Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 754/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 46 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi "P". sp. z o.o. w W. na uchwałę nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska- Modrzewiowa" skargę oddala.


UZASADNIENIE

Spółka P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła na podstawie art. 50 § 1 i 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 48 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 r , poz. 2861), domagając się stwierdzenia nieważności w zakresie § 6 ust 1 pkt 12 tej uchwały i zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

- art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niezastosowanie i uchwalenie § 6 ust 1 pkt 12 , który ustanawiając ograniczenia w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej , w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcie "dominanty " i uznaniowe ograniczenie możliwości lokalizowanych urządzeń, uzależniające możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji , w sposób rażący naruszają wskazany przepis ustawy o wspieraniu,

- art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust 1 i art. 15 ust 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchwalenie skarżonych postanowień planu z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych,

- art. 17 pkt 6 lit a tiret piąte ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wersji obowiązującej na dzień uchwalania planu poprzez błędne uznanie, iż pozytywna opinia Prezesa UKE zwalniała organ uchwałodawczy gminy z oceny zgodności skarżonych postanowień MPZP z przepisami prawa w tym ustawy o wspieraniu.

- art. 20 , 22 , 32 ust 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust 1 oraz 64 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust 1 ustawy prawo telekomunikacyjne poprzez ich niezastawanie i w rezultacie uznanie , że dopuszczalne jest ustalenie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym MPZP, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych , przy braku ograniczeń w lokalizowaniu usług świadczonych za pomocą urządzeń i sieci kablowych oraz podziemnych, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych , jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci kablowych i podziemnych.

Następnie stwierdzono, że na obszarze objętym planem skarżąca, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zamierzała i nadal zamierza wykonać roboty budowlane polegające na zainstalowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, aby użytkownikowi sieci [...] zapewnić lepszą łączność w tym rejonie, w szczególności w pasmie [...] i [...] jako wypełnienie przez operatora zobowiązań wynikających z obowiązków nałożonych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Skarżone postanowienia MPZP uniemożliwiają uzyskanie pozwolenia na budowę , jak również praktycznie czynią niemożliwym skuteczne dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla stacji zlokalizowanej na istniejącym obiekcie budowlanym. Skarżąca wzywała stronę przeciwną na podstawie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz regulacjami zawartymi w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismem z dnia 8 lutego 2017r do usunięcia naruszenia prawa poprzez usuniecie z obrotu prawnego § 6 ust 1 pkt 12 planu miejscowego.

Skarżąca stwierdza, że akt prawa miejscowego ( jakim jest MPZP) zajmuje w hierarchii aktów prawa miejsce niższe niż ustawa, jest aktem o ograniczonym zakresie obowiązywania i ma za zadanie jedynie uzupełniać postanowienia ustaw, w żadnym wypadku nie może być z nimi sprzeczny czy wykraczający poza ramy wskazane w ustawach. Dalej powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów ( wyrok WSA w Bydgoszczy , II SA/Bd 939/2011)

Skarżąca powołuje się na intencję ustawodawcy wyrażoną w art. 4 ust 1 i art. 15 ust 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazujące na intencję ustawodawcy, jaką było uwzględnienie w MPZP szczególnie doniosłej i znaczącej roli sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych. Następnie na intencję ustawodawcy wyrażoną w art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu, którą było zapewnienie normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury komunikacyjnej. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienia planu nie spełniają wymogu zgodności z przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej.

Szczególną wagę skarżąca przywiązuje do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 września 2010 r w sprawie do sygn. akt II SA/Go 479/10: "Plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić instrumentu ograniczającego chronioną konstytucyjnie swobodę działań gospodarczych i nakładania ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych....Nie jest, zatem dopuszczalne ograniczanie rozwoju sieci telekomunikacyjnej oraz jej modernizacji w sytuacji, gdy ustawodawca nakazuje wręcz działania odwrotne, wymienione między innymi w ustawie z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych".

Skarżąca zarzuciła, że opinia wyrażona przez uprawniony do tego organ w trybie przewidzianym w art. 17 pkt 6 lit a tiret piąte ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przesądza o zasadności i zgodności z prawem skarżonych postanowień MPZP. Uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa. W praktyce uniemożliwia się skarżącej prowadzenie przez nią działalności gospodarczej na obszarze objętym MPZP, jako że arbitralnie ogranicza się lokalizowanie niezbędnych urządzeń telefonii bezprzewodowej. To prowadzi do sytuacji, w której cel publiczny to jest rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych został w sposób nadmierny ograniczony. W rezultacie skarżone postanowienia stały się narzędziem niezgodnego z prawem ograniczenia swobody działalności gospodarczej i nierównego traktowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie w całości. Przedstawiła tok formalnoprawny podjęcia uchwały Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Wola Justowska – Modrzewiowa" przebiegał w następujący sposób: Ogłoszenie/Obwieszcznie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu – 27 listopada 2009 r. Termin składania wniosków do planu – do 5 stycznia 2010 r. Rozpatrzenie wniosków do planu - Zarządzenie Nr 152/2010 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2010 r. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko 23 grudnia 2011 r. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko od 3 stycznia do 1 lutego 2012 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu 26 stycznia 2012 r. Termin wnoszenia uwag dotyczących wyłożonego projektu planu do 15 lutego 2012 r. Rozpatrzenie uwag dotyczących wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu - Zarządzenie Nr 557/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2012 r. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu – Zarządzenie Nr 736/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 marca 2012 r. Uchwalanie planu – Sesja Rady Miasta Krakowa – 25 kwietnia 2012 r- pierwsze czytanie projektu uchwały. Uchwalanie planu- Sesja Rady Miasta Krakowa – 16 maja 2012 r drugie czytanie projektu uchwały – Uchwała Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia planu. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 poz. 2861. Uchwała weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

W ocenie organu wszystkie podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. W szczególności art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie ustanawia bezwzględnego zakazu regulowania kwestii związanych z zasadami lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz wyznacza granice, w jakich organy gminy mogą kształtować ustalenia planistyczne dotyczące lokalizacji tych inwestycji. Kwestionowane w skardze zapisy nie ustanawiają ani zakazów ani ograniczeń uniemożliwiających lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych. Plan ustala jedynie zasady, na jakich lokalizowanie tych inwestycji powinno się odbywać. Zakwestionowane ustalenia nie zostały wprowadzone w sposób uznaniowy, lecz zostały zdeterminowane specyfiką uwarunkowań terenowych występujących w obszarze objętym planem. Celem planu jest wprowadzenie regulacji koordynujących i porządkujących istniejące zagospodarowanie oraz ochrona miejskiego systemu zieleni publicznej, który reprezentuje wartości decydujące o atrakcyjności miasta. Z uwagi na bliskość pasma Sowińca obszar ten przedstawia cenne wartości krajobrazowe, które plan również zabezpiecza. Ustalenia te w pełni odpowiadają wymogom wynikającym z art. 1 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi w planowaniu przestrzennym należy uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Regulacje planistyczne, rozstrzygają, w jaki sposób i w których miejscach możliwa jest lokalizacja elementów infrastruktury technicznej z zakresu inwestycji telekomunikacyjnych. Projekt planu zawierający te przytoczone ustalenia został przekazany do zaopiniowania Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który wydał pozytywną opinię do planu. Następnie wskazano, że przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie stanowią regulacji, która przesądzałaby o dopuszczeniu lokalizowania na każdej działce ewidencyjnej sieci infrastruktury z zakresu telekomunikacji. Dopuszczalne w planie jest przyjmowanie rozwiązań które : a/ mają umocowanie w konkretnym przepisie prawa lub b/ oznaczają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (np. poprzez ustanowienie określonych warunków) ale ich nie uniemożliwiają, to jest pomimo wprowadzonych ograniczeń lokalizowanie tych inwestycji , zwłaszcza sieci szerokopasmowych , jest nadal możliwe.

Odnośnie pojęcia "dominanty" Rada Miasta Krakowa wskazała, że plan miejscowy z racji materii w nim regulowanej posługuje się specyficzną nomenklaturą, co jednak nie oznacza ze każde z użytych pojęć powinno posiadać definicję legalną. W razie braku takiej definicji należy się posługiwać powszechnie przyjętym ( potocznym) rozumieniem określonego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN dominanta oznacza zasadniczą dominującą cechę lub element czegoś. Na gruncie planu nie zachodzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie tego pojęcia. W planie pojęcie dominanty zostało zrelatywizowane do jednej kategorii obiektów budowlanych a mianowicie budynków. Istota tego przepisu sprowadza się do tego żeby stacje bazowe telefonii komórkowej nie stanowiły dominującej cechy w bryle budynków. Parametry budynków zostały określone w innych częściach planu i prawidłowa wykładnia ustaleń planu powinna uwzględniać całość jego zapisów. Pojęciem dominanty posłużono się wielokrotnie w dokumencie na podstawie, którego został sporządzony skarżony plan miejscowy a mianowicie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W związku z powyższym ustalenia planu jedynie ograniczają możliwość lokalizacji niektórych urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji, na części obszarów objętych ustaleniami planu, a nie uniemożliwiają lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem organu ustalenia planu nie naruszają także przepisu art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP. W myśl art. 87 ust 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Zatem przyjmując akt prawa miejscowego, organ stanowiący gminy musi mieć na względzie, że akt ten winien być wydany nie tylko na podstawie ustawy, ale i w granicach przewidzianych w niej upoważnień. Co do zasady akty prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by podejmowane na jej podstawie przepisy lokalne stanowiły uzupełnienie i dopełnienie powszechnie obowiązujących norm kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Przepisy planu miejscowego obszaru " Wola Justowska – Modrzewiowa " zawierają te wszystkie ustalenia, które ze względu na występujące uwarunkowania faktyczne i prawne stanowią o treści planu miejscowego, a o których mowa w art. 15 ust 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwała o planie miejscowym stanowiła przedmiot oceny organu nadzoru, który nie stwierdził żadnych uchybień w tym zakresie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ stwierdził, że uchwała o planie nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej, bowiem zagadnienia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie stanowią przedmiotu ustaleń planistycznych. Określone w planie warunki zagospodarowania terenu nie dotyczą jedynie strony skarżącej, ale każdego podmiotu mającego zamiar wykonywać jakiekolwiek działania inwestycyjne na terenie objętym granicami skarżonego planu.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca trafnie wywodzi swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz.U.2016.1537 t.j. z dnia 2016.09.23), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) władztwa planistycznego.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały

Takie okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą.

Formalny proces sporządzania i uchwalania uchwały Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Wola Justowska – Modrzewiowa " był prawidłowy i nie był kwestionowany przez stroną skarżącą. Złożone wnioski do planu zostały rozpatrzone. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Uwagi dotyczące wyłożonego projektu planu zostały rozpatrzone. Projekt planu posiada wymagane uzgodnienia. Na sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 25 kwietnia 2012 r odbyło się pierwsze czytanie projektu uchwały. Na sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 16 maja 2012 r miało miejsce drugie czytanie projektu uchwały i uchwalenie planu. Podjęta uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 r , poz. 2861.

Zgodnie z § 6 ust 1 pkt 12 zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z 16 maja 2012 r w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacji ( w tym telefonii komórkowej), obowiązują zasady:

a. stacje bazowe nie mogą pełnić roli dominant na budynkach, a w przypadku ich lokalizacji w formie wolnostojącej obowiązuje nakaz maskowania nawiązującego do istniejącego naturalnego pokrycia terenu,

b. nakaz takiego kształtowania anten, aby w widokach z terenów położonych na północ od obszaru planu w kierunku południowym harmonijnie wpisywały się w panoramę pasma Sowińca,

c. nieprzesłaniania osi widokowych.

Jak stanowi art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2016.1537 t.j. z dnia 2016.09.23) : Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Postanowienia § 6 ust 1 pkt 12 uchwały Rady Miasta Krakowa z 16 maja 2012 r nie stanowią zakazów w rozumieniu art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych a są to wyłącznie zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, mieszczące się w dopuszczalnym władztwie planistycznym gminy, zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 , poz. 717 ze zm.).

Te zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego związane są z istotnymi celami planistycznymi, jakimi są zapewnienie ochrony walorów przyrodniczo-krajobrazowych terenu, w którym znajduje się północno zachodnia część Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego oraz fragmenty rezerwatu "Panieńskie Skały". Postanowienia § 6 ust 1 pkt 12 uchwały nie stanowią o uniemożliwieniu lokalizowania inwestycji z zakresu działalności telekomunikacyjnej, bowiem inwestycje te są możliwe w adekwatnie dostosowanej do potrzeb ochrony formie, tak by zabezpieczyć wartościowe elementy systemu przyrodniczego.

Pojęcie " dominanty" wbrew wywodom skargi znane jest w urbanistyce a w znaczeniu potocznym oznacza dominującą cechę. Zgodzić należy się z planistami, że specyfika uwarunkowań terenowych, bliskość pasma Sowińca wymaga zachowania otwartego widoku, bowiem dbałość o walory krajobrazu między innymi decyduje o atrakcyjności miasta. Odnosząc to pojęcie " dominanty " z § 6 ust 1 pkt 12 a uchwały do pozostałych ustaleń planu, w tym parametrów zabudowy stwierdzić należy, że nie zachodzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie tego pojęcia.

Wbrew zarzutom skargi przepisy art. 87 ust 2 i 94 Konstytucji RP nie zostały naruszone, bowiem zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 3 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w granicach upoważnień – zadań własnych gminy, w zgodzie z domniemaniem kompetencji w realizacji zadań publicznych.

Również art. 20, art. 22, art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP nie zostały naruszone, bowiem uchwała nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP - Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Konstytucyjna zasada równego traktowania wszystkich w określonych sytuacjach na terenie Gminy Kraków została zachowana, bowiem zaskarżona uchwała planistyczna określa warunki zagospodarowania terenu, które dotyczą wszystkich przedsiębiorców. Podmioty podobne ( określonej kategorii ) poddane są podobnym sytuacjom prawnym.

Pozytywna opinia Prezesa UKE wydana w oparciu o art. 17 pkt 6 lit. a tiret piaty ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym na datę uchwalania planu) nie zwalniała organ uchwałodawczego gminy z oceny zgodności skarżonych postanowień MPZP z przepisami prawa. Ocena taka została przez Radę Miasta Krakowa właściwie przeprowadzona i należycie uzasadniona.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 1 p.p.s.a.