w sytuacji gdy przepisy prawa nie wskazują wyraźnie, że sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w tej sprawie wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony bowiem aprobuje on stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, który rozważał dopuszczalność odwołania skarżącego ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że skoro zarówno pismo Dyrektora Miejskiego Zespołu do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w Olsztynie z dnia [...] marca 2006 r. zawiadamiające o negatywnym rozpatrzeniu wniosku przez Komisję, ani też pismo Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie można uznać za decyzje administracyjne, to brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. Z drugiej jednak strony Sąd pierwszej instancji uznaje, że jego zdaniem odmowa organu przyznania skarżącemu wspomnianego dofinansowania jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisów prawa podlegającą kognicji sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu środka zaskarżenia – wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa, zaś na stronie 7 uzasadnienia przyjmuje, iż jest to czynność materialno-techniczna.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej jednak sytuacji Sąd pierwszej instancji oceniając legalność wydanego w sprawie postanowienia powinien rozważyć, czy organ odwoławczy będąc na mocy art. 7 K.p.a. i art. 9 K.p.a. obligowany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i do czuwania nad tym, aby strona z powodu nieznajomości prawa nie poniosła szkody, był obowiązany, mimo że pismo skarżącego nazwano odwołaniem, upewnić się, czy jego wolą było rzeczywiście rozpoznanie odwołania, czy też wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem jego pismo z dnia [...] kwietnia 2006 r. skierowane do Prezydenta Miasta Olsztyn nazwał "wezwaniem przedsądowym". Organ odwoławczy nie może bowiem potraktować pisma za odwołanie nawet wówczas, gdy strona nada mu taką nazwę i stwierdzić niedopuszczalność odwołania w sytuacji, gdy stronie przysługuje już skarga do sądu administracyjnego.

Ubocznie zauważyć należy, że ustalenie przez Sąd pierwszej instancji prawnej formy załatwienia sprawy dofinansowania skarżącemu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny nie zostało poprzedzone szczegółową analizą przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 96, poz. 861 ze zm.) oraz rozważań dotyczących trybu rozpatrywania i załatwiania takich wniosków.

Przede wszystkim jednak nie uzasadniono na jakiej podstawie przyjęto, że odmowa dofinansowania sprzętu rehabilitacyjnego jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., która dotyczy uprawnienia wynikającego wprost z przepisów prawa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd pierwszej instancji dokona szczegółowej analizy wskazanych aktów prawnych i dopiero wówczas, ustalając w jakiej formie sprawa skarżącego powinna być załatwiona, oceni legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z uwzględnieniem charakteru prawnego złożonego przez skarżącego pisma nazwanego wezwaniem przedsądowym.

W przypadku bowiem jakichkolwiek wątpliwości co do jego treści i żądania (odwołanie, czy skarga do sądu administracyjnego) Sąd pierwszej instancji ocenić powinien, czy organ podjął kroki w celu wyjaśnienia tej kwestii.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

W wyroku nie orzeczono co do wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu w ramach pomocy prawnej o przyznanie mu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną należnego od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), gdyż jest ono przyznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.